Over bier en wijn

Het is vandaag President's Day en sinds een paar jaar heeft Rick die dag vrij. Toch staan we voor achten op want ik wil om negen uur bij Anytime Fitness zijn. Als ontbijt halen we weer Starbucks en dit keer is alles wel voorradig bij onze gewoonlijke locatie.

Daarna vertrek ik naar de sportschool voor mijn uur cardio. Halverwege komt Rick ook en Sharon merkt op hoeveel hij af is gevallen. Zij heeft hem al een tijdje niet gezien en dan is het inderdaad zeer opvallend.

Na het halve uur personal training is Rick ook klaar met zijn gewichten en achter elkaar aan rijden we naar huis. Onderweg stop ik even voor een foto van een toverhazelaar in iemands tuin. Eindelijk wat kleur, er zijn hier weinig mensen, die sneeuwklokjes in hun tuin hebben, maar die zijn ook uit.

Rick en ik douchen en laten de honden uit. We hebben besloten vanmiddag naar Leesburg te gaan. We gaan lunchen bij het Delirium Tremens Café waar Rick natuurlijk zijn favoriete bier bestelt. Ik probeer de bloody Mary smaak Bols jenever, die ze er hebben. Die is best lekker, maar smaakt niet naar bloody Mary.

Die roze olifantjes zijn zo leuk! 

Voor het eerst dat ik Bols jenever in de VS heb gezien

We delen een plankje met vier soorten kaas van verschillende abdijbieren uit Belgie en drie verschillende soorten charcuterie. Erg lekker allemaal! Intussen komt ook een collega van Rick heel toevallig binnen en daarmee praten we een tijdje.

Het oudste gebouwtje in Leesburg van 1760, dat vind ik zo leuk hier aan de oostkust, meer dan 250 jaar oud. Aan de Westkust is et niet meer dan hondervijftig jaar en dat is dan heel erg oud.

Rick heeft nu zijn bier gehad dus het is tijd voor mijn wijntje. We gaan naar een van onze favoriete wijngaarden, Stone Tower. Daar is het gezellig druk, maar we vinden nog een paar stoelen bij de open haard. Het is koud en er valt af en toe een sneeuwvlok dus dat is wel zo behaaglijk.

Zo'n mooi uitzicht!

Rick houdt het dit keer bij water en ik geniet van een glas rose. Het is lekker warm en ik word er een beetje rozig van. Zou hier zo in slaap kunnen vallen! Maar dat kan niet want we moeten nog wat boodschappen doen in Vienna.

Django heeft de afgelopen paar dagen niet willen eten en dat baart ons zorgen. Sharon bracht me op het idee om wat vers hondenvoer te kopen bij Petco. Met blikjesvoer weet je nooit wat het met de ingewanden doet als ze er niet aan gewend zijn.

In de ijskast daar vind ik een zak met kip en groentes en een "worst" met bison biefstuk en groentes. Ik neem beiden mee. Dan stoppen we nog even bij Whole Foods voor mijn zeewier chips.

Thuis proberen we meteen of Django wil eten. Rick doet Orion met zijn bak avondeten in zijn bench en ik maak een mengsel van droogvoer en dat kipmengsel voor Django. Tot onze grote vreugde gaat dat allemaal op! Ik moest er toch niet aan denken dat hij twee weken lang niets zou eten!

Voor ons avondeten haalt Rick Peruviaanse gegrilde kip van Don Pollo, een nieuw restaurant vlakbij. We hebben het met gestoomde groentes (broccoli, wortel en witte kool) en komkommer en tomaat salade. Ik moet zeggen het smaakt heerlijk, de kip is goed gekruid en het vlees mals. Het is voor herhaling vatbaar.

Na deze gezellige dag samen doen we de voeten omhoog in onze luie stoelen en kijken wat tv. Intussen krijg ik het gevoel dat Django wat rustiger wordt, hij speelt zelfs met een van zijn speeltjes. Orion lijkt het ook beter te doen met Django dan de vorige keren. We hadden nooit gedacht dat de twee honden zo samen zouden kunnen zijn. Laten we hopen dat het zo blijft.

Over fossielen en een voor ons nieuw strand in Virginia

Met moeite kom ik om acht uur mijn bed uit. Rick is al beneden maar van de kinderen nog geen teken. We gaan dan maar eerst koffies halen van Starbucks en eten ontbijt.

Intussen is Kai ook beneden en we maken het plan zijn laatste dag hier fossielen te gaan zoeken. Dat is Kai's absoluut favoriete bezigheid in deze omgeving en Saskia vindt het ook leuk. Het weer is bewolkt, maar niet heel koud en tenminste droog.

Kai en Rick gaan naar Whole Foods om een picknick voor Kai en Saskia samen te stellen. Rick en ik hebben nog genoeg overblijfselen van het buffet om van te lunchen. Rond half elf doen we Orion in zijn bench en gaan op weg.

Rick en ik zijn nog nooit in de omgeving waar we heengaan geweest. Kai en Saskia wel afgelopen zomer. We rijden via Maryland naar de Northern Neck, het schiereiland van Virginia. Onderweg komen we langs veel boerderijen. Welke soort is niet te zien in de winter.

Opeens realiseert Rick zich dat hij zijn rugzak met onze lunch erin is vergeten. We zijn al te ver op pad om terug te keren. Zonde, maar we besluiten dan maar ergens dichtbij het park een supermarkt op te zoeken voor proviand.

Dan komen we bij de Harry W Nice brug aan, betalen de $6 tol (op de terugweg is er geen tol) en rijden dan voor het eerst ooit deze brug over, die ik alleen van de verkeersinformatie ken. Opeens zijn we dan weer in Virginia.

Dichtbij Colonial Beach vinden we een Food Lion en lekkere kaas en worst, worteltjes en augurken. Als we niet veel later bij het Westmoreland State Park aankomen betalen we de $6 entree. Er zit niemand in het hokje dus je moet dat geld in een enveloppe doen. Dan legt Rick een bewijs van betaling bij de voorruit.

Bij het bezoekerscentrum maken we gebruik van de faciliteiten en eten dan onze picknicklunch. Vervolgens nemen we het pad naar "Fossil Beach". Dat is ongeveer een kilometer lang en mooi door bos en langs een moeras.

Het strand is leeg op twee mannen na. We zijn dik gekleed want al is het zeven graden we gaan toch meestal stilstaan. Saskia gaat in het zand zoeken, maar Rick en Kai nemen de zeven mee naar het water. De twee mannen wijzen hun succesvolle plekken voor ze vertrekken.

Een tijdje lang assisteer ik Kai en Rick. Kai vindt meteen al een paar mooie haaientanden. Rick gaat zelfs met blote voeten het koude water in. Jammer genoeg heb ik ook veel pijn (er komt slecht weer aan) en na een uurtje zoek ik het bankje aan het water op.

Het is hier ook idyllisch mooi met hoge kliffen en kabbelend water. Ik geniet met volle teugen, maar een half uurtje later ben ik verkleumd. Ik voelde me toch al niet lekker en dit is funest voor mijn spieren. Ik vraag de autosleutels van Rick en loop terug.

Dit uitzicht achterlatend

Opeens merk ik dat ik niet op het juiste pad loop. Er zijn geen rode bordjes meer op de bomen en ik herken ook niet waar ik ben. In de winter is het moeilijk want alles is bedekt met gevallen bladeren. Gelukkig loopt dit pad ook naar het bezoekerscentrum.

In de auto speel ik spelletjes. Opeens is het na vieren en ik bedenk me dat Orion al meer dan vijf uur in zijn bench zit. Gauw bel ik Lorraine, die gelukkig net thuiskomt. De anderen staan er geen moment bij stil dat dat al heel lang is voor de hond. We hadden gedacht dat alles veel sneller zou gaan.

Gelukkig laat Lorraine Orion uit want pas tegen vijven komen de fossielen zoekers terug. Voor we weggingen waren de anderen zo bang dat ik zou klagen dat het te lang duurde. Ik vermaakte me echter prima in de auto. Ze hebben dan ook meer dan twintig fossielen, voornamelijk haaientanden, gevonden!

De buit van vandaag! Meer dan twintig en van verschillende soorten haaien.

Op de terugweg rijden we nog even door Colonial Beach. Hier is het tweede langste strand van Virginia. Grappig genoeg is het aan de Potomac Rivier. Het ziet er leuk uit en misschien een bestemming om deze zomer eens te bezoeken.

Niet veel later komen we vast te zitten achter een erg ongeluk wat de weg verspert. Gelukkig is daar Waze dat ons er omheen leidt. Het regent wat onderweg en we komen nog een paar keer in langzaamrijdend verkeer terecht.

Onderweg bestel ik Griekse salades van Plaka Grill voor Rick en mij. Hij zet mij en de kinderen eerst thuis af en Kai en Saskia beginnen meteen met het koken van hun eten. Rick gaat de salades ophalen.

Kai's recept is in het Duits en tijdens het koken belt Raquel Kai. Saskia moet dus alleen verder. Gelukkig kan ik haar helpen met vertalen. We genieten allemaal van onze maaltijden.

Na het eten kijken we even Gordon Ramsey's 24 uur ommekeer van een restaurant. Dan begint een nieuwe show, Masked Singer. Kai en Saskia vinden dit ook leuk.

Als eerste zingt een "pauw" en ik weet gewoon dat dat Donnie Osmond is. Hij zei dat moeders poster van hem hadden hangen. Ik niet, maar wel tijdsgenoten van mij. Twitter is het met mij eens, maar de rest van ons gezin weet niet eens wie dat is! Zo brengen we Kai's laatste avond hier voor de tv door. We proberen uit te vinden wie achter de maskers zit, maar dat is heel moeilijk!

Het was weer een heel leuke dag, Morgen vertrekt Kai dus weer en vrijdag waarschijnlijk Saskia, de feestdagen zijn echt voorbij. Ik kan ook niet wachten alle kerstspullen op te ruimen! Schone lei voor het nieuwe jaar.

Een "staycation" weekend

Zaterdag

Om zeven uur komt Orion mij even begroeten en drie kwartier later weer.  Ik ben dus wakker als Rick tegen half negen opstaat en sta tegelijkertijd op.  Orion heeft zijn dagelijkse "gekke" uurtje en we lachen ons rot om zijn bijna letterlijke bokkensprongen!

Dan gaan we op weg om ontbijt te halen.  We halen ijskoffies bij Starbucks en Rick neemt daar ook een broodje.  Ik vind hun ontbijt niet lekker en Rick vindt het prima om even verderop bij Peet's de maple chicken sausage sandwich in de drive thru te halen.

Op de terugweg stoppen we nog even bij het wekelijkse boerenmarktje.  Daar zien we ook onze overburen, die hier heen zijn komen hardlopen met hun kinderen, twee in een buggy en een op de fiets.  Zo actief zijn Rick en ik niet in de hitte maar we besluiten wel de natuur in te gaan later vanochtend.

Er zijn best lekkere en verse dingen te krijgen op de markt, maar in tegenstelling tot Nederland is het hier juist allemaal een stuk duurder dan in de winkels. Het zal vast verser zijn, maar twee keer zoveel betalen voor een bakje tomaten gaat me te ver.

Kleurrijk is het zeker!

Met lege handen lopen we dus terug naar de auto.  Toch vind ik het telkens leuk om even rond te neuzen. Het zal toch iets nostalgisch zijn. Ik heb vooral zulke fijne herinneringen aan de grote markt in Den Haag met mijn oma en opa.  Die hadden hun kraampjes daar waar we van alles te proeven kregen.

Thuis maken we ons gauw klaar en met Orion en flesjes water vertrekken we naar Sky Meadows State Park.  Dat is een uurtje rijden door het mooie Virginiaanse landschap. Rick heeft dit park een aantal maanden geleden ontdekt met Cosmo en Orion.

Het is zo afgelegen dat er maar heel weinig mensen en honden zijn, perfect dus voor Orion.  We betalen de $5 entree en rijden eerst naar het bezoekerscentrum.  Daar wil ik eigenlijk plassen, maar er staat zo'n lange rij dat ik besluit dat maar in de natuur te doen.  Als er toch niemand is...

We rijden naar de plek waar Rick de honden uitliet en zijn daar inderdaad de enigen.  We lopen door een gemaaid weiland met allemaal wilde bloemen.  De prachtigste vlinders vliegen er rond, maar laten zich moeilijk fotograferen.

Het is hier wel koeler dan thuis, maar nog net zo vochtig.  We lopen een stuk, zien hertensporen en Orion geniet ook.  We komen geen mens of hond tegen, dus helemaal goed.  Het is wel heel, heel vochtig en als ik 5000 stappen bijeen heb ben ik blij weer terug bij de van te zijn.

We drinken dankbaar water en Orion ook.  Dan ziet Rick iets op zijn voet kruipen en dat is een teek!  Het gras was inderdaad op sommige plaatsen vrij hoog.  Rick ziet er nog een paar op zijn voeten en ik een op mijn voet, bah, bah!!  Orion lijkt er geen te hebben dus we gaan op weg.

Orion krijgt iedere maand Sentinel tegen teken en vlooien en dat werkt duidelijk, want als ik een kwartier later naar achteren kijk, die ik twee teken op zijn kop lopen. We stoppen, verwijderen die en nog een paar.  Verder vinden we er geen en gaan verder.

We zijn hier in het Virginia wijngebied en Rick moedigt mij aan een glas te gaan drinken bij een van de wijngaarden.  Hij blijft bij Orion in de van en ik bestel een glas rose bij de Delaplane wijngaard. Op hun balkon met prachtig uitzicht geniet ik ervan.  Het helpt mijn spieren ook ontspannen, want die voelen het slechte weer aankomen.

Als ik terug in de van kom zegt Rick dat hij nog een aantal teken van Orion heeft geplukt.  We halen Orion naar buiten en zien er nog een paar.  Terwijl Rick rijdt houd ik Orion in de gaten en al rijdend pluk ik nog drie teken uit zijn vacht.  Duidelijk werkt Sentinel, want de bloedzuigers moeten niets van Orion hebben. Ik gooi ze uit de van en hoop dat dat het is!

Orion vindt de auto heerlijk!

In Manassas heeft route 234 alle ketens, die je je maar kunt wensen.  Hier willen we bij een Drive Thru lunch halen. Al heb ik wat problemen met hun ideologie (Mormoons, zondag dicht, anti LGBTQ) wil ik toch eens een kip broodje van Chik-Fil-A proberen.

Deze keten is enorm populair en we sluiten aan in de rij.  Alles gebeurt buiten en Orion blaft tegen iedereen, die voor Ricks raam verschijnt.  Tot ik hem bij mij roep.  Het is nog geen meter afstand van waar hij was, maar hij wordt stil!  Ik weet zeker dat hij een paar maanden geleden door was gegaan met blaffen.  Baby steps, zoals we hier zeggen.

De kipbroodjes smaken ons inderdaad prima, heerlijke kip voor een fast food keten! Intussen zien we letterlijk paarse luchten onze kant op komen!  Eigenlijk hoopten we nog te kunnen zwemmen, maar dat gaat waarschijnlijk niet lukken.

Net op tijd voor de stortbui met flinke donder en bliksem losbarst lopen we ons huis in.  Het gaat buiten flink tekeer en het zwembad tweet iedere keer dat ze weer drie kwartier gesloten zijn.  Ik geef het op en ga douchen en me in gewone kleding steken.

Zodra het onweer voorbij is gaat Rick een stukje fietsen.  Als hij terugkomt is het zwembad weer open en hij wil erheen.  Ik voel me niet zo lekker met veel pijn en weet dat ik eigenlijk ook zou moeten gaan, maar ik kan me er niet toe zetten.

Rick zwemt net op tijd, want alweer pakken donkere wolken zich samen. Voor we het weten openen de hemelsluizen zich weer.  We hebben de regen zeker nodig dus we klagen niet. 

Voor het avondeten besluiten we net als voor de lunch naar een restaurant te gaan waar we nog nooit geweest zijn.  Founding Farmers (eigenaren zijn boeren) blijkt een goede keus te zijn.  Er wachten veel mensen op een tafeltje, maar wij lopen naar de bar waar we met gemak twee stoelen vinden.

Als we met zijn tweeen zijn is de bar net zo makkelijk en gezellig.  Jake is onze bartender en zeer attent.  We delen filet Americain op brood als voorafje, heel erg lekker!  Ik neem de tonijn met speklapje (waar ik maar weinig van eet) met rucola en frietjes.  Rick heeft de meatloaf. We zijn er beiden zeer over te spreken!

Intussen is het droog en kunnen we zonder paraplu buiten op Ricks auto van de valet wachten. De voeten gaan omhoog thuis en de tv aan. Dankbaar voor de airconditioning, want die helpt mij 's nachts slapen met deze hitte.  Vroeger in Nederland had ik een zolderkamer en sliep ik helemaal niet als het warm was. Dat zou hier een ramp zijn!

Nu dondert en bliksemt het weer flink, maar Orion slaapt lekker.  Grappig hoe iedere hond zijn eigen angstjes heeft.  Net mensen zijn het, maar dan anders.

Zondag

Om kwart over acht ben ik klaarwakker en ga op mijn telefoon lezen.  Rick kijkt verbaasd op, maar is ook klaar om op te staan.  Voor ons doen vroeg in het weekend, maar ja, als je uitgeslapen bent is het zonde te blijven liggen op een lekkere zomerse dag.

Het is buiten wat koeler dan het de afgelopen dagen is geweest, maar nog steeds heel vochtig.  We laten Orion uit en gaan dan ontbijt eten.  Rick stelde gisteren voor om naar bakkerij Paul te gaan.  Daar was ik natuurlijk helemaal voor!

Eerst halen we onderweg ijskoffies van Starbucks (al denk ik dat ik een volgende keer koffie van Paul zal willen). Paul ligt in de Tysons Galleria mall en het is er vrij druk!  We sluiten aan in de rij en bestellen beiden een baguettine met ham, kaas en ei.  We smullen er buiten op het terras van.  Wat een heerlijk ontbijt!!

Om de een of andere reden voel ik me niet lekker.  Waarschijnlijk vanwege de barometerschommelingen.  Ik moet dus bewegen, maar zin in de elliptical boven heb ik niet.  Ik besluit een op de plaats te gaan hardlopen.

Rick gaat met Orion buiten wieden en daarna (zonder Orion) een stuk hardlopen. Als we beiden klaar zijn gaan we naar het zwembad.  Daar trek ik mijn veertig baantjes en dat voelt heerlijk. Zo maak ik mijn eenendertigste kilometer zwemmen vol.

Rick is sneller klaar met zwemmen en gaat boodschappen doen.  Hij belooft ook soep voor mijn lunch mee te nemen.  Ik voel me heel moe en ga op een ligstoel liggen lezen. Chris komt en we kletsen gezellig tot het begint te spetteren.

Gauw gaat Chris haar baantjes trekken, maar al gauw blazen de life guards het signaal dat ze donder gehoord hebben.  Alweer heb ik niets gehoord en er ontbreekt absoluut niets aan mijn oren.  Maar ja, er is wel onweer in de buurt dus we gaan gedwee huiswaarts. Ik hoor dan ook niet nog een keer donder.

Rick brengt me lekkere avgolemono soep van Skorpio's.  Ik weet het, soep in de hitte klinkt raar, maar daar heb ik als ik me minder voel vaak het meest zin in. Het smaakt me dan ook zeer goed.

Aangezien ik geen donder meer heb gehoord en het helemaal zonnig is loop ik om half drie terug naar het zwembad.  Daar blijkt dat ze toch nog een keer donder hebben gehoord en gesloten zijn tot drie uur. 

Binnen hoor ik een woordenwisseling tussen twee life guards, een vindt dat er geen donder was en de ander wel.  Ik vind het toch wel vreemd dat een persoon het hele zwembad zo kan sluiten voor drie kwartier!

Zin om terug te lopen heb ik niet dus wacht het kwartier met wat andere mensen, die ook geen tweede donder hoorden.  Er is hier ook geen druppel gevallen. Klokslag drie uur mogen we naar binnen en spring ik meteen weer in het water.

Wel lekker zo'n heel leeg zwembad!

Net als ik weer op mijn stoel lig te drogen komt Rick ook.  Beiden maken we deze zomer veel meer gebruik van het zwembad dan andere jaren. Ik ben alleen meer van het lekker lezen in een ligstoel en Rick leest zijn paar strips en gaat dan huiswaarts.

Ook nu is dat weer het geval.  Ik ben helemaal in mijn boek over Rembrandt's bastaarddochter en Rick wil naar huis.  Hij zal Orion bezig houden en ik volg om half vijf als ik ook weer onweersbuien onze kant op zie komen.  Geen daarvan bereikt ons dit keer.

Nadat ik me opgefrist heb rijden we naar Whole Foods.  Rick wil vanavond blackened vis maken.  Eigenlijk wil hij mahi mahi, maar die hebben ze nergens, dus we kiezen zalm. We nemen ook een bakje garnalen mee om als voorafje te eten.

Rick zoekt online naar een recept voor blackened zalm en gebruikt het mengsel van kruiden, zout en peper voor het "blacken" dat hij eerder maakte.  Het eindresultaat ziet er professioneel uit en smaakt ook prima!  We hebben blackened zalm op een bed van gekookte spinazie met vers rozemarijn brood.

Op het deck genieten we ervan.  De temperatuur is zo lekker nu, ik zou willen dat het morgen weer zo was!  Wij noemen onze zomer thuis een "staycation" (woordspeling op "vacation"), allerlei leuke dingen in de omgeving en thuis.  Tot nu toe lukt het goed!

 Morgen en overmorgen mag ik onze mooie stad weer aan toeristen laten zien. Dat is eigenlijk werken en morgen zal het ook heel vochtig zijn, maar voelt altijd weer als een leuke dag met vrolijke mensen!

Geen bucket list avontuur, maar toch een erg leuk weekend

Zaterdag

De zon schijnt lekker zie ik als Rick net na achten opstaat.  Ik kan mezelf nog niet uit bed trekken, maar om kwart voor negen lukt dat wel.  Een paar likjes van Orion doen wonderen, zo schattig hoe hij mij 's ochtends begroet!

Saskia is ook op en met zijn drieen gaan we Vienna in.  We halen koffies en ontbijt voor Rick bij Starbucks en ontbijt voor mij bij Peet's.  Saskia wil ontbijt van het gezellige Caffe Amouri. Misschien dat ik dat de volgende keer ook neem.

Thuis genieten we ervan en dan beginnen we ieder aan onze beweging.  Rick gaat een fietstochtje maken en ik loop op de plaats op het deck.  Drie kwartier later hebben we het warm genoeg en lopen gauw naar het zwembad voor wat verkoeling.

Het water voelt heerlijk aan en een half uurtje later heb ik er weer een kilometer zwemmen opzitten. Tweeentwintig kilometer dit seizoen, ruwweg de afstand van Leusden-Zuid naar Utrecht, die ik vroeger weleens te fiets aflegde.

Rick is inmiddels al naar huis om het gras te maaien.  Ik loop terug en neem Orion mee voor een korte wandeling.  Hij heeft gisteren een paar keer overgegeven, maar vandaag lijkt hij weer helemaal de oude.

Intussen "klets" ik met Kai. Hij mist ons erg en wil naar huis komen eind deze maand.  Gelukkig kunnen we een redelijke prijs voor een ticket vinden, al komt hij dan wel naar BWI, wat verder weg is.  Daarna ga ik in september nog naar Bologna en dan duurt het weer even voor we hem zien.  Op 27 juli zien we Kai dus weer, zo leuk!

Voor mijn lunch haal ik denkelijk voor het laatst dit jaar (tenzij ik morgen op tijd thuis ben) de Melrose grain bowl van Chopt.  De medewerkster weet precies dat ik die wil en geeft wat extra deze keer.  Ze belooft ook de zure peultjes voor mij achter te houden, heel lief.

Na van ieder hapje van mijn salade genoten te hebben ga ik naar boven voor mijn douche en inpakken voor een nachtje weg.  In 2014 gaf ik Rick een ballonvaart voor zijn 55ste verjaardag en de vorige jaren werkte het weer nooit mee als we wilden gaan.  Vanavond willen we weer eens een poging wagen want het ziet er redelijk optimistisch uit op de radar.

 

Behalve in de winter heb je hier in elk jaargetijde wel kans op onweersbuien, maar die kans is vanavond maar twintig procent.  Nu moet de radar wel schoon zijn binnen een radius van 160 kilometer om te kunnen vliegen en dat is moeilijker te verwezenlijken.

Toch wagen we het erop en vertrekken, Orion bij Saskia latend, richting Charlottesville.  Dat is maar twee uur rijden, maar als de ballonvaart doorgaat is het te laat om erna nog naar huis te gaan.  Vandaar dat we een hotel hebben geboekt in het gezellige oude plaatsje (Thomas Jefferson, de derde president, woonde er en ontwierp de University of Virginia daar).

De rit voert ons door de glooiende heuvels leidend naar de Appalachen.  Het is werkelijk prachtig hier, ik houd van al dat groen. We krijgen intussen telkens updates van Mandy van het ballonvaartbedrijf en ik houd de radar angstvallig in de gaten.

Halverwege rijden we langs de Prince Michel wijngaard, een van de grootste en oudste in Virginia. We besluiten hier een pauze te nemen.  Het is erg gezellig binnen en we worden vriendelijk geholpen.  Alleen is het airconditioning probleem, zoals ik het noem, terug.

Rick wil eigenlijk aan de bar genieten van onze wijntjes, voor hem een super zoete bramenwijn en voor mij een glas rose.  Ik wil echter naar buiten, want die kou is funest voor mijn spieren.  De bramenwijn is zelfs Rick te zoet en hij drinkt het niet op.  Mijn rose smaakt me echter prima.

Intussen kijken we ook waar we een vroeg avondeten willen eten.  De keuze valt op een Zuid-Afrikaans restaurant met goede recensies.  Intussen worden de berichtjes van Mandy steeds negatiever, helaas.

Bij The Shebeen nemen we plaats aan de bar en bestuderen het menu.  Dat is gedeeltelijk in het Afrikaans en het blijft grappig hoezeer dat op het Nederlands lijkt.  Er staat van alles op het menu dat er heerlijk uitziet!

Wij zijn hier toch voor de nacht en kunnen dus wachten tot het laatste moment of de ballonvaart doorgaat, maar net als we op onze sate's in het gezellige restaurant wachten krijgen we te horen dat er teveel kleine onweersbuien in West Virginia zijn om veilig te kunnen vliegen.  Die komen naar het oosten en zouden ons kunnen overvallen.

Jammer, maar natuurlijk komen wij met zo'n ballon ook liever niet in een onweersbui terecht.  Ik herinner me nog al te goed onweer op de Loosdrechtse plassen in een kleine zeilboot, iets soortgelijks, maar dan met water. Ik ben wel blij dat dit bedrijf geen risico's wil nemen.

Nu nemen we lekker de tijd voor het avondeten.  De sate is zeer smakelijk en dan heeft Rick een spies met lamsvlees op een combinatie van groentes en rijst.  Ik ben niet zo'n lamliefhebster en bestel het voorafje van brie en croute met een sausje van rozijnen en mango chutney. 

De brie is echter nog koud en ik vind het er achteraf niet zo bijzonder uitzien.  Ricks maal ziet er wel heel smakelijk uit en ik vraag of ik dat nog kan bestellen.  Heel schappelijk is dat het geval en de brie wordt van de rekening gehaald.  Ik krijg geen spijt van mijn beslissing, voor het eerst vind ik lam echt heel lekker! Ook groente en rijst zijn pittig en iets wat ik niet eerder heb gegeten.

Als we klaar zijn nemen we afscheid van de vriendelijke barman Tim.  Rick heeft de GPS ingesteld op de Hampton Inn University, die midden in het centrum van Charlottesville ligt.  We vinden die gauw en parkeren de van.

In de lobby geeft Rick zijn naam aan de vriendelijke receptionist, maar die heeft niemand, die Engle heet op zijn lijst.  Het blijkt dat we eigenlijk een reservering hebben bij de Hampton Inn Charlottesville buiten de stad.

"Geen probleem", zegt Damian, "Ik bel ze wel en dan zetten we de reservering over." Zo gezegd zo gedaan en we krijgen zelfs dezelfde prijs, hoewel dit hotel eigenlijk $50 duurder is!  Het is dan ook een veel leukere locatie. 

Ricks ogen werden al groot toen hij een World of Beer op loopafstand zag.  We brengen onze tassen naar boven en lopen dan met onze laptops naar WOB.  Daar doet Rick zich tegoed aan allerlei biertjes en ze hebben een lekkere Nieuw Zeeuwse (of zeg je Zeelandse?) sauvignon blanc. 

Al kletsend en blog schrijvend en internettend is het opeens tegen tienen.  We lopen terug naar het hotel en ontspannen daar ook nog even met wat lezen.  Al was het natuurlijk een grote teleurstelling dat de ballonvaart weer niet doorging, zo even een nachtje weg samen is ook erg leuk!

Zondag

Ondanks dat het bed prima was heb ik toch niet zo lekker geslapen.  Ik was al vroeg wakker door de zon, die de kamer binnen scheen.  Toch houd ik het nog tot half negen uit.  Rick staat tegelijkertijd op en we maken ons klaar om uit te checken.

Dit hotel heeft weliswaar een gratis ontbijt, maar we gaan liever het gezellige Charlottesville in.  Dit is een universiteitsstadje en tegenover de prachtige campus liggen een aantal tentjes.  We hebben echter haast en de keuze valt toch maar weer op Starbucks zodat we in de auto kunnen eten. 

Terwijl we op onze drankjes wachten loop ik even naar de overkant om een foto te maken op de campus van de University of Virginia.  Het echt mooie gedeelte is te ver lopen dus ik doe het maar met het medische gebouw.

Dan stappen we in de auto en eten ons ontbijt onderweg. De terugrit is net zo mooi als de heenweg.  De blauwe bloemen in de bermen vallen ons op en ik vind online dat het wilde chicorei is.  Een paar uur later rijden we onze oprit weer op.

We halen onze spullen uit de van, frissen ons wat op en ik neem wat pijnstillers.  Mijn lichaam vindt lang in de auto zitten niet prettig. Hopelijk gaat het lopen in de stad het vanmiddag helpen.

Rick en ik halen lunch van Manhattan Bagel, voor mij de gerookte zalm met cream cheese, tomaat en kappertjes en voor Rick een wrap. Ook deze maaltijd eten we in de auto, dit keer op weg naar Washington.

De komende drie dagen wordt er een enorme internationale Microsoft show gehouden in het Convention Center.  Rick moet daar ook werken en zijn badge en polo shirt ervoor ophalen.  Ik heb om kwart over twee een rondleiding met een groep Nederlanders, die ook naar deze show gaan.

Rond tweeen neem ik afscheid van Rick en ga wachten bij de trappen van de Carnegie Library tegenover het Convention Center waar ik heb afgesproken met de twaalf Nederlanders.  Deze rondleiding werd geregeld door een administratief medewerkster van een groot IT bedrijf en had wat voeten in de aarde met facturen etc.

De factuur, die ik uiteindelijk zond, was voor twaalf personen en het bedrag dat ik daarvoor vraag.  Ik ben dus ook heel verbaasd als de groep uit zeventien personen (!) blijkt te bestaan en ik helemaal geen bericht heb ontvangen dat er zoveel meer mensen mee zouden komen. 

Toch wat bezorgd vertel ik degenen, die de contacten hier voor dat bedrijf zijn en de leiders van deze groep, dat het bedrag voor zeventien mensen wel meer is dan voor twaalf.  Dat is gelukkig geen probleem na al het gedoe met facturen etc.

Het is een gezellige groep en we beginnen aan de wandeling.  Ik stel mezelf  wat bibberig voor, want dit is de grootste groep, die ik ooit heb rondgeleid! We lopen via 10th Street langs o.a. Ford's Theatre waar Lincoln een kogel door zijn hoofd kreeg en het huis er tegenover waar hij de volgende ochtend overleed.

We zien het FBI gebouw en natuurlijk Trump's hotel in het mooie Old Post Office Pavillion gebouw.  Gelukkig is het torentje nog gratis te bezoeken. Ik leg bij het stadhuis van de stad de gecompliceerde relatie van het stadsbestuur met het Congres zo goed mogelijk uit.

Bij de achterkant van het Witte Huis is het zo druk dat ik iedereen er foto's laat maken, maar over de geschiedenis ervan ben ik van plan op de terugweg bij de voorkant te vertellen. We lopen verder naar het Washington Monument.

De grappige geschiedenis daarvan vertel ik in de schaduw.  Er wordt me door verschillende mensen gevraagd of het hier altijd zo warm is.  Vandaag is juist een heerlijk koele dag voor juli hier, dertig graden en weinig luchtvochtigheid.  Sommigen hebben er qua kleding duidelijk niet op gerekend en ik heb met ze te doen in lange broek en overhemd met lange mouwen!

We lopen de heuvel op naar het Washington Monument zodat ik het Capitool in de verte kan wijzen en daarover en de Library of Congress vertellen.  Dan lopen we naar het Tweede Wereldoorlog Monument.  Daar neemt iedereen de tijd voor, het is dan ook een prachtig monument.

De groep moet om half zes terug zijn bij het Convention Center en ik vind het moeilijk inschatten hoe lang alles duurt met zoveel mensen.  De drie monumenten rond het Tidal Basin slaan we over, al wijs ik het Jefferson Memorial van verre.

Het Koreaanse oorlogsmonument maakt zoals altijd veel indruk en ook hier worden veel foto's gemaakt. Het is dan ook al kwart voor vijf als we boven in het Lincoln Memorial zijn.  Ik vraag Harald, een van de leiders, of we ook wat later dan half zes terug kunnen zijn.

Zijn antwoord is dat hij liever vroeger terug is, want er is daar ook nog een schema af te werken. Oei, dat gaat heel moeilijk worden!  We besluiten de voorkant van het Witte Huis over te slaan en zo snel mogelijk door het Vietnam Veteranen Monument te lopen. Daar vertel ik dan ook alleen het hoognodige over. 

Als we er weer uit zijn kondig ik aan dat we vanwege tijdgebrek de voorkant van het Witte Huis moeten overslaan.  Een aantal mensen wil dan graag terug naar hun hotel alvorens weer naar het Convention Center te gaan.  Ze nemen afscheid en gaan Ubers of taxi's nemen.

Met nog zo'n tien mensen achter me aan baan ik me zo snel mogelijk een weg terug naar het Convention Center. De afstanden in deze stad vallen altijd weer tegen en uiteindelijk komen we er toch om vijf over half zes aan.  De ene leider neemt de anderen mee naar binnen en de ander rekent met mij af.

Rick wacht intussen al op me en we zijn nieuwsgierig naar het Holland House dat bij het Tap House een blok verderop is geopend.  Er staat een grote oranje koe, er hangen Nederlandse vlaggen en je kunt foto's maken alsof je in Volendams kostuum bent gekleed.

Mijn keel is enorm droog en ik kan niet wachten een koud biertje achterover te slaan.  Als ik dorst heb vind ik bier het lekkerst.  Inmiddels is het restaurant weer open voor iedereen, jammer want ik had graag gezien hoe het tijdens de Holland House uren zou zijn. Misschien woensdag, want dan heb ik ook een rondleiding en is Rick mijn chauffeur.

Het is inmiddels etenstijd, maar het menu van Tap House vinden wij niets.  Chinatown biedt heel wat keuze, maar onze eerste keuze, Cuba, is dicht vanwege een prive feest.  Del Campo verderop is ons veel te duur, maar La Tasca biedt redelijk geprijsde Spaanse tapas.

We nemen plaats aan de bar en delen een pan casero, brood met ham, kaas, olijven en tomaat.  Zo lekker dat we er nog een bestellen.  Verder heeft Rick een aardappel omelet en ik een kopje smakelijke gazpacho.  Rick ziet ook nog wat collega's langslopen en gaat daarmee praten.

Dan rekenen we af, lopen terug naar de auto en verlaten de stad weer. De andere wereld van onze rustige buurt valt me zo vaak op.  Ik kan enorm genieten van mooie natuur, maar de drukte van een stad geeft me energie. Er wonen is weer een heel ander iets natuurlijk.

Thuis is Orion heel blij dat ik er weer ben.  We gaan Saskia's laatste week voor zij vertrekt in en er zijn nog heel wat dingen te doen. Vanavond ontspannen we echter met zijn drietjes voor de tv in gezelschap van hond en katten.