Dag 1 Californie: Over een universiteitstour en zeeleeuwen

Na een matige nacht ben ik eigenlijk om half zes al helemaal wakker. Dat klopt wel want gewoonlijk sta ik voor half negen op en het tijdsverschil is drie uur. Ik blijf echter liggen tot Rick om kwart voor zeven opstaat. Saskia is dan ook al wakker.

Rick gaat naar Starbucks voor koffies voor ons en dat duurt een tijd. Ik loop intussen hard op de plaats en tegen de tijd dat Rick terugkomt met mijn koffie heb ik 5000 stappen bijeen. Rick heeft echter geen ontbijt voor mij mee en gaat nu met Saskia op zoek naar haar ontbijt. Ik vraag hem ook iets voor mij mee terug te brengen en uiteindelijk worden dat de egg whites egg bites van Starbucks.

Intussen is Rick helemaal in paniek want alle wegen terug naar het hotel zijn afgesloten door een groot ongeluk.  We moeten om tien uur bij UC San Diego zijn en de tijd begint te dringen. Uiteindelijk parkeren ze de auto in het winkelcentrum vlakbij en lopen terug. Gedrieen lopen we dan ook naar de campus van de University of California San Diego.

Die ligt vlak naast het hotel en het duurt een kwartiertje voor we bij het gebouw waar we ons moeten melden voor de rondleiding zijn. Deze rondleiding is voornamelijk voor eerstejaars studenten en niet voor "graduate" studenten, zoals Saskia, die al een vierjarig diploma zullen hebben. Toch is het leuk om een idee van de campus en de sfeer te krijgen.

De bibliotheek is genoemd naar "Dr. Seuss"

We kijken eerst een filmpje en daarna krijgen we een wandeltour over de campus. Aoife en Rocco zijn onze gidsen en doen het fantastisch. Het is een prachtige campus en ik zie aan Saskia dat ze zichzelf hier wel ziet. Natuurlijk is het nog wat toekomstmuziek, hoewel Saskia ons vandaag vertelde dat ze een half jaar eerder klaar zal zijn dan gedacht, in december dus al!

Na anderhalf uur hebben we de prachtige bibliotheek, de verschillende interessante kunstwerken en meer gebouwen gezien. Heel grappig zijn er midden op de campus hoge gazen hekken aangebracht. Rocco vertelt dat die er zijn om giraffen te vangen.

 

Een slang als pad en de zonnegod van een Franse kunstenaar

Een aantal jaren geleden had de San Diego Zoo een stroomuitval waardoor op de een of andere manier de giraffen ontsnapten. Kennelijk reizen giraffen altijd dezelfde kant uit en zo kwamen ze terecht op deze campus. Ze werden heelhuids gevangen, maar sindsdien zijn die hekken er mocht het ooit nog eens gebeuren.

Dat blauwe tussen de bomen zijn die hekken

Het was werkelijk een heel leuke rondleiding waarbij beide gidsen constant achteruit liepen zodat ze ons te woord konden staan. Ze gingen zelfs achteruit de trappen op en af. Aoife vertelde dat ze daar speciale training voor kregen.

Het is al na twaalven als we klaar zijn en we bespreken wat te doen. Rick heeft nog niet kunnen douchen en wil dat dolgraag doen en dan de auto ophalen. Saskia en ik gaan in de boekenwinkel kijken en Saskia wil ook graag de bibliotheek van binnen zien.

Rick haalt ons op als hij klaar is en in de tussen tijd hebben Saskia en ik besloten dat we bij Veggie Grill willen gaan eten. Dat is een compleet veganistisch restaurant in een gezellige openlucht winkelcentrum. Rick gaat akkoord want hij vindt een plantaardige hamburger ook best lekker voor een keer.

Het is een goede keus. Ik neem hun zelfgemaakte burger met quinoa, boerenkool en champignons. Die wordt geserveerd met veganistische kaas en kruiden. Ik vraag hem in sla in plaats van een broodje. Ik vind het heel erg lekker, moet ik zeggen. De anderen zijn ook tevreden met hun keuzes.

De tomatensoep was helemaal niet lekker, dat was ik alweer vergeten

Als we weer buiten staan is het opeens kil en de blauwe lucht weg. Het lijkt zelfs of het zal gaan regenen. Rick gaat bellen met de andere universiteit waar Saskia in is geinteresseerd om er zeker van te zijn dat we er terecht kunnen. Saskia en ik gaan intussen shoppen.

Saskia heeft bij H&M een paar leuke dingen gezien en past die aan. Ze staan haar heel goed en passen bij haar doel om er meer volwassen en zakelijker uit te zien. Saskia geeft bijlessen en ze assisteert een professor met lesgeven dus ze wil zich onderscheiden van de jongere studenten.

We hebben net afgerekend als Rick binnenkomt met de mededeling dat we bij de scheikunde afdeling van Scripps University informatie materialen op kunnen halen. Ook verkondigt hij dat het regent. Gelukkig niet hard, maar we haasten ons toch naar de auto.

Terug in het hotel frissen we ons even op en dan gaan we op zoek naar het Skaggs gebouw van Scripps. Dat is niet makkelijk te vinden en eerst komen we in het verkeerde gebouw terecht. De receptioniste daar is er pas voor de tweede dag en kan ons ook niet verder helpen.

Weer een telefoontje leert ons dat we door een tunnel moeten en dan het gebouw zullen zien. Dat is inderdaad het geval en een heel vriendelijke dame daar overhandigt Saskia een pakket over hun scheikunde graduate programma.

Saskia moet deze week ook nog voor een tentamen studeren dus we halen haar laptop op. Zij vindt het leuk om in een café te studeren en we vinden er een in La Jolla Village, het hoofdgedeelte van La Jolla.

Rick en ik gaan vervolgens zeeleeuwen (en vogels) kijken bij La Jolla Cove. Er zijn tientallen zeeleeuwen en bij een aantal kun je heel dichtbij komen. Zo dichtbij op het strand dat er een wacht is, die mensen toeroept afstand te houden en dat het te dicht benaderen van de dieren strafbaar is.

De dieren zijn duidelijk aan mensen gewend want ze trekken zich niets van ons aan. We lopen naar de verschillende plekken en uiteindelijk ook het strand op. Daar zijn een tiental zeeleeuwen, het lijkt een familie want het mannetje beschermt ze tegen alle anderen, die uit het water willen komen.

Een kleintje drinkt lekker bij mamma, zo schattig! Volgens mij zijn er nog een paar jongeren op het strand en een daarvan wil ook bij een vrouwtje drinken maar wordt afgewezen. Het is ontzettend leuk dit allemaal van zo dichtbij te zien. Wil je meer weten over de Californische zeeleeuw lees dan hier.

We zagen een paar mannen gewoon de zee ingaan in een zwembroek tussen de zeeleeuwen, temperatuur van het water 12 graden! En hier staat "zwemmen: fantastisch"

Na een uurtje zijn we wel uitgewaaid en dreigt het weer te gaan regenen. We lopen terug naar de auto en gaan op zoek naar een bar voor een drankje. Die vinden we via Yelp, The Post. We hebben geluk dat daar vlakbij net iemand vertrekt want parkeerruimte is hier een ramp!

Rick bestelt een margarita en ik een bloody Mary. Ze smaken beiden erg goed. Intussen is Saskia ook klaar en loopt van haar café naar de bar. Het restaurant waar we avondeten willen eten is ook vlakbij dus dat komt allemaal goed uit.

Taste of the Himalayas is een eenvoudig restaurant met een uitgebreid menu. Veel ervan is Indiaas, maar er zijn ook Nepalese en Tibetaanse gerechten. Die laatsten kiezen Rick en ik. Ik heb de paneer kaas met gepekelde groentes in tomatensaus en Rick een lamsgerecht. Beiden gerechten, die we niet in ons gebied vinden.

Saskia hoeft zich geen zorgen te maken om koolhydraten en kiest een kerriegerecht met groentes, rijst en roti, een meergranen plat brood. We laten het ons allemaal goed smaken. Eenvoudig als dit restaurant is, het eten is heel goed.

Op de terugweg naar het hotel stoppen we bij Whole Foods. Saskia wil wat ontbijtspullen en ik snacks, wijn en vooral lippenspul. Mijn lippen zijn zo droog dat ze branden. Gelukkig vinden we alles zonder problemen.

Dan gaan Saskia en ik ons ontspannen op de hotelkamer. Ik schrijf dit blog en Saskia leest. Rick wandelt naar BJ's om er nog wat biertjes te drinken. Dit hotel heeft de perfecte locatie voor alles wat we wilden doen. Hopelijk is dat morgen in Los Angeles weer het geval.

Weer eens naar Great Falls

Allereerst iedereen heel hartelijk bedankt voor alle leuke reacties op mijn twijfels in mijn vorige blog. Ik ga met frisse moed verder!

Rick staat weer vroeg op, maar ik val terug in slaap en word met schrik om acht uur pas wakker. Gelukkig hoef ik vandaag nergens heen. Ik voel me niet lekker, veel pijn en heel moe. Waarschijnlijk dus geen wonder dat ik langer sliep.

Rick schenkt me een kop koffie in en draagt me op het vandaag rustig aan te doen. Ik pocheer een ei als ontbijt met natuurlijk een tomaat erbij. 

Zin om me op de elliptische machine uit te gaan sloven heb ik niet dus ik besluit op de plaats hard te lopen terwijl ik een kookshow kijk. Na een uur heb ik 8500 stappen bijeen en besluit dat de rest later vandaag wel zal komen. 

Terwijl ik "sport" word ik gek van Orion en de eekhoorn op het deck. Die laatste probeert via de horrendeur op de vogelvoeder te springen. Eerst denk ik dat die te ver weg is, maar de eekhoorn kan kennelijk vliegen en opeens zit hij er bovenop! Dat terwijl er een heel makkelijk te bereiken maiskolf klaarstaat voor hem. Kennelijk geldt hier het gezegde "waarom moeilijk doen als het ook makkelijk kan" niet!

 Voor mijn lunch ga ik naar Chopt en daar zijn twee dames bezig met de derde muurschildering in Vienna. Beiden zijn hier opgegroeid, maar wonen nu elders in de VS. Ze zijn beiden professionele muurschilders en krijgen bij dit project ook hulp van de James Madison high schoolers, de school waar onze kinderen heengingen. Het ziet er al goed uit!

 Bij Chopt stel ik mijn eigen salade samen en eet die daar op. Orion wacht op me in de van. Het is koud, maar mooi weer vandaag en ik besluit ervan te profiteren door naar Great Falls te gaan.

Onderweg rijd ik langs het Wolf Trap Barns theater en daar zie ik nog wat heel kleurrijke esdoorns. Daar moet ik foto's van nemen! De meeste bladeren zijn van de bomen, maar er is gelukkig nog wat diepe kleur te vinden. 

 

 

Dit mooie beeld staat er ook

Ook de weg naar Great Falls heeft nog wat herfstkleuren. Ik laat bij de ingang mijn America The Beautiful pas zien en heb nu al de helft van de $80 eruit! Het is niet druk en ik parkeer op de verste parkeerplaats om zo min mogelijk mensen tegen te komen met Orion.

We maken een lekker lange wandeling want er is niemand. Orion snuffelt en ruikt zich suf en is zeer in zijn nopjes. Zo jammer dat ik hem niet gewoon mee kan nemen zoals vroeger met Cosmo. Hij geniet zo, maar zijn angsten zitten hem in de weg. 

Na de wandeling loop ik naar de uitkijkpunten over de watervallen. Het heeft ongewoon veel geregend deze herfst en dat is te zien want het water raast voorbij. Het is zoals altijd indrukwekkend. Dit park is nooit hetzelfde en daarom ben ik er zo dol op.

 Het is maar vijf graden, idioot koud voor deze tijd van het jaar hier. Ik heb dan ook ondanks mijn handschoenen ijskoude handen. Ik voel me nog steeds raar en niet lekker en besluit bij Starbucks een warme groene thee te gaan drinken. Dat ontdooit me weer een beetje!

Voor ik naar huis ga haal ik nog avondeten benodigdheden bij de Giant. Het wordt vanavond een een pans kipgerecht met bloemkoolrijst. Het is best druk in de winkel, waarschijnlijk omdat er voor morgen sneeuw en ijs wordt voorspeld. Als ik buiten kom staat de bekende rode ketel van het Leger des Heils er met een als Santa uitziende man, die de met Kersttijd overal te horen bel schudt.

Rick is vroeg thuis want hij wil voor het slechte weer nog de tuin bladvrij maken. Mijn energie is helemaal op dus ik ben blij dat Rick telkens wil koken. Een goede takenverdeling, ik doe de boodschappen, hij kookt.

Dit gerecht wordt een van mijn favorieten. Kip met tomaat, ui, champignons en zwarte olijven in een harissa saus, die lekker pittig is maar niet te. Deze verschillende kooksauzen vinden wij een uitkomst om telkens weer een nieuwe combinatie van smaken te hebben.

Gezien het feit dat ik me zo raar voel ga ik na het eten naar boven. Hopelijk word ik niet ziek! Maar waarschijnlijk heeft het alles met het weer en mijn fibromyalgie opspelen te maken.

Na de tandarts naar het Shenandoah National Park

De zon schijnt vrolijk en ik word weer wakker als Rick om kwart voor zeven opstaat. Het is alleen zo koud in de kamer dat ik nog een tijdje blijf liggen. Een uurtje later moet ik er echter aan geloven. Rick heeft de verwarming wel aangezet, maar het duurt even voor die onze grote kamer opwarmt.

Als eerste akkefietje van vandaag moet ik naar mijn zesmaandelijkse controle bij de tandarts. Na mijn ontbijt wil ik vertrekken, maar vandaag en morgen worden onze buitenkozijnen geverfd en hun grote truck blokkeert zoals altijd mijn van. Ik had nog wel speciaal de garagedeur opengelaten om te laten zien aan welke kant die staat!

Gelukkig kan ik Jose vrij goed verstaan en hij verzet nadat ze de ladders eraf hebben gehaald zijn truck. Nog ruim op tijd kom ik bij de tandarts aan en ik ben meteen aan de beurt. Fijn, want dan heb ik het ook meteen maar gehad.

Marian vindt mijn gebit er goed uitzien wat altijd fijn is om te horen. Er zit niet veel plaque en mijn tandvlees is gezond. Ze polijst mijn tanden en dan komt de tandarts even kijken. Die is volgens mij net uit school, zo jong!

Alles is goed, alleen hebben ze het al een aantal jaren over een kroon die vervangen moet worden. Gezien de prijs van zo'n ding, nog afgezien van de gruwelijke hekel ik aan zo'n vervangingsbeurt heb, wacht ik tot ze me zeggen dat het nu ook echt moet. Voor nu mag hij nog tot volgend jaar mee.

Weer thuis help ik Jose alle ramen en deuren in huis te openen. Dat zijn er nogal wat en die moeten allemaal geschilderd worden. Als ik thuis zou blijven zou het een ramp zijn met Orion, die constant tegen de mannen zou blaffen. Ik heb dus een excursie bedacht, die ons het merendeel van de dag van huis zal houden.

In de hoop dat er nog wat mooie herfstkleuren te zien zijn heb ik besloten Orion mee naar het Shenandoah National Park te nemen. Ik neem een picknick lunch mee en genoeg water voor ons beiden. Het verkeer naar het westen is rustig dus een uurtje later kom ik bij de noordingang van het park aan.

Daar staat een kleine rij auto's en ik moet even wachten voor ik mijn nieuwe "America the Beautiful" pas kan kopen. Dat is een jaarpas die toegang tot alle nationale parken verstrekt. Hij kost $80 en aangezien het Shenandoah National Park al $30 kost zal ik dat er gauw uit hebben.

De eerste mijlen geniet ik van het geel en oranje aan de bomen en het struikgewas. Het is wel over het hoogtepunt, maar er is nog genoeg kleur te zien. Dan stop ik even voor de wc's bij het bezoekerscentrum.

Niet veel later zie ik rechts van me een aantal mensen geparkeerd en al gauw waarom. Er loopt een moeder beer met haar twee kleintjes. Ik draai gauw om, maar kom net te laat om een foto te kunnen maken.

Een park ranger schiet een keer in de lucht om ze weg te jagen. Hij vertelt dat ze teveel gewend zijn geraakt aan mensen en dat kan gevaarlijke situaties opleveren. Jammer van de foto, maar inderdaad beter om ze schuw te laten anders komt dat meestal de beren duur te staan.

Bij ieder uitkijkpunt stop ik even om wat foto's te maken. Ondertussen zoek ik ook naar een lege parkeerplaats zodat ik een wandeling met Orion kan maken zonder andere mensen. Dat valt niet mee want het is best druk.

Na ongeveer 25 kilometer zie ik dan eindelijk de gewenste lege parkeerplaats. Ik parkeer er en zie dat dit het Mount Marshall pad is, deel van het Appalachian Trail dat door dit park slingert. Dat pad loopt tussen Georgia en Maine en het is altijd grappig te weten welke kant je oploopt.

Dit keer loop ik richting Maine, naar het noorden dus. Orion geniet zienderogen. Zoveel lekkere luchtjes zijn er te snuiven! Daardoor lopen we ook niet snel, maar dat geeft niet want het pad is niet heel makkelijk te begaan. We lopen een kwartiertje en dan weer terug.

Na Orion zijn water gegeven te hebben ga ik op zoek naar een plekje om lunch te eten. Dat vind ik bij mijn favoriete uitkijkpunt. Jammer genoeg is het tegenlicht voor foto's, maar ik heb hier zicht op een aantal bekendere bergtoppen in het park. Mijn meegebrachte salade met in prosciutto gerolde mozzarella smaakt me zeer goed.

Door de vele regen (we hebben tot nu toe het op vijf na natste jaar ooit) zie ik overal watervalletjes naar beneden komen. Zelfs nu nog zijn er wat wilde bloemen, witte en paarse. Kortom, het is werkelijk een prachtige dag om hier te zijn ondanks de lichte bewolking.

Te snel naar mijn smaak ben ik alweer bij de eerste uitgang van het park. Over die vijftig kilometer heb ik drie uur gedaan en weer genoten van de natuur. Ook de weg terug naar huis door het platteland van centraal Virginia is altijd weer prachtig.

Als ik terugkom in Vienna zie ik dat de schilders nog bezig zijn. De van heeft wel een slokje nodig, dus ik gooi die vol bij de Shell. Dan bedenk ik me dat ik vandaag nog geen Pokémon Go heb gespeeld. Gelukkig zijn er in onze buurt genoeg speelmogelijkheden.

Jose en zijn mannen zijn inmiddels vertrokken. Als ik binnenkom verwacht ik alle ramen open, maar die heeft Jose al gesloten. Morgen komen ze weer terug dus ik moet even gaan bedenken wat ik met Orion ga doen.

Rick komt wat later thuis na een drankje gedronken te hebben met collega's. We hebben worstjes met komkommersla, asperges en bloemkoolpuree als avondeten. Dan gaan mijn voeten omhoog want ik ben moe van de volle dag, maar wat is de natuur hier toch mooi!

Alle drie de kinderen even thuis

Rick en ik slapen tot acht uur uit en Kai is ons al voor beneden. Hij maakt ook onze eieren bijna op en die had ik nu net als ontbijt willen hebben. Als Katja beneden komt zegt zij graag ontbijt van Starbucks te willen dus dat komt mij ook prima uit.

Het wordt een warme dag met zo'n 35 graden!

Tegelijkertijd met Rick vertrek ik, hij naar zijn werk, ik om ontbijt te halen. Ik haal eerst meer eieren en melk van Safeway. Dan bestel ik onze koffies en egg bites.

De drankjes zijn al gauw klaar maar ik wacht zeker een kwartier op de egg bites! Het blijkt dat er veel mobiele bestellingen binnenkwamen, maar ik vind het raar dat die voorrang krijgen boven klanten, die al in de winkel zijn!

Thuis leg ik het ontbijt op het eiland en haal dan de melk en eieren uit de van. Dom!!!! Als ik een paar seconden later weer binnenkom heeft Orion Katja's bacon en ei egg bites al verorberd en ik kan nog net voorkomen dat hetzelfde lot die van mij overkomt.

Katja heeft geen tijd om te wachten op nieuwe, dus zij eet mijn egg bites en ik ga nieuwe halen. Ik bestel ze via de app en inderdaad staan ze al klaar als ik binnenloop. Die eet ik dan maar meteen op het terrasje van Starbucks op want inmiddels heb ik flinke trek!

Thuis haast ik me naar boven voor mijn uur cardio op de elliptische machine en mijn tien trappen op en neer. Terwijl ik aan het sporten ben hoor ik Saskia ook thuiskomen. Zij heeft haar katten mee en Orion, die zo rustig aan mijn voeten lag, moet daar even flink tegen blaffen.

Eindelijk zien we meer vlinders, ik maakte me al zorgen

Als ik klaar ben komt Katja terug met een nieuw kapsel. Alleen is ze er niet helemaal tevreden over. Ze vindt het te kort en te weinig uitgedund. Daarvoor moest ze $95 neertellen dus Katja is niet happy.

Mona zei nog dat Katja blij mocht dat ze mijn haar niet heeft. Niet bepaald een aardige opmerking, maar typisch Mona, diplomatiek is ze niet. Toch ben ik wel altijd tevreden dus blijf teruggaan. Katja's haar ziet er ook prima uit, maar ik kan me voorstellen dat $95 haar veel te gortig is voor gewoon een knipbeurt.

Katja wil heel graag sushi gaan eten als lunch en ik beloofde haar gisteren bij Sushi Yoshi te gaan eten. Jammer genoeg willen Kai en Saskia niet mee. Zij gaan samen thuis lunchen want Saskia moet studeren en Kai heeft vertaalwerk te doen.

Eigenlijk is het ook wel net zo leuk om even met de kersverse Mrs. Ayles te eten. We krijgen een tafeltje buiten op hun gezellige terrasje met allerlei planten. Ik bestel een bord sashimi en Katja's ogen zijn groter dan haar maag want zij krijgt een enorm bord met sushi rollen. Ik help haar wel een beetje zonder de rijst te eten, maar er blijven toch drie stukjes over.

We genieten wel flink van al het lekkers en dit blijft mijn favoriete sushi restaurant in Vienna. Jammer genoeg wil Rick hier niet vaak heen, omdat het zo klein is en hij de bediening niet zo vriendelijk vindt als bij Yama, het andere goede Japanse restaurant.

Dan is het tijd om boodschappen te doen voor het avondeten. We gaan eerst naar de Giant waar we gehakt voor burgers en wat groente kopen. Dan ren ik nog even de CVS in voor een huwelijksverjaardagkaart voor Rick. De rest van ons lijstje werken we af bij Whole Foods.

Thuis kleden we ons allemaal in badkleding en lopen naar het zwembad. Daar vinden we nog vier stoelen in de schaduw en lezen eerst wat. Voor de kinderen is er een of ander prijs opduiken spel en we willen dan niet in het zwembad zijn.

Bij de ingang van het zwembad zien we deze hertenfamilie

Zodra die wedstrijd voorbij is gaan wij van het koele water genieten. Kai en Saskia gooien een balletje naar elkaar en Katja en ik kletsen gezellig zonder ons haar nat te maken. Wij gaan beiden nog ergens heen vanavond en hebben geen zin ons haar te wassen.

Kai en Saskia vermaken zich goed

Katja heeft afgesproken met een vriendin van Virginia Tech, die binnenkort naar Denver verhuist. Ze gaan elkaar treffen bij de Tysons Bier Garten. Rick en ik gaan naar Sea Pearl waar onze vrienden, die we al zeker 15 jaar kennen, Denise en Michael, afscheid nemen. Zij gaan met pensioen en verhuizen eind deze maand. naar Durham, North Carolina.

Het is gezellig bij Sea Pearl met heel veel bekenden. We komen er om half zes aan en het zit al vol. We waren van plan maar een uurtje te blijven, maar zoveel mensen willen weten over de bruiloft en wij over hoe het met hen gaat dat het al tegen zevenen loopt voor we vertrekken.

Voor we op pad gingen had ik de kerstomaat, augurk en olijfsalade al bereid. Die is weer een succes. Rick grilt de burgers voor Katja en hem en veggie burger voor Saskia. Kai en ik hebben kipspiesjes met groentes. Ook zijn er gegrilde asperges en voor de kinderen maiskolven.

Het wordt zo gezellig! We eten buiten en het loopt al tegen negenen als we naar binnen gaan. De anderen gaan nog naar de bioscoop voor de film The Meg. Saskia maakt zich zorgen dat het te intens gaat zijn voor haar, maar Kai haalt haar over mee te gaan.

Voor mij is dat veel te laat. Ik heb al de hele dag rugpijn en hoofdpijn en dat maakt moe. Ik ga dus in mijn stoel liggen met de tv aan op de achtergrond en dit blog schrijven. Morgen vertrekt Katja alweer vroeg dus deze korte tijden met zijn allen bij elkaar zijn me zeer dierbaar!

Dag 5 Outer Banks: Lekker veel strand en midgetgolf

Al vroeg word ik door de zon gewekt, maar alweer met al mijn spieren in knopen. Ik probeer nog verder te slapen, maar draai en draai. Toch is het al na achten asl Rick en ik eindelijk opstaan. Ook Rick heeft pijn van dit bed (de matras is gewoon keihard). Na onze dagelijkse cocktail van ibuprofen beginnen we aan de dag.

Rick zet koffie en thee en we drinken het op het deck. Het is prima weer, lekker warm en de zon laat zich regelmatig zien. Ons ontbijt vandaag wordt Duck Donuts. Ik zondig dan wel enorm, want in donuts zitten natuurlijk veel suikers en koolhydraten. Maar een maal moet het toch kunnen.

Zoals altijd bestel ik twee donuts met maple icing en bacon, Rick heeft chocola met frambozen en vanille met hagelslag. Elk hapje smaakt alsof er een engeltje op mijn tong piest. Ik eet anderhalve donut en Rick eet de rest.

Om het er een beetje af te werken lopen we een stuk langs de boardwalk. Daar zien we zonnende schildpadden. We kijken er een tijdje naar en lopen dan door het bos naar Nags Head Hammocks. Hier heb ik mijn hangmatstoel vandaan en ze hebben weer leuke dingen.
We verlaten de winkel weer met een "tafeltje" voor onze parasol waar we onze drankjes ook in kunnen zetten. Ook kopen we een extra houder voor een drankje voor mijn hangmatstoel. Die moet nog gemaakt worden dus wordt naar ons huis gestuurd.

Via een klein paadje lopen we terug naar de boardwalk. Volgend doel is Life Is Good. Daar koop ik nog een paar haarbanden. Eigenlijk zou ik nog meer van de Life Is Good banden willen, maar die zijn rare kleuren en passen niet bij mijn garderobe. De twee die ik kies zijn turquoise en lichtblauw.

Terug bij ons appartement rapen we alle strandbenodigdheden bijeen en gaan ons dan op het strand installeren. Dit is onze laatste dag hier en eindelijk hebben we alles perfect voor een dagje strand.

We hebben een schroef om de parasol goed vast te zetten en deze parasol is heel duurzaam. Verder hebben we dan dat nieuwe, vandaag gekochte, tafeltje en onze stoeltjes. We gaan dan ook een paar uur genieten van het geluid van de golven.

Een ideaal plekje

The High Tide Club van Mary Kay Andrews is mijn boek en ik ben er helemaal in. Lekkere strandlectuur en zij heeft meer boeken geschreven. Rick loopt ook nog naar de pier, maar ik heb mijn stappen al bijeen dus blijf lekker lezen.

Tegen half een begint mijn maag te rommelen. We laten de parasol en stoelen op het strand en gaan op weg naar onze lunch. Die willen we vandaag bij Goombays nuttigen. Daar is het vooral gezellig aan de bar, want net als vorig jaar zijn er weer allerlei mensen, die hier duidelijk vaak komen.

Lisa is dan ook een heel enthousiaste en goede bartender en serveerster. Ik probeer weer de koolhydraten te mijden en vraag of ik een salade kan krijgen met de gefrituurde soft shell crab erop. Dat kan en kost zelfs een dollar minder dan de oorspronkelijke prijs met zalm.

Rick neemt een wrap en die ziet er ook erg lekker uit. Mijn soft shell crab is wel gefrituurd in een laagje deeg. Dat deeg schraap ik er zoveel mogelijk af en dan heb ik een zeer smakelijk maal. Mijn dressing is blue cheese en daar zitten weer hele stukken blauwe kaas in. Al met al een prima en leuk maal.

Het grappige is dat wij deze vakantie mijlen afleggen (ja, mijlen!) om naar de verschillende restaurants te gaan. Vandaag hebben we bijvoorbeeld aan het einde van de dag 53 mijl gereden. Van A naar B, terug naar A, verder naar C, terug naar B en uiteindelijk weer in A. Al met al zijn deze Outer Banks flink uitgestrekt!

Rick zet mij af bij het strand en gaat dan nog even terug naar het appartement. Tot mijn vreugde zie ik dat alles nog staat zoals we het achterlieten. Dat verbaast me niet, maar je weet nooit. Ik ga verder lezen in mijn boek en een half uur later komt Rick ook.

Opeens zegt hij weer een dolfijn te hebben gezien. Ik ga ook kijken en er zijn er weer zeker tien! Ik probeer weer een filmpje te krijgen maar daarvoor komen ze nu niet vaak genoeg naar boven. Terwijl ik sta te kijken zie ik in de verte een heel aantal dolfijnen uit het water springen! Wat gaaf is dat!!!

We lezen wat en ik zie zoveel dolfijnen langskomen. Ik denk wel dat we er bijna vijftig hebben gezien vanmiddag. Wat kan ik daarvan genieten! Het zijn zulke leuke dieren en ze komen zo dichtbij. Ik kan er uren naar kijken.

Ik heb een goede sticker voor mijn beker gevonden

Om half vijf wordt het echter wat koel (het is de hele dag zo'n 28 graden geweest met een lichte bries, perfect strandweer). We gaan terug naar het appartement en douchen en kleden ons in gewoon kleding.

Iedere keer dat we hier zijn moeten we ook een rondje midgetgolf spelen (wat trouwens mini golf in het Engels is, want midget betekent dwerg en dat is beledigend voor die mensen). We gaan eens een nieuwe proberen en rijden naar Corolla, ten noorden van ons. Dit is de eerste keer deze vakantie dat we hier komen.

We vinden Pirate's Island na langs twee andere mini golfbanen te zijn gereden. Deze is leuk met een piratenschip en groot doodshoofd. Rick en ik zijn de enige spelers, maar later komen er meer bij. Het gaat dus lekker snel.

De eerste negen holes zijn Rick en ik aan elkaar gewaagd. We krijgen beiden 26 punten. De tweede helft heb ik meer geluk (want dat is het). Ik eindig met 20 punten, slechts een meer dan par, en Rick met 26 punten. Zo'n spelletje blijft leuk.

Tijd voor het avondeten en daar rijden we "even" dertig kilometer voor. Gelukkig vinden we bij Tortugas Lie meteen twee stoelen aan de bar.  Rick en ik delen een voorafje met rivierkreeftjes en groentes, heel lekker!

Dan kan ik het niet laten en bestel een pond krabpoten uit Alaska. Heerlijk! Ik smul ervan en het brengt herinneringen terug. Toen ik pas in de VS was ontdekte ik deze enorme krabpoten en bestelde ze altijd bij het visrestaurant wat toen onze favoriet was. Helaas bestaat die keten niet meer en kun je in ons gebied deze krabpoten niet zo makkelijk meer vinden.

Onze laatste avond hier en we kijken de ijshockey wedstrijd tussen de Washington Capitals en de Las Vegas Golden Knights. Het is spannend en wij hopen natuurlijk dat de Capitals gaan winnen. Het is super spannend! Bij deze kampioenschappen worden er zeven wedstrijden gespeeld en dit is de tweede. Bijna teveel spanning voor mij! Maar de Caps winnen dus er is hoop!