Net na zessen word ik wakker en blijf nog even liggen. Als mijn Fitbit om kwart over zes trilt sta ik op en Orion volgt me de badkamer in. Slim, want zo neem ik hem natuurlijk mee naar beneden.
Daar krijgt Mr. O. zijn medicijnen en Zorro een blikje met ander voedsel dan anders. Meneer is namelijk kieskeurig en eet op een gegeven moment zijn gewoonlijke eten niet meer. Dit hele blikje gaat erin dus we zitten voorlopig goed.
Na Orions wandeling pak ik mijn wandelstokken en stel mijn Foot Path app in op een wandeling van twee mijl. Halverwege merk ik echter dat mijn benen moe zijn van al het lopen van de afgelopen paar dagen. Ik verkort mijn wandeling ietsje.
Daardoor schrik ik gewoon van het hert dat er opeens staat. Niet veel later komt zijn zus ook nieuwsgierig kijken. Ik wil wedden dat ze, als ik iets lekkers voor ze zou hebben, uit mijn hand zouden komen eten.
Als het mannetje gaat lopen zie ik dat hij mank loopt. Hij houdt zijn linker voorpoot omhoog. Hopelijk is dat iets wat vanzelf voorbij gaat, want er wordt niets aan gewonde herten gedaan.
Echt, ze zijn zo dichtbij dat ik ze bijna kan aanraken
Als Rick klaar is gaan we Vienna in. Eerst zet ik mijn verdiensten van deze week op mijn spaarrekening. Dan halen we onze koffies en spelen wat Pokemon Go. Verder fotografeer ik druppels van de onweersbuien van gisteren op de planten in de tuin.
Al snel is het tijd om naar tai chi te gaan. Ik blijf deze klas zo leuk vinden! Het is ook een gezellig groepje. Vandaag moet ik ietsje eerder weg vanwege een tandarstafspraak.
De halfjaarlijkse controle komt altijd zo snel! Rick zei gisteren dat dat de snelste zes maanden ooit zijn. Mondhygieniste Sharon, die ik al jaren zie, geeft me een compliment over hoe ik mijn gebit onderhoud.
Ze is dan ook vrij snel klaar met de schoonmaakbeurt. Dat is fijn, want ik houd helemaal niet van dat gedoe in mijn mond. Ik heb van tevoren ibuprofen genomen en volgens mij helpt dat wel met de gevoeligheid van mijn tanden. De tandarts komt nog even alles checken en dan kan ik er weer een half jaar mee door.
Voor ik naar huis ga rijd ik nog even naar Whole Foods voor vis voor het avondeten en om geld te pinnen voor Sharon morgen. Flink hongerig kom ik thuis en smul van mijn gewoonlijke lunch.
Mijn doel is om voor we naar Boston gaan dertig kilometer te hebben gezwommen. Alleen voel ik me niet bepaald energiek. Ik besluit toch naar het zwembad te gaan en wel te zien hoe ver ik kom.
Het zwemmen voelt bijna meditatief aan. Het geeft me mentale rust om alleen maar te denken aan hoeveel baantjes ik heb getrokken. Voor ik het weet zijn dat er veertig en heb ik de kilometer van vandaag bij elkaar. 
Rick komt ook even afkoelen en samen lopen we terug naar huis. We gaan naar de Giant met een booschappenlijstje, want we zijn dit weekend weg. Er staat niet veel op dus we zijn snel klaar.
Het avondeten is weer een traybake: spinazie, kerstomaatjes, plakjes zwarte olijf en daar bovenop een stuk heilbot met pesto erop. Gewoonlijk gebruik ik schol dus dit is weer eens wat anders. Ik denk dat het voortaan heilbot blijft, want zelfs Rick vindt het heerlijk en die is gewoonlijk niet zo'n vis fan.
En nu ga ik Antiques Roadshow kijken, de Amerikaanse variant van Tussen Kunst en Kitsch. Ook hier kun je dingen vinden, die opeens duizenden dollars waard blijken te zijn (alleen lukt mij dat nooit!).
0 reacties:
Een reactie posten