Old Town Alexandria met Kai

"Het is prachtig weer!", verkondigt Rick enthousiast als hij tegen achten boven komt om te douchen. Tijd voor mij om op te staan, want ik wil ook op tijd naar de sportschool. Kai en ik maken eieren als ontbijt, die hij met salsa op brood eet en ik met plakjes tomaat. Het is zowaar koel op het deck met maar 18 graden, ongekend voor augustus.

Na het ontbijt vertrek ik naar Anytime Fitness. Daar doe ik mijn uur op de ARC trainer al Pokémon Go spelend. De klokkenwinkel onder ons is namelijk een Poke Stop. Ik vind het spel met zijn field research en vrienden etc. steeds leuker.

Thuis ga ik even op het deck zitten en zo mijn vitamine D krijgen. Het is eindelijk niet te warm om in de zon te zitten. Dan maken Kai en ik ons klaar om naar Old Town Alexandria te gaan. We laten Orion uit en vertrekken.

Zonder problemen parkeer ik een half uurtje later onder het stadhuis van het oude stadje. Het is lunchtijd en we willen aan de rivier eten. Bij het eerste restaurant waar we langs lopen zouden we een half uur op een tafeltje in de schaduw moeten wachten.

 

Daar hebben we geen zin in en op het terras van het Chart House zijn nog wat schaduwtafeltjes vrij. Hun menu laat de calorieen in elk gerecht zien (wat ik altijd heel fijn vind) en we schrikken van de vele over de duizend calorieen gerechten.

Kai neemt het broodje met crabcake en zoete aardappelfrietjes erbij. Ik neem een salade met kip, tomaat en uitgebakken spekjes. Van die laatste eet ik alleen genoeg om het smakelijk te maken.  Intussen genieten we van het uitzicht op de rivier en de Caribische muziek, die iemand verderop speelt. Ik zou hier uren kunnen zitten!

We hebben echter andere plannen in het stadje. Kai is op zoek naar iets om mee te brengen voor Raquel. We gaan kijken in de America! winkel maar wat een troep verkopen ze daar! Zo teleurstellend! Het enige wel leuke is een pluche adelaar (bald eagle) met een Amerikaans vlagje om, maar Kai ziet dat die in China gemaakt is, niet erg Amerikaans dus!

We zetten onze wandeling voort en zien een nieuwe winkel met allemaal spullen uit de omgeving. Daar hebben ze wel veel leuks, maar ook niet geschikt voor een jonge vrouw, die weinig plaats in haar bagage gaat hebben als ze naar Engeland verhuist in september.

We lopen door de pittoreske Captain's Row met een aantal van de oudste huisjes in de stad. Bij het Old Presbyterian Meeting House laat ik Kai het graf van de dokter van George Washington zien en dat van de onbekende Revolutionaire soldaat.

 

Kai wil graag naar de fair trade winkel, A Thousand Villages. Dat is ongeveer anderhalve kilometer lopen en ik speel onderweg Pokémon Go. Ik ben van plan op een middag terug te gaan en alleen maar dat spel te gaan spelen hier. Het is er een mekka voor!

 

 

Kai vindt een leuk klein boekje met een kardinaal vogeltje op de voorkant en Post It briefjes erin. Het is een leuke winkel om in rond te kijken. Ik moet me ervan weerhouden een paar leuke oorbellen te kopen. Daarvan heb ik er al meer dan genoeg.

Intussen zie ik een Pokémon, die ik nog niet heb, niet ver van de winkel. Kai stemt toe erheen te lopen, maar net voor we er zijn vlucht de Pokémon. Nou ja, we krijgen onze stappen zeker bijeen.

We lopen langs de oude apotheek waar Kai wel een rondleiding zou willen, maar die is pas twintig minuten van nu. Daar wil hij toch niet op wachten en we lopen naar het Carlyle House waar we al van plan waren de rondleiding te doen.

We hebben geluk want er begint net een. We krijgen eerst een film te zien over het leven van de welgestelde Engelse koopman John Carlyle. Er wordt gezegd dat in dit huis de Amerikaanse revolutie begon.

De Engelse generaal Braddock kwam naar Virginia om in de Frans-Indiaanse oorlog te vechten. Braddock maakte Carlyle's huis zijn hoofdkwartier en hij en zijn mannen keken neer op de kolonisten en misdroegen zich bij hun gastheer.

Eigenwijs als Braddock was luisterde hij niet naar het advies van de kolonisten. Hij ging oorlog voeren zoals de Europeanen al eeuwen deden, maar dat ging mis met de Indianen, waar George Washington al voor waarschuwde. De Engelsen werden in de pan gehakt en Braddock moest het met zijn leven bekopen.

Terug naar het Carlyle House, John Carlyle werd langzamerhand een Amerikaan en vocht mee in de Onafhankelijkheidsoorlog. Zijn prive leven was minder succesvol. Hij had twee vrouwen, die beiden in het kraambed stierven. Hij had elf kinderen en slechts drie overleefden hem en maar een werd volwassen, de andere twee overleden in hun tienertijd.

 

Prachtig houtsnijwerk!

Het is een interessante rondleiding, ook omdat men het huis zo perfect heeft gerestaureerd nadat het helemaal in verval was geraakt. Alleen jammer dat onze gids zo zacht praat en mompelt dat ik mijn oren echt op scherp moet stellen om haar te kunnen volgen terwijl ze nog geen twee meter bij me vandaan staat. Gelukkig had Kai hetzelfde probleem dus het lag niet aan mijn oren.

Via de voordeur van het statige huis staan we weer buiten. We hebben dorst gekregen en bij een gelato en koffie café bestel ik een nitro brew en Kai een flesjes water. We gaan even zitten terwijl we onze dorst lessen.

Daarna lopen we nog wat rond door de gezellige straatjes en kijken af en toe in een winkel. Tegen half vijf zoeken we de van weer op en betaal ik $10 voor het parkeren. Ik vind dat niets voor meer dan vier uur!

Op weg naar huis komen we af en toe in langzaam rijdend verkeer terecht, maar net na vijven zijn we terug in Vienna. Kai heeft ook besloten Virginia pinda's en chocola mee te nemen voor Raquel. Bij Rexall in het centrum van Vienna vinden we de pinda's. Er zijn allerlei smaken en Kai kiest bacon maple.

Bij Cocoa Vienna gaat Kai een doosje chocolaatjes uitzoeken. Ik zie dat de Pokémon, die ik vanmiddag niet kon vangen, ook hier vlakbij is. Ik loop erheen en hebbes!

Nog steeds zijn de schoonmakers in ons huis en we besluiten in het zwembad te gaan wachten tot ze klaar zijn. Daar zien we allerlei bekenden en Kai ontmoet een van onze nieuwere buren. Dan zien we op onze webcam dat niet alleen de schoonmakers eindelijk klaar zijn, maar Rick is ook thuis.

We laten Orion uit en dan willen de mannen graag naar Chevy's voor Tex-Mex eten. Ik ben daar minder van gecharmeerd, maar vind er vast iets lekkers. Tot onze grote verbazing blijkt Chevy's echter permanent gesloten! Het was er altijd druk en de andere twee restaurants in de omgeving zijn nog open dus geen idee wat de reden hiervan is.

De andere twee restaurants hier zijn zo druk dat we meer dan een uur zouden moeten wachten. Op Open Table zie ik dat Café de Luxe plaats heeft. Zij hebben een leuk terras en daar krijgen we een tafel. Chandler leidt ons erheen en is tevens onze ober.

Tot mijn verbazing zit ik te rillen. Het is nog 25 graden, maar ik ben moe en ook wat verbrand. Rick heeft altijd een sjaal voor mij in zijn auto en die heb ik vanavond nodig. Wij bestellen beiden een aangepaste salade nicoise met zalm en Kai heeft kip met groentes.

Het smaakt allemaal prima, hoewel Rick moeite heeft met alle salades. Hij voelt zich net een geit. Ik heb dat niet, maar ik at altijd al veel salades. Misschien dat het minder aantrekkelijk wordt als het kouder wordt, maar voor nu vind ik ze heerlijk.

Op de terugweg stoppen we nog even bij de mall om een nieuw elektriciteitskoord voor mijn laptop te kopen bij de Microsoft Store. Als we weer buiten komen zien we de maan en vier planeten op een rij! Mars ziet er echt rood uit en dan zijn er Saturnus, Jupiter en Venus, allemaal duidelijk zichtbaar.

Het was een heel leuke dag met Kai. Zulke dagen koester ik echt met alle drie de kinderen. Gelukkig merk ik aan Kai dat hij ook wel weer zin heeft om terug naar Duitsland te gaan en hij weet ook niet zeker of hij met de feestdagen thuis wil komen. Dat laat mij zien dat hij daar op zijn plaats is en dat maakt het afscheid nemen altijd makkelijker.

Dag 3 Italie: Verona

Om iets te zien moet je ook vroeg op dus ondanks mijn jet lag staan we om zeven uur naast ons bed. Ik heb ook slecht geslapen, voor mijn gevoel zelfs bijna niet, maar toch voel ik me redelijk uitgerust.

Gelukkig weet Kai waar het station is en leidt mij er naartoe.  Onderweg stoppen we bij een "bar" waar allerlei broodjes en koffies worden verkocht.  Ik bestel een klein broodje met prosciutto en een "caffe".  Ik krijg een espresso, die natuurlijk in een seconde op is, niet mijn idee van een koffie (denk aan de venti Starbucks, ha ha)! Enfin, het is een stoot broodnodige caffeine.

De machine waar Kai kaartjes probeert te kopen doet moeilijk dus kopen we ze ouderwets bij het loket.  De trein naar Verona staat al klaar op het eerste perron. Die stopt regelmatig bij onbekende plaatsjes en het landschap is ook niet heel interessant met uitzondering van de enkele wijngaard.   Anderhalf uur later stappen we daar uit.

Het station ligt niet zo dicht bij het centrum dus kopen we kaartjes voor de bus.  Zo reis ik ook eens in een Italiaanse bus.  De 12 rijdt net weg, maar lijn 51 zet ons keurig bij de Arena af.  Dat is een soort amphitheater zoals het Colisseum in Rome.  Het ziet er ook net zo oud uit, maar er zijn nog steeds voorstellingen hier!

Kai is hier net een week geleden geweest met Bea.  Hij leidt me als eerste naar het huis van Juliet uit Romeo en Juliet van Shakespeare. Hier kun je een kaartje kopen om op haar balkon te staan.  Natuurlijk wil ik dat doen en Kai neemt foto's terwijl ik daar sta.

Lang duurt het niet en als ik klaar ben zie ik dat ik de rij net voor ben geweest.  We lopen verder naar een leuk plein met een marktje.  Ook hier is er weer een toren te beklimmen, natuurlijk.

Wij kijken rond op het marktje op zoek naar een witte pompom voor Bea.  De witte pompoms, die ze hebben zijn niet groot of zacht.  Andere kleuren wel, maar uiteindelijk wil Bea die toch niet.

Via het mooie Piazza dei Signori en een standbeeld van Dante lopen we naar de rivier.  Onderweg zien we nog het huis waar Romeo gewoond zou hebben.

Na een blik op de Adige geworpen te hebben treffen we een paar oude kerken. Echter heb ik geen zin om iedere keer weer een paar euro te betalen om een blik naar binnen te werpen.  De basiliek Santa Anastasia slaan we dus over.

Daarnaast ligt een kleine veertiende eeuwse kerk, die ik veel interessant vind met zijn fresco's, die al zo oud zijn.  Daarvoor hoeven we niet te betalen. Die middeleeuwse kerken fascineren mij altijd, want ik probeer me het leven eromheen voor te stellen.

Inmiddels is het lunchtijd en we strijken neer bij een broodjeszaak.  Ze hebben een gezellig terrasje en Kai bestelt een baguette met prosciutto en mozzarella en ik een meergranen broodje met paarden filet Americain, pijnnoten, rucola en meer.  Amerikanen eten geen paardenvlees dus ik kreeg een geschokte reactie op Facebook, maar het smaakt allemaal erg goed en vers!

Na de lunch lopen we de Adige rivier over via de mooie brug. Daar steken we over en klimmen naar boven naar het "kasteel".  Dat is niet te bezoeken, maar de uitzichten zijn hier prachtig! Verona is zeker de moeite van een bezoek waard!

We hebben intussen dorst gekregen en drinken op het plein met het marktje een drankje.  Dan neemt Kai mij mee naar de gelateria, Amorino, waar hij en Bea een heerlijk ijsje hebben genoten.  Nou, ik kan beamen dat het lekker is!  Ik heb limoen met basilicum, pistache en caramel gelato en ongewoon voor mij eet ik het allemaal op en vind het jammer als het laatste druppeltje is weggelikt!

Helaas is het dan alweer tijd om de bus terug naar het station te nemen.  We zien dat de trein naar Bologna vertraging heeft, maar van perron 12 zal vertrekken.  We wachten en wachten, maar geen trein en opeens zegt het bord dat de trein naar Rome van hier zal vertrekken.

Wat er met die trein naar Bologna is gebeurd zullen we nooit weten! We hebben dan geen keuze en gaan wachten op de volgende trein.  Gelukkig komt die nog steeds aan voor Bea uit Modena zal komen.

Terwijl we op Bea's aankomst wachten kopen we vast kaartjes voor morgen naar Venetie zodat we dat niet morgen in alle vroegte hoeven te doen. Bea komt ongeveer precies daarna aan! Mijn voeten doen pijn en we nemen een taxi terug naar het hotel.

Daar hebben we een nieuwe kamer met drie bedden.  Echt keurig geregeld is het hier! Ik moet daarover bij thuiskomst een goede recensie schrijven. Ze hebben maar twee sterren, maar tot nu toe vind ik het althans op alle fronten drie sterren waard.

Als we ons opgefrist hebben lopen we naar Zanarina, een restaurant dat Kai en Bea al kennen en wat een heerlijke aperitivo heeft.  We genieten van lekkere drankjes en hapjes, ze hebben hier een klein buffetje. Gewoon lekkere hapjes, ik zou dat zomaar voor happy hour willen thuis!

Voor onze maaltijd gaan we naar Osteria Dei Grifone.  Daar is het druk, maar ze hebben nog een klein tafeltje.  De chef is duidelijk zeer gepassioneerd, maar intussen ben ik het einde nabij.  Wij willen vooral snel eten en hij tovert de lekkerste tagliatelle met viseitjes, basilicum en wat kruiden op onze tafel.

Alle drie kunnen we niet ophouden met eten, zo lekker is het!! Ik heb nog nooit zulke pasta gegeten. Ik kan het niet eens beschrijven behalve dat dit supervers gemaakte pasta met de lekkerste smaken is. We eten dan ook veel te veel en strompelen met overvolle magen terug naar het hotel.

Daar ontspannen we even, maar morgen gaat wekker nog vroeger dus het is zaak te gaan slapen.  Gelukkig lukt dat mij dit keer beter dan gisternacht!

Negenentwintig jaar getrouwd!

Zaterdag

Rick staat op maar ik droom nog zo lekker dus blijf liggen.  Pas tegen negenen dwing ik mezelf wakker te worden.  Ik wil morgen echt vroeger opstaan, zonde van de mooie zomerse dagen om zo lang te blijven doezelen!

Het is na de onweersbuien van gisteren een stuk minder vochtig en belooft een prachtige zomerse dag te worden. We gaan Vienna in en halen ontbijt en koffies van Starbucks. Voor mij weer de eiwit en paprika egg bites. Ieder hapje is zo smaakvol!

Op de terugweg halen we eieren en meerkleurige kerstomaatjes bij het gezellige wekelijkse marktje.  Dat wordt goed bezocht, er staat een rij voor de parkeerplaats maar gelukkig kan Rick nog met zijn kleine (ja, ik weet het) BMW i3 langs de straat parkeren. De tomaatjes zullen we vanavond eten, want die zijn lekker rijp.

Thuis gaat Rick zijn "biathlon" doen, stukje hardlopen, stukje fietsen.  Ik ga weer eens een uur op de plaats rennen op het deck. Het is zo genieten met al het vogelgezang, de kolibrietjes, de krekels en cicaden.  Eigenlijk is het een en al natuur concert, alleen helaas wel af en toe onderbroken door maaiers. Wat dat betreft was zo'n handmaaiertje als we vroeger hadden een stuk rustiger.

Na ons sporten gaat Rick gauw een duik in het zwembad nemen en ik rijd gauw naar Walgreens en Whole Foods om wat dingen voor onze trouwdag morgen te kopen.  Daarna gaan we met zijn tweeen terug naar Whole Foods en kopen daar spullen voor de lunch en het avondeten.

Mijn lunch bestaat uit een Goudse (is hier niet vanzelfsprekend) kaas tosti met rozemarijn brood en een kop watermeloen gazpacho. Rick heeft een boterham met Goudse kaas en rosbief.  We genieten er natuurlijk weer buiten van. 

Rick wil nog wat boodschappen doen en ik maak me klaar om naar het zwembad te gaan. Daar is het vrij rustig en ik vind al gauw een stoel onder een parasol.  Ik wacht tot mijn favoriete zwembaan vrijkomt en zwem dan vijftig baantjes, 1,25 kilometer.  Eigenlijk zou ik verder willen, maar ben bang dan mijn spieren te overbelasten.

Op mijn ligstoel ga ik eerst weer verder met Italiaanse strips lezen en dat gaat me goed af. Nu moet ik het ook weer kunnen produceren straks. Kai is duidelijk al veel verder gevorderd en verbetert mij af en toe, maar ik vind het al prima als ik mezelf goed verstaanbaar kan maken.

Rick komt ook naar het zwembad en we blijven tot vijf uur genieten van het lekkere water en weer. Ik lees weer meer in de biografie over Isabella van Castilie.  Dat is een serieus boek, ik heb ongeveer 250 pagina's gelezen volgens mijn Kindle en heb pas een derde van het boek uit!

Thuis ga ik lekker in mijn hangmatstoel verder lezen en Orion komt op het deck bij me liggen.  Als Mia naar buiten komt gaat hij langs het hek met haar rennen en blaft dan, want dat doen honden nu eenmaal, maar niet idioot veel. 

Even later komt die vervelende baas van Mia weer naar buiten en gilt "shut up" tegen Orion! Duidelijk is dat bedoeld voor Rick en mij en wij ergeren ons groen en geel.  We hebben honden aan alle kanten van ons en al die honden, inclusief Mia, blaffen.  Rick denkt erover te gaan praten met de man, ik begin er niet aan. Ik vind het gewoon een sukkel.

Rick grilt vanavond iets nieuws, zwaardvis.  We hebben er een speciale tequila en limoen marinade voor.  Ik maak de kersentomaatjes met verse olijven en augurken salade, een favoriet van ons, maar deze tomaatjes geven nog extra smaak. Een snee rozemarijnbrood met boter maakt het maal compleet.

De zwaardvis stukken lijken heel groot, maar de vis is zo licht dat het niet teveel is. Rick heeft het perfect gegrild. De vis is lekker zacht en de kruiden maken het werkelijk een delicatesse.  Voor herhaling vatbaar is het zeker!

We zitten nog een tijdje buiten en zien weer vleermuizen overvliegen.  Ik zou best eens willen zien wat er in het "bos" om ons huis heen woont wat we overdag niet zien.  Er zijn waarschijnlijk ook vliegende eekhoorns (een ervan vond onze zolder jaren geleden), wasberen en andere nachtdieren.

Zondag

Zomaar opeens zijn we negenentwintig jaar getrouwd!  Het weer vandaag is zeker veel beter dan op onze regenachtige trouwdag.  We halen Starbucks ontbijt en eten op het deck.

Dan gaat Rick een stukje fietsen en ik ga een half uur op de plaats hardlopen. Orion houdt me gezelschap. Intussen komen ook van alle kanten felicitaties, erg leuk.  Volgend jaar weer een jubileumjaar, we nemen echter geen dag vanzelfsprekend!

 

Dat betekent dat we van vandaag een bijzondere dag gaan maken. Ik heb Lorraine gevraagd of ze voor Orion kan zorgen, zodat Rick en ik naar Washington kunnen gaan.  Gelukkig doet ze dat graag.

Voor de verandering slapen ze samen

Wij vertrekken tegen twaalven en gaan eerst op zoek naar lunch. In het weekend is het in het kantoorgedeelte van de stad uitgestorven en veel restaurants gesloten.  Wij vinden Taylor Gourmet wel open en die hebben natuurlijk de heerlijke rucola en watermeloen salade.  Rick vindt een broodje naar zijn gading en we laten het ons goed smaken.

Dan rijden we naar het Kennedy Center.  Als cadeautje voor Rick heb ik kaartjes voor de King and I musical gekocht.  Rick vertelde me hier graag heen te willen en het is zo zelden dat hij een musical leuk vindt dat ik meteen het idee kreeg er op onze trouwdag heen te gaan.

Het Kennedy Center alleen al is een ervaring.  Wat een gigantische schouwburg is het toch en hij wordt nu zelfs uitgebreid. We nemen een drankje en wachten op het enorme balkon met uitzicht op Georgetown.  Ik vind het hier zijn al een belevenis, de grootste schouwburg in de hoofdstad van de Verenigde Staten.

 

Onze stoelen zijn helemaal bovenaan in het theater, maar wel in het midden.  De "nosebleed section" noemen ze dat hier. We zitten naast een groepje dames en degene naast mij laat mij regelmatig haar verrekijkertje gebruiken, zo aardig!

De show is werkelijk fantastisch! Rick en ik herinneren ons beiden de versie met Yul Brynner van onze kindertijd. Sommige liedjes kennen we dus goed, maar een aantal ook niet.  Het verhaal daarentegen is weer helemaal nieuw. Het doet me nu willen lezen over de Thaise geschiedenis.

Voor we het weten is het pauze en staan onze van tevoren bestelde drankjes klaar.  We kletsen gezellig met iemand naast ons, een oudere dame, die Yul Brynner nog in persoon heeft zien optreden. Die was toch echt de "King of Siam", al doet de huidige acteur het ook heel goed.

De tweede acte is zo mogelijk nog kleuriger, maar ook wat donkerder.  Rick en ik herinnerden ons niet het gedeelte over slavernij of de uiteindelijke dood van de koning. Voor ik het weet valt het doek en ben ik uit het sprookje.  Een staande ovatie wacht het ensemble. Wij hebben ook echt genoten!

Gelukkig staan we makkelijk geparkeerd en zijn zo de garage uit. We rijden naar de bruisende buurt rond Logan Circle en hebben een reservering bij Le Diplomate, een zeer geliefde Franse bistro. We zijn nog wat vroeg en drinken eerst iets aan de bar.

Dan krijgen we een tafeltje aan het open raam, want het is heerlijk weer. Dit restaurant is geen super luxueuze plek, maar iedereen is altijd laaiend over hun eten.  En terecht!

We beginnen met een kir royale en voor Rick een garnalencocktail en ik heb een halve kreeft.  Heerlijk!  De bediening is zeer attent, maar niet ergerlijk constant aanwezig.

 

Als hoofdgerecht heb ik gegrilde spijkerrog (skate) met kappertjes en citroen en een frisee salade.  Rick heeft de beef bourgignon, die ziet er lekker, maar heel zwaar uit.  Ik vind mijn gerecht, ondanks dat ik niet van frisee houd, heerlijk, ik eet zelfs de salade, want de olijven en artisjokharten maken die lekker fris.

Intussen pakken we ook elkaars cadeautjes uit.  The King and I was dus mijn grotere cadeautje voor Rick en ik heb daarbij een fles blauwe Chimay met een kaart.  Voor mij heeft Rick natuurlijk iets blinkends.  Ik ben tenslotte een ekster.

In het pakketje zitten een ketting, armband en oorbellen. De kristallen zijn blauw en ik doe alles meteen aan.  Wat ik al draag doe ik in het doosje waarin mijn cadeau kwam.  Ik krijg meteen allerlei complimenten.  Ik ben dan ook heel blij met dit ensemble!

We krijgen een gratis pot de creme van het restaurant met een kaarsje voor onze trouwdag.  Ook brengt de serveerder een paar glazen champagne op zijn kosten. Zo leuk! Ik geniet van een kaasplankje en Rick van die pot de creme waar ik ook een paar hapjes van neem.

Rick vraagt de auto van de valet en we rijden terug naar "het ware leven". Daar wacht onze hondenbaby ons op.  Hij is goed verzorgd door Lorraine en heeft al eten gehad. Het was werkelijk een heel leuke viering van negenentwintig jaar getrouwd! 

Over watersporten en musea

Alweer schijnt de zon uitbundig en is het al achtentwintig graden om kwart over acht.  Ik maak een crumpet met gerookte zalm en tomaat en schenk een flinke bak koffie in.  Rick heeft al met Orion gewandeld dus ik kan na het ontbijt meteen naar Lifetime Fitness.

Daar doe ik mijn spullen in de kluis en loop het zwembad in.  Kathy is er ook weer een stelt me voor aan een paar andere aqua sporters. De gewichten, die ik dinsdag had, zijn er niet meer en Doris vertelt verontwaardigd dat ze zomaar besloten hebben ze weg te gooien.  Zij gaat erover klagen.

Doris schat ik zeker tien jaar ouder dan ik en zij gebruikte die zware gewichten ook.  Ik neem dan maar het iets minder zware gewicht waar Doris haar neus voor optrekt.  Ach, denk ik nog naief, dan wordt het vandaag maar een wat minder intensief uur.

De instructrice is anders dan die van dinsdag en volgens Kathy minder intens.  Nou dat valt alles mee! (of tegen, het is hoe je het bekijkt)!  De cardio is goed te doen, maar als de gewichten eraan te pas komen wens ik al gauw dat ik lichtere had genomen! 

Er zijn zoveel repetities en op een gegeven moment vrees ik teveel voor mijn schouders.  Ik pas de oefeningen dus aan.  De vrouw voor mij lijkt helemaal niets van de oefeningen te doen dus zo kan het ook.  Al met al denk ik dat ik morgen mijn armen en schouders wel zal voelen, ondanks de twaalf pond gewichten, die ik meestal met Sharon gebruik!

Saskia vraagt of ik vanmiddag met haar meega.  Dat wil ik best, maar dat betekent meteen door naar het zwembad.  Ik wil mijn dagelijkse baantjes kunnen trekken.

Saskia komt ook mee en zwemt tien baantjes al kletsend met mij.  Dan gaat zij lezen en ik ga nog dertig banen verder.  Voor meer heb ik geen tijd, want ik moet me klaarmaken voor de lunch.

Om half een komt Chris me ophalen.  Zij sms-te me gisteren in paniek of ik haar alsjeblieft wilde adviseren over de excursies, die zij in IJsland moet gaan doen.  Zij reist voor het eerst alleen en heeft drie dagen in IJsland ingelast waar ze nu helemaal nerveus van wordt.

Natuurlijk ben ik nog nooit in IJsland geweest, maar Chris denkt dat ik haar tips kan geven over alleen reizen.  We bestellen eten bij Panera en kijken terwijl we eten (voor mij een kop kippensoep en een BLT boterham (bacon, spinazie en tomaat in mijn geval) naar de verschillende excursies.

Rick en ik waren eerst van plan deze maand ook naar IJsland te gaan, maar het koude weer weerhield me.  Nu ik de foto's en beschrijvingen zie wil ik er toch wel graag heen, maar als de dagen korter worden en het Noorderlicht mogelijk te zien is.

Chris weet eigenlijk al welke excursies ze wil doen.  Beiden nemen een hele dag waardoor ze nauwelijks alleen zal hoeven zijn.  Echte tips over alleen reizen heb ik ook niet, want ik doe het gewoon zonder er echt bij stil te staan (behalve misschien voorzichtiger zijn 's avonds als vrouw alleen, maar dat ben ik hier ook).

Nadat Chris mij uitgebreid bedankt heeft voor feitelijk niets (maar ik snap dat het haar geruststelt om te horen dat het echt niet moeilijk is) zet ze me weer thuis af.  Saskia heeft intussen met Orion gewandeld en die gaat gedwee in zijn bench.  Er is dan ook altijd weer iets erg lekkers voor hem daar.

Saskia heeft een afspraak met haar therapeute en als ik meega kan zij op de terugweg van de HOV (twee of meer in een auto) gebruik maken.  We gaan in Saskia's auto naar de stad en een kwartiertje later rijden we er binnen.  Tot onze verbazing vinden we meteen een parkeerplaats vlakbij waar Saskia moet zijn.

We zijn hier ook dichtbij het Witte Huis en het Renwick Museum.  Daar ben ik al een tijdje niet geweest en besluit eens te gaan kijken wat er nu aan tentoonstellingen zijn.  Er zijn een paar mooie en eentje, die nog wordt opgezet.  Zo te zien zijn het interessante plafonds.

Het museum is niet groot en een kwartiertje later sta ik weer buiten. Het is gehuisvest naast het gastenhuis van de presidenten, het Blair House.  Ik vertel hier tijdens mijn rondleiding wel over, maar lees vandaag eens over de geschiedenis ervan voor Eleanor Roosevelt het kocht en er dat gastenhuis van maakte.

Om de hoek is er het Decatur House en daar wil ik al heel lang een rondleiding.  Ik zie mijn kans schoon, maar helaas, het is enkel op maandag geopend.  De winkel is natuurlijk wel open en wel leuk om even in rond te neuzen.

Vanwege het zwemmen heb ik mijn tienduizend stappen nog niet bijeen en ik besluit rond te lopen.  Nu ben ik in het "gewone" kantorengedeelte van de stad, maar de architectuur is zeer gevarieerd.  Ik neem wat "typische" DC foto's en loop dan terug naar Saskia's auto.

Interessante architectuur

Obama is hier nog heel populair

Net als ik van plan ben weg te rijden belt Saskia dat ze klaar is en wel naar de auto zal lopen.  Saskia rijdt terug en pas vlakbij huis komen we in de file terecht.  Als ik niet mee was geweest had het voor haar veel langer geduurd. Ik stel nog voor naar Ulta te gaan voor haar make up, maar Saskia is moe en wil naar huis.

Helemaal goed wat mij betreft!  Er liggen allerlei pakjes op onze stoep, die ik besteld heb.  Met die aqua klassen worden de zolen van mijn voeten rauw dus ik heb zwemschoenen besteld. 

Ook is er een Bark Box voor Orion.  Ze hebben er een voor honden, die graag knauwen. Het thema deze maand is reizen en er zit een hondenpaspoortje bij, heel grappig.  Deze maand heb ik er gewoon een besteld om te kijken wat het is.  Ik denk dat ik er een abonnement van maak.

Orion krijgt een bal in de vorm van een wereldbol, een fototoestelletje waar snoepjes in kunnen, een varkensoor (zijn eerste ooit en hij vindt het heerlijk) en een groot bot voor later.  De twee zakken met snoepjes zijn ook welkom.

Tijd om de voeten omhoog te doen, ik heb al mijn sportdoelen behaald, inclusief 10000 stappen. Mijn hangmatstoel is heerlijk en het alcoholvrije Beck's biertje perfect. Orion geniet van zijn nieuwe puzzeltje (het lukt hem niet de snoepjes uit het cameraatje te krijgen!) en ik heb geen hond aan hem.

Als Rick thuiskomt ben ik net met jarige zus aan de telefoon.  We verschillen weer even tien jaar.  Ik zou zo willen dat we dichter bij elkaar woonden, ook met mijn broers, maar gelukkig zijn er alle sociale media.

Rick gaat zijn tien baantjes trekken in het zwembad en dan gaan we naar Taco Bamba voor ons avondeten.  Het is er flink druk, maar ik heb geluk dat twee dames net weg gaan bij de bar.  Rick probeert intussen een parkeerplek te vinden.  Dat neemt even en ik moet die kruk van hem echt verdedigen.

Als Rick eenmaal binnenloopt blijken twee van zijn collega's hier ook te zijn!  Een mini Microsoft bijeenkomst, ze lachen er allemaal over. Het is dan ook echt zo'n buurtrestaurant waar mensen even snel een hapje gaan eten.

Rick en ik bestellen beiden twee taco's.  Voor Rick de echte Amerikaanse met gehakt e.d., daarom heet die ook El Gringo.  Ik neem de Al Pastor met varkensvlees en ananas en de Black Sheep met geitenvlees, inktvis inkt, tomatillo en inktvis, zo lekker!  Ook heel goedkoop, maaltijden thuis kunnen duurder zijn.

Nu ben ik toch echt moe, maar dat is ook wel logisch na een dag als vandaag. Toch valt het me op hoe ontzettend veel meer energie ik heb deze dagen met het warme weer! Ik word meestal met veel pijn wakker, maar hoe meer ik beweeg hoe beter het gaat. Terwijl met kouder weer die pijn maar blijft en dat maakt me dan weer doodmoe.  Geef mij de zomer maar!