Dag 3 Maui: Walvissen spotten en een Luau

Alweer ben ik om kwart over acht klaarwakker.  Het helpt ook niet dat de mensen boven of rondom mij rond half acht met de deuren beginnen te gooien.  Ik verdenk de schoonmaaksters ervan, die de eerste dag idioot vroeg langskwamen en iedere dag als een soort gieren al vroeg van kamer tot kamer lopen.

Het valt me dan ook op dat de meeste mensen hun "Do not disturb" bordje aan de deur hebben hangen.  Ik ook, tot ik echt voor de dag wegga. Vandaag ga ik beneden even een ijs Americano halen. We hebben om half elf afgesproken voor een brunch dus ik neem niets te eten. Dom!!!

Boven doe ik zo'n drie kwartier op de pas lopen, als ik 6500 stappen bijeen heb is het genoeg. Ik maak me klaar en loop naar beneden . Daar is iedereen al verzameld om te gaan brunchen. Annette en ik volgen Ingrid en Dan en we parkeren waar we tot 16 uur maar $3 hoeven te betalen.  Alleen zullen zij na 16 uur terug zijn. Niemand behalve Annette en ik lijkt er ongerust over dus we laten het maar gaan.

Met zijn allen lopen we naar Cheeseburger in Paradise en krijgen boven een tafel. Sottie neemt alle bestellingen op. Annette en ik nemen beiden de BLT, die erg goed smaakt.  Er worden foto's gemaakt en dan worden we verrast als we willen betalen.

Dan's stiefvader heeft de rekening op zich genomen! Heel fijn, want ik wil niet zeuren, maar het is hier superduur overal! We bedanken hem dan ook uitbundig!

Met zijn allen lopen we de gezellige, maar ook wel erg toeristische hoofdstraat van Lahaina af. Zoals altijd met grotere groepen splitsen we op. Ingrid, Annette en ik lopen naar de Pacific Whale Foundation om in te checken voor de whale watch tour. Dat gaat van een leien dakje en met ons instapkaartjes vertrekken we weer.

Klein probleempje is dat er iets met de boot is waardoor we een half uur later zullen vertrekken dan gewoonlijk.  Niet getreurd, Annette weet een leuk Zwitsers cafetje om iets te gaan drinken. Het is er heel roze, erg leuk!

Na een uurtje wordt het tijd om ons naar de boot te begeven. Gelukkig vertrekken we nu keurig om half drie anders zou onze luau tijd in het gedrang komen.  We hebben nog geen tien minuten gevaren of we zien de eerste groep walvissen al.

Dit is een groep van vijf, waarschijnlijk vechtende mannetjes volgens de naturaliste aan boord, die erg interessant vertelt. We volgen de groep een tijd en een paar komen op een gegeven moment vlakbij de boot. 

Er zijn minuten dat we het zeevlak afspeuren naar meer walvissen, maar dat duurt nooit lang.  In de verte zien we een walvis een paar keer uit het water springen (breach, heet dat in het Engels, ik weet niet of er een Nederlands woord voor is).  Gelukkig krijg ik er een paar goede foto's van voor de boot de andere kant opvaart.

De twee uur vliegen om en ik ben dolblij dat ik anti-zeeziek pillen heb meegenomen.  De golven zijn nogal hoog en de boot schommelt zo dat het zaak is je goed vast te houden als je wil lopen.  We vallen dan ook regelmatig tegen elkaar aan maar niemand vindt dat erg.

Eenmaal weer aan wal nemen Annette en ik afscheid van de anderen en lopen zo snel mogelijk terug naar de auto.  Onderweg naar het hotel bekijk ik mijn foto's vast en ik ben zeer tevreden moet ik zeggen! Het was weer een geweldige gewaarwording.  Ik zou best zo'n vakantie willen boeken en dan enkel en alleen iedere dag zo'n walvistochtje plannen!

In het hotel hebben we nog een half uurtje en bel ik Rick even om hem goedenacht te wensen. Alles gaat thuis goed en ik mis hem en de hondjes. Hoe heerlijk het hier ook is, laat me dit soort reisjes wel goed beseffen dat ik niet wekenlang alleen in de warmte wil gaan zitten, hoeveel beter het me ook doet voelen.

Om kwart voor zes lopen Annette en ik naar beneden naar de Luau ingang.  Wij hebben VIP kaartjes en kunnen zo naar binnen.  We krijgen hiermee zitplaatsen dicht bij het podium waar de show zal worden gehouden en mogen als een van de eersten van het buffet gaan opscheppen.

Welkomstdrankje is natuurlijk een Mai Tai

De avond begint met de ceremonie om het varken uit de grond te halen waar het in bereid wordt.  Dit varken zal voor morgenavond zijn, want er is natuurlijk geen tijd het beest op te snijden voor wij aan ons maal beginnen.

Dit is mijn derde luau en ik moet zeggen dat ik het eten hier erg lekker vind.  Ik herinner me het eten van de anderen niet maar ze hebben hier lekkere salades, vlees en andere bijgerechten.  Natuurlijk is er ook de traditionele poi, een soort dikke saus van taro wortels gemaakt. 

Het is een specialiteit van de eilanden, die hoegenaamd geen smaak heeft.  Ik moet er van mezelf wel een beetje van eten, het hoort er nu eenmaal bij. Volgens mij vindt Annette het minder erg dan ik, maar ik kan het mis hebben.

Na het eten begint de show met allerlei Hawaiiaanse en Polynesische dansen.  De mythes van Maui (zoals de luau ook heet) worden verteld en als laatste is er een spectaculaire vuurdans.  We zijn het erover eens dat het een zeer onderhoudende avond was.

Annette gaat nog kijken waar de anderen zijn, maar ik ben werkelijk doodop.  Het lukt me dan ook niet dit blog te schrijven, want mijn ogen vallen toe.  Vrijwelmeteen val ik dan ook in slaap.

Walvisfoto's staan hier

Dag 1 en 2 Maui: Lahaina en Kihei op zaterdag, Haleakala op zondag

Zaterdag

Na een wat rusteloze nacht want ik hoestte mezelf telkens wakker wordt er om kwart over acht op de deur geklopt. Het is de schoonmaakster want ik ben vergeten het "Do not disturb" bordje aan de deur te hangen.  Ik zeg dat ik nog niet klaar ben, maar ik ben nu toch klaarwakker dus sta maar op.

Gisteravond was het natuurlijk donker toen ik aankwam dus ik ben heel benieuwd naar mijn uitzicht.  Nou, ik ben allerminst teleurgesteld!  Al vanuit mijn bed kan ik mooi landschap met palmbomen en bergen zien en vanaf mijn balkon de zee heel goed.

Er is een koffieapparaat op de kamer dus ik besluit een kop koffie te zetten om op het balkon op te drinken.  Alleen drupt het apparaat om de een of andere reden niet door in de kan en wordt het een geknoei van jewelste.  Dat kopje drink ik dus wel, maar hoop verder beneden koffie te vinden.

Terwijl ik op het balkon zit zie ik opeens een paar spuiten van walvissen.  Het zijn er twee en ze zijn goed te zien.  Van een ervan zie ik de staart ook. Hoe meer ik kijk hoe meer van die waterspuiten ik zie.  Het zit hier vol walvissen, ik las gisteren dat er zo'n 10000 bultrugwalvissen rondzwemmen in de winter.

Beneden ga ik in het winkeltje eens op zoek naar ontbijt.  Veel vind ik er helaas niet, want ik had gehoopt niet in het restaurant te hoeven ontbijten.  Ik kies maar een boterham met ham en kaas en zie dan dat er ook een koffieshop is.

Daar ben ik blij met mijn Americano want de koffie in de kamer was het hem niet. Ik hoop hier ook wat betere ontbijtdingen te zien, maar het is veel van hetzelfde als in de andere winkel.  Misschien ga ik toch een of twee ochtenden wel in het restaurant eten. 

Terug op de kamer zoek ik het balkon weer op.  Het brood smaakt vreselijk zoet, iets waar ik hier de VS een grote hekel aan heb. Ik besluit de ham, kaas, tomaat en sla dan maar apart te eten.  Het is tenminste wat in mijn maag.

Intussen zie ik telkens walvissen en besluit om op het balkon op de plaats te gaan hardlopen om mijn stappen te halen.  Er is behalve de walvissen veel te zien dus het uur gaat best snel.  Intussen heb ik zin om mijn voeten in de Grote Oceaan te doen.

Het hotel ligt aan het strand dus ik loop zo in het rulle zand.  Het water is niet zo koud als ik had verwacht, maar te koud voor mij om in te gaan zwemmen.  Het is een prachtig lang strand dus ik loop naar een bocht om te zien of het daarna nog verder gaat.  Dat doet het, maar ik vind het wel weer genoeg lopen voor vandaag.

Annette stuurt een berichtje dat zij over twintig minuten klaar zal zijn dus ik neem een snelle douche en verkleed me.  Dat komt er een klopje op de deur en komt Annette me ophalen.  Beneden in de lobby treffen we het toekomstige bruidspaar, Ingrid en Dan, en Ingrid's dochter Lisa.

Dan had ik nog niet eerder ontmoet en Lisa vele jaren geleden en ook Ingrid heb ik alweer jaren geleden voor het laatst gezien.  We kletsen even en dan gaan Annette en ik op zoek naar lunch.  We zullen de anderen weer voor het avondeten treffen.

Ingrid legt nog even uit waar ze een goedkope parkeerplaats in Lahaina hebben gevonden en dan gaan we op pad. We vinden de parkeerplaats zonder moeite.  Net als we uitstappen begint het te regenen en ik heb niets mee.

We lopen een winkeltje binnen en worden heel vriendelijk naar de General Store gedirigeerd.  Daar koop ik een poncho voor $2, die ik bij het schrijven van dit blog nog niet heb gebruikt.  We hebben de plensbuien precies gemist.

Bij Koa's krijgen we een tafeltje aan de rand van hun restaurant.  Er zijn geen ramen dus ze hebben schermen tegen de wind.  Het is nog steeds wel winderig, maar goed te doen.  Annette en ik delen de ahi poke, heerlijk!  Ook onze mahi mahi broodjes zijn zeer smakelijk.

Toen we hier in 2013 waren vonden we het Hawaiiaanse shave ice van Ululani zo lekker.  Annette en ik nemen de kleinste maat en ieder drie smaken, voor mij de groene thee, lychee en een Polynesische citroensmaak. Het smaakt weer heerlijk, maar zelfs deze kleinste maat is ons beiden teveel.

We lopen terug naar de auto en halen die maar net voor het begint te plenzen.  We rijden langs de beroemde banyan boom, die een heel park omvat.  Dan stel ik de GPS in naar Kihei en we rijden er langs de zee heen.  Ik ben toch zo dol op dit eiland, zelfs al werkt het weer niet mee.  We hebben hier zoveel leuke herinneringen!

In Kihei zijn we echter volgens mij nooit geweest dus dat is nieuw voor mij. Het blijkt een klein plaatsje aan het strand te zijn.  We hebben allebei dorst en vragen een tafeltje in de Ohana Bar & Grill. Ohana doet me altijd aan de Lilo & Stitch Disney film denken waarin Stitch zegt "Ohana means family" en Saskia kan dat perfect nadoen.

Buiten begint het weer te plenzen dus we nemen lekker de tijd.  Genoeg gesprekstof want daar hebben Annette en ik nooit gebrek aan.  Het is al bij vieren als we aan de terugweg beginnen.

Onderweg komt de regen in bakken naar beneden.  Hopelijk blijft dat niet zo!  Gelukkig komen we zonder kleerscheuren terug bij het hotel.  We halen nog even water en wijn (voor mij) bij het winkeltje en gaan ons dan op onze kamers opfrissen.

Tot mijn verbazing na alle regen is er een prachtige zonsondergang.  Daar staat Maui bekend om en Rick en ik hebben er een foto mee van onze huwelijksreis.  Toen wij hier drie jaar geleden waren zagen we ze niet zo mooi, maar kennelijk werkt een regenachtige dag goed mee met de kleuren. Het is een prachtige constant veranderend schouwspel.



Annette zendt een berichtje dat zij en Lisa beneden wachten.  Ik ga ook naar beneden en dan is het wachten op Ingrid en Dan met Ingrids moeder, die uit Nederland komt. Lisa heeft haar oma al zes jaar niet gezien dus het weerzien is natuurlijk heel blij.

Ingrid en Lisa helpen oma naar boven en wij wachten op een vriend van Dan.  Het is al half negen en ik begin me weer niet lekker te voelen.  Ik stel voor dat Annette en ik alvast een tafel voor zes vragen en de anderen zich dan later bij ons zullen voegen.

Terwijl wij ons eten bestellen vertelt de serveerder dat de keuken om negen uur sluit!  Belachelijk op een zaterdagavond in een hotelrestaurant, maar hij is onvermurwbaar.  Gauw sms-t Annette de anderen, die gelukkig nog op tijd komen om ook te bestellen.

Mijn gazpacho en ahi poke zijn ok, maar niet spectaculair en flink duur! Het is wel erg gezellig en het gesprek verloopt vlot.  Tegen tienen neem ik afscheid, want ik voel me doodmoe.  Ik hoop vannacht toch echt beter te slapen!

Zondag

Gelukkig is dat laatste het geval, ik heb vannacht een stuk minder gehoest en voel me bij het opstaan dan ook beter.  Dit is de makkelijkste verkoudheid, die ik ooit gehad heb moet ik zeggen.  Meestal duurt het maar voort bij mij.

Alweer ben ik om kwart over acht helemaal wakker.  Ik snap niet waarom ik thuis vrijwel nooit zo makkelijk opsta met het gevoel echt genoeg geslapen te hebben.  Toegegeven is dat in de lente en zomer veel vaker dan in de winter.

De zon schijnt mijn kamer binnen en ik zie dat het prachtig weer is.  Ik stap naar buiten en zie meteen weer allerlei walvisspuiten in de zee.  Ik besluit eerst ontbijt te halen en dan te bedenken wat ik ga doen als beweging.

In het koffiezaakje bestel ik een Americano en een warme bagel met ham en kaas.  Op het balkon in de kamer eet ik het op.  Bagels zijn tenminste niet zoet en het smaakt me een stuk beter dan gisteren, al is het nog niet mijn ideale ontbijt.

Intussen kijk ik naar de vele mensen die de "beach walk" lopen.  Dat ga ik ook doen naar het Westin hotel waar wij tijdens onze huwelijksreis en drie jaar geleden logeerden. "Beach walk"  is een beetje een misleidende naam, want ten eerste loop ik niet op het strand en ten tweede loopt het pad regelmatig niet eens langs het strand.

Langs het Sheraton en Ka'anapali Beach Hotel loop ik richting het Westin hotel.  Net daarvoor is een leuk winkelcentrumpje met een Pandora winkel.  Hier wil ik eens kijken of ze een walvis bedel hebben.  Dat is niet het geval en de Maui bedels bekoren me niet (het zijn gewoon ingegraveerde bedels en uit ervaring weet ik dat die al gauw vervagen). Zonder bedel loop ik dus de winkel uit.

Bij het Westin hotel heb ik zoveel herinneringen, het voelt een beetje als thuiskomen. Ik loop er wat rond en denk terug aan de leuke tijden hier.  Ik vind het Royal Lahaina Resort waar ik nu logeer ook erg leuk, hoor, maar hier ligt mijn hart in Maui.  Hier beleefden Rick en ik onze eerste paradijselijke reis samen.

Op de weg terug zie ik voor het eerst in de verte een walvis uit het water springen.  Veel te ver weg voor een foto, maar wauw!! Alleen dat al maakt deze reis het helemaal waard.

Terug in het hotel maak ik me snel klaar.  Annette en ik gaan er vandaag weer samen op uit.  Het bruidspaar en familie zouden vanochtend gaan zip lijnen, maar dat werd naar vanmiddag verplaatst.  Ik heb dat al een aantal keren gedaan en Annette wilde het niet doen dus wij besloten die excursie niet te boeken.

Eerst reserveren we een luau voor morgenavond. Annette komt waarschijnlijk niet terug naar Hawaii en wie weet is dit mijn laatste keer hier (hoop het niet).  Zo'n luau is echt iets wat je meegemaakt moet hebben. Ik ben benieuwd hoe die van dit hotel is.

Dan rijden we richting Westin en eigenlijk wilde ik Annette een restaurant naast het hotel laten zien.  Daar is echter geen parkeerruimte dus we proberen het bij het Westin hotel.  Om daar gratis te parkeren moeten we echter in het restaurant in het hotel eten.  We besluiten dat dan maar te doen.

Wij aten regelmatig lunch in dat openlucht restaurant naast het zwembad en het heeft een prima menu.  We smullen van een Hawaiiaanse bento box met zalm, kimchi edamame, worst en rijst.  We hebben zicht op het zwembad en de zee, helemaal goed.

Na afloop halen we de auto weer op en beginnen aan onze excursie voor vandaag.  We gaan naar de top van Haleakala, de meer dan 3000 meter hoge slapende volkaan op Maui (de andere volkaan die het deel van het eiland waar wij logeren vormt is een stuk lager).

Onderweg stoppen we even bij een benzinestation voor wat drankjes en daar zie ik Sprite Zero.  Ik weet dat Annette dat ook graag drinkt dus ik neem wat flesjes daarvan mee. We hebben het elders op het eiland nog niet gevonden.

Al gauw vinden we de Haleakala highway en beginnen aan de klim.  Annette rijdt als een pro en geniet er duidelijk van.  De weg is dan ook heel mooi aangelegd.  Ik ben blij dat ik van de uitzichten mag genieten want zo vaak ben ik degene, die mensen rondrijd.

Dit is voor mij de derde keer dat ik deze berg bezoek.  Op onze huwelijksreis gingen we nog enthousiast om drie uur 's nachts naar boven om de zonsopgang te zien.  Tegenwoordig moet dat gereserveerd worden, zien wij.

Toen wij hier in 2013 waren zagen we de zonsondergang en vandaag gaan we gewoon midden op de dag naar boven.  We hebben heel veel geluk want de hele berg is uit de wolken!  Dat komt maar zelden voor, volgens mij.

De rit naar boven gaat best snel.  We stoppen een paar keer en waaien dan bijna de berg af.  Als we de top bereiken moet er natuurlijk gefotografeerd worden.  Ik ben blij mijn donzen jasje mee te hebben. Gelukkig heeft Annette ook geluisterd en een jack mee. Het is hier maar tien graden en het waait keihard. Het is wel warmer dan de andere twee keren dat ik hier was, geloof het of niet.

Behalve de mooie vergezichten, we kunnen zelfs Mauna Loa en Mauna Kea op het eiland Hawaii zien, is er ook de zeldzame Ahinahina plant (in het Engels silversword) te bewonderen.  Die groeit enkel en alleen op Haleakala!

We zijn al gauw klaar met het fotograferen, want het is zo koud.  We warmen weer even op in de auto en rijden dan naar het bezoekerscentrum voor een pit stop. Daar hebben we ook prachtig zicht op de kleurrijke krater van Haleakala.  Deze vulkaan is in de afgelopen 900 jaar drie keer uitgebarsten.

Deze berg heeft iets mysterieus voor mij en ook voor de oorspronkelijke bevolking, die er allemaal legendes over hebben. Boven de wolken zijn is een interessante gewaarwording alleen al.

Annette brengt ons bekwaam weer beneden en we rijden naar Lahaina.  Nu ik weet dat Pandora geen leuke walvis bedel heeft wil ik degene, die ik gisteren zag bij een winkeltje aan de hoofdstraat in Lahaina, kopen. Dat is een zilveren walvisstaart en die heb ik al een paar keer van verre van mijn balkon gezien.

Hij past leuk aan mijn armband en ik ben er blij mee.  We hebben heel vroeg geluncht en onze magen knorren.  Lahaina heeft meer dan genoeg restaurants en gisteren was het heel druk bij de Lahaina Fish Co.  Dat moet dus goed zijn en we vragen een tafeltje. 

Dat krijgen we boven met mooi uitzicht op de zonsondergang.  Die is mooi, maar haalt niet bij gisteren, die was echt spectaculair. Terwijl we bedenken wat we willen eten bel ik Rick even om hem goedenacht te wensen.  Vijf uur tijdverschil is een beetje onhandig, maar het lukt.

 

Annette en ik bestellen beiden een voorafje.  Voor mij de ahi katsu, een soort tonijn sushi zonder rijst, ontzettend lekker!  Annette geniet ook van haar chowder.  Als hoofdgerecht neem ik de tonijnbiefstuk maar met de Aziatische lekkernijen, die gewoonlijk met de mahi mahi worden geserveerd. Het is perfect en lekker.  Annette heeft een monchong visgerecht en ook dat vindt zij zeer smakelijk.

Duur is dit eiland zeker! Iedere keer als we een menu onder ogen krijgen is het even slikken en neus dichthouden om in het diepe te duiken. De man waarvan ik mijn walvis bedel kocht vertelde dat de winkels aan de hoofdstraat in Lahaina de hoogste huurprijzen in het land betalen.  Wie weet of dat waar is.

Wij rijden terug naar ons hotel en geven de auto weer af.  We vinden Ingrid, Dan, Lisa, Scott en Eric nog buiten aan hun tafel.  De ouders zijn allemaal al naar bed. Annette gaat erbij zitten, maar ik heb nog wat water en wijn nodig wat ik gauw ga kopen.

Dat doe ik zo gauw dat Annette niet eens denkt dat ik naar de winkel ben gegaan.  Ik sleep een stoel dichtbij Ingrid en Lisa want ik wil ook eens echt met hen praten en niet iedere keer aan het einde van de tafel zitten. Ik ben hier tenslotte voor Ingrid vooral.

We kletsen gezellig over van alles en nog wat en bestellen nog een drankje. Tegen negenen begint iedereen te gapen.  Zij hebben ook telkens zulke vroege excursies, maar ik moet toegeven dat ik ook moe ben.

We nemen afscheid tot morgenochtend.  In de kamer ga ik op het bed HGTV kijken.  Er is Caribbean Life en Island Life en hier in paradijselijk Maui krijg ik bijna zin om ook naar zo'n paradijs te verhuizen.  Maar ik weet dat ik geen eiland persoon ben.  Dat gaat vervelen.  Ik houd het maar bij ons huis van waaruit er van alles en nog wat te doen is.

Dag 14 Hawaii: Nog een dag genieten in het paradijs

Grappig hoe dat is met vakanties, aan de ene kant lijken ze om te vliegen, aan de andere kant lijkt het al weer tijden geleden dat we veertien dagen terug op het eiland Hawaii landden.  We hebben zoveel gezien en gedaan en zoveel heerlijke herinneringen opgedaan.

Vandaag is de laatste dag in Hawaii en ik ben vastbesloten daar alles uit te halen wat ik kan.  Daarom sta ik om half acht op, terwijl de anderen nog in diepe rust liggen.  Ik neem mijn fototoestel mee en begin aan een power walk op het padh langs het strand.

Eerst loop ik richting het Hyatt hotel links van ons hotel.  Af en toe stop ik om foto’s te nemen van het uitzicht op de eilanden Lanai en Molokai, de surfers, de exotische bloemen, allemaal dingen, die ik niet wil vergeten.

Op de terugweg zie ik het Starbucks logo bij het Marriott hotel.  Denkend dat het net zo’n koffiestandje met Starbucks koffie is als bij ons hotel ga ik er een ijskoffie halen.  Eenmaal binnen blijkt het een full service Starbucks te zijn.  Ze hebben er zelfs de sandwiches, die wij vaak als zondags ontbijt eten.

Daar sms ik Rick over, want ik weet dat hij daar heel blij mee zal zijn.  Ik ben alweer op weg met mijn venti ijs-Americano, precies gemaakt zoals ik het lekker vind, als hij terug sms-t.  Inderdaad gaat hij daar zijn ontbijt halen.

Na het pad tot het Sheraton hotel de andere kant op gelopen te hebben, ga ik terug naar de Westin met als plan een half uur cardio in hun fitnessruimte.  Als ik de trap oploop komt Rick er ook net aan. 

We kletsen even en dan voel ik waar mijn Fitbit zou moeten zitten om te kijken hoe  ver ik heb gelopen, maar de Fitbit is weg!  Ik had hem dom genoeg aan de onderkant van mijn topje geclipt en waarschijnlijk is hij daar door het fototoestel dat om mijn schouder hing eraf gegaan.

Niks geen Westin Workout for mij dus, maar opnieuw het pad lopen om te kijken of ik hem kan vinden.  Dit keer loop ik nog sneller zodat ik mijn cardio ook meteen krijg.  Ik vraag bij de Starbucks en een aantal standjes of iemand hem misschien gevonden heeft en kijk constant naar de grond, maar geen succes.  Balen, maar het is ook zo’n klein ding, wie weet waar hij heen “gesprongen” is.

Intussen heb ik nog niet ontbeten en eenmaal terug in het hotel bestel ik de granola bowl waar Saskia en Katja zo weg van zijn.  Die bestaat uit een acai aardbeien smoothie met granola, pure chocolade stukjes, verse banaan en aardbeien.  Inderdaad een superlekkere en gezonde combinatie.  De vogels vinden dat ook, want een aantal komt heel brutaal op mijn tafel bedelen voor kruimeltjes!

Vindend dat ik wel weer genoeg beweging heb gehad vanochtend, maak ik me boven klaar voor het zwembad.  De rest van de familie ligt daar al te luieren.  Het volgende uur lezen we en nemen af en toe een duik.  Gelukkig hoeven we thuis een zwembad ook niet te missen al zijn daar geen mooie watervallen en een serveerder, die telkens komt vragen of je nog iets wil drinken.

Saskia heeft al gauw weer honger en we gaan een tafeltje vragen bij de Hula Grill voor de lunch.  Katja en ik, die bijna altijd hetzelfde bestellen, nemen de vissandwich, een heerlijk stuk gegrilde mahi mahi.  Ook krijgen we nu het gratis dessert waar we een paar dagen geleden geen tijd voor hadden.  Het is een ijssandwich en vooral Katja en Kai doen zich er tegoed aan.

Nu we toch in het Whalers Village winkelcentrum zijn gaan we ook even winkelen.  Saskia heeft bij PacSun een jurk gezien, die ze leuk vindt en koopt die.  Ik kijk ook even in de winkel waar Rick gisteravond een Hawaiiaans shirt kocht, maar het is gewoon niet mijn smaak en erg duur.

Terug in het zwembad is het weer een paar uur luieren.  Ik nader het einde van Inferno en zal het morgen in het vliegtuig vast uitlezen.  Het is best een goed boek, maar zo spannend als de Da Vinci Code of Angels and Demons vind ik het niet.  Datzelfde had ik met het Verloren Symbool, al vond ik dat speciaal, omdat het in Washington speelde.  Ik denk dat Dan Brown er teveel beschrijvingen tussendoor gooit en bovendien vond ik delen van dit boek wat ver gezocht.

Rick en ik gaan nog eens snorkelen bij Black Rock.  Daar is het weer superhelder water, maar de schildpad heeft de boodschap niet gekregen zich op onze laatste snorkeltocht te laten zien.  Wel zien we een enorme mureen en allerlei andere kleurige vissen.  Het is wel koud en langer dan een uur houden we het niet uit.

Terug in het zwembad bestelt Rick weer de komkommercocktail voor mij.  Ook neemt hij een foto van de ingredienten, zodat ik hem thuis ook kan proberen te maken.  Hij is zo lekker en verfrissend en weinig calorieen voor een alcoholisch drankje.

Veel te snel naar onze zin is het alweer tijd ons klaar te maken voor het avondeten.  We willen voor de zonsondergang beneden zijn.  Vijfentwintig jaar geleden nam iemand een foto van ons tweeen met een prachtige zonsondergang op de achtergrond.  Die willen we opnieuw laten maken, maar tot nu toe waren de zonsondergangen niet soortgelijk.

Vanavond lijkt het er wel wat op, al ontbreekt het vurige.  De kinderen doen weer lang over hun toilet en we zijn blij als een ander stel aanbiedt ons te fotograferen.  Het worden leuke foto’s, maar niet zo spectaculair als we zouden willen.

Dat spectaculaire zien we pas op weg naar het restaurant in Lahaina, maar dan is er nergens voor Rick om te stoppen.  Op een gegeven moment vinden we wel een plek waar Katja en ik uit kunnen stappen om te fotograferen, maar Rick is bang te laat te zijn voor onze reservering en gaat de auto parkeren. 

De kleuren zijn werkelijk prachtig, de lucht lijkt in brand te staan!  Een lokale bewoner stopt zelfs en zegt dat deze bij de top tien dit jaar hoort.  Kennelijk is het eiland Molokai aan de overkant vrijwel nooit zonder wolken en vanavond wel.

Rick en ik hebben intussen niet die spectaculaire zonsondergang foto, helaas.  Tijd om over vijf of tien jaar terug te komen en het dan te proberen.  Rick vooral is teleurgesteld, maar we hebben verder ook erg veel leuke foto’s met ons tweeen en de kinderen, gelukkig.

Bij Mala moeten we even wachten en bestellen vast een drankje aan de bar.  Dan krijgen we de perfecte tafel!  Vlak aan het raam, de oceaan is nog geen meter weg.  Ook het eten is heerlijk!  We delen een bakje warme olijven, hummus, rajta en andere Griekse lekkernijen.

Als hoofdgerecht kies ik twee voorafjes, die zelfs nog teveel zijn.  De bruschetta met tonijn is heerlijk en de ceviche van mahi mahi ook.  Helaas kan ik het niet allemaal op.  Dit restaurant en Honu van dezelfde eigenaar waar we aan het begin van de week aten zijn onze favorieten hier.

Op de terugweg naar het hotel zingen de meisjes liedjes van de musical Phantom of the Opera.  Dat is een van mijn favorieten en ik heb hem een keer gezien.  Het is altijd leuk om als een vakantie bijna voorbij is een volgend avontuur te bedenken en wij nemen ons voor die musical op Broadway te gaan zien.  Toevallig is het dit jaar ook het 25^ste jaar dat die speelt en het is de langst spelende musical daar nu.  Wanneer wij precies zullen gaan weten we niet, maar het is een plan dat iedereen leuk vindt.

Helaas kunnen we nu het inpakken niet meer uitstellen.  Onze vlucht morgen is naar San Francisco en vanochtend is daar een Koreaans vliegtuig neergestort.  De vlucht van Maui naar San Francisco vandaag was daardoor afgelast, hopelijk kunnen wij morgen wel gewoon mee.

De rest van de foto's volgt later, waarschijnlijk pas tegen het weekend.

Dag 13 Hawaii: Snorkeldag

Om tien voor half zeven gaat Ricks wekker alweer.  We moeten om half acht bij de haven zijn voor onze snorkel- en duiktocht en die haven is een half uur rijden weg.  De kinderen zijn moeilijk op gang te krijgen en later dan ik wil vertrekken we.

 

Gelukkig is het geen probleem dat we iets te laat zijn, want er staat een lange rij om in te checken voor de Pride of Maui.  Dit is een dubbeldekker catamaran, die ongeveer honderd mensen kan herbergen.  Wij gaan op het bovendek zitten en Rick, Katja en Saskia worden meegenomen om zich klaar te maken voor hun duiken.

Tot mijn schrik ben ik vergeten een anti-zeeziek pil in te nemen, maar gelukkig is de zee heel kalm en krijg ik er inderdaad geen last van.  Anders zouden ze een speciaal gemberdrankje maken wat helpt tegen misselijkheid.

De vaartijd naar onze eerste snorkel- en duiklokatie, het maanvormige kratertje Molokini, bedraagt ongeveer een uur.  We zien de vulkaan Haleakala vanochtend helemaal uit de wolken en het is een mooie bootrit. 

Terwijl de anderen duiken gaan Kai en ik snorkelen.  Het water is hier zo helder dat je maar liefst vijftig meter ver kunt zien!  Zo helder hebben wij het nog nooit gezien.

Er zijn helaas niet heel veel vissen, maar die er zijn zijn mooi en kleurrijk.  Het uur in het water is dan ook zo voorbij en we worden terug op de boot geroepen.  De duikers zijn helemaal enthousiast want zij hebben zelfs een kleine haai gezien.  We zagen hen op een gegeven moment ook onder ons zwemmen en hebben zo foto's gemaakt.

Inmiddels zijn de hamburgers en hot dogs gegrild en wordt lunch geserveerd.  Ik neem een van hun vegetarische burgers en die is best lekker.  Toch weigert Saskia hem te eten.  Zij wil met de lunch wachten tot we terug zijn.

De volgende snorkel- en duikstop is "turtle town".  Hier is het ontzettend troebel en Kai ziet even een schildpad langs zwemmen, die ik mis.  Verder is er niet veel te zien en al voor het uur voorbij is gaan we terug naar de boot.  De duikers hadden meer geluk en zagen drie schildpadden.

Nu is de bar open en we nemen een lekkere mai tai.  Ik ben in gesprek geraakt met een heel aardig stel uit Waco, Texas, met wie we ervaringen over restaurants e.d. uitwisselen.  Voor we het weten zijn we terug bij de haven waar ik nota bene de eerste twee schildpadden van vandaag boven water zie komen om adem te halen.

Op de terugweg stoppen we bij de Maui Dive Shop, waar Rick een t-shirt koopt en Katja een bikini.  Daarna zetten we de kinderen af bij het hotel en gaan Rick en ik door naar een strand iets ten noorden van ons waarover we gehoord hebben dat het mooi snorkelen is. 

Vergeleken bij Molokini is het lang niet zo helder hier, maar wel beter zicht dan bij Turtle Town.  Er is ook een grotere varieteit aan vissen.  Rick is zijn flippers vergeten en blijft dus wat meer op een plek, terwijl ik verken.

Opeens zie ik iets groots naast me en ja, hoor, een enorme schildpad.  Ik zwem een stuk met hem mee en neem foto's en video.  Deze schildpad heeft vreemde witte groeisels aan zijn vinnen en staart.  Hopelijk is dat geen ziekte.  Rick ziet hem ook en we zwemmen een minuut of tien met hem mee.

Terug naar onze spullen zwemmend zie ik nog een schildpad.  Deze is mooier dan de eerdere en eet op zijn gemak zeewier, terwijl ik film en fotografeer.  Ik vind het zo geweldig al die schildpadden hier!  Ze zijn ook in Aruba, maar daar is het echt geluk hebben als je er een ziet.

Terug bij het zwembad haalt Rick wat cocktails en lezen we een uurtje.  Dan gaat Rick met Kai wat winkelen en ik me klaar maken voor het avond.  We ontmoeten de meisjes om kwart voor zeven bij de Hula Grill waar we willen eten.  Alleen blijkt hun avondmenu enkel uit hamburgers en sandwiches te bestaan en daar hebben we geen zin in.

Bij Leilani's is er een wachttijd van bijna een uur, ook al niet ideaal.  We besluiten eerst maar de mooie zonsondergang te gaan kijken en maken leuke foto's.  Dan gaan we kijken of Maui Fish and Pasta misschien plaats voor ons heeft.  Daar hoeven we maar een minuut of vijf te wachten dus dat wordt hem vanavond.

Het wordt een lekkere maaltijd.  De meisjes en ik delen gefrituurde boerenkool met parmezaanse kaas erop als voorgerecht.  Als hoofdgerecht neem ik de sushi, die ook lekker en vers smaakt. 

Na de lange dag gaan we vroeg slapen en hopen morgen alles uit alweer de laatste dag hier in Hawai te halen.  We hebben ons al voorgenomen het niet nog eens 25 jaar te laten duren voor we hier weer heengaan. 

Foto's van vandaag staan hier.

Schildpad filmpje: 

Dag 12 Hawaii: De Road to Hana

Om half zeven gaat Ricks wekker af. Ik ben om de een of andere reden al een tijdje wakker .  Het is weer een prachtige dag hier aan Kaanapali Beach, maar vandaag gaan we een ander deel van het eiland verkennen, namelijk het tropische oerwoud aan de oostkant van het eiland. 

De kinderen zijn ook al op en we halen beneden koffie.  Dan gaan we ontbijt eten en een picknick lunch bestellen bij CJ’s.  Dit was een tip van de concierge van het hotel en het is een goede.  Mijn omelet met spinazie, tomaat en feta is heerlijk.  Intussen worden onze lunches in een koelbox gedaan.

Met een gevulde koelbox gaan we op weg naar de weg naar Hana.  Deze weg is zo legendarisch dat er cd’s worden verkocht met informatie over wat er te zien en doen valt.  We beginnen daarnaar te luisteren in het leuke plaatsje Paia.

Niet veel later begint de Road to Hana (deze link is van de cd waar we naar luisterden).  De verteller op de cd vertelt ons waar we het beste kunnen stoppen.  We beginnen met een klimtocht van ongeveer een kilometer naar boven door een tropische jungle op het Waikamoi Ridge Trail.  Het is werkelijk schitterend en de meest exotische planten bloeien er.  Helaas dreigt het te gaan regenen, dus we durven niet het hele pad af te lopen.  Zo  hebben we in ieder geval wel een goede indruk gekregen.

We rijden verder en er komen steeds meer haarspeldbochten in de weg en heel veel  een baansbruggetjes.  De afstand naar Hana bedraagt maar een kilometer of zestig, maar we verwachten hier zeker een uur of drie over te zullen doen.

De volgende stop is de Haipua’ena Waterval.  Die is erg mooi en er zwemmen mensen in het “zwembad” onder de waterval.  Wij hebben onze zwemkleding ook aan, maar vinden het nog te vroeg om al nat te worden.  Na de nodige foto’s gaan we verder.

We komen langs van alles moois en af en toe een gehuchtje met eetstandjes.  Ook zien we overal fruitstandjes zonder bemanning.  Er wordt gewoon op vertrouwd dat mensen eerlijk betalen.  Er ligt van alles, bananen, mango’s, papaya’s en meer.

De volgende waterval is een heel mooie, mijn favoriet van vandaag, de Three Bears Falls.  Die waterval heet zo omdat hij met die verschillende groottes stromen naar beneden komt.  Hier blijven we een tijdje fotograferen, maar nemen niet de tijd naar de basis te klimmen, want dat ziet er nogal moeilijk uit.

De cd zegt er niets over, maar onze reisgids wel, de lava grot bij Nahiku.  Daar gaan we eens een kijkje nemen.  Eerst denkt Rick dat het een toeristisch gedoe is, maar het blijkt een interessante stop.  Deze mensen hebben een lava grot in hun tuin waar ze voor $12,50 toeristen een kijkje in laten nemen.  Dat willen wij natuurlijk wel.

We kunnen tot ongeveer drie kwart kilometer de grot in.  We krijgen een zaklantaarn en de man legt uit waar we wat kunnen zien in de grot.  Een lava stalactiet komt alleen maar in dit soort grotten voor en er zijn er niet veel van in de wereld.  Heel bijzonder dus en eenmaal in de grot is er nog meer uitleg op bordjes om de zoveel stappen. 

Na zo’n twintig minuten staan we weer buiten, blij dat we dit gedaan hebben.  De man vertelt dat hij eens de hele grot heeft afgelopen naar zee en dat hij daar 27 uur over deed.  Nu is de rest van de grot van de staat en alleen het eerste gedeelte privebezit van hem.

Inmiddels rommelen de magen.  In Wai’anapanapa State Park is een zwart zand strand een van de dingen, die we deze vakantie nog niet hebben bezocht.  Ook horen we op de cd dat daar picknicktafels en wc’s zijn, twee dingen die we ook graag hebben.

We parkeren en lopen het korte pad naar de camping.  Het is hier werkelijk schitterend, dus er worden ook de nodige foto’s gemaakt.  Het zwarte zand met al het groen is prachtig!  We vinden een lege picknicktafel en genieten van het idyllische uitzicht tijdens het eten.

De lunches zijn erg lekker.  Ik heb negen granen brood met ham en cheddar kaas.  Daar zit apart heel verse tomaat, sla en uien bij.  Alles is lekker koel door de koelbox.  Er is ook een toetje bij, maar dat is mij te zoet, dus ik geef mijn deel aan Kai.

Na het eten lopen we naar beneden naar het strand.  Het zwarte “zand” bestaat eigenlijk uit allemaal kleine kiezelsteentjes.  Het is wel uniek er even met de voeten in het water te gaan.  Tijd voor meer hebben we niet, want er is nog veel Road to Hana te gaan, of althans, Hana is vlakbij, maar wij willen nog een stukje verder rijden.

Hana is een slaperig plaatsje en aangezien we geen behoefte aan eten of drinken hebben stoppen we er niet.  Na Hana blijft de weg prachtig, maar wordt zo nodig nog nauwer.  Rick kan nu niet harder dan een kilometer of dertig rijden en soms zelfs dat niet. 

Daardoor duurt het een goed uur om vijftien kilometer te rijden.  Na die vijftien kilometer komen we net als eergisteren weer in Haleakala National Park.  Na vertoon van mijn Nationale Parken pas hoeven we de $10 entree niet te betalen.

Na geparkeerd te hebben lopen we naar de attractie waar we hier voor gekomen zijn: de zeven heilige baden.  Saskia heeft geen zin om mee te gaan en blijft in de auto.  Met zijn vieren lopen we het pad af naar de “pools”.  Deze herinner ik me nog goed van 25 jaar geleden.

De bedoeling is om erin te gaan zwemmen en we klauteren naar waar iedereen een duik neemt.  Na het voelen van de watertemperatuur besluit ik meteen dat het voor mij bij pootje baden gaat blijven, brrr!  De anderen zijn wel zo dapper en zwemmen naar de waterval. 

Na een fijne steen om op te zitten te hebben gevonden met mijn voeten in het water probeer ik de mooie roze libelles die er rondvliegen op de foto te krijgen.  Dat lukt niet en ik mis daardoor hoe Rick onder de waterval stond, kennelijk.  Rick helemaal boos natuurlijk, want Katja en Kai heb ik wel op de foto, oeps!

Na ongeveer een uur hier is het tijd om aan de terugrit te beginnen.  Nu we niet meer bij alle watervallen hoeven te stoppen gaat die iets sneller, maar niet veel.  Je kunt nu eenmaal niet door haarspeldbochten vliegen.

In Hana stoppen we bij het brandweerstation.  Daar staat een bord dat er t-shirt te krijgen zijn en Katja is daarin geinteresseerd, zijnde een ambulancemedewerkster.  Rick en zij gaan er binnen en komen tien minuten later met t-shirt terug.  Katja had ook nog een leuke conversatie met haar collega in Hana.  Hier zijn de brandweerwagens en ambulances in een kazerne.

Ook op de terugweg is de weg naar Hana weer prachtig.  Geen wonder dat hier zoveel mensen heengaan.  Hoewel het vandaag vrij rustig was, misschien omdat het 4 juli is, de Amerikaanse onafhankelijkheidsdag, waardoor meer mensen naar de festiviteiten daarvoor gingen.

In Paia maak ik nog wat foto’s van allemaal surfboards op een rij en dan rijden we door naar Lahaina, de enige plek op het eiland waar een officieel vuurwerk zal worden afgestoken.  Dat zal om acht uur gebeuren en wij komen om zeven uur aan. 

Wonder boven wonder vinden we vrijwel meteen een gunstige parkeerplek.  Dat doet ons hopen dat we ook een tafeltje in een restaurant zullen kunnen bemachtigen.  Die hoop vervliegt echter als de eerste twee restaurants ons niet voor negenen kunnen herbergen.

Plan B dan maar, we zoeken een goed plekje om het vuurwerk te zien en besluiten het eten uit te stellen tot we terug in het hotel zijn.  We vinden nog een plekje vlak aan het water voor het vuurwerk wat klokslag acht uur begint.

Om het verkeer erna voor te zijn hebben we besloten tien minuten te blijven kijken en dan terug naar de auto te gaan.  Tot onze verbazing is het vuurwerk echter na tien minuten ook afgelopen.  Zeker niet het mooiste dat we ooit hebben gezien, maar wel erg leuk om de 4 juli viering zo hier mee te hebben kunnen maken.

Onze parkeergarage is vlakbij en we zijn het gros van het verkeer voor en zo weer terug bij het hotel.  Daar neemt de valet de auto over, want de parkeerplaats is weer vol.  Saskia is moe en gaat naar bed, de rest van ons loopt naar het restaurant in het hotel.

Daar zingt een zangeres erg leuke liedjes en hangt er een gezellige sfeer.  We bestellen drankjes en eten en kletsen na over deze weer bijzondere dag.  Katja en ik delen de varkensvlees sliders en ik neem weer de tonijnsalade. 

Nog even gaan we ontspannen op de kamer en dan gauw slapen, want morgen gaat de wekker weer om half zeven.  Uitslapen is er deze vakantie niet bij geweest, maar misschien gaat dat straks de jet lag vergemakkelijken. 

Foto's van de luau van gisteren staan hier.

Dit hotel heeft een langzame internetverbinding en we hebben weinig tijd om op te laden, dus foto's volgen later en misschien pas thuis.

Dag 11 Hawaii: Timeshare gedoe, snorkeen en een luau

Voor het eerst deze vakantie blijf ik liggen tot Ricks wekker afgaat.  We zijn gisteravond zo laat naar bed gegaan.  Maar het was het natuurlijk allemaal helemaal waard.  Mijn plan om voor onze afspraak van vanochtend nog te gaan sporten laat ik echter maar varen.

Bij het koffiestandje beneden bestellen we weer onze ijskoffies en ik heb weinig trek, dus neem een halve papaya als ontbijt.  Rick kan zijn enorme bak met ananas niet op en ik neem ook een paar stukjes daarvan. 

Precies op tijd  zijn we bij de concierge Yvonne.  We hebben een afspraak bij de meer naar het noorden gelegen Westin Villas om die te bekijken.  Yvonne heeft ons verzekerd dat het geen timeshare presentatie zou zijn, maar enkel een rondleiding om de villa's te bekijken voor een gratis nacht in een Starwood hotel.

Dom, dom, dom dat Rick en ik daarin zijn getuimeld!  Natuurlijk is het wel een timeshare iets.  Misschien niet de traditionele timeshare, want nu noemen ze het mooi "vacation ownership", maar het principe blijft hetzelfde.

Het klinkt ook allemaal prachtig, als je maar, na het betalen van een flink bedrag voor de "aankoop" ook nog eens $5000 per jaar wil ophoesten voor onderhoudskosten.  Daarvoor "mag" je dan wel in alle Starwood hotels in de hele wereld logeren, maar Rick en ik willen niet aan een merk vastzitten.  Kijkend naar deze vakantie alleen al hebben we in drie verschillende ketens gelogeerd en de Starwood hotels op de andere eilanden trokken ons niet zoveel als de Hilton en Marriott.

We zeggen dus meteen als we doorhebben dat het toch weer om een soort timeshare gaat dat we niet geinteresseerd zijn.  Dacht je dat we daarna gewoon door mogen gaan met vakantie vieren?  Nee, hoor, Carolyn lacht vriendelijk en zegt dat ze toch de hele presentatie moet doen. 

Rick ergert zich duidelijk steeds meer en als een van haar collega's ons nog eens met een of ander extra zoetmakertje probeert te vangen vraag ik vriendelijk maar beslist om terug naar het hotel te worden gebracht.  Rick stelt op weg daarheen voor meteen een lekker drankje aan de bar te halen.

Uit een oude palmboom gebeiteld

Dat doen we dan ook, de Westin heeft een drankmenu met "skinny" drankjes en ik bestel daar het komkommerdrankje van dat heel lekker en licht is.  Dan ga ik een half uur de frustraties eruit sporten in de Workout ruimte en Rick voegt zich bij de kinderen in het zwembad.

Na het sporten waar ik bovendien nog naar super goede muziek luisterde, ga ik ook een duik in het zwembad nemen.  Na even lezen is het alweer lunchtijd.  Dit keer gaan we die bij de Hula Grill nuttigen en dat blijkt een goede keuze te zijn.

De serveerder Daniel ziet dat we Nokia Lumia Windows telefoons hebben en blijkt een grote Windows fan te zijn.   Als hij hoort dat Rick bij Microsoft werkt, biedt hij ons meteen een gratis desssert aan.  Daar hebben we vanmiddag geen tijd voor, maar we krijgen dan een "rain check".  Als we hier nog eens gaan eten kunnen we met vertoon van onze bon dat dessert alsnog krijgen.  Heel netjes!

Het eten is ook ontzettend lekker.  De meisjes en ik bestellen allemaal de gado gado.  Katja en ik met garnalen, Saskia vegetarisch.  De pindasaus doet niet onder voor de Indonesische en de groentes zijn heerlijk knapperig en vers.

We moeten ons haasten met afrekenen, want de meisjes en Rick gaan vanaf de kust een duik doen, via het hotel geregeld.  Kai en ik gaan in datzelfde gebied snorkelen.  Helaas is het vandaag niet zo mooi als twee dagen geleden.  De zon laat zich niet zien en we zien ook geen schildpadden dit keer.  Toch zijn er nog genoeg mooie vissen te bewonderen, waaronder drie menselijke, die we onder ons door zien zwemmen met hun scubatanks.

Na een uurtje snorkelen krijgt Kai het koud.  Ik heb het met mijn shorty wetsuit nog niet koud, maar heb het ook wel gezien.  We lopen terug naar het hotel waar ik meteen naar het zwembad voor alleen volwassenen ga om nog even lekker te lezen in het water.  Ik bestel het lekkere komkommerdrankje nog eens en neem dat mee naar boven.

Rick is al klaar om naar beneden te gaan en gaat een biertje aan de bar drinken, terwijl ik me klaar maak.  Om half zes moeten we ons melden voor de luau.  Geen Hawaiiaanse vakantie is compleet zonder zo'n eet- en dansfestijn. 

De luau hier in het Westin hotel is geen authentieke (we hebben geprobeerd die in Lahaina te boeken, maar die was tot half augustus uitverkocht), maar wel een heel goede show.  Het enige wat mist wat ik me van 25 jaar geleden herinner is het hele varken dat uit de grond wordt gehaald. 

We hebben een beetje extra betaald voor een gereserveerde tafel vooraan en komen daar met twee stellen uit Texas te zitten.  Beiden heel aardig en de sfeer aan tafel is al meteen goed.  We kunnen uit drie verschillende welkomstcocktails kiezen en ik neem de Blue Hawaiian, al zijn ze me alle drie te zoet.  Ik drink dan ook lang niet het hele glas.

Online had ik gelezen dat de luau binnen zou zijn.  Ik ben dus verbaasd als onze tafel buiten in de felle zon staat.  Ik heb last van mijn ogen de afgelopen paar dagen en zonder zonnebril is het hier voor mij niet uit te houden.  Gelukkig heeft het supermarktje in het hotel heel goedkope zonnebrillen, want ik wil niets van het festijn missen, natuurlijk!

Katja en Kai waren nog bezig met hun toilet toen wij onze tafel kregen, maar zijn er inmiddels ook.  We worden gemaand in de rij te gaan staan voor foto's.  Die is vrij lang en Saskia bestelt intussen een cadeautje voor Lawrence.  Het is een uit hout gesneden Hawaiiaans beeldje en achterop kun je een eigen berichtjein  laten beitelen.  Saskia kiest een hartje en L + S, leuk persoonlijk.

Na de foto's komt er een Hawaiiaanse cabaretier, die heel leuk is  Hij opent een kokosnoot met behulp van een toeschouwer en na zijn show wordt hij de commentator.  Er worden vanavond allerlei Polynesische dansen opgevoerd, terwijl wij genieten van het luau buffet.

In mijn herinnering was het eten bij de luau, die wij tijdens onze huwelijksreis bezochten, allerminst lekker.  Hier zien we dan wel niet het traditionele varken uit de grond halen, maar het eten is goed. Vooral de salades vind ik lekker.  Ik dwing (nou ja, ze hebben natuurlijk de keuze te weigeren) Katja en Kai de poi te proberen. 

Die brei is gemaakt van de taro plant waar ook zoveel andere lekkere dingen van komen, zoals chips en broodjes.  Poi is echter een smakeloze brei met de consistentie van lijm.   Maar ja, bij een luau hoort dat gerecht er echt bij.  Saskia ontsnapt de boot, want zij zit al te eten en heeft ondanks eerdere bedenkingen toch van alles naar haar gading gevonden.

Intussen zien we allerlei Polynesische dansen.  Het is een heel leuke show en de tijd gaat snel.  Tegen het einde moeten alle mensen, die hier zijn voor een huwelijksverjaardag opstaan.  Daarna degenen, die op huwelijksreis zijn, en vervolgens iedereen, die gelukkig getrouwd is. 

Dan volgt de Hawaiiaanse huwelijksdans, een hula danseres leidt die en wij dansen.  Het is leuk om te zien hoe Katja en Kai het speciaal vinden dat hun ouders zo lang bij elkaar zijn.  Zij maken allerlei foto's.  Saskia is daar nog te jong voor of misschien zijn wij nog te "gewoon" voor haar, omdat ze nog thuis woont.  Allemaal begrijpelijk.

Als laatste krijgen we een spectaculaire vuurdans te zien.  Michael, onze serveerder, komt nog een keer langs voor een rondje drankjes.  Ik moet zeggen dat hij daar bovenop zat.  Zodra mijn waterglas leeg was, kreeg ik een nieuwe en hij kwam zeer regelmatig langs voor de andere dranken.  Al met al een superleuke ervaring waar we allemaal van genoten hebben.

We gaan nu vroeg slapen, want morgen hebben we weer een lange dag voor de boeg met hopelijk heel veel moois als het is zoals Rick en ik ons herinneren.  Voor vanavond zeg ik dus: "Aloha!"

Snorkelfoto's staan hier

Luau foto's volgen later, ik ga slapen :)

Dag 10 Hawaii: Zonsondergang op Haleakala

Alweer lekker vroeg om half acht zijn Rick en ik na een heerlijke nacht wakker.  We gaan naar beneden om koffie en ontbijt te halen.  Vandaag weer een ijs-Americano, dit keer met een extra shot, en als ontbijt bestel ik een heel lekkere smoothie met acai, aardbei, banaan, appel en yoghurt.  Rick neemt hun ontbijt croissant.

 Bij de idyllische vijver met flamingo’s (die door een paar kinderen onder toez icht van hun ouders granola gev oerd worden, lijkt me niet goed voor ze), zwanen en koi vissen eten we het op ons gemak op. 

Dan gaat Rick een stuk hardlopen en ik naar de fitnessruimte.  Ik wil eigenlijk weer de elliptical doen, maar alle trainers zijn bezet.  Dan maar op de loopband al is dat verre van mijn favoriet.  Na negen minuten denk ik een van de ellipticals open te zien, maar die persoon blijkt alleen even wat te zijn gaan drinken.

Eigenlijk zou ik gewichten moeten doen en berust me er dan maar in dat ook braaf te doen.  Ik stel mijn timer in op vijf rondes interval van veertig secondes “werk” en twintig secondes “rust” en bedenk twee keer vijf oefeningen om een routine van twintig minuten vol te maken.

Tijdens een van de pauzes zie ik Kai en Saskia ook op de loopband bezig.  Die twee zijn deze vakantie ook goed bezig met sporten.  De twintig minuten gaan toch best snel, maar daarna heb ik geen zin meer om binnen te blijven.  Ik besluit een stuk op het pad langs het strand te gaan lopen.

We zijn tot nu toe alleen nog aan de rechterkant van het hotel geweest, dus ik sla eens linksaf.  Kaanapali Beach is een lang strand waar een heel aantal resorts aan liggen.  Het Westin ligt ongeveer in het midden. 

Nu kom ik langs de Marriott, Alii en Hyatt Regency.  Het zijn allemaal mooi aangelegde hotels, maar ik vind dat ons hotel verreweg het mooiste zwembad heeft.  Prachtig vind ik ook de prachtige exotische bloemen overal. 

Na ongeveer anderhalve kilometer bereik ik het einde van het pad en maak rechtsomkeerts.  Terug bij het hotel zie ik Rick en Katja bij het zwembad.  Maar, geloof het of niet, het is mij te koel om te zwemmen. 

In plaats daarvan ga ik op het balkon met het mooie uitzicht mijn blog schrijven.  Het is altijd weer leuk even nagenieten van de prachtige dagen als ik het schrijf.  Gisteren was ook weer zo mooi met al die regenbogen!

Tegen de tijd dat ik klaar ben is het alweer tijd om ons klaar te maken te gaan lunchen.  Dat doen we vandaag vroeg, want we hebben vanmiddag van alles gepland.  Dit keer valt de keuze op Leilani’s, ook een restaurant vlak aan het strand.  Het eten is er erg lekker.

Het dichtstbijzijnde plaatsje bij ons hotel is Lahaina.  Dat heeft een leuk, en toeristisch, oud centrum waar we even gaan shoppen.  De kinderen vinden alle drie dingen bij Del Sol en dan zie ik Pandora staan bij een van de juweliers.  Daar moet ik natuurlijk even kijken wat voor Hawaiiaanse bedels zij hebben.

Maar eerst wordt mijn aandacht afgeleid door een paar heel  mooie oorbelletjes met drie frangipani bloemetjes, die hier overal bloeien, van Denny Wong.  Rick ziet hoe verliefd ik daarop ben en koopt ze voor me.  Ik heb geen oorbellen in en ze gaan meteen aan.

Ook met de bedels slagen we.  Katja kiest de lei en voor mij wordt het een bedel , die door een lokale artist is gemaakt.  Het is een ovaal met een primitief getekend mannetje en vrouwtje erop en op de achterkant het Hawaiiaanse woord voor echtpaar.  Die vind ik wel erg toepasselijk vanwege de reden voor deze reis.

We kijken nog wat verder rond en Kai en ik proberen de Hawaiiaanse shave ice.  Dat is geschaafd ijs met verschillende smaken fruitsiroop erop en wij nemen het nog met gecondenseerde melk eroverheen.  Ik ben helemaal verbaasd over hoe lekker ik het vind!

Saskia klaagt intussen over buikpijn en misselijkheid en wil liever terug naar het hotel.  Wij zetten haar daar af en beginnen dan aan de rit naar Haleakala.  Die duurt ongeveer twee uur en we klimmen naar een hoogte van 3055 meter.

Het is een mooie weg met heel veel haarspeldbochten.  Ook komen we een paar keer in de wolken terecht, maar komen op een gegeven moment boven de wolken uit.  Het is een bizar gezicht zo over het de wolken heen te kunnen kijken.

We lopen een kort pad met een uitkijkpunt en stoppen dan bij het bezoekerscentrum.  Dat is helaas al gesloten, maar er zijn wc’s, die we intussen allemaal nodig hebben.  Ook hier lopen we een kort pad met mooie uitzichten.

Daarna rijden we door naar de top.  Daar is het opeens flink koud!  Gelukkig hebben we daar rekening mee gehouden en de vesten en jassen en in mijn geval zelfs een sjaal gaan aan.  Nu de zon nog schijnt gaat het nog wel, maar zodra die achter wolken verdwijnt is het bitterkoud, ik schat een graad of vijf met harde wind.

We kijken wat rond en maken foto’s van de bijzondere silver sword planten.  Dit is een plant, die alleen op de hellingen van Haleakala groeit en bijna uitgeroeid was.  De National Park Service heeft nu een hek van vijftig kilometer om het park gezet, zodat de geiten en varkens de plant niet meer kunnen eten.  Deze plant bloeit eens in de vijftig jaar en gaat dan dood.

Dan is het tijd om naar de zonsondergang te gaan kijken.  Deze vulkaan is beroemd om zijn zonsopgangen en die hebben Rick en ik 25 jaar geleden gezien, maar dit keer hebben we erom gestemd en de meeste stemmen waren voor zonsondergang.  Voor de zonsopgang hadden we om half drie ’s nachts op gemoeten!

Om de zonsondergang te bekijken lopen we allemaal naar de rand van de berg.  Ik vind een lava steen, die een perfecte stoel maakt.  Vele foto’s later hebben Katja en ik het zo koud dat we wel even in de van moeten gaan opwarmen.  Ik heb spijt mijn handschoenen, die ik wel meeheb, niet te hebben meegenomen.  Ik verwachtte niet dat het net zo koud zou worden als met zonsopgang.

Even later zien we zulke mooie kleuren dat we toch maar weer naar buiten gaan om te fotograferen.  We blijven nog even genieten en beginnen dan aan de rit terug.  Die is makkelijker dan naar boven, maar in het donker en door wolken rijden is minder geslaagd.  Gelukkig is Rick een ervaren chauffeur en navigeert ons veilig de berg af.

Intussen hebben Kai, Katja en ik onze ramen open om de prachtige sterrenhemel te kunnen zien.  Die is hier zo helder!  Het lijkt wel of we de Grote Beer kunnen grijpen.  Daarvoor moet je toch wel een flink aantal kilometers uit ons gebied thuis rijden om dat te zien.

Het is al met al natuurlijk best laat en we moeten nog avondeten eten.  Na enig overleg besluiten we dat zo dicht mogelijk bij het hotel te gaan doen in Lahaina.  Online (wat deden we ooit zonder internet?) zie ik dat Kimo’s daar tot half elf open is.

Om kwart voor tien komen we eraan en bestellen zo snel mogelijk eten.  Katja en ik nemen twee voorafjes.  Beiden de tonijn met advocado “toren” en Katja de varkensvlees sla wraps en ik de bruschetta met gerookte vis.  Die laatste twee delen we en alles smaakt heerlijk.  Ricks steak en Kai’s vleesbrochette verdwijnen ook als sneeuw voor de zon.

Doodmoe toch wel (maar minder dan als we voor de zonsopgang zouden zijn gegaan) rijden we terug naar het hotel.  Daar is de gratis parkeerplaats vol, maar de valet blijkt dan ook gratis te zijn.  Heel netjes!  Op de kamer nog even een night cap en dan slapen!

Foto's van vandaag staan hier.