Een nieuwe Fitbit

Nog een ochtend, verzuchten Saskia en ik. Daarna heeft zij een vierdaags weekend. Vier dagen geen wekker om half zes voor haar en geen wakker worden van de radio in de badkamer voor mij.

Als Saskia met Jimmy naar school is vertrokken, blijf ik nog een tijdje liggen. Ik voel me nog steeds niet beter, mijn oren doen ook bij tijd en wijlen pijn. Als dat zaterdag nog zo is ga ik het antibiotica recept toch gebruiken.

Rick belt al vroeg (voor hem dan) uit San Diego. Hij was daar vanochtend op het nieuws! Ik zoek al de hele dag naar de video, maar helaas staat die volgens mij niet op de site van Fox News daar. Misschien krijgt Rick het later nog toegestuurd. Dat zou wel zo leuk zijn, zo vaak wordt hij niet live geinterviewd voor het nieuws.

Bij de sportschool is de stairmaster nog steeds buiten werking. Wanneer die gemaakt zal worden weet de luilak, die in het kantoortje werkt, niet. Dat is het enige nadeel van zo'n kleine, eigenlijk best slecht gerunde, sportschool. Dat en de hygiene, waar ze het niet zo nauw mee nemen. Maar het sociale aspect trekt me teveel om naar een grotere keten te gaan.

Dan maar weer de crosstrainer, waar ik een half uur van intervals op doe. Omdat ik zo hard bezig ben, check ik mijn Fitbit niet tussendoor. Na het halve uur flink zweten ben ik dan ook benieuwd hoe het met mijn stappen staat.

Alleen...niets verschijnt, als ik op het knopje druk! Wat ik ook probeer, hij blijft zwart. Ik ben er echt wel aan verslaafd, duidelijk, want ik baal enorm! Vanochtend werkte hij nog prima. Ik vraag me af of het de batterij kan zijn en houd het tweede half uur op de crosstrainer voor vandaag voor gezien, zodat ik dat thuis kan gaan testen.

Even ben ik opgelucht, als ik het batterijtje wel zie verschijnen. Alleen, de batterij is niet leeg en als ik op het knopje druk gebeurt er nog steeds niets. Wel registreren mijn nummers op de website, dus duidelijk is het knopje stuk.

Fitbit geeft een jaar garantie, dus ik vul hun formulier voor mankementen in. Ze beloven binnen drie dagen te reageren. Wat? Minstens drie dagen zonder Fitbit, hoe ga ik dat overleven?

Intussen email ik Rick om te vragen of hij toevallig de bon nog heeft. Dat is het geval, hij heeft hem zelfs in zijn email en zendt hem mij toe. Volgens hem moet ik gewoon naar de Microsoft Store teruggaan en kijken of ze er daar wat aan kunnen doen.

Daar heb ik een hard hoofd in, want die knop is door hen niet te maken en het is al ver na de dertig dagen dat je iets terug kunt brengen. Toevallig wilde ik al naar de Microsoft Store om een koptelefoon te kopen en wie niet waagt, die niet wint, dus op naar Tysons Corner rijd ik.

Bij de winkel word ik meteen vriendelijk geholpen. De koptelefoon heb ik snel uitgekozen en intussen kijkt een technisch persoon naar de Fitbit. Hij heeft natuurlijk ook al gauw door dat daar niets aan te doen is. Ik verwacht dus dat hij gaat zeggen dat ik Fitbit ervoor moet benaderen (het is twee maanden en een week na aankoop).

Bijna geloof ik mijn oren dus niet, als hij zegt dat hij mijn leven makkelijk gaat maken. Eigenlijk is het ver over de periode, maar hij neemt de stukke Fitbit toch terug en geeft mij er een nieuwe voor in de plaats. Wauw! Ik ben best gewend aan goede klantenservice in dit land, maar dit is wel heel erg schappelijk! Ik bedank hem meerdere malen en met een glimlach van oor tot oor loop ik terug naar de van.

Saskia heeft weer eens geen appels meer en ik wil een aantal reismaat toiletspullen kopen. Bij Safeway hadden ze daar vroeger een ruim assortiment van, maar nu ik ze nodig heb natuurlijk niet meer. Ik neem dan de appels maar mee en loop naar de CVS ernaast.

Daar hebben ze ruime keuze aan miniprodukten, allemaal bekende merken ook nog. Een blik op mijn horloge laat zien dat het opeens al half drie is! Ik heb nog geen lunch gegeten en had ook geen trek, maar nu rammelt mijn maag opeens flink.

Bij Starbucks is vrijwel alles uitverkocht, dus ik loop naar de Quizno's. Daar eet ik eigenlijk vrijwel nooit (terwijl Rick er dol op is) en weet nu weer waarom. Ik bestel een "bullet" met tonijnsalade en dat is een nogal kleffe hap. Waarschijnlijk ben ik verwend door Manhatten Bagel en Panera, die beiden erg lekkere tonijnsalade en brood hebben.

Tot mijn verbazing is Saskia nog niet thuis. Ze blijkt na school te zijn gebleven om haar fotografieprojekt af te maken. Saskia vindt de donkere kamer erg leuk, maar de fotografielerares niet, dus helaas wil ze daar volgend jaar niet mee door. Het is langzamerhand weer de tijd om haar vakken te gaan kiezen. Ze wil dolgraag weer Duits doen in plaats van Latijn, maar zal daarvoor naar een andere school moeten bussen. We zullen zien.

Opeens krijg ik een telefoontje of ik Saskia en haar vrienden bij Dairy Queen op kan hlalen. Het is begonnen met regenen, dus ze willen niet naar huis lopen. Gelukkig hebben we een van, want ze is met vier vriendinnen en een vriend.

We hebben het er in de auto over dat het Virginia Congres alweer besloten heeft dat de scholen niet voor Labor Day (begin september) mogen openen. Dit onder invloed van de pretparken en strandtenten en dergelijke, want die zouden dan inkomsten missen.

Maakt niet uit dat studenten in deze staat minstens een week minder tijd krijgen om hun AP materialen te leren in vergelijking met andere staten. Die examens zijn landelijk op dezelfde dag in mei. Ik kan me soms erg opwinden over de "lobby" hier. Geld is belangrijker dan goede resultaten in het onderwijs.

Saskia en ik bestellen Chinees vanavond. Dit restaurant maakt hun gerechten ook gestoomd, dus perfect. Het is erg lekker en leuk om samen te eten. Dan komen de verhalen ook altijd los. Saskia overweegt nu om vegetarisch te worden of liever "pescatarisch", schaaldieren mogen dan wel, want ze eet al nauwelijks vlees. Dat doet mij met de ogen knipperen, want vroeger was biefstuk zo ongeveer het enige vlees dat zij at.

Het is alweer de laatste avond voor Rick thuiskomt. Ik kan echt niet wachten! Soms mis ik hem meer dan anders en dit keer, misschien omdat ik vorige week zelf ook weg was, is het een "meer" week. Rick vermaakt zich in ieder geval in San Diego, want plaatste allerlei foto's uit de dierentuin daar.

Over foto's gesproken, ik vind het steeds meer een uitdaging om een goede zwartwit foto te maken. Vooral op dagen als vandaag, wanneer ik eigenlijk "nergens" kom. Dan maar weer eentje van hier binnen, kristallen:

Halverwege de week alweer

De warmte van de afgelopen dagen is vertrokken, maar verder is het perfect weer vandaag. Na de dertig graden is het frisjes, maar voor Nederlandse begrippen met 22 graden nog erg lekker. De lucht is strak blauw en ik kan het gewoon niet opbrengen weer binnen in de sportschool te gaan voor mijn beweging.

Al mijn spieren doen om de een of andere reden pijn (ik vermoed, dat mijn lichaam weer barometer speelt, want er moet morgen heel slecht weer komen), dus ik besluit dat hard sporten vandaag toch al geen goed idee is. Ik vraag me ook wel een beetje af, of dat golfen me geen parten speelt. Mijn nek en schouders zijn daar niet blij mee, merk ik iedere keer. Maar ik vind het zo leuk, dus ik ga er toch even mee door, misschien wordt het met vaker doen beter.

Het is alweer even geleden, dat Cosmo en ik op het W&OD pad liepen (dit stuk). Ik rijd naar het Community Center en van daaruit lopen we de vijf kilometer naar de volgende grote oversteek. Opvallend vind ik, dat er langs het pad al veel meer herfstkleuren te zien zijn, dan in onze buurt.

Het is niet druk op het pad en ik geniet van de rust en de gele en rode kleuren, die zo mooi afsteken tegen de blauwe lucht. Ik heb er spijt van mijn spiegelreflex camera niet mee te hebben. Aan de oever van de beek zie ik ook allerlei schildpadjes zonnen.

Net als ik me afvraag, of we vandaag ook nog herten zullen zien, zie ik drie nieuwsgierige koppen boven het struikgewas uitsteken. De herten staan nog gaan tien meter bij ons vandaan en toch duurt het even voor Cosmo ze doorheeft. Zo kan ik snel een foto nemen voor hij begint te blaffen en de herten hard wegrennen, duidelijk hun witte staarten, waarnaar ze genoemd zijn, tonend.


Na tien kilometer zijn we terug bij de van. Saskia belt, waar ik ben, want zij hebben vanochtend de PSAT's gedaan en zijn vroeg uit.

Shannon is er ook en de meisjes willen dolgraag Noodles voor lunch. Daar ben ik ook wel voor te vinden, want ik heb trek in Japanese pan noodles.

De halve high school lijkt in het restaurant te zijn neergestreken! Wij nemen ons eten mee naar huis en bij Starbucks haal ik mijn nieuwe favoriete drankje, passion ijsthee.

Het is te koel om op het deck te zitten, dus we houden een picknick in het zonnetje voor het huis. De meisjes vinden het duidelijk heerlijk om een middagje vrij te hebben en ik vind het wel gezellig.

Shannon gaat nu telkens met Saskia mee naar haar personal training sessies. Dat maakt het voor Saskia leuker en Sharon heeft er geen problemen mee, die vindt het volgens mij wel grappig, die twee meisjestieners. Zijzelf heeft een jongere dochter, haar tieners zijn allemaal jongens.

Na de training lopen we even naar Great Harvest. Saskia hoopt, dat ze hun Jack O'Lantern broden daar al hebben, maar die zullen er vrijdag pas zijn.

We mogen, zoals altijd, een snede van een van de broden proeven. Ik neem een stukje spinazie feta brood, heerlijk! Ik ben de enige, die dat lekker vind, dus ik koop er geen heel brood van. Saskia en Rick zijn dol op hun witte brood, dus ik neem daar een nog warm exemplaar van mee. Shannon en Saskia eten thuis meteen een stukje, want vers warm brood is natuurlijk niet te versmaden.

Op de warme stoep voor het huis installeer ik me met mijn nieuwe boek (A Total Waste of Makeup van Kim Gruenenfelder). Snickers, onze kater, die ook wel van een lekker warm zonnetje houdt, ligt naast me. Hij is zwart met wit en past goed bij de Halloween versieringen. Zijn zachte vacht voelt heerlijk op mijn voet.


De Monarchs komen nog steeds op de vlinderstruiken af

Zo lang mogelijk zit ik buiten. Het is moeilijk voor te stellen, dat er regen in aantocht is, want er is geen wolkje aan de lucht te bekennen. Als Rick thuiskomt, begin ik aan het avondeten. Shannon blijft ook eten, want ik heb altijd teveel, nu we maar met zijn drieen zijn.

Tot mijn grote vreugde wordt de meergranen rotini met ham en erwten en een sausje van gesmolten Boursin heel goed ontvangen. Saskia vraagt me zelfs het veel vaker te maken, zo ongeveer het grootste compliment van onze kieskeurige tante.

Eigenlijk zou ik dit gerecht ook zo graag met zalm en spinazie maken, dat lijkt me echt zalig. Daar wacht ik maar mee tot Katja en Kai ook thuis zijn, want aan Saskia is dat niet besteed.

Heeft iemand een heel lekker (en makkelijk) recept met macaroni en kaas? Dan hoor ik het graag. We kunnen hier geen geraspte Goudse kaas krijgen, dus dan zou ik het zelf moeten raspen, maar als het recept lekker is, heb ik dat er graag voor over.

Great Falls en schoolvakken

Het wordt al saai, maar alweer daagt een heel zonnige dag. Alleen deins ik, als ik de deur opendoe voor Cosmo, even terug. Het is opeens flink koeler, dan de afgelopen paar dagen! Gisteren werd dan ook wel het warmterecord van 93 Fahrenheit (bijna 34 graden Celsius) bij Dulles Airport verbroken. Nu is het opeens 17 graden!

Karin komt even het golf boekje en "huiswerk" van de golflessen, waar we ons samen voor op hebben gegeven, brengen. Ofwel, Karin had zich opgegeven en vroeg vorige week, of ik ook interesse had. Er waren nog twee plekken open, dus dat leek me erg leuk. Alleen kon ik er de eerste les op dinsdag niet zijn, want toen ging ik gezellig uit lunchen met Corry en Wijbe.

De zon schijnt en straalt en de lucht is zo donkerblauw, ik kan me er gewoon niet toe krijgen om binnen te gaan sporten! Tijd om Cosmo aan te lijnen en naar Great Falls te rijden. Zoals altijd geniet ik al van de weg daarnaartoe. Die enorme landgoederen vervelen nooit!

In het park is het heel stil. Ik loop van Great Falls naar Riverbend Park, wat ruwweg 2,5 kilometer is en kom geen mens (of dier) tegen. Ook hier is de droogte goed zichtbaar. De anders zo brede rivier laat allerlei "eilandjes" zien, waardoor het lijkt of je zo naar de overkant kunt lopen. Ook de anders zo volle dam is nu maar aan het druppelen.

Langs de paden bloeien allerlei gele en witte struiken met af en toe paarse bloemen tussendoor. Ik geniet weer met volle teugen, tot me de waarschuwing bij de watervallen te binnen schiet. Tijdens droogtes zijn copperhead slangen extra actief, zegt die waarschuwing.

Opeens gaan mijn gedachten alle kanten op. Wat als Cosmo zo'n slang vindt en gebeten wordt? Ik heb geen bereik op mijn telefoon hier en hulp is dan nog ver weg. Of, misschien nog erger, wat als ik zelf het slachtoffer word? Bang voor slangen ben ik niet, maar een giftige kom ik liever niet tegen. Ik houd Cosmo zo kort mogelijk en trek hem terug, als we in het struikgewas iets horen ritselen, waar hij op af wil gaan. Gelukkig volbrengen we de wandeling zonder ongewenste ontmoetingen.


Terwijl ik lunch eet, klets ik bij met Katja. Zij heeft een drukke dag vandaag. Ze is vanochtend begonnen in de "Free Clinic" en is daar heel enthousiast over. Ze mocht bloeddruk en temperatuur opnemen, mensen wegen etc. Hiervoor moet ze "scrubs" dragen, dus ze vertelde heel wat bekijks te hebben op school later, aangezien ze geen tijd had zich te gaan verkleden.

Laura komt om een massage te geven en pijnigt me flink. Vooral mijn schouders zitten muurvast en ik crepeer werkelijk op de tafel! Na afloop heb ik dan ook een flinke hoofdpijn en ben doodmoe, maar als het goed is, zal ik morgen verlichting voelen. Ik hoop het maar!

De massagestoelen van de nagelsalon helpen ook een beetje de spieren ontspannen. Thu maakt mijn nagels weer helemaal netjes. Ik heb een nieuwe kleur nagellak van OPI gekozen (het blijft grappig, dat die uit Nederland komt), roze met blauwige glittertjes, netjes, maar toch wat gewaagder.

In mijn blog van gisteren schreef ik, dat Saskia Duits heeft en dat ontlokte een aantal vragen. Vrijwel iedereen neemt op high school een vreemde taal. Welke talen geboden worden verschilt per school, maar vrijwel overal wordt tenminste Spaans, Latijns en Frans geboden. Soms is er Japans of Chinees en op deze school dus Duits.

Katja heeft altijd Spaans genomen en doet nu ook een dubbel major in Spaans. Kai deed twee jaar Frans en twee jaar Duits. Colleges willen tenminste drie jaar van een taal of ieder twee jaar van twee talen zien.

Saskia heeft dus ook Duits gekozen. Ik had liever Spaans gezien, maar we laten de keuze aan de kinderen. Het is toch een beperkt blootstellen aan de taal. Als ze er echt goed in willen worden, zullen ze het op college ook moeten nemen.

Over Saskia's rooster, op high school hebben ze "block scheduling", ieder "uur" duurt 90 minuten en ieder vak wordt om de andere dag onderwezen (rode en zwarte dagen noemen ze het), behalve het derde "uur", wat 45 minuten duurt en dat vak (in Saskia's geval geschiedenis en aardrijkskunde) hebben ze dagelijks. De schooldag loopt dus van 7:20 tot 14:10 met een half uur lunch en tussen ieder uur vijf minuten om van lokaal te wisselen. Dat laatste is ook wel nodig, want de school is enorm.

Iedere negende klasser heeft vier basisvakken (hoewel die wel op verschillende niveaus worden onderwezen): wiskunde (in Saskia's geval dit jaar geometrie), Engels, een exacte wetenschap (in de negende klas meestal biologie, wat Saskia "honors" neemt) en geschiedenis/aardrijkskunde gecombineerd (dit jaar wereld als onderwerp). Daarbij dus een vreemde taal, lichamelijke opvoeding/gezondheidsleer en een keuzevak, in Saskia's geval art, wat zowel allerlei manuele als digitale kunsttechnieken inhoudt.

Vanavond is het officiele begin van het NFL football seizoen. De New Orleans Saints spelen tegen de Minnesota Vikings. Ik heb me voorgenomen dit seizoen wat vaker te kijken, want ik vind het een interessant spel. Hopelijk doen de Washington Redskins het voor de verandering weer eens goed. De naam van "ons" team blijft controversieel, maar ik vind hun kleuren en logo super, heel on-politiek correct, ik weet het.

62ste dag boven de 90 graden Fahrenheit (32 graden Celsius)

Saskia's wekker bleek gisteren op "pm" in plaats van "am" ingesteld te staan, vandaar, dat hij niet afging. Vanmorgen hoor ik haar keurig om kwart voor zes opstaan. Ik ben wel benieuwd, of ze deze routine van 's ochtends haar wassen en foehnen vol blijft houden. Vorig jaar veranderde dat al snel in 's avonds haar wassen en 's ochtends zo laat mogelijk op.

Om tien over half zeven gaat de deurbel en komt Shannon Saskia ophalen. Rick vertrekt ook al snel naar zijn werk en ik blijf nog even liggen. Van slapen komt niets meer, maar de extra rust helpt met de spierpijnen.

Ook vandaag belooft het weer een warme zomerse dag te worden. De luchtvochtigheid is enorm laag en het waait, waardoor er veel brandgevaar is. Een van de meteorologen op de radio vergelijkt deze weersomstandigheden met Arizona. Langs I-95 woedt dan ook het grootste deel van de dag een moeilijk te blussen bosbrandje, waardoor het verkeer daar ook meteen muurvast staat. Gelukkig hoef ik vandaag niet naar Richmond!

Met mijn Women's Health boek ga ik naar de sportschool. Het is tijd voor weer eens een gewichtenroutine en ik vind dat boek fijn, want als ik gewoon de plaatjes volg, heb ik zo een half uur vol. Ik heb eigenlijk een hekel aan gewichten en doe veel liever cardio. Grappig vond ik vorige week, dat Pat juist gewichten leuker vindt. Hoe zit dat met degenen hier, die aan fitness doen? Zijn jullie cardio junks of gewichten addicts?

Als "beloning" mag ik daarna van mezelf een half uur op crosstrainer. Daar ga ik afwisselend voor- en achteruit. Intussen lees ik verder in mijn spannende laatste Amelia Peabody boek. Gek toch, hoe je bij een spannend boek eigenlijk zo snel mogelijk het einde wilt weten, maar aan de andere kant ook wil, dat het verhaal zo lang mogelijk duurt.

Thuis lijn ik Cosmo aan en rijd met hem naar Scott's Run. Ik ben hem een wandeling in de natuur verschuldigd en dit park is het dichtstbij, want het belooft een drukke middag te worden.

Zodra we in het bos lopen langs de langzaam kabbelende beek voel ik me weer helemaal tot rust komen. We zijn helemaal alleen met de natuur en komen niemand anders tegen. Dit is een relatief korte "hike", maar om bij de rivier te komen moeten we een stijle heuvel op en af. Zo af en toe val ik bijna over de losse stenen, die met deze droogte nog losser liggen.

Na zo'n twintig minuten klimmen en dalen komen wij bij de Potomac rivier aan. Het waterpeil is lager, dan ik het in heel lange tijd heb gezien. Overal liggen rotsen bloot. Dit is de tijd, dat veel mensen denken, dat de rivier veilig is om in te zwemmen, wat misleidend is.

Tot mijn verbazing zit er nog redelijk wat water in de waterval. Ik neem even plaats op een van de aangespoelde boomstammen en geniet van het kabbelende water en de rust. Het enige geluid zijn de cicades en een paar ganzen.

Op de terugweg komen we het enige "wild" van vandaag tegen: een kleine pad. Ik hoor in het struikgewas de chipmunks wegschieten en verderop spelen wat eekhoorntjes. Het is onvoorstelbaar, dat deze oase op een steenworp afstand van het drukke Washington ligt. Na veertig minuten genieten zijn we weer terug bij de van.


Na een snelle lunch is het alweer tijd om Saskia, Laura, Aoife en Shannon van school te halen. Hun schooldag is om 14:10 voorbij. Saskia heeft me gevraagd bij de 7-Eleven op ze te wachten, want de parkeerplaats van de school is enorm druk.

Rond kwart over twee zie ik zeven meisjes aan komen lopen. Alexandra, Samira en Ana Clara wonen minder dan een mijl van de school, dus krijgen geen busservice, maar moeten fietsen of lopen. De andere vier gaan even een smoothie kopen bij 7-Eleven en dan rijd ik ze naar huis.

Onderweg laat ik wel weten, dat ik niet van plan ben dit iedere middag voor de rest van het schooljaar te gaan doen. Als iedereen zijn kinderen naar school gaat rijden, zal men denken, dat het wel losloopt met die schoolbusproblemen. Aoife zegt, dat haar moeder dat ook al opperde. Ze gaan vanaf maandag met de schoolbus en dan zullen we verder zien.

Vanochtend heb de transportafdeling van FCPS gebeld, maar kreeg een antwoordapparaat. Waarschijnlijk was ik bij lange niet de enige met klachten. Dit schooldistrict heeft een van de grootste schoolbusvloten (ongeveer 1700 bussen) in het hele land, dus het zal best heel wat zijn om dat allemaal in goede banen te leiden.

Tijdens haar snack thuis, vertelt Saskia honderduit over haar schoolavonturen. Ze vindt het hilarisch, dat ze voor Duits nu ook zo'n hoorn, als ze gisteren heeft gekregen, moeten maken. Inderdaad is dat een Duitse traditie, de Schultuete.

Voor Katja naar de kleuterschool ging, lazen we erover in een Gouden boekje en vonden het zo'n leuk idee, dat het sindsdien traditie is geworden in ons gezin. Volgend jaar zal ik er voor de collegestudenten ook weer een maken, want die klaagden, dat er dit jaar geen was.

Na Saskia bij Anytime Fitness voor een personal training sessie met Sharon te hebben afgezet, haast ik me naar huis. Sharon zal Saskia thuisbrengen, want Rick en ik hebben een afspraak met onze financieel adviseur om vier uur.

Zoals gewoonlijk is Rick lekker laat en ik vraag me af, hoe ik, die altijd op tijd of soms zelfs te vroeg bij afspraken verschijnt, al zoveel jaren met iemand, die altijd te laat is, woont. Opposites attract, zegt men hier, wat dit betreft klopt het met Rick en mij helemaal!

Geoff van UBS wacht ons al op en is zijn gewoonlijke spraakzame zelf. Ik zie Ricks ogen wazig worden. Hij kan zich absoluut niet concentreren op de saaie nummers. Ik vind het wat interessanter, maar moet me ook beheersen om niet te gapen, als Geoff voor de derde keer praktisch hetzelfde vertelt.

Geoff is superaardig en weet enorm veel van zijn vakgebied. We moeten een document tekenen en dan is het officiele gedeelte voorbij, maar zoals gewoonlijk kletsen we nog heel wat na. Geoff is de complete tegenpool van Rick, die alles met zo min mogelijk geklets gedaan wil krijgen (Kai heeft het van niemand vreemd, al ziet Rick dat niet zo).

Bij de liften nemen we afscheid en Rick en ik gaan op de begane grond naar Chef Geoff voor een voorafje en een drankje aan de bar. Daar blijken veel gerechten "happy hour" prijzen te hebben tot half zeven, dus we besluiten hier meteen ook maar te blijven eten.

Rick en ik delen heel erg lekkere crepes met eend en verschillende groentes. Verder bestelt hij een kippizza en ik een gazpacho en het zalm"tartaar" voorafje, die beiden voortreffelijk smaken en precies genoeg eten zijn. Voor Saskia nemen we hun hamburger met cheddarkaas mee. Zo zijn we onverwachts al vroeg klaar met het avondeten.

Het is zulk lekker warm weer, dat ik buiten wil blijven zitten. Helaas trekken de muggen zich niets van de Off!, die ik op mijn hele lichaam heb gespoten, aan en ik word lekgeprikt. Noodgedwongen ga ik dus naar binnen.

Rick neemt Saskia mee om de benodigdheden voor ieder vak, die haar door de verschillende leraren zijn meegegeven, te kopen. Tot nu toe had ze enkel een schrift en potloden. Bij Staples vinden ze alles. Intussen kijk in naar MasterChef. Ik blijf de shows van Gordon Ramsay leuk vinden.

PS: Het spijt me erg, maar ik ga de "word verification" weer instellen bij commentaar op dit blog. Degenen, die zeiden dat vervelend te vinden, reageren niet vaak genoeg om alle spam, die ik nu krijg, te rechtvaardigen. Iedere dag zijn er meer dan vijf spamberichten, heel irritant. Hopelijk begrijpen jullie dat ik daar geen zin in heb. Als het makkelijker is, kan ik ook instellen, dat ik de berichtjes eerst goed moet keuren, voor ze te zien zijn. Laat even weten, wat jullie liever hebben.

Eerste high schooldag en alweer een gezellige "internet"ontmoeting

Gisteravond zei Saskia, dat ze om kwart voor zes op wil staan vanochtend. Zoals wel vaker, als ik weet, dat we vroeg op moeten, ben ik al om kwart over vijf klaar wakker. Ik lig te wachten tot ik Saskia hoor, maar om vijf voor zes is het nog stil. Ik ga eruit om haar te wekken. Maar goed ook, want haar wekker is niet afgegaan.

Het is nog pikkedonker buiten en ik doezel verder, terwijl Saskia doucht en zich optut. Ze droogt haar haar zelfs en heeft daarbij mijn ronde borstel nodig. Rick staat, zoals iedere schoolochtend, op om met Saskia ontbijt te eten en mij komt ze, voor ze naar de busstop vertrekt, een knuffel geven. Om tien over half zeven hoor ik de garagedeur en daar gaat onze nieuwbakken high schooler!

Rick vertrekt niet veel later naar zijn werk en dan zijn Cosmo, de katten en ik weer alleen in huis. Met een kop Douwe Egberts koffie (uit Aruba meegenomen) en ontbijtreep ga ik even in het zonnetje op het deck zitten. Het belooft weer een schitterende dag te worden.

Bij de sportschool is het tot mijn verbazing heel rustig. Sharon komt ook binnen met de opmerking "Waar is iedereen". Je zou denken, dat een nieuw schooljaar een hernieuwde wens om te gaan sporten teweeg zou brengen. Voor mij voelt een nieuw schooljaar in ieder geval meer als een "nieuw jaar", dan Nieuwjaarsdag.

Na een uur op de stairmaster te hebben gezweet, neem ik Cosmo mee voor een snelle wandeling door de buurt. Als ik langs het zwembad loop, zie ik, at het al half leeg is. Volgend jaar mei lijkt nu nog zover weg! Het loopt tegen de dertig graden en dat is te warm voor Cosmo. Hij heeft er na een paar straten dan ook al genoeg van.

Met Corry en Wijbe heb ik voor de lunch in Washington afgesproken. Precies op tijd voor de trein van twaalf uur stap ik de metro binnen. Met een half uurtje ben ik in Metro Center, het dichtstbijzijnde station op de oranje lijn voor Clyde's, waar we om een uur of een hebben afgesproken.

De metrorit ging veel sneller, dan ik had gedacht, dus ik neem mijn tijd met naar Chinatown lopen. Onderweg zie ik een verkoper van Street Sense en koop voor $1 een krantje om de daklozen te helpen. De verkoper knipmest en zegent mij en wenst mij nog meer goeds toe. Ik word er verlegen van, want die ene dollar zal toch niet zoveel verschil maken.

Goed voorbeeld doet wel goed volgen, want na mij stoppen een paar in pak geklede mannen ook om een krantje te kopen en ik zie anderen ook naar hun portemonnaie grijpen. Die willen vast ook "God's blessing" over zich heen krijgen, denk ik, een beetje gemeen.

Wat vroeg kom ik bij Clyde's aan en wacht bij de ingang. Intussen kijk ik mensen, die hier in alle soorten en maten langskomen, want Chinatown is een druk gedeelte van Washington. Ook lees ik wat in mijn krantje, tot ik "Ja, lees de krant maar!" in onvervalst Nederlands hoor.




Chinatown

Daar zijn Corry en Wijbe, vers terug van hun segway tour, die ze heel leuk vonden. Het voelt meteen weer, alsof we oude bekenden zijn. We krijgen een tafel voor zes (!) in het restaurant en kletsen erop los. Wijbe en ik nemen beiden de crabcake sandwich, die hier erg goed is. Corry neemt de jerk chicken wrap, die er ook lekker uitziet.

Voor we het weten zijn er een paar uur voorbij. Corry en Wijbe willen gaan kijken, hoe ze een tandem kunnen huren en ik leid ze naar de Bike the Sites locatie bij het Old Post Office Pavillion. Ik weet nu ook, dat een tandem $40 voor vier uur is, heel redelijk!


Corry en ik voor het Old Post Office Pavillion

Aan de overkant van de straat ligt "mijn" metrostation, Federal Triangle, dus het is weer tijd om afscheid te nemen. Corry en Wijbe, ik vond het hartstikke leuk jullie te ontmoeten en nogmaals heel hartelijk bedankt voor de lekkere lunch!

Saskia belde me in Washington al op, dat ze zo'n honger had, want de rij in het cafetaria op school was zo lang, dat ze geen lunch had gehad. Haar lunch is sowieso heel erg vroeg, om half elf al. Daardoor had ze ook hoofdpijn gekregen, maar gelukkig is die, als ik thuis kom, weer over. Morgen moet ze maar eten van thuis meenemen.

Zoals al sinds de kleuterschool traditie is, heb ik ook dit keer weer een grote hoorn met verrassingen voor Saskia gemaakt. Het blijft een favoriet van de kinderen, Katja vroeg zelfs, of zij er dit jaar weer een zou krijgen. Voor de collegestudenten heb ik dit keer echter een "care package" besteld.


Hij is groot uitgevallen dit jaar



Een deel van de inhoud

Saskia vertelt, dat de schoolbus zo vol zat, dat ze met vier anderen op een bank moest en maar met een halve bil kon zitten. De buschauffeur moest om een tweede bus vragen na hun stop, want hij zat vol. Belachelijk en gevaarlijk! Morgen brengt Shannons moeder Saskia, Laura en Aoife en ik zal de meisjes ophalen. Ik ga ook de transportafdeling van de school bellen, want dit is niet acceptabel!

Het is heerlijk warm weer en we eten buiten. Ik ben dol op dit weer, maar het is wel gortdroog. Voor morgen is er zelfs een "red flag warning" uitgeroepen, wat betekent, dat alle omstandigheden er zijn voor (bos)brandgevaar. Elders in de VS is het ook gevaarlijk droog en in Boulder woedt een enorme bosbrand, die ook al minstens 63 huizen heeft verwoest.

Weer een leuke "blog" ontmoeting

Dat is nog eens leuk wakker worden op deze alweer grijze ochtend! Mijn mailbox zit vol met reacties. Ik heb zoveel te lezen, dat ik er een tweede kop koffie bij neem. Sommigen merkten op, dat de code ze ervan weerhield te reageren. Ik heb hem voorlopig uitgezet, hopelijk blijven de spammers weg. Ook vind ik het erg leuk te lezen, dat veel mensen dit blog graag in het Nederlands zien. Het is voor mij ook erg goed om zo de taal bij te houden. Bedankt voor het leuke leesvoer!

Christine belt om me verder op de hoogte te stellen van de saga van haar schoonfamilie na de dood van haar schoonvader vorige week. Voor ik het weet is er een uur voorbij, het is me een soap! Je zou het bijna zelf niet kunnen verzinnen voor een boek.

De tijd tikt verder en het is al halverwege de ochtend. Eigenlijk stond er een gewichtenroutine op mijn programma, maar ik heb er helemaal geen zin in. Na de nodige interne discussies met mezelf "mag" ik vrij nemen. Ik neem Cosmo mee naar het W&OD pad en loop een half uur naar het westen.


Vorige week schreef ik een blog over poison ivy en ik hoop werkelijk niet, dat ik morgen of overmorgen uit eigen ervaring zal kunnen schrijven, hoe het voelt. Terwijl ik met mijn zus aan de telefoon klets, let ik niet zo goed op Cosmo en voor ik het weet plast hij tegen een poison ivy struik. Waarschijnlijk zit die nare olie nu dus op zijn vacht, maar ik maak me er (nog) niet druk om, want ik hoef hem niet aan te raken.

Dat verandert niet veel later, als ik hem in bedwang moet houden, zodat hij niet op een man afspringt. Als er olie aan Cosmo's vacht zat, zit die nu zeker op mijn handen. Thuis schrob ik die schoon, maar online lees ik, dat de olie snel de huid binnendringt. De reactie erop laat meestal een of twee dagen op zich wachten. Hopelijk ben ik immuun of zat er toch geen olie op mijn handen (online staat, dat je maar de hoeveelheid van een korrel zout hoeft te hebben om een reactie op te roepen).

Een paar dagen geleden kreeg ik een Facebook berichtje van Anneke, die, met haar man Chuck, in een RV door de Verenigde Staten reist. Helaas voor hen (want het weer kon bijna niet slechter) staan ze op het moment in Centreville hier niet ver vandaan.

We spraken af vanmiddag te gaan lunchen bij de Lebanese Taverna. De Tysons Galleria mall lijkt wel een bijenkorf zo druk! Ik moet flink zoeken naar een parkeerplaats en heb geluk, dat er net iemand voor mij weggaat. Hierdoor kom ik iets later, dan afgesproken, aan en Anneke, Chuck en hun Nederlandse vriendin, die ook in Vienna woont, staan al te wachten.

Ook in het restaurant is het drukker, dan gewoonlijk, maar we kunnen meteen een tafeltje krijgen. Het gesprek is meteen geanimeerd. Ik vind Chuck en Annekes reizen altijd erg leuk om te volgen en zij lezen mijn blog ook, dus het is, alsof we elkaar al jaren kennen. Het is ook erg leuk om Marja te ontmoeten, ik nodig haar meteen uit voor ons wijnavondje volgende week.

Chuck bestelt een Libanese sandwich en wij dames alle drie de mezze "sampler", negen kleine vakjes met dingen als hummus, falafel, baba ganoush en meer. Het smaakt allemaal prima! Na afloop kletsen we buiten nog even verder, maar het is zo fris, dat we staan te rillen. Noodgedwongen nemen we dus afscheid. Hopelijk kunnen we de volgende keer, dat ze in deze buurt zijn, weer afspreken.


Thuis kleed ik me gauw warmer aan. Mijn schouders en nek zitten muurvast. Gelukkig wordt er morgen warm weer voorspeld, ik kan niet wachten! Ik weet het, het is nog maar mei, maar voor mij kan het niet snel genoeg warm blijven!

Kai is vroeg thuis vandaag. Hij heeft het AP examen voor "Government" gedaan. Hij denkt, dat hij het goed heeft gemaakt. Goede scores voor AP examens helpen vooral in het krijgen van extra credits voor college. Katja had op die manier een heel semester bij elkaar en was daarom officieel na de Kerstvakantie al een "junior". Kai heeft de examens tot nu toe ook goed afgelegd, dus zal ook wel wat punten krijgen.

Katja heeft deze hele week allerlei oppasbaantjes. Ze moet het meisje, waar ze vorige zomer ook op paste, na school ophalen en bezig houden. Na haar avondeten te hebben gegeven (van een restaurant) brengt ze Cammie dan weer terug naar huis. Zevenjarige Cammie is dol op onze dieren, dus Katja heeft er verder geen omkijken naar. Het is ook een erg leuk meisje.

Saskia's vriendinnetje Shannon is morgen jarig en de traditie is in middle school om cupcakes voor de jarige te maken. Saskia wil het extra speciaal maken voor Shannon, omdat ze bij haar mocht logeren. Bij Michaels halen we Spongebob cupcakehoudertjes en speciale frosting en bij Safeway de citroencakemix, vanille frosting, mini chocoladedonuts en Graham crackers. Van de Graham crackers maakt ze "zand", de donuts zijn zwembanden en zo hebben de cupcakes een vrolijk strandthema, erg creatief!


Rick komt thuis met Chicken Out. Hun kip is zo mals, hij valt zo van het bot. Het is de enige kip met bot, die ik lekker vind. Voor men mij als verwend bestempelt, is het misschien de moeite waard uit te leggen, dat die afkeer stamt uit mijn tienertijd, toen ik eens in Engeland in een malse kippenpoot beet, waar het bloed uitspoot. Ik griezel er nog van. Rick en ik eten samen, zeker een toekomstbeeld.

De kinderen komen allemaal later thuis. Katja van oppassen, Kai van zijn muziekrepetitie en Saskia heeft een Relay for Life vergadering. Net vandaag heb ik de brief naar de andere ouders van haar team gestuurd. Ik bedacht me, dat twee van hen ook zonen van Kai's leeftijd hebben en dus ook graduation de avond voor de Relay. Ik ben benieuwd of we tenminste een aflossingsrooster overdag zullen kunnen maken. Dat de meisjes dit keer niet de hele nacht zullen "Relayen" staat voor mij eigenlijk wel vast.

De natuur in

De "kou" (na over het Nederlandse weer te hebben gelezen mag ik dat woord eigenlijk niet gebruiken) van gisteren heeft plaatsgemaakt voor een lekker zonnetje en warme temperaturen. Ik maak er meteen gebruik van door buiten ontbijt te eten. Intussen vermaak ik me met de dieren in de bomen naast ons huis. De cardinaal zingt uit volle borst, er zit ergens een specht en een eekhoorn doet zich tegoed aan de tulpenboom.

Saskia ontdekte gisteravond, dat ze vergeten was voor een belangrijk science proefwerk te studeren. Ze smeekte, of ze wat later naar school zou mogen vanochtend, zodat ze geen onvoldoende zou halen. Dat vind ik altijd een moeilijke beslissing.

Een goede moeder zou haar waarschijnlijk naar school sturen, zodat ze leert van haar fouten. Ik kan dat echter niet over mijn hart verkrijgen, ook, omdat Saskia nu een A heeft voor dat vak en een slecht cijfer dat ongetwijfeld omlaag zou halen. Natuurlijk komt mijn toestemming wel met de nodige preek en eens maar nooit weer e.d. Dat ze echt graag een goed cijfer wil, blijkt wel uit het feit, dat ze al om zes uur op is om te leren.

Als ik Saskia op school heb afgezet, rijd ik door naar Anytime. Daar doe ik het gewichtencircuit. Dat neemt bij elkaar toch drie kwartier in beslag, iets, wat me altijd weer verbaast, want in het begin lijkt de tijd te kruipen. Misschien is dan een luisterboek wel een idee, bedenk ik me, want ik vind gewichten eindeloos saai!

Thuis haal ik Cosmo op en ga weer eens naar Great Falls. Daar loop ik richting de dam in de hoop adelaars te zien. Vergeleken met de vorige keer, dat ik hier liep, is het alweer een jungle van groen. Het is altijd onvoorstelbaar hoe snel de bosgrond volgegroeid is met allerlei planten. Daaronder natuurlijk ook weer veel "leaves of three", poison ivy. Het is echt uitkijken geblazen, vooral als het pad vernauwt.

Er is geen adelaar te bekennen, maar vandaag zie ik opeens allerlei hagedissen en salemanders. Sommigen zijn heel mooi gekleurd met felblauwe staarten. Ze schieten bijna allemaal weg, zodra ze Cosmo zien, behalve eentje. Die blijft met zijn mooie oranje kopje keurig poseren.

De ganzen hebben babies en ik zie natuurlijk de gewoonlijke eekhoorns en chipmunks. Dat maakt de natuurwandelingen toch wel voor mij, het nooit precies weten, wat voor dieren ik tegen zal komen. Het is enorm genieten en we lopen dit keer via het Potomac Heritage Trail door naar Riverbend Park.


Na een uur zijn we terug bij Great Falls en ik kan dit park niet bezoeken zonder tenminste een blik op de watervallen te werpen. Die zijn nu op zijn mooist, vind ik. Er zit precies genoeg water in de rivier om mooie watervallen te creeren.

Een paar kayakers trotseren het kolkende water, altijd een fascinerend gezicht. Overal zitten reigers op de rotsen te wachten tot er een vis langs komt zwemmen. Zo af en toe duikt er een het water in. Ik zou hier wel uren kunnen staan kijken, ware het niet, dat mijn maag bijna boven het geraas van de rivier te horen is! Zonder, dat ik het doorhad, is het opeens half twee.


Een kayak filmpje

Het is te warm om Cosmo bij een winkel in de auto te laten, dus ik breng hem eerst thuis. Dan rijd ik naar Whole Foods voor boodschappen en een bakje multigrain sushi voor de lunch. Ik neem ook gelijk een paar grote bakken geraniums mee voor voor het huis, want die kosten hier de helft van wat ze bij het tuincentrum kosten. Gewoonlijk kies ik rode bloemen, dit keer vind ik de donkerroze er mooier uitzien.

Op de radar zie ik de onweersbuien snel naderen, dus ik nestel me op het deck met mijn boek tot ik gerommel in de verte hoor. Om ons heen gaat het flink tekeer, maar om de een of andere reden krijgen wij maar zelden het heel zware weer over ons heen.

Christine belt, haar schoonvader is overleden. Gelukkig heeft Chuck nog op tijd naar Texas kunnen gaan om afscheid te nemen. Helaas heeft Chuck zo'n familie, waarbij de aasgieren meteen klaar staan om van alles op te eisen. Christine is terecht ondersteboven van het feit, dat haar schoonvader nog geen 24 uur dood is, voor het geharrewar begint. Waarom komt dat toch zo vaak voor?

Na het telefoongesprek begin ik aan een brief aan de ouders van Saskia's Relay for Life team. Ieder jaar, sinds Katja er in haar eerste jaar high school mee begon, zijn wij de chaperones van Katja's en later Saskia's team geweest.

Opvallend was het ieder jaar, dat geen van de andere ouders zich ooit aanmeldde om mee te helpen. Het gevolg was, natuurlijk, dat alles omtrent de organisatie, het eten en drinken en chaperone zijn op onze schouders terecht kwam.

Rick, die, behalve vorig jaar, toen Katja hielp, de nacht altijd voor zijn rekening nam, klaagde daar wel over, maar aan de andere kant was het ook zijn eer te na om om hulp te vragen. Vorig jaar zond ik, tegen Ricks zin, een verzoek om drankjes en snacks rond en toen waren er toch meteen een aantal mensen, die flink wat meebrachten. Een aantal deed ook niets, maar dat zul je altijd wel houden.

Dit jaar hebben we echter echt een probleem. De Relay for Life valt in het weekend van Kai's high school graduation en Ricks vader zal hier logeren. Als we dat van tevoren hadden geweten, hadden we Saskia opgedragen dit jaar over te slaan. Zij heeft dit jaar wel Aoife als co-captain, dus misschien, dat Niall of Serena ook kan helpen, maar die hebben nog twee jongere kinderen thuis.

Rick wilde alweer de martelaar uithangen, maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Ik heb vanmiddag een brief samengesteld om naar alle ouders te sturen en een schema van chaperones op te zetten. Het is allemaal voor een goed doel, dat vrijwel iedereen raakt, dus je zou denken, dat mensen meer willen helpen. Zelfs echt bijdragen doen sommigen helemaal niet, behalve de minimum $10, die het inschrijfgeld is. De meesten zitten goed bij kas, dus daar kan het niet aan liggen.

Als niemand zich beschikbaar stelt voor de nachtdienst, zullen we iedereen vragen hun dochters om middernacht op te halen. Alle activiteiten zijn dan voorbij en iedereen kan nog een goede nachtrust krijgen. Natuurlijk is juist die nacht kamperen, wat de Relay zo speciaal maakt voor de meisjes, dus hopelijk komt er een opofferende ouder naar voren. Ik ben benieuwd naar de reacties op mijn brief, ik hoop, dat die komen.

Tot slot hartelijk dank voor het duimen voor Katja, namens haar. Of het geholpen heeft, weet ze nog niet. Het was "interessant" was alles, wat ze over het examen kwijt wilde. Hopelijk valt het mee.

Zoektocht naar een korte broek

Terwijl ik mijn ontbijt sta te maken, komt Rick enthousiast naar boven uit de basement. Voor ik er erg in heb, duwt hij een gigantische spin onder mijn neus! Nu ben ik best dapper, als het op achtpotigen aankomt (getuige ook de tarantula, die ik koelbloedig over me heen liet lopen in Mexico). Op de nuchtere maag echter ontlokt deze, die ongeveer zo groot is als mijn hand, toch wel een klein gilletje moet ik toegeven!

Later op de dag zou ik gauw mijn fototoestel gepakt hebben, maar nu dirigeer ik Rick meteen naar buiten. Daar mag het dier van mij nog lang en gelukkig leven en nog groter groeien op een dieet van de vele insekten in onze tuin. Binnen is hij echter niet welkom!

Nog nagriezelend rijd ik naar de sportschool. Het is somber, vochtig weer en je zou dus denken, gezien de maand op de kalender, dat het dan ook kil zou zijn. Niets is minder waar. Mijn jasje heb ik na mijn eerste stap naar buiten maar thuisgelaten, want het is buiten warmer dan binnen. Het is als een sauna en voelt alsof er een warme vochtige deken over me heenvalt.

Na Sharons core training, die steeds drukker bezocht wordt, doe ik vijftig minuten op de crosstrainer. Mijn boek nadert de ontknoping en eigenlijk wil ik nog doorlezen, maar Cosmo heeft ook nog een wandeling tegoed.

Op de terugweg zie ik zo'n tien tuinen bij ons vandaan iets bewegen. Voor ik het weet moet ik vol op de rem, want er steekt doodgemoedereerd een vos over met een vogel in zijn bek! Hij kijkt mij nog eens een paar keer aan en ik baal, dat ik geen enkel apparaat, dat foto's kan nemen, meeheb!

Hij loopt zo rustig, dat ik gauw thuis mijn fototoestel ga halen, maar als ik terugkom is hij natuurlijk in geen velden of wegen meer te bekennen. Ik voel me vandaag meer, alsof we op het platteland wonen, dan midden in een voorstad!

Na Cosmo's wandeling, door het regenachtige weer lekker rustig, want de andere honden zijn allemaal binnen, haal ik de nodige boodschappen bij Safeway. Het is inmiddels lunchtijd en ik kan het niet laten om nog een keer de couscous met kerriekip salade bij Starbucks te gaan halen.

Vorige week nam de dermatologe een cultuur van Kai's huid, omdat er volgens haar weleens een bacteriele infectie zou kunnen zitten, omdat acne een huid zelden zo doet ontsteken. Dat blijkt inderdaad het geval en Kai moet een maand lang een ander antibioticum slikken, dan zij voorschreef. Ik voel me nu wel een beetje schuldig, want Kai's huid verslechterde vrij plotseling en ik heb nu spijt, dat ik hem niet naar een gewone dokter heb genomen, in plaats van te wachten tot we eindelijk bij de dermatoloog terecht konden.

Vrijdag gaat Saskia op schoolreis met het schoolkoor naar Hershey Park. Behalve lol hebben in het pretpark zijn ze daar voor een zangcompetitie met andere scholen. Hiervoor moeten ze "school verantwoord" gekleed gaan.

Iedereen moet korte broeken aan, die lang genoeg zijn. De regel daarvoor is, dat de vingertoppen, als hun armen langs hun lichaam hangen, geen bloot been mogen raken. Saskia's shorts, al zijn ze keurig, voldoen geen van allen aan die eis en zij wil natuurlijk niet het risico lopen geweigerd te worden.

Na school gaan we dus naar Tysons Corner op een naar ik hoop niet te lang durende speurtocht naar het juiste kledingstuk.

Het valt nog niet mee, want de meeste zaken verkopen korte broeken, die eigenlijk die naam niet eens waard zijn, ze hebben namelijk geen pijpen. Saskia is ook nog eens kieskeurig, want bermuda's wil ze absoluut niet. Te begrijpen, want die staan haar ook niet goed. Uiteindelijk valt de keuze op een bermuda van Delia's, die nog eens omgeslagen kan worden en daardoor zowel bij Saskia in de smaak valt, als voldoet aan de vingertopeis.

Om te vieren, dat we eindelijk geslaagd zijn, trakteer ik Saskia op een Yogen Fruz. Zij vindt die heerlijk en ze zijn heel gezond. Ik bestel een kleine vanille yoghurtijs met aardbeien erdoorheen. Meestal vind ik ijs te zoet, maar deze yoghurt is lekker fris.

Als avondeten heb ik makkelijk taco's. Een uurtje voor het eten snijd ik de tomaten vast. Het viel me op, dat die nog steeds vrij duur zijn. Ik betaalde $3 voor drie tomaten! Het bakje tomaten laat ik zolang op het aanrecht staan, want ik vind ze het lekkerst op kamertemperatuur.

Rick bruint het kalkoengehakt met de taco saus en ik warm de tortilla's op. Als ik de tomaten klaar wil zetten, zie ik ze niet meer. Ik vraag Rick of hij ze ergens neer heeft gezet, maar hij weet van niets. Er staat wel eenzelfde bakje, als waar de tomaten inzaten, op het aanrecht, maar het is leeg.

Dan schiet me te binnen, dat Cosmo dol is op tomaat. Dat is de enige uitleg voor de mysterieuze verdwijning: hij heeft ze keurig en vrijwel geruisloos uit het bakje gegeten, zonder het zelfs op de grond te gooien! De dief! Gelukkig zijn tomaten niet slecht voor honden, zoals uien, maar wij moeten het dus met de salsa uit het potje doen!

En nu ga ik genieten van een nieuwe episode van The Big Bang Theory.

Over bloederige pootjes en schoolmusicals

Ok, van nu af aan zweer ik bij koolbladeren, als iemand ergens een zwelling heeft! Ik heb ze vannacht in mijn knieband gestopt en of het de massage of de bladeren (die ik er gewoon rauw opdeed, Ineke) waren zal ik nooit weten, maar de knie ziet er weer bijna normaal uit!

Het is heerlijk weer, dus ik eet buiten ontbijt. Cosmo rent intussen in de tuin en als hij het deck weer opkomt, zie ik bloed als hij loopt. Hij blijkt een flinke jaap in een van de zooltjes van zijn linkerachterpoot te hebben. Het bloedt niet erg, dus ik doe er wat cornstarch op, wat onze dierenarts ooit aanraadde in zo'n geval, waarmee het lijkt te stoppen.

Nu "de knie" weer wat beter is, wil ik weer wat aan beweging gaan doen. Lopen of fietsen durf ik nog niet, dus ik besluit een gewichtenroutine met een been en veel bovenlichaam oefeningen te doen. Ik gebruik daarbij de machines, zodat ik kan zitten. Na veertig minuten heb ik de meeste spiergroepen een flinke workout gegeven, heerlijk!

Thuis zie ik, dat Cosmo's poot nog steeds bloedt. Cornstarch is duidelijk niet genoeg en ik vraag op Facebook wat mensen aanraden. Daar komt styptic powder (bloedstelpend) en Krazy glue uit (die laatste had ik zelf nooit bedacht!).

Krazy glue heb ik in huis, dus ik maak de wond schoon en lijm hem. Nog geen half uur later zie ik alweer bloedvlekken op de vloer en blijkt de wond toch weer open te zijn gegaan. Ik ga dus toch maar naar Petco voor het poeder. Ik doe het op het wondje en daarmee lijkt het bloeden inderdaad op te houden. Cosmo lijkt er geen pijn aan te hebben, gelukkig.

Na Saskia's chiropractor zie ik toch weer bloedspatten, verdorie. Omdat de wond onderaan zijn poot zit en Cosmo vaak in vuil loopt, besluit ik dan toch maar de dierenarts te bellen. We kunnen vrijwel meteen terecht. Saskia gaat mee, want die vindt alle dieren daar altijd zo schattig. Ook dit keer zijn er twee heel kleine kittens.

Bij de dierenarts voel ik me altijd er op mijn hoede. Voor je het weet ben je honderden dollars kwijt aan "testen", die zouden moeten gebeuren. Ik ben wel benieuwd of anderen, die honden hebben hier in de VS, al die testen laten doen. Hiermee bedoel ik de hartwormtest (Cosmo krijgt iedere maand zijn hartwormtablet), jaarlijks bloedonderzoek (vind ik alleen nodig, als er iets is), fecaal onderzoek e.d.

Dr. Hall kijkt naar Cosmo's poot en vindt het vooral een vrij diepe wond. Hij wil hem niet hechten, want dat barst volgens hem ook open. In plaats daarvan maakt hij de wond schoon en lijmt hem nog eens. Omdat hij anders vrijwel zeker weer open zal barsten, verbindt hij Cosmo's poot. Dat verband moet er liefst 3 dagen om blijven, zodat de wond de kans heeft dicht te gaan. Ook krijg ik antibiotica mee voor hem.

Zoals altijd schrik ik van de rekening. Nu heb ik er ook Frontline en Interceptor bij besteld (met de internetkorting, die deze dierenarts geeft), maar bijna $250 voor nog geen half uur, pfff!

Op Saskia's school speelt dit weekend de schoolproductie van de musical "Oklahoma". Daar hebben wij vanavond kaartjes voor. Saskia's vriendin Delaney heeft een hoofdrol en Karins dochter Maaike speelt ook mee.

Saskia gaat al vroeg met Aoife om voor in de rij te wachten, zodat we goede plaatsen krijgen. Dat blijkt een heel goed idee te zijn, want de voorstelling is helemaal uitverkocht en het theater is ook het cafetaria, dus er zijn geen oplopende rijen stoelen.

Rick en ik komen later, want ik wil niet zo lang staan nog. Saskia's lange wachten werpt zijn vruchten af, want we zitten op de derde rij. De lengte van de musical is aangepast aan de "middle school" leeftijd. In plaats van drie uur duurt hij ongeveer een uur en een kwartier, maar de bekendste liedjes worden gelukkig wel gezongen.

Het moet gezegd, ik sta iedere keer weer versteld van het talent, dat meespeelt in de schoolprodukties. Stuk voor stuk zijn de spelers goede zangers en zangeressen, maar een meisje springt er echt uit. Zij zou zo op Broadway kunnen zingen! Het is een ontzettend leuke musical, de costuums zien er professioneel uit, de kinderen doen het allemaal fantastisch en na afloop krijgen ze heel terecht een staande ovatie!

Helaas moest Rick Saskia halverwege naar huis brengen, omdat ze erge buikpijn had. Gelukkig heeft Saskia voor morgenavond ook nog een kaartje, zodat ze dan hopelijk de hele show kan zien. Thoreau heeft werkelijk een heel goede theaterwetenschappen leraar. Ik heb echt genoten en me meteen voorgenomen vaker naar schoolprodukties te gaan.

Een grijze, natte woensdag

Gisteravond werd er nog wat sneeuw voorspeld vannacht, maar gelukkig is daar niets van gekomen. Het is wel vreselijk grijs en somber en koud weer. Dat betekent een mindere dag voor mij, dus ik neem alle tijd met opstaan en ontbijten. Het is toch een ongewone dag, waar ik helemaal niets op de agenda heb staan.

Christine belt, want ik heb haar op de hoogte gesteld van onze plannen om met de spring break van Kai en Saskia hun kant op te komen. Nu willen we via Huntsville naar New Orleans rijden. Dat stuk hebben we nog nooit gereden en we hopen onderweg ook wat interessante dingen te zien. Ik vind het ook heel leuk, dat we dan door Mississippi komen, een van de staten, waar ik nog nooit ben geweest. Daarna "hoef" ik nog maar vier staten om alle vijftig bezocht te hebben!

Rick heeft vanochtend Saskia's principal ge-emaild, want we vinden een zak hondenpoep in haar kluis wel de aandacht van de school waard. De principal emailt meteen terug en later ook de vice-principal nog, dat ze met Saskia hebben gesproken om zeker te zijn, dat Saskia niet gepest wordt. Nu zouden wij dat wel van Saskia hebben gehoord, maar ik vind het toch erg goed, dat er meteen achteraan wordt gegaan. Ook wordt het slot van haar kluis gemaakt, zodat niemand, behalve zij, er meer in kan.

Het is een snelle en goede reactie van de school, waar Rick en ik blij mee zijn. Als kind ben ik genadeloos gepest en wat zou het fijn zijn geweest, als het hoofd en leerkrachten van die school dat serieus hadden genomen! Het is me al vaker opgevallen, dat dit schooldistrict pesten absoluut niet tolereert.

Na dit alles ga ik voor de derde keer deze week naar de fitness. Ik besluit vandaag de stairmaster eens te laten voor wat het is. In plaats daarvan doe ik een intensief uur op de elliptische machine. Ik ben laat, het is bij elven, en er zijn enkel een paar mannen bezig bij de gewichten. Vreemd, om zo alleen op de machine te staan, gelukkig heb ik mijn boek als compagnon.

Het miezert, als ik terug naar huis rijd, en daardoor laat ik mijn plan om Cosmo de natuur in te nemen, varen. In plaats daarvan lopen we in de buurt en Cosmo blijkt er sowieso niet veel zin in te hebben. Hij blijft maar stoppen om terug te gaan, maar ik wil hem de nodige beweging geven, dus trek hem mee. Hij heeft echter duidelijk zo'n hekel aan regen, dat ik het na twintig minuten opgeef.

Inmiddels ben ik ook helemaal verkleumd en nat. Bah, wanneer wordt het eens warmer! Het regent hier dan wel, maar even verderop sneeuwt het, we zitten precies op het koude randje. Om op te warmen haal ik de lekkere Vietnamese pho. Er is echt een reden, waarom dit restaurant altijd druk is. Hun soep is verrukkelijk!

Op de terugweg naar huis hoor ik op de radio, dat heel veel homostellen vandaag in ondertrouw gaan in Washington. Gisteren weigerde het Supreme Court de wet van de stad, die homohuwelijken legaal maakt, te veranderen. Niet alleen de homostellen zijn daar heel blij mee, maar veel lokale bedrijven, waaronder bloemisten, bakkerijen en hotels, ook. Het is een hele stap om homohuwelijken in de hoofdstad toe te laten. Ik vraag me af, hoe lang het zal duren, voor het een federale wet wordt. Ik vrees nog lang, met de conservatieve staten in het zuiden.

Misschien is het tegenwoordig wel de woensdagen, maar ik voel me gewoon niet lekker en geef daar maar aan toe. Ik heb zin om creatief bezig te zijn, dus speel met mijn foto's en Paint Shop Pro's filters. Mijn doel is iets te creeren, waar ik een kaart van zou kunnen afdrukken. Hieronder een paar van de resultaten:


Van een foto met een gele vlinder



Nog een vlinderfoto met o.a. een mozaiek en kaleidoscoop filter



Verffilter gebruikt



Een blauw met bruine vlinderfoto, oorspronkelijk



Rick neemt, op zijn verzoek, Chicken Out mee. Hun kip is altijd perfect bereid en hun bijgerechten lekker gezond. Ik heb zoete aardappelpuree en gestoomde groentes, erg lekker. Het beste is natuurlijk, dat dit een goedkope gezonde maaltijd is, die ik niet hoefde te maken.

Vanavond zijn de dames aan de beurt bij American Idol. En ik ben er zo langzamerhand van overtuigd, dat er iets gaande is tussen Kara en Simon. Ze zitten zo lekker dicht tegen elkaar aan! Gisteren merkte ik dat al op en vandaag maakte Ryan er ook een opmerking over. Hebben anderen, die die show kijken dat ook opgemerkt?

Onderwijs in de VS

Theo vroeg mij eens een toelichting op het Amerikaanse onderwijssysteem te geven. Ik bedenk me, dat ik dat nog niet uitgebreid gedaan heb, omdat het zo ingewikkeld is en zo ontzettend anders, dan het Nederlandse systeem. Hier volgt een poging.

De leerplicht hier in de VS begint met Kindergarten in het jaar, dat het kind zes wordt. Daarvoor gaan veel kinderen vanaf hun derde of vierde jaar naar "preschool".
In de Kindergarten wordt meteen begonnen met leren lezen en schrijven.

Het basisonderwijs (elementary school) loopt meestal van first grade tot en met sixth grade, waarna wordt doorgestroomd naar middle school, die twee jaar duurt. Op sommige plekken duurt middle school drie jaar, of van fifth tot eigth, of van sixth tot ninth grade.

Op de middle school krijgen alle kinderen vier "core" vakken: Engels, wiskunde, science (combinatie biologie, natuurkunde en scheikunde) en social studies (combinatie aardrijkskunde en geschiedenis), daarbij hebben ze gymnastiek en twee keuzevakken. Die laatste twee kunnen een vreemde taal zijn of bijvoorbeeld computer graphics. Er is een vrij ruime keuze, althans bij onze middle school. Iedere dag is het rooster hetzelfde en als een leerkracht niet aanwezig is, komt er een invalskracht.

Na de eigth grade volgt de high school. Iedereen doet vier jaar high school, maar de niveaus verschillen per vak. Zo kun je bijvoorbeeld Engels op het "gewone" niveau nemen, science op "Honors" niveau en geschiedenis op "AP" (advance placement, college niveau) nemen. Op een aantal high schools wordt ook het IB (International Baccaloreate) programma aangeboden.

Hoe meer "Honors" en "AP" vakken, hoe beter het staat op je college aanmelding en hoe hoger het niveau van het college, waar je eventueel zal worden aangenomen, kan zijn. De cijfers voor die vakken worden ook hoger gewaardeerd, waardoor je, mits je het goed doet, een hoger GPA (Grade Point Average) krijgt.

Naar dat GPA over de vier high schooljaren wordt door de colleges gekeken bij het toelaten van student, alsmede naar de SAT (Scholastic Aptitude Test) of ACT (American College Testing), die de studenten aan het einde van hun elfde of het begin van hun twaalfde leerjaar doen.

Iedereen volgt dus zijn eigen traject op de high school. Ook hier heeft iedereen de vier "core" vakken en daarbij gymnastiek en twee keuzevakken. Op de high school is er nog meer keuze, dan op de middle school. Het is misschien leuk om dit verslag van Nederlandse geschiedenisleraar Martijn, die een paar jaar geleden een dag meeliep op Kai's high school, te lezen.

Onze high school werkt met een "block schedule", rode en zwarte dagen, waarbij de leerlingen de ene dag blokken van twee uur van drie vakken hebben en de volgende dag van drie andere vakken. Een vak, meestal Engels of wiskunde, hebben ze iedere dag. Ook hier geen tussenuren en invalskrachten, als een leerkracht niet aanwezig is.

In het senior (twaalfde) jaar schrijven de studenten zich bij verscheidene colleges in, in de hoop aangenomen te worden. Als je geluk hebt, zoals Katja, word je bij meerdere aangenomen en heb je een keuze.

"College" is het verzamelwoord voor de twee- en vierjarige opleiding na high school, maar er zit een groot niveauverschil tussen de vele scholen. Wij hebben hier in Virginia het geluk een ruime keuze aan goede scholen te hebben, maar dat is in lang niet alle staten zo. Het collegegeld is veel lager, als je in je eigen staat gaat studeren.

Een school mag zich "university" noemen, als er een Masters programma wordt aangeboden. The College of Mary Washington, hier niet ver vandaan, heet nu om die reden Mary Washington University. Een university is dus niet per definitie beter, dan een college. Tegenwoordig bieden de meeste scholen een Masters programma, dus heten de meesten "university". Er zijn openbare en prive universiteiten, waarvan de laatsten beduidend duurder zijn. Een lijst van beste openbare universiteiten vind je hier.

Het onderscheid tussen middelbaar of hoger beroepsonderwijs is hier dus niet meteen duidelijk, maar wordt bepaald door het niveau van de school. Het niveau van Virginia Tech is bijvoorbeeld ongeveer gelijk aan een Nederlandse universiteit, terwijl VCU eerder met HBO vergeleken kan worden. Al is dat vergelijken sowieso erg moeilijk.

Al heeft Kai zich opgegeven als zijnde geinteresseerd in Environmental Sciences als major, hij heeft nog tot het einde van zijn tweede jaar de tijd dat te veranderen. De eerste twee collegejaren zijn meer algemeen. Zo moet iedere student aan bepaalde basiscredits voldoen in Engels, wiskunde en algemene kennis. Voor iedere major (en minor) moet aan bepaalde voorwaarden voldaan worden, maar verder is het inderdaad erg breed.

Katja heeft nu wel definitief besloten Environmental Sciences als major te nemen, daarbij heeft ze een minor in Spaans en biologie. Per semester moet ze minimaal 12 credits nemen (1 uur instructie = 1 credit hour), maar de meeste studenten nemen tussen de 15 en 18.

*Edit: vanavond praat ik met Katja en nu denkt ze erover HNFE (Health, Nutrition, Fitness Education) te gaan doen en daarna verpleging. Dat lijkt mij wel wat voor haar, we zullen zien, maar het is dus duidelijk, dat ze "er" nog niet is. Wat zou ik graag hier gestudeerd hebben (maar dat terzijde).

Iemand anders vroeg, of alle studenten op campus gaan. Behalve, als de school een zogenaamd "commuter college" is, waar veel studenten van hun thuis uit heenkunnen, gaan in ieder geval alle eerstejaars op campus. Daarna hangt het van de school en de individuele studenten af. Sommigen blijven alle jaren op campus, anderen zoeken na het eerste jaar een apartement.

Tot zover mijn betoog, wellicht kunnen andere mensen met ervaring met het onderwijs hier na high school er nog aan toevoegen.

Ski middag

De afgelopen paar dagen heb ik Saskia om de zoveel minuten aangespoord alvast naar buiten te gaan om op tijd te zijn voor haar "lift" naar school. Telkens werd zij boos op mij, omdat mijn klok zogenaamd voorliep. Ze liet het iedere keer op de laatste minuut aankomen en ik was iedere dag opgelucht, dat ze niet terugkwam, omdat onze overbuurvrouw al was vertrokken. Vanochtend is het dus wel zover, Saskia gaat te laat naar buiten en haar ritje is vertrokken. Rick moet haar dus naar school brengen. Hopelijk is de les geleerd.

Een paar mensen vroegen, hoe laat de high school volgend jaar dan begint. Dat is tien voor half acht. De school is maar een kilometer of drie hiervandaan (via een heel drukke weg zonder voetgangerslichten), maar door het vele stoppen duurt het zolang. Wij hopen telkens, dat men de aanvangstijden later zal leggen. Dat is dit jaar gebeurd met de elementary en middle scholen, maar tot onze verbazing niet met de high school!

Rick, Katja en ik maken ons klaar om op weg te gaan. Skibroeken, handschoenen, zonnebrillen, ski's (in het geval van Rick en Katja) gaan de van in. We gaan namelijk skien. De Appalachen liggen hier maar iets meer dan een uur vandaan en er zijn tientallen ski oorden te vinden. Ik vergelijk het skien hier met het skien in bijvoorbeeld Sauerland. Het is niet hetzelfde, als de Alpen of de Rockies, maar toch zeker goed vermaak.

Om half tien gaan we op weg naar Whitetail in Pennsylvania. Hier zijn we nog nooit geweest, al ligt het slechts op anderhalf uur rijden hiervandaan. Natuurlijk hebben wij net weer "geluk". Een tanker is bij een van de afslagen van I-270, waar we langs moeten, in brand gevlogen. Gevolg is de sluiting van twee van de vijf banen van die weg. Zelfs om half elf staan we nog in een flinke file.

Gelukkig lost het verkeer gauw op en kunnen we verder. Al met al heeft het weinig tijd gekost, hoe dramatisch het ook klonk op de radio. Wij konden die vlammende tanker niet eens zien!

Zonder verder oponthoud komen we tegen twaalven bij het ski oord aan. Tot onze verbazing is het een flink stuk groter, dan Liberty, waar we vorig jaar heen gingen.

We kopen de dagkaartjes, met een vier uur kaartje krijgen we $5 korting. Later dan tien voor half vijf zullen we toch niet blijven. Katja en ik huren ski's, want de laarzen van Katja's eigen ski's deden haar gisteren zoveel pijn, dat ze ze niet weer aan wil doen. Rick heeft zijn eigen ski's en laarzen.

Voor we de pistes opgaan eten we lunch. Zoals vrijwel overal is de keuze in het restaurant beperkt tot hamburgers, chili, verschillende soorten soep en salades. Ik kies de chili in een brood met kaas en jalapenos. Rick en Katja kiezen een kaasburger met "curly" frietjes (waarvan ik er tot mijn schande ook een paar meesnaai).

Dan zijn we klaar voor de sneeuw. Ik heb pas in 2005 skien geleerd en ben als de dood voor gladheid. Ik moet dus altijd even mijn "ski"benen krijgen en hier hebben ze drie heel goede pistes daarvoor. Met een heuse lift worden we naar boven gebracht (meestal is het een kleedje of zo'n ding, dat je tussen je benen moet doen).

Voor mij is de sneeuw perfect! Het dooit licht en er is geen ijs. Na twee keer op en neer ben ik wel weer klaar voor meer uitdaging (ongetwijfeld tot opluchting van Rick en Katja, die beiden met gemak zwarte diamanten (de moeilijkste hellingen) skien).

We nemen de lange lift voor de makkelijkere hellingen naar boven, die tenminste vijf minuten duurt (langer, omdat hij telkens stopgezet wordt). "Snow Park" heet een van de twee groene hellingen hier. Nou, voor mij is die flink steil. Zelfs Rick geeft toe, dat ik het erg goed gedaan heb, als ik hijgend beneden bij de lift aankom. Hijgend, met ogen zo groot als schotels, dit is "green"?


Maar het is me gelukt, dus we gaan nog een keer. De tweede keer gaat beter, want ik weet, wat te verwachten, maar echt leuk vind ik het niet, als ik het gevoel heb geen controle over mijn snelheid te hebben. De sneeuw voelt wel heel fijn aan, het gebrek aan ijs is een groot voordeel (als dat er wel was geweest, had ik de hele middag de andere skiers gadegeslagen).

De derde keer proberen we de andere groene piste en die bevalt me een stuk beter. Na de eerste keer weet ik, dat dit mijn ding is. Ik spoor Rick en Katja aan de rest van de berg (met blauwe en zwarte hellingen) te gaan verkennen. Intussen vermaak ik me prima op de "Sidewinder". Ik ga er zo'n vier keer vanaf, soms zonder dat er iemand voor me of achter me is, heerlijk!

Dan zie ik Rick weer bij "mijn" lift. Katja kreeg pijn aan haar kuiten en wil eigenlijk niet verder. Ik heb enorme dorst, dus we besluiten even te pauseren. Het is pas kwart over drie, dus daarna kunnen we nog een paar keer op en neer. Ik ontdek hier SoBe, hun 0 calorieen "levenswater" met appel en perensmaak is ontzettend lekker!

Voor onze lifttickets verlopen gaan we nog twee keer naar boven. Katja negeert haar kuitpijnen, maar dit weekend zullen we voor nieuwe skilaarzen voor haar moeten gaan. Ze is op school lid van het ski team en het zou veel duurder zijn om iedere keer te huren.

Nu de zon achter de berg is verdwenen is het meteen een stuk kouder. De rest van de dag was het heerlijk skien, goede sneeuw, veel zon, staalblauwe lucht en aangename temperatuur. Nu krijg ik koude handen en voeten, dus het is precies op tijd om op te houden.

Voor we de terugweg aanvangen, kopen we nog warme drankjes bij de Starbucks daar. Ik neem een groene thee en de anderen lattes. Bij de BP haalt Rick benzine en dan gaan we huiswaarts. Dat gaat allemaal prima, tot we de Washington Beltway (ringweg) bereiken. Dan wordt het file rijden.

Morgenavond moet Katja babysitten, dus dit is haar laatste avond thuis voor het avondeten. Ze vraagt, of we bij Tequila Grande kunnen gaan eten. Daar zijn Kai en Saskia ook voor te vinden.

Zoals bij ieder Mexicaans restaurant hier, krijgen we een mandje met tortilla chips en een paar bakjes met salsa (die hier ontzettend vers en lekker is). Ik bestel de gegrilde gamba special en dat is geen verkeerde keuze! Saskia neemt een quesadilla, Kai carne assada en Rick en Katja fajita's. De bediening is ook ontzettend goed. Als je er langs rijdt, zou je waarschijnlijk nooit bij dit restaurant stoppen, maar het levert consistent goed eten (Howard Johnson's en Roy Rogers overleefden hier niet, maar dit restaurant wel al meer dan tien jaar!).


Zeldzame foto van ons drietal

Thuis zitten we allemaal in een kamer (ook ongewoon) met ieder een laptop op de schoot. Rick heeft niet officieel vrijgenomen vandaag, dus hij moet zijn werk emails e.d. bijwerken. Katja moet inpakken en Kai en Saskia doen huiswerk. Het maakt het voor mij makkelijker, dat Katja overmorgen weer vertrekt, om te weten, dat we haar aan het einde van de maand weer zullen zien. Ik voel me echt zo'n moederkloek, want ik ben eigenlijk het blijst, als het hele gezin bij elkaar is.

Met dit alles blijven de beelden uit Haiti ook binnenstromen. Twee zwaar getrainde teams van onze county zijn al in Haiti aanwezig. Wij hebben gisteren gegeven aan Mercy Corps, waarvan ik weet, dat ze al op het eiland aanwezig zijn. Miljoenen Amerikanen hebben hun mobieltjes gebruikt en de sms 90999 met de tekst HAITI verstuurd. Dat geeft $10 aan het Rode Kruis. Tot nu toe is er meer dan vier miljoen dollar verzameld op die manier. Ik vind de situatie eng en merk, dat de tranen hoog zitten bij ieder nieuwsbericht hierover. Dit was geen terrorist, maar de natuur. Eens te meer: Carpe diem!

Prik, prik, prik!

Wat leuk om over iedereens tradities te lezen, bedankt voor de leuke verhalen! Ik lees er graag meer, dus ik hoop van meer mensen te lezen, wat jullie Kerst- en Nieuwjaarstradities zijn.

Nog even over verlanglijstjes, ik vind dit jaar heel veel bijzondere dingen, die niet op de lijstjes staan. Voor de NederAmerikanen is het misschien leuk om de website Gifts.com te melden. Daar heb ik een aantal leuke andere websites met interessante cadeaus ontdekt.

Het noemen van het Nieuwjaarsconcert en ski springen maakte me ook nostalgisch. Dat waren mijn favoriete dingen op Nieuwjaarsdag. Hier zijn we een nieuwe traditie begonnen en gaan we naar een Nieuwjaarsbrunch en openen daarna nog een pakje, door "Baby New Year" achtergelaten.

Saskia heeft geen verhoging meer, maar voelt zich nog belabberd. Ze hoest vooral erg. Gelukkig hebben we vanmiddag een doktersafspraak. Duidelijk is, dat Saskia vanavond niet mee zal kunnen zingen in het concert, dus ik stuur de leerkracht een email met die mededeling.

Vandaag heb ik maar weinig tijd om te sporten, dus ik doe mijn twintig pond vest aan en ga met Cosmo een lange wandeling door de buurt maken. Ik kies een ongewone route met veel heuvels om het moeilijker te maken. Ik vermaak me met de verschillende Kerstversieringen, waarbij twee huizen, naast elkaar, vooral opvallen.


's Avonds is deze enorme candy cane verlicht



Santa zit op het toilet en flamingo's trekken de slee: Redneck! LOL!

Na het zo'n vier keer verzet te hebben, moet ik er vandaag aan geloven: het halfjaarlijkse tandartsbezoek. Al weet ik, dat dit de tandarts voor angsthazen is en ze alles doen om me op mijn gemak te stellen, heb ik er nog altijd een hekel aan. Vroeger had ik een ware fobie voor de tandarts, die is gelukkig wel over.

Bij 3D Dental Solutions (deze dokter verandert de naam van zijn bedrijf om de haverklap) wacht Sandy, de mondhygieniste, me al op. Natuurlijk moet eerst mijn bloeddruk worden genomen, die zoals gewoonlijk hoog is, ik voel hem omhoog gaan, zodra ik die praktijk binnenloop (later is hij weer gewoon)!

Jubelend checkt Sandy mijn tandvlees, dat helemaal gezond is (gelukkig, want een bezoek aan een periodontist zou nog erger zijn!). Ze gaat de resultaten meteen aan Dr. Burch laten zien, want de meesten van hun patienten hebben ernstige tandvleesproblemen. Ik krijg het gevoel een hoofdprijs te hebben gewonnen!

Het jubelen en prijzen gaat nog even door, want ik blijk ook na "zo lang" (Sandy wil eigenlijk, dat ik iedere vier maanden kom, die ik altijd weet te rekken tot een half jaar, zodat de verzekering betaalt) maar heel weinig tandsteen te hebben. Hoera (echt, want dat gepierk vind ik vreselijk)!

De dokter komt alles nog even nakijken en dan ben ik er weer voor een half jaar vanaf. Ik mag een half uur niets eten of drinken, maar heb enorme trek. Ik rijd naar Whole Foods en stop precies dertig minuten na de fluoride behandeling een stukje worst van de slager in mijn mond. Lang leve gratis hapjes!

Bij Dollar Plus One ga ik kijken, of ze Kerstcadeauzakjes of -dozen hebben. Ik heb een enorme hekel aan inpakken en ben er verschrikkelijk slecht in. Met zakken of dozen ziet het er zoveel netter uit. Voor $8 neem ik twaalf dozen en verschillende maten zakken mee! Fantastisch, die "dollar stores", duidelijk kostte alles hier beduidend minder, dan $1.

Het komt vandaag mooi uit, dat ik al een doktersafspraak had staan voor Kai en Saskia. Ze zijn voor jaarlijkse controles, maar nu kan ik mooi met Saskia's dokter spreken over haar gezondheidsproblemen. Kai ziet een mannelijke kinderarts en Saskia een vrouwelijke.

Toen Saskia een paar maanden geleden sinusitis was, zagen we Dr. Sadak ook. Zij vraagt meteen, hoe het nu is. Niet goed, dus, en ik ben heel blij eens een dokter te treffen, die Saskia zelf in de gaten wil houden. Na het onderzoek is ze er vrijwel zeker van, dat Saskia's symptomen van een allergie komen.

De dokter schrijft een andere neusspray voor, hopend, dat dezelfde bijwerking niet weer verschijnt. Volgende maand moeten we terugkomen om te zien hoe het gaat, want de dokter is net zo bezorgd over het vele schoolverzuim, als wij zijn. Eindelijk krijg ik het gevoel gehoord te zijn en serieus te worden genomen!

Dan komt Kai's dokter met halen. Hij is heel tevreden met Kai en vindt hem een fijne jongen om mee te praten. Vandaag hebben we bericht gekregen van Kai's lerares Engels, dat hij daar ook een F voor heeft op het moment. Ik vind het aandoenlijk, dat Kai daar met de dokter over heeft gesproken, want op weg erheen heb ik hem flink streng toegesproken daarover. De dokter stelt een kalender op de ijskast voor.

Het is vervelend, maar aan de andere kant ook goed, dat Kai nu, na twaalf jaar school wordt geconfronteerd met het feit, dat je tijd aan je schoolwerk moet besteden om goede cijfers te halen. Te lang was het te makkelijk voor hem. Nu heeft hij een college niveau vakkenpakket en tja, dat komt niet zo aanwaaien. Maar dit jaar kunnen we hem nog begeleiden, volgend jaar is het te laat. Dat weet ik uit ervaring (ja, ik herken Kai's problemen maar al te goed, helaas).

Voor we weggaan komt er nog een hele ris aan prikken. Kai krijgt meningitis, tetanus en kinkhoest (die laatste ziekte komt opeens weer veel meer voor) en H1N1 (Mexicaanse griep) ingespoten (de H1N1 door de neus). Saskia krijgt alleen H1N1.

Het is normaal hier bij de kinderarts, dat ouders en grootouders tegelijk met de kinderen een griepprik of de H1N1 prik krijgen. Maar mijn vraag, of ik, net als Kai een tetanus en kinkhoest booster kan krijgen, werpt even wat stof op. Gelukkig is de hoofdkinderarts aanwezig, die ons al twintig jaar kent, en ik mag zowel de H1N1 als de TdaP hier krijgen. Scheelt weer een rit naar de Urgent Care.

Bij Rite Aid halen we de neusspray voor Saskia en het medicijn tegen acne voor Kai. Ik hoop van harte, dat de neusspray gaat helpen.

Op de terugweg horen we historisch nieuws op de radio. Het City Council van Washington heeft 11 tegen 2 gestemd om het homohuwelijk te legaliseren. Nu staat alleen het Congres nog in de weg, maar daarvan wordt niet verwacht, dat er tegengas zal komen. Natuurlijk was een van de twee tegenstemmers niemand minder, dan onze waardeloze drugsverslaafde ex-burgemeester, die maar terug blijft komen, Marion Barry. In ieder geval siert het de hoofdstad om voor te lopen op het gros van de staten.

Wauw, onze jongste is veertien!

Om vijf over zes staat Saskia naast mijn bed. Wanneer we de cadeautjes gaan openen? Ze is dit jaar wel heel opgewonden over haar verjaardag! Kai staat onder de douche, dus ze zal op hem moeten wachten. Dan komt ze even ouderwets tussen ons in liggen, dat is al lang niet meer gebeurd!

Eindelijk (in Saskia's belevenis) is Kai ook van de partij en komen de cadeautjes tevoorschijn. Van Kai krijgt ze een grappige kaart en het Wii Monopoly spel.

Saskia's grote wens waren zandkleur Ugg laarzen. Die wilde ze vorig jaar al, maar die kleur was nergens te vinden, dus heeft ze bruine. Maar die zandkleur is het voor haar helemaal, het hele jaar heeft ze het erover gehad!

Ze is dus voorzichtig blij als Rick een groot cadeau, dat wel erg de vorm van een laarzendoos heeft, tevoorschijn haalt. Ik plaag haar nog door te zeggen, dat het de kastanjekleur moest worden, omdat ik nog steeds geen zandkleur kon vinden.

Dat laatste is niet helemaal gelogen, want ik heb iedere zaak in deze omgeving, die Ugg produkten verkoopt, gebeld en geen van allen had zandkleur. Ik heb ze dus noodgedwongen van de Ugg website besteld. Ik moet zeggen, ze kwamen prachtig ingepakt!

Saskia wil ze eigenlijk meteen aan naar school, maar het is zo'n lichte kleur, dat ik ze eerst in wil spuiten met een waterafstotende spray. Het is op het moment zo'n vieze modderboel overal, ze zouden in een keer bruin zijn zonder!

Mary Kate komt een blij jarig meisje ophalen, haar moeder rijdt de meiden naar school vandaag. Verjaardagen op middle school zijn altijd erg leuk. Vrienden en vriendinnen versieren het kluisje van de jarige en bakken allerlei lekkers. Saskia krijgt brownies, chocolate chip cookies en cupcakes (die later vanavond in Cosmo's buik zullen verdwijnen, zucht!).

Mijn knieen voelen weer helemaal normaal, dankzij de massage, dus ik ga naar Sharons core training. Ik vertel haar het knieenverhaal en ze is verbaasd, want zij loopt ook regelmatig zijdelings op de stairmaster zonder problemen. Tja, ze is ook een goede vijf jaar jonger, dan ik. De ouderdom komt met gebreken!

De hele week is het er niet van gekomen om ergens "interessants" te gaan wandelen met Cosmo. Het is berekoud, maar net boven het vriespunt met een harde snijdende wind, maar de lucht is ook strakblauw. Ik kies Great Falls, eens kijken of de sneeuw en vele regen van de afgelopen week daar iets heeft gedaan.

Na mijn America the Beautiful pas aan de rancher te hebben laten zien (de tweede keer, dat ik hem gebruik, nog veertien keer en ik heb de kosten eruit), pak ik me dik in en ga op pad. Cosmo heeft meteen zijn neus aan de grond, die ruikt duidelijk overal wild. Soms wordt hij helemaal opgewonden en tuurt het bos in, maar we zien geen herten dit keer.

Bij het tweede uitzichtspunt is een prachtige regenboog in het wilde water te zien. Daar moet ik natuurlijk de nodige foto's van maken. Van watervallen is niet veel meer te zien, de rivier is een kolkende massa. Het geraas is van verre te horen, wat een kracht! Ik krijg nooit genoeg van dit park, het is altijd weer zo anders.


Het temperament van de natuur



Nu de bladeren van de bomen zijn, zijn de mooie vogels ook weer beter zichtbaar. Een paar blue jays vliegen van tak op tak en eentje blijft mooi zitten voor een foto. Bij een groepje felgekleurde bluebirds ben ik niet zo gelukkig. Die fladderen teveel. Een klein ijverig spechtje, jong, want er zit nog maar weinig rood op het kopje, klopt op een takje. Ik geniet.


Blue jay vrouwtje



Spechtje

Na een uurtje begint de kou toch door mijn lagen kleding te sijpelen, dus ik ga met tegenzin terug naar de van, waar de verwarming keihard aangaat. Thuis warmen een kop soep en een warme douche me nog wat verder op, want wat is het koud!

De sneeuw heeft echt de winter doen beginnen. Helaas protesteren mijn spieren er hard tegen. Ik ben mijn schoonzus dankbaar voor een warme doek, die ze me voor mijn verjaardag gaf. Daarmee blijven in ieder geval mijn nek en schouders extra warm.

Helaas moet ik er toch nog een paar keer op uit. Saskia en Laura komen thuis uit school en ik heb haar beloofd hen naar Chipotle te brengen. Saskia heeft er expres haar lunch voor overgeslagen. Ze is dol op hun kipburrito's en deelt er een met Laura.

Kai moet na school blijven, want we kregen gisteren bericht, dat hij een F heeft voor wiskunde op het moment. Niet goed, als je je aan het aanmelden bent bij colleges! Een van de redenen is, dat hij zijn huiswerk niet maakt. Hier telt huiswerk mee voor het cijfer. Nu heeft hij vanmiddag een proefwerk gemaakt en dat goed gedaan, dus volgens hem is het nu geen F meer.

Toch gaat hij weer bijles krijgen van Claudia en hebben we afgesproken, dat hij zijn huiswerk maakt, voor hij gitaar gaat spelen. Hij zal het verder zelf moeten doen, want volgend jaar zijn wij er niet om zijn hand vast te houden.

Voor haar verjaarsmaaltijd vanavond heeft Saskia, zoals ieder jaar, P.F. Changs. Laura gaat ook mee, al kan ze tot Saskia's teleurstelling niet blijven logeren. Het wordt een gezellige maaltijd.

Voor we gingen zitten, vertelde ik aan de hostess, dat Saskia jarig is en koos een (gratis) mini dessert voor haar uit. Het wordt de red velvet cake en die komt de serveerder brengen met een kaarsje erop, erg leuk. Die mini desserts zijn perfect, vooral voor mij, die een paar hapjes zoetigheid lekker vindt, maar meer niet. Saskia en Laura delen de erg lekker uitziende banaan"loempia's".

Veteranendag

De overblijfselen van tropische storm Ida komen vandaag over ons heen. De wind en regen maken me al vroeg wakker. Wij krijgen het westelijke staartje met slechts gestage regen, ten oosten van ons wordt twintig centimeter regen verwacht!

Met deze koude regen lokt een lange wandeling met Cosmo niet. Hij heeft er ook geen zin in, want hij vindt nat worden verschrikkelijk. Na een kwartiertje ben ik dus alweer thuis. Daar doe ik dan maar een goed uur Wii Sports Active. Ik heb een interval routine in elkaar gezet daarop. Overal lees ik, dat dat de beste training is, waar je spieren nooit aan wennen.

Gisteravond hebben Rick en ik de laatste hand gelegd aan Kai's senior ad voor het jaarboek. Een halve bladzijde zal het worden, net als bij Katja. Katja werkte mee aan haar seniorjaarboek en dus "moesten" wij voor haar een halve bladzijde kopen (de duurste optie). Natuurlijk kunnen we voor Kai niet anders doen, maar men verdient flink aan deze advertenties, dat is zeker!

In de stromende regen rijd ik naar Oakton, waar ik met Pat en Marcella heb afgesproken bij Luciano's. Het is twaalf uur, de afgesproken tijd, maar ik zie geen van beiden nog.

In het restaurant krijg ik vast een tafeltje en wat water. Pat komt een kwartiertje later aan. Ze heeft het natuurlijk superdruk nu met de verkoop van hun huis hier en verontschuldigt zich, dat ze laat is. Marcella kan op het laatste moment niet. Dat is bijna altijd het geval, wel jammer, want ik vind haar ook erg aardig, maar ze lijkt het erg druk te hebben.

Al zal ze nog regelmatig in dit gebied zijn, feitelijk zijn Pat en haar gezin al terugverhuisd. Ze zal wel naar Ricks vijftigste verjaardagsfeest komen over anderhalve week. Daarna ga ik proberen om in januari naar haar in New Jersey te gaan. Zo voelt deze lunch niet als een echt afscheid, tenminste.

We kletsen nog lang, nadat we onze lasagna (Pat) en linzensoep en garnalensalade (ik) ophebben, na. Net op tijd voor Saskia's chiropractorafspraak ben ik thuis. Overal zijn er vandaag tekenen van Veteranendag. Langs de hoofdstraat in Vienna staan om de zoveel meter vlaggen. Veteranen hoeven vandaag bij de chiropractor ook niets te betalen.

Veteraan zijn hier in de VS is geen pretje, zeker niet, als je er ernstige lichamelijke of psychische problemen aan over hebt gehouden. Deze hele week al wordt daar bij WTOP over gesproken. De problemen van sommige veteranen zijn zo gecompliceerd, dat er geen bevoegde medici voor zijn in de militaire ziekenhuizen. Heel erg om te horen, hoe wanhopig familieleden zijn om maar de juiste verzorging voor hun geliefden te vinden.

Kai heeft vandaag "ethics day" (de website is voor een high school hier in de buurt, niet Kai's) gehad. De seniors moesten in zakenkleding op school komen (overhemd met nette broek en schoenen voor Kai), kregen daar ontbijt en werden dan in groepen onderverdeeld. Onder leiding van volwassenen moesten ze vier ethische problemen oplossen.

Kai vond het heel interessant, kan ik aan hem merken. Ik vraag hem een van de ethische situaties te beschrijven. Die gaat over een paar mannen in een warenhuis, die overduidelijk dronken zijn. Een van hen neemt een klein meisje de toiletten in en verkracht en vermoordt haar. Verscheidene mensen zien hem met het meisje weglopen. De studenten moesten bepalen, wat die mensen hadden moeten doen: het meisje helpen of de politie bellen. Nogal heftig, maar die heeft duidelijk de meeste indruk op Kai gemaakt.

De rest van de middag pak ik in en maak me klaar om morgen weer richting Blacksburg te vertrekken met Cosmo. Katja ziet enorm uit naar onze komst, ik vraag maar niet, of dat is om mij of om Cosmo. Gisteravond liet zij het egeltje op Skype zien, dat nu ook bij hen woont. Het wordt een hele zoo daar dit weekend met drie honden, een kat, een egel en meerdere vissen!

Op vrijdag zal ik dan verder rijden naar Asheville, North Carolina, waar ik met Christine het weekend zal doorbrengen. Het weer voor morgen en vroeg vrijdag klinkt niet erg goed, maar voor het weekend wordt heerlijk weer voorspeld. Op zondag ga ik dan weer naar Blacksburg, haal Cosmo op, en rijd maandag terug naar huis. Ik heb er enorme zin in!

Renaissance Festival

Zaterdag

Terwijl ik Cosmo uitlaat, valt me op, hoe warm het is! Het blijkt opeens om negen uur al twintig graden te zijn. Wel worden er regen- en onweersbuien voorspeld, voornamelijk vanmiddag. De vochtigheid maakt, dat het nog warmer aanvoelt.

Janet belt om te vragen, of we nog gaan fietsen. Ik kijk op de radar en daar is geen regen in ons gebied op te zien. Het is zo lekker warm, dus we besluiten het erop te wagen.

Als even later Peapod komt met onze boodschappen, zie ik, dat het plenst! Ik doe dus voor de zekerheid toch maar een regenjas aan op de fiets.

Een paar weken geleden vond een ex-collega van mijn eerste baan hier mij op Facebook. Ze vertelde, dat ze nu iedere zaterdag op de Vienna farmer's market staat om koffie te verkopen. Aangezien we vlak langs die markt fietsen, ga ik even hallo zeggen. Mimi vindt dat duidelijk heel leuk. Grappig, alweer een gezicht uit mijn verre verleden terug.

Janet en ik vervolgen onze tocht over het mooi verkleurde W&OD pad. De lucht ziet er dreigend uit, maar de temperatuur is aangenaam. Voor we het weten, hebben we er tien mijl opzitten. Het pad is erg rustig, waardoor we de hele weg naast elkaar kunnen fietsen.

Net als we op de terugweg zijn, openen de hemelsluizen zich! Mijn hemel, als het hier regent, dan plenst het ook meteen! Drijfnat fietsen we verder. Voor ik mijn regenjas dicht kon doen, was ik al doorweekt! Gelukkig is het een warme regen en we genieten desondanks van de rit. Na 32 kilometer zijn we weer thuis.

Na een snelle douche ga ik naar Safeway. Voor school hebben de kinderen ontsmettende hand-gel nodig en Kai en Saskia hebben de hunne beiden opgemaakt. Safeway heeft zelfs een heel "griep voorkomend" schap heeft gecreeerd!

Bij de Starbucks tracteer ik mezelf op een misto met hazelnoot siroop. Inmiddels zijn de donderbuien gearriveerd, dus ik ga lekker op de bank Nederlandse shows kijken met Cosmo aan mijn voeten. "Model in een dag" vind ik heel leuk!


Hondenportretten

Saskia is naar een verjaarsfeestje met een origineel programma. Ze doen een speurtocht in Tysons Corner (gelukkig hebben ze een locatie binnen gekozen ervoor!). Saskia wint niet met haar team, maar ze vond het wel heel erg leuk.

Als ze thuiskomt, gaan we weer aan de slag met koekjes bakken. Saskia heeft nog twee "service" uren nodig. We bakken chocolate chip koekjes en brengen die dit keer naar het brandweerstation in Vienna. Daar worden ze weer heel enthousiast ontvangen.

Het nieuwe kwartaal op school begint volgende week en dan moeten er weer vijf vrijwilligerswerkuren gedaan worden. Ik vind het wel een goed initiatief, maar het is heel moeilijk om bedrijven bereid te vinden een dertienjarige vrijwilligerswerk voor ze te laten doen. Het vergt dus altijd even zoeken.

Saskia gaat met Delaney mee naar Theater Sports op school. Dit is een grappige competitie tussen middle schoolers. Teams van verschillende scholen krijgen een thema en moeten daarop improviseren. Een jury bepaalt welk team dat het beste doet.

Wij eten zalmkabobs en dan wil Rick de nieuwe breedscherm tv inwijden. Hij gaat een film halen bij Blockbuster. De keuze valt op "Imagine That" met Eddie Murphy. Een lekker makkelijke en vermakelijke film is het en het beeld op de tv in HD is natuurlijk super! Binnenkort zal ik eens een foto maken van hoe ons theatertje er nu uitziet.

Zondag

Voor mijn doen ben ik vroeg wakker. Het is dan ook prachtig zonnig weer, de gele bomen maken onze slaapkamer nog lichter, dan gewoonlijk. Ik hoop Mary Ellen zover te krijgen om te gaan hardlopen, maar die gaat helaas naar de kerk vanochtend. Dan doe ik, na mijn wandeling met Cosmo, maar een flinke Sports Active routine.

Intussen eet de rest van het gezin, inclusief Delaney, die hier heeft gelogeerd, ontbijt. Het plan is om vandaag naar het Renaissance Festival in Maryland te gaan. Hier gaan we vrijwel ieder jaar heen, maar het is er dit jaar nog niet van gekomen. Vandaag is de laatste dag van het festival, dus we grijpen onze kans.

De rit naar Maryland gaat vlot, tot we zo'n twee mijl van het festival verwijderd zijn. Dan komen we in een lange file terecht. Het is geen straf om hier te wachten, want aan weerszijden van de weg staan felgekleurde bomen. Zo laat in het jaar zijn we hier nog niet eerder geweest.


In de file

Als we, een vol uur later, eindelijk de van kunnen parkeren, rommelen de magen flink, want het is na enen. We nemen ons voor volgend jaar eerder te vertrekken van huis. Er staat (vreemd genoeg) geen rij bij de kassa, dus de kaartjes zijn zo gekocht.

Dit festival wordt gehouden in een permanent park met gebouwen uit het tijdsperk van Hendrik VIII. Het ligt ook in het bos en na de regen van gisteren is het een modderbad, waar we doorheen lopen. Gelukkig hadden we dat al voorzien en dragen het juiste schoeisel daarvoor. We zien mensen op blote voeten lopen, omdat ze hun schoenen niet willen verpesten!

We haasten ons naar het gedeelte met restaurants. Daar vinden we wonder boven wonder plaats aan een tafeltje. Voor Kai (om wie ik me zorgen maak, want hij hoest nog steeds flink en zegt soms benauwd te zijn) ga ik gefrituurde augurk en kaasbrood halen. De meisjes halen hun eigen eten, o.a. "lint" frietjes (in een heel dun lint gesneden en gefrituurde aardappel) en zoete aardappelfrietjes.


Rick haalt een kalkoenpoot en een broodje met crabcake. Ik bestel zalmkroketjes, die ontzettend lekker zijn! Verder snack ik wat mee van de frietjes van de meisjes. Het is me allemaal een beetje te vet, al smaakt het wel erg goed. Nadeel is wel, dat het wespentijd is. Saskia eet er bijna een op!

Na het eten gaan we rondlopen. Gelukkig is de modder verderop in het park wat minder. Ik vermaak me met mensen in kostuum te fotograferen. We kijken in de veschillende winkeltjes en Rick haalt wat mead voor mij. Deze honingwijn vind ik erg lekker, maar drink het alleen bij dit festival.

Kai koopt een ukelele bij een van de winkeltjes. De meisjes gaan van de hoge houten glijbaan af en hebben grote lol. Rick en ik vermaken ons vooral met de verschillende kostuums, die mensen aanhebben. Er lopen prachtige bij, maar ook waarvan je denkt "Hoe kun je het aantrekken?".

Sommige vrouwen hebben wel heel gewaagde topjes aan! Rick vertelt zelfs, dat bij een van de vrouwen, waar hij zijn kalkoenpoot kocht, een deel van de tepel te zien was. Zij was allerminst slank te noemen, dus appetijtelijk vond Rick het aanzicht niet.


Langzaam lopen we door het park. Op deze laatste dag is het flink druk. Kai en de meisjes luisteren naar een tovertruc, de meisjes proberen een "wench" met ballen gooien in het water te krijgen (Drench a wench) en we zien allerlei acrobaten bezig.

De meisjes willen ook graag naar binnen in het Museum of Unnatural History. Daar zie je allerlei fantasiefiguren, elven e.d., die net echt zijn. Rick, Kai en ik zijn er al meerdere malen in geweest, dus blijven buiten wachten.


Al zie ik veel mooie dingen, ze zijn allemaal heel duur en wij hebben niet meer spullen nodig in ons huis. Ik weersta dus de draakjes, feetjes en andere fantasiecreaties, die allemaal zo professioneel zijn gemaakt. De artiesten hier hebben werkelijk enorm veel talent. Het is bijna onvoorstelbaar, dat al deze dingen handgemaakt zijn (daardoor zijn ze ook zo duur, natuurlijk).


Saskia en Delaney willen graag hun hand in was laten maken. Daarbij willen ze ieder hun hand zo houden, dat ze bij elkaar een hart vormen. Dat lukt goed, dus de dames zijn tevreden.


Zoals ieder jaar hebben we weer van dit festival genoten. Er is zoveel te zien en doen, een bezoek is eigenlijk te weinig. Dit keer hebben we geen van de shows of het steektoernooi gezien. Dat maakt, dat we volgend jaar weer terug willen komen!


Mooie boerderij onderweg



Thuis eten we gauw avondeten en gaan Kai en Saskia vroeg naar bed. Ik maak me om beider gezondheid nog steeds zorgen. Kai hoest nog flink en met de H1N1 griep rondwaaiend vind ik dat maar niets. Saskia is weer verstopt, dus die is echt ergens allergisch voor. Alleen helpen de antihistamines haar niet. Ik zie weer een doktersbezoek in onze nabije toekomst, helaas.