Over een politiek dagje

Ricks wekker gaat altijd om tien over zeven en dat wekt mij ook. Het is echter zo koud in de kamer dat ik nog een tijdje onder ons warme dekbed blijf liggen. 

Intussen vertelt Katja dat het ietsje beter met ze gaat. Ze hebben in ieder geval allebei wat voor het avondeten gegeten. Hopelijk knappen ze genoeg op om zaterdag de lange reis naar Bangkok te maken. 

Beneden staat de koffie al klaar dankzij Rick. Mijn ontbijt bestaat uit een tomaat en gerookte zalm waar Zorro ook graag een hapje van zou willen. Hij is bijna net zo brutaal als Snickers was. 

Eigenlijk heb ik absoluut geen zin om te sporten, maar het is koud en sombertjes buiten en ik weet dat ik er spijt van zal krijgen als ik het niet doe. Het uur op de elliptische machine gaat dan toch eigenlijk vrij snel en zoals altijd voel ik me beter erna. 

Sinds januari zijn de Democraten in de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden van de VS. Eindelijk worden de louche praktijken van Trump eens aan de wetten getoetst. Hiervoor worden door de diverse commissies getuigen opgeroepen, die weet hebben van wat er zich allemaal achter de deuren afspeelde.

Deze week is dat Trumps vroegere advocaat en rechterhand, Michael Cohen. Cohen heeft al schuld bekend voor belasting ontduiken, liegen tegen het Congres en meer. Hij kijkt tegen een gevangenisstraf van drie jaar aan. 

Vandaag is de voor het publiek open hoorzitting voor de Overzicht Commissie. Het Congres heeft dezelfde macht als de president (wetgevende en uitvoerende macht respectievelijk). De afgelopen twee jaar hebben de Republikeinen de president de hand boven het hoofd gehouden en nu zijn ze duidelijk geergerd dat de Democraten dat niet doen. 

Om tien uur begint de zitting en ik kijk op mijn laptop mee. Dan zie je toch wel wat een spektakel de Amerikaanse politiek is. Het is gewoon alsof ik naar House Of Cards zit te kijken.

Cohens getuigenis werpt een sterke schijnwerper op allerlei frauduleus gedrag van Trump, maar de Republikeinen in de commissie vallen enkel Cohen aan. Geen van hen verdedigt Trumps gedrag, wat ook opvallend is.

De Democraten daarentegen stellen over het algemeen gerichte vragen en krijgen van Cohen ook nog andere namen om te laten getuigen. Dit gaat allemaal onder ede dus het is strafbaar, zoals Michael Cohen dus uitvond, om te liegen tegen het Congres. 

De hoorzitting duurt de hele dag en als ze lunchpauze houden ga ik ook snel mijn dingen doen in Vienna. Met dit koude weer heb ik natuurlijk zin in pho. Lani weet mijn bestelling al. De soep smaakt weer zo lekker dat ik spijt heb dat het op is. 

Als ik vertrek groet een man, die ik van gezicht ken van Anytime Fitness, me. Hij eet hier ook regelmatig met een vriend. Hij zegt mij  niet gezien te hebben vandaag en ik antwoord dat ik er morgen weer zal zijn. Tot morgen dan, zegt hij. 

Bij de Giant haal ik de kip voor onze maaltijd vanavond en haast me dan weer naar huis. Daar kijk ik verder naar de hoorzitting tot ik naar Lofty Salon moet. Daar kleurt Carmen mijn haar weer mooi bij. 

Terwijl de kleur intrekt introduceert Mona haar nieuwe medewerkster, die wenkbrauwen met draad epileert. Mona laat de mijne gratis doen en ik ben zeer tevreden met het resultaat, al helemaal nadat Carmen ze ook nog bij heeft gekleurd. 

Mona knipt mijn haar bij en foehnt het dan. Het ziet er altijd zo goed uit daarna, maar met mijn steile haar blijft dat niet lang. Iedere keer vraagt Mona of ik niet weer een pony en korter haar wil, maar dit lange haar zonder pony bevalt me veel te goed. 

De zon komt tegen zonsondergang nog even hallo zeggen

Als Rick thuiskomt gaat hij eerst een half uurtje op de loopband rennen. Ik moedig dat erg aan want naast gezond eten is beweging ook heel belangrijk voor hem. Daarvan krijgt hij veel te weinig, zoals zo veel mensen, die de hele dag op kantoor zitten. Ik ben dus blij met deze nieuwe routine van hem. 

Voor ons avondeten hebben we een eenpansmaaltijd met Indiaas gekruide spinazie en kip over bloemkool en broccoli rijst. Dit is een van onze favoriete maaltijden, eenvoudig, maar zo smakelijk!

Hopelijk krijgen we straks als de kinderen in Thailand wakker worden bericht dat het nog weer wat beter gaat. Allemaal heel hartelijk bedankt voor de goede wensen en adviezen op mijn vorige blog. Als ze dichter bij Bangkok waren geweest denk ik dat Katja Kevin wel mee naar het ziekenhuis daar had genomen. 

Over een uitje naar een grot

Vannacht heeft het geplensd en onze achtertuin is een meer! De grond is zo nat dat het water niet meer geabsorbeerd wordt. Het maakt ook dat we wat langer blijven liggen maar om half negen zijn Rick, Berend Jan, Ana Maria en ik beneden.

Berend Jan heeft gisteren een dozijn verse eieren gekocht bij Chrysalis. Hij bakt er een paar voor ons als ontbijt en we eten gezellig met zijn vieren. De eieren zijn heerlijk en Ana Maria en ik hebben er ook een tomaat bij.

Terwijl ik mijn uur op de plaats loop praten we verder. Het is zo leuk om drie dagen echt van elkaars gezelschap te kunnen genieten. Het komt maar zo weinig voor dat we zoveel tijd met elkaar hebben, vooral nu de kinderen volwassen zijn.

Kai en Orion zijn maatjes

We nemen allemaal de tijd om ons klaar te maken en hebben dan lunch van de overblijfselen van ons kerstavond buffet en de pizza's die gisteravond niet opgingen. Ik snijd een stel mini komkommertjes in reepjes en heb daar gerookte zalm, prosciutto en brie bij.

Om een uur hebben we iedereen bij elkaar en gaan we in twee auto's naar Front Royal. Ik ga mee met Berend Jan en Ana Maria, Rick heeft de kinderen. Het regent en is heel mistig wat wel mooie taferelen geeft in de voetheuvels van de Appalachen.

Drie kwartier later komen we aan bij Skyline Caverns. Dit is mijn favoriete grot in deze omgeving en ik wil de anderen laten zien waarom. Sandy en Athena zijn nog nooit in een grot geweest dus dit wordt hun eerste ervaring daarmee. Voor de anderen is het ook al vele jaren geleden.

De Shenandoah heeft mijlen aan grotten en de beroemdste is Luray. Dat is echter zo toeristisch geworden en Skyline vind ik unieker. Er is best een grote groep om naar beneden te gaan vandaag.

Dan is onze gids en hij is erg grappig. Ik herken wel een paar van de grapjes omdat ik deze rondleiding al vaak gedaan heb, maar hij brengt ook zijn eigen humor erin. Deze grot is in 1937 ontdekt en is een van vier grotten ter wereld met een unieke formatie.

We zien mooie formatie en drie stroompjes. Ook zien we twee vijvertjes met prachtige reflecties. De grootste formatie hier heeft de vorm van een adelaar. Maar het bijzondere deel van deze grot komt aan het einde.

 

Bij het uitgraven "prikten" de ontdekkers door een vacuum en in de kamers daarachter vonden ze bloemachtige formaties, die anthodites worden genoemd. Ze zijn spierwit en heel langzaam groeiend. Ze schatten dat het 7000 jaar duurde om twee centimeter te groeien. Het is werkelijk adembenemend mooi!

Berend Jan en Ana Maria zijn geologen en genieten extra van dit alles. Maar ook de anderen zie ik zeer geinteresseerd rondkijken. Dit was zeker een goed uitje om met zijn allen te doen!

Op de terugweg stoppen we nog in Manassas bij een Checkers om hongerige magen te vullen. BJ koopt er een vijftal kipnuggets en een heel zoete smoothie. Ana Maria en ik houden ons ver van alle gefrituurde en zoete dingen hier. Ana Maria neemt wel een slok van de smoothie, maar vindt die ook veel te zoet.

Wij gaan nu meteen naar huis en Rick gaat nog een kaart kopen bij de Hallmark winkel. Daarnaast is de ABC winkel, de slijterij hier in Virginia. Rick koopt er ingredienten voor een bloody Mary. Sandy koopt whisky en Saskia fireball shots. Het is interessant dat al onze kinderen (behalve Athena) nu alcohol kunnen kopen.

Thuis maken Rick en ik en Saskia en Laura ons klaar om naar de overburen te gaan. Daar is een receptie voor het kersverse echtpaar Mary Kate en Mitch. Zij zijn na elkaar een half jaar te kennen half december in Utah getrouwd.

Dit is een Mormoonse familie en al jaren vind ik het interessant hun religie te volgen. Hun kinderen trouwen allemaal heel jong, behalve hun oudste dochter, die inmiddels begin dertig is, en een van de zoons, maar die is nog jonger dan Kai.

We zijn vrij vroeg en sluiten aan in de rij om te kletsen met het kersverse paar. Ik dacht dat we niets met ze te bespreken zouden hebben, maar ze hebben zoveel vragen dat we de rij achter ons zien groeien. Wij zijn het die het gesprek afbreken zodat anderen met hen kunnen praten.

Het voelt allemaal wat vreemd, maar dat is misschien omdat we zoiets nooit zelf hebben gedaan met ons eigen huwelijk of de bruiloft van Katja. Dit paar is in Utah getrouwd en dit is dus hun receptie waar de bruid is opgegroeid. Wij brachten dan ook een kaart met een cheque voor het bruidspaar als cadeau.

Na een half uurtje nemen we weer afscheid, blij dat we het excuus hebben familie uit Canada over te hebben. Saskia en Laura vragen verbaasd waarom we alweer terug zijn. Zij gaan vol goede moed naar de overkant.

Een half uur later lopen zij ook weer binnen. Nu begrijpen ze waarom wij niet lang bleven. Zij werden langs hun vriendin Mary Kate gehaast omdat er nog zo'n lange rij om te feliciteren stond. Ze zagen een paar van hun vroegere schoolvriendinnen, maar verder vonden ze het ook niets.

Voor het avondeten bestellen we Thais eten. We hebben de tafel in de eetkamer nog klaar staan voor acht personen. Saskia heeft al een pizza gegeten, dus zij eet niet mee. De discussies zijn zo grappig, want iedereen weet alles beter. Maar het is op een vriendelijke manier en niets zwaars (politiek zijn we het enorm met elkaar eens).

Na het eten is het niet anders. De kinderen hebben eindeloze gespreksstof en wij ook. Orion is helemaal door de war. Hij blaft niet meer tegen alles en iedereen en vanavond met veel lawaai ligt hij te slapen.

Dit is hoe het zou moeten zijn met Orion. Als de kinderen hier nog hadden gewoond was hij al gauw gewend aan al die mensen. Orion blafte zelfs niet tegen Laura toen ze binnenkwam. Nu zitten al die enge vreemdelingen om hem heen en hij ligt te slapen.

Morgen de laatste dag met deze gezellige familie. We gaan verschillende dingen doen afhankelijk van de groep. Wat wij gaan doen is bijna zeker, maar nog niet helemaal.

Over een affidavit ondertekenen en een onverwachte ontmoeting met een Nederlander

De bloemen staan op Ricks auto als hij naar buiten gaat om Orion uit te laten. Dan horen we op de televisie dat Richmond gisteren meer dan 25 centimeter sneeuw heeft gekregen. Gauw bellen we Saskia en die is inderdaad ingesneeuwd.

Ze moest gisteren eigenlijk boodschappen doen en kon dat natuurlijk niet. Het sneeuwt vrijwel nooit zoveel in het zuiden van Virginia dus er is nauwelijks budget om sneeuw te ruimen. Gelukkig had Saskia nog wel wat eten in huis want alles was dicht. Ze zegt ook dat de wegen er vreselijk slecht uitzien en wij drukken haar op het hart niet te gaan rijden. Gelukkig woont ze midden in de stad.

Wij hebben alleen maar onechte sneeuwpoppen

Rick vertrekt in zijn "lelijke" kersttrui naar zijn werk. Hij heeft de pasties, die we gisteren ophaalden mee. Er is ook wedstrijd wie de lelijkste trui heeft en die wint Ricks collega en vriend Cliff. Die heeft zijn trui helemaal zelf gemaakt en er zelfs een computer tablet in verwerkt.

Voor mij is het na mijn ontbijt weer tijd om Anytime Fitness te gaan bezoeken. Een uur op de ARC trainer bezorgt me slapende tenen en bijna 10000 stappen. Het halve uur personal training gaat weer snel. Ik ben blij dat Sharon weer wat zwaardere gewichten geeft. Sterke spieren zijn belangrijk naarmate we ouder worden.

Thuis zendt Kirsten mij het affidavit wat ik vanmiddag moet ondertekenen. Ze wil zich ervan verzekeren dat ik het eens ben met de punten en de taal. Dat ben ik en we spreken af elkaar om half drie bij haar advocaat te ontmoeten.

Intussen is het lunchtijd en heb ik een boodschappenlijstje af te werken in het centrum. Als eerste ga ik naar Walgreens. Daar koop ik een puff spons (die naam vond ik online, ik hoop dat het het goede woord ervoor is) en haal ik een stel medicijnen op.

Aan de overkant bij Whole Foods haal ik ingredienten voor het avondeten. Ook neem ik mijn lunch, een blikje sardientjes en een bak van de salad bar mee. Thuis smul ik daarvan en doe Orion dan in zijn bench om naar Fairfax te gaan.

De opblaasfiguren tuin 

De Santa valt van het dak tuin

Waze heeft een nieuwe stem voor Kerst, Santa Claus. Die stel ik in om me naar het advocatenkantoor te leiden. Dat wordt hardop lachen want het begint al met "have a holly jolly drive". Dan veel ho ho ho en Comet als rendier dat de richting aanhoudt. Met behulp van Santa en Comet kom ik vijf minuten voor de afspraak aan.

Na de van geparkeerd te hebben neem ik de lift naar boven. Het is half drie dus ik verwacht dat Kirsten er al zal zijn. Dat is niet het geval en ik word een conferentiekamer in geloodst. Niet veel later komt Josh, een van de advocaten hier, binnen.

Hij zegt dat ik de affidavit nog eens moet doorlezen en dan ondertekenen. Dat doe ik en dan ondertekent Josh in zijn capaciteit als notaris mijn verklaring.  Op dat moment kom Kirsten binnen. Ook zij moet haar affidavit ondertekenen.

Kirsten heeft nog een aantal vragen en dan nemen we afscheid van Josh. Kirsten en hij zijn zo dankbaar dat ik dit wilde doen, maar het is toch werkelijk niets! Ik ben heel opgelucht voor Kirsten dat zij geen rechtszaak mee hoeft te maken.

Kirsten nodigt me uit een kop koffie te gaan drinken bij Starbucks. Ik bestel een kop koffie en ga daar melk indoen. Dan zie ik de visitekaartjes van de manager hier en die heet Valentijn. Dat kan toch niet anders dan een Nederlandse of Vlaamse naam zijn.

De barista beaamt dat hij Nederlands is en gaat hem even halen. Valentijn blijkt hier gekomen te zijn voor de liefde en al dertien jaar in de VS te wonen. Hij vindt het duidelijk erg leuk dat ik contact maakte en nodigt me uit als ik terugkom een kop koffie met hem te drinken.

Kirsten en ik praten nog een uurtje bij. Ze is opgelucht dat de scheiding morgen wordt uitgesproken. Haar ex heeft NPD en dat bleek heel goed tijdens de afgelopen maanden. Ik herken het gedrag helemaal en stel Kirsten gerust dat haar herinneringen de juiste zijn.

Tegen vieren ga ik huiswaarts en haal daar de spons, die ik bij Walgreens heb gekocht, tevoorschijn. Ik doe er snoepjes in voor Orion en hij vindt het prachtig! Zo snuffelt hij een half uurtje lang snoepjes uit het ding. Perfect want dat maakt hem rustig en dan gaat hij lief op zijn botje knauwen.

Orion heeft nu ook zijn eigen kerstversiering. Ik vind het erg op hem lijken . Ik schrijf er Orion op en hang het in de boom.

Als Rick thuiskomt bakt hij de bloemkool hapjes in de oven. Verder heb ik onze favoriete meerkleurige kerstomaatjes, olijven en augurkplakjes salade gemaakt. Daar hebben we ieder een moot zalm van Whole Foods bij en het is weer een heel smakelijk maal.

Natuurlijk gaat dan Hallmark weer aan met een paar leuke kerstfilms. Grappig is dat Rick ze ook stiekem kijkt. En zo is de eerste dag van de week weer voorbij (hier in de VS wordt zondag als eerste dag van de week gezien, maar Rick en ik vinden het maandag. Wat denken jullie?)

Een spannende verkiezingsdag

Ricks wekker gaat om kwart voor zeven, maar het is weer zo somber en regenachtig buiten. Ik kan me er niet toe zetten ook op te staan. Ik lees op mijn telefoon en weet me pas een uur later uit mijn bed te onttrekken.

Rick vertrekt naar zijn werk en ik drink koffie en maak ontbijt. Dan doe ik mijn uur op de elliptische machine lekker vroeg. Het is nog geen tien uur als ik er klaar mee ben. Het plenst nog steeds en ik besluit te wachten tot het wat droger is voor ik erop uit ga.

Tegen half twaalf is dat het geval. Ik neem Orion mee en rijd naar de school waar ik moet stemmen. Daar staat de parkeerplaats voller dan gewoonlijk. Meestal ben ik een van de enigen, die midden op de dag gaat stemmen, maar dit keer moet ik zelfs even wachten op een hokje. Het is een heel spannende dag. We zullen zien wat er gebeurt.

Met dit regenachtige weer heb ik zin in pho, maar tot mijn teleurstelling is Viet Aroma gesloten. Dan ga ik maar naar Chopt waar ik een salade met warme kalkoengehaktballen bestel. Die ga ik vaker nemen, want hij is erg lekker.

Op zoek naar meer ideeen voor low carb avondmaaltijden besluit ik Trader Joe's een bezoek te brengen. Daar ben ik al lang niet meer geweest. Het enige interessante wat ik er zie is een pizza bodem van bloemkool. Alleen mag Rick (nog) geen kaas dus die moet nog even wachten.

Bij de ABC winkel (de staatsslijterij) ga ik kijken naar hun bloody Mary mixes. Ik neem een fles met Zing Zang mee, mijn absolute favoriet. Ook zie ik een fles waar ook clam sap inzit, daarmee maak je een bloody Caesar. Ik neem beiden mee en de verkoper vertelt dat hij een heerlijke chili maakt met Zing Zang. Misschien het proberen waard.

Bij Petco haal ik botjes voor Orion en neem een varkensoor voor hem mee. Die krijgt hij niet vaak want die zijn hap, slik, weg. Grappig genoeg heeft Orion er in de auto geen interesse in, maar thuis des te meer.

Naast Petco ligt Walgreens en daar haal ik een aantal medicijnen op. Mijn laatste stop is Whole Foods voor het avondeten vandaag en morgen. Ik neem ook gelijk lunch mee voor morgen. Ik heb plannen voor het voorspelde mooie weer. Hopelijk kan het doorgaan.

Ondanks de regen en wind nog veel kleur

Thuis heb ik zin om een serie te kijken en mijn keuze valt op The White Queen. Tegen het einde van de eerste aflevering komt Rick binnen. Hij is vroeg uit zijn werk gekomen om te kunnen stemmen.

We hebben een cadeautje voor de buren meegenomen uit Colombia als dank voor het verzorgen van de dieren (en we betalen hun dochter ervoor). Ik wil dus even naar hiernaast om dat af te leveren. We zien een prachtige zonsondergang na deze twee regendagen!

Vanavond hebben we zalm van Whole Foods met spinazie en bloemkool "tots" uit de oven. Het is een van onze favoriete maaltijden. En nu is het dan nagelbijten om te zien wat de uitslagen van de verkiezingen gaan zijn. In ieder geval is onze Virginiaanse Democratische senator herkozen.

Halverwege de week alweer!

Vannacht hebben we een warmterecord verbroken voor minimum temperatuur. Het kwik kwam niet onder de 26 graden en dat op 5 september! Het is dus weer lekker warm als ik mijn koffie en ontbijt op het deck nuttig.

De verleiding is iedere keer om hier te blijven zitten en genieten, maar er moet gesport worden. Orion gaat weer braaf mee naar boven en slaapt naast me terwijl ik mijn uur op de elliptische machine doe. Ik lees eigenlijk alleen maar Twitter want het lijkt hier wel een realiteitsshow met de president in de hoofdrol.

Mijn hemel, iedere dag is er iets nieuws. Het stelt mij gerust om alle tegengas, die hij krijgt, te lezen. Er komt nu weer een boek uit wat een heel bekende journalist heeft geschreven. De journalist, die Nixons verraad in de openbaarheid bracht. Natuurlijk claimt Trump dat het allemaal gelogen is, maar deze journalist onderzoekt alles zo grondig dat hij veel geloofwaardiger is dan anderen, die ook boeken schreven.

Enfin, sorry, ik probeer weinig over de politieke situatie hier te schrijven, maar soms wordt het zo'n circus dat ik er niet omheen kan. In ieder geval zorgt het ervoor dat mijn uur cardio snel voorbij gaat.

In de achtertuin ga ik een tijdje genieten van de geluiden daar. De fontein in ons vijvertje is zo rustgevend! De kolibrietjes komen langs en een slimme wesp heeft hun suikerwater ook gevonden. Ik heb een hekel aan wespen, maar deze is slim en komt telkens terug voor een slokje. Gelukkig is hij maar alleen anders zou ik er wat aan doen.

Tegen twaalven moet ik van mezelf naar boven om te douchen. De schoonmaaksters zullen om een uur komen en daarvoor laat ik Orion uit en doe hem in zijn bench. Dan vertrek ik naar het centrum van Vienna.

Bij Walgreens haal ik een stel medicijnen op en zie dat de zonnebrandspray halve prijs is. Die kunnen we voor onze komende reizen goed gebruiken dus ik neem er een paar mee. Nu we ons eigen risico voor medicijnen bereikt hebben hoef ik alleen voor de zonnebrandspray te betalen.

Gisteren vond ik de Med salad with chicken zo lekker dat ik het vandaag weer bestel. Alweer ben ik de enige buiten op het terras. Ik moet toegeven dat het warmer is dan gisteren, maar de tijd om binnen te zitten komt snel genoeg weer.

Omdat ik niet thuis kan zijn als de schoonmaaksters er zijn rijd ik naar het Mosaic District. Daar speel ik een tijdje Pokémon Go, maar niet zo lang als ik had gewild. Zelfs voor mij is het te warm! Ik vlucht de Target in en bij de Starbucks daar bestel ik een ijsthee.

Opeens loopt het tegen drieen en ik haast me naar Lofty Salon. Daar kleurt Carmen mijn haar weer bij en zo ben ik weer keurig voor de komende weken. Terwijl ik daar zit bedenk ik me hoe goed ik me voel en weinig pijn. Voor ik naar huis ga haal ik nog spullen voor het avondeten bij Whole Foods.

Het is echt heel warm voor september!

Thuis maak ik onze favoriete kerstomaat, augurk en olijfsalade en opeens is het daar weer over mijn hele lichaam, pijn! Ik snap er niets van, maar geef er maar aan toe en ga rustig in de voorkamer zitten lezen. Als Rick thuiskomt grilt hij de worstjes en bakt de bloemkool "tots" in de oven.

Het smaakt allemaal heel goed, maar de pijn maakt dat ik me niet lekker voel. Gelukkig kan ik na het eten met de benen omhoog en kijken we naar America's Got Talent. Morgen komt er verandering in het weer wat zomaar de reden voor de pijnen kan zijn.

Een gelukkig droge rondleiding en een regenachtige zondag

Zaterdag

Alexa wekt me om acht uur en ik vraag haar nog tien minuten te "snoozen". Na die tien minuten moet ik er echt uit. Ik douche en kleed me voor mijn rondleiding. Er wordt flinke regen voorspeld, maar ook een temperatuur van 28 graden. Ik kies toch maar iets zomers en leg mijn keuzes van gisteravond (langere broek en langere mouwen) terug in de kast.

We halen ontbijt van Starbucks in Oakton, omdat de dichtstbijzijnde Starbucks mijn geliefde nitro brew niet heeft. Onderweg naar de stad eten we ons ontbijt, voor mij weer de egg bites. Dit keer is er helemaal geen verkeer en zet Rick mij nog voor half tien af bij het Smithsonian kasteel.

Daar ga ik binnen en bezoek het toilet en koop dan een waterflesje voor vandaag. Dit water heeft aardbeiensmaak en dat vind ik lekkerder dan gewoon water. Alleen kost het meer dan vier dollar!!! Ik neem voortaan toch maar weer water mee van thuis.

Ondanks de regenvoorspelling is het warm en droog en ik zie op de radar ook geen regen. Ik zie allerlei mensen het metrostation uitkomen, maar iedereen ziet er super Amerikaans uit. Het blijkt dat J. en haar dochter F. zijn komen lopen van hun hotel.

Zij vinden mij eerst en we maken kennis. Het is een moeder-dochter reis en zij gaan dochter nummer 2 in Michigan ophalen na een semester high school daar. Aangezien Rick ook uit Michigan komt opent dat het gesprek meteen.

Het wordt een heel leuke rondleiding. Het is hun eerste dag ooit in de VS dus dat maakt het extra speciaal voor mij. We lopen langs het Washington Monument naar het Tweede Wereldoorlog monument en daar zien we een high school band patriottische liedjes spelen.

Dat is waarschijnlijk voor de Honor Flight Veteranen, die er ook zijn. Ik vertel hoe deze veteranen van over het hele land hierheen worden gevlogen om hun oorlogsmonumenten te zien. Ook hier zien we weer een heel aantal Tweede Wereldoorlog veteranen, sommigen lopen zelfs nog zelf!

Wij gaan verder naar het Vietnam Veterans Memorial. Die muur is altijd zo sober in vergelijking met het bijna bombastische Tweede Wereldoorlog Monument. Hier zijn ook veteranen, ook een heel aantal die in Vietnam hebben gevochten.

Vaak worden er namen overgetrokken hier of zie je veteranen heel geemotioneerd bij de namen van hun gevallen kameraden. Aan weerszijden van dit monument staan borden dat de as van overleden soldaten niet achtergelaten mag worden. Ik laat zien aan J. en F. hoe verschillend dit monument is van het Tweede Wereldoorlog Monument.

We lopen verder naar het Lincoln Memorial. Zoals altijd is het hier heel erg druk. Zo erg dat J. bijna geen foto van F. kan maken zonder mensen vlak achter haar. Het toeristenseizoen is duidelijk begonnen.

Na het Koreaanse Oorlogsmonument steken we over naar het Tidal Basin. Daar bezoeken we het Martin Luther King Jr. Memorial wat dit keer heel rustig is. We lopen langs het meertje naar het Franklin Roosevelt Memorial. Vandaag is dit gedeelte niet overstroomd.

Daar verkennen we de vier "kamers", voor iedere termijn van zijn presidentschap een. Het blijft een mooi monument maar niet wat FDR voor zichzelf had gedacht. Daar komen we later vanmiddag langs.

Vanaf hier kunnen we niet verder langs het Tidal Basin want het pad ligt onder water. Via de hogere stoep lopen we dus verder naar het Jefferson Memorial. Thomas Jefferson kijkt nog altijd uit over het Tidal Basin. Ik realiseer me dat niet meer zo, maar J. en F. zijn overdonderd door hoe groot alles is hier.

We hebben nog tijd om een achterkant en dan voorkant van het Witte Huis nog te bekijken voor de lunch.  Ik probeer zoveel mogelijk te doen voor het gaat regenen, want net ten zuiden van ons onweert het flink.

Bij de Old Ebbitt Grill moeten we even wachten op onze tafel. Maar goed dat ik heb gereserveerd, want het is heel erg druk. Mensen druipen af omdat de wachttijd anderhalf uur is zonder reservering. Gelukkig krijgen wij al gauw een plaats om te zitten.

Het is namelijk heel fijn na meer dan vijf kilometer lopen eens neer te zijgen! We krijgen een vriendelijke ober, die zich voor de verandering niet voorstelt, maar wel heel attent is. We eten smakelijk. Ik heb een salade met feta, F. een eigerecht met groentes en J. de soft shell crab.

Die laatste wil ik woensdagmiddag na mijn rondleiding ook gaan eten. J. eet voor het eerst zo'n hele krab en vindt het ook heerlijk. Ik raad hen aan vanavond Ethiopisch te gaan eten en daar zijn ze voor. Ik denk dat ze het erg lekker gaan vinden!

Buiten zie ik Rob weer in zijn rolstoel. We praten even want ik hoop maar steeds dat hij zijn begeerde aangepaste woning gaat krijgen. Dat is nog steeds niet het geval.

Wij gaan verder langs Pennsylvania Avenue. We komen o.a. langs het stadhuis, de FBI en de National Archives. We zetten goed de pas erin want de lucht ziet er dreigend uit.

Het ministerie van justitie

Het door Franklin Roosevelt begeerde monumentje voor hem voor de National Archives

Nog steeds is het droog, maar we horen vervaarlijke donder en zien af en toe bliksem. Het is genoeg om J. en F. bezorgd te maken dat ze geen paraplu hebben. Bij de Gallery of Art zien we souvenir standjes en die hebben natuurlijk paraplu's. Ze kiezen een zwarte en een met de Amerikaanse vlag.

Deuren van het ministerie van justitie

We lopen verder naar het Capitool. Daar vertel ik over de geschiedenis ervan en een beetje hoe het Amerikaanse regeringsstelsel werkt. Ook laat ik zien waar de menigtes zogenaamd hadden moeten zijn tijdens Trumps inauguratie, want daar was vooral J. nieuwsgierig naar.

Een heel brutale eeknoorn

Nu zijn er zeker geen menigtes!

Bij de Library of Congress geef ik binnen nog een korte rondleiding. Dit gebouw blijft een tractatie. We bekijken o.a. de grote leeszaal, de bibliotheek van Thomas Jefferon, het kantoor van de bibliothecaris voor 1980. Als laatste laat ik de eerste officiele kaart van de VS zien.

Eenmaal weer buiten drupt het wat, maar ondanks de vele bliksem is het nog vrijwel droog. Ik neem afscheid want zij willen nog verder lopen en ik moet naar de metro. Ik hoop dat ik ze een leuke allereerste dag in de VS heb bezorgd.

Moe, maar voldaan en toch heel blij dat we het droog hebben gehouden loop ik naar het Capitol South metrostation. Daar moet ik best lang wachten op mijn trein, maar Rick haalt me gelukkig in Vienna op.

Saskia en hij waren bij Kaylee's graduation party en daar ga ik ook heen. Het is heel gezellig en we praten met deze en gene. Er zijn lekkere hapjes en Rick doet zich tegoed aan de ribs en meer. Daar houd ik helemaal niet van dus houd het bij wat snacks.

Op een gegeven moment is iedereen of bier pong aan het spelen of aan het kijken. Ik ben intussen echt moe, dus we nemen afscheid. Saskia is ook al naar huis want zij voelt zich telkens niet lekker. Ze zou naar een concert van een van haar favoriete bands en voelt zich daar niet goed genoeg voor. Ik hoop van harte dat haar dokter kan helpen met de malaise.

Omdat ik niet zoveel kon eten haalt Rick een Griekse salade voor mij van Plaka Grill. De salade met een kip spiesje smaakt heel goed. De rest van de avond kijken we de ijshockey wedstrijd van de Washington Capitals tegen de Las Vegas Golden Kights. En de Capitals winnen!!!

Zondag

Ik hoorde het al midden in de nacht, het plenst! Mijn lichaam is daar niet blij mee dus ik sta met veel pijn op. Het belooft een grijze, natte dag te worden. De waarschuwingen voor overstromingen vliegen ons weer om de oren. Hopelijk is dit voorlopig de laatste natte dag want we hebben meer dan genoeg hemelwater over ons heen gekregen.

Orion laat zien hoe wij ons voelen met al die regen

Rick en ik gaan koffies halen bij Starbucks en broodjes bij Panera. Ik voeg spinazie en tomaat toe aan mijn meergranen boterham met ham, kaas en ei. Orion krijgt zoals altijd de helft van het brood en dan smaakt het me prima.

Met deze pijnen is het zaak om te gaan sporten. Zo doe ik iets meer dan een uur op de elliptische machine en krijg op die manier mijn tienduizend stappen bijeen. Zoals altijd ben ik heel blij als het erop zit, maar het helpt wel.

Intussen heeft Rick een lek gevonden in de basement. Door de vele regen sijpelt er ergens regenwater naar binnen. Als we lunch gaan eten ziet Rick dat de goot overloopt en er niets uit de spuit daarvoor komt. Het lek binnen is ook precies aan die kant dus hopelijk is dat de reden en geen barst in de fundering of zo.

Bij Panera bestellen we lekker warm eten op deze druilerige en koele dag. Ik neem de linzen en quinoa soep, die me heel goed smaakt. Op de terugweg halen we wat boodschappen van Giant.

Dan haalt Rick de ladder en gaat in de stromende regen kijken wat er mis is met de goot. Die is inderdaad helemaal verstopt wat niet zou moeten kunnen want we hebben er Gutter Helmet op. Nu de goot niet meer overloopt hopen we dat het ook niet meer lekt.

De wormen vinden het ook veel te nat

Als Rick weer droge kleding aanheeft gaan we naar de mall. Daar drinken we eerst een drankje aan de bar van T.G.I. Fridays en gaan dan naar AMC. Hier gaan we Solo kijken in het Dolby theater. Lekker lui achterover liggen en film kijken. Ik vind de film persoonlijk minder dan andere Star Wars films, maar Rick is het daar niet mee eens.

Opeens krijg ik een sms van Saskia dat Katja denkt dat Saskia naar de EHBO moet. Wij schrikken ons natuurlijk lam en haasten ons naar huis. Saskia voelt zich al een tijd niet goed en had bloedarmoede. Katja is bang dat die erger is geworden want Saskia's symptomen komen ermee overeen.

Bij Fairfax Hospital wordt Saskia meteen naar achteren genomen en Rick en ik blijven in de wachtkamer wachten.  Eerst krijgt Saskia een infuus en er wordt meteen bloed afgenomen. Omdat dat een uur gaat duren en ik flauw ben van de honger loop ik naar Panera en bestel daar een kleine salade.

Tot onze opluchting, want ze hadden het al over een bloedtransfusie, is Saskia's ijzergehalte prima en de rest van haar bloedwaarden ook. Ze doen nog wat andere testen, maar kunnen niets vinden. Saskia heeft al een doktersafspraak voor morgenochtend dus hopelijk kan er dan verder worden gekeken waar haar vermoeidheid en duizeligheid vandaan komt.

Thuis gaat Rick op voedseljacht. De meeste restaurants zijn al gesloten, maar de Chinees is tot middernacht open. Na de salade heb ik niet heel veel trek meer dus houd het bij een eenvoudige hot and sour soep.

Voor Saskia en hemzelf haalt Rick luxe "tosti's" van Space Bar. Daar zouden we eerst vanavond gaan eten, want Saskia is er dol op. Gelukkig zijn ook zij tot middernacht open. Iets om te onthouden als we eens laat thuiskomen van een reis.

Gelukkig eindigt dit weekend niet zo naar als ik had gevreesd. Ik haalde me al allerlei vreselijke ziektes in mijn hoofd. Toch hoop ik dat de doktoren Saskia kunnen helpen, want ik weet maar al te goed hoe frustrerend het is je rot te voelen, maar medisch alles goed lijkt te zijn.