Tough Mudder en wijngaarden

Zaterdag

Rick en ik staan al vroeg op en om half acht gaan we op weg naar Maryland.  In Vienna stoppen we even voor een Starbucks ontbijt.  Ik neem de turkey bacon sandwich en een grande ijs-Americano met een extra espresso shot en weinig ijs. 

Tot mijn verbazing is mijn beker Americano maar voor de helft vol.  Dat heb ik nog niet meegemaakt en vraag de barista om uitleg.  Of ik meer ijs wil dan?  Eh, nee, en het is dat ik liever niet teveel drink om straks niet constant naar de "Don's Johns" te hoeven rennen, anders had ik er meer werk van gemaakt, want andere barista's vullen het gewoon tot de top.

Het is pas tien voor acht als we op we gaan naar Frederick, Maryland.  Daar wordt de Tough Mudder gehouden.  Deze race van tien mijl met allerlei natte en modderige obstakels wordt op verschillende plaatsen in het land en buitenland gehouden.  De opbrengsten zijn voor het Wounded Warriors Project, Ricks Microsoft team (bijna 50 mensen) heeft hun doel van $16000 daarvoor gehaald.  Er doen ook veel (ex-)militairen en gehandicapte veteranen mee. 

Ricks starttijd is 10:40, dus we vonden het wat raar dat we al om 8:40 verwacht werden.  Achteraf is het maar goed, want mijlen voor de race komen we al helemaal vast te staan in de file voor het evenement.  De tijd begint snel af te tikken en de emails en sms-jes vliegen heen en weer tussen Rick en zijn collega's.

Gelukkig is een van hen heel erg bekend met de omgeving en geeft ons de perfecte omleiding.  We komen nog net voor de starttijd aan en parkeren op het enorme veld van de boerderij.  Op de een of andere manier is die groot genoeg om zo'n parcours van 10 mijl (16,1 km) uit te zetten.

Rick haalt zijn registratiepapieren op en ik mijn toeschouwersbandje, want voor deze race moeten toeschouwers ook (flink) betalen.  Ik speld Ricks nummer op zijn t-shirt en dan gaan we op zoek naar andere Microsofters.  Al gauw vinden we Cindy en Dustin, die Rick vertellen dat zijn groep net de "warm up" in is gegaan.

Arme Rick moet eigenlijk enorm plassen, maar haast zich toch maar de warm up in.  Daar "warmt" een Tough Mudder medewerker een grote groep deelnemers "op".  De waarschuwingen voor de verschillende obstakels worden nog eens herhaald.  De militaire deelnemers krijgen applaus en dan zingt de hele groep, mijzelf incluis, het volkslied.  Ik krijg er zoals altijd een brok van in mijn keel!

Om precies elf uur lopen Rick en zijn groep onder de "Start"  boog door.  Rick is van plan om met drie anderen het parcours te gaan lopen in plaats van hardlopen.  Dat maakt het voor mij makkelijk ze te volgen, althans dat denk ik nog aan het begin.

Mijn blaas protesteert ook hevig , dus ik jog naar de port-a-potties (draagbare toiletten).   Daarna zie ik gratis flesjes FRS.  Ik tast diep in het ijs met mijn arm om een koud flesje te vinden en heb meteen sympathie voor Rick, die straks in een zwembad met ijs moet springen.  Dit flesje zal mijn drinken voor de komende vier uur zijn.

Gauw loop ik naar het eerste obstakel, dat ijsbad waar ik net over schreef.  Ik zie allerlei mensen er rillend uitkomen en het duurt niet lang voor ik Ricks hoofd zie.  Helaas kiest hij het bad het verst bij mij vandaan, dus ik zie alleen een deel van zijn hoofd als hij eruit komt.  In Alaska deed hij al zo'n koude duik, maar dit is vele malen erger vond hij.

Rick loopt verder en het is voor mij even uitzoeken waar het tweede obstakel is.   Wij als toeschouwers kregen maar heel weinig aanwijzingen hoe we onze deelnemers kunnen vinden.  We kregen een kaart met het parcours, maar daar staat niets voor toeschouwers op. 

Met een andere vrouw ga ik op zoek naar het tweede obstakel.  Dat vind ik net voor Rick het neemt, dus ik kan hem ook daar fotograferen.  Dan ben ik letterlijk de weg kwijt.  Ik vind obstakel nummer 15 (van 20), maar daar wil ik niet blijven, want het zal nog uren duren voor Rick daar aan zal komen.

Op geen manier kan ik de weg naar obstakels 4,5 of 6 vinden, dus ik ga op zoek naar 7.  Nou, dat wordt interessant.  Ik vind 13 en zie, na een wandeling door een sojabonenveld, van verre nummer 9.  Aan voorbijlopende mensen, die nota bene bij de race horen, vraag ik waar 7 is en word de verkeerde kant op gestuurd.  Grrr, intussen heb ik het ook superwarm, want de zon schijnt en het is erg vochtig.

Na bijna een uur geef ik het op om obstakel 7 te vinden.  Ik maak mijn volgende doel obstakel 9, "Walking the Plank", wat ook een bijna onmogelijk iets blijkt om te vinden.  Naarstig probeer ik mensen te vinden, die weten hoe ik bij obstakel 9 kom.

Opeens hoor ik iemand zeggen dat ze de weg nu vast verder zelf kunnen vinden.  "Waarheen?", vraag ik.  Obstakel 9 is het antwoord.  Ah, dan volg ik jullie, wat de twee dames prima vinden.  Maar die weg vinden we dus niet zo makkelijk zelf.  Ik moet het nog een paar medische medewerkers vragen, die het ook niet precies weten.  Onvoorstelbaar!

Rond tien voor half een kom ik eindelijk bij obstakel 9 aan.  Het is een leuke om te blijven kijken.  De deelnemers moeten eerst een vrijwel verticale houten "muur" opklimmen met slechts drie houvasten.  Van bovenaf moeten ze dan een bad met modderig water inspringen.  Wat me erg verbaast, is hoeveel mensen "gered" moeten worden door de lifeguards aan de kant. Minstens een persoon iedere vijf minuten!

Voor ik Rick zie, komt er een heel aantal andere Microsofters langs, die ik ook fotografeer, want ik weet niet wie daarvan Rick ook kent.  Net begin ik te twijfelen of ik ze toch gemist heb en dan zie ik Rick in de verte.  Hij ziet er aardig modderig, maar nog steeds heel happy uit.  Ik maak wat foto's van hun viertal en dan maken zij zich klaar om de muur op te gaan.

Al de hele tijd heb ik met mijn mede-toeschouwers de lucht in de gaten gehouden, want die ziet er dreigend uit.  Zwarte wolken komen onze kant op en net als Rick de muur op wil klimmen, fluiten de life guards een lange fluit en is dit obstakel voor tenminste twintig minuten gesloten.  Erg jammer, vind Rick, begrijpelijk.

Het volgende obstakel is heel dichtbij, dus ik loop met ze mee en fotografeer dat.  Nummer 11 is echter onmogelijk te bereiken voor mij als toeschouwster.  Dat is ook echt een klacht, die ik ga schrijven aan de organisatie, want ik vind het raar dat meer dan de helft van de obstakels niet toegankelijk is voor toeschouwers.  Waarom moesten wij dan een flinke entreeprijs betalen?

Het regent een beetje, maar het is duidelijk dat dat niet zo gaat blijven.  Ik zie een paar schuren met hooibalen, waar ik zou kunnen schuilen tijdens onweer, maar loop eerst even terug naar obstakel 12.  Daar wil ik Rick graag weer zien.  Ik heb al mijn electronica (mijn en Ricks smartphone, mijn Kindle en de SLR) in plastic tassen gedaan, zodat die niet nat kunnen worden.  Voor mijzelf heb ik echter geen bescherming en ik heb geen behoefte zeiknat te worden.

Vlakbij obstakel 12, waar ze onder electriciteitsdraadjes door moeten kruipen, zie ik een tribune met dak.  Ik sprint erheen, want de hemel opent zich opeens helemaal.  Nog niet heel erg nat sta ik tussen een heel aantal vreemdelingen, maar droog en met zicht op de Tough Mudders.  Voor hen is nog iets meer nattigheid niet zo'n probleem, al hoor ik later dat het het parcours een stuk moeilijker maakte (voor de toeschouwers ook, stay tuned).

Natuurlijk is het gesprek geanimeerd tussen diegenen van ons, die staan te wachten tot "onze" Tough Mudders langskomen.  Vooral het slechte verkeer om hier te komen is onderwerp van gesprek.  Wij vonden het al moeilijk, maar er zijn mensen, die uren na hun starttijd pas aankwamen en later hoor ik van Rick over een paar meisjes, die maar aan het einde van de race erin sprongen, omdat ze alles verder gemist hadden.  Dit evenement is in alle opzichten zeker "Tough" en in heel veel opzichten ook terecht "Mudder", hoezeer dat laatste het geval is zullen we pas later meemaken.

Eindelijk, pas 35 minuten nadat ik hem voor het laatst heb gezien, zie ik Rick weer aankomen.  Gelukkig ziet hij mij ook meteen op het platform.  Het plenst van de regen en ik roep hem toe dat ik niet weet of ik nog een ander obstakel zal kunnen zien.  Hij roept dat hij dat begrijpt. 

Ook obstakel 12 met de electriciteit mag Rick niet doen door het weer. Stiekem ben ik daar blij om.  Achter me staan een paar jonge mannen, die de race al klaar hebben, en zij zeggen dat die electriciteit echt pijn deed.  Die electriciteits (10000 volt volgens het verhaal) obstakels vind ik het engst (achteraf gezien viel dat eigenlijk mee, meer mensen liepen verwondingen op door van muren te vallen).

De regen blijft maar komen en ik besluit onder het afdak te blijven schuilen.  Daardoor kan ik ook foto's nemen van onze goede kennissen Cindy en Dustin.  Het is ook gezellig onder het afdak, iedereen praat met elkaar.  Maar ja, ik wil eigenlijk heel graag Rick ook weer bezig zien, dus ik hoop dat de harde regen snel weggaat. 

Intussen sms-t Saskia dat het bij ons thuis noodweer is.  Gelukkig is het hier slechts regen met een enkele bliksem of donderslag.  Saskia zegt dat er bij ons, niet zo heel veel zuidelijker, zelfs tornado waarschuwingen zijn.  Ik druk haar op het hart met die waarschuwingen de basement in te gaan. 

De regen wordt wat minder, dus ik ga op weg naar het volgende obstakel.  Dat is nummer 15, een moddergedoe, waar de deelnemers helemaal onder de modder en onherkenbaar uitkomen.  Alleen is het niet meer zo makkelijk lopen, ook niet voor ons toeschouwers. 

Alles is een modderbad geworden en je kunt niet zien hoe diep het is.  Ik weet waar ik moet zijn, dus probeer erheen te snellen.  Slecht idee!  Mijn Teva sandalen hebben goede zolen, maar zijn hier duidelijk ook niet tegen bestand. 

Op een weg met stenen voel ik mijn voeten onder me vandaan glijden en ik val heel onelegant op mijn knieen.  Die lijken in eerste instantie enkel onder de modder te zitten, al doet het wel pijn, dus ik loop door.  Gelukkig hebben mijn beide fototoestellen het overleefd (ik heb ook mijn waterdichte toestelletje mee, waar ik ook wat foto's mee neem, handig met de regen).

Strompelend, want het deed toch best pijn, loop ik naar obstakel 15.  Daar zie ik Cindy en Dustin al, dus weet bijna zeker dat Rick dat obstakel al heeft genomen.  Jammer, want ik had graag een foto van hem onherkenbaar door de modder gehad. 

Je als toeschouwer snel voortplaatsen is er niet meer bij na de regen en ik zie er waarschijnlijk inmiddels net zo uit als een deelnemer, overal modder.  Het hele veld staat onder water en iedereen worstelt zich voort.  Ik bedenk een nieuwe strategie.

De hele dag al heb ik geen idee waar Rick zich bevindt, dus ik wil er zeker van zijn hem niet gemist te hebben.  Tevens moet ik me voetje voor voetje verplaatsen om niet nog eens met mijn neus in de modder te vallen.  De kaart bekijkend lijkt mij obstakel 18, "Twinkle Toes" een zekerheid om hem te zien.

Ook dat is een leuke plek om de deelnemers gaande te slaan.  Ze moeten over een dunne balk naar de overkant lopen, anders mogen ze zwemmen.  Dat lijkt makkelijk, maar wij zien heel wat mensen in het water vallen.  Het begint ook weer te regenen, maar gelukkig mag ik onder de paraplu van mijn "buurvrouw" schuilen.  We zien ook een team van VCU, Kai's school, strijden hier.

Natuurlijk heb ik geen idee of Rick hier al geweest is.  De hele dag zien we ook ambulances rondrijden, dus ik ben erg blij als ik Ricks vrolijke hoofd weer zie.  Ballerina's zijn hij en zijn teamgenoot Mike zeker niet.  Beiden halen de overkant niet zonder te zwemmen.  Ik maak een paar grappige foto's.

Nu is er nog minder dan een mijl te gaan en ik kan met Rick meelopen.  Hij probeert de "Everest"  twee keer.   Het is een gladde muur, die ze op moeten rennen, om er vervolgens door helpers overheen geholpen te worden. De tweede keer lukt het Rick bijna deze gladde "berg" op te komen, maar hij ziet genoeg mensen eromheen lopen dat hij geen derde poging waagt.

Dan zijn we aangekomen bij het laatste obstakel.  Hier moet Rick door hangende electriciteitsdraden rennen. Ik zie aan hem dat dat bij tijden niet prettig is, maar dan is hij ook klaar!  Ik maak een heel triomfantelijke foto van hem bij de finish en raak hem dan meteen kwijt.  Ik moet zeggen, ik heb me veel zorgen gemaakt over deze race en Ricks fysieke staat ervoor en ik ben enorm trots dat hij hem zo heeft volbracht in drie uur en drie kwartier!

Door de regen en alles heb ik het koud gekregen, dus ben blij voor een "zilveren" cape, die wordt afgegeven bij de finish.  Ik doe hem om mijn schouders en heb het meteen een stuk warmer.  Die mogen wij toeschouwers nog wel hebben, maar het gratis biertje bij de finish is alleen voor de deelnemers.  Ook dat vind ik raar, wij hebben tenslotte ook betaald.

Rick mag zijn biertje niet buiten de "grens" brengen, maar ik heb ook enorm veel dorst, dus hij deelt stiekem over de "grenzen" zijn biertje met mij.  We hebben natuurlijk ook geen hap gegeten sinds ons ontbijt.  Rick had wel wat "gels" bij zich, maar heeft toch ook veel trek.  Het is vier uur inmiddels.  We halen een hamburger bij het enige standje met eten en ik kan serieus zeggen dat dit mijn favoriete hamburger ooit is.  Zoveel trek had ik, want gewoonlijk ben ik niet zo'n burgerfan.

Een paar mensen waarschuwden ons al dat het moeilijk zal worden uit de parkeerplaats te komen.  Volgens het verhaal zijn er al sleepwagens aan te pas gekomen en zitten tientallen mensen vast in de modder.  Dit is eigenlijk dus de ware "tough mudder".

Als we de van hadden genomen, had ik me geen zorgen gemaakt, maar met Ricks BMW heb ik er geen fiducie in.  We lopen door de diepe modder naar de auto en bedenken onze strategie, want om ons heen proberen inderdaad tientallen auto's zonder succes de heuvel op te komen.   Het lijkt wel hoe het is na een sneeuwstorm.

Rick probeert eerst naar achteren te gaan, maar dan geeft een vrouw hem een tip om naar voren te gaan, want bij een rode auto een paar rijen verderop is een uitgang.  De beste tip ooit, want een paar keer slipt de auto flink (en ik zou dan in paniek raken, maar Rick absoluut niet), maar dan rijden we zo de parkeerplaats uit!

Onderweg naar huis staan we nog af en toe in de file, want in ons gebied was het weer veel erger dan waar wij waren.  Saskia sms-te mij al dat er tornado waarschuwingen waren.  Onderweg zien we omgevallen bomen en veel takken, duidelijk wild weer geweest!

Door mijn val zijn mijn benen ook een en al modder en bloed.  Rick gaat eerst douchen en laat op de grond een hele troep modder achter.  Het zat bij hem in alle hoeken en gaten.  Zelfs voor mij duurt het even voor alles van mijn benen en wondjes is afgewassen.  Ik doe maar gauw wat antibiotische zalf erop.  Rick zit helemaal onder de krassen, maar nog niet zo erg als Amy, een collega van hem, die zo'n jaap in haar knie kreeg dat het gehecht moest worden. 

Vanavond is ook de receptie voor het huwelijk van de broer van Leah, Jim, en Lindsey, zijn bruid.  Zij trouwden in augustus in Rhode Island.  De gewoonte is dan voor de ouders van de bruidegom om ook een receptie te geven.  Dat doen Jan en Paul gewoon thuis, dus het is makkelijk voor ons om even langs te gaan.

We willen maar kort blijven, want het was een lange dag en Rick heeft geen fut meer om lang te staan.  We kletsen even met wat buren en feliciteren het bruidspaar en Jan en Paul, de ouders.  Dan belt Saskia gelukkig dat ze ons nodig heeft, dus we hebben een prima excuus om weg te gaan. 

Regenboog en mooie zonsondergang na noodweer

Saskia wil de van om naar IHOP te gaan met vriendinnen.  Prima, Rick en ik gaan met zijn auto naar Gordon Biersch voor ons avondeten.  Onder het eten raken we niet uitgepraat over de avonturen van vandaag.  Ondanks alle ontberingen, ook voor mij, had ik het toch niet willen missen.  Ik vind het super van Rick dat hij het volbracht heeft!  Niks voor mij zo'n race, dat weet ik nu zeker!

Zondag

Het eerste wat Rick me vertelt als ik beneden kom, is dat de Tough Mudder voor vandaag afgelast is.  Dat verbaast ons niets, want hoe ze binnen 24 uur dat terrein weer begaanbaar zouden kunnen maken, was ons al een raadsel. 

Later horen we van ingewijden dat er wel wat meer gaande was dan alleen afgelast door de terreinomstandigheden.  De organisatie is in grote problemen gekomen met de stad Frederick en het politiecorps daar en de burgemeester van Frederick heeft hun vergunning ingetrokken.  Het grote verkeersproblemen en de onveilige situatie, die dat creeerde, waren de hoofdredenen.  We krijgen een lange email vol verontschuldigingen van Tough Mudder, maar Rick en ik hebben een leuke dag gehad gisteren, al kan ik me voorstellen dat er duizenden mensen razend zijn.

Na het ontbijt ga ik even naar de sportschool voor een half uur cardio. Ik lees mijn derde Barbara Freethy boek uit en ben blij dat ze nog veel meer geschreven heeft.  Ze heeft een stijl van schrijven, die je helemaal met de hoofdpersonen begaan maakt.  Rick heeft intussen het gras gemaaid, wat ook nodig was.

Omdat mijn verjaardag morgen op een maandag valt, willen we vandaag alvast wat leuks doen ervoor.  Ik ben sowieso voorstandster van een verjaardagsweek, i.p.v. maar een dag.   We beginnen met lunch bij Cafe Nemooneh.  Voor mij hun "kookoo" sandwich met de omelet met kruiden, erg lekker.

Daarna nemen we de I-66 naar het westen om een paar wijngaarden te bezoeken.  Na de onweersbuien van gisteren is het weer prachtig.  Weg is de vochtigheid en het is zo'n 27 graden met zon en mooiweerswolken. 

Voor de verandering willen we eens wat wijngaarden bezoeken, die we nog nooit eerder gezien hebben.  Christine raadde onder anderen Three Fox Vineyards aan in Delaplane.  Vlak daarbij blijken nog een heel aantal andere wijngaarden te liggen.  Bij Delaplane verlaten we de snelweg dus.

Three Fox is inderdaad een prachtig gelegen wijngaard!  Ze noemen het Toscane in Virginia en inderdaad doet het erg Italiaans aan.  Je kunt tussen de wijngaarden in aan tafeltjes wijn drinken.  Het is extra leuk, omdat nu de druiven aan de ranken hangen.  

We doen een wijnproeverij. Rick is de BOB, dus hij proeft en spuugt de wijn dan uit.  De sfeer hier is super, maar de wijnen vinden we geen van beiden lekker.  Vooral de rode wijnen niet, die spuug ik ook uit.  Later horen we van anderen dat ze van dezelfde mening zijn.  Ik ben geen grote wijn connoisseur en ga werkelijk alleen op smaak af.  Hun wijnen hebben wel prijzen gewonnen, dus we missen vast iets. 

Na nog wat foto's genomen te hebben, rijden we verder naar de volgende wijngaard, Delaplane Cellars.  Op het eerste gezicht is het hier minder leuk, dan bij Three Fox, maar "looks can be deceiving".  We lopen de heuvel op de proefkamer binnen.

Daar is het een gezellige drukte aan de proefbar en buiten op het terras.  Er is live muziek en het uitzicht op de heuvels is onvoorstelbaar mooi!  Opeens zien we Lisa, een van Ricks collega's, hier zitten met een groep buren. 

We kletsen even en dan gaan zij wijnproeven.  Het is lekker druk aan de bar en ik bestel ook een wijnproeverij.  Rick doet dit keer niet mee, maar dat geeft niet, want we proeven met een groepje.  De wijnen hier zijn vele malen lekkerder dan bij Three Fox.  Ik vind zelfs de rode wijnen lekker, ongewoon hier in Virginia, want ik houd niet zo van heel droge rode wijn met veel tannine.

Als ik mijn laatste slokje dessert wijn aan het proeven ben, komt Lisa ons uitnodigen bij hun aan hun tafel buiten wat wijn en crackers te komen nuttigen.  Dat wordt erg gezellig!  Het is een leuke groep mensen, waaronder een Russische, dus ik ben niet de enige "buitenlandse". 

De man van de Russische heeft jaren in Voorschoten gewoond, dus vraagt honderduit over Nederland.  Lisa en Rick zien zelfs nog een collega met zijn vrouw, ook iemand, die ik ken, kleine wereld!  Delaplane gaat op mijn lijstje favoriete wijngaarden. 

Om half vijf nemen we afscheid, want iedereen wil nog een wijngaard bezoeken voor sluitingstijd (meestal 17 of 18 uur).  Ik ben heel benieuwd naar de Barrel Oak Winery, dus daar gaan Rick en ik als laatste heen.  Dit blijkt een grote wijngaard te zijn, die heel hondvriendelijk is.  Hier moeten we Cosmo ook eens heen nemen. 

Ook hier is de sfeer weer heel goed.  Overal staan picknicktafels en hebben mensen eten mee.  Ook wordt er pizza e.d. verkocht.  Ook hier weer hebben we prachtig uitzicht over de wijngaard en het landschap van Virginia.  Rick en ik zijn het erover eens dat we zo in Frankrijk of Italie zouden kunnen zijn.  Het enige verschil is de architectuur, die typisch Virginiaans is.

Ze hebben hier een heerlijke rose, weet ik, dus daar bestellen we een glas van.  Er is ook live muziek, een heel goede zanger.   Voor mij voelt dit als een mini-vakantie.  We hoeven niet ver weg te gaan voor al dit moois.  Met wat tegenzin moeten we als de wijngaard sluit wel terug naar huis.  In ieder geval hebben we weer een paar leuke wijngaarden ontdekt en een aantal anderen vlakbij nog te bezoeken.

Als we in Vienna aankomen geeft Ricks auto 0 mijlen aan benzine aan.  Oei!  Gauw tankt hij bij de Shell, die vlakbij Yama ligt.  We hebben inmiddels flinke trek gekregen en Rick weet natuurlijk hoe dol ik op sushi ben.  Hij rijdt na het tanken de verkeerde kant op, dus ik vraag, waar hij heen gaat.  Met een grote glimlach vraagt Rick of ik zin heb in sushi.  Jippie!!

Het wordt het perfecte einde van een heerlijk en avontuurlijk weekend.  We zijn allebei een beetje zenuwachtig voor het gesprek dat Rick morgen met zijn hoogste manager gaat hebben, maar onze gedachten zijn prima afgeleid deze twee dagen.  En wat een verschillende dagen waren het!

Foto's van gisteren staan hier.

Foto's van vandaag staan hier.

Naar Annapolis

Rick verrast me vanochtend met ontbijt op bed van Starbucks!  Onze internet server werkt niet en Rick probeerde die naar de reparateur te brengen in de hoop dat hij vandaag nog gemaakt zou kunnen worden.  Helaas gaat de winkel pas om tien uur open, dus ik zal de pc weg moeten brengen.  Zo’n onverwachts lekker ontbijtje is natuurlijk niet te versmaden!

Net voor tienen vertrek ik dus met de PC naar EQ Computer Repair.  Althans dat dacht ik, want als ik bij het adres wat Rick me gaf aankom, wordt het daar helemaal verbouwd en er is geen computerwinkel te bekennen.  Wat nu?  Gelukkig zijn er wat mensen aan het werk, die me wijzen op een klein papiertje met het nieuwe adres.  

Alleen zie ik daar enkel een nagelsalon.  Toch klopt het adres, dus ik zeul de zware PC naar binnen en vraag of er hier ook een computerreparatie bedrijf is.  Dat blijkt gelukkig wel het geval te zijn, helemaal achter in het pand.  Vervelend genoeg, want zonder dit apparaat kunnen wij bijvoorbeeld niet printen, blijkt er meer loos, dan Rick dacht, en moet er een onderdeel besteld worden.  Vandaag zal het dus niet gemaakt kunnen worden.  

Dit alles duurde langer dan ik had verwacht.  Gauw haast ik me naar de sportschool, onderweg nog even het recept voor Saskia’s acne medicijn bij de Rite Aid afgevend.  Dat kan ik over een uur weer ophalen dus dat komt mooi uit.   Ik moet toegeven dat ik vandaag door het uur cardio heenploeg en heel blij ben als het gedaan is.

Vandaag wordt echt zo’n dag dat ik van alles even snel wil doen, maar het dan een stuk langer duurt opeens.  Even het medicijn van Saskia ophalen duurt een kwartier, omdat er iets is met een recept van iemand anders.  Geduld is niet mijn sterkste kant, maar gelukkig is er nu Wordfeud om de tijd toch nuttig te besteden.

Opeens heb ik enorme zin in pho en haal dat voor de lunch bij Pho Thang Long met hun overheerlijke bubble ijskoffie.  Daarna gaan Saskia en ik op weg naar de mall.  Zij rijdt en ik begin warempel te denken dat ze klaar is voor haar uren met een professionele instructeur.  Rick heeft haar ook beloofd dat binnenkort voor haar te regelen.  

Mijn “kleine” zus wordt volgende week veertig en daar wil ik haar een bijzonder cadeautje voor sturen.  Bij Pandora kies ik hetzelfde zilveren armbandje, als ik heb.  Eigenlijk wilde ik daar de “Sisters” bedel bij geven, die mijn zus mij voor mijn verjaardag gaf.  Ik ben teleurgesteld als blijkt dat ze die niet meer hebben.  In plaats daarvan kies ik een cupcake om deze mijlpaalverjaardag voor haar te vereeuwigen, ook erg leuk.

Nu ik hier toch ben ga ik gelijk bij Lenscrafters kijken of mijn bril klaar is.  Daar zouden ze over bellen, maar ik heb nog niets gehoord.  Hij blijkt er wel al te zijn en zit goed, dus kan meteen mee.  Ik ben benieuwd of ik, nu ik een moderner montuur en de juiste sterkte heb, die bril ook vaker ga dragen.

Rick en Kai gaan morgen op een avontuur samen, waar ze een picknick voor nodig hebben.  Saskia heeft ook een aantal boodschappen nodig, die we allemaal bij Giant halen.   Na Saskia thuis afgezet te hebben  en het cadeau voor mijn zus ingepakt te hebben, breng ik dat naar het postkantoor.   Bij 7-Eleven haal ik ook nog een paar zakken ijs voor de koelbox.

Kai heeft inmiddels de koelbox al schoongemaakt en we vullen hem met de picknickspullen voor morgen.  Dan pakken we de van in, want we gaan straks naar Annapolis en zullen daar logeren.  Ik ga ook mee om morgen een fotosafari in het oude plaatsje te doen.  Helaas heeft Saskia morgen nog een examen, dus zij blijft onder toezicht van buurvrouw Lorraine thuis.

Zodra Rick terug is uit zijn werk gaan we op pad.  Het is nu natuurlijk midden in het spitsuur en alle hoofdwegen staan vast.  We besluiten dwars door Washington te rijden, wat ook wel wat verkeer oplevert, maar een vrijwel rechte lijn naar Annapolis is.  Dat blijkt een goede keuze te zijn.  Eenmaal door Washington kunnen we met 130 kilometer per uur naar de hoofdstad van Maryland rijden. 

Daar zoeken we de Westin op, waar Rick met Starwood punten een nacht heeft geboekt.  Dit is een heel mooi nieuw hotel en we hebben uitzicht op de militaire begraafplaats.  We hebben twee dubbele bedden en een opblaasmatras mee voor Kai. 

Na de spullen naar de kamer te hebben gebracht rammelen de magen enorm, want het loopt al tegen achten.  Het hotel ligt ongeveer anderhalve kilometer buiten het centrum van dit historische plaatsje.  We besluiten te gaan lopen en zien wat we onderweg tegenkomen.

Het is hier zo aan het water opeens een stuk frisser dan bij ons en morgen gaan Rick en Kai ook de halve dag op het water doorbrengen.  Kai heeft niets met lange mouwen mee, dus we kopen eerst een jack voor hem bij de T-Shirt Factory. 

Daarna lopen we langs Main Street naar de haven.  Onderweg zien we O'Brien's wat een lekker menu heeft.  Ik val nu ongeveer flauw van de honger, dus kan niet wachten iets te eten!  Ze hebben vooral veel vis, dus helemaal mijn ding.

We krijgen een heel aardige serveerder, Mike.  Ik vind hem helemaal aardig als hij mij in alle ernst om mijn ID vraagt, als ik een bloody Mary bestel.  Hij noemt me "miss" (gewoonlijk worden vrouwen met "madam" aangesproken) en kijkt eens twee keer naar de geboortedatum op mijn rijbewijs, ha ha.  Kennelijk is het hier donker genoeg om de rimpels te laten verdwijnen, toch leuk.

Enorme oesters!

Het eten is prima.  Mijn dozijn oesters komen uit de James rivier in Virginia en zijn werkelijk gigantisch en heerlijk.  Als hoofdgerecht neem ik weer eens twee voorgerechten: de gerookte zalm met Iers soda brood en de spinaziesalade.  Precies genoeg en het is erg lekker.  Ook Rick doet iets soortgelijks met soep en crab sliders.  Kai neemt een sandwich. 

Na het eten heb ik geen zin meer om terug te lopen, dus we nemen een taxi.  Onderweg kletst Rick honderduit met de Indiase chauffeur.  Die vindt het heel zielig voor de mannen dat ze morgen om kwart voor zes al op Kent Island moeten zijn, hier zo'n twintig minuten rijden vandaan.  Zeker voor Kai, die tegenwoordig rond het middaguur opstaat, zal dat best moeilijk zijn.  Maar ze gaan samen een leuk dagje besteden.

In de kamer internetten we wat en dan is het slapen geblazen, want hun wekker zal om kwart voor vijf al afgaan.  Gelukkig mag ik dan nog lekker een aantal uren blijven liggen!

11 september en Annapolis

Zaterdag

The Things They Did To Me

1 Thing they did to me,
Was make me see,
That the USA is stronger
Than they'll ever be
Another thing they did to me
Was make me see
How horrible and sad
And dangerous and mad
This world can be
I wish I didn't have to know
That people can go
As far as the events of September 11
To send innocent people to heaven

Katja, september 2001

Bovenstaand gedichtje schreef Katja eind september 2001 op elfjarige leeftijd. Ik was het bijna kwijt, dus plaats het hier, want ik vind het nog steeds bijzonder, dat een elfjarige haar gedachtes zo op papier kon zetten.

Elf jaar geleden vierden we de bruiloft van mijn zus en zwager en twee jaar later kreeg deze datum een wel heel sombere betekenis. Zeven jaar geleden heb ik beschreven, hoe wij 11 september 2001 beleefden. Inmiddels is er zoveel gebeurd en toch hangt er altijd een beetje een sombere sfeer overal rond deze datum.

Mary Ellen komt om een stuk te gaan lopen en natuurlijk gaat het gesprek ongewild toch weer naar de herinneringen aan die vreselijke beelden uit New York en de onzekerheid hier in Washington na de aanslag op het Pentagon. Ik heb toen een paar weken als een zombie rondgelopen en Mary Ellen vertelt zich net zo gevoeld te hebben.

Expres blijf ik ver van alle documentaires en nieuwsherhalingen. Ik hoef die narigheid niet opnieuw te beleven. Het is voor ons juist zaak om te genieten van het leven, zolang het nog kan. Daarvoor hebben we vandaag grote plannen.

Jarenlang was het "traditie" om met mijn verjaardag crabben te gaan eten. Om de een of andere reden zijn we daar vanaf gestapt, maar dit jaar heb ik er toch wel weer erge zin in. Dit gebied is bekend om zijn "blauwe" crabben, die je bij speciale crabrestaurants per dozijn op een met bruin papier bedekte tafel geserveerd krijgt.

Rick stelt voor om naar Annapolis te gaan en dan vanavond bij een crabrestaurant daar, aangeraden door een van zijn collega's, te gaan eten. Daar heb ik meteen oren naar, want het is al zeker twintig jaar geleden, dat ik voor het laatst in de hoofdstad van Maryland was, en het staat al een hele tijd bovenaan mijn lijstje van te bezoeken dingen in dit gebied.

Saskia krijgen we helaas niet mee, dus rond half twaalf rijden Rick en ik samen weg. Annapolis ligt zo'n 78 kilometer bij ons vandaan, een klein uurtje rijden dus. De weg erheen gaat voorspoedig, tot we bij de afslag naar het stadje aankomen.

Er blijkt net vanmiddag een college football wedstrijd tussen Navy en Georgia Southern te zijn, zodat we even in een flinke file van supporters komen te staan. Op een gegeven moment komen ook de bussen met de teams onder politiebegeleiding langsracen. Gelukkig vindt Rick een manier om om de drukte heen te navigeren.

Bij het haventje vinden we meteen een heel gunstige parkeerplaats. We doen twee dollar in de meter, wat ons twee uur hier geeft. Een plaatselijke dame waarschuwt ons om, als we de meter telkens opnieuw willen vullen (wat ons plan is), te letten op krijtstrepen. Als die er zijn, heeft men door, dat we er langer dan twee uur staan en kunnen we worden weggesleept, zegt zij.

Dan gaan we op zoek naar een restaurant om te lunchen. Het is schitterend weer, dus willen we graag buiten eten. Dat is absoluut niet moeilijk te vinden, want er is een ruime selectie aan gezellige terrasjes.

Onze keuze valt op de Middleton Tavern, die uit 1750 stamt. We hebben geluk, want er komt net een tafeltje vrij, precies aan de straatkant, zodat we leuk mensen kunnen kijken. Omdat de Naval Academy dus in dit plaatsje ligt, zien we allerlei matrozen in hun witte zomerpakken. Ook toeristen, zoals wij, zijn ruim vertegenwoordigd.

De R is in de maand, dus ik kan het niet laten een half dozijn oesters te bestellen. Die zijn heel lekker. Rick neemt de crabcake sliders en ik de gegrilde scallops sliders, precies genoeg voor een lichte lunch. "Sliders" zijn het op het moment helemaal. Het zijn minibroodjes met miniburgertjes of crabcakes of, origineel wel, scallops, zoals hier.

Na het eten lopen we door het mooie oude plaatsje, dat uit 1649 stamt. De geschiedenis is erg interessant, het was zelfs een tijdje de hoofdstad van de VS. Het Verdrag van Parijs, dat Revolutionaire Oorlog beeindigde, werd hier getekend.

Hierdoor heeft het plaatsje ook het oudste nog in gebruik zijnde capitool (staatsgebouw) van Amerika. Het Maryland State House stamt uit 1772 en we mogen er na een snelle veiligheidscontrole rondkijken.

De Senaats- en Huis van Afgevaardigdenkamers zijn mooi en formeel. De koepel kan helaas al heel lang niet meer bezocht worden en is een stuk kleiner, dan in andere staten. Het is wel een bijzonder gevoel om te lopen, waar George Washington en Thomas Jefferson ook liepen.

Dit is het vijfde "capitool", dat ik in de VS bezichtig. De anderen zijn natuurlijk het United States Capitol, maar ik ben ook in de capitolen van Virginia, North Carolina en Minnesota geweest. Allemaal zijn ze uniek, maar hebben toch ook overeenkomsten, vooral qua inrichting van de Senaats- en Huis van Afgevaardigdenkamers. Lijkt me een leuk doel: alle 50 staatscapitolen bezoeken!

Na de nodige foto's te hebben genomen en informatie te hebben gelezen, lopen we verder. Vlakbij het State House liggen nog andere historische regeringsgebouwen. Veel mensen denken, dat Baltimore de hoofdstad van Maryland is, maar dat is het nooit geweest.

Rick en ik lopen terug naar de kade en vergapen ons aan de enorme jachten, die daar liggen! Mijn hemel, wat een luxe, sommigen zijn zo groot als een huis. Wat zijn er een mooie boten op de wereld!

We hebben tot nu toe telkens de parkeermeter weer bijgevuld en nog geen krijtstrepen te zien. Het lijkt ons ook vreemd, dat je weggesleept kunt worden, als je telkens netjes betaalt. De laatste ronde kwartjes geeft ons tot half zes de tijd.

Dat is mooi, want wij willen graag een cruise door de haven gaan doen. We kopen voor $12 per persoon kaartjes en kunnen meteen mee op de Harbor Queen. Dat is een stoomboot, dus voor we vertrekken moet er flink getoeterd worden.

Het wordt een heerlijk ritje met interessante informatie. We zitten op het bovendek in het zonnetje en varen langs de United States Naval Academy, die sinds 1845 veel van de sfeer van dit stadje bepaalt. We zien prachtige huizen langs de Severn rivier en in de verte de enorme Chesapeake Bay Bridge. De veertig minuten vliegen voorbij en voor we het weten zijn we terug aan land.

We hebben nog wat tijd en besluiten naar de Naval Academy te lopen, want de kerk daar moet erg mooi zijn. Katja belt onderweg om te kletsen en aan de telefoon loop ik door het hek. Dat mag niet, vindt de politieagent, die onze rijbewijzen checkt. Dit is een militair instituut, zegt hij streng, en dan mag je niet telefonerend door het hek lopen. Nu ik er eenmaal doorheen ben, mag het weer wel. Ok...

Helaas is de kapel al dicht, dus we nemen wat foto's van de buitenkant en lopen dan terug naar de auto. We rijden naar Jimmy Cantler's Riverside Inn, die Ricks collega aanraadde. Het is nog vroeg, maar dat blijkt maar goed ook, want we moeten een uur op een tafeltje wachten.

De tijd gaat snel, want het restaurant ligt aan het water en er meren allerlei dure boten met sjiek geklede mensen aan. Ook kijken we een tijdje naar hoe de crabben een voor een worden gemeten en onderverdeeld worden in medium, large en extra large. Ze leven dan allemaal nog, de dode crabben worden weggegooid. Ze heten "blue crabs" en ik sta er versteld van hoe blauw ze inderdaad zijn!

Tegen zonsondergang mogen we plaatsnemen aan een picknicktafel, waar al drie andere mensen zitten. Een van de vrouwen heeft ook een Pandora armband aan, dus dat is altijd meteen reden voor een snel gesprekje.

Rockfish is de staatsvis van Maryland, dus Rick en ik delen een voorafje van blackened rockfish. Geen idee, of daar een equivalent voor bestaat in het Nederlands, maar het smaakt goed.

Natuurlijk bestellen we als hoofdgerecht een dozijn crabben. Volgens de serveerster zullen we met zijn tweeen genoeg hebben aan een dozijn extra large en daar krijgt ze gelijk in. We krijgen houten hamertjes, aardappelmesjes en heel veel papieren doekjes en dan beginnen we. We moeten hard hameren om de klauwen open te breken, maar het is allemaal heerlijk!

Veel mensen (inclusief Rick) vinden het niet leuk om zo hard te moeten werken voor hun eten, maar ik vind het juist een heel unieke ervaring. In Maryland moet je gewoon crab eten! De Old Bay Spice (die in Maryland wordt gemaakt) erop maakt, dat alles lekker pittig smaakt. We krijgen er een maiskolf bij, die lekker zoet is bij al het pittige.

Al te gauw ben ik al aan mijn laatste crab toe, maar het was inderdaad genoeg voor ons tweeen. We rekenen af en gaan dan huiswaarts. Saskia belt om te vragen, of zij bij Shannon mag logeren, dus zullen Rick en ik vannacht ook samen zijn. Vandaag voelde als een mini vakantie en ik heb genoten met een hoofdletter G! "Pluk de dag" werd ons motto na 11-9-2001 en dat hebben we vandaag zeker gedaan.

Foto's van onze excursie staan hier.

Zondag

Als ik rond zeven uur voorzichtig een oog open, zie ik, dat het bewolkt is. Ik draai me nog eens lekker om en we slapen uit tot tien uur! Als er geen zon is, blijft het donker in onze kamer, dus het is zo makkelijk om nog even om te draaien en te doezelen.

Voor het eerst in zeker een maand heeft het vannacht ook geregend, zien we bij het opstaan. Die regen is hard nodig, maar ik ben blij, dat hij 's nachts viel.

We halen ons gewoonlijke zondagse ontbijt bij Starbucks en eten dat voor het eerst in lange tijd binnen op. Veel mensen vinden de herfst hier heerlijk en dat is het over het algemeen ook, maar ik mis, dat we gewoon zonder nadenken in pijama naar buiten kunnen lopen.

Ricks kennis van computers is welbekend in de buurt en onze buurvrouw Freya zond mij een SOS, want de nieuwe laptop van haar dochter kan hun printer niet vinden. Rick to the rescue! Terwijl Freya en ik kletsen, krijgt Rick voor elkaar, wat vier andere computertechnische mannen niet lukte, de printer werkt! Dan ben ik toch wel even heel trots op mijn mannetje, hoor!

Een heel dankbare Freya en dochter achterlatend, gaan we terug naar huis. Rick wordt gecharterd om Saskia en Shannon naar de mall te brengen en ik neem Cosmo mee voor een lange wandeling. Eigenlijk had ik naar de sportschool gewild, maar het loopt al tegen twaalven en ik heb gewoon geen zin. Het zonnetje komt alweer voorzichtig door en het is lekker buiten vertoeven.

Saskia voelt zich wat schuldig, dat ze gisteren niet mee is gegaan, en stelt, als ze terugkomt van de mall, voor om naar een film en dan uit eten te gaan. Rick en ik kijken naar de films en eigenlijk vinden wij Going the Distance de enige leuke, maar de recensies daarvoor zijn heel slecht. Saskia en Rick hebben Nanny McPhee nog niet gezien en die wil ik best nog eens zien. Dat wordt het dus. Shannon gaat ook mee, die wordt zo langzamerhand ook een derde dochter voor ons.

De film is de tweede keer net zo leuk. Het is gewoon een grappig en ontroerend verhaal met leuke spelers. Emma Thompson heeft dit verhaal zelf geschreven, erg knap. Zij is een van mijn favoriete actrices, ze komt zo sympathiek over altijd.

Rick en de meisjes vonden de film net zo leuk en dan is het tijd voor het avondeten. Na wat overleg met de meisjes wordt dat Cafe Deluxe. Saskia vindt hun macaroni met kaas zo lekker en dat is het ook! Ik "moet" hun tonijn mignon bestellen, die altijd goed is en vandaag ook weer. Gerenomeerde restaurant kunnen een voorbeeld nemen aan dit restaurant, ik heb er nog nooit een slecht stuk tonijn gekregen!

Tijdens het eten bespreken de meisjes, dat Shannon misschien Saskia wel gezelschap zou kunnen houden, als wij eind van deze week in Seattle zitten. Dat wil ik nog wel even aan Shannons moeder, Liz, vragen en dan ook duidelijk maken, dat wij het begrijpen, als zij daar bezwaar tegen hebben.

Liz gaat er echter meteen accoord mee. Ze vond het al niet leuk voor Saskia om helemaal alleen thuis te zijn en ze vertrouwt, net als wij, deze twee meisjes, die dit natuurlijk een enorm avontuur vinden. Ik vind het ook een fijn gevoel, dat Saskia niet alleen zal zijn en Shannons ouders zo vlakbij zal hebben.

Vandaag begint het American football seizoen en "onze" Redskins spelen tegen het populairste team van de NFL, de Dallas Cowboys. Ik ben een mooi weer fan, als de Redskins winnen (ze hebben nu, tijdens de pauze 10 punten voorsprong), vind ik ze fantastisch, anders verveelt het me gauw. Maar de uniformen vind ik altijd prachtig! Ik liep al voor we naar de VS verhuisden in Redskins t-shirts. Go Skins!

Genieten van het landschap

Om tien over zes word ik, na alweer een rusteloze nacht, wakker. Pat ligt nog rustig te slapen, terwijl zij van plan was weer de zonsopgang mee te maken. Ik vraag haar, voor de zekerheid, of ze nog wil gaan. Dat blijkt het geval, om de een of andere reden is de wekker van haar telefoon niet afgegaan. Ik ben blij, dat ik haar gewekt heb, want ik dacht, dat ze expres doorsliep.

Pat vertrekt en ik probeer nog wat broodnodige slaap te krijgen. Dat lukt buitengewoon goed, ik droom van prachtige tulpenvelden in februari, waar witte puma's in ronddartelen. Ja, echt. Waarschijnlijk geinspireerd door de film Avatar, al heb ik nooit zelfmoordneigingen gehad na het zien daarvan.

Om kwart over acht sta ik op en open de gordijnen. Het weer ziet er nog net zo somber en mistig uit, als gisterochtend. Beneden eet ik gauw wat Raisin Bran, een van de twee cereals (de andere is Frosted Flakes, nog erger). Eigenlijk wilde ik een wafel maken, maar het ijzer is in gebruik en ik heb geen zin te wachten. Na een kop koffie achterover te hebben geslagen (er is niets aantrekkelijks aan dit ontbijt, inclusief de omgeving), loop ik het sportkamertje binnen.

Al kijkend naar Haiti reportages werk ik een half uur af op de elliptische machine. Onvoorstelbaar, dat er na zes dagen nog steeds mensen levend onder het puin worden gevonden. Hartverscheurend is het de wanhoop van de families van vier Amerikaanse studentes, die nog niet zijn gevonden, te horen. Een militair vliegtuig vol Haitiaanse weesjes landt op Pittsburgh Airport. Er wordt verteld, dat een groot aantal andere kinderen uit datzelfde weeshuis naar Nederland gaan. Met een grote brok in mijn keel kijk ik ernaar.

Terug in de kamer is Pat er al. Ze zou pas om tien uur terugzijn, maar het weer is gewoon niet goed voor fotografie. Dat blijkt ook wel uit mijn foto's. Ik heb er heel wat genomen, maar maar 25 vind ik de moeite van het bewaren waard. Daarvan zijn er nog een stel, die ik slechts behoud voor de herinnering, niet, omdat het zulke mooie foto's zijn.

We pakken in en checken uit. Ondanks het weer, wat gistermiddag gelukkig wel redelijk was, hebben we toch genoten van dit uitje samen. Hoe bijzonder, om er zo, op het laatste moment met een vriendin op uit te kunnen trekken! Het hebben van goede vriendinnen is relatief nieuw voor mij, dus ik geniet er met volle teugen van.

Omdat we de hele dag de tijd hebben om naar huis te rijden, wil Pat onderweg ook nog stoppen om te fotograferen. Om te beginnen heb ik gelezen over een opvangplaats van gewonde roofvogels in het Rocky Gap State Park.

Het regent en hagelt de hele weg, maar net als we bij het park aankomen, wordt het droog. Afgaand op alle advertenties, stellen we ons heel wat van deze voliere voor. Het blijkt echter om een klein houten gebouwtje te gaan, waar niemand aanwezig is en wij de vogels door dicht gaas kunnen gadeslaan.

Onze hoop om mooie foto's te nemen vervliegt meteen. Toch zijn de zeven vogels interessant om te zien. Er zijn vier verschillende uilensoorten, een gier en twee roodstaart haviken, na de bald eagles mijn favoriete roofvogels hier. Allemaal kijken ze ons doordringend aan.

Deze dieren zijn langs de snelweg gewond geraakt en we lezen, dat het bijvoorbeeld funest is om appelklokhuizen of bananenschillen uit de auto te gooien. De vogels willen die eten en worden dan aangereden. Ik moet toegeven dat weleens te doen, omdat het organisch materiaal is. Weer wat geleerd! De rest van de rit naar huis zien we een uil en ettelijke haviken in de bomen langs de weg. Die ontgingen ons voorheen altijd.

Aan de andere kant van de bergen zien we veelbelovend oranje licht. Zou het de zon kunnen zijn? Eerst hebben we zin in lunch en komen aan het einde van de I-68 in Hancock aan. Hier is de staat Maryland letterlijk op zijn smalst, slechts ongeveer 3 kilometer breed.

Er is een leuk oud centrumpje, maar zo te zien maar een restaurant (en bakkerij), Weaver's. We parkeren en lopen zonder verwachtingen naar binnen, want het ziet er niet zo gezellig uit. We worden aangenaam verrast!

Binnen is het warm en gezellig. Het menu is uitgebreider, dan de taarten en koekjes, die de bakkerij verkoopt (gelukkig!). We zijn in Maryland, dus er moet iets krabbigs gegeten worden. Er staat een crab met groentesoep op het menu, dus daar nemen we allebei een kop van.

Daarbij neem ik een tosti met provolone en Pat een met Amerikaanse kaas (de ergste kaas, die er bestaat, als je het mij vraagt). Het bruine brood is hier gebakken en daar ben ik heel verrast over, dat smaakt namelijk werkelijk heerlijk!

We zetten onze tocht voort en bij Frederick, Maryland, komt eindelijk de zon door! Gisteren vertelde Rick mij, dat het in ons gebied schitterend lenteweer was, niet voor te stellen, waar wij waren! De temperatuur loopt nu ook lekker op.

Omdat Pat natuur wil zien, stel ik voor route 15 te nemen, in plaats van de interstates. Ik ken die weg en weet een leuk landerig weggetje vlakbij Leesburg.

Daar zien we paarden in de wei bij de typische rode schuren. We stoppen bij de alpaca boerderij, maar de alpaca's staan te ver weg. Ze kijken wel naar ons, maar noch onze rode jassen of ons vriendelijk geroep geeft verder een reactie.

Wij rijden verder naar de boerderij met emu's. Die lopen klokkend langs het hek, een geluid, dat Pat nog nooit heeft gehoord. Behalve de emu's loopt er ook een kudde geiten. Er zijn een paar babygeitjes bij, die heen en weer buitelen. Ik weet nu, waar de term "bokkensprongen" vandaan komt, zo schattig!!

Even later zien we een stel koeien vlak langs de weg. Die zijn net zo nieuwsgierig naar ons, als wij naar hen. Hoe lief ik ook "kom" roep, ze komen niet dichterbij. Pat ligt dubbel, als een van de koeien naar mij begint te loeien. Koeien doen me nostalgisch voelen. Wij woonden midden tussen de boerderijen vroeger en als ik laat terugfietste lagen de koeien al te slapen.

We rijden wat verder en zien dan een afslag voor het Ball's Bluff Battlefield. In dit bos aan de rand van de Potomac rivier heeft een belangrijke Burgeroorlog veldslag plaatsgevonden. We lopen naar het kleine kerkhofje met 25 graven van onbekende Union (Noordelijke) soldaten. Onderweg staan allerlei borden, die over de veldslag, die de Noordelijken verloren, vertellen.

De "Bluff" is een stijle klif, aan de rand ervan kijken we over de Potomac naar Maryland. Het is hier zo stil en vredig, moeilijk voor te stellen, dat het hier 149 jaar geleden krioelde van de soldaten.

Met moeite nemen we (vooral ik) weer afscheid van het landelijke en rijden terug naar de voorsteden van Washington. Saskia en haar vrienden en vriendinnen basketballen in de cul de sac, als we aan komen rijden. Ze komt meteen op mij af om me een flinke knuffel te geven.

Het is werkelijk lenteachtig weer. Rick heeft Cosmo vandaag in de achtertuin gelaten en die zit onder de modder. Ik laat hem me even begroeten, maar hij moet afgespoeld worden, voor hij naar binnen kan. De dooi van de afgelopen dagen heeft de tuin in een modderbad veranderd. Met Cosmo's lange haar blijft dat allemaal aan hem hangen!

Gauw pak ik uit en dan is Rick ook alweer thuis. Hij heeft onderweg al eten besteld van Mr. Fastman. Hij weet, wat ik lekker vind, en ik smul inderdaad van de biefstukkabob. We eten met zijn viertjes, terwijl we onze ervaringen van de afgelopen dagen delen.

Zo heeft Saskia gisteren voor een project voor "home ec" het avondeten gekookt. Ze maakte spaghetti met helemaal zelfgemaakte saus, salade en knoflookbrood. Kai en Rick gaven het "two thumbs up". Hopelijk krijg ik ook nog eens de gelegenheid haar kookkunsten te proeven.

De foto's van de afgelopen paar dagen staan hier.

Swallow Falls State Park

Het lukt mij maar niet in slaap te komen en daarna lig ik de halve nacht wakker. Erg ongewoon voor mij, maar het is warm in de kamer en dan vind ik het moeilijk slapen. Ik hoor het dus ook, als Pats dochter Sam om half een opbelt en als haar wekker om kwart voor zes afgaat.

Om onverklaarbare redenen wordt het na Pats vertrek koeler in de kamer en kan ik eindelijk een paar uur slapen. Ik mag van mezelf tot half negen blijven liggen, dan moet ik opstaan. Het is enorm mistig buiten en ik kan me niet voorstellen, dat Pat goede zonsopgangsfoto's heeft kunnen nemen. Ik verwacht haar dan ook vroeg terug.

Beneden is er gratis ontbijt, wat niet bepaald indrukwekkend is. Ik behelp me met een banaan en koffie. Alle tafeltjes zijn ook bezet (nou ja, alle, er staan er vier, dus ik eet maar staande). Dit heb ik elders wel beter meegemaakt, al zie ik ook iemand een wafel eten, die ga ik morgen voor mezelf maken, neem ik me voor!

In het kamertje met sportapparaten ga ik op de elliptische machine en zet de televisie aan. Mijn doel is een half uur sporten. Er is ook een lopende band, fiets en roeimachine aanwezig. Die laatste wil ik ook wel weer eens proberen, maar hij blijkt niet te werken. Ik doe het dus maar met de elliptische machine.

Zulke episodes in sportkamertjes van hotels vind ik werkelijk kwellingen, maar het is noodzakelijk. Naderhand ben ik blij het gedaan te hebben, want dan voel ik me toch weer een stuk beter. Het is echter saai, saai en nog eens saai! Lang leve de tv!

Boven neem ik een douche en maak me klaar om erop uit te gaan. Stom genoeg hebben Pat en ik geen tijd afgesproken, dat ze terug zou zijn en na tienen begin ik me zorgen te maken. Ik kan haar niet bereiken op haar mobieltje en het is zo mistig buiten, dat ik bang begin te worden, dat ze verdwaald is. Dat bos was flink dicht.

Eindelijk, net na elven, krijg ik Pat te pakken op haar mobieltje. Ze was de tijd vergeten en had met schrik gezien hoe laat het al was. Ik ben alleen maar opgelucht, dat er niets met haar is gebeurd.

Nadat zij zich even heeft opgefrist, gaan we er samen op uit. Gisteren glibberde Pat gevaarlijk op het pad naar de watervallen. Vanochtend kon ze mijn Yaktrax gebruiken, maar vanmiddag heb ik die weer nodig.

We gaan dus even langs Bill's Outdoor Center om te kijken of ze iets dergelijks verkopen. Het gros van de winkel staat vol met jachtmaterialen en benodigdheden en iets zegt me, dat hier niet veel vrouwen komen. We worden dan ook zeer galant ontvangen en gelukkig hebben ze zolen met ijzeren spijkertjes om op het ijs te lopen. Het zijn wel geen Yaktrax, maar zullen voor vandaag prima voldoen.

Na nog een paar ijsvissers op Deep Creek Lake (een enorm meer, waar dit gebied naar is genoemd) te hebben gefotografeerd, gaan we op zoek naar een lunchplek.

Die vinden we bij Brenda's pizzeria. We bestellen allebei een punt pizza. Pat met pepperoni en ik met allerlei groentes. De mijne komt werkelijk bedolven met paprika, spinazie, champignons en tomaat! Zo lekker! Ik ben meestal niet zo'n pizza fan, maar deze is echt heerlijk.

Nu zijn we klaar voor de "hike" door het Swallow Falls State Park. Beiden met antislipzolen aan gaat het een stuk beter, dan gisteren.

Als eerste lopen we naar Muddy Creek Falls, met bijna twintig meter de hoogste waterval in Maryland. Die is prachtig, maar het is moeilijk foto's nemen, want de wind staat onze kant op en de spray maakt onze lens nat. Na ettelijke pogingen lopen we verder.

De hemlocks in dit bos zijn de oudsten in Maryland. Dit is een coniferensoort, die inheems is in het oostelijke deel van Noord-Amerika. Ze zijn werkelijk prachtig, lange dunne stammen en veel zachtgroen. Ze staan heel dicht op elkaar, dus laten weinig licht door. In de winter is zo'n groen bos vooral heel erg mooi.

Bij de andere watervallen, Swallow Falls en Tolliver Falls, nemen we nog meer foto's. Het geheel is een hele wandeling, vooral op de ijzige paden. Onderweg zien we mooie ijsformaties en rhododendrons en varens, die meer groen aanbrengen in het dorre geheel. Al met al is dit bos met zijn watervallen en ijsformaties veel kleuriger, dan de grijze, bladloze bomen in ons gebied. Ik geniet in ieder geval volop!

Na drieeneenhalf uur in dit park rond te hebben gelopen, zijn we terug bij de auto. We hebben het nu wel koud en hebben dorst. De zon gaat bijna onder en Pat wil een interessante locatie voor de zonsondergang vinden. We rijden langs boerderijen, die geen leuke schuren hebben. Dan komen we in het leuke plaatsje Oakland, maar ook daar niets interesaants om te fotograferen.

Intussen is het alweer bewolkt, dus we rijden terug naar het hotel. Daar trekken we iets netters aan en rijden naar ons restaurant van vanavond. Veel keuze is er hier in McHenry niet, maar wij hebben al eerder bij de Santa Fe Grille gegeten, dus ik weet, dat het daar lekker is.\

Er staat een rij, als we binnenkomen, maar gelukkig kunnen we meteen plaatsnemen. De open haard brandt en het is binnen heel gezellig. Pat en ik bestellen allebei een quesadilla. Die van is met nogal ongewoon met garnalen, spinazie, feta kaas en wasabi. Het smaakt weer heerlijk!

Terug op de hotelkamer laat Pat mij haar foto's van de afgelopen weken zien. Er zijn heel wat plekjes in New Jersey, waar zij mij mee naartoe wil nemen. Binnenkort zal ik haar dus gaan bezoeken.

Mijn foto's zijn nog niet klaar, want daarvan zijn er teveel, maar ik heb wel alvast wat filmpjes online gezet:

Muddy Creek Falls:


Upper Swallow Falls:

Katja en Katja

Zaterdag

Met al het bezoek en gereis van de afgelopen week zijn mijn gewichtenroutines er nogal bij ingeschoten. De hoogste tijd dus om vanochtend mijn verschillende Fitness routines open te slaan en er een half uur goed tegenaan te gaan met die gewichten!

Meike en Cosmo vinden het altijd erg leuk, dat ik nu veel op hun niveau bezig ben, en komen over en onder me door lopen. Dat werkt zo op mijn lachspieren, dat ik mijn "plank" (buikspieroefening) niet kan houden en pardoes bovenop Meike val. Met een harde miauw van schrik komt ze er gelukkig verder heelhuids vanaf! Wel is ze, aan haar zwiepende staart te zien, zeer gebelgd!

Langzaam komt de rest van het gezin tot leven. Omdat we ieder jaar met zijn allen gaan en Katja het ook zo leuk vindt, staat het Renaissance Festival op het programma. Eigenlijk wilde ik, de vroege vogel van de vijf, om elf uur vertrekken.

Rick is daar ook wel voor en we denken, dat iedereen met een uurtje wel klaar kan zijn, dus wekken de kinderen om tien uur. Fout gedacht! Door alle drie moet er eerst nog uitgebreid gedoucht en ontbeten worden, dus pas om kwart voor twaalf rijden we weg. Ach, maakt niet uit, als we maar rond lunchtijd bij het festival zijn, want de lekkernijen daar zijn een van de grootste trekpleisters voor ons kroost.

Nadat Rick het adres van het festival in de GPS van de van heeft getypt, gaan we eindelijk op weg. Het blijkt wel weer, dat je, als je ergens al vaak geweest bent, beter geen GPS kunt gebruiken. Dat is niet goed voor de relatie! Rick heeft zijn geijkte route en die wijkt af van de GPS (waar ik het mee eens ben).

Tegen het advies van de GPS en mij in, keert hij om en gaat "zijn" weg. Op de website van het festival (die ik van Rick moest raadplegen) zie ik, dat zij ook de weg van de GPS en mij aanbevelen wegens minder verkeer. Vooral later in het seizoen (dit is het een na laatste weekend van het festival), staat er, wordt het erg druk en die weg is minder druk. Maar nu zijn we al te ver de andere kant op en maar een paar mijl van het festival verwijderd.

En dan...staan we stil, twee mijl voor ons doel. De kinderen klagen, dat ze honger hebben, maar wij doen vijf minuten over iedere tiende mijl. Gelukkig is de omgeving prachtig, al zijn de kinderen daar niet van gecharmeerd.

Eindelijk draaien we een uur later de grasparkeerplaats op. We moeten ver van het festival parkeren en eenmaal binnen de poorten (letterlijk, want dit is Middeleeuws dorpje, tenslotte) wordt duidelijk waarom. We hebben het nog nooit zo druk gezien! Busch Gardens met Halloween is er niets bij en dat is het drukst, dat ik ooit een Amerikaans park heb gezien.


Even moet ik de neiging verdrukken om voor te stellen rechtsomkeerts te maken. Als ik ergens een hekel aan heb is het hutje mutje schuifelen en in rijen staan! Maar de anderen hebben er zin in en ik verbijt me, want ook mijn maag rommelt.

Wonder boven wonder vinden we in het eetgedeelte een helft van een tafel open. De kinderen weten al precies, wat ze graag willen eten: ribbon fries (een soort chips "lint"), gefrituurde zoete aardappel en sausage on a stick. Ok, naar calorieen werd in de Renaissance ook niet gekeken, zullen we maar denken.

Maar ik leef in de eenentwintigste eeuw en houd het dus bij een sandwich gemarineerde portobella. Die paddestoel is zo groot als een fikse hamburger! En het smaakt nog lekker ook, ondanks de gruwelende blikken van de omstanders (de rij voor deze sandwich was verreweg het kortst, ha ha!).

Na het eten lopen de laantjes met winkeltjes door. Het dorpje is permanent en is mooi gelegen in het bos. Het weer kan niet beter voor half oktober, wat ook wel zal bijdragen aan de enorme menigte. Overal is muziek, worden stukjes opgevoerd en lopen mensen historisch verkleed rond. Hele gezinnen zijn verkleed.


Je kunt bij binnenkomst ook kostuums huren. Wij hebben dat nooit gedaan, maar ik denk, dat veel van de mensen, die hier rondlopen dat wel doen. De kostuums, althans degenen, die hier verkocht worden, kosten namelijk soms wel honderden dollars. En toch, financiele crisis of niet, zie ik bij een paar winkels mensen zulke fluwelen jurken met accessoires kopen. En dat voor een keer (of op zijn hoogst een paar keer) per jaar.

Terwijl Katja en Saskia in de rij wachten om de "Wench" te "drenchen" (zo'n ding, waar je een bal op een knop gooit en het meisje valt in het water) gaat Rick voor mij op zoek naar een glaasje echt middeleeuws bereide Mead (honingwijn). Dit is de perfekte omgeving om van mijn jaarlijkse glaasje daarvan te genieten.

De winkeltjes hier bestaan uit fantasie produkten van mensen, die zeer getalenteerd zijn. Er zijn zeer echt uitziende draakjes, die je op je schouder kunt dragen (en waarvan Saskia en ik er best een zouden willen hebben, ware het niet, dat de goedkoopste $35 is), juwelen, feetjes, prenten en veel en veel meer! Wat een talent hebben al die mensen, ik kan daar weleens jaloers op worden. Het ziet er zo professioneel uit allemaal!

Intussen hebben we met zijn vijven ook grote lol. De meisjes gooien hun ballen ver naast het doel, dus het meisje blijft droog. Rick en Saskia proberen samen het kruisbogen schieten en alle drie de kinderen vinden nog ergens ruimte in hun magen voor een cheesecake on a stick.


Net voor we bij de uitgang zijn vindt Katja nog een leuke pentekening van een Scuba duikende draak met een schildpad voor haar kamer bij Virginia Tech. De terugweg verloopt veel sneller, dan de heenweg, gelukkig.

In Vienna stoppen we nog even bij Party Mania. Zij hebben een nieuwe winkel vol kostuums, waar voorheen een van de drie (!) matrassenwinkels in ons kleine stadje was. De competitie heeft die laatste er kennelijk uitgewerkt, het was ons altijd al onduidelijk, dat wij Viennezen zoveel matrassen nodig zouden hebben.

Katja wil een sexy kostuum voor Halloween en die hebben ze wel, maar er is (nog) geen kleedkamer. De medewerkster biedt wel met hun dozen een privacy kamertje te maken, maar daar wil Katja niet van horen. Eigenlijk wil ze al helemaal niet, dat haar vader haar in een sexy kostuum ziet, bedenk ik me.

Maar schoenen wil ze wel met haar vader gaan uitzoeken. Ze gaan samen naar DSW en op de terugweg halen ze spullen om te barbecuen. Dat is het perfecte avondeten voor een zomerse dag als vandaag. Hamburgers, hot dogs, corn on the cob (maiskolven), Amerikaanser kan het niet en we smullen er allemaal van.

Zondag

Uitslaapdag! Althans, dat hoopten Rick, Saskia en ik. Maar de hond van de achterburen gooit roet in het eten. Al om half negen blaft Dave zijn kleine hondenhoofd eraf in de achtertuin en Cosmo moet dan ook onze tuin verdedigen. Ach ja, zo hebben we een langere zondag, dat is het positieve aan dit verhaal.

Samen gaan we naar Starbucks, ons zondagse ontbijtje bestellen. Tot onze verbazing hebben ze een nieuwe "warme" sandwich, nogal vreemd voor een bedrijf, dat aan het einde van het jaar zal ophouden met de verkoop van warme sandwiches.

Na het ontbijt gaan we ook samen wandelen met Cosmo. De herfstkleuren beginnen echt te komen. Ik neem mijn fototoestel mee, maar vind nog niet veel materiaal. Meer en meer tuinen zijn versierd met Halloween spullen. Hornsby, het felroze varken in de tuin van een van onze overburen, is dit jaar een mummie (en Cosmo is er bang van).


Hornsby, het varken



De eerste herfstkleuren

Aangestoken door anderen en het mooie weer haal ik de rest van de Halloween spullen van zolder. Er zijn "graven", bekers met doodshoofden, een schattig spookje en natuurlijk de "spinnenwebben". Die laatsten breng ik aan, zodat er (hopelijk) geen vlinders of bijen in kunnen vliegen.

Intussen is Kai in opdracht van Rick bezig takken van onze magnolia te knippen. Daarbij heeft hij mijn hulp wel nodig, want die takken zitten flink hoog. Wat een struik moet zijn is deze zomer een hele boom geworden! En zo zijn we lekker buiten bezig.

Voor Katja terug gaat naar Virginia Tech wil ze nog met zijn allen gaan lunchen. Grappig is, hoe ze tijd met het hele gezin nu veel belangrijker vindt, dan voor ze uit huis ging. Op het terrasje van Tequila Grande eten we heerlijke quesadilla's. We genieten van het feit, dat we op 12 oktober nog op een terrasje kunnen zitten.

Na het eten neemt Katja Aoife en Saskia mee naar Party City. Daar hoopt zij zelf een kostuum te vinden en gaat Aoife op zoek naar kostuum van een stripfiguur, waar ik nog nooit van heb gehoord. Helaas voor hen komen ze een uurtje later onverrichterzake terug. Katja zal dus in Blacksburg of Christiansburg moeten zoeken.

Inmiddels zitten mijn vriendin Katja B. en ik lekker op het deck. We hebben heel wat bij te kletsen, want we hebben elkaar voor het laatst voor de zomer gezien! Dit is het weekend van de Katja's, dus.

Als we afscheid hebben genomen van de twee Katja's gaat Rick in de garage werken. Hij vindt een hoorn van Saskia en blaast erop. Ik zit buiten te internetten en hoor opeens een heel gegil en geschreeuw. Er blijkt een (al lang) dode chipmunk in die hoorn te hebben gezeten. Arme Rick wast zijn mond meteen uit en de hele buurt komt gruwelen. Het stinkt ook nog flink, bah!

Saskia gaat bij Kaylee logeren en dus zijn Rick, Kai en ik alleen voor het avondeten. Rick haalt Thais eten en we eten buiten. Ok, het is wel wat fris, maar nog lekker genoeg.

Dan kijken we samen de opgenomen eerste aflevering van dit seizoen van "Starter Wife". Vorig seizoen heb ik niet gezien, maar als Rick me het verhaal vertelt herken ik het van vorige zomer. Ik heb dat boek toen als luisterboek gekocht en gedeeltelijk op weg naar Pennsylvania geluisterd. Grappig en de show met Debra Messing is ook erg leuk!

En natuurlijk is de afsluiting van zondagavond "Desperate Housewives". "We" leven nu vijf jaar later, dan vorig jaar, en dat geeft zeker nieuw leven aan de show.

Laatste zomervakantie weekend

Zaterdag

Rick en ik slapen heerlijk lang uit. Nog een paar dagen en de "rat race" van school en huiswerk zal weer beginnen. Nog even genieten dus en behalve de dieren zijn we alleen thuis. We bedenken, dat dit de komende jaren steeds vaker zal gebeuren en op een gegeven moment zal het zelfs normaal zijn. Op het moment vinden we dat prima.

We gaan samen naar Starbucks en halen daar een ontbijtje en koffie. Op het deck schijnt het zonnetje weer lekker en smullen we van de sandwiches. Ik hoop zo, dat het bedrijf die toch door blijft verkopen. Ze zijn zoveel lekkerder, dan McDonald's egg mcmuffins!

Samen lopen we een stuk door Vienna met Cosmo. We nemen eens andere straatjes en raken zelfs een beetje verdwaald. We lopen door Memory Lane, een straatje met keurig onderhouden huizen en tuinen, en door Lullaby Lane, waar een aantal mensen minder om het onderhoud geven. Het zomerse weer is terug en alles ziet er meteen zoveel vrolijker uit!

De rest van de dag doen we niets dan luieren (ok, Rick trekt ook wat onkruid uit de grond, iets wat hard nodig is!). Halverwege de middag zit ik op het deck te lezen, als ik sirenes hoor naderen. Een brandweerwagen en ambulance rijden door onze straat en lijken eng dichtbij het huis van Laura, Saskia's vriendinnetje te stoppen. Een paar minuten eerder is Saskia daarheen gegaan.

Ongerust lopen Rick en ik er gauw heen. Het zal toch niet??? Maar gelukkig blijken ze bij Laura's buren geroepen te zijn. Hun buurvrouw was van het dak van hun schuur gevallen en had (gelukkig "alleen maar") haar arm gebroken. Pfff!! Ik had echt weer even die steen in mijn maag van toen ik naar de school ging in juni, toen Saskia flauw was gevallen!

Tussen het lezen en computeren door houdt Kai ons op de hoogte van zijn reis van Grand Rapids, via Detroit, terug naar huis. Online zien we, dat zijn vlucht vroeg aankomt en Rick en ik vertrekken naar Washington National om hem op te halen.

Wat is het weer fijn onze grote zoon te kunnen omhelzen! Ik heb hem erg gemist. Hij zit vol verhalen, mijn schoonvader heeft hem zeker bezig gehouden! Ze hebben zalm gevist (maar niets gevangen), een zeiltocht met overnachting in Grand Haven gedaan (waarvandaan Kai een leuk t-shirt voor Rick en mij heeft meegenomen), veel gefietst, in het ijskoude Michigan Meer gezwommen en Kai heeft zijn auto rijden geoefend. Kortom, een week vol speciale tijd met zijn grootvader, niemand neemt dat Kai ooit meer af!

Als we thuis komen horen we alweer de sirenes in onze straat. Dit keer gaan twee brandweerwagens naar de kerk hier tegenover. Kai en Rick gaan een rondje rijden in de Z4 en zeggen, dat ze denken, dat er brand is. Gelukkig lijkt het niet ernstig, want een uurtje later vertrekken de wagens weer.

Van Katja horen we, dat haar eerste schoolweek goed is verlopen. Ze heeft zich aangesloten bij Alpha Epsilon Delta, de pre-med fraternity van Virginia Tech. Verder wil ze natuurlijk weer de Relay for Life doen en nog meer. Wij raden haar aan zich niet te dun te zaaien, ze zal tenslotte nog tijd over moeten hebben om te studeren!

Zondag

Rick en ik staan bijtijds op en ik doe gauw twintig minuten oefeningen van mijn FitDeck om de spieren los te krijgen. Rick heeft zin om alles uit zijn speelgoedje dit weekend, de Z4, te halen, dus gaan we op een "road trip".

De keuze is daarbij gevallen op de Eastern Shore van Maryland. Rick is daar weleens geweest, maar ik nog nooit. De kinderen hebben geen zin, dus die blijven thuis op de dieren passen. Het zit vreemd in zo'n tweezits sportautootje, moet ik zeggen. Maar het is wel knus en gezellig.

We nemen de meest directe route, die dwars door Washington leidt. Door de weeks is dat geen doen, vanwege het verkeer, maar op zondag is het lekker rustig. Al gauw bereiken we de Bay Bridge, waar gewaarschuwd wordt voor drukte vanwege wegwerkzaamheden. We zien wel zeker tien hulpvoertuigen bij een omgevallen vrachtauto aan de overkant, maar het verkeer is prima.

Als we via de vier mijl lange imposante brug de Chesapeake Bay over zijn, waar ver onder ons de zeilboten en motorboten slechts kleine witte stipjes lijken, komen we op Kent Island. Hier vestigden de eerste Engelsen zich in Maryland, herkenbaar aan de vele echt Engelse namen voor de plaatsjes.

Na bij elkaar een rit van anderhalf uur langs water en door akkerland komen we in St. Michael's aan. We vinden al gauw een parkeerplaats ondanks de drukte en gaan het plaatsje verkennen. En dat is pittoresk!

De hoofdstraat heeft allerlei snuisterijenwinkeltjes en Bed & Breakfasts gevestigd in Victoriaanse huisjes met de leukste kleurtjes. Ook de woonhuizen in de zijstraten zijn allemaal van hout en kleurig geschilderd, daterend van 1790 tot 1870. Je waant je zo tweehonderd jaar terug in de tijd, ware het niet, dat er auto's geparkeerd staan.


Schattige huisjes

Na wat verkend te hebben zien we een oude molen met daarin de nieuwe Eastern Shore brouwerij. Die is dit weekend voor het eerst open en Rick proeft wat van hun bier. Hij vindt ze lekker, maar ik houd het bij een slokje.

Liever ga ik bij de ernaast gelegen St. Michael's wijngaard wijn proeven. Ik heb namelijk gelezen over hun "chocolate zin", die inderdaad een erg lekkere dessertwijn is. We kopen een fles van hun ook al zeer goede rose en een fles van de chocolate zin en lopen dan verder.


Foto's van het stadje en omgeving

Het is inmiddels bij enen en we gaan naar het Crab Claw restaurant, waar ze een terras aan het water hebben. Het is er een drukte van jewelste, maar we krijgen al gauw een tafeltje en nog wel op de eerste rang ook, vlak aan het water.

Terwijl we op ons eten wachten, vergapen we ons aan de enorme jachten, die voorbij komen. Op zulke momenten zouden we zo graag een boot hebben! Maar het is voor ons niet praktisch, we wonen net te ver van het dichtstbijzijnde haventje om even 's avonds te gaan varen.


Eten, drinken en water, een magische combinatie voor plezier!

Het eten smaakt hier aan het water dubbel lekker. Ik bestel rauwe Maryland oesters en een fruit salade. Ook moet ik natuurlijk de blue crabs proberen, maar heb geen zin in uren pluizen. Bij dit restaurant zijn ze echter ook per stuk te krijgen, dus ik smul van mijn een crabbetje (waar nog verbazend veel vlees in zit). Rick smaken de crab cakes ook erg goed, zo te zien!

Helaas is het alweer halverwege de middag en tijd om aan de terugtocht te beginnen. Ik zou hier nog wel uren zo in de schaduw bootjes kunnen zitten kijken!

Even verderop ligt Tilghman Island en dat willen we ook nog even bezoeken. Het eilandje is te bereiken via een ophaalbrug, die zowel op de heen- als op de terugweg openstaat. Verder lijkt er niet veel te beleven, hoewel het duidelijk een vissersparadijsje is, getuige de vele vissersboten en vissers langs het water!

Bij het plaatselijke supermarktje stoppen we om wat te drinken te kopen en ik moet naar de wc. Als ik vraag of ze er een hebben krijg ik te horen van niet (ongewoon hier in de VS, dat je de wc van een winkel niet mag gebruiken).

Als ik vraag, waar dan in de buurt een openbaar toilet is, krijg ik van de bijna tandenloze dame onverstaanbaar lokaal dialect te horen. Ook Rick verstond er niets van, dus we gaan maar op zoek naar het dichtstbijzijnde benzinestation op de terugweg. De tijd lijkt hier echt te hebben stilgestaan!

De terugweg gaat lekker snel zonder de verwachte opstopping bij de Bay Bridge. We stoppen nog even bij de Barnes & Noble in Washington om een boek met restaurants in New York te kopen en zijn dan tegen zessen weer thuis.

We zien meteen, dat Kai zijn skateboard weer doormidden heeft gesprongen. Die jongen besteedt vrijwel al zijn zakgeld aan nieuwe skateboards! Maar ja, het is zijn passie nu eenmaal.

Als de kinderen van eten zijn voorzien en Saskia natuurlijk weer een logeerpartij met Kaylee en Laura heeft bekokstoofd (het is de laatste avond, Mammie!) rijden Rick en ik naar Fairfax. We zijn uitgenodigd door Michael en Denise om met een groepje buren Mojitos te gaan drinken bij de openlucht bar van Coastal Flats.

Het wordt een gezellige avond. Rick en ik eten een hapje aan de bar en ik houd me bij wijn, want mojitos zijn me te zoet. Het is zwoel warm buiten en we wanen ons in het zuiden van het land. Een perfect einde van de laatste zondag van de zomervakantie!