De Church Street Stroll (zeg dat eens tien keer heel snel!)

Weg is de zon van gisteren weer en het is maar somber buiten. Met moeite sta ik tegen achten op en kleed me in mijn dagelijkse sporttenue. Rick heeft mijn koffie al aan het pruttelen.

Het is de Juan Valdez, die we uit Colombia meenamen. Alleen is de koffie wel slap dus volgende keer er maar een extra schepje bij doen. Verder smaakt het lekker en ik heb wat gerookte zalm en een tomaat als ontbijt.

Onze favoriete "kerstboom"

Saskia slaapt nog, want zij hoeft pas om tien uur terug naar Richmond. Ik neem afscheid van haar en vertrek tegelijkertijd met Rick naar Anytime Fitness. Daar doe ik een uur cardio op de ARC trainer en dan weer een half uur personal training met Sharon.

Het regent hard als ik klaar ben, maar ik speel toch wat Pokémon Go op de terugweg. Dan maar een beetje nat, ik moet en zal mijn Excellent curve ball eindelijk eens maken. Maar ik krijg Nice en Great, maar geen Excellent. Hier ben ik nu al maanden op aan het oefenen!

Thuis douche ik en neem dan Orion mee naar Vienna. Het is nu wel droog, maar waterkoud. Bah, mijn fibromyalgie speelt deze dagen wel erg op, helaas. Bij Whole Foods eet ik een salade met garnalen en tomaat als lunch.

Als ik gegeten heb ga ik kijken of ze dennenappels met kaneelgeur hebben. Dat is het geval en hun kerststerren zijn ook mooi en maar $6 voor een grote. Die gaan dus ook mee naar huis, ik heb een "trommeltje" voor de haard staan voor de dennenappels en de kerstster gaat in de plantenhouder.

Vandaag is het Cyber Monday, dus er zijn allerlei koopjes online. Natuurlijk moet ik daar ook gebruik van maken en ik besteed een paar uur met online winkelen. Ik ben dan al halverwege met cadeautjes voor Katja en Saskia. De mannen zijn altijd een stuk moeilijker!

Saskia belt in paniek op, ze heeft haar notities voor haar essay in de keuken laten liggen. Dat essay moet vrijdag klaar zijn. UPS is nog net open dus ik breng het schrift gauw weg zodat Saskia het morgenochtend krijgt.

Een interessante zonsondergang vandaag

Intussen is het droog en Rick komt vroeg thuis. We gaan naar de jaarlijkse "Church Street Stroll" hier in Vienna. Church Street is het historische gedeelte van ons stadje. Terwijl we er lopen zien we Santa Claus en die poseert voor ons naast de Polar Express, die in de boekhandel is gereden. Bards Alley heeft dat zo goed gedaan (zij winnen dan ook de prijs voor best versierde etalage)!

Wij gaan die winkel binnen en ik bestel er een glas wijn, want er is ook wijn en sommige lekkernijen. Rick gaat verder kijken, maar ik vind het nogal koud buiten en om een half uur in die kou te lopen lokt me niet.

Gezellig verlicht

Marshmallows rooteren

Als mijn wijntje op is ga ik op zoek naar Rick. Ik vind hem bij Caffe Amouri met een warme cappuccino. We lopen naar het podium en zien daar Kathryn en twee van haar vriendinnen. De burgemeester Laurie opent de festiviteiten en verwelkomt dan Santa Claus, die op een antieke brandweerwagen aankomt.

Santa helpt Laurie de kerstboom van Vienna aan te steken. Dat is geen dennenboom, maar een hulstboom. Wij vinden dat altijd vreemd want het is niet bepaald een indrukwekkende boom. Het is een beetje de grap van Vienna, maar ach, het ziet er weer sfeervol uit.

Wij lopen langzaam terug naar de auto. Onderweg komen we Niall tegen en die is nooit om een praatje verlegen. Een heel sociale Ier is het en heeft ook altijd van alles interessants te vertellen. Mijn maag rommelt intussen flink dus ik ben de saaie, die het gesprek afkapt.

We hebben besloten Indiaas te gaan eten en Bombay Bistro weer eens een kans te geven. Dat restaurant is er al decennia. Het heeft niet de atmosfeer van ons favoriete Jaipur, maar het eten is heel erg goed en goedkoper. We hebben een heerlijk maal.

Thuis gaan de voeten omhoog en de verwarming aan. We kijken naar een show, die huizen laat zien, die helemaal voor Kerst versierd zijn. Daar haalt onze tuin niet bij! Dit keer is het ook binnen, mensen hebben elk hoekje van hun woon- en eetkamers gevuld met kerstversieringen! Ik zou er gek van worden, moet ik zeggen!

Oktoberfest en happy hour

Zaterdag

Rick is alweer vroeg uit de veren maar ik hoor hem niet opstaan en slaap lekker tot half negen door. Het is al warm genoeg om zonder jas ons ontbijt bij Starbucks te gaan halen. Dit wordt voorlopig de laatste mooie dag want orkaan Nate komt onze kant op. Weliswaar sterk verzwakt maar met (zeer nodige, dat wel) regen.

Op de terugweg lopen we over de farmers market. Ik heb een heel kleine hoop dat ze hier net als in Ottawa wilde bosbessen hebben, maar die is tevergeefs. Er zijn vooral veel tomaten en natuurlijk pompoenen. 

We kopen niets maar ik vind het altijd leuk om rond te kijken. Het haalt niet bij een Nederlandse markt maar het is ook iets waar de buurt komt kopen. Als we terug naar de auto lopen zien we Niall en Serena, die hierheen gefietst zijn. We hebben hen al lang niet meer gezien en praten even bij.

We zijn ook in het zuiden van de VS en om half tien eten mensen al BBQ ribben

 

Thuis gaat Rick een fietstocht maken en ik doe mijn stappen buiten op het deck. Dan maken we ons klaar om naar het Oktoberfest in Vienna te gaan. Dat wordt druk bezocht dus we zijn blij als er net iemand weggaat voor een parkeerplek niet te ver weg.

Zulke festivals hebben ook altijd een soort braderie met tentjes van kunstenaars en kleine bedrijfjes. Daar lopen we eerst even langs. Dan kopen we kaartjes voor bier of in mijn geval cider. De Caboose Brewing Company uit Vienna verschaft dat dus, tot Ricks eeuwige ergernis, geen echt Duits bier.

Ons eten is wel Duits, een bratwurst met zuurkool, komkommer- en aardappelsalade. Terwijl we in de hete, want het is een graad of dertig, rij wachten zie ik Sara opeens. Wij gaan donderdag weer samen lunchen en Sara heeft een suggestie, ergens waar we geen van beiden nog zijn geweest.

We bestellen ons eten en gaan dan op zoek naar een zitplaats. Onderweg zien we nog Lois en Jim waar we morgen gelijk mee afspreken. Wonder boven wonder vinden we daarna nog een paar stoelen vlakbij het podium met een Duitse hoempa band.

Het eten smaakt ons prima! De salades zijn lekker licht en de bratwurst niet te vet. De "Buergermeisterin" wordt intussen voorgesteld en blijkt een geemigreerde Duitse te zijn. Zij helpt dit Oktoberfest al jaren organiseren en het is altijd weer leuk al is het natuurlijk allerminst authentiek.

Terug thuis gaan we verder aan de Halloween decoraties. Rick heeft een projector met enge scenes gekocht en die installeren we in Saskia's kamer. Nu wachten tot het donker wordt om te zien of het succesvol is (niet zo, we gaan hem naar Kai's kamer verhuizen en nog wat andere dingen veranderen, maar het gaat er heel griezelig uitzien!).

Onze buddleia zit vol vlinders op het moment (moeilijk te fotograferen met mijn telefoon dus niet scherp helaas)

Intussen besluiten we dat het perfect weer is om te grillen. We gaan naar Whole Foods en kopen avondeten en ik ook wat andere benodigdheden voor mijn ontbijt. Ze hebben van alles te proeven waaronder een heerlijke rose. Na de lunch hebben we geen zin in de hapjes.

We genieten de rest van de middag op het deck van het heerlijke weer. Het zal moeilijk zijn er afscheid van te nemen, maar het is nu eenmaal herfst. Hoewel de temperaturen voor Nederlandse begrippen nog zomers zullen zijn komt er flink wisselvallig weer aan en mijn spieren houden daar over het algemeen niet van.

Voor het avondeten maak ik een verschillende kleuren tomatensalade met verse olijven en augurkschijfjes. Ook maak ik de champignonsaus voor de biefstukken. Rick grilt die laatsten perfect en we hebben er ovenfrietjes met truffelsmaak bij.

We eten gezellig buiten al is het al bijna donker. De krekels zingen hun concert en ik zou dit weer vast willen houden! Waarom kunnen we weer niet onder controle krijgen?

Zondag

Het blijft donker in de kamer dus zelfs Rick staat pas tegen negenen op. Voor de verandering ben ik al vroeger wakker, maar lees wat op mijn telefoon. Het is inderdaad voor het eerst in weken bewolkt en heeft vannacht wat geregend. Daarvan wordt vandaag meer voorspeld.

Rick laat Orion uit en ik vraag of het koud is. Hij lacht me hartelijk uit, het is namelijk om kwart over negen al 24 graden! Zonder jas kunnen we dus ontbijt gaan halen.  Koffies van Starbucks en broodjes van Peet's. Op het deck genieten we ervan.

Dan vertrek ik met Orion naar boven om een uur interval op de elliptical te doen. Rick gaat een nieuwe wifi installatie aanbrengen in de basement. Deze moet tot ver buiten reiken zodat we buiten ook op onze computers kunnen (kan wel achter maar niet voor op het moment).

Als we er klaar mee zijn gaan we de binnenlandse vluchten voor onze Nieuw-Zeelandse en Australische reis boeken. We hebben drie weken en gaan naar Auckland, Perth, Melbourne, Cairns en Sydney. Ik weet het, op zijn Amerikaans, maar het is niet anders.

Het is nog best gecompliceerd want alleen Rick en ik hebben dezelfde reis. De meisjes komen op verschillende tijden, want Saskia wil langer in Perth blijven en Katja komt naar Melbourne. Uiteindelijk zijn de vluchten en huurauto's geboekt, nu de hotels nog.

Voor de lunch gaan we Cenan's, de Turkse bakkerij in Vienna. We bestellen stokbroodjes voor de lunch. De mijne heb ik met zalm en cream cheese, Rick neemt met salami en kaas. Thuis eten we toch weer buiten, de zon laat zich zelfs aarzelend zien! Al die voorspelde regen voor vandaag blijft weg.

Daardoor is dit echt een bonus zomerse dag. We kunnen de hele middag buiten zitten, al is het wel heel vochtig. Ik denk dat er erg slecht weer aankomt (van tropische storm Nate) want ik heb opeens weer erg veel pijn.

Om vijf uur hebben we bij Paladar afgesproken voor happy hour met Lois en Jim, die we gisteren bij het Oktoberfest zagen. Dit is een Cubaans restaurant. Lois en Jim hebben al een tafeltje in het bar gedeelte.

Hun happy hour is heel goed, gerechten van het gewoonlijke menu kosten de helft minder. We bestellen drankjes en Rick en ik delen de drie verschillende salsa's met lekkere taro chips. Lois en Jim delen empanadas en ceviche. Die empanadas bestellen Rick en ik ook want die zien er heerlijk uit.

Rick en ik proeven drie soorten rum

Het is gezellig en het eten en drinken is lekker. Happy hour komt steeds meer terug met veel goedkopere gerechten en drankjes tussen 16 en 19 uur gewoonlijk. Toen ik in de VS kwam was het zoals de Italiaanse aperitivo gratis als je een drankje kocht. Dat is niet meer zo, maar terug van weggeweest met veel goedkopere gerechten.

Wij hebben in ieder geval ook ons avondeten binnen voor een luttel bedrag. We spreken af dit vaker te doen en gaan huiswaarts. Daar laat Orion voor het eerst zien dat ook hij pluche dieren uiteen trekt. Niet zomaar een knuffel maar zijn lammetje wat hij al sinds zijn geboorte heeft. Arme Lamb Chop!

Een sociaal dagje

Rick moet vanochtend vroeg op, maar het is alweer zo grijs buiten en ik blijf lekker tot half negen liggen.  De monteur om eindelijk na maanden onze zolderfan te maken zal tussen negen en tien komen dus ik maak gauw mijn ontbijt.

Buiten plenst het werkelijk, helemaal niet voorspeld dus de overstromingswaarschuwingen vliegen ons om de oren!  De crackers met Bonne Bouche en een glas groen sap zijn weer een zeer smakelijk ontbijt. 

Een paar minuten na tienen zie ik Charles, de monteur, naar onze voordeur lopen.  Gauw doe ik Orion in zijn bench met een paar lekkernijen.  Charles is een oudere man met Amerikaanse vlag bretels en een blauw hoedje op tegen de regen. Orion blaft vanuit zijn bench al genoeg en ik ben blij hem niet los gelaten te hebben.

Jammer genoeg voor Orion duurt het uren voor Charles klaar is en iedere keer als die beneden komt loop ik er met een check naar toe en zegt Charles weer dat het nog niet werkt.  Intussen ren ik op de plaats om mijn stappen bijeen te krijgen.

Orion is ontzettend lief.  Hij gaat eens liggen en als ik hem iets lekkers geef knauwt hij daarop.  Af en toe blaft hij zielig om mij te vertellen dat hij zich heus zal gedragen. Maar als Charles in zicht komt is er van dat goede gedrag niets te merken. Het is dus het beste Orion in zijn bench te laten.

Het regent en regent en ik vind het jammer dat Grumpy's buisje is gevallen, want ik denk toch weer een paar centimeter (we meten hier niet in millimeters maar inches, 2,5 cm). Het loopt al tegen twaalven en Charles is nog steeds niet klaar.

Om half een heb ik afgesproken met Sara voor de lunch.  Ik moet nog douchen dus doe dat maar gauw, vreemd om te doen met die monteur in huis, maar ik zie geen andere manier. Charles belooft voor half een klaar te zijn en dat lukt hem ternauwernood.

Eindelijk na meer dan een half jaar hebben we weer een fan op zolder! Het is meteen te merken aan de temperatuur daar, want ik ga natuurlijk kijken. Ik betaal Charles en laat dan Orion eindelijk weer los. Gelukkig vindt hij zijn bench over het algemeen prima.

Tijdens mijn wandeling met Orion voor mijn dagelijkse "kleuren" foto

Lang kan ik niet met Orion spelen want ik heb mijn lunchafspraak wel naar een uur verzet, maar dat komt al snel.  Sara zit al aan een tafeltje bij Viet Aroma als ik er aankom.  Dit restaurant wordt steeds populairder, de meeste tafels zijn bezet.

Sara en ik kletsen gezellig bij onder het genot van heel goed Vietnamees eten. Ik neem de kip pho met een loempiaatje. Sara heeft een gerecht met van alles en nog wat waarvan ze dacht de helft mee naar huis te nemen. Het is echter zo licht dat ze alles opeet.  Dat is wat ik zo fijn vind van Vietnamees, het is niet zwaar.

Op de terugweg haal ik nog een paar knauwdingen voor Orion, want de meesten daarvan zijn vanochtend opgegaan terwijl hij in zijn bench was. De regen is eindelijk opgehouden en ik zie mijn kans schoon toch lekker op het deck te gaan zitten.

Af en toe komt de zon ook tevoorschijn en ik heb goede hoop morgen lekker te gaan zwemmen. Natuurlijk vindt Orion ook weer zijn weg naar onze vijver.  Kleddernat komt hij terug. Het blijft een deugniet!

Chris komt mij halen voor ons maandelijkse happy hour met de Vienna dames. Dit keer komen er maar liefst zeven anderen en we krijgen een tafel bij Red Galanga. Het wordt een gezellige avond en veel later dan andere keren, pas tegen negenen zijn we weer thuis!

Flapjack wil ook wat aandacht en jaagt Orion weg

Gewoon nog eens een blog, ik kan niet op een passende titel komen

Om de een of andere reden viel de pizza van gisteravond helemaal niet goed en kon ik niet slapen van de misselijkheid.  Gelukkig besloot mijn maag dat ook niet fijn te vinden en de rest is geschiedenis zoals we hier zeggen.

Daarna viel ik als een blok in slaap en word pas om kwart over zes wakker.  Veel later dan gewoonlijk en ik val niet weer terug in slaap.  Het is dan ook niet moeilijk om om acht uur op te staan.

Vooral ook niet omdat het weer een lekker warme zomerse dag is. Ik maak een crumpet met kaas en tomaat en een kop koffie (van Ricks al gezette koffie) als ontbijt en luister naar het cicade concert en de zingende vogels. Ik vind het deck zo heerlijk in dit seizoen, het is gewoon een extra kamer.

Maar natuurlijk moet er gesport worden.  Alleen zie ik dat mijn Fitbit weer eens onverwacht leeg is en ik laad die even op. Daardoor ga ik toch later naar de sportschool dan ik zou willen en heb maar tien minuten voor Sharon me voor de personal training komt halen.

Toen ik naar binnen liep zag ik de rode en zwarte linten aan het hek. Vandaag ligt de high school coach, die afgelopen weekend in een ongeluk omkwam, opgebaard in de kerk aan Church Street waar Anytime Fitness ook is.  Die kleuren zijn de high school kleuren dus de linten zijn voor hem.

Sharons dochter was een cheerleader de afgelopen jaren en Sharon heeft voor bloemen van de cheerleaders gezorgd.  Ook zij gaat echter niet, zo goed kende zij hem ook niet en er zullen al zoveel mensen zijn. We zijn het erover eens dat begrafenissen niet bepaald ons ding zijn. Met zoveel mensen herinnert de familie ons toch niet.

Toch houdt het me bezig.  Misschien omdat ik de familie zijdelings ken of omdat het gewoon zo'n zinloos ongeluk was?  In ieder geval is het hartverwarmend te zien hoe de gemeenschap reageert.  Zo is het weer duidelijk dat we toch in een apart stadje wonen al is dat vastgegroeid aan Washington.

Thuis lijn ik Orion aan voor zijn wandeling.  Die is helaas maar kort, want al gauw komen we langs een tuin met twee blaffende honden.  Orion is zo sterk, ik kan hem ondanks zijn harnas nauwelijks aan!  Ik probeer nog andere richtingen, maar overal zijn mensen of honden.

Dan gaan we maar binnen wat trainen.  Orion moet op zijn mat blijven zitten als ik buiten ben en de deurbel laat gaan.  Eerst tref ik hem iedere keer bij de voordeur, maar opeens heeft hij het door en zit hij nog op de mat als ik weer binnenkom.  Jammer genoeg zijn er geen anderen bij de voordeur, maar dit trainen is toch belangrijk.

Voor de lunch ga ik weer naar Chopt denkend dat dit de laatste dag is dat ik mijn favoriete salade kan bestellen.  Ik vraag het aan de medewerksters en de salade zal er nog zeker een week zijn!  Ik geniet er in ieder geval weer van, wat een heerlijke combinatie van ingredienten waarvan ik de helft niet eens zou weten waar ik het zou kunnen krijgen hier.

Orion rent even lekker met zijn vriendin Mia en dan doe ik hem in zijn bench.  Hij valt dankbaar aan op de bevroren gevulde Kong, die hij krijgt.  Ik loop naar het zwembad waar ik nog net een stoel onder een parasol kan bemachtigen.

Beide zwembanen zijn bezet met kinderen, die zwemlessen krijgen.  Er is mij gezegd dat die voor volwassenen bedoeld zijn dus ik neem mijn flippers en kickboard mee.  Zodra ik aan kom lopen vraagt de coach of ik wil zwemmen. Op mijn bevestigende antwoord wordt de baan meteen leeggemaakt.

Er stond op het bord dat het water dertig graden zou zijn, maar dat is zeker niet het geval!  Gelukkig niet eigenlijk, want met deze hitte is wat verkoeling wel te wensen.  Een half uurtje later heb ik er weer een kilometer opzitten en eigenlijk zou ik verder willen, maar ben bang dan weer zo'n terugslag te krijgen.

Dit seizoen heb ik zestien kilometer gezwommen tot nu toe.  Het haalt niet bij Chris' mijlen (zij zwemt drie mijl (5km) iedere avond), maar ik ben er toch trots op.  Misschien haal ik morgen een mijl of twee kilometer, we zullen zien.

De muziek staat weer zo hard dat ik me eraan erger, maar gelukkig zie ik iemand anders klagen en wordt het meteen een stuk minder.  Ik ben misschien vreemd, ik houd er niet van de hele tijd muziek te horen. Chris vindt dat ook, maar kennelijk heeft iemand besloten dat het tegenwoordig nodig is de hele tijd die (luide) muziek te hebben.

Tot mijn grote verrassing wordt er opeens om kwart voor vijf aangekondigd dat er een kwartier jazz muziek zal zijn.  Wat een verschil en hoe rustgevend!  Rick sms-t of ik nog bij het zwembad ben en dat is het geval.

Hij zwemt zijn baantjes en dan gaan we huiswaarts.  Rick wil iets kouds voor zijn avondeten en ik zie mijn kans schoon.  We gaan naar Sushi Yoshi voor sashimi en sushi, mijn favoriete Japanse restaurant hier.

Na even wachten krijgen we stoelen aan de sushi bar en bestellen ieder onze keuzes.  Rick neemt een wasabi shumai als voorafje en die is anders dan wij kennen van de Thaise restaurants (logisch natuurlijk), maar wel lekker.

Rick neemt nog twee sushi rollen erbij en ik een bord sashimi en een handrol (die eruit ziet als een ijsje). Het smaakt ons allemaal heel goed en de bediening en sushi chefs zijn heel aardig. Niet voor niets is dit restaurant zo populair!

Het is een goed begin van het weekend.  We hebben nog geen specifieke plannen, maar het wordt vast weer genieten.  Dat is wat de zomer is voor mij en hopelijk duurt die nog lang!

Een rondleiding in onze omgeving

Het is nog maar steeds moeilijk om op tijd op staan.  Deze jet lag duurt wel lang!  Iedere dag probeer ik ietsje eerder op te staan en vandaag is het tien over half negen.  Rick heeft de honden al buiten gelaten.

Hij vertrekt naar zijn werk en ik maak koffie en roerei met tomaat en kaas als ontbijt. Daarna neem ik de honden mee de tuin in en "ren" een half uurtje op de plaats.  Meer tijd heb ik niet, want ik heb om tien uur afgesproken voor een voor mij ongewone rondleiding.

Net voor tienen gaat de deurbel en ik geef de honden gauw hun Kongs en doe Orion in zijn bench.  Via de garage loop ik naar buiten en ontmoet M. en haar dertienjarige dochter Y. Zij zullen eind april naar dit gebied verhuizen want E., de man, heeft een baan in Tysons Corner.  Al sinds november en sindsdien reist hij ieder weekend heen en weer.  Dat is natuurlijk niet te doen dus zijn gezin verhuist hier ook heen.

Het is echter wel een heel iets voor ze, merk ik.  Dat herinner ik me ook van vroeger toen mijn ouders, broers en zus hierheen verhuisden.  Soms gaat het heel makkelijk en soms is het echt een enorme stap (voor mij ging het heel makkelijk, maar voor mijn zusje bijvoorbeeld niet). Belangrijk is om open te staan voor nieuwe dingen.  Dat staan zij volgens mij echt wel.

Om tenminste Y. wat gerust te stellen over haar nieuwe school rijd ik als eerste naar Thoreau Middle School.  Daar gingen onze kinderen heen en ken ik een aantal mensen.  We bellen aan en ik vraag aan de receptioniste, die ik vaag herken, of we wat van de school mogen zien.

Dat kan niet maar ze geeft wel heel wat informatie.  Ook overhandigt ze M. een kaartje met de persoon waar M. mee kan praten.  Dat blijkt mijn vriendin Denise te zijn, ik dacht dat zij hier verpleegster was, maar kennelijk is ze van functie veranderd.

De receptioniste herkent mijn naam ook meteen als ik hem noem en vraagt Denise of ze tijd heeft om te komen praten.  Na een hug voor mij geeft Denise M. en Y. allerlei antwoorden op hun vragen.  Ik denk dat zij zich na afloop wat beter voelen over het beginnen op een nieuwe school in een ander land.  Dat is mij twee keer in mijn leven overkomen en ik weet van beide keren nog dat het niet makkelijk was.

We rijden ook nog even naar de high school waar Y. na Thoreau heen zou gaan mochten zij in dit schoolgebied een huis vinden.  Dat is duidelijk wel hun hoop maar de huurmarkt voor vrijstaande huizen is niet makkelijk in dit gebied, vooral niet met een hond, die zij ook hebben.  Ik hoop dus op wat wij noemen een "lucky break" voor hen.

Madison High School maakt ook een goede indruk. Hier kun je goed zien dat sporten een deel van de high school ervaring kan zijn. Hoeft niet, want alleen Kai nam deel met Football, de meisjes hadden geen interesse.

Y. wil graag paardrijden en heeft online een manege in McLean gevonden. Ik stel mijn GPS erop in en we gaan eens kijken. Ik denk dat het voor M.vooral  heel belangrijk is dat Y. ook graag hierheen verhuist. 

Onderweg komen we langs Wolf Trap waar 's zomers allerlei openlucht voorstellingen worden gehouden en zien ze een aantal van de echte landgoederen hier. Jammer genoeg is de manege er niet meer.  Het huis en de manege staan te koop. Het is gewoon te duur, denk ik.  De andere maneges zijn allemaal een stuk verder buiten de stad.

Onze volgende stop is McLean, want die plaats staat ook op het lijstje.  Dit is echter niet echt zo'n stadje als Vienna, al is er wel een "centrum" met winkels e.d. De buurten zijn hier wat ouder en ik zie niet echt enthousiasme bij de dames.

Fairfax is ook een leuk stadje dus ik neem ze daar vervolgens heen. Onderweg laat ik nog even het Vienna metrostation zien. Het oude gedeelte van Fairfax is erg leuk en ook druk.  Hier komen we even in de file te staan.

Dan is het terug naar Vienna via de ijsbaan in Fairfax want Y. vindt schaatsen ook leuk. Intussen is het bij enen en hebben we wel zin in een pauze.  Bij Potbelly bestellen we broodjes en smullen daar van.  Ik neem weer de mushroom melt, champignons en kaas, zo lekker!

Na het eten gaan we eerst naar het Mosaic District.  Dit is een stukje Europa, eigenlijk.  Jammer genoeg zijn hier geen alleenstaande huizen, maar wel erg leuke rijtjeshuizen.  M. maakt aantekeningen van alles wat ze zien en dat is nogal wat.

Als laatste laat ik Falls Church zien.  Ook een leuk stadje maar de buurten zijn een stuk ouder en het voelt ook niet zo erg als een apart stadje als Vienna.  Morgen krijgen ze nog Reston te zien via iemand anders en dan hebben ze denk ik wel een goed overzicht van wat leuk is en wat niet.

Terug thuis neem ik afscheid en geeft M. me de gewoonlijke drie Nederlandse kussen. Ze lijken heel blij met de rondleiding, die voor mij natuurlijk heel ongewoon was.  Ik hoop dat ik het wat meer aantrekkelijk heb gemaakt allemaal hier.  Het is natuurlijk winter ondanks het ongewoon warme weer.  Alles begint wel uit te lopen en de krokussen en sommige narcissen bloeien, maar de bomen beginnen maar net.

De honden zijn intussen zeker klaar voor de achtertuin.  Ik gooi de frisbee voor Orion en ik denk dat hij die binnenkort uit de lucht kan grijpen.  Ik probeer hem ook over dingen te laten springen wat hij zeker leuk vindt.  Het is een zeer leergierige hond, misschien wel te leergierig (al zou ik willen dat hij ook eens leerde niet tegen vreemden of zelfs bekenden te blaffen!).

Een tijdje geleden maakte ik een Facebook groep met alle dames, die ik in Vienna ken.  Vorige maand hadden we een leuk happy hour en vanavond is het er weer bij Pazzo Pomodoro.  Chris komt mij ophalen om half zes en Lois zit er al.

Mooie zonsondergang onderweg

Vanavond komen er zes anderen en ik vind dat een goede opkomst.  Ik denk maar zo, als er een persoon komt is het gezellig.  We kletsen zo'n anderhalf uur gezellig en dan gaat de ene na de andere naar huis. 

Een paar houden mij gezelschap tot Rick komt en kletsen dan ook even met hem.  Ik ben zo blij dat we in zo'n gezellige buurt wonen! Iedereen bedankt me ook voor dit initiatief.  Het is toch echt niet veel moeite om gewoon een berichtje te sturen en dan naar een bar te gaan. Wel leuk dat er zo'n animo voor is.

Samen met Rick bestel ik ons avondeten. Rick neemt een mixed grill, maar die ziet er niet zo lekker uit.  Rick is er ook niet zo over te spreken, alles is wat te droog.  Mijn groentepizza met verse mozzarella is echter heerlijk en ook licht.  Andere keren kreeg ik deze pizza vol vettige kaas en de verse mozzarella maakt die veel lekkerder.

De rest van de avond schrijf ik dit blog en kijk Jeopardy.  Ik vind dit quizprogramma nog altijd heel erg leuk.  De honden hebben kennelijk genoeg beweging gehad vandaag en zijn erg rustig.  Rick laat ze uit en ik ga het niet laat maken, meer dan vier uur in het verkeer vandaag heeft me flink moe gemaakt!

Memorial Day weekend

Zaterdag

Gisteravond laat zijn Katja en Kevin inderdaad aangekomen.  Nog net voor ik naar bed ging dus ik kreeg nog een knuffel van Katja.  Daarna ging iedereen meteen plat en dat was na middernacht.  Rick en ik slapen vanochtend dan ook lekker uit. 

Alleen Saskia is al weg als we opstaan.  Zij heeft een interview met een familie voor een mogelijk babysitbaantje.  Het is een goed idee van haar om te gaan babysitten, want zo verdien je een stuk meer geld dan met een baantje voor minimumloon.

Het weer is alweer schitterend.  Rick geeft me een kop koffie en een quesadilla en we eten buiten op het deck.  Het valt me op dat het kolibri buisje alweer bijna leeg is!  Hij of zij of beiden moeten wel vaak komen nu.

Terwijl we zitten te eten zie ik dat er een eerst van de grote bak drinkt en dan doorvliegt naar het buisje.  Ook het andere voederhuisje wordt druk bezocht tot vermaak van Zorro, die daar "thuis" nooit iets van ziet.  Gelukkig hangt het hoog genoeg dat de vogels niet door de katten gevangen kunnen worden.

Voor mijn 10000 stappen ga ik een uur op de elliptical "rennen".  Intussen lees ik en speel Word Feud en Trivia Crack.  Die laatste inmiddels in vier talen, want behalve Engels en Nederlands ook in het Spaans en Italiaans.  Kennelijk begrijp ik die talen goed genoeg, want bij beide spelletjes ben ik aan de winnende hand.  Echt sporten voor lichaam en brein is het dus.

Je wilt toch altijd kat zijn?

Inmiddels is het hele huis op, Rick heeft een fietstochtje erop zitten en we bespreken lunch.  Maar eerst moet de hele goegemeente douchen.  Ik vlucht naar boven, want het warme water is beperkt en mijn ervaring is dat jongeren nogal wat meer gebruiken dan wij.

Bijna 10000!

Als iedereen dan klaar is gaan Katja, Kevin, Rick en ik naar Viva Vienna.  Vandaag is daar de kermis en veel eetstandjes. Vorig jaar was het zelfs deel van Carnival Eats op Food Network.  Je kunt er dan ook van alles, zeker niet erg gezonds, krijgen.

Onze keuze valt op Al Nakheel, het plaatselijke Libanese restaurant.  Ik bestel de falafel in pita gerold, erg lekker!  De anderen bestellen shawarma's en kabobs.  Op de rand van een stoep eten we het in de schaduw op.

Terwijl we daar zitten komt onze overbuurvrouw Mel hallo zeggen en niet veel later onze vrienden Mary en David.  Het is enorm druk en dit is pas de eerste dag van drie dagen festival.  We kletsen gezellig bij, maar dan moet er nog iets heel slechts gegeten worden.  We zijn hier tenslotte op een kermis.

Alles kan hier gefrituurd worden

Er is een standje waar je van alles gefrituurd kunt kopen.  Van gewone dingen als aardappels en funnel cakes (een soort oliebol, maar dan dunner), maar ook augurken, een pindakaas met jam sandwich en verschillende chocoladerepen.  Ik bestel de Mars (hier Milky Way) reep gefrituurd en Katja en Kevin het chocolade chip koekjesdeeg.   Het smaakt heerlijk, maar wel (natuurlijk) heel zwaar!

Gefrituurde Milky Way (Mars), erg lekker!

We kijken nog wat rond bij de kermisattracties, maar vinden er niet veel aan.  Vroeger gingen de kinderen hier hele dagen heen, maar het is wel erg veel voor jongere kinderen en nu hebben ze daar dus geen interesse meer in.  We lopen dan ook terug naar de auto.

Rick en ik gaan het vlinderbankje dat ik heb besteld in elkaar zetten.  Online kreeg het goede recensies, behalve het in elkaar zetten.  Er zijn vier delen en ettelijke schroeven, lijkt zo makkelijk.  Maar dat blijkt het inderdaad niet!

Met veel bloed (ok, dat nog net niet), zweet en tranen (als je de zweetdruppels in mijn ogen telt) hebben we het meer dan twee uur later eindelijk in elkaar.  Dan ontbreekt nog steeds een schroef, maar het bankje zal zonder ook prima werken.  Mijn hemel, wat een slechte aanwijzingen!  We hebben het wel vijf keer weer uit elkaar moeten halen, maar nu ziet het er ook erg leuk uit.

Rick staat erop dat ik op mijn bankje poseer

De rest van de middag zitten we op het deck en genieten van het heerlijke weer en de vogeltjes.  De kolibri komt ook weer langs en ik neem een aantal foto's.  Ik kan het gewoon niet laten.  Saskia is intussen naar Lofty Salon geweest en heeft haar haar laten verbeteren door Taylor daar.  Het is nog steeds heel blauw, maar met een pony erbij ziet het er leuk uit.

Katja en Kevin gaan naar een barbecue feest hier in Vienna en willen daarheen gebracht worden, want ze zullen drinken.  Ik breng ze erheen en Rick gaat ze ophalen.  Wel goed dat ze van tevoren al besluiten dat ze dan liever niet willen rijden.

Rick en ik bedenken waar we willen gaan eten en onze keuze valt op Cafe Renaissance.  Daar zijn we alweer jaren niet geweest, maar we worden er als oude vrienden begroet door Saeed, de eigenaar.  We krijgen dan ook een leuk tafeltje aan het raam.

Saeed is Iraans, maar het restaurant heeft een sjieke Frans-Italiaanse keuken. Als voorafje neem ik de koude yoghurt komkommer soep en Rick de gerookte zalm.  Het smaakt ontzettend lekker! 

Onze kelner is Bulgaars en hoort mij Nederlands spreken met Rick. Hij vraagt welke taal dat is en introduceert ons dan aan de mensen aan de tafel achter ons.  Een van de mannen daarvan is ook Nederlands, hier sinds 1979 dus vier jaar vroeger dan ik.  Zo toevallig dat we net allemaal in dit kleine restaurant zijn!

Ons hoofdgerecht komt op enorme borden.  Ik heb de soft shell crabs almandine met groentes en Rick de filet mignon.  Zo ontzettend prima bereid en geserveerd is het.  Niet voor niets is dit restaurant nog steeds een van de sjiekste in Vienna.

Als dessert krijgen we vijf mini hapjes, precies lekker voor iets zoets.  Saeed geeft ons ook een gratis glaasje heerlijke port en we gaan weer zeer tevreden huiswaarts.  We besluiten dit restaurant weer vaker voor een romantisch etentje te bezoeken.

Zondag

Gisteravond werd het weer laat en hoezeer ik ook eerder op wilde staan, pas om half tien staan Rick en ik naast ons bed.  We horen in de verte het geronk van de motoren van Rolling Thunder al en haasten ons naar de afrit van de I-66 waar ieder jaar een enorme groep rijders de snelweg oprijdt.  De I-66 is daarvoor ook afgezet, heel indrukwekkend. 

Een leuke verrassing op onze stoep als we terugkomen, deze "beste vriendinnen" feetjes, die Annette me toestuurde.  Zo leuk!  Het feeendorpje groeit gestaag

We hebben echter te lang uitgeslapen, want we zien nog net de laatste motorrijders en dan opent de politie de wegen weer.  Onze overburen zijn er ook.  Van die buurman leren we dat het ieder jaar tussen 9 en 10 uur is.

Wij rijden Vienna in waar het Viva Vienna festival ook weer in volle gang is.  Het is dus druk, maar bij Panera en Starbucks valt het mee.  We nemen ook eten voor Katja en Kai mee, maar Kevin heeft de hele nacht overgegeven dus die wil niets.  Hij heeft waarschijnlijk voedselvergiftiging opgelopen tijdens zijn reis naar West-Virginia.  We hopen althans van harte dat het niet een besmettelijk virus is!

Buiten op het deck eten we ontbijt en daarna gaat Katja weer naar bed.  Ook zij was de halve nacht wakker door Kevins ziekte.  Intussen is hij een stuk beter, maar zijn beiden nog moe.  Ik doe drie kwartier op de elliptical en Rick maait het gras.

We hadden allerlei plannen vanmiddag met de kinderen, maar die gaan niet door.  Kai heeft werk, Saskia gaat bij het asiel met Bella, haar huisgenootje volgend jaar, naar kittens kijken en Katja en Kevin blijven liever rusten in de tuin.

Rick en ik gaan er dus samen op uit, want ik wil heel graag Rolling Thunder meemaken.  De afgelopen paar jaar waren we niet thuis met Memorial Day en ik vind het altijd een zeer indrukwekkend evenement.

Zodra we de stad inrijden staan we in de file, maar gelukkig kennen we genoeg garages en vinden er een vlakbij de parade.  Intussen is het ruim lunchtijd geweest dus Rick stelt voor dat hij eten gaat halen bij Paul, terwijl ik alvast ga kijken en foto's maken.

Gelukkig is de route van de motoren zo lang dat er geen rijen dik publiek staat.  Ik heb dan ook goed zicht op de rijders, vooral als ik tijdens een pauze oversteek.  De parade is al anderhalf uur gaande, maar de stroom motoren zal nog enkele uren doorgaan.

 

 

Rick komt een kwartiertje later met een heerlijk gerookte zalm pistoletje voor mij en een baguette met mozzarella en prosciutto voor hem.  We nemen beiden heel wat foto's en filmpjes en pas tegen drieen hebben we het wel gezien.

Thuis treffen we een weer helemaal betere Kevin en veel uitgerustere Katja.  We genieten van de tuin voor en achter het huis.  Ik wacht op de kolibri, die gelukkig ook weer komt.  Het is een vrouwtje heb ik inmiddels uitgevonden.  Hopelijk komt er ook nog een mannetje, want die zijn nog mooier.

Voor het avondeten gaan we naar de Lebanese Taverna, een van Katja's favoriete restaurants.  We krijgen de heerlijke pita's met knoflooksaus en Katja en ik delen de kibbeh nayeh, lamstartaar, en andere lekkernijen.  De anderen smullen ook, zo leuk om voor het eerst in lange tijd weer met zijn allen te zijn en Kevin is gewoon deel van de familie.

Na het eten gaat Saskia naar vuurwerk kijken bij Wolf Trap met Laura en haar familie.  Rick, Katja en Kevin gaan naar de bioscoop voor de 3D Mad Max film.  Kai en ik blijven thuis, Kai om te werken en ik ben gewoon te moe.  Net als in Nederland is dit ook een lang weekend voor ons.  Morgen is Memorial Day (dodenherdenking).

Foto's van Rolling Thunder staan hier

Foto's van de kolibri staan hier

Taste of Vienna, Koningsdagfeest en meer

Zaterdag

We slapen ruim uit, ik ben zelfs eerder wakker dan Rick en dat gebeurt zelden.  Saskia is al naar een vriendin vertrokken als we beneden komen.  Kai slaapt nog langer en heeft Cosmo bij zich, dus die hoeven wij niet meteen uit te laten.

Niet lang voor we aardbeien hebben

Mijn koffieleverancier, a.k.a. Rick, heeft zijn gisteren bestelde pond koffie bij Starbucks vergeten.   We hebben alleen decaf nu en daar ga ik niet voor.  We gaan dus naar Starbucks en bestellen daar behalve onze koffies, voor mij een venti americano met mocha smaak, ook sandwiches. 

Zelfs op de parkeerplaatsen lopen we onder de bloesems door

Thuis neem ik ruim de tijd om te ontbijten, maar dan is het ook echt tijd om te gaan bewegen.  De motivatie moet ik even zoeken, maar als ik dan eenmaal op de elliptical sta krijg ik zomaar mijn tienduizend stappen in een uur bijeen, al lezend en Trivia Crack spelend.

Het is erg somber weer vandaag en er dreigt regen. Vanmiddag zijn we uitgenodigd voor het jaarlijkse Koningsdagfeest en ik wil wat oranjes aan.  Maar ik heb alleen t-shirts en die zijn veel te koud.  Ik kies dus een blauwe capri en blauwe top en mijn "hamster" sjaal, die ook veel oranje heeft.

Die gekke sjaal moet het vandaag maar doen

Met Kai en Rick ga ik vervolgens naar Taste of Vienna.  Dit is het derde jaar dat dat gehouden wordt en er zijn dit jaar beduidend meer restaurants.  We zijn wat laat voor lunch, maar het is er nog druk.  Ik neem een paar hapjes van Ricks keuzes, waaronder een Zuid Afrikaanse "boerewors", maar bestel voor mezelf een garnalen taco van Bazins en een papaya salade van Tara Thai.

Lekker fris, die papaysalade

Terwijl ik daarvan geniet zie ik Nelly.  Grappig genoeg zag ik haar een paar dagen geleden ook al bijj het postkantoor.  Nelly heeft ook een Australian shepherd en we praten bij over de honden en eventuele nieuwe puppies.  Net als we vroeger praatten over de kinderen, bedenk ik me.

Het is, ondanks het weer, een populair evenement

Als toetje is de salted caramel macaron van Sweet City Desserts voortreffelijk.  Die is zo lekker dat ik me voorneem daar eens langs te gaan.  Dan zijn we alle drie verkleumd en al te blij huiswaarts te gaan. 

Daar ontspannen we allemaal even.  Rick en Kai spelen Age of Empires op hun telefoons en ik kijk een aflevering van Tussen Kunst en Kitsch.  Eigenlijk zouden we de rest van de middag en avond wel zo door kunnen gaan, maar Rick en ik willen ook wel erg graag naar het Koningsdagfeest.

Het is nog steeds droog, maar erg koud voor de tijd van het jaar.  Ik doe dus ook mijn winterjas aan en krijg daar geen spijt van.  Het "Holland House" van Myrthe en Dennis in McLean is weer mooi versierd en door een boog van oranje ballonnen lopen we de tuin in. 

Daar is het een stuk minder druk dan andere jaren, maar we zien meteen onze bekenden.  Het wordt erg gezellig en na zo'n anderhalf uur houdt het hoofd van de JSF groep hier een speech en krijgen we allemaal oranje bitter of jus d'orange om mee te toasten.

Overal oranje, zelfs bij de kleinste "fans"

 

Dat doen we met een gemeend "Dat hij leve" luid gesproken door Nederlanders en anderstaligen samen.  Rick is dol op oranje bitter en dat weten de mannen hier.  Hij heeft dan ook een extra groot glas.  Mij geeft het de rillingen en ik krijg nauwelijks de paar slokken op, brr!

Dat hij leve!

Het drupte tot nu toe wat, maar nu begint het echt te regenen en dat maakt het nog kouder ook.  We gaan allemaal onder tenten staan en eigenlijk is dat heel gezellig. Buiten draagbare open haarden bieden wat warmte.  Rick smult nog van wat hamburgers en eet zijn avondmaal hier.  Ik snack wat van de heel lekkere kipsate.

We kletsen zo leuk dat het opeens half acht is en dan heb ik het ook echt veel te koud.  Eigenlijk had ik al veel eerder naar mijn lichaam moeten luisteren, maar ik vond het ook zo fijn weer eens met mensen, die ik al een tijdje niet had gezien, bij te praten. 

Rick en ik nemen afscheid en in de auto doe ik meteen de stoelverwarming aan en de verwarming helemaal hoog. Ik heb nog wel een beetje trek, want geen hamburgers voor mij, al waren de sate en blokjes kaas ook erg vullend.  Ik bestel dus wat sushi van Yama wat we op de terugweg ophalen.

Zelfs nu ik dit blog schrijf ben ik nog niet helemaal opgewarmd!  Toch ben ik blij dat we gegaan zijn, ik vond het eigenlijk het leukste Koningsfeest ooit.  Ik ben nooit zo van de enorme bijeenkomsten en dit was meer intiem en makkelijker om met deze en gene te praten.

Zondag

Als ik mijn ogen open zie ik zowaar prachtig blauwe lucht.  Dat is een verrassing want er was een regenachtige dag voorspeld.  Het is zoveel vrolijker wakker worden met een vriendelijk zonnetje!

Rick en ik gaan ons zondagse ontbijt halen.  Hij haalt de koffies bij Starbucks en ik de sandwiches bij Panera.  Die van mij met ei, kaas, extra spinazie en extra tomaat.  Thuis zijn de kinderen inmiddels ook op en met zijn vieren ontbijten we gezellig.

Dan begeef ik me weer naar boven, dit keer voor een half uur interval op de elliptical.  De rest van de stappen hoop ik er vanmiddag tijdens een wandeling met Cosmo bij te krijgen.  Het is al meer dan twee weken geleden dat ik de 10000 stappen niet haalde en ik wil proberen dat tenminste een maand achtereen te volbrengen.

Voor Saskia terug naar school gaat wil ze boodschappen halen bij Whole Foods.  Rick en ik kiezen ondertussen avondeten uit.  We gaan grillen en onze buren komen eten.  Ik neem wat sushi mee naar huis voor mijn lunch.

Na de lunch nemen Rick en ik Cosmo mee voor een wandeling door de buurt.  Beiden halen we zo onze 10000 stappen.  Het is heerlijk lenteweer en zo'n bonus in plaats van het druilerige weer dat voorspeld werd!  We zijn ook lang niet de enigen op pad, iedereen geniet van het buiten kunnen zijn.

Zelfs niet gemaaide tuinen zijn mooi op het moment

Een robin paar heeft een nestje in onze magnolia

De rest van de middag lees ik buiten in het zonnetje met Snickers naast me op het bankje voor.  Saskia neemt weer afscheid tot volgend weekend.  Zij heeft nog minder dan twee weken te gaan op school en dan is haar eerste jaar college alweer voorbij!

Rick en ik bereiden het avondeten vast voor.  Chuck en Lorraine van hiernaast komen om een uur of acht en dan eten we kip spiesjes, gegrilde maiskolven en gegrilde wortels.  Als toetje hebben we mini fruittaartjes van Whole Foods.

Het is heel gezellig en pas na tienen nemen we afscheid.  Het was weer een heel gezellig laatste weekend in april.  Onvoorstelbaar dat het volgende week alweer mei is!

Foto's van de bloeiende buurt vandaag staan hier