Dag 7 Hawaii: Kalalau trail en snorkelen

Alweer zijn we vroeg uit de veren, want we willen alles uit deze laatste volle dag Kauai halen.  Helaas regent het als we opstaan, al gaan die buien hier snel voorbij, dus we hebben goede hoop dat het op gaat klaren.  We veranderen onze plannen van vandaag, de noordkust verkennen, er niet om.

In het hotel heb ik een koffiestandje ontdekt waar ze ook fruit, yoghurt en dergelijke verkopen.   Ik haal er ijskoffies voor Rick, Katja en mezelf en als ontbijt een halve papaya en twee gekookte eieren.  De anderen hebben ontbijt op de kamer.

Net na achten gaan we op weg.  Het is een prachtige weg naar het noorden.  In Wailua komen we langs het vervallen Coco Palms Resort.  Nostalgisch voor Rick en mij, want daar logeerden wij in 1988 tijdens onze huwelijksreis.  Helaas verwoestte orkaan Iniki in 1992 het hotel en het is daarna nooit weer geopend.

Het blijft regenachtig waardoor we onderweg de prachtigste regenbogen ooit zien.  Helaas telkens  net op punten waar Rick niet kan stoppen.  Foto’s nemen lukt dus niet, maar ze zullen in onze geheugens gegrift staan, zo mooi zijn ze.

We komen door leuke plaatsjes, voor Hanalei ziet er erg leuk uit en heeft een prachtige baai.  De regen zorgt ervoor dat we niet uitstappen maar doorrijden door het steeds jungle-achtig wordende landschap naar ons doel, Ke’e Beach.

Daar is het al vrij druk, maar we hebben geluk dat een truck net weggaat en we zo een parkeerplaats hebben.  Net als we onze spullen pakken begint het weer te plenzen.  We wachten die bui even af en dat blijkt gelukkig, op wat druppels na, de laatste van vandaag te zijn.

Het is dus droog als we op pad gaan.  We gaan een klimtocht maken en wel de eerste twee mijl van het elf mijl lange Kalalau Trail.  Dit schijnt het makkelijkste deel van dat pad te zijn, maar wij vinden het nog een flinke uitdaging. 

Door de regen is het pad modderig en glad geworden en vooral op de stukken naar beneden is dat uitkijken geblazen.  Katja gaat dan ook een keer onderuit, maar bezeert zich gelukkig niet.  Rick heeft mij een grote wandelstok gegeven en daar ben ik maar wat blij mee!

Onderweg worden we constant beloond met prachtige vergezichten van de Na Pali kust en de ongelooflijke mooi blauwe Grote Oceaan.  Ook de begroeiing is prachtig met allerlei wilde bloemen, zelfs paarse orchideeen.

Intussen kletsen we ook met een familie uit Californie en iedereen begroet elkaar op het pad en wisselt af en toe wat woorden uit.  Na ongeveer anderhalf uur zien we ons einddoel, een mooi strand, onder ons liggen.  Om daar te komen moeten we nog een enorm modderig stuk pad af en een beekje over.  Dat laatste voelt lekker koel en we nemen de gelegenheid waar de modder wat van ons af te wassen.

Op het strand eten we onze meegebrachte “lunch”,  voornamelijk proteine repen en bananen.  Dan lopen we wat het strand op en de grot, die er is, in.  De zee is hier niet geschikt om in te zwemmen.  De golven zijn er flink.

Tot mijn verbazing heeft die klim heel wat van mijn energie gevergd.  Dat terwijl ik zoveel sport, maar ik denk dat het komt omdat we eigenlijk te weinig water mee hebben genomen.  Het was koel toen we vertrokken, maar inmiddels is het flink warm en ik heb nog maar een half flesje.   Ik ga op een lavasteen in de schaduw zitten om wat bij te komen.

Na een half uurtje hebben Rick, Katja en ik het wel gezien en willen aan de weg terug beginnen.  Kai en Saskia willen dolgraag langer blijven en we spreken af dat zij niet later dan drie uur teruggaan.   Wij beginnen dus aan de klim terug.

Gelukkig is het pad inmiddels een stuk opgedroogd waardoor vooral de stukken naar beneden een stuk beter te doen zijn.  We doen er dan ook maar liefst een kwartier minder over om terug te zijn bij de parkeerplaats.

Daar rennen we praktisch naar de van om koude flesjes water te drinken.  Ik neem me voor voortaan ruimschoots water mee te nemen!  Rick en Katja hebben minder last van uitdroging, denkelijk omdat zij minder gewend zijn veel water te drinken dan ik.

De prachtige natuur maakte echter alles goed.  Het was weer een geweldige ervaring die we geen van allen hadden willen missen!  Wat een schitterend eiland is dit.  We hebben nu wel het gevoel het goed gezien te hebben, vanaf zee, uit de lucht en op het land.

Ke’e Beach staat ook bekend om het mooie snorkelen.  We pakken onze flippers en maskers en gaan het koele water in.  Dat voelt heerlijk aan na die hete tocht!

Jammer genoeg zien we niet heel veel vissen, maar die er zwemmen zijn mooi kleurrijk en anders dan die we in de Caribische Zee hebben gezien.  Kai en Saskia zijn om een uur of half vier ook terug en we genieten nog even van dit prachtige strand met de mooiste natuur erachter, die je je maar kunt bedenken.

Moe van de lange dag rijden we terug naar het hotel.  Daar zoeken we het zwembad op.  Katja, Rick en ik hebben trek en bestellen een paar sushi rolls.  Ook nemen Rick en ik de laatste twee gratis mai tai’s.  Ik zou hier zo in slaap kunnen vallen!

De hele dag al heb ik mijn Virginia Tech t-shirt aan en krijg daar allerlei commentaar op.  De Hokies zijn duidelijk alom bekend.  Hier in het zwembad loopt zelfs iemand, die in 1980 zijn diploma daar haalde.  Hij woont nu in Denver, maar vertelt nog ieder jaar naar tenminste een football wedstrijd in Blacksburg te gaan.

 

We delen ook nog een erg lekker chocolade dessert met zijn allen

 

We maken het makkelijk voor het avondeten en vragen weer een tafeltje bij Kukui’s in het hotel.  We krijgen er een met zicht op zee en het zwembad.  De bediening is ook heel erg goed en het eten lekker.  Ik neem weer verschillende soorten sushi, heerlijk!

Boven in de kamer pakken we alvast zoveel mogelijk in en daarna gaan de lichten uit.  We zijn allemaal doodmoe van alle buitenlucht.  We zullen vast allemaal als rozen slapen!

Foto's van vandaag staan hier.

PS: Hartelijk bedankt voor alle leuke reacties!  Helaas lukt het me op het moment niet om op iedereen persoonlijk te reageren.  Ik schrijf deze blogs telkens in gestolen momenten, maar blijf vooral reageren, ik vind het leuk om de commentaren te lezen en als er een vraag is probeer ik die te beantwoorden.

Dag 6 Hawaii: Helicoptervlucht en Waimea Canyon

Alweer heel vroeg staan we op.  Een blik naar buiten laat nogal wat wolken zien en het lijkt of het ieder moment kan gaan regenen.  Daar zijn wij niet blij mee, want we hebben vandaag mooi weer nodig!  Gelukkig merken we al gauw dat het weer hier letterlijk met de minuut verandert.

Terwijl ik mijn koffie maak, gaat Rick op het balkon ontbijt.  Opeens hoor ik hem enthousiast roepen dat ik moet komen.  Een van de mooiste regenbogen, die wij ooit hebben gezien, hangt recht voor ons.  Hij begint zo te zien bij het cruise schip wat Rick doet grappen dat die mensen dus het goud gevonden moeten hebben en is een perfecte boog.  De dag begint dus al prachtig.

Wij hebben vanochtend een helicopter toer gereserveerd bij Jack Harter.  Voor Rick en mij de tweede keer in een helicopter, voor de kinderen zal het de eerste keer zijn.  Het kantoor is maar vijf kilometer van ons hotel verwijderd, dus we zijn er zo.

Daar moeten we allemaal op de weegschaal, maar ons gewicht wordt gelukkig geheim gehouden. Cornell vertelt ons hoe het allemaal gaat verlopen en dan mogen we in een busje stappen dat ons naar de helipads brengt. 

Onze piloot Craig zit al klaar.  We hebben een prive vlucht in een helicopter voor zes personen. Saskia en ik zitten voorin, de anderen achter ons.  Als we opstijgen regent het helaas en ik krijg daardoor slechts een grijze foto van ons hotel uit de lucht.

Gelukkig klaart het gauw op en hebben we schitterend uitzicht op het landschap onder ons.  Het is onmogelijk om de prachtige natuur van dit eiland te beschrijven of zelfs te fotograferen, al proberen we dat laatste zeker. 

We vliegen door groene valleien, zien de waterval van Jurassic Park, meer regenbogen en meer watervallen.  Dan de Waimea canyon, de grootste canyon in de Pacific.  Ik vind hem mooier dan de Grand Canyon zelfs.  Wij vliegen er helemaal in, heel speciaal.  Ik had verwacht bang te zijn in een helicopter, maar merk dat ik het alleen maar allemaal fantastisch en prachtig vind zo uit de lucht gezien.

We vliegen langs de Na Pali kust en in valleien daar waar een boot natuurlijk niet kan komen.  Ook zien we een van de grotten van gisteren van boven. Het is allemaal weer heel anders vanuit de lucht gezien.  Ook de noordelijke kust,  waar we morgen heen hopen te gaan, is prachtig.

Veel te snel voor mijn gevoel is het alweer tijd om te landen.  Wat een ervaring was dit!  Ik zou zo weer willen.  We hebben zoveel moois gezien en Craig was ook een goede gids.  Zowel de gids van gisteren als vandaag zeiden dat het nooit hetzelfde is en zo voel ik het in Washington dus ook.  Ik vind het grappig hun beiden dat ook onafhankelijk van elkaar te horen zeggen.

 Met het busje gaan we terug naar onze van en dan op zoek naar een restaurant voor de lunch.  Eerst stoppen we nog even bij een Hilo Hattie.  Daar krijgen we een gratis schelpen"lei" (Hawaiiaanse ketting) en kijken rond.  De meisjes en ik vinden wat leuke bloemen haardingen en Kai een sticker met "Kai" erop (zijn naam betekent "oceaan" in het Hawaiiaans en we zien het overal).  Rick vindt echter niet zijn begeerde Hawaiiaanse shirt.

Via Yelp hebben we Dani's restaurant in Lihue gevonden voor de lunch.  Het kreeg vier sterren en blijkt een heel simpel restaurant met inderdaad een authentiek plaatselijk menu.  Katja en ik krijgen er meteen zin in, maar voor de anderen is het wat te avontuurlijk.  Vooral Saskia ziet er geen enkel vegetarisch gerecht op het menu.

Dan maar terug naar het hotel, want daar lijken de leukste restaurants in dit gebied te zijn.  Inderdaad eten we een heerlijke lunch bij de Barefoot Bar met zicht op zee.  Saskia bestelt een vegetarisch gerecht en de rest van ons het heel Hawaiiaanse taro (een soort wortel) broodje met barbecue varkensvlees.  Die varkens zijn wilde varkens, die overal in Hawaii ruimschoots vertoeven en dus ook gejaagd worden.

Helaas heeft Saskia een flinke verkoudheid opgelopen en voelt zich helemaal niet lekker.  Zij blijft in het hotel en kletst met haar vrienden thuis, die ze na een week alweer flink mist.  Lawrence was weg met een kamp, dus daar heeft ze ook maar miniem contact mee kunnen hebben.  Gelukkig geven haar broer en zus haar genoeg vertier, het is leuk om te zien hoe die drie met elkaar omgaan.
 
Rick, Katja, Kai en ik gaan op een excursie naar Waimea Canyon, de Grand Canyon van de Pacific.  Hiervoor rijden we terug naar het kantoor van de boottocht gisteren, want de weg daarheen begint er vlak tegenover. De kapitein raadde dat gisteren ook hard aan.

Hij zei niets te veel, want het is een schitterende weg.  We vinden zelfs een heel mooie waterval in het droogste gebied van het eiland.  De lucht ziet er dreigend uit en bij aankomst bij het uitkijkpunt van de canyon plenst het.  Zullen wij weer hebben, er valt hier gemiddeld maar ongeveer vijftig centimeter per jaar, maar wij zijn er als er een aantal millimeters daarvan naar beneden komen.

Denkend dat het vast wel over zal drijven, wachten we even in de auto.  Anderen om ons heen doen dat ook.  Langzaamaan trekt de regen inderdaad weg.  We lopen naar het uitkijkpunt en krijgen mooie foto's met mistflarden en dan als het helemaal opentrekt met de diepe rode en groene kleuren, die de canyon zo bijzonder maken.  We besteden er bijna een uur met fotograferen en gewoon deze prachtige natuur in ons opnemend.

Op de terugweg wil Rick graag gaan kijken bij een winkel met Hawaiiaanse kleding, die zich in het Grand Hyatt hotel in Poipu bevindt.  Zo zien we ook weer een beetje meer van het eiland.  We komen onder anderen door het leuke oude plaatsje Koloa. 

De Grand Hyatt is een schitterend hotel, vandaar dat de prijzen daar ons budget te boven gingen.  Rick vindt zijn winkel, maar dat zijn naar mijn mening echt allemaal oude mannen shirts daar.  Rick draagt graag Hawaiiaans-achtige shirts in de zomer en dat kan ook goed in ons gebied waar het nota bene op het moment telkens flink warmer is dan hier in Hawaii!  Maar ik vind dat het wel een beetje vlot moet zijn, geen bloemetjes shirt (en al zeker niet voor $100!).

We kijken nog even verder rond hier en rijden dan terug naar Lihue.  Daar stoppen we bij de supermarkt voor snacks en dranken voor morgen.  Dan gaan we de noordkant van het eiland verkennen en daar zullen geen restaurants zijn. 

Saskia voelt zich gelukkig weer wat beter en met zijn allen gaan we naar het Gaylord's restaurant voor het avondeten.  Dit ligt in een oude plantage en het restaurant is gesitueerd op de binnenplaats daarvan.  Het is een heel mooie en romantische atmosfeer.  Wij krijgen een tafel aan het grote gazon en horen niet veel later de luau aan de overkant beginnen.

Onze waterglazen worden gevuld en daarna gebeurt er een tijdje helemaal niets.  De andere tafels om ons heen worden op hun wenken bediend intussen.  Net als Rick wil vragen of we iets kunnen bestellen, komt de serveerder, die zich verontschuldigt voor de wachttijd. 

We krijgen onze drankjes en de voorafjes, die erg lekker zijn.  Kai en Saskia nemen geen voorafje en hebben zin in het brood dat alweer netjes bij de tafels om ons heen wordt bezorgd, maar niet bij ons.  Als de tafel achter ons voor de tweede keer brood krijgt, terwijl zij later dan wij aankwamen, zeg ik er wat van.  Eindelijk krijgen de kinderen hun begeerde stukje (met de nadruk daarop, want het zijn kapjes van een stokbrood) brood.

Het is gezellig en we kletsen met zijn allen, maar jee, het hoofdgerecht blijft wel heel lang weg en niemand komt eens vragen of we nog wat willen drinken of zo.  Na anderhalf uur heeft zelfs Rick (hij is nooit confronterend in tegenstelling tot ondergetekende) er genoeg van en vraagt of ons eten al onderweg is. Oh ja, hoor, wij zullen de volgenden zijn, zegt de serveerder met klem.

Tien minuten later is hij terug.  Het spijt hem zeer, maar onze bestelling is nooit doorgekomen en sterker nog, hij weet niet meer wat die was.  Hij belooft dat zijn manager meteen zal komen om het goed te maken.  Tja, vergissen is menselijk, dus we reageren sympathiek en worden niet boos.

De manager lijkt echter niet zo bezorgd hierom en het duurt even voor hij komt.  Dan is zijn reactie echt zo van het kan gebeuren en het spijt ons, maar ja.  Tja, dan moet je niet bij Rick zijn.  Die is altijd een mak lam, maar niet als hij voelt dat hem onrecht wordt aangedaan.  Hij vertelt de manager dat dit iets is dat hem nog nooit in zijn leven is overkomen en hij heeft al bij heel wat restaurants gegeten (lees honderden, zo niet duizenden).

De manager voelt duidelijk dat hij hier niet met wat provinciaaltjes te maken heeft en opeens krijgen we allemaal, al dan niet gewild, een gratis rondje drankjes.  Het eten komt dan eindelijk ook en is goed, maar waarschijnlijk door de haast niet fantastisch te noemen. 

De manager komt nog even langs om te kijken of het gesmaakt heeft en daar blijft het bij.  Katja is zelf serveerster geweest en zelfs zij vindt dit beneden peil.  Rick, die altijd heel ruim fooi geeft, geeft hier maar tien procent.  Dat is eigenlijk in alle jaren dat we samen zijn nog nooit gebeurd! 

Toch frappant dat wij, die meestal minstens 17% en meestal 20% fooi geven, hier op Kauai al twee keer maar tien procent hebben gegeven.  En geloof mij, het is met moeite, maar wij vonden het beide keren echt niet verdiend om 15% te geven.

Het is al te laat om nog veel anders te doen vanavond.  We zetten nog wat foto's online en gaan dan slapen.  Morgen willen we weer vroeg op pad voor onze laatste dag op dit prachtige eiland.

Foto's van de helicoptervlucht staan hier.

Foto's van Waimea Canyon staan hier.

Dag 5 Hawaii: De Na Pali kust

Gisteravond sliep ik voor mijn doen heel vroeg, om kwart over tien.  Daardoor ben ik nu net na zevenen, ook mede door een nare nachtmerrie, klaar wakker.  Rick ligt nog helemaal voor Pampus, maar ik heb mijn fan app aan op de laptop, waardoor hij mij niet zal horen als ik stilletjes aan doe.

Het koffie apparaat staat hier in de badkamer.  Prima, want zo kan ik daarmee Rick ook niet wekken.  Er is een flinke koffieplantage op Kauai (waar we later vandaag langs zullen rijden, blijkt) en het is dus lokale koffie, die ik brouw.  Met een kop ga ik op het balkon zitten en zie dat er een NCL cruiseschip in de haven ligt.

Als de kop koffie op is, begin ik aan een dubbele Max Capacity training op het balkon.  Met zo'n uitzicht gaat dat vrij snel.  Op een gegeven moment zie ik ook een man een palmboom inklimmen om de bladeren eraf te snijden.  De bomen hier zijn flink hoog, maar hij doet dat als een aap zo bekwaam.

Na iets meer dan een half uur is mijn routine klaar en ben ik toch blij weer wat aan sport gedaan te hebben.  Rick is inmiddels ook op en in de andere kamer heeft Saskia al ontbeten, maar zijn de twee oudsten klaar om naar het ontbijt te gaan. We hebben ons voorgenomen tenminste een keer in ieder hotel te ontbijten.

We krijgen snel een tafeltje, maar daarna gaat het allemaal tergend langzaam.  Het eten is wel heel erg lekker.  We delen flinke schotels verse papaya en ananas en Katja en ik nemen de fritata met spinazie, avocado, champignons en tomaat, heerlijk!  Maar de serveerster komt niet meer kijken of we nog meer te drinken willen en blijft als Rick om de rekening heeft gevraagd ook almaar weg. 

Rick heeft nog van alles te doen voor onze excursie van vandaag en de tijd begint flink te dringen.  Katja en ik blijven dus wachten tot die rekening komt en dat gebeurt maar niet.  Sterker nog, ik zie onze serveerster in geen velden of wegen.  Dan schiet ik maar een van de andere serveersters aan, die zegt op zoek te zullen gaan naar de onze.

Voor ik het weet is al het personeel op zoek naar haar.  Als ik niet zo'n haast had gehad zou het komisch geweest zijn.  Nu ben ik opgelucht als ik een manager met onze rekening aan zie komen.  Zij verontschuldigt zich voor het lange wachten, maar ik doe toch iets wat ik al vele jaren niet heb gedaan.  Ik geef maar een tien procent fooi en vind dat eigenlijk nog teveel voor de slechte bediening, maar wie weet wordt die gedeeld met het andere personeel en het eten was wel goed.

Terug in de kamer haasten we ons en vertrekken een kwartier later dan ik als vertrektijd had gezet.  Gelukkig ken ik ook mijn pappenheimers goed en reken altijd wat extra tijd.  We komen dus, na een mooie rit langs onder anderen die koffieplantage, ruim op tijd voor onze boottocht in Waimea aan.

Sterker nog, er is zelfs nog niemand aanwezig.  Saskia is verkouden en wil graag papieren zakdoekjes en neusspray en we vinden vlakbij een winkel, die dat verkoopt.  We zien hier ook het monument voor Captain Cook, wat feitelijk enkel een standbeeld van hem is.

Inmiddels is de boot voor onze vaartocht naar de Na Pali kust gearriveerd.  We checken in bij Na Pali Riders en krijgen twee waterdichte tassen om onze spullen in te doen.  Daarna rijden we naar het haventje waarvandaan we zullen vertrekken. 

Daar leveren we onze schoenen aan wal in.  Het enige wat op de boot meemag zijn de tassen, snorkelspullen (wij hebben onze eigen mee) en fototoestellen.  De tassen worden aan touwen geklipt en wij gaan in onze zwemkleding op de rand van de zodiak boot zitten.  Het verbaast me dat we geen zwemvest aanhoeven, de strenge regels hier in de VS kennende.

We zijn met dertig mensen op een vrij kleine boot, dus we zitten dicht op elkaar.  Kapitein Chris instrueert ons ons goed vast te houden aan het touw dat rond de boot loopt en waar we allemaal op zitten (helaas zitten er ook knopen waar ik natuurlijk precies op kom te zitten, resulterend in een flinke blauwe plek). 

De kinderen zitten voorin de boot waar je de golven het meest voelt.  Rick en ik zitten meer naar het midden, want ik wil geen zeeziekte riskeren, ondanks dat ik er een pilletje tegen heb genomen.  Aan het begin van de rit lijkt het ook heel erg mee te vallen en vinden wij het ten allen tijde vasthouden aan het touw overdreven.  Ook worden we niet nat.

Zodra we echter de kliffen zien liggen verandert dat.  Opeens wordt de boot letterlijk de speelbal van de golven.  Ik houd mijn hart vast voor Saskia, die zo'n hoofdpijn had na de rit naar de vulkaan.  Ik zie haar echter vrolijk lachen met haar broer en zus en een aantal andere tieners voorin.  Kennelijk gaat het goed.

Als we eenmaal bij de kliffen komen is de natuur adembenemend.  We varen een zeegrot in en zien allerlei watervallen.  Het water is een onbeschrijflijk mooie kleur turquoise-blauw.   Vooral de kliffen, die "cathedraal" heten, zijn schitterend mooi.  Hier zijn ook heel wat films opgenomen, waaronder Jurassic Park.

Kapitein Chris neemt de tijd om alles rustig te bekijken en lijkt zelf nog net zo verliefd op dit gebied als altijd.  Hij zegt wat ik ook altijd zeg als mensen vragen of de rondleidingen niet saai worden.  Het is iedere keer weer anders.

Op de terugweg stoppen we in een baaitje om te snorkelen.  Op het strand daar liggen zeker drie enorme zeeschildpadden, maar ook een monk seal, die op de lijst van beschermde dieren staat.  Dat is dus een soort zeehond, al weet ik de precieze vertaling in het Nederlands niet. 

Het snorkelen is maar zeer matig hier, al vindt Rick een enorme schildpad waar we een stukje mee zwemmen.  Verder is er weinig varieteit in vissen.  Eigenlijk is die zeehond voor mij het hoogtepunt hier.  Ik zwem er wat dichter naar toe, maar op het strand gaan is natuurlijk uit den boze.  Die dieren hebben hun rust nodig.

Opeens hoor ik de kapitein roepen niet op het strand te gaan.  Ik ben er een flink eind vandaan, maar denk dat hij het tegen mij heeft omdat ik net dacht dat dat geen goed idee zou zijn (hij kan toch niet telepathisch zijn?).  Ik zwem terug naar de boot en zie dan dat Rick degene was, die te dicht bij de kust kwam.  Het zal mijn eigenwijze man weer niet zijn!

Terug aan boord blijkt Rick zijn benen ook flink open te hebben geschaafd aan de rotsen.  Chris, de kapitein, maakt er een grapje van, maar ik zie dat hij niet bepaald blij is met Ricks gedrag.  Grappig genoeg heeft Rick daar helemaal geen erg in, hoor ik later van hem.

De terugrit is zo nodig nog ruiger en zelfs bij het schrijven van dit blog voel ik me nog alsof ik op de woelige baren zit!  Ik ben dan ook blij als we weer aan land zijn!  Maar alweer was het de ruige bootrit meer dan waard om deze overweldigende natuur te aanschouwen.

We gaan terug naar het kantoor en zien de foto's, die vandaag gemaakt zijn door fotograaf Philip.  Die van ons als gezin zijn leuk gelukt, voor zover dat met iedereen in badkleding kan, dan.  Niet de flatteuste kleding, maar ach, we kopen de cd ermee toch.  Of het een foto voor de Kerstkaart is valt nog te bezien. 

Terwijl Katja en ik nog wachten tot de dvd met de video's klaar is, gaan Rick en de andere twee drankjes kopen bij de McDonald's.  Volgens Rick is die vlakbij, maar het duurt maar en duurt maar.  Iedereen is intussen vertrokken en Chris en Philip zijn hard aan het werk de boot schoon te maken.

Het gesprek tussen die twee gaat over de tochten van vandaag.  Katja en ik horen hoe ook Rick de revue passeert.  Chris was dus echt boos op hem en heeft het er zelfs over het snorkelen maar uit de excursie te halen.  Kennelijk is Rick niet de enige, die zich niet aan de regels houdt.

Eindelijk zien we de zwarte van weer verschijnen.  Het blijkt dat de McDonald's een stuk verder weg was dan gedacht.  Op de weg terug naar het hotel stopt Rick nog even bij de koffie plantage.  Daar neem ik wat foto's van de planten.  Graag was ik ook naar het bezoekerscentrum gegaan, maar helaas ben ik de enige koffiedrinkster in dit gezin, hoewel Katja het ook steeds lekkerder vindt.

We zijn al in zwemkleding, dus op naar het zwembad eenmaal terug in het hotel.  Ik ga weer een van de gratis Mai Tai's halen.  De anderen houden er niet van en ik ga die gratis drankjes niet laten verlopen!  Hij smaakt weer heerlijk en ik lees intussen verder in Inferno. 

Rick en Kai vermaken zich intussen in het zwembad.  Het is opeens bewolkt en ik heb vandaag genoeg water gezien, waardoor ik de behoefte tot een duik niet voel.  Katja is van dezelfde mening en Saskia heeft zelfs geen zin in het zwembad en is alweer boven op de kamer.  Vandaag is het zes maanden geleden dat zij verkering kreeg met Lawrence, een mijlpaal in een jong leven.

Feitelijk hebben we, behalve een paar stukjes appel en sinaasappel en een zakje chips, de lunch overgeslagen.  We hebben dus allemaal flinke trek als we om een tafeltje vragen bij Kukui's, het Japans-Amerikaanse restaurant langs het zwembad.  Hier aten we ook ontbijt, maar de sfeer 's avonds is heel anders (en de bediening gelukkig ook).

We krijgen een tafel met zich op zee en het zwembad.  Net als we de drankjes en voorafjes hebben besteld begint het plotseling flink te regenen.  "Welkom op Kauai", zegt de serveerder, die de hele laag op zich krijgt.  Wij zitten vrijwel droog onder een parasol en zo gauw als de regen kwam is hij ook weer weg.

Mijn maal wordt helemaal sushi.  Als dat op het menu staat kan ik niet anders.  Rick en Katja bestellen sushi als voorafje, maar verder neemt iedereen een warm hoofdgerecht.  Alweer stelt niets teleur.  Ik vind de sushi hier zelfs enorm lekker en vers.  Jammer, dat ik alleen Katja er warm voor kan krijgen, anders zou ik het morgenavond weer willen eten.

Moe van de lange dag gaan we allemaal op bed liggen computeren.  Laat zal het weer niet worden en maar goed ook, want morgenvroeg hebben we een van de bijzonderste excursies van deze vakantie gepland.  Ik kan echt niet wachten en hoop op net zulk mooi weer als vandaag.

Foto's van vandaag staan hier (wel met kleine fototoestel in onderwaterbehuizing genomen, dus zou veel beter kunnen, maar geeft hopelijk een goede indruk)