Over allerlei dieren

Tien voor half zeven betekent opstaan. Tot Orions ergernis neem ik hem niet mee. Ik ga liever gewoon op pad zonder verder tijd te verliezen. 

Het is weer bewolkt en vochtig, maar een zeer aangename temperatuur. Ik varieer de route van gisteren ietwat en loop bijna vier kilometer. 

Onderweg zie ik eerst een hinde in iemands tuin. Of het dezelfde als gisteren is weet ik niet. Ik zie een streep in haar vacht aan de linkerkant en misschien kan ik haar daar voortaan aan herkennen. 

De vochtigheid creeert ook mooie paddenstoelen

Dit keer loop ik ook langs een aantal pleinen en dan zie ik waar sommige herten de nacht doorbrengen. Het zusje en broertje liggen bijvoorbeeld in een achtertuin aan een van de pleinen. Ze kijken me nieuwsgierig aan, maar blijven liggen. 

Thuis maak ik snel ontbijt en schenk de koffie in die Rick gezet heeft. Ik moet er nog steeds wat aan wennen dat ik nu klaar ben met mijn cardio. Het bevalt me zeer goed. 

We gaan naar Starbucks voor onze koffies en spelen wat Pokemon Go. Dan maak ik me klaar voor personal training. 

Sharon wijst naar een boom dichtbij hen en zegt dat daar al een paar dagen een paar roodstaart haviken veel lawaai maken. 

Na het halve uur met gewichten probeer ik wat foto's te maken van degene, die er nu alleen zit. Misschien hebben ze een nest daar, maar ik zie niets wat daarop lijkt. Het zijn enorme vogels, want de boom is heel hoog. 

Om wat meer foto's te maken vanochtend, want dat stemt me vrolijk tijdens deze bewolkte dagen ga ik naar het Community Center. 

Daar zie ik een luzernevlinder en de schattige bijen met de oranje achterpootjes. Het kleine vlindertje is niet in Europa te vinden en heeft dus ook geen Nederlandse naam, in het Engels is het een fiery skipper. 

Eenmaal weer thuis gaat de bel en de man van het bedrijf dat onze omgevallen bomen weghaalde brengt een cheque om wat terug te betalen. Ik vraag hem meteen of zijn bedrijf een arborist heeft. Dat blijkt hij zelf te zijn en hij biedt aan om naar mijn kersenboom te kijken.

Gelukkig ziet die er volgens hem gezond uit. Hij vindt het ook vreemd dat de treurkers zo opeens doodging. Hij denkt dat het van de aanhoudende droogte was, die de boom verzwakte en hem daardoor ziek maakte. Ik ben al blij dat de Japanse kers gezond is. 

Rick en ik maken lunch en terwijl we eten zie ik een eekhoorn acrobatisch in onze moerbeiboom hangen. Geen idee wat hij daar te eten vindt, want de vruchten zijn op. Deze beestjes kunnen zich in allerlei bochten draaien. 

Judith belt vanuit Kansas en laat me hun nieuwe huis daar zien. Het is heerlijk groot en modern. 

Het is een heel andere wereld dan Maine vertelt Judith. We zoeken het eens op en Kansas is meer dan vijf keer zo groot als Nederland en heeft slechts 3 miljoen inwoners. Het is weer een gezellig gesprek en om half twee nemen we weer afscheid tot volgende week. 

Heel even ga ik buiten zitten, maar zie steeds donkerder wolken zich samenpakken. Ik maak nog gauw even een korte wandeling en dan barst de zondvloed los. Wat kan het hier toch onweren en regenen!

Christine is deze week bij familie in Canada dus er is geen happy hour vanavond. In de plenzende regen gaan we naar Genki om mijn yakitori te halen en Rick eet taco's van Taco Bamba. Terwijl ik dit typ schijnt de zon weer. Hopelijk is dat morgen ook het geval.