Over een bezoek aan de National Academy of Sciences

 Vandaag moet mijn rustige wandeling zijn, want ik ga later op de dag meer lopen en ik heb het gevoel dat een wat minder actieve dag weleens goed is. Ik sta om kwart over zes op en stel Foot Path in op twee mijl (3,25 kilometer). 

Het is 22 graden en ontzettend vochtig, 98% volgens mijn weer app. Dat voelt als een warme deken en ik vind het niet zo fijn lopen. Verder lukt langzaam lopen me niet en als ik thuiskom zie ik aan Fitbit dat dat rustige niet zo gelukt is. 

Rick is al op en heeft koffie gezet. Ik maak mijn ontbijt en krijg dan een berichtje van mijn kolibrievoederhuisje. Er is een kolibrietje! Dat betekent dat ik de nektar nog niet weg moet halen. 

Na het ontbijt en onze douches gaan we de koffies halen van Starbucks. Ik drink de nitro brew tijdens mijn Duolingo lessen. Ik leer nu ook wat meer geavanceerd Frans met videos en kijk daar een aantal van. Dan komt Jocelyn om kwart over tien voor onze excursie naar de stad.

Rick brengt ons naar het metrostation en we stappen bij Foggy Bottom uit. Daar stap ik nooit uit en zie dat dit midden op de campus van George Washington University is. Het wemelt van de studenten en we lopen langs de "Greek" huizen. Dat zijn een soort clubs met Griekse letters, sororities en fraternities. 

We banen ons een weg naar de National Academy of Sciences. Naarmate we dichterbij komen zijn het vooral regeringsgebouwen waar we langs lopen. Onderstaande is een van de mooiere, een heel aantal zijn uit de jaren zestig, lelijke betonnen blokken. 

Een kwartiertje voor de rondleiding begint lopen we het gebouw van de National Academy of Sciences binnen. Dit is een non-profit organisatie die zich, de naam zegt het al, bezighoudt met de wetenschappen. 

Onze gids is Leslie en ze is heel enthousiast. Alleen heeft ze een heel hoge stem waardoor ze moeilijk te volgen is en op een gegeven moment ga ik me eraan ergeren. Ze is ook vreselijk lang van stof!

De grote hal van het gebouw uit 1924 is prachtig. Mooie schilderingen en gietijzeren deuren, die we allemaal stuk voor stuk bewonderen. De rondleiding zou een uur moeten duren, maar in de grote hal alleen al praat Leslie veertig minuten vol. 

De volgende zaal zou de hoofdvergaderzaal moeten zijn, maar die is in gebruik. Er is een Indiase delegatie wetenschappers, die overlegt over klimaatsverandering. In plaats van die zaal gaan we in een kleinere vergaderzaal zitten. Leslie vertelt eindeloos over wat we in de "board room" zouden hebben gezien, maar het zegt Jocelyn en mij niets, want er zijn geen foto's of wat ook bij. 

Een maquette van het gebouw

De academie heeft ook tentoonstellingen en die zijn wel erg interessant. Een ervan gaat over allerlei uitvindingen en de ander over waar de academie met de jaren allemaal bij betrokken is geweest. De beschilderde muren zijn door middelschoolstudenten gedaan. 

Nu zijn we weer terug in de hal en gaan de vestibule bij de hoofdingang in. Die is ook prachtig met een plafond van ingelegd hout en heel mooie deuren. De rondleiding is nog steeds niet afgelopen en wij hebben een reservering bij de Old Ebbitt Grill om een uur. 

We vragen de wacht of we hier naar buiten kunnen en dat kan gelukkig. Voor we naar het restaurant lopen maken we nog even een foto van het Einstein beeld. Jocelyn had dat alleen nog maar vanuit de auto gezien. 

Dit kunstwerk vind ik interessant, het is er voor de 250ste verjaardag van het land

Keurig op tijd komen we bij de Old Ebbitt Grill aan. Hier is het zoals altijd superdruk en ik hoor dat de wachttijd voor een tafel van twee een uur bedraagt. Gelukkig heb ik gereserveerd. We moeten desondanks nog een kwartiertje wachten voor we aan tafel kunnen. 

Jocelyn en ik zijn eensgezind in onze bestellingen. Het wordt de salade "Nicoise" met zalm, voor mij zonder aardappeltjes. De zalm is perfect bereid en we genieten allebei van het gerecht. Dit blijft een goed restaurant en is niet voor niets zo populair. 

Jocelyn heeft een blaar opgelopen en gaat op zoek naar pleisters. We gaan van het toilet gebruik maken en ze vraagt het aan een aantal dames, die hun handen wassen. Die hebben er geen. Dan probeert ze het bij de hostess en die blijken er wel een te hebben. Waarschijnlijk is Jocelyn niet de enige met blaren, die het restaurant binnenkomt. 

Blij dat de pijn minder is lopen we naar het McPherson Square metrostation. Daar komt de trein naar Vienna vrijwel meteen. Onderweg bespreken we welke andere plekken in Washington we nog samen willen bezoeken. Dat zijn er heel wat. 

Rick haalt ons weer op in Vienna. Jocelyn neemt afscheid en ik ga met mijn voeten omhoog zitten. Ongemerkt heb ik bijna 14000 stappen gezet. Ondanks dat de gids een beetje tegenviel was het interessant dat mooie gebouw te zien. 

We willen eigenlijk bij een nieuw restaurant met cuisine uit Jemen gaan eten. De straten zijn echter afgezet voor Chillin on Church, een evenement met muziek e.d. Dan gaan we maar naar de tweede keuze Southeast Impression. 

Daar worden we als oude bekenden begroet door Jenny, Sunny en Kevin. We zitten aan de bar en genieten van het heerlijke Aziatische eten. Rick heeft een rijst gerecht in een ananas en ik mijn geliefde Singapore noedels.

Thuis is onze blije bui snel voorbij, want Zorro heeft overal overgegeven. Van mijn standpunt heeft de kat geen fijn leven meer, maar Rick en Katja denken daar anders over.