Over de Great American State Fair en verdrietig nieuws uit New Jersey

Als mijn Fitbit om kwart over zes trilt zie ik de zon buiten! Die is er de hele week bij het opstaan niet geweest. Het is ook zeer aangenaam buiten, hoewel wat vochtig. 

Op mijn Foot Path app kies ik een wandeling van 3,2 kilometer. Ik zie dit keer geen herten, maar wel bewijs dat ze net langs geweest zijn in de vorm van keuteltjes. De regendruppels en dauw zijn mooie fotografie onderwerpen. 

Deze route leidt me weer langs het huis met de steentjes met woorden erop. De bewoonster komt net naar buiten om haar vuilnis naar de stoep te brengen. Ik vertel haar hoe ik het zo mooi vind, die steentjes en de "Jada's Garden" kleine gratis bibliotheek. 

Het blijkt dat de steentjes door haar en haar schoonzus zijn geverfd. Jada was haar nichtje dat helaas is overleden. Die stenen en het bibliotheekje zijn dus een herdenking aan haar. 

Een paar minuten na zevenen ben ik weer thuis. Rick heeft net de koffie klaar en ik maak mijn ontbijtspullen op. Het is altijd een beetje meer smullen op vrijdag, omdat er meestal meer over is dan de andere dagen. 

Na het eten maak ik me klaar voor de dag en Rick en ik gaan samen onze koffies halen. Daarna zet hij me af bij het metrostation en ik neem de trein naar het Smithsonian station. 

Tijdens de rit gaat mijn telefoon en ik zie dat het Katja is. Ze is enorm overstuur, want Django is net in hun tuin overleden. Hij gaf schuim over en toen Katja terugkwam na de kinderen uitgezwaaid te hebben was hij heengegaan.

Wij vonden dit afgelopen weekend al dat Django heel erg achteruit was gegaan. Kevin bleef op met hem en moest hem overal heen dragen om zijn behoeftes te doen. Voor Django zelf is dit het beste, zijn lichaam was op. Maar voor Katja, Kevin en de kinderen is het natuurlijk een groot verlies. 

Eenmaal in Washington loop ik eerst het Smithsonian kasteel binnen. Ik ga nog even bij de tentoonstelling daar kijken. 

Een fotografie thema deze maand is "probleem oplossen". Ik maak een foto van een deel van ENIAC, de allereerste computer. Die heeft heel wat problemen opgelost. 

Inmiddels is het na tienen en ik sluit aan in de korte rij voor de veiligheidscontrole. Tien minuten later loop ik de National Mall op en het valt me meteen op dat het gras dat recentelijk voor miljoenen dollars gerestaureerd was helemaal bruin vertrapt is. Dat is geen wonder natuurlijk. 

Het geheel is opgezet als lange rijen witte gebouwen aan weerszijden van het gras. Daarin zijn zaaltjes naast elkaar. Het eerste gedeelte heeft alle ministeries en de Trust for the National Mall. Daar ga ik binnen en zie een hele muur met nummerplaten. 

Deze robot"hond" kan van alles doen van geleidehonden vervangen tot explosieven ontdekken

Het volgende witte blok huist een heel aantal van de staten. Iedere staat plus de grondgebieden (Puerto Rico, Guam, de Maagdeneilanden) is vertegenwoordigd. Af en toe ga ik naar binnen, maar niet overal. Iedereen is heel vrolijk wat het een leuke belevenis maakt. 

Voor het reuzerad staat een lange rij, anders was ik er wel ingegaan

North Dakota

Kansas

Die afschuwelijke boog wil Trump in de stad laten bouwen

Er wordt ook dagelijks een rodeo gehouden en ik aai een paar van de koeien en een stier. Helaas heeft die stier niet lang meer te leven, want die wordt na de zomer geslacht, vertelt de vriendelijke eigenaresse. Dat had ik nu even niet willen weten...

Echt lieve koeien, ze vinden geaaid worden heerlijk

Nu is het tijd voor de andere kant van de Mall. Montana heeft informatie over de dinosaurier skeletten, die daar gevonden zijn. Oklahoma vindt het kennelijk het belangrijkst dat ze aan Route 66 liggen. Opvallend zijn ook de vele mensen in Amerikaanse vlag shirts of andere patriotische kledingstukken. 

Tussen de staten in is er een kiosk voor mensen, die in alle vijftig staten zijn geweest. Dat ben ik dus en ik hoor dan kennelijk bij een club. Ik ben nummer 927 van de Fair bezoekers, die dit voor elkaar heeft gekregen. Dat vind ik eigenlijk best veel als je nagaat dat het niet heel goed bezocht werd. 

Acht staten hebben geweigerd mee te doen nadat onze leider zich ermee ging bemoeien. Daaronder ook Pennsylvania en Virginia heeft zich op het laatste moment ook teruggetrokken. Pennsylvania is toch best leuk met een kopie van de Liberty Bell.

New Jersey is grappig, omdat wij in augustus op strandvakantie gaan in Cape May County. Ik weet niet of de mensen, die de kamers bemannen, ook uit de staat komen. Ik ben vergeten dat te vragen. Maar ze zijn meestal zo enthousiast om alles te laten zien dat ik denk van wel. 

Missouri en Wisconsin zijn leuk om te zien en er staat een ellenlange rij voor Florida. Daar ga ik niet in staan, want ik weet dat dat is omdat zij een pluche alligator weggeven. Wij hebben zeker geen extra pluche beest nodig!

De laatste twee die ik binnenga zijn Michigan (Ricks staat) en Virginia. In Michigan is niets terug te vinden over de enorme hoeveelheid bewoners van Nederlandse afkomst. Virginia doet dan wel niet mee, maar het LOVE beeld is leuk en er is veel informatie over de presidenten, die hier vandaan komen. 

Intussen ben ik doorweekt van het zweet en drink een hele fles (gratis) water leeg. Tijd om terug naar de metro te lopen. Uncle Sam wuift me gedag. Ik ben blij dat ik gegaan ben en het was best leuk. Was het een fair (zoiets als een kermis)? Absoluut niet, eigenlijk was het een beetje saai, zeker als je niet zoals ik graag foto's maakt. 

Rick staat me in Vienna weer op te wachten en thuis eten we meteen lunch. Dan maak ik me klaar voor het zwembad. Na de warme ochtend is het koele water zeer aangenaam. Ik krijg dertig baantjes gedaan en dan begint het te regenen. 

De rest van de middagen besteden Rick en ik aan het verder boeken van onze vakantie in Frankrijk eind september. Het wordt niet veel langer dan een week, maar we zien er enorm naar uit die tijd met Kai en Raquel te besteden. 

Voor het avondeten valt de keuze op PF Chang. Dit is een keten met "Chinese" cuisine en we zijn er al een hele tijd niet geweest. Het eten is best lekker, maar zelfs als het niet vermeld wordt is het gefrituurd. Het is mij veel te zwaar en ik hoef er voorlopig niet terug. 

En zo is het alweer weekend! Allemaal een fijne paar dagen gewenst!