ICE!

Rick werkt vandaag even van huis uit en hoeft daardoor niet zo heel vroeg op.  Toch moet hij om acht uur aan een conference call en ik vind het nog veel te koud om op te staan, al schijnt de zon weer buiten.  Een half uurtje later moet ik er toch aan geloven.

Gelukkig staat de koffie al klaar en na een kopje (nou ja, flinke mok) ben ik weer helemaal klaar voor de dag.  Nog een lekker broodje met ei en dan is het weer tijd om te sporten.  Ik heb weer een  uur cardio op het programma staan wat snel gaat met mijn grappige mysterie van Gemma Halliday.

Net als ik klaar ben komt Rick afscheid nemen.  Hij gaat tot heel laat morgenavond naar St. Louis.  Kai en ik zijn de komende twee avonden dus samen.  Ik ben stiekem heel blij dat Kai nog thuis woont.

Als ik Rick heb uitgezwaaid maak ik me gauw klaar om op pad te gaan.  Anja komt om half twaalf en we gaan meteen op weg naar National Harbor.  We hebben kaartjes voor de ICE! tentoonstelling hier, maar gaan eerst lunchen.

Zonder moeite vind ik een parkeerplaats in een van de garages.  Ernaast ligt het Public House, een van de restaurants, en we vragen daar lekker makkelijk een tafeltje.  We bestellen beiden de baby boerenkoolsalade met pompoen, pecannoten en geitenkaas.  Het smaakt prima. Zoals overal is het ook hier heel gezellig voor de Kerst versierd.

Buiten zien we het flink waaien en we worden inderdaad vrijwel naar het Gaylord Hotel geblazen!  We lopen door de enorme lobby naar de ingang van de ICE! tentoonstelling.  We zijn een uur te vroeg voor onze kaartjes van twee uur, maar we mogen toch naar binnen.

Alleen moet Anja haar kaartje nog even bij het loket gaan ophalen.  Ik heb die van mij thuis al uitgeprint.  Als Anja haar kaartje ook heeft krijgen we dikke blauwe jassen aangereikt om over onze jassen aan te doen.  Anja vindt dat overdreven, zoals wij dat ook de eerste keer vonden, maar ik verzeker haar ervan dat je die jas echt wel aanwilt binnen.

Het thema is "Frosty the Snowman" en zodra we de tent binnenlopen is Anja het inderdaad met me eens dat de extra jas wel erg fijn is.  Het is binnen bijna -13 en om het ijs goed te houden is er ook een briesje wat het nog eens zo koud maakt. 

Zoals ieder jaar is het weer heel indrukwekkend wat men met meer dan twee miljoen pond ijs heeft kunnen maken.  Helaas doen mijn handen ondanks mijn handschoenen al heel gauw pijn van de kou, maar ik probeer het te negeren, want ik wil natuurlijk veel foto's maken.

Er zijn zes kamers, een zelfs met ijsglijbanen waar de aanwezige kinderen grif gebruik van maken.  Ook zien we in een van de kamers hoe de ijsbeelden gemaakt worden.  Er is zelfs een ijsbeeldhouwer bezig aan een draak van ijs.

De laatste kamer laat het kerststalletje zien.  Dit ijs is doorzichtig en met lichtveranderingen wordt het Kerstverhaal verteld, erg mooi.  Dan stappen we weer naar buiten en zo koud als we het vonden voor we de tentoonstelling ingingen, zo relatief warm voelt het nu.

Na even zoeken vinden we waar we de blauwe jassen kunnen teruggeven.  Natuurlijk worden we van daaruit naar een winkel geloodst.  Daar hebben ze erg leuke kerstspulletjes en we kijken er een tijdje rond, maar kopen geen van beiden iets.

Via de snelwegen zijn we met een minuut of twintig terug bij ons huis.  Daar neem ik afscheid van Anja en doe wat huishoudelijke taken.  Ik blijf echter maar koud van dat ICE! en besluit lekker met mijn Kindle voor het haardvuur te gaan liggen lezen. 

De honden gaan om me heen liggen en Flapjack wil aandacht en zoals het een echte kat betaamt gaat hij eerst op mijn boek liggen.  Als ik hem daarvan afhaal gaat hij maar lekker languit voor het vuur liggen spinnen.  Zeer knus is het zo en ik vind het jammer als mijn boek uit is.

Tegen die tijd is het etenstijd en Kai en ik hebben zin in Japans.  Hij haalt voor mij sushi en voor hem kip katsu van Yama.  We eten gezellig met zijn tweeen, hoewel de katten en dan vooral Snickers ook erg geinteresseerd zijn in mijn eten. 

Saskia belt dat ze haar grote tattoo af heeft laten maken.  Ze heeft er schaduwen in aan laten brengen, want wilde toch geen kleur (het roze is haar huidskleur).  Ik denk dat dat een goed idee was, want zo kan het met alle kleding, die ze draagt.

 

Foto's van ICE! staan hier

De koudste rondleiding ooit en ICE! tentoonstelling

Om kwart over vijf word ik wakker en wat ik ook doe, ik kan de slaap niet weer vatten.  Mijn gedachten malen en malen.  Wat kan ik het beste aandoen om het het minst koud te hebben,  wat als Saskia slechte wegen tegenkomt op haar rit naar Ski Liberty, wat als...  Zo ergerlijk! Ik zie de minuten wegtikken tot ik om kwart voor acht eindelijk, nog moe, opsta.

Na Saskia de nodige aanwijzingen gegeven te hebben, want vooral in onze buurt zijn de wegen flink glad, gaan Rick en ik op weg naar Washington.  Ik heb de oplaadbare handenverwarmers, die Rick me voor Kerst gaf, mee en in mijn sneeuwlaarzen heb ik teenverwarmers geplakt.  Verder skibroek en skitrui aan en mijn warmste sjaal en hoofdband mee. 

Op hoop van zegen, want het is door merg en been koud met een keiharde wind en gevoelstemperatuur van -18.  Bij Starbucks halen we een lekker warm ontbijt en koffie.  Dat eten en drinken we onderweg op.  Gelukkig is het verkeer nog licht en we komen ruim op tijd bij het Smithsonian metrostation aan.

Met dit weer wil ik niet buiten gaan wachten en ik zie nog niemand, die aan de beschrijving van mijn groepje van vandaag voldoet.  In de auto blijven we kijken of we het groepje zien.  Iedereen ziet er wel heel miserabel en koud uit.  Om half tien besluit ik K. te bellen en blijkt dat ze net bij de andere uitgang staan.

Rick brengt me erheen en dan moet ik toch echt de kou in.  Ik maak kennis met K., M., R. en S.  We lopen naar de Mall, waar het grind onder een ijs- en sneeuwlaag, die door de wind tot een soort golven is geblazen, is bedolven.

Gauw vertel ik over de geschiedenis van de stad en het Washington Monument waar we hier het dichtst bij staan.  De wind gaat door alles heen en eigenlijk zijn alleen mijn handen en voeten warm.  Mijn hoofd doet echter ondanks de hoofdband meteen al pijn.  Dat wordt wat!

Duidelijk hebben de anderen het ook enorm koud en ik stel voor koffie te gaan drinken in het cafe van het Smithsonian kasteel.  Dat wordt met grote dank aangenomen.  Het blijkt dat zij al een heel stuk hebben gelopen na hun auto te hebben ingeleverd.  Geen wonder dat ze het zo koud hebben!

De warme drankjes doen veel goed en vol goede moed lopen we verder langs de musea naar het Capitool.  In plaats van de open ijsvlakte, die de Mall is, lopen we over de stoepen voor de musea, die werkelijk keurig schoon worden gemaakt.  Daar komen heel wat werkers aan te pas!

De wind valt hier, misschien door de gebouwen en omdat we hem in de rug hebben, wel mee.  Maar zodra we foto's van het Capitool en de Reflecting Pool willen nemen zijn we weer helemaal speelballen van de elementen.  Ik kan gewoon niet beschrijven hoe koud het is, want zelfs met skien heb ik het nooit zo door merg en been gevoeld.

Nadat ik over het Capitool verteld heb lopen we dan ook snel Capitol Hill op.  Grappig is dat een paar kinderen hun sleeen hierheen hebben genomen en lekker naar beneden aan het glijden zijn.  Kan het hun wat schelen dat net boven hun hoofden het Huis van Afgevaardigden (wij zagen net de vlag uit gaan daar) debatteert over belangrijke zaken voor het hele land. 

Wij haasten ons de Library of Congress in, weer even opwarmen!  Eerst bijna helemaal uitpellen voor de veiligheidscontrole en dan bekijken we dit mooie gebouw uitgebreid.  Weer helemaal warm doen we alles weer aan en stappen de vrieskou weer in.  Warmer dan -7 wordt het niet en met de wind voelt het stukken kouder.

Bij het Newseum zien we de voorpagina's van kranten uit alle vijftig staten.  Op heel wat daarvan is het grote verhaal ook de extreme koude, die een groot deel van het land in zijn greep heeft.  Vind ik het hier al heel erg koud, verder naar het noorden is het gewoon gevaarlijk om buiten te zijn.

We lopen door Chinatown en dan is het weer tijd om op te warmen.  Bij Starbucks is het lekker warm en word ik getrakteerd op een lekkere hete thee.  Dan beginnen we aan het laatste deel van de wandeling van vandaag.

Via het FBI gebouw en Pennsylvania Avenue lopen we eerst naar de achterkant van het Witte Huis.  Daar zien we dat de moestuin van Michelle Obama overdekt is om de gewassen tegen de vorst te beschermen.  Ook zit er inmiddels aardig wat ijs in het flesje water dat ik meedraag, laat wel zien hoe koud het is.

Onderweg naar de voorkant van het Witte Huis wijs ik een paar lunchplekjes aan.  Na meer over de geschiedenis van het huis van de presidentiele familie te hebben verteld, nemen we afscheid.  Het was een leuk gezelschap en dat maakte het afzien in de kou weer helemaal goed.

Rick wacht me al op de bij de Starbucks een paar blokken verderop.  We rijden naar National Harbor om daar te lunchen.  We kiezen de Public House en nemen daar plaats aan de bar.  Ik vind dat ik wel een glaasje wijn heb verdiend en Rick bestelt een biertje.

We delen een flatbread met Parmezaanse kaas en prosciutto, erg lekker.  Ook de mini taco's met pittig varkensvlees smaken goed.

Na het eten gaan we op zoek naar ICE!, de tentoonstelling waar we voor gekomen zijn.  Die wordt sinds een aantal jaren door het Gaylord hotel gehouden en heeft ieder jaar een ander thema.  Dit jaar is de tent ergens anders en het is even zoeken waar we kaartjes kunnen kopen.

Dan mogen we naar binnen en zware blauwe parka's over onze al warme kleding aandoen.  Binnen is het -14, maar er staat geen wind en het voelt, zeker met die extra jas, warmer dan buiten!  Het thema dit jaar is "The Night Before Christmas" en het is weer erg knap hoe alles in ijs is gemaakt.  Ook is er een kamer met bekende dingen uit New York van ijs gemaakt.

Als laatste is er een ijs-Kerststalletje en een enorme engel.  We geven onze blauwe jassen terug en lopen terug naar de auto.  Ik wil ook nog even foto's maken van "The Awakening", het standbeeld van een man, die uit de grond komt en wakker wordt.  Dat ligt hier nu sinds een paar jaar, helaas, want vroeger lag het in Washington op een veel mooiere plek ervoor.

Aangezien de teenerwarmers vandaag wel erg fijn waren, gaan we daar nog een paar van kopen bij Hudson Trail Outfitters.  Morgen zal het uiteindelijk wel iets warmer worden, maar in de ochtend zal de gevoelstemperatuur zelfs lager dan vanochtend zijn. 

Thuis gaan de voeten omhoog, ik ben echt moe!  Rick en Kai hebben gelukkig al wat Kerstversieringen opgeruimd.  Rest nog de boom hier en natuurlijk alle lichtjes buiten waar we ons met dit weer niet aan wagen.

Rick bestelt Friends Kabobs voor het avondeten en dan is het bankhangen voor de tv.  Saskia en Lawrence komen nog voor het avondeten thuis.  Het was toch wel heel koud geweest en ze konden niet langer dan twee uur skien voor ze helemaal verkleumd waren.  Ik ben allang blij ze weer heelhuids terug te zien. 

Vannacht hopelijk beter slapen en dan morgen nog eens de kou trotseren.  Ik hoop alleen echt dat die mensen juist gekleed zullen zijn.  Zij zijn hier op doorreis naar (of van, dat ben ik vergeten) Brazilie.  Het zal vast weer een avontuur worden.

Foto's van vandaag staan hier

ICE!

Oei, mijn bed voelt gewoon te lekker op het moment.  Vooral als Rick het verlaten heeft val ik weer in een diepe slaap.  Voor ik het weet is het kwart over negen.  Op deze koude ochtenden, want het vriest buiten flink, voel ik me net een beer en wil mijn warme hol niet uit.

Vroeger bleef ik met mijn spierpijnen ook inderdaad dagen en zelfs weken lang in bed liggen in de winter.  Tot ik uitvond dat dat juist funest was.  Beweging zou helpen en in 1998 ben ik begonnen met sporten en dat langzaam opgebouwd tot waar ik nu ben. 

Al bijna vijftien jaar sport ik dus vrijwel iedere dag, realiseer ik me bij het typen van dat jaartal.  Toen ging ik naar Bally's en Saskia als tweejarige naar hun kinderopvang.  Ik heb nu nog steeds contact met een paar van de vrouwen, die ik daar heb ontmoet. 

Sindsdien ben ik bij nog een paar andere sportscholen lid geweest, waaronder Lifetime.  Daar heb ik Christine ontmoet.  Ik mis die grote sportscholen soms wel, want ze hebben zwembaden en een veel grotere keuze aan apparaten, natuurlijk.  Maar het voelde als een part time baan, met het rijden erheen etc. was ik een hele ochtend kwijt.  Anytime Fitness is perfect, ik ben er snel en het heeft alles wat ik nodig heb. 

Na mijn ontbijt rijd ik daar dus heen.  Ik sta wat in tweestrijd, want moet eigenlijk gewichten doen, maar heb geen zin.  Sharon is er ook en maant me toch gewichten te doen.  Ik doe dan maar een half uur Max Capacity Training, altijd de beste manier om door een routine te komen.

Na afloop doe ik nog bijna een half uur cardio en ga dan gauw naar huis.  Kai en ik hebben plannen voor vanmiddag en ik vrees eigenlijk dat we daar al laat aan beginnen.  Zulke vrezen zijn bij collegestudenten echter nooit nodig.  Thuis komt Cosmo me heel vriendelijk begroeten, maar Kai is in geen velden of wegen te bekennen.  Hij ligt nog in bed, maar komt er wel meteen uit, hij had niet door hoe laat het was.

Gelukkig hebben we boven twee douches, dus kunnen we ons tegelijk opfrissen.  We kleden ons ook dik aan, want we gaan een winters uitje maken.  Rond half een rijden we naar net over de grens in Maryland.  Daar ligt National Harbor ongeveer aan overkant van Old Town Alexandria aan de Potomac rivier.  We kunnen de National Mall met het Washington Monument en Capitool in de verte zien als we de Woodrow Wilson Bridge over rijden.

We parkeren de van in de meest centraal gelegen garage en gaan dan eerst naar Elevation Burger om te lunchen. Daar is het een drukte van jewelste, al is het al half twee!  Gelukkig zijn wij de echt grote groep net voor, die zorgt ervoor dat de rij tot helemaal bovenin de winkel loopt.  Kai houdt ook een tafeltje vrij voor ons, terwijl ik bestel.

Als ik sta te wachten op ons eten, zie ik een van de medewerkers hun frietjes maken.  Hij doet een enorme aardappel in een machine en maakt daar een heel aantal dunne frietjes van.  Heel erg vers, dus, want die verdwijnen meteen in de frituur.  Zij bakken hun frietjes in olijfolie, heel gezond, dus (ha ha) en ontzettend lekker.

Mijn bestelling is een veggie #1, de vegetarische burger, in sla gewikkeld.  Er is ook een veggie #2, die vegan is.  Er wordt op het moment een Elevation Burger in Vienna gebouwd, dus weer een gelegenheid waar Saskia ook terecht zal kunnen. 

Kai heeft de hamburger met kaas en verschillende toppings en de frietjes.  Natuurlijk deelt hij die heel lief en ik kan nu echt zeggen dat die in de top drie van frietjes, die ik ooit heb gegeten, staan.  Zelfs als wij rond twee uur klaar zijn met eten staat er nog een gigantische rij om te bestellen!  Hoezo populair?

Wij lopen naar de reden waarom we hier vandaag zijn: ICE! Shrek the Halls In een paar enorme tenten staat een hele tentoonstelling van ijsbeelden over Shrek en de andere karakters in die show.  We kopen kaartjes en sluiten dan aan in de rij.

Eerst krijgen we een filmpje te zien over het maken van de standbeelden.  Deze show is allemaal geinspireerd door het IJs festival in Harbin, China.  Er komen dan ook zo'n veertig beeldhouwers uit China om het allemaal te maken.  De blokken ijs duren drie maanden om bevroren te raken en meer dan 5000 pond ijs is nodig voor de tentoonstelling.

Na de film mogen we de ijskou in, maar krijgen eerst een zware blauwe parka aangereikt.  Dit is de derde keer dat ik hier ben en de tweede voor Kai, dus we weten dat die extra jas nodig is.  Het is binnen namelijk -12 en best winderig.  Natuurlijk heb ik mijn fototoestel gereed en neem heel wat foto's.  Helaas wil Kai niet op de gevoelige plaat.

We zien allerlei scenes uit Shrek, heel knap gemaakt! Er is ook een twee verdiepingen hoge ijsglijbaan waar Kai en ik een paar keer vanaf roetsjen.  Het gaat heel hard op dat gladde ijs! 

Op het laatst is er nog een ijzig Kerststalletje zonder kleuren, ook erg knap gedaan.  Net als mijn vingertoppen ondanks alle bescherming tegen de kou toch verkleumen, stappen we weer naar buiten.  Kai is het erover eens dat dit iets unieks is wat je niet op veel plekken tegen zult komen.  We zijn blij dat we op de valreep (het is open tot zondag) zijn gegaan.

Op de terugweg neem ik voor het eerst ooit de HOT lanes.  Het is vrij druk op de gewone banen en ik wil het weleens proberen.  Dit zijn extra banen op de Beltway, waar je moet betalen om erop te mogen rijden.  Het kost mij een dollar om zonder verkeer onze afslag te bereiken.  Leuk om eens gedaan te hebben.  Dit is natuurlijk veel interessanter voor mensen, die in het spitsuur rijden.

Op de radio horen we hoe de griep hier om zich heenslaat.  Kai is de enige van ons, die nog geen griepprik heeft gehaald.  Dat gaan we dus meteen maar even bij Walgreens doen. 

Voor het avondeten willen Rick en Kai graag naar Mad Fox Brewing Company.  Daar hebben ze namelijk bitterballen en daar hebben de heren zin in.  Bij aankomst is er een wachttijd van een half uur voor een tafeltje, maar gelukkig komen er al heel gauw drie stoelen aan de bar vrij.

De bitterballen komen al snel.  De chef hier vindt het leuk met internationale recepten te experimenteren en deze bitterballen waren zo populair dat ze nu permanent op het menu staan.  Ze zijn wel heel anders gevuld dan de traditionele met gehakt en groentes, maar ik vind ze bijna nog lekkerder zo.

Hoofdgerecht voor mij wordt de vijgen met blauwe kaas pizza.  Kai neemt ook pizza en Rick de garnalenburger, die ik volgende keer ga bestellen, want die is super lekker. Niet dat de pizza's dat niet zijn, want Kai en ik smullen ook.

Na deze lekkere maaltijd genieten we thuis nog even van de Kerstbomen.  Ik ben er nog niet klaar mee, maar het is tijd om op te ruimen dit weekend.  Het is volgens mij voor het eerst dat ik die boom best nog een week zou kunnen velen.  Maar ja, Drie Koningen is zondag en daarna is de Kersttijd toch echt voorbij.