Laatste Spaanse les

Na de afgelopen week met iedere dag wel een groot evenement om over te schrijven, voelt het vandaag bijna als een "vrije" blogdag!

Sharon heeft haar trainingsklasschema aangepast aan zomeruren. Nu begint iedere klas om half negen, wel zo makkelijk om te onthouden. Maar dat betekent wel, dat ik er vandaag een kwartier voor het einde vandoor moet. Anders haal ik mijn Spaanse les niet. Ik kan daar moeilijk in sportkleding en bezweet arriveren!

Voor deze laatste les van het jaar hadden we vorige week afgesproken allemaal iets lekkers mee te nemen. Ondanks mijn gehaast kom ik toch als laatste en net op tijd binnen. Gisteren heeft Rick tijdens het boodschappen doen een frambozenkoffiecake van Giant voor mij meegenomen. Die zet ik met servetjes en vorkjes bij de andere meegebrachte lekkernijen: een fruitsalade en een zoet brood van Great Harvest. Voor iedereen is er ook een kop Starbucks koffie van de vierde cursiste.

Halverwege de les nemen we pauze om wat te eten. Om de anderen aan te moedigen ook wat koffiecake te nemen, neem ik daar een klein stukje van. Ik moet zeggen, hij ziet er mierzoet uit en dat is gewoonlijk niet mijn smaak, maar hij blijkt buitengewoon lekker te zijn. Helaas zullen mijn mede-cursisten dat nooit weten, want niemand anders neemt ervan. Gelukkig heb ik een man en kinderen, die hem graag als ontbijt zullen eten.

Na afloop van de les vertelt Harry (Senor Diaz), dat er geen Spaans 3 zal zijn, als er minder dan vijf aanmeldingen zijn. Aangezien wij met zijn vieren zijn, ziet dat er somber uit. We bespreken de mogelijkheid om dan als groepje hem prive te betalen en de lessen bij ons thuis te houden. Gelukkig lijkt hij daar wel in geinteresseerd. We willen allemaal graag door nu en hij is een goede leraar. We wachten op de herfst om te zien, of er nog een aanmelding is bij het Community Center en anders slaan we die weg in.

Bij Whole Foods haal ik avondeten. Mijn oorspronkelijke plan was makkelijk worstjes (voor Katja en mij kipworstjes met feta en spinazie, die weinig vet en calorieen hebben), tomatensoep en brood. Maar die worstjes zijn er vandaag niet, alleen de volvette. Katja doet serieus het Weight Watchers dieet nu, dus dat gaat haar niet helpen.

Wat is dan lekker en gezond met deze warme temperaturen? Mijn keuze valt op de citruszalm voor Rick, Katja en mij en kipnuggets (in de oven) voor de andere twee. Daarbij worteltjes en het heerlijke meergranenstokbrood en we hebben een lekker maal.

Thuis tref ik Katja al in haar bikini aan. Of ik meega naar het zwembad? Daar heb ik zeker oren naar! Mijn middag is leeg en samen gaan we heel decadent op ligstoelen liggen lezen. Het water is mij nog te koud om te zwemmen, dus ik dompel me zo af en toe, als het te warm wordt, onder. Heerlijk, wat een luxe!

Om drie uur kondigt Katja aan, dat ze lunch gaat eten. Daar lach ik smakelijk om, maar zij snapt dat niet en zegt hoogst serieus, dat ze om half twaalf ontbijt at. Haar ritme ligt gewoon een aantal uur later, dan dat van mij. Als ik ver terugdenk, herinner ik me die periode in mijn leven ook wel, eigenlijk.

Mijn Libelles zijn nog niet uit, dus ik blijf nog even. Het zwembad wordt druk door de training van het zwemteam en Saskia en Aoife komen ook nog even. Ik zie een heel stel bekenden, die ik vrijwel de hele winter niet heb gesproken, en klets lekker bij.

Dan wordt het Saskia te koud en mijn luie bui is ook over. We lopen samen naar huis en Saskia vertelt me over haar problemen met een aantal "beste" vriendinnen. Wat kan dertien jaar oud zijn toch moeilijk zijn!

Een van die vriendinnen is Laura (Saskia's "beste" vriendin vanaf groep 3), die mij zaterdag bij hoog en laag beloofde te kunnen babysitten vanavond. Een van mijn kennissen vroeg om babysitters bij de basisschool tijdens de PTA (soort OR) vergadering van vanavond. Ik heb dus, na Laura's acceptatie, Saskia en Laura opgegeven.

Als Saskia Laura bij thuiskomst belt, wanneer ze er heen zullen gaan, kan Laura opeens niet. Als zwak excuus geeft ze op, dat ze dacht, dat ik volgende week maandag bedoelde. Mijn handen jeuken en mijn mening over Laura is weer eens bevestigd, maar nu zitten we met een acuut probleem. Men verwacht bij de school twee babysitters. Gelukkig vindt Saskia Samira op het laatste moment bereid om in te springen.

Terwijl dit mini-drama zich afspeelt, gaat mijn mobieltje. Ik ben de chiropractor straal vergeten! Oeps!!! Gauw springen we in de auto en binnen vijf minuten ligt Saskia op de behandeltafel.

De afgelopen week had Saskia weer meer hoofdpijn en na afloop van de behandeling klaagt ze erover, dat Dr. Brandon de knopen, die die hoofdpijn veroorzaken, niet behandeld heeft. De laatste tijd klaagt ze weer vaker over hoofdpijn en is het ook weer een meer gespannen tijd voor haar, op school en sociaal. We houden de chiropractor nog even vol, maar de twijfels komen gelijk weer boven. Misschien heeft ze toch meer baat bij massages. Stomvervelend, dat zij dit spierprobleem van mij lijkt geerfd te hebben!

Op de terugweg halen we Samira op en ik bedank haar hartelijk, dat ze zo op het laatste moment kan helpen. De meisjes lopen naar de lagere school en Katja gaat bij een ander buurtgezin oppassen voor dezelfde vergadering.

Rick, Kai en ik eten buiten op het deck. Dat geeft ons gelegenheid om met Kai over colleges te praten. In de herfst zal hij zich ergens moeten aanmelden, dus het is belangrijk, dat hij daar nu, al heeft hij er geen oren naar, over begint te denken. Ik maak me wel een klein beetje zorgen om zijn ongeinteresseerdheid, die zo anders is, dan Katja twee jaar geleden.

Aan de andere kant weet ik ook, dat hij in de herfst van 2010 ergens zal zijn, is het geen vier jaar college, dan een community college. Maar even in de toekomst kijken voor hem zou ik wel willen. Hij heeft zoveel capaciteiten, maar die moeten nu ook naar buiten komen.

Maandag

Schelle zonneschijn maakt, dat ik na de wekker van kwart over zes niet meer in slaap kan komen. Wat dat betreft zijn onze lamellen heel slecht. Ze zouden er net zo goed niet kunnen hangen, want donker maken doen ze onze kamer niet. Maar ach, voor privacy doen ze hun werk wel.

Nog een uurtje blijf ik liggen, maar als ik dan zelfs Katja bezig hoor, sta ik op. Rick vertrekt naar zijn werk, maar dat Katja al zo vroeg op is, is een wonder. Ze kon niet meer slapen. Ik ben blij met een maatje bij het ontbijt en op het deck genieten we van onze koffie en yoghurt.

Al gauw moet ik er vandoor, want onze maandagtraining begint om kwart over acht. Als ik aankom om tien over acht zijn alleen Sharon en Emily er nog, maar een paar minuten later stroomt het vol. Mijn benen zijn moe van gisteren met al dat fietsen en lopen en uitgerekend vandaag doet Sharon heel veel beenwerk. Dat zijn toch wel de spieren, die het het meest te verduren krijgen, want cardio- of krachttraining, de benen komen erbij te pas.

Het uur is gauw voorbij en ik haast me naar huis om te douchen. Daar staat Katja net op het punt te vertrekken. Ze moet babysitten bij de overburen. De oppasaanvragen beginnen nu wel binnen te stromen. Zozeer, dat Katja een beetje het overzicht kwijtraakt. Ik raad haar aan alles duidelijk in haar kalender op haar telefoon te noteren. Met al die verschillende gezinnen vergeet je al gauw wie, wat, waar, anders.

Zoals altijd ben ik maar kantje boord op tijd voor de Spaanse les. Onderweg hoor ik op de radio, dat er een Air France vliegtuig, vertrokken, uit Brazilie vermist wordt. Men weet niet, wat er gebeurd is en waar.

Dit gooit me meteen twintig jaar terug in de tijd. Het is december 1988 en wij horen op ons werk (reisbureau), dat Pan Am vlucht 103 vermist is. Later blijkt dat vliegtuig boven Lockerbie, Schotland, neergestort (opgeblazen) te zijn.

Het was voor mij een van die dingen, die ik nooit zal vergeten. Waar ik was, hoe ik het hoorde, het constante checken van mijn computer (United's Apollo systeem), waar we nog de hele lijst met passagiers konden opvragen tot een paar uur na de crash. Twee van onze klanten waren aan boord, de reserveringen door mij gemaakt.

Kippenvel en dat voel ik met deze crash weer. Zoveel levens verloren in een keer, mijn gedachten zijn bij de nabestaanden. Ik hoop zo, dat het vliegtuig wordt gevonden, zodat men uitsluiting kan krijgen over wat er gebeurd is.

Een beetje bedrukt loop ik de Spaanse les binnen. Het gaat vandaag over persoonlijke werkwoorden (yo me lavo las manos). Iets wat in het Nederlands of Engels niet bestaat, maar voor mij is het begrijpelijk met mijn kennis van het Frans en Italiaans. Ik vind het interessant om te zien, hoe moeilijk het voor mijn Amerikaanse medestudenten is om dit te begrijpen.

Volgende week is de laatste les van deze acht weken en ik heb alweer echt het gevoel een stuk verder te zijn gekomen. Ik versta senor Diaz goed, al is het nog (lang niet) ieder woord, dat hij zegt. Ook als onze schoonmaaksters tegen elkaar kletsen, merk ik, dat ik flarden conversatie versta. Toch niet slecht voor zo'n zestien weken lange goedkope cursus.

Katja gaat vanavond weer voor ons koken en zij heeft mij een boodschappenlijstje meegegeven met ingredienten. Bij de Giant haal ik die op. Terwijl ik shop, valt het me op, dat ze Aero repen hebben, de Britse variant van Bros. Ik kan me ternauwernood inhouden, want ik ben dol op die repen! Ik ga het onthouden als tractatie.

Het is absoluut schitterend weer, 27 graden en geen greintje luchtvochtigheid. Eigenlijk wacht er een berg was op me om opgevouwen te worden. Ik besluit, dat dat kan wachten, desnoods tot donderdag, als het slecht weer wordt. Dan kan ik uren op gaan vouwen.

Er is vanmiddag verder niets gaande en ik ben om de een of andere reden heel erg moe. De hangmat beneden lonkt wel erg en met een kussen ga ik erin liggen. Cosmo komt ernaast liggen en ik lees wat en lig gewoon wat. Wat een heerlijkheid, al dat groen om me heen en de zingende vogeltjes. Onze tuin ligt middenin een buurt, maar we hebben zoveel privacy, ik kan geen van de buren zien van waar ik lig.

Katja's vriendin Meghan (de dochter van mijn vriendin Ann uit Pennsylvania) komt vandaag bij ons logeren tot donderdag. De meisjes hebben elkaar een jaar niet gezien en er is natuurlijk heel veel bij te kletsen. Meghan voelt zich ook gelijk thuis bij ons, waar ze vroeger ook kind aan huis was.

Kevin, haar vader, werkt alweer een aantal maanden hier in Washington, terwijl Ann in Pennsylvania probeert hun huis te verkopen. Dat lukt helemaal niet en hun plan, om de twee jongere kinderen volgend schooljaar in dit gebied te laten beginnen, is helemaal niet zeker. Zij voelen de gevolgen van de huizencrisis wel degelijk. Sinds maart hebben ze vier kijkers gehad voor hun huis, vertelt Meghan.

Intussen maakt Katja mango salsa, gegrilde gamba's, bruine rijst en asperge (uit blik) voor onze avondmaaltijd. Dit alles in het kader van haar leren koken voor als ze in haar apartement woont. Rick helpt haar door de garnalen te grillen, maar verder doet Katja alles.

Katja maakt dit recept en het smaakt werkelijk voortreffelijk. Alles gaat schoon op! In ieder geval is de "angst" voor koken er nu bij Katja af. Ze ziet wel, dat een recept volgen niet zo moeilijk is en zelfs erg leuk.

Met zulk weer zit ik nog lang buiten te genieten van het geluid van ons watervalletje achterin de tuin en de wind in de bomen. Cosmo slaapt aan mijn voeten en ik probeer het geluid van de snelweg en sirenes in de verte te negeren. Dat is weer een herinnering, dat we toch in een stedelijk gebied wonen, hoe idyllisch ons eigen stekje ook is.

Een gewone maandag

Wie heeft de regen besteld, die ons bij het opstaan begroet? Ik niet! In het Engels is het een vierletter woord en daarmee schaar ik het nu officieel in hetzelfde groepje, als waar de openbare tv stations een *bliep* voor in de plaats zetten. Potverdikkie, zeg! Zagen we zaterdag nog een zonnetje in de voorspelling tot tenminste donderdag, komt er een koufront roet in het eten gooien!

Het kost me wat moeite uit bed te komen vanmorgen en daarmee mis ik mijn 8:15 core training. In plaats daarvan doe ik een gewichtenroutine hier thuis. Ik heb nog een stel Daily Shows niet gezien en zoals altijd helpt Jon Stewart het halve uur snel voorbij gaan.

Gelukkig lijken de buien van eerder vanochtend de enige regen te zijn voor vandaag. Het is wel een stuk koeler, als ik met mijn Spaanse boek het Community Center binnenloop. We beginnen nu ver genoeg in het materiaal te komen, dat we zelf ook wat mee kunnen converseren. Dat maakt de lessen een stuk interessanter en vooral gaat de tijd een stuk sneller. Ik merk, dat ik Senor Diaz' Spaans gemompel ook goed begin te verstaan. Er is hoop!

Na de les haal ik bij Safeway de benodigdheden voor taco's, zodat we het overgebleven gehakt van zaterdag kunnen opeten. Als er gasten komen koopt Rick altijd in, alsof er een weeshuis komt, dus er was veel te veel hamburgermateriaal. Ik betwijfel ten zeerste, dat Lucas dat allemaal in zijn eentje zou hebben gegeten, maar goed. Gelukkig kan het nu in de taco's verwerkt worden!

Voor de lunch peuzel ik alweer de laatste paar crayfish op. Ik neem me voor snel terug te gaan en vijf pond bevroren minikreeftjes te kopen. Ze zijn zo lekker! Verder maak ik de hot and sour soep van gisteravond op. Ik kan die soep niet beschrijven, want hij smaakt als niets, dat ik me uit Nederland herinner. Eet dus bij een Chinees restaurant hier in de VS eens die hot and sour soep, zeer de moeite waard!

Het regent niet en is best redelijk weer, dus ik verwacht, dat Martine zal komen om een stuk te lopen. Maar om twee uur is zij er nog niet, dus ga ik er maar alleen op uit met Cosmo. Het weer wordt steeds beter en Cosmo heeft er vandaag ook duidelijk zin in, geen gedoe met plotseling stoppen en terug willen gaan.


Wandelingfoto's

Net als we terug zijn gaat de deurbel. Daar staan Leah en Diego. Voor Leah een woord heeft kunnen uiten zijn de honden er al samen vandoor. Het is leuk Leah weer te zien. Ik merk, dat ik haar ook heb gemist. Daarin ben ik niet alleen, want alle kinderen uit de buurt zwermen om haar heen!


Eigenlijk moet Leah boodschappen gaan doen, maar ze laat zich overhalen tot een spelletje straathockey door Saskia en kornuiten. Saskia heeft gisteren nieuwe skates gekocht van haar zakgeld. Rick heeft haar als regel gegeven, dat ze een helm op moet tijdens het hockey spelen. Dat doet madam niet zonder slag of stoot, maar we hebben (helaas) genoeg voorbeelden van hoofdletsel om haar aan te herinneren.


Cosmo en Diego spelen nog steeds alsof ze elkaar al jaren niet hebben gezien. Leah heeft een hondenkoekje voor ze en laat ze zitten. Dan gooit ze het in de lucht en Cosmo springt helemaal op! De foto's laten het goed zien.


Vandaag is mijn Nederlandse vriendin Karin geopereerd en heeft een nieuwe heup gekregen. Voor haar echt heel belangrijk, want ze loopt al lange tijd met veel pijn. Helaas gaat het mij niet lukken haar in het ziekenhuis op te zoeken, omdat we morgen al richting Blacksburg gaan. Toch wil ik haar iets sturen en kies in chocolade gedoopt fruit van Edible Arrangements, dat hopelijk morgen zal worden bezorgd.

Saskia gaat vanavond naar de ice cream social bij haar vroegere basisschool. Rick, Kai en ik eten dus taco's. Het pak maistortillas bij Safeway was zo groot, dat we er nog weken van kunnen eten. Nog ideeen voor maaltijden met tortilla's, behalve taco's?

Spaans 2

Om de een of andere reden slaap ik heel erg slecht vannacht. Ik voel me, alsof ik koorts heb en heb rare dromen. Daardoor ben ik absoluut niet uitgerust, als om kwart over zes de eerste wekker gaat. Gammel sta ik op en Rick is bezorgd. Hij wil eigenlijk niet, dat ik ga sporten. Ik weet echter, dat dat me beter zal doen voelen.

Vanaf deze week begint Sharons core training om kwart over acht op maandag. Ik vertrek te laat van huis en verwacht, dat ze al begonnen zullen zijn. Maar ik ben niet de enige late, kennelijk moeten we allemaal aan het schema wennen. In opdracht van Sharon hebben we vorige week de gewichten laten liggen en dat voelen we (inclusief Sharon) vanochtend. Waarschijnlijk erg goed, om zo'n weekje "vrij" te nemen, zo af en toe.

Inderdaad voel ik me een stuk beter na het uur bewegen. Natuurlijk helpt het vrolijke gezelschap ook. Vrijwel iedereen is voor Spring Break op reis geweest. Allemaal naar het zuiden, maar zelfs in Florida was het koel voor de tijd van het jaar.

De vroegere tijd van de training komt mij goed uit, want vandaag beginnen de Spaanse lessen weer. Gauw maak ik me klaar en rijd naar het Community Center in de hoop, dat er dit keer wel genoeg animo is voor Spaans 2. Gelukkig zie ik mensen in het klaslokaal en uiteindelijk zijn er vijf dames, die deelnemen. Ik ga proberen hun namen te onthouden, want daar ben ik vreselijk in: Estella, Lana, Tara en Julia. Niet moeilijk, lijkt me, mijn naam is waarschijnlijk moeilijker voor hen.

Harry Diaz is echt wel een goede leraar. Het eerste uur is herhaling van de vorige keer, goed voor mij, want dat is alweer even geleden. Daarna gaan we gauw verder en het tweede uur vliegt voorbij. Mijn hoofd zit weer vol nieuwe Spaanse woorden en ik weet weer, waarom ik me voor deze cursus heb opgegeven: een nieuwe taal leren is gewoon erg interessant en leuk!

Bij Whole Foods haal ik avondeten. Ik maak het makkelijk: hun lekkere zalm voor Rick and mij en gehaktballetjes met tomatensaus voor de kinderen. Daarbij WF's heerlijke meerzadenstokbrood en spinazie. Lekker en snel klaar, ik voel me nog steeds niet lekker, dus dat is perfect.

Martine komt, als ze klaar is met werken aan de overkant, om te gaan lopen. Het weer wordt lekkerder, dan voorspeld, dus Martine en ik lopen zelfs zonder jas door de buurt. We hebben van alles bij te kletsen, want elkaar een paar weken niet gezien. Haar dochter speelde vorige week trombone in Carnegie Hall in New York, natuurlijk iets om heel erg trots op te zijn.

Na een uur zijn we terug en ga ik nog even van de zon gebruik maken door buiten te lezen. Voor de komende paar dagen wordt koud en regenachtig weer voorspeld, dus iedere straal moet geabsorbeerd worden.

Saskia komt met erge hoofdpijn thuis. Gelukkig voor haar hebben we ook een chiropractor afspraak. Ik voor mijn "afsluit" EMG en zij om gekraakt te worden. Niall is er ook en vertelt, dat hij toch aan zijn voet geopereerd moet worden op vrijdag. De arme man loopt al vijf weken mank en moet na die operatie nog vier weken.

Mijn scan verbaast me niets. Nog steeds zwart voor de probleemgebieden en de rode strepen zijn nu elders te vinden. Echte verbetering zie ik niet, al zegt Brandon, dat elke verandering goed is. Hm, als die niet rood is, misschien, maar dat is dit wel. Ik heb aan Saskia gezien, dat haar scan echt beter was, ik zie dat bij die van mij niet. De kleuren spreken voor zich: rood en zwart zijn erg en die zijn overal op mijn scan te zien. Enfin, helaas heeft deze behandeling voor mij geen resultaat gehad.

Na haar behandeling voelt Saskia zich nog slechter. Ze ziet witjes en heeft ook keelpijn, dus ik neem haar temperatuur. Die is gelukkig goed. Ze gaat op ons bed tv kijken, maar als ik een tijdje later boven kom, is ze diep in slaap. Hopelijk wordt ze niet weer ziek!

Zoals iedere dag klets ik ook vandaag regelmatig tussendoor met Katja op MSN. Ze klinkt vandaag een stuk vrolijker, dan in het weekend. Ze heeft eindelijk met Justin gesproken en die heeft haar ervan verzekerd haar in de zomer ook te willen zien. Die jongen moet leren wat duidelijker te zijn, want Katja was helemaal in de mineur, omdat zij dacht, dat hij haar de hele zomer niet wilde zien. Jonge liefde, zucht!

Wij eten vroeg en kijken naar sitcoms. Vermaak, waar je niet bij hoeft na te denken. Net als Saskia zoek ik vanavond vroeg mijn bed op!

Heel laat, maar nog leuk, de foto's van Katja's halve marathon finish hier.

Groundhog Day

Stampend staat Saskia op, want ik laat haar niet het eerste uur missen, omdat ze vergeten is het huiswerk ervoor te maken. Deuren worden dichtgeslagen en meer gestamp. Dat belooft nog wat!

Rustig stel ik voor haar ontbijt te maken, terwijl zij online kijkt, wat het huiswerk precies was en of ze dat nu even kan doen. Over het algemeen heeft ze dit jaar vrij weinig huiswerk. De leerkrachten geloven er op die school niet in om uren huiswerk te geven.

Des te meer moet Saskia dan dus wel het opgelegde werk maken. Na ettelijke keren vragen dit weekend en verzekeringen, dat ze echt geen huiswerk had, vind ik, dat ze de consequenties maar moet ondervinden. Maar gelukkig voor Saskia blijkt het een kleine taak te zijn: een wiki verbeteren. Ik vraag me dus wel af, of ieder kind thuis internet heeft. Hoe anders kunnen ze zulk huiswerk maken?

Opgelucht vertrekt Saskia naar school. En ik eet opgelucht mijn ontbijt, alvorens ik naar de fitness ga, want zo'n boos meisje zie ik niet graag! Saskia is van de drie kinderen echt het meest intens: heel vrolijk en dan ineens heel boos of verdrietig.

Iedereen is er weer vanochtend met de core training, wat betekent, dat we flink op elkaar staan. Maar dat maakt het eigenlijk ook wel gezellig. We doen enorm veel buikspieroefeningen, op een gegeven moment vijf minuten achter elkaar. Fijn vind ik, dat ik na dit uur echt het gevoel heb flink gesport te hebben. Het is dus zeker geen halfhartig kletsuurtje.

Thuis bel ik HP over mijn stukke laptop. Gelukkig krijg ik iemand aan de lijn, die alles binnen een paar minuten recht zet. Ik bel Richards Computer op en die gaan meteen aan de reparatie. Ik kan niet wachten tot ik mijn laptop terug heb, ook deze tablet pc is het gewoon niet. Vreemd, hoe je aan je eigen computer gehecht raakt.

Op het nieuws hoor ik, dat Punxsatawney Phil, de officiele "groundhog", zijn schaduw heeft gezien. Dat betekent, dat hij zijn hol weer inging en daarmee, volgens de overlevering, nog zes weken winter voorspelde.

Net als Halloween is deze Groundhog Day een Keltische overlevering, gebaseerd op Candlemas, het middenpunt tussen de winter- en zomerzonnewende. Ik vind het wel fijn om te weten, dat we nu halverwege zijn en dat na vandaag, de zomerzonnewende steeds dichterbij komt! Maar ik hoop, dat die dikke viervoeter geen gelijk heeft, want zes meer weken winter vind ik niets!

Vandaag heeft hij in ieder geval geen gelijk en de weersverwachting (bewolkt met regen) ook niet. Het is stralend weer en zeker dertien graden. Ik neem Cosmo mee voor de eerste echt lange wandeling van de afgelopen paar weken. Onze buurt verveelt mij en Cosmo vast ook, want hij weet daar iedere hond te wonen.

We lopen dus naar Vienna's hoofdweg, via een stijle heuvel. Heuvelachtig is dit gebied zeker. Een van de redenen, waarom het extra moeilijk navigeren is als er sneeuw of ijs ligt.

Cosmo en ik komen zo in noordwest Vienna terecht, waar er weer heel wat mooie huizen te bewonderen zijn. Enige nadeel is, dat er geen stoep is hier. De oudere gedeeltes van het stadje hebben die nog niet. Gelukkig is het er helemaal niet druk.

Behalve mooie huizen, staan er ook oude schuren en huisjes. Helaas lukt het me niet deze laptop de sd kaart te laten lezen, dus geen van de genomen foto's hier. Daar baal ik van, maar zonder mijn techie hier heb ik geen idee hoe dat op te lossen.

Na een uur zijn we weer terug. Ik maak me gauw klaar, want mijn Spaanse cursus begint vandaag weer om half een. Bij Starbucks laat ik hun superlekkere geitenkaas met champignons sandwich warm maken en neem ik snel de laatste paar lessen nog eens door. Er is maar een tafeltje open, de anderen ingenomen door werkende, vergaderende mensen of moeders met kleintjes.

Keurig op tijd loop ik het Community Center binnen. Maar het klaslokaal is leeg. Aan de andere kant zitten twee dames en ik vraag ze, of ze weten, waar Spaans II gegeven wordt. Oh, zegt de ene, die cursus is afgelast wegens gebrek aan belangstelling. Nee, toch?!

Beneden ga ik navraag doen. Ik had me om te beginnen opgegeven voor de ochtendklas, maar op een gegeven moment werd me gevraagd of ik naar de middagklas kon komen. Dat was niet mijn favoriet, maar vooruit. En nu ben ik niet eens ervan verwittigd, dat de hele cursus niet doorging! Dat is toch echt wel een teleurstelling.

Het blijkt, dat iemand mij op de verkeerde lijst had geplaatst, die van gevorderd Spaans. Daar ben ik nog echt niet klaar voor! In april wordt er weer een Spaans II aangeboden, dus ik besluit mijn lesgeld daar dan heen te laten verhuizen, in plaats van het terug te vragen. Hopelijk is er dan wel genoeg animo.

Heel erg, dat het vandaag niet doorging, vind ik het ook weer niet. Het is nog steeds schitterend weer en ik ga met mijn achterstallige tijdschriften heerlijk op het stoepje voor zitten lezen. Langzaamaan komen de wolken echter binnenrollen, de voorbodes van de (lichte) sneeuw, die voor morgen wordt voorspeld. Onvoorstelbaar na de lenteachtige dag van vandaag.

Vanavond kijken we naar Chuck in 3D. Het is heel grappig, tv in 3D, ik vraag me af of dat de toekomst is (zonder die gekke bril dan, hopelijk!).

Teacher Work Day

Dit weekend is voor de scholen een vier daags weekend. Vandaag zijn de scholen gesloten voor een "teacher work day", zodat de leerkrachten de rapporten kunnen samenstellen en vergaderen. Morgen is het natuurlijk verkiezingsdag en de scholen hier in Fairfax County worden als stembureaus gebruikt.

Kai en Saskia slapen dus lekker uit, maar Rick en ik staan vroeg op. Ik ben blij met het extra uur van gisteren, want nu voelt het niet zo vroeg en het is licht! Dat maakt opstaan toch een heel stuk makkelijker.

Na een uur core training haast ik me naar huis, douche en ga naar Spaans. Dit is de laatste les van dit kwartaal en ik schrijf me gelijk ook weer in voor het tweede gedeelte in januari. Ik vind echt, dat ik heel wat heb geleerd, en ik vind dat Senor Diaz heel goed les geeft.

Tijdens de les sms't Saskia me, dat ze zin in macaroni met kaas van Noodles & Company heeft. Ik heb inmiddels ook flinke trek en zin in hun pasta, dus ik schrijf terug, dat dat goed is.

Noodles is zo'n restaurant, waar je heen gaat, als je een slechte dag hebt. Het is er vrolijk en de pasta's zijn goedkoop en lekker. Ik bestel de Indonesian Peanut Sautee met kip. Stiekem zou ik ook graag macaroni met kaas willen, want die is verrukkelijk bij dit restaurant! Maar mijn gerecht is ook heerlijk, lekker pittig met veel groentes.

Na de lunch vertrekken Saskia en ik naar Tysons Corner. De mall is al helemaal voor de Kerst versierd! Gelukkig horen we nog geen Kerstmuziek, want dat zou me toch te gortig zijn!

Saskia heeft de afgelopen maanden hard gespaard en opgepast en nu genoeg geld bij elkaar om een paar Ugg laarzen te kopen. Helaas voor haar is de beige kleur, die ze graag wilde, nergens meer voorradig. Bij Nordstrom probeert ze grijze aan, maar vindt die kleur niet leuk. De keuze valt uiteindelijk op een paar lichtbruine bij Lord & Taylor.


Een trotse Saskia in Uggs

Zelf ben ik op zoek naar een lange broek. Ik heb de grootste moeite leuke, modieuze broeken te vinden, die lang genoeg zijn. De zaken in Tysons Corner, die "long length" of "tall" verkopen, zijn op een hand te tellen. Heel frustrerend!

Bij Dockers vind ik wel de simpele zwarte broek, waar ik naar zocht. Niets bijzonders, gewoon recht toe recht aan zwart. Saai, dus, maar aan te kleden met leuke topjes. Hij is in ieder geval lang genoeg.

Saskia kijkt bij Delia's, waar we $30 korting krijgen met een "frekwente shopper" kaart van $20 en $10, omdat Saskia een trui aan probeert, die ze niet eens leuk vindt. Rare promoties heeft deze zaak soms. Maar Saskia koopt een broek van $50 voor $20, dat is natuurlijk nooit weg.

Mijn kruistocht om een leuke broek te vinden zet zich voort. De Gap heeft niets, The Limited ook niet en de broeken van Express staan me helemaal niet goed.

Gelukkig zie ik dan Lucy. Dit is een zaak met sportieve kleding en ik vind er twee broeken. Een sportbroek, want die zijn ook altijd te kort voor mij, waardoor ik de halve dag met hoog water loop. En de andere is leuk voor de hele dag. Daarbij nog een paar topjes en dan is het meisje in mij toch weer tevreden.

Met een in haar nieuwe Uggs huppelende Saskia loop ik terug naar de auto. Haar mond staat niet stil, want er is van alles gaande in haar tienerleventje. Op de terugweg vallen Saskia zelfs de vlammende herfstkleuren op. De maples zijn felgeel en -rood. Het is bewolkt, maar de kleuren daardoor diep. Iedere fotograaf zal je vertellen, dat de kleuren met bewolkt weer intenser zijn. Ik probeer wat foto's door het autoraam te nemen, maar die brengen het geheel niet echt over.


Thuis kijk ik naar Life and Cooking op RTL Gemist. Michelle, die hier in 2006 logeerde, was daar zondag te gast om te spreken over hoe zij al op haar dertiende wist, dat ze homoseksueel is. Het is erg leuk om haar en haar vader (die ik vorig jaar heb ontmoet) en haar moeder en vriendin te zien. De laatste twee heb ik wel op foto's, maar nooit in persoon ontmoet. Heel bijzonder om hen zo op tv te zien!

Op deze vooravond van een heel spannende verkiezingsdag kijken we naar een speciale uitzending van Saturday Night Live. Even wat humor voor de serieuze dag morgen. Rick en ik hebben ons stembiljet al afgedrukt en weten beiden onze stemmen, dit keer allebei hetzelfde. Maar ook als dat niet zo is, zijn we net als dit paar.

Veel schrijf ik in dit blog niet over politiek. Ik houd niet van politieke discussies en het is over het algemeen ook niet mijn interesse. Maar deze presidentsverkiezingen vind ik wel heel belangrijk en ik heb me er ruimschoots in verdiept en nagedacht over wie voor mij de beste president zou zijn.

Om te proberen uit te leggen, hoe ik deze verkiezingen beleef, heb ik het stukje hieronder geschreven. Ik vind dit verreweg de spannendste verkiezingen, die ik heb meegemaakt. Vooral ook omdat de nieuwe president, ongeacht wie er morgen wint, te maken zal hebben met ongekende wereldwijde problemen.

Mijn stem staat vast, die gaat naar Obama en de andere Democraten op mijn stembiljet (ik ben helemaal voor Mark Warner en Gerry Connelly). Maar ik ben over het algemeen een "swing voter". M.a.w. ik stem niet a priori de ene of de andere partij.

Nu hebben wij "onafhankelijken" geluk in Virginia, want we hoeven onze affiniteit niet officieel te verklaren. We mogen dus in zowel de Democratische als de Republikeinse voorverkiezingen meedoen, maar niet in beiden. Ik heb dit jaar meegedaan in de Democratische voorverkiezingen en was daarbij een erge Hillary Clinton fan. Dat zij heeft verloren zit nog steeds niet lekker en daarin ben ik niet de enige.

Maar nu Obama de Democratische kandidaat is, met Biden als running mate en grote naam fans als Warren Buffett en Colin Powell, en McCain Palin als running mate heeft gekozen, die zo ongeveer staat voor het omgekeerde van alles, waar ik voor en tegen ben, is mijn keuze gemaakt.

Van harte? Nee. Aan de andere kant lijkt mij de eerste zwarte, jongere president van de VS wel spannend. Mijn beste vriendin is het helemaal niet met mij eens en engageert mij constant in eindeloze McCain loftuitingen. Ik kan niet wachten tot het 5 november is. Ik houd niet van politieke conversaties en vrijwel ieder telefoontje met haar gaat daarover en wel om mij te overtuigen, dat Obama de duivel is.

Maar goed, ik blijf ervan overtuigd, dat Obama de betere keuze is. En dan zie ik een reclamespotje van het McCain kamp: Zou je je kind toevertrouwen aan iemand, die nog nooit voor kinderen heeft gezorgd? Zou je een vliegtuig overleveren aan iemand, die nog nooit een vliegtuig heeft gevlogen? Ik moet toegeven, het doet me wat. Het maakt me onzeker.

Maar dan bedenk ik me: hoeveel landen heeft McCain bestuurd? Geeft zijn lange tijd in de senaat hem zoveel meer praktische kennis? Wat hebben zijn ervaringen in de Vietnam oorlog mentaal met hem gedaan, gezien de vele problemen, die veel Vietnam veteranen hebben? Ook allerlei onzekerheden, maar ik weet zeker, dat zo'n reclame anderen ernstig aan het denken zet.

Daarom denk ik, dat niemand nu kan voorspellen, wie de president zal zijn op 5 november. Ik hoop, dat Obama met grote voorsprongen wint, zodat er geen herhaling van 2000 zal zijn. Maar een deel van mij vreest dinsdagavond. Hoe zal het onze toekomst bepalen en hoe zullen de markten reageren en hoe zal de wereld reageren. Dat is wat deze verkiezingen zo historisch en spannend maakt.

Brrr, koud opeens!

De dag begint veelbelovend met zon. Ik besluit mijn sportplannen om te gooien, zowel om het weer, als omdat ik nog erg moe ben. In plaats van de core training om kwart over acht laat ik mezelf toe nog een half uurtje extra te slapen en dan vijf kilometer te gaan joggen.

Cosmo kan ik pas na de lunch ophalen, dus ik ga er alleen vandoor. Onderweg klets ik met Christine aan de telefoon. Hoewel, ik luister meer, dan ik praat, opdat ik niet teveel in Christine's oor hijg!

De zon verdwijnt al snel achter een wolkendek en als ik naar Spaanse les ga is het helemaal bewolkt. De les vandaag gaat over lichaamsdelen. Eerlijk gezegd vind ik daarvan veel benamingen wel heel erg anders, dan in het Frans of Italiaans!

Wat mij opvalt aan mijn mede-cursisten is, dat ze weinig opletten dat een "a" in het Spaans anders wordt uitgesproken, dan de "a" in het Engels. Ook vinden ze het heel moeilijk om Senor Diaz te verstaan. Hij spreekt de hele les voornamelijk in het Spaans en ik zie vaak onbegrip op hun gezichten, terwijl ik het redelijk kan volgen. Interessant vind ik dat altijd, om te zien hoe mensen een andere taal leren.

Eens te meer prijs ik me gelukkig met de vele vreemde talen, die ik in Nederland op school heb geleerd. Dat maakt het toch duidelijk makkelijker voor mij om nog een andere taal erbij te leren op deze vergevorderde leeftijd (ha ha).

De twee uur gaan snel voorbij en buiten wordt het steeds donkerder. Senor Diaz zegt, naar buiten kijkend: "Il tiempo esta cambiando". No kidding! Als ik naar buiten loop is het ijzig koud en het regent. Dat was niet voorspeld!

De twintig graden van gisteren heeft plaatsgemaakt voor winterse temperaturen. Het kwik komt vandaag niet boven de zes graden uit! Gisteren zaten onze buren nog buiten, toen we thuiskwamen, en nu is het bijna koud genoeg om te sneeuwen. Brrrr!!! Dit is echt een koelere herfst, dan die van vorig jaar, helaas.

Vanavond hebben we weer een etentje met ons groepje Nederlandse vrouwen. Ik heb me opgegeven daarvoor het voorafje mee te brengen en ga dat bij Whole Foods kopen. Ik besluit een echte Amerikaanse combinatie mee te nemen: cream cheese met Virginiaanse hot pepper jelly (ja, je leest het goed, pittige jam) op toastjes.

Dit at ik zelf voor het eerst bij Amerikaanse vrienden op mijn eerste Oudejaarsavond hier in de VS en vind het heel lekker. De combinatie van zachte kazen (cream cheese, brie, camembert etc.) met verschillende soorten jam is hier erg populair. Hopelijk vinden de Nederlandse dames het ook lekker.

Terwijl in de auto zowel mijn stoelverwarming, als de gewone verwarming hard aanstaan, rijd ik naar de kennel. Zoals gewoonlijk is Cosmo buiten zichzelf, als hij me ziet. Hij heeft weer een (gratis) bad gehad en een Halloween sjaaltje om met Jack o' Lanterns erop.

Of het nu het drukke weekend of het plotselinge koude weer is, maar uit het niets lijken mijn spieren weer in brand te staan en ben ik doodmoe. Ik wil graag naar het etentje vanavond, dus doe de hele middag maar heel rustig aan. Hopelijk is deze kou van korte duur, want daarvoor is het nog veel te vroeg in het seizoen!

De eerste vorst

Gisteravond werden we al gewaarschuwd om onze planten te beschermen. Veel zomerplanten, zoals onze geraniums en hibiscus, bloeien namelijk nog. En vanochtend worden we inderdaad wakker met rijp op het gras. De eerste vorst is een feit.

Zo is het warm, zomers weer, zo kunnen we ijs krabben. Zelfs na zoveel jaren ben ik nog niet gewend aan de enorme temperatuurschommelingen, die we in de herfst en lente vaak hebben. En mijn lichaam is er al helemaal niet aan gewend!

Rick blijft vanochtend thuis, want er komt een electricien om een licht aan te brengen, dat onze oprit verlicht. De kinderen willen straks, als het vroeger donker wordt, nog buiten spelen en zo kan dat goed. Vooral Kai gaat nog regelmatig in het donker skateboarden.

Het komt mij goed uit, want ik zal vanochtend niet thuis zijn en nu kan Rick ook mooi op de Vector man wachten. Het waarschuwingslichtje voor de batterij van ons alarm staat al meer dan een week aan. Bovendien werkt Kai's intercom niet meer, heel onhandig voor een jongen, die het leeuwendeel van zijn tijd thuis op zijn kamer doorbrengt.

Oorspronkelijk had ik de afspraak om dat te laten maken (dit zijn rare batterijen, die gratis vervangen worden) voor vanmiddag staan. Maar het was zo'n geval van tussen twaalf en vijf en ik heb daar een hekel aan! Al komen ze meestal zelfs voor twaalven (voor mij vandaag zeer ongunstig), het komt ook regelmatig voor, dat ze om kwart voor vijf pas voorrijden. Ik ben de Vector man dus helemaal dankbaar, als hij al vroeg belt om te vragen of de afspraak naar vanochtend verzet kan worden. Ik ben zo vrij vanmiddag (niet dat ik ergens heen hoefde, maar het gaat om het principe)!

Rillend stap ik om acht uur in de auto. Voor het eerst gebruik ik de zetelverwarming van DRAAKJE. Wat een heerlijke luxe is dat! Mijn achterwerk is in ieder geval aangenaam warm.

De training is weer intensief. We gebruiken de Bosu vandaag veel. Die gaat echt op mijn Kerstwenslijstje, want je kunt er zoveel mee doen! Het is super voor evenwichtstraining.

Het uur is snel voorbij en na een snelle douche thuis begeef ik me naar het Community Center. Het is eindelijk boven het vriespunt buiten, maar dat is in het klaslokaal niet te voelen! Mijn hemel, ik heb het binnen nog nooit zo koud gehad!

De andere cursisten hebben jassen aan en eentje zelfs handschoenen, zo koud is het. Ik heb slechts een sweater aan en heb het werkelijk stervenskoud. Het is, dat ik echt Spaans wil leren, anders was ik naar huis gegaan.

Na een uur, halverwege de les, smeekt een van de oudere dames om een pauze. Zij gaat naar beneden om te klagen. Zeer terecht, want ik heb het kouder, dan ik het zelfs ooit met skien heb gehad en dat zegt wat!

Iemand van het Community Center komt naar boven en verklaart, dat de verwarming toch echt aan staat. Hij wijdt de koude aan een raam, dat openstond voor onze les begon. Hij zegt ons de deuren open te laten, zodat de (behaaglijke!) warmte van beneden naar boven kan komen.

In de pauze heeft een van de dames een stel handverwarmers (van die dingen, die je bij het skien gebruikt, eenmaal blootgesteld aan de lucht worden ze warm) uit haar golftas gehaald. Ze deelt ze uit aan een dankbare klas.

Ook ik ben blij ergens wat warmte te vinden. Het tweede uur biedt geen verbetering en ik ben om twaalf uur werkelijk tot aan het bot verkleumd. Dat is niet goed voor mijn al zeer pijnlijke spieren! In de van zet ik de verwarming vol aan, maar echt helpen doet het niet.

Warme soep voor de lunch en een paar hete koppen cactusvruchtthee van Pickwick gaan er thuis goed in. De zon schijnt uitbundig en het is inmiddels wel weer 17 graden, maar ik voel me nog verkleumd. Als het volgende week weer zo koud is, blijf ik niet. Vandaag hoopte ik de hele tijd, dat het beter zou worden, maar hierdoor voel ik me de hele middag vreselijk met veel pijn.

Als Saskia thuiskomt neem ik haar en Kaylee naar Party City. Een Halloween seizoen is niet compleet zonder een bezoek aan deze zaak. Bij de ingang staan een aantal indrukwekkende enge poppen. Zo eng, dat Saskia hier vroeger niet binnen durfde (niet handig, want hun kostuums hangen aan het einde van de winkel en dus moesten we langs die figuren).


Het is binnen druk met mensen, die kostuums aan het uitzoeken zijn. Je kunt het zo gek niet bedenken, of ze hebben het. Ik koop een paar nieuwe lichtjes voor in de tuin, want de onze zijn voor een groot deel opgebrand. Saskia vindt speciale wimpers voor haar kostuum en we nemen lichtgevende stokjes mee voor haar en Kai. Omdat hier weinig straatverlichting is, is dat een veiligheidsbenodigdheid tijdens het "Trick or Treat"-en.

De temperatuur is weer zo, dat het in de zon prettig vertoeven is. Voor het huis hebben we volop zon en ik ga er tijdschriften lezen. Op het pleintje spelen Saskia en haar vrienden en vriendinnen touch football. Helemaal goed, zo krijgen ze alle benodigde beweging.

In een vorig leven werkte Rick voor een Italiaans restaurant (wat niet meer bestaat). Daar maakte hij omeletten en dat kan hij nu dus als geen ander. Ik heb serieus nog nooit zo'n lekkere omelet in welk restaurant dan ook gehad, als die Rick maakt!

En vanavond mogen we daarvan genieten. Een flinterdun omelet gevuld met champignons, ui, paprika en ham krijg ik voorgeschoteld. Ik vind het gewoon jammer, als het laatste hapje op is! Ook de kinderen smullen ervan. Er is dus altijd nog een carriere als omeletbakker voor Rick weggelegd.

Een van onze favoriete series deze herfst is "Big Bang Theory". Een stel super intelligente jongens en een meisje, dat er leuker uitziet, dan dat ze slim is. Het is een perfecte combinatie. Of het in Nederland al speelt, weet ik niet, maar als het komt is het een aanrader!

Een dagje rust

In San Diego heb ik zoveel mogelijk geprobeerd om de oostkusttijd aan te houden. Dit tot ongenoegen van Rick, die om tien uur California tijd nog niet wilde gaan slapen., Toch is hij mij er vanochtend dankbaar voor, want het is zo veel makkelijker opstaan.

De zomer is hier nu echt wel vertrokken, hoewel het voor Nederlandse begrippen nog zeer aangenaam wordt overdag. Als ik de lamellen opendoe zie ik, dat de bomen al flink aan het verkleuren zijn. De maple van onze achterburen is al vlammend rood aan het worden.

Het is flink koel en ook wat bewolkt, perfect weer voor Cosmo om te wandelen. Helaas voor hem heb ik niet veel tijd, want mijn vierde (we zijn alweer halverwege!) Spaanse les begint om tien uur.

Net voor ik wil vertrekken naar het Community Center bedenk ik me, dat Saskia weleens haar medicijn vergeten zou kunnen zijn. Navraag bij Rick krijgt me niet verder, hij weet ook niet, of ze het in heeft genomen. Ik tel de pillen na en zo te zien is Saskia het vergeten.

De plek op haar arm wordt wel beter, maar is nog flink rood. Ik durf het dus niet aan om met de antibiotica te wachten tot ze thuiskomt van school (achteraf gezien helemaal goed, want ze komt pas na vieren thuis vandaag). Ik zal nu te laat bij de Spaanse les komen, waar ik een hekel aan heb, maar Saskia's gezondheid gaat voor.

De administratrice, die ik al van tevoren heb gebeld, gaat bij mijn aankomst op zoek naar Saskia. Ik mag in de kliniek op haar gaan wachten. Denise is hier de kliniekdame, dus we kletsen wat bij tot de administratrice Saskia komt brengen.

Eerst heeft Saskia geen idee, waarom ik er ben, tot ik haar vraag of ze haar pil heeft ingenomen vanochtend. Oeps, nee! Ik druk haar op het hart dit voortaan wel te doen, want ik heb geen zin de komende week iedere ochtend naar school te komen!

De Spaanse les is al in volle gang, als ik binnenloop. Op de eerste dag was er een enorme groep, die in een ochtend en een middag groep onderverdeeld moesten worden. Het merendeel van de groep wilde toch 's ochtends blijven komen. Het verbaast me dus echt, dat we de afgelopen paar weken nog maar met zijn vijven zijn iedere keer!

De les gaat vandaag over het weer en nog wat werkwoord vervoegingen. Toen ik in het begin zag, dat de leraar zeker in de zeventig is, maakte ik me wel wat zorgen over de saaiheid van het geheel. Maar Harry blijkt een enorm gevoel voor humor te hebben en tot mijn verbazing vliegen de twee uur voorbij. Dat niet alleen, ik krijg ook echt het gevoel wat van de taal te leren, mijn brein is in ieder geval twee uur lang hard bezig!

Bij het naast het Community Center gelegen Whole Foods haal ik het avondeten. Lekker makkelijk zal het zijn, worstjes, brood en tomatensoep. Maar de worstjes zijn nooit gewoon hot dogs, wat het maaltje speciaal maakt. Ik kies altijd de kipworstjes met spinazie en feta kaas en dit keer vind ik voor de anderen echte Duitse knakworsten.

Zoals altijd na een reis ben ik vandaag doodmoe en heb veel pijn. Ik twijfel dus of ik de personal training sessie met Roger wel door zal laten gaan. Die is om half drie en zo laat sport ik meestal niet. Maar misschien helpt het juist, bedenk ik me, en Roger is zo goed, ik wil gewoon nog een sessie met hem doen.

Op de weg naar de gym stop ik nog bij Party Mania voor een Webkinz (de chipmunk) voor Mallory. Christine en zij komen morgen hier voor een paar dagen en Mallory's veertiende verjaardag was vorige week. Eigenlijk ben ik wel benieuwd of die Webkinz rage ook Europa heeft bereikt. Ik vind het wel een leuk principe.

Een kwartier te vroeg kom ik bij Anytime Fitness aan. Tijd genoeg voor een warm up op de elliptische machine, dus. Ik kijk naar MSNBC en zie, dat de Dow Jones 800 punten omlaag is. Oei! Gelukkig wordt het aan het einde van de middag wat beter, maar ik kan niet wachten tot de paniek voorbij is.

Roger, waarvan ik nu uitvindt, dat hij deel maakte van het Amerikaanse Olympische team deze zomer, vraagt hoe het gaat. Ik antwoord, dat ik erg moe ben, maar er niet aan wil toegeven. Hij moedigt me echt aan en ik doe veel en veel meer, dan ik had gedacht! Dit is echt een goede trainer! Voor Kerst ga ik een paar individuele sessies met hem vragen.

Via de sportschool heb ik de drie gratis lessen achter elkaar nu gehad. Vanaf nu krijg ik er een per maand inbegrepen in het lidmaatschap. Gezien het feit, dat Roger $30 per half uur vraagt, is dat ongewoon. Dat betekent namelijk, dat de rest van het lidmaatschap maar $18 per maand is! Ik ben nog steeds erg blij met mijn beslissing hier lid te worden.

Vreemd genoeg voel ik me ook wat minder ernstig moe na het halve uur sporten. Kai is inmiddels thuis uit school (Saskia blijkt met de late bus te komen) en wil zijn haar geknipt hebben. Mona heeft gelukkig nog plek en Kai ziet er weer als een jongen uit.

Tussendoor werk ik hard aan mijn fotografiecursus. De leraar, een professionele fotograaf, die veel reist, is net drie weken in Kenya geweest op "assignment". Dat gaf ons drie extra weken, maar die zijn zomaar opeens voorbij! Aan de inzendingen te zien ben ik niet de enige, die zo opeens achterloopt.

Gauw kies ik een aantal buitenportretten van mijn nichtje, neefje en Saskia voor die week. De volgende week is architectuur en daar ben ik dol op, dus de keuzes zijn snel gemaakt. Voor deze week is het zwart-wit fotografie en daar moet ik nog even mee aan de gang. Morgen komen Christine en Mallory en blijven de rest of de week. Gelukkig is het een online cursus en mag je laat zijn.

Na het worstjesmaal hangen we gewoon voor de tv. The Big Bang Theory is er en dat is op het moment mijn favoriete sitcom. Ik merk dat ik, nu de herfst er is, weer meer tv kijk. Eigenlijk mis ik de avonden op het deck enorm en vorig jaar kon dat nog veel langer. Maar ja, niets is veranderlijker, dan het weer, en deze herfst lijkt tot nu toe een stuk koeler.

Intussen staan mijn San Diego foto's online. Ze zijn hier te bekijken.

Nieuwe kapsels

Bij het wakker worden bedenk ik me, dat het dit seizoen een heel stuk minder vanzelfsprekend is, wat ik als beweging ga doen, dan in de lente. Toen ging ik of met Mary Ellen lopen of met Christine, of ik had een personal training sessie met Marceleus. Ik mis die routine en ook het gezelschap toch wel.

Het is prachtig weer vandaag en belooft warm te worden. Ik heb een gewichtenroutine op het programma staan, maar volbreng daarvan maar twintig minuten. Cosmo laat merken, dat hij graag wil wandelen en ik moet om kwart voor tien weg. Gauw lijn ik hem aan en jog een kort rondje met hem. Verder wil hij toch niet, dus dat is precies goed.

Na een snelle douche vertrek ik naar het Vienna Community Center. Hier begin ik vandaag een cursus Spaans. Ik heb deze taal al lang willen leren, er zijn in dit gebied zoveel Spaanssprekenden! Het mezelf aanleren ging niet, dus hoop ik nu met een leraar meer succes te hebben. Deze beginnerscursus zal acht weken duren, iedere maandagochtend twee uur.

Daarna wil ik of verder met de vervolgcursus bij het Community Center, of me inschrijven bij het Community College voor een hoger niveau. Het Community Center is voor een resident van Vienna heel goedkoop. Ik betaal voor die acht lessen slechts $64.

Het centrum lijkt wel een bijenkorf, zo druk is het! Ik vind maar ternauwernood een plekje op de enorme parkeerplaats. Tot mijn verbazing is de Spaanse les ook zeer druk bezocht. Zo druk, dat hij zal worden opgedeeld in een ochtend- en een middagklas. Met nog een paar jongere vrouwen met kinderen kies ik de ochtend. De gepensioneerden in de groep kiezen de middag.

Onze leraar, Harry Diaz, is een oudere man, gepensioneerd marinier uit Colombia, maar een Amerikaans staatsburger (wat hij ons meerdere malen verzekert). Na alle introducties beginnen we aan de les. We leren het alfabet (niet moeilijk voor mij, maar zeer anders voor de Engelssprekenden), de twee werkwoorden voor "zijn": ser en estar, de nummers en een aantal mannelijke en vrouwelijke woorden.

Grappig genoeg merk ik, dat ik, al hoor ik de uitleg in het Engels, deze taal mentaal zowel vanuit het Engels, als vanuit het Nederlands probeer te leren. Zonder erbij na te denken schrijf ik een paar aantekeningen in het Nederlands. Ik merk, dat ik regeltjes aan de talen, die ik al ken, probeer te toetsen.

Soms vind ik Harry's Engels moeilijk te verstaan, maar daarin ben ik niet alleen, want de vrouwen naast me vragen regelmatig, wat hij net zei. Ik denk, dat het acht interessante en vermakelijke weken zullen worden. Twaalf uur komt in ieder geval al snel en mijn spieren hebben dan misschien vandaag niet zo'n "workout" gekregen, mijn grijze massa des te meer (de reden, die een van de oudere dames opgaf om deze taal te gaan leren was haar brein jong te houden).

Voor deze cursus hebben we (natuurlijk) een boek nodig en ik ga meteen naar Barnes and Noble in Tysons Corner om die te kopen. Daar staat een hele boekenkast met Spaanse lesboeken.

Maar er is maar een exemplaar van wat ik zoek, echter niet het boek apart, het komt met allerlei cd's. Het prijskaartje is meer, dan alle acht Spaanse lessen bij elkaar ($70). Toch zie ik mezelf ook nog wel naar die cd's luisteren, vooral als ik straks urenlang alleen in de auto zal zitten op weg naar of van Katja.

Na enig overleg met mezelf besluit ik het pakket aan te schaffen. Ook al omdat ik meteen aan het huiswerk wil beginnen, nu het nog vers in mijn geheugen zit. Vandaag heb ik mijn aantekeningen op los papier gemaakt, maar bij Barnes and Noble vind ik ook een goed notitieboek. Ik heb er helemaal zin in!

Op de terugweg stop ik bij Whole Foods en haal een makkelijke pastamaaltijd voor vanavond. Er is zoveel gratis te proeven vandaag, dat ik er mijn lunch mee doe!

Voor de kinderen thuis komen ga ik op het deck genieten van de warmte. Morgen zal het nog warm worden, maar dan op woensdag opeens een stuk koeler (voor Nederlandse begrippen nog heerlijk, hoor, zo'n 23 graden).

Als ik Cosmo even uitlaat, klets ik wat met mijn buurvrouwen Jeanne en Lorraine. Lorraine's dochter Katarina en Kai zijn van dezelfde leeftijd en wij zijn dus allebei bezig ze te leren chaufferen. Jeanne's zoon Cameron zit een jaar hoger dan Saskia en ze komen samen naar huis lopen uit de bus. Jeanne vertelt, dat Cameron er enorm naar uit heeft gezien, dat Saskia dit jaar ook naar zijn school zou gaan. Lief!

Van Rick hoor ik, dat het bijna het einde was van United Airlines. Een artikel uit 2002 verscheen op het internet over hun bankruptcy filing (ik weet het niet goed te vertalen, want het was niet bankroet gaan) destijds. Op de een of andere manier werd dit gezien als nieuws van vandaag en de aandelen van United gingen van $12 naar een cent! Het handelen werd stilgezet en daarna waren de aandelen weer op hun "normale" (nog heel erg laag!) pijl. Pff! Ik ben benieuwd of daar nog rechtzaken van komen, want dat is natuurlijk geen miniem foutje om te maken!

Saskia en ik hebben een afspraak bij Lofty Salon. Ik word, zoals altijd, door Mona "behandeld", maar Saskia dit keer door haar nieuwe kapster, Julia. Saskia heeft foto's mee van hoe ze haar haar wil en Julia is lekker jong en snapt het meteen. Ze doet precies, wat Saskia wil en het staat Saskia super goed!


Ook ik ben klaar voor iets nieuws. Mijn haar is te licht, het ziet er te gebleekt uit. Bovendien vind ik het te lang. Onder het genot van een glas rode wijn wacht ik tot de kleur zich op mijn haar vastzet. Dat is nog niet zo makkelijk, want Mona moet er meer op smeren en het duurt langer. Maar ik vind het eindresultaat mooi. Volgende keer zal het donkerder worden, verzekert Mona me. Dit is een goede geleidelijke overgang, dus.



Een zeer matig zelf portret, maar goed

Na tweeeneenhalf uur staan we eindelijk weer buiten, maar wel beiden tevreden met onze "nieuwe" hoofden. Saskia vertrekt bij thuiskomst meteen naar vriendinnetjes. Ik klets online met Katja. Die heeft een verkoudheid, maar ook heel veel plezier gehad op zaterdag tijdens de football wedstrijd van Virginia Tech. Hieronder een paar foto's daarvan.


Hokie girls!



Katja en Matt

PS: Ik kan niet bij mijn commentaren, dus dan maar zo. Truus, bedankt voor de suggestie, die gaan we proberen. De dierenarts heeft aangeraden haar toch bij Meike en Snickers te laten slapen, want ze voelt zich gewoon alleen. Hopelijk kunnen haar soortgenoten haar daarmee helpen. We zullen zien.