Dag 5 Seattle: Over nog een crumpet en de terugreis

Als ik wakker word zie ik een sms op mijn telefoon dat Saskia een buikvirus heeft. Het arme kind, ze had al keelontsteking en nu ook nog dit. Wat zou ik dan graag daar zijn om haar te verzorgen. Nu houden we contact via sms.

Rick gaat nog naar een laatste sessie van de conferentie en ik loop weer naar Pike Place Market. Daar bestel ik mijn laatste crumpet van deze reis. Ik vind de green egg and ham zo lekker dat ik die weer kies.

Na mijn ontbijt opgepeuzeld te hebben loop ik nog even door de markt. Het is zo genieten met alle vrolijke kleuren. Je zou er bijna het miezerige weer door vergeten.

Terug in de hotelkamer pak ik alles in. Rick komt om kwart over tien terug en dan nemen we een taxi naar het vliegveld. Het inchecken gaat snel, maar Rick heeft geen TSA Pre meer dus die moet door de lange rij bij de gewone veiligheidscontrole. Ik ga wel door TSA Pre en wacht daarna op een bankje tot Rick door de controle is.

Dan gaan we op zoek naar een lunch om in het vliegtuig te eten. Dat valt niet mee want er is weinig keuze. Uiteindelijk kiest Rick een paar wraps en ik neem rundvlees met broccoli van de Chinees.

Eenmaal aan boord besluit ik dat meteen op te eten want het lekt nu al. Het is niet super lekker, maar het vult de maag. Als ik klaar ben lekt het tasje aan alle kanten en ik kan het nergens kwijt. Ik zet het dus maar op de vloer waar de schoonmakers het zullen vinden.

De iets meer dan twee uur durende vlucht naar Denver gaat snel voorbij. Ik speel woordspelletjes en kleur wat platen in op mijn telefoon. Eenmaal geland hebben we maar een half uur voor de vlucht naar Washington zal gaan boarden.

Gelukkig heeft Denver een veel betere keuze aan etenstentjes dan SeaTac. Rick en ik nemen beiden een salade met gyro vlees. Ook die eten we aan boord op en dit keer gaat het wel goed. Om kwart over tien landen we op Dulles na een zeer voorspoedige reis.

De taxi naar huis gaat ook snel en daar treffen we Katja en Kevin. Zij hebben ook Django en Zorro mee waar Rick en ik de komende twee weken voor zullen zorgen. Katja en Kevin vertrekken morgenochtend naar Thailand voor hun huwelijksreis.

Voor ons gevoel is het drie uur vroeger en het duurt even voor Rick en ik moe genoeg zijn om te gaan slapen. Het was een leuke kleine week in Seattle!

Dag 4 Seattle: Over nog een gezellige lunch en vlinders

Het is alweer mijn laatste volle dag in Seattle! Deze week is omgevlogen. Ook voor vandaag heb ik weer allerlei plannen.

Als Rick naar het Convention Center is vertrokken loop ik naar The Crumpet Shop. Ik heb even met mezelf in tweestrijd gestaan of ik vandaag een piroshky zou eten en morgen een crumpet, maar heb besloten dat ik de crumpets te lekker vind en ze daarom vandaag en morgen ga eten.

Dit keer bestel ik een crumpet met gerookte zalm cream cheese en komkommer. Met een mok sterke koffie smaakt het me weer opperbest. Leuk is dat de ze nu al mijn naam kennen en vragen of ik morgen terugkom. Dat kan ik beamend beantwoorden.

Ondanks de voorspelde regen is het bewolkt, maar droog. Ik besluit weer een stuk langs de waterkant te lopen om mijn stappen bijeen te krijgen. Dit keer stop ik niet om foto's te maken en heb de tienduizend stappen dan ook sneller voor elkaar.

Op de hotelkamer fris ik me op en loop dan naar de Seattle openbare bibliotheek. Dit door Rem Koolhaas ontworpen gebouw fascineert me en ik wil het van binnen bekijken. Daar krijg ik geen spijt van, het is een bijzonder gebouw. En wat een enorme bibliotheek is het met elf verdiepingen!

Inmiddels loopt het al tegen half twaalf en ik heb voor de lunch afgesproken met Tracy bij Red Cedar and Sage in Pike Place Market. Ik kom er net voor de opening aan en krijg een tafeltje zodra de deuren opengaan. Tracy volgt niet veel later.

Het grote spaarvarken in de markt is voor Valentijnsdag versierd. Ik gooi ook gelijk mijn kleingeld in. 

Tot nu toe is het ieder jaar dat ik hier ben geweest gelukt met Tracy te lunchen. Zij runt een plaatselijk nieuwsbedrijf met haar man en vanwege de vele sneeuw deze week was het dit keer bijna niet gelukt. Tracy zegt blij te zijn eindelijk hun buurt uit te hebben kunnen komen.

Dit restaurant is ook Tracy onbekend, maar het gaat op haar lijstje van goede restaurants. De ambiance is gezellig en het eten en de bediening heel goed. We nemen beiden een uiensoep zonder brood erin en dat is zo'n bak dat ik maar de helft op kan om nog de rest van mijn lunch op te kunnen.

Dat zijn twee krabcakejes en een salade met venkel en verschillende bladsalades. Tracy heeft de salade met gegrilde eendenborst, die mij ook erg lekker leek. We praten intussen bij over van alles en nog wat. Haar zoon Torin is Saskia's leeftijd en zo hebben we elkaar meer dan 20 jaar geleden online leren kennen.

Na het eten lopen we nog even naar het tijdschriftenstandje in de markt, maar het tijdschrift waar Tracy naar zoekt hebben ze niet. Dan nemen we afscheid, hopelijk tot ziens weer volgend jaar.

Op de hotelkamer haal ik mijn fototoestel op en neem dan weer de monorail naar de Space Needle. Hier ligt ook het Pacific Science Center waar een vlindertuin is. Deze is groter dan die in het Natural History Museum in Washington, maar er zijn volgens mij minder vlinders. Toch blijf ik meer dan een uur om de kleurrijke fladderaars te fotograferen.

Als ik weer buitenkom plenst het van de regen. Ik ben blij dat ik mijn paraplu meeheb! Het monorail platform is gelukkig overdekt. Om half vier ben ik terug op de kamer.

Daar kijk ik de eerste aflevering van Diederik en Da Vinci en ik ben het wel met sommigen eens dat het meer over Diederik dan Da Vinci ging. Toch blijf ik kijken want ik ben ook een groot bewonderaar van Leonardo da Vinci.

Tegen vijven neem ik mijn laptop weer naar de lobby bar. Ik vind nog een stoel naast de open haard en bestel weer een bloody Mary. Zoals iedere dag deze week typ ik ook alvast zoveel van dit blog als  ik kan.

Vanavond gaan Rick en ik Valentijnsdag vieren bij Anthony's, een visrestaurant aan de Puget Sound. Ik heb voor Rick een kaart meegenomen van thuis, maar zijn cadeautje was nog niet aangekomen. Hopelijk is het er als we thuiskomen.

We nemen een taxi naar het restaurant en krijgen een tafel met uitzicht over de Puget Sound. Natuurlijk is het donker, maar het reuzenwiel is verlicht en het Seahawks stadion is afwisselend blauw en groen.

We bestellen beiden een Dungeness krab cocktail en geven elkaar de kaarten. Van Rick krijg ik een klein pakketje en dat vind ik altijd erg leuk. Er zit een Pandora ketting in met een medaillon met daarin een klein "LOVE" bedeltje en een saffiertje wat mijn geboortesteen is. Erg leuk en ik doe het meteen om.

De cocktails zijn erg lekker en als hoofdgerecht neemt ik de hele Dungeness krab. Die is al wel vooraf gekraakt om het makkelijker te eten te maken. Hoe dan ook heb ik er nog een flinke "kluif" aan, maar het is bijzonder lekker. Rick vindt zijn combinatie krab cake en zalm ook heel goed bereid.

We zijn zo blij dat we Valentijnsdag samen konden doorbrengen. Om de een of andere reden is deze Microsoft conferentie vaak in de week van Valentijnsdag en vroeger toen de kinderen nog thuis waren vond vooral Rick dat heel erg vervelend.

Vroeger in Afrika en Nederland waren we ons nauwelijks bewust van Valentijnsdag, maar in de VS is het echt een feestdag. Ik zag vandaag ook heel wat mannen met boeketten bloemen in hun armen lopen. Een van mijn eerste Valentijnsdagen hier had ik een echte "Valentijn", iemand, die me anoniem bloemen stuurde. Tot de dag van vandaag weet ik niet wie dat was!

We nemen een Uber terug naar het hotel en dan gaan we op bed ontspannen. Ik denk dat de regen hier er debet aan is dat ik toch weer meer pijn heb. Het is een van de hoofdredenen dat we nooit naar Seattle zijn verhuisd ondanks dat Microsofts hoofdkantoor hier is.

Eigenlijk ben ik wel benieuwd wie van mijn blog lezers ook aan Valentijnsdag doen. Vroeger was dat in Nederland nauwelijks bekend.

Dag 3 Seattle: Over een gezellig lunch en glassculpturen

Net als de afgelopen dagen word ik om zeven uur wakker van Ricks wekker. Hij maakt zich klaar en ik blijf nog even liggen. Om kwart voor acht sta ik op en kleed me in sportkleding.

Vandaag staat er een crumpet op mijn ontbijtlijstje. Ik loop naar The Crumpet Shop waar ik het menu niet eens hoef te bekijken. Ik weet dat ik de green egg and ham crumpet wil met een plak tomaat erop. Verder een mok van hun heerlijke koffie en het is smullen geblazen.

Het is wonder boven wonder droog en de zon komt soms zelfs even tevoorschijn. Het is wel waterkoud, maar ik besluit toch weer met een lange wandeling mijn stappen bijeen te krijgen. Dit keer neem ik het pad langs het water.

Dat is leuk met een aantal pieren met vertier en verder een drukke haven. Voor mijn gevoel gaat het vergaren van de 10000 stappen sneller dan gisteren, maar ik blijk er dezelfde tijd over gedaan te hebben, bijna anderhalf uur.

Bij de Starbucks beloon ik mezelf weer met een lekkere nitro brew. Een van de dingen, die ik minder fijn vind hier in Seattle zijn de vele daklozen. De meesten zijn mentaal niet goed of duidelijk verslaafd. Soms worden ze ook opdringerig.

Als ik naar de kassa loop om mijn koffie te bestellen, zie ik zo'n verslaafde man op de grond voor de vitrine liggen. De barrista's kunnen hem niet zien dus andere klanten en ik maken hen erop attent. De manager, een jonge vrouw, komt om de man te vragen te vertrekken.

Dat doet hij niet meteen en ik ben even bang dat hij haar aan gaat vallen. Dan komt er een andere, ook dakloze, man binnen, die zijn maat mee naar buiten loodst. De manager is heel vriendelijk en brengt beiden een koffie. Dit is ook de reden dat steeds meer restaurants een code voor hun toiletten hebben, die je alleen krijgt als je er iets nuttigt.

Ik loop ook nog even langs de beruchte kauwgom "muur" (meer dan een muur zit vol kauwgom). Kunst of goor? Ik vind het beiden.

Terug in het hotel neem ik een snelle douche en loop dan terug naar Pike Place Market. Bij het bronzen varken daar ga ik op Kelly wachten. Haar "ken" ik al meer dan 23 jaar via het internet. Haar oudste dochter en Saskia zijn beiden in december 1995 geboren. Kelly komt met de bus uit Takoma en we hebben bij dit varken afgesproken.

De vorige keer dat ik Kelly zag, ik meen drie jaar geleden, had ze flink overgewicht. Sindsdien is ze veertig kilo afgevallen (ze is ook nog eens een stuk kleiner dan ik). Ik herken haar dan ook niet meteen, maar zij mij gelukkig wel.

We gaan lunchen bij het Soundview Café in de markt. Dat heeft mooi uitzicht over de Puget Sound en online zag ik een lekker menu. Na wat wikken en wegen ga ik voor de bowl met zalm cioppino, die ook veel groente bevat. Kelly neemt de ook erg lekker uitziende St. Jacobsschelpen met champignons.

We hebben absoluut geen moeite de conversatie gaande te houden. We praten (natuurlijk) over de kinderen, onze eigen hobbies en werk en heel veel over huisdieren. Kelly vertelt ook interessant over Tacoma. Die stad is hier (voor Amerikaanse begrippen) dichtbij, maar ik ben er nog nooit geweest.

Voor we het weten is het half twee en moet Kelly terug naar haar bushalte. Die is op weg naar mijn hotel dus we lopen nog even samen daarheen. Dan nemen we afscheid en ik bedank Kelly dat ze de uur lange busrit voor mij heeft gemaakt. Het was erg gezellig!

Terug in het hotel laad ik mijn telefoon even op zodat ik er foto's mee kan maken. Dan loop ik naar het monorail station wat schuin tegenover de Westin ligt. Daar betaal ik $5 voor een retourkaartje en wacht dan tien minuten tot de trein komt.

Het ritje naar het park rond de Space Needle duurt net iets meer dan twee minuten en is verreweg de makkelijkste manier om hier te komen. Ik heb het een keer gelopen maar kreeg het gevoel dat het niet de veiligste buurt was om alleen doorheen te wandelen.

Blauwe lucht!

Vanmiddag is mijn bestemming het Chihuly Glass Museum. Dat is vaste prik als ik in Seattle ben en iedere keer zie ik weer nieuwe dingen. Ik neem ruim de tijd voor ieder kunstwerk. Om drie uur ga ik naar een korte uitleg over het Perzische plafond zoals de kamer met een plafond vol glaskunstwerken wordt genoemd. Erg interessant!

Een kwartiertje later woon ik buiten in de kou een glasblaasdemonstratie bij. Twee vrouwelijke glasblazers maken een meerkleurige kom. Een ervan, de assistente, vertelt boeiend over het hele proces, van het creeren van de meerdere kleuren glas tot het maken van de bowl met verschillende gereedschappen. Ik blijf het een fascinerend ambacht vinden.

Inmiddels ben ik verkleumd van het buiten stilzitten. Het is wel zonnig, maar er staat een ijskoude wind, die overal doorheen blaast. Ik bekijk de glassculpturen in de tuin dus rillend en ben er snel klaar mee.

Door en door koud loop ik terug naar de monorail, die net voor mijn neus wegrijdt. Dat betekent tien minuten wachten, brr! Terug in de hotelkamer doe ik de verwarming dan ook omhoog. Ik ontspan een uurtje op bed en ga dan weer met mijn laptop naar de hotel lobby.

Onder het genot van een bloody Mary schrijf ik dit blog vlak naast de open haard. Ik heb vandaag veel foto's genomen. Ik zet daar een aantal van in dit blog maar niet allemaal anders scrollen jullie je rot. Degenen, die mijn Facebook vrienden zijn, kunnen ze daar bewonderen.

Tegen zevenen roep ik een Uber om me naar Japonessa Cocina te brengen. Rick heeft een happy hour en zal me daar ontmoeten. Ik heb twee plaatsen aan de sushi bar gereserveerd en dat is maar goed ook want het restaurant is helemaal vol.

Rick laat op zich wachten en ik bestel een warme sake en een miso soep terwijl ik op hem wacht. Als hij er eenmaal is bestellen we beiden sushi rollen met komkommer in plaats van rijst. Wat zou ik willen dat de Japanse restaurants in ons gebied dat ook deden! Het is zo lekker en veel lichter dan met rijst. Dit restaurant was een goede keuze en gaat ook op het "te herhalen" lijstje.

Met een Uber zijn we gauw weer terug in het hotel. Ik kijk terug op een heel leuke dag! Morgen alweer de laatste volle dag hier. Deze week vliegt voorbij!