Katja verhuizen

Zaterdag

Rick en ik zijn vroeg uit de veren en Katja kennelijk ook want zij sms-t haar nieuwe adres al om kwart voor acht.  We pakken in en doen Zorro in zijn kattendrager en vertrekken net na negenen richting Roanoke.

Zorro protesteert het eerste stuk met een heel zielig miauwtje tegen zijn gevangenschap.  Na een tijdje op de snelweg wordt hij echter rustig en zie ik hem zo af en toe wegdommelen.  Duidelijk heeft hij zich in zijn lot geschikt.

Het weer is wat somber met af en toe lichte regen en het verkeer licht.  Bij Front Royal rijden we even door de drive thru van Starbucks voor een Americano (voor mij) en een hazelnoot latte (voor Rick).  Daarmee kunnen we er de hele rest van de rit tegenaan. 

Roanoke is zo'n zestig kilometer dichterbij dan Blacksburg en we kunnen er met een tank benzine heen.  Op de I-81 wordt het beter weer en eenmaal bij Roanoke is het droog en warm. 

Watertoren met appels in Mount Jackson, Virginia

De Shenandoah Vallei is altijd zo mooi met al zijn typische boerderijen

We hebben hier een U-Haul truck gehuurd en ik zet Rick bij die locatie af.  Zelf rijd ik door naar Katja's nieuwe onderkomen.  Ze heeft een appartementje gehuurd met een vriendin in een groot oud bakstenen huis.  De buurt, Grandin Village, waar ze gaat wonen ziet er erg leuk uit met allerlei kleine winkeltjes en restaurants.

Katja's gedeelte is links van het raam op de beneden verdieping

Het is even zoeken naar het juiste nummer huis, want dat staat op vier bloempotten voor het huis en valt me eerst niet op.  Eenmaal gevonden parkeer ik de van aan de overkant en draag Zorro mee de veranda op.

Alleen zie ik daar twee voordeuren een met een 1 en een met een 2.  Ik sms Katja welke ik moet hebben.  Het blijkt nummer 1 te zijn.  Dit grote huis is in vier appartementen opgedeeld.  Ieder met twee slaapkamers, een keuken, eetkamer en woonkamer.  Katja en Megan, haar huisgenote, hebben de afgelopen week al geverfd en het ziet er vrolijk en licht uit.

De keuken (vrolijk geel geverfd, al zie je dat niet goed op de foto)

Eetkamer

De woonkamer, blauw net als bij ons thuis

Rick is inmiddels ook gearriveerd met de enorme vrachtwagen.  Dat ding is moeilijk te maneuvreren, maar gelukkig is er ruim parkeergelegenheid langs de straat. 

Katja wil een muur in haar slaapkamer nog even afverven en Rick gaat haar daarmee helpen.  Terwijl zij daarmee bezig zijn, maak ik Zorro's kattenbak klaar en geef hem water.  Daarna sleep ik alles wat Katja alvast in haar auto mee heeft genomen naar binnen. 

Nog even doorverven, in zeegroene kleuren, die Katja aan Aruba doen denken

Een buurman zit mij vanaf de veranda van Katja's buurhuis gade te slaan.  Als ik de laatste lading naar binnen draag, biedt hij aan mij te helpen.  Misschien kreeg hij medelijden omdat ik er inmiddels zo bezweet uitzie.  Erg aardig aangeboden, maar ik ben dus net klaar.

Dan is het al ruim lunchtijd geweest en weet Katja een deli waar we op weg naar Blacksburg kunnen lunchen.  Bij McAllister's halen we sandwiches, voor mij een pita gevuld met groentes en kaas.  We eten het buiten op hun terrasje op, want het is zulk lekker weer (zolang je niet met zware spullen loopt te zeulen).

Katja komt met mij mee in de van en Rick volgt ons met de Uhaul.  Katja heeft het meeste in haar oude huis gelukkig al ingepakt.  Haar goede vriend Wes komt helpen en dat is heel fijn, want we schieten goed op zo. 

Terwijl de mannen de UHaul met het grote spul vullen, pakt Katja de laatste dingen in en ik doe de kleinere dingen in de van.  Na afloop heb ik volgens Fitbit 35 trappen gelopen!  Het is ook minstens dertig graden en we hebben het alle vier snikheet. 

Na iets meer dan anderhalf uur is alles ingepakt.  De Uhaul en de van zitten tot de nok vol en Wes heeft ook nog een paar dingen in zijn auto.  Met de jaren heeft Katja aardig wat spullen verzamelt hier! 

Bijna klaar!

Met een zucht van verlichting, want ze had het helemaal gehad met de nieuwe bewoonsters van dast huis, die tot diep in de nacht feestten en drugs deden, trekt Katja de deur van haar Blacksburg huis voor de laatste keer achter zich dicht.  Na vijf jaar verlaat ze dit stadje dus ook, een beetje een nostalgisch gevoel geeft dat wel.  Haar Virginia Tech jaren zijn nu voorgoed voorbij.

Bij de 7-Eleven halen we drankjes om de dorst te lessen na al dat sjouwen.  Katja rijdt met Wes mee naar Roanoke en wij volgen hem.  Het is net na zessen als we weer bij het nieuwe verblijf aankomen.  Intussen heeft Katja's huisgenote haar spullen ook gebracht. 

De Uhaul moet voor zeven uur teruggebracht, dus we laden alles gauw uit op het gazon en ik breng de dingen uit de van naar binnen.  Ik had het vandaag zeker niet nodig om te sporten, verhuizen is een energie verbrandende bezigheid!

We laten het aan Wes en Katja over de rest van de spullen naar binnen te dragen.  Ik volg Rick op weg naar het Uhaul kantoor zo'n twintig minuten voor sluitingstijd.  Alleen komen we halverwege voor dichte spoorbomen te staan terwijl er een ellenlange, heel langzaam rijdende kooltrein voorbij komt.

Hij blijft maar komen, die trein!

Er lijkt geen einde aan te komen en we zien de tijd wegtikken.  Maar Rick kan geen kant uit met dat bakbeest van een truck, dus omdraaien is geen optie.  Gelukkig zien we eindelijk het einde van de trein.  Twee minuten voor de Uhaul dichtgaat komen we er aan.  Dat was op het nippertje!

Wes en Katja hebben inmiddels alles naar binnen gesjouwd en we zijn klaar voor vandaag.  We besluiten in het gezellige centrum van Roanoke naar een restaurant te gaan zoeken.  Die zijn daar ruim voorradig.

Bij het Habana Cafe speelt een live bandje vrolijke Cubaanse muziek en we zien er nog een tafeltje vrij op het terras.  We bestellen allemaal een mojito en die zijn me toch lekker!!!  Alle hoofdgerechten komen met drie bijgerechten en daarbij hebben we niet ook nog een voorafje nodig. 

Voor de verandering neem ik eens biefstuk, want dat klinkt op de kaart heel erg lekker.  Helaas is het een taaie lap vlees.  Katja heeft de garnalen, die ik anders had gekozen, en die zien er een stuk beter uit.  Onthouden voor volgende keer dan maar, de plantain chips en cassava zijn wel erg lekker erbij.

Na het eten nemen wij afscheid van Wes en Katja, die nog verder met vrienden uitgaan.  Rick en ik gaan inchecken bij het Hotel Roanoke.  Dit is een heel mooi historisch hotel met een prachtige lobby met allemaal schilderingen.

Eenmaal op de kamer plof ik op het bed neer en kom er niet meer af!  Rick heeft nog puf om beneden in de bar wat te gaan drinken, maar ik blijf op de kamer computeren.  Als Rick ook weer boven komt is het werkelijk bedtijd na deze lange dag!

Zondag

Door het geluid van een sms-je ben ik al vroeg wakker, maar Rick slaapt tot ver na negenen uit.  We maken ons klaar en checken uit het hotel.  We wilden eigenlijk bij een restaurantje gaan ontbijten, maar het is al vrij laat en we hebben nog plannen voor vandaag.

Hotel Roanoke

Dichtbij Katja's huis zagen we gisteren een Starbucks drive thru en besluiten daar dan maar ontbijt te halen.  Katja geeft haar bestelling ook door.  De Kroger supermarkt ligt hier ook dichtbij en we halen daar een schaal met groentes voor de picknick vanmiddag.

Katja staat al klaar als we bij haar aankomen.  De eerste nacht in haar nieuwe kamer is goed gegaan, al was hij kort, want ze is nog tot half twee uitgeweest.  Ook Zorro lijkt helemaal tevreden met zijn nieuwe domein.

De captain van Katja's rescue squad heeft ons uitgenodigd voor de jaarlijkse picknick van de EMT's.  Katja vindt het natuurlijk ook leuk om ons voor te stellen aan iedereen met wie zij zo vaak optrekt.  De picknick wordt gehouden op het terrein van de Claytor Lake Stripers Club. 

Claytor Lake is een groot meer, zo'n dertig kilometer lang, ongeveer een uur rijden van Roanoke.  Als we eraan komen zijn er al heel wat mensen aanwezig.  Een aantal zwemmen in het meer, maar Katja had ons niet verteld dat we zouden kunnen zwemmen, dus daar zijn wij niet op voorbereid.

Katja zelf ook niet, maar die laat zich er niet van weerhouden en springt in haar korte broek en hemdje in het water.  Misschien zou ik dat ook hebben gedaan als we niet daarna nog vijf uur nat in de auto zouden moeten zitten.  In plaats daarvan gaan Rick en ik er tot onze knieen in.  Het water heeft een lekkere temperatuur.

Het goede leven, met een biertje in het water

 

Na een uurtje hebben twee van de mannen hamburgers en hot dogs gegrild en staan alle meegebrachte salades en desserts op tafel.  Ik neem een hamburger zonder broodje en probeer wat van de salades, die er niet zo vol mayonnaise uitzien.  Het smaakt allemaal prima zo buiten.

 

Het is al na tweeen als we weer afscheid nemen.  We zetten Katja thuis af en dan moeten we ook van haar weer afscheid nemen.  Haar toekomstplannen zijn nog onzeker.  Zeker gaat ze volgend jaar proberen aangenomen te worden bij een medical school en daar dan in 2015 mee beginnen. Als ze niet wordt aangenomen wil ze naar nursing school (verpleegster) en daar de anesthesie richting mee opgaan.

Het mooie landschap van zuidwest Virginia

 

Nu is haar grootste prioriteit echter een baan te vinden.  Ze heeft donderdagmiddag een sollicitatiegesprek voor medisch transport.  Hopelijk gaat dat hem worden, anders moet ze eerst weer de horeca in.  In ieder geval heeft ze in Roanoke veel meer kansen op werk dan in het kleine Blacksburg.

 

De rit naar huis verloopt vlot al is er heel wat verkeer.  Rond half acht komen we weer in Vienna aan.  Kai en Saskia hebben al samen pizza besteld, dus Rick en ik besluiten bij Glory Days te gaan eten.  Lekker buiten, want het is zulk lekker weer.  Onze overburen zitten er toevallig ook, dus we maken even een praatje.

 

Zoals altijd bij dit restaurant neem ik de crabcake met zoete aardappelfrietjes en gestoomde groentes.  Het smaakt prima.  We genieten van de zwoele zomeravond zonder hitte en luchtvochtigheid.  Deze zomer, met uitzondering van de ene hittegolf week, heeft tot nu toe zeer aangename temperaturen. 

 

Thuis treffen we Saskia en Kai hard aan het werk aan een opstelletje voor Duits waar Saskia al weken tegenaan hikt.  We moeten zeker iets doen aan dit langzame Duits.  Ze zal toch voor het einde van volgend schooljaar nog anderhalf jaar ervan moeten doen, want de betere colleges vragen minstens drie jaar van een vreemde taal.

 

Het was weer een druk en leuk weekend.  Ik zie ernaar uit in de toekomst Roanoke beter te leren kennen.  Het is een erg gezellige plaats.





Katja's college graduation van Virginia Tech

Vrijdag

Saskia heeft vannacht bij Lisa op de kamer geslapen, zodat we allemaal ons eigen bed hadden.  Ik heb dan ook heerlijk geslapen en de anderen zo te horen ook.  Gauw maken we ons klaar om naar Blacksburg te rijden.  Het belooft een hete dag te worden, dus we gaan allemaal luchtig gekleed. 

In Blacksburg stoppen we eerst even bij de CVS zodat Lisa een kaart voor Katja kan kopen. Die laatste heeft haar bestelling voor Starbucks intussen doorgegeven en we sluiten aan in de lange rij daar.  Het gaat vrij vlug en met koffies en broodjes rijden we naar Katja's huis.

Vandaag is de Commencement Ceremonie met alle 4333 studenten, die hun diploma's krijgen dit weekend.  Het is dus overal flink druk met graduates en hun familie.  We zien ook al een aantal mensen in hun traditionele cap en gown en eentje met enorme vogelpoten.  Dat blijkt later de jongen te zijn, die de Hokie Bird mascotte was tijdens sportwedstrijd.  Pas met de graduation mag hij laten weten dat hij dat was door het dragen van die poten.  Heel grappig, dus.

Katja heeft zich al in een mooi paars jurkje gekleed en heeft leuke schoenen met een flinke sleehak.  Daaroverheen gaat haar "gown", een zwarte met het Virginia Tech embleem aan beide kanten op de borst.  Om haar nek gaat een goudkleurige zijden stola voor de biologie wetenschaps fraternity waar ze lid van is. Omdat Katja cum laude is geslaagd krijgt ze ook nog een witte sjerp om.

Haar cap heeft Katja van te voren prachtig versierd.  Ze heeft hem beplakt met zilver papier en de letters VT erop.  Verder staat er "Thanks, Mom and Dad", heeft ze er een Christiansburg Rescue Squad sticker op geplakt en versierd met bloemetjes.  Vooral veel van de meisjes hebben zo'n versierde cap.  Het staat vrolijk en maakt het ook makkelijk onze "graduate" in de zee van caps te vinden.

 

De Commencement vindt plaats in het stadion.  Na de van geparkeerd te hebben, lopen we daarheen.  Natuurlijk is het met meer dan 4000 graduates en hun entourages een zee van mensen.  Katja vindt haar vriend Wes, naast wie ze zal zitten, gelukkig al snel, maar ze hebben geen idee waar ze heen moeten.

Een medewerkster ziet ze twijfelen en wijst ze hun groep studenten van de College of Agriculture and Life Sciences.   Wij nemen de gelegenheid meteen waar om haar te vragen in welk vak wij het beste kunnen gaan zitten om Katja te zien.  Dat was heel slim, want we vinden zulke goede zitplaatsen dat Katja ons zelfs in de menigte vindt!

Om twaalf uur begint de ceremonie met het spelen van Pomp and Circumstance en lopen alle studenten het stadion binnen.  Die muziek wordt traditioneel tijdens graduations gespeeld en ik krijg er altijd weer een brok van in mijn keel.

 

Als iedereen zit en het volkslied gezongen is door een heel goede studente/zangeres houden verscheidene mensen een speech.  Vorig jaar was de hoofdspreekster Michelle Obama, maar dit jaar moeten we het helaas met de president van Virginia Tech doen. 

 

Die spreekt heel saai en het is snikheet in het stadion, dus al gauw sms ik constant met Katja en luister er niet meer naar.  Die arme studenten in die zwarte toga's en caps hebben het helemaal super warm, natuurlijk.  We zien zelfs een meisje van het veld afgedragen worden.

Eindelijk zijn de speeches voorbij en verklaart de president de studenten "graduated" en wordt er een mooi vuurwerk afgestoken.  Dit was de algemene graduation voor de hele school.  Katja's individuele graduation waarbij ze haar diploma krijgt is morgen.

Bij een Hokies spulletjes winkeltje kopen we oranje en bordeauxrode kralen (de schoolkleuren) om aan Katja te geven en lopen dan het stadion uit.  Het vergt even zoeken voor we Katja hebben gevonden in de menigte.

Onderweg naar de auto komen we door mooie botanische tuinen waar we de nodige foto's van en met de graduate maken.  Ook ziet Katja een aantal bekenden en felicitaties vliegen haar om de oren.  Het loopt intussen al tegen tweeen en de magen rommelen flink.

We verwachten dat de restaurants in Blacksburg wel afgeladen zullen zijn en wijken uit naar het buurstadje Christiansburg.  Intussen is het mooie zonnige weer verdwenen en vallen de eerste regendruppels.  De zon zullen we helaas de rest van het weekend niet meer zien.  We hebben enorm geluk gehad dat het enige evenement buiten zonder regen plaats kon vinden!

Bij de Macado's in Christiansburg is nog precies een tafeltje voor vijf personen open.  Dit restaurant serveert gigantische sandwiches, die mij altijd veel te veel zijn.  Nu hebben ze ook flatbreads op het menu staan, zoals ieder zichzelf respecterend restaurant tegenwoordig.  Dat is meer mijn ding en ik bestel de flatbread met groentes en kaas, erg lekker.

Het is ook zo gezellig met Lisa en Katja.  Eindelijk ziet Lisa haar nichtjes ook eens voor een langere tijd.  Saskia heeft ze een paar jaar geleden nog gezien, maar Katja al heel wat jaren niet meer.

Na het eten plenst het en laten we ons plan om naar de Ster in Roanoke te gaan varen.  Van daaruit heb je met mooi weer prachtig uitzicht, maar nu hangen de flarden mist op de heuvels.  In plaats daarvan gaan we naar Katja's huis.

Terwijl Katja zich verkleedt vermaken wij ons met de katten.  Zorro is zoals altijd groot vermaak, maar de lappenkitten van Katja's huisgenote helemaal.  Die loopt miauwend en een soort vogelgeluidjes makend rond en is heel aanhankelijk.  Heel schattig, maar ze houdt niet op met "kletsen" en Katja wordt er gek van.

 

Zorro's favoriete mand

 

 

Krols katje

Voor het avondeten hebben we gereserveerd in Roanoke.  We rijden met twee auto's de meer dan 50 kilometer naar Roanoke en stoppen nog even voor wat opfrissen bij het hotel.  Daarna rijden we naar het gezellige centrum van deze stad, die zich ook Star City noemt vanwege die grote ster op de heuvel, die we door de mist niet kunnen zien.

Bij Wasabi's staat onze tafel al klaar.  Katja's favoriete eten is al sinds haar kindertijd sushi en zij had gehoord dat dit restaurant goed was.  Dat is zeker zo, de sushi is lekker en vers.  Lisa probeert voor het eerst in haar leven rauwe zalm en vindt die erg lekker.  Ik ben helemaal blij dat ze de garnalen met de gefrituurde kopjes op het menu hebben staan.

Na weer een supergezellige maaltijd komt Katja nog even mee naar het hotel om verder te kletsen.  Daarna rijdt zij terug naar Blacksburg en gaan wij gauw naar bed, want morgenochtend moeten we vroeger op dan vandaag.

Zaterdag

De wekker gaat al om zeven uur en drie kwartier later rijden we weer de I-81 richting Blacksburg op. Net als gisteren wil Katja graag Starbucks als ontbijt.   Daar is het beduidend minder druk en we hebben onze bestellingen al gauw.

Bij haar thuis treffen we Katja nog in haar korte broek en t-shirt aan.  Saskia helpt haar een jurk voor vandaag uitzoeken.  Het wordt een vrolijke rode, die Katja goed staat.  Daaroverheen gaan weer de witte sjerp en de goudgele stola, maar dit keer ook twee bordeauxrode stola's.  Katja doet geheimzinnig over wat die betekenen.

Terwijl Katja zich klaarmaakt verbazen wij ons weer over het gedrag van de kitten.  Ze loopt zoekend rond en steekt bij het aaien haar staart in de lucht.  Ik opper dat ik denk dat ze krols is al lijkt ze daar nog te klein voor, maar niemand weet hoe oud ze precies is. 

Saskia zoekt de symptomen van krolsheid op haar telefoon op en inderdaad zijn ze dat precies. Dit katje zou morgen gesteriliseerd worden, maar of dat ook kan als ze krols is is de vraag (later horen we van Katja van niet).  Het mysterie van het eindeloze gemiauw is in ieder geval opgelost.

Als Katja weer helemaal in vol ornaat is, rijden we naar de parkeerplaats bij het Coliseum van Virginia Tech waar de graduation van haar college, Agriculture and Life Sciences, plaats zal vinden.  We kunnen lekker dichtbij parkeren, want de lucht ziet er alweer dreigend uit.  De paraplu's gaan dan ook mee.

Omdat de graduation van de College of Engineering nog bezig is, moeten we buiten wachten.  Alleen Katja mag al naar binnen.  Gelukkig houden we het droog tot we naar binnen mogen.  Echt jammer dat het weer niet meewerkt!

Van tevoren hebben we een email gekregen met een plattegrond en waar we het beste kunnen gaan zitten om onze graduate te zien.  Katja sms-t ook dat ze vrij vooraan aan de linkerkant zit.  Wij gaan in vak vier zitten en hebben zo goed uitzicht op het podium en Katja.  We hebben beide keren echt mazzel met onze zitplaatsen!

We hebben een programma gekregen en zien met trots een ster achter Katja's naam staan.  Dat betekent dat zij cum laude slaagt.  Twee sterren betekent magna cum laude en drie sterren summa cum laude.

Ook nu weer begint de ceremonie met het spelen van Pomp and Circumstance en komen alle professoren binnenlopen.  Dit keer geen lange speeches, maar wel ongeveer 500 studenten, die hun bul krijgen.  Katja is vrij aan het begin en we filmen en fotograferen zo goed als we kunnen.  Het gaat allemaal zo snel, ik hoop dat enkele foto's gelukt zijn.


Daarna wordt het een lange zit en we vermaken ons met onze smartphones.  Daarmee zijn we zeker niet de enigen.  Ik vind het een grappig gezicht al die gebogen hoofden over kleine schermpjes in het publiek.  Hoe kwamen we ooit zonder electronisch vertier zulke saaie plechtigheden door?

Als iedereen zijn diploma heeft ontvangen verklaart de voorzitter van het College iedereen "graduated".  Het kwastje van de cap hing bij iedereen aan de rechterkant als teken dat ze nog niet gegraduated waren en gaat nu als een beweging naar links, een grappig gezicht.  De plechtigheid is hiermee afgelopen en tot onze verbazing gooit maar een enkeling (waaronder natuurlijk ook Katja) zijn of haar cap de lucht in.


Het verplaatsen van het kwastje van rechts naar links

Voor het Coliseum vinden we Katja al snel weer terug.  Nog steeds weten we niet waar die twee bordeauxrode stola's voor zijn, maar dat wordt nu duidelijk.  Katja overhandigt er een aan Rick en een aan mij, ons bedankend voor alle steun en liefde de afgelopen vijf jaar.  Het blijken stola's van dankbaarheid te zijn. 

Nu ik erover denk zag ik er eerder ook andere ouders mee lopen.  Tot nu toe hebben Rick en ik het droog gehouden ondanks de emotionele momenten, maar dat lukt ons na deze lieve geste van Katja eventjes niet meer.  Trots doen we de sjaal om en maken foto's samen met Katja.

 

Rick heeft uit Orlando ook een Mickey graduation cap meegenomen, die Katja even opzet, maar haar eigen cap vindt ze duidelijk mooier.  Saskia neemt het dragen van de Mickey cap dan wel over.



 

In een van halls wordt door de College of Agriculture and Life Sciences een lunch gehouden, dus we lopen erheen.  Dat is het moment dat de hemelsluizen besluiten te openen!  Mijn hemel, wat een bakken met water komen eruit. 

Ondanks onze paraplu's zijn we in een mum van tijd doorweekt.  Katja's schoenen met de hoge sleehak zelfs zo erg dat ze stuk gaan.  Gelukkig doet Katja zich verder geen pijn, maar wel zonde van de net nieuwe schoenen!  Lisa heeft Katja's teenslippers in haar tas zodat ze nog wel wat aan haar voeten kan doen.

Binnen maken we kennis met twee van Katja's professoren, die vol lof over haar zijn.   Zij zullen een belangrijk deel van Katja's aanname bij medical school zijn, want ze hebben beloofd een aanbevelingsbrief voor haar te schrijven.

De lunch bestaat uit enorme hompen brood met kalkoenborst en kaas en pizza.  Ik neem zo'n homp, maar dat is me veel te veel brood.  Ik pluk de kaas en kalkoen er tussenuit en neem ook een bakje van de vanille ijsyoghurt.  Er zijn ook VT cupcakes, heel kleurig en leuk, maar ook niet mijn ding. 

Terwijl we daar zitten te eten belt Kai om Katja te feliciteren.  Hij is dit weekend met zijn schoolgroep in Dresden.  Het is natuurlijk heel jammer dat hij er niet bij kan op deze heuglijke dag voor Katja, maar via Skype zien ze elkaar in ieder geval en ziet Kai zijn tante Lisa ook weer eens.

Als we allemaal klaar zijn gaat Rick de stortregens trotseren en de auto ophalen.  Alweer gaat de Roanoke Ster niet door, maar we willen wel nog meer foto's maken van onze graduate.  We besluiten naar haar Rescue Squad in Christiansburg te gaan.

Daar wordt Katja door alle aanwezigen omhelsd en gefeliciteerd.  Daarna rijden twee van de mannen de grote crash truck voor ons naar buiten.  De regen is weer even opgehouden en wij maken foto's van Katja als "sexy EMT grad".

 

Bij Starbucks halen we na afloop allemaal een drankje en omdat het is opgehouden met regenen besluiten we nu een fotosessie met Katja op de campus van Virginia Tech te gaan houden.  Ook laten we Lisa het monument voor de 32 slachtoffers van de schietpartij hier in 2007 zien.  We zijn Moeder Natuur dankbaar deze gelegenheid te hebben gekregen.

Bij Katja thuis is het tijd om de cadeautjes te geven.  Katja wordt goed verwend.  Ik heb het cadeau van mijn zus en zwager al mee, een boek over leven na college en een flinke cadeaubon.  Van Lisa krijgt ze een check met een leuk bedrag erop.  Saskia geeft haar de Pandora bedel met de graduation cap en ons grote cadeau is een Surface tablet.

De dag vliegt voorbij en het is alweer tijd om riching Roanoke te gaan.  Dit keer hebben we bij Metro!  gereserveerd en dat is een heel goede keuze.  Wat een heerlijk en origineel menu hebben zij!  Ook de ambiance is erg gezellig en modern.

We bestellen eerst cocktails en voorafjes.  Na op Katja getoast te hebben komen de lekkere liflafjes.  Ik heb een ceviche van tonijn en kleine paddestoeltjes, die bijzonder lekker smaakt.  Ook de anderen zijn zeer te spreken over hun keuzes.

Na lang wikken kies ik de soft shell crabs met witte en groene asperges als hoofdgerecht.  Daar heb ik geen spijt van!  Ik ben dol op soft shell crabs en deze zijn heel lekker bereid.  Saskia heeft weer sushi en kan die niet op, dus ik probeer een stukje, ook erg smakelijk.

Dit restaurant heeft mini desserts en we besluiten met zijn allen een chocolade cakeje met kersen en vanilleijs te delen.  Zo hebben we allemaal een zoet hapje, want plaats voor zelfs een heel mini dessert heeft niemand meer.

Intussen gaat het gesprek over allerlei enge dingen, die ons overkomen zijn.   Opeens zegt Saskia naast mij "Mammie, ik ben duizelig" en valt flauw tegen mij aan.  Gelukkig zat ze in het midden anders zou ze van de bank zijn gevallen.  Katja zet meteen haar EMT hoed op en doet Saskia's benen omhoog.  Dat helpt inderdaad en  Saskia komt bij. Na een hapje cake is de duizeligheid ook weg. 

Bij het hotel neemt Katja afscheid.  Zij wil in Blacksburg nog uitgaan met een aantal vrienden om hun graduation te vieren.  Wij kletsen nog tot laat met Lisa op de hotelkamer en dan gaat onze laatste nacht hier alweer in.  De tijd ging weer veel te snel!

Zondag

Met schrik word ik om tien voor half tien pas wakker!  De hotelkamer is ook zo donker dat het nog nacht lijkt.  Een blik uit het raam laat zien waarom.  Het plenst alweer!  Wat zijn wij blij dat we gisteren nog de campus foto's hebben gedaan.

Katja zal later vanochtend naar Roanoke komen voor nog een laatste lunch voor we allemaal weer huiswaarts gaan.  Rick, Lisa en ik gaan op zoek naar een McDonald's om ontbijt te eten.  Ik bestel Eggwhite McMuffin, die nieuw op het menu is.  Rick probeert die ook en Lisa neemt de ontbijt burrito's.  Soms is McDonald's toch best lekker, hun koffie ook.

Terug op de hotelkamer copieren we elkaars foto's van gisteren en eergisteren.  Als Katja aankomt plaatsen we die ook op haar nieuwe Surface.  Ik ben heel benieuwd hoe de mijne gelukt zijn!  Er zijn er in ieder geval honderden, dus ik moet wel sorteren.

We hebben een uur langer in de hotelkamer gekregen en tegen twaalven checken we uit.  We gaan op zoek naar een restaurant in het gezellige centrum van Roanoke.  Eerst lopen we 202 Market binnen, maar daar zit helemaal niemand anders en het menu is erg beperkt en zwaar.

Dan maar naar de overkant naar Awful Arthur's.  Dit is een visrestaurant, maar er zijn ook vegetarische opties.  Hier is het ook een stuk drukker en gezelliger.  Katja en ik nemen dezelfde lunch, zes rauwe oesters uit de Chesapeake Bay en een kop krab soep.  Lisa neemt die soep ook en we zijn het erover eens dat hij ontzettend lekker is.

Helaas is de tijd om afscheid te nemen nu aangebroken.  Lisa moet nog terugrijden naar Greensboro, North Carolina, om haar vlucht te halen en wij natuurlijk naar Noord-Virginia.  Katja blijft nog even in Roanoke want ze heeft een vriend gezien in de bar bij Awful Arthur's. 

Wat altijd helpt bij afscheid nemen is te weten wanneer je elkaar weer zult zien.  Lisa zullen we misschien met Thanksgiving weerzien, anders bij de bruiloft van haar jongste zoon volgend jaar juni.  Katja komt zeker 21 juni naar huis, maar hopelijk daarvoor ook nog een keer al is het alleen om haar gebroken mobieltje in te wisselen voor een nieuwe.

Het is nog steeds verschrikkelijk weer als we vertrekken.  Het zicht op de I-81 is dan ook erg slecht en we zien een paar nare ongelukken aan de overkant van de weg.  Ook aan onze kant moet er een gebeurd zijn getuige de file waar we in terechtkomen.

Gelukkig rijden we net langs een afrit, die Rick neemt.  We stellen de GPS in op een omweg, die ons langs route 11 leidt.  Ik mag zulke sluipwegen altijd graag rijden.  Er is zoveel meer te zien langs de weg en hier is Virginia zo ontzettend mooi met zijn glooiende heuvels, rode boerderijschuren en oude silo's.

Helaas schiet het natuurlijk niet zo goed  op als de snelweg en Rick heeft geen zin in dralen.  Zodra mijn telefoon laat zien dat de file weg is draait hij de I-81 weer op.  Gelukkig is het inmiddels ook droog en dat is toch een stuk prettiger rijden.

Na een uurtje geeft Rick het stuur over aan Saskia zodat zij ook meer snelweg ervaring krijgt.  Zij heeft natuurlijk al heel wat ervaring met stadsrijden, maar de snelweg is toch weer iets anders met de hogere snelheden.  Heel bekwaam rijdt Saskia tot de afslag voor de I-66.

Dan is het nog maar een uurtje naar huis.  Gelukkig want mijn lichaam is niet blij met een weekend vrijwel zonder beweging, regen en een lange autorit.  Morgen staat in ieder geval een flinke sportsessie op het programma!

Hoe dichter bij huis we komen, hoe beter het weer wordt.  Het is een stuk warmer en de zon komt zelfs af en toe te voorschijn. We kunnen zelfs buiten op het deck zitten.  Voor het avondeten bestellen we kabobs van Friends.  Hun zalmkabobs zijn mijn absolute favorieten. 

En zo eindigt een heel bijzonder en toch ook emotioneel weekend, want dat is zo'n graduation toch wel, vind ik.  Volgend jaar hebben we zelfs twee graduations, die van Saskia voor high school en Kai voor VCU.  Nog maar even niet aan denken want daarna zullen Rick en ik officieel empty nesters zijn. 

Foto's van dit weekend staan hier

Graduation foto's Katja bij Mabry Mill langs de Blue Ridge Parkway

Maandag

Helaas is het mooie weer van het weekend weer even weg.  Het is bewolkt en miezerig bij het opstaan.  Wel balen, want juist vandaag had ik op mooi weer gehoopt, aangezien ik Katja ga fotograferen voor haar graduation foto's.

Na afscheid van Rick te hebben genomen ga ik eerst naar de sportschool.  Ik wil zo gauw mogelijk op weg, dus vandaag houd ik het bij het uur personal training.  Daarom doet Sharon er ook heel wat cardio tussendoor.  Het uur vliegt voorbij en ik haast me naar huis.

Het is vandaag ook 15 april, dus "tax day", iedereen moet zijn belastingen betalen en Rick ging met een envelop van ons naar het postkantoor vanochtend.  Opeens bedenk ik me dat Katja ook gewerkt heeft vorig jaar en daar heb ik Rick niet over gehoord. 

Op weg naar huis bel ik Rick en die zegt dat inderdaad helemaal vergeten te zijn.  Het is dus maar goed dat ik uitgerekend vandaag dan naar Katja ga!  Ik neem de W-2 (belastingsformulieren van de bedrijven waar ze gewerkt heeft) mee en druk gauw het 1040EZ formulier af.  Katja heeft een van haar W2's in Blacksburg, dus we zullen straks snel haar belastingen uitrekenen.

Gauw douche ik, pak mijn toiletspullen in, neem afscheid van Saskia en laad Cosmo en mijzelf in de van.  Gelukkig regent het niet, al is het bewolkt, en de rit verloopt vlot.  Ik vind deze rit altijd al mooi, maar in de lente helemaal. 

Forsytia bloeit hier in het wild en de paarse redbud bomen ook, verder hebben alle bomen verschillende kleuren.  Ik moet me er regelmatig van weerhouden al rijdend een foto te nemen.  Dat is toch echt te gevaarlijk met alle enorme vrachtwagens om me heen, dus het zal bij een beschrijving moeten blijven.

Cosmo ligt intussen achterin te slapen.  Rond half twee, met nog 75 mijl te gaan, stop ik bij een Shell station om bij te tanken.  Mijn maag knort ook, want ik heb nog geen tijd genomen lunch te eten.  Hier worden enkel snacks verkocht en ik kies een Special K reep en wat beef jerky om mijn maag te vullen.  Grappig genoeg hebben ze ook snacks voor honden, dus natuurlijk krijgt Cosmo daar een van.

Tegen drieen kom ik bij Katja's huis in Blacksburg aan.  Zij wacht me al op met een van hun katten, die een blik op Cosmo werpt en met een luid geblaas vlucht.  Arme Katja heeft een flinke krab op haar arm.

Als eerste vullen we Katja's belastingsbiljet in.  Dat is snel gedaan, maar dan kunnen we niet vinden waar we het heen moeten sturen.  Dat adres vinden duurt langer dan het hele formulier invullen.  Katja is blij om wat geld terug te krijgen dit jaar.

Katja gaat haar belastingbiljet naar het postkantoor brengen om zeker te zijn dat het een 15 april stempel krijgt en ik rijd naar het hotel om in te checken.  Ik breng mijn tas vast naar boven en als ik weer bij de van kom, komt Katja ook net aanrijden.  Cosmo wacht intussen heel geduldig, hij is werkelijk de makkelijkste hond in de auto ooit.

Ondanks het sombere weer wil Katja toch naar Mabry Mill langs de Blue Ridge Parkway om haar graduation foto's te nemen.  Die molen is hier een uur en een kwartier rijden vandaan.  Zodra ik de Blue Ridge Parkway oprijd, zitten we in de dichtste mist waar ik in tijden in gereden heb.  Als het bij Mabry Mill zo is, zullen we de molen niet eens kunnen zien!

Gelukkig blijkt zo'n vijftien kilometer verderop dat de molen lager ligt en goddank uit de wolken.  Het regent wel licht, maar dat deert ons niet.  Katja poseert in twee verschillende topjes, met en zonder Cosmo, en we hopen tenminste een leuke graduation foto erbij te hebben zitten.  Ik vind ze trouwens allemaal leuk, maar aan Katja de keuze.

 

De ietwat druilerige molen, die toch een mooie achtergrond was

Katja's keuze voor het avondeten was het restaurant van de nabij gelegen wijngaard Chateau Morisette.  Ik heb daar zo mijn bedenkingen bij, aangezien het zo enorm mistig is en na het eten ook vast donker en gewoon gevaarlijk met mogelijk overstekend wild dat we dan niet kunnen zien.  Toch haalt Katja me over en met wat gezoek vinden we de wijngaard.  De goden zijn mij weer goed gezind, want de wijngaard en het restaurant blijken gesloten.

We hebben allebei nu wel heel erge trek en hopen in Floyd een leuk restaurantje te vinden voor een voorafje en drankje.  Die zijn daar wel, maar allemaal gesloten.  We moeten helemaal terug naar Christiansburg om iets te vinden.

Daar kiezen we de Red Lobster.  Het is alweer jaren en jaren geleden dat ik bij deze keten heb gegeten.  Degene dichtbij ons is altijd idioot druk.  Hier krijgen we gelukkig meteen een tafeltje.  We bestellen de garnalen bruschetta en een Corona Light.  Stiekem zijn de kaas biscuits, die er gratis bij komen, het lekkerste van alles!

Katja denkt helaas een blaasontsteking te hebben en wil graag nu naar de kliniek.  Aangezien ze hier vorige keer nierontsteking van kreeg, stem ik daar meteen mee in.  Gelukkig is de kliniek recht tegenover het restaurant en is de wachtkamer leeg.   Een half uur later komt Katja weer naar buiten met een recept voor antibiotica. 

Die moeten we bij de Walgreens gaan halen.  Intussen is het na achten en ik ben moe van al het rijden!  Ik heb ook bewondering voor Cosmo, die telkens maar lief in de auto blijft.  Bij de kassa krijgen we te horen dat het nog twintig minuten zal duren voor het recept gevuld kan worden.  Zucht!!

Gelukkig blijkt dat niet waar te zijn en slechts vijf minuten later lopen we alweer naar buiten.  We besluiten nu eerst te gaan eten.  Poor Billy's is een lekker vis en sushi restaurant en onze favoriet.  Cosmo blijft weer even rustig in de auto, de schat.

Het wordt weer heel erg lekker. Katja bestelt zelfs teveel en neemt dat in een "doggy bag" mee naar huis.  Na het eten brengt zij mij naar mijn hotel en neemt dan Cosmo mee terug.  Ik ga in mijn hotelkamer een vrolijk programma op tv opzoeken.  Dat wordt uiteindelijk The Voice.

Net nadat ik bij Katja aankwam gingen er bommen af tijdens de marathon in Boston.  Al gauw hoorde ik dat mijn zus en haar familie niet in de stad waren en bekenden van hun, die meeliepen in de marathon ook veilig waren. 

Toch bleef dit zinloze geweld waar moedwillig meer dan honderd mensen door werden verwond en drie overleden ons de rest van de dag bezighouden.  Het nieuws gaat dan nergens anders over, vandaar dat ik dat bewust vermijd vanavond.

Dinsdag

Na een fijne nacht in het heerlijke bed van de Hilton Garden Inn maak ik me klaar om een laat ontbijt met Katja te gaan eten.  Zij had om acht uur een laboratorium voor scheikunde en sms-t een uurtje later dat ze klaar is.

Vandaag is het alweer zes jaar geleden dat de schietpartij bij Virginia Tech plaatsvond.  Om 9:43 wordt hiervoor een moment van stilte gehouden waar de hele campus, inclusief Katja, aan meedoet.  Ik zit net in de auto en zet de radio ervoor af.

Op de radio wordt het ook al gezegd.  Het is bizar dat zoveel van deze massamoorden op wat Massachusetts "Patriots Day" noemt plaatsvonden: Columbine, Oklahoma City, Waco, Virginia Tech en nu de bommen in Boston.  Dat kan bijna geen toeval zijn, lijkt me.

Bij Katja komt Cosmo me enthousiast begroeten, maar begint dan flink te hoesten tot overgevens toe.  Volgens Katja heeft hij dat de hele nacht gedaan.  Natuurlijk maak ik me daar meteen zorgen over, maar besluit het maar aan te kijken.  Een andere optie is er toch niet.

We gaan ontbijt eten bij Panera.  Katja, die de serveerster van gisteravond ook al kende, kent hier de caissiere ook.  Die dame kent zo ontzettend veel mensen!  Ook als we thuis in de mall lopen komt ze negen van de tien keer bekenden tegen.

De power sandwich (bruin brood met ham, kaas en ei) laat zich prima smaken en de grote koffie is ook echt enorm.  We kiezen Katja's favoriete foto van gisteren uit en dan is het alweer tijd voor haar volgende klas.  We nemen afscheid en het is vrijwel zeker dat de volgende keer dat we elkaar zullen zien voor Katja's graduation volgende maand is.

Cosmo en ik beginnen dus aan onze rit terug naar huis.  Het weer is om te beginnen bewolkt, maar een uurtje naar het noorden klaart het op.  Ik besluit ter plekke de lange route door Shenandoah National Park te nemen.  Eens kijken hoe ver de natuur daar is.

 

Stiekem toch een foto al rijdend op een rustig stukje I-81

Bij New Market verlaat ik de I-81 en neem de 211 naar Luray.  Dit plaatsje is vooral bekend om Luray Caverns.  Daar ben ik al jaren niet geweest en overweeg even ze te bezoeken.  Maar ik heb Cosmo mee, die nog steeds die rare hoest heeft alsof hij erin gaat blijven, dus ik rijd toch maar door.

Intussen is het wel ruim lunchtijd en ik weet dat er in de Shenandoah niets te verkrijgen is.  Ik gooi de van vol bij een Exxon en kijk welke opties aan restaurants er hier zijn.   Dat is allemaal fast food en daarvan vind ik McDonald's wel het gezondst.  Voor de tweede keer in een week rijd ik door de drive thru en bestel een gegrilde kip snack wrap.  Voor de afwisseling neem ik hem dit keer met honey mustard saus.

Zo'n tien mijl verderop laat ik mijn America the Beautiful pas zien aan de park ranger bij de ingang van het nationale park.   Hij merkt op wat een mooie hond Cosmo is en rijkt me brochures aan, die ik vriendelijk weiger.  Zonde om dat papier weer zo weg te gooien, tenslotte.

Dit stuk van de Skyline Drive ligt vrij hoog.  Het is er zonnig, maar de natuur nog vrij kaal op een enkel boompjes met vroege bloesem na.  Na een aantal mijlen rijd ik opeens in de wolken.  De flarden mist vliegen over de weg, een mooi en mysterieus gezicht.  Alleen wel jammer dat er daardoor hoegenaamd geen uitzicht is.

Gelukkig wordt het verder naar het noorden weer zonnig.  Het uitzicht op het prille lentegroen in de Shenandoah vallei is prachtig en ik stop bij verschillende uitkijkpunten.  Hoe lager we komen, hoe groener het wordt en hier zijn ook de redbuds in bloei en de dogwoods bijna.  Het is heel rustig, dus ik stop een paar keer om foto's door het raam te maken, aangezien er geen parkeergelegenheid is.

Na bijna een uur rijd ik het park aan de noorduitgang weer uit.  Mijn route leidt door Front Royal en dan gauw de I-66 weer op.  Intussen hoest Cosmo telkens weer tot overgevens toe.  Ik besluit toch maar een afspraak bij de dierenarts te maken voor hem.  Ik kan om vier uur terecht en kom er, doordat ik even in de file kwam te staan, precies op tijd aan.

Omdat Cosmo mogelijk besmettelijk is worden we meteen een kamertje binnengeloodst.  Zijn temperatuur wordt genomen door een assistente en de jonge vrouwelijke dokter komt vrijwel meteen binnen.  Ze onderzoekt Cosmo, die goddank geen koorts heeft, en we komen tot de conclusie dat hij waarschijnlijk een geirriteerde trachea heeft doordat hij gisteravond te hard aan de riem trok.

 

Kunnen we nu naar huis, Vrouwtje?

Dr. Klein houdt echter ook nog een slag om de arm voor de mogelijkheid van kennelhoest, al is Cosmo daartegen ingeent.  Ze stelt voor hem een middeltje tegen hoesten en inflammatie te geven en drukt me op het hart het te laten weten als hij zieker wordt.  Natuurlijk zal ik dat doen, maar hoop van harte van niet natuurlijk.

Thuis geef ik Cosmo meteen een tabletje en dat lijkt na een tijdje te gaan werken.  Hij hoest althans een stuk minder, ondanks zijn blaffen als er een hond langs onze achtertuin loopt.

Het is heerlijk weer met een graad of 26 en zon, dus de computer gaat mee het deck op.  De bomen in de achtertuin zijn in die paar dagen nog een stuk verder uitgekomen.  Het roze, paars en wit zijn een genot om naar te kijken. 

We bestellen gemakkelijk van Tara Thai en eten samen buiten.  Laat ga ik het vanavond beslist niet maken, want hoe mooi de ritten ook waren, meer dan 900 kilometer in twee dagen rijden vinden mijn spieren niet fijn en is flink vermoeiend.  Het was het zien en fotograferen van Katja echter helemaal waard.

De fotosessie met Katja gisteren staat hier.

Foto's van Skyline Drive staan hier.

Weekend Blacksburg

Zaterdag

Nog geen minuut nadat Rick vorige zondag verzuchtte dat dit eindelijk een heel rustig weekend zou worden, belde Katja op.  Zij zou dit hele weekend vrij zijn en hoopte dat wij zin zouden hebben om te komen.  Natuurlijk hebben we dat, Ricks rustige weekend verzetten we gewoon een weekje.

Saskia moet vanavond werken, dus zij blijft thuis, maar Rick, Kai en ik maken ons na het ontbijt klaar om naar het zuidwesten te rijden.  Eigenlijk waren we van plan er voor de lunch te zijn, maar met van alles en nog wat is het al half elf voor we wegrijden. 

Cosmo gaat ook mee en slaapt braaf achterin bij Kai.  We rijden eerst via de I-66 naar Front Royal.  Daar gaan we door een Starbucks drive thru.  Ik bestel behalve mijn passion ijsthee ook een salted caramel cake pop.  Gewoonlijk ben ik niet zo'n zoetekauw en cake vind ik maar zeer matig, maar deze cake pops vind ik heerlijk!

Zoals altijd is de weg naar Blacksburg erg mooi.  Glooiende heuvels met mooie boerderijen en in de verte zien we het Blue Ridge gebergte. De rit begint met dichte mist, maar eenmaal op de I-81 wordt het zonnig en loopt de temperatuur ook steeds verder op. 

Met nog zo'n 90 mijl te gaan neemt Kai het stuur over van Rick.  Ik kijk eens naar de benzinemeter en zie tot mijn schrik dat er nog maar 20 mijl in de tank zitten.  Ik instrueer Kai naar de eerste Exxon te gaan, die we tegenkomen, want afritten en benzinestations kunnen in deze contreien ver uit elkaar liggen.

Tot onze schrik staat echter op iedere pomp hier dat hij "out of service" is.  Het station heeft geen benzine!  Kai draait de 81 weer op en daar zien we dat de volgende afrit 11 mijl verderop is.  We hebben nog 15 mijl in de tank, dus hopelijk gaat dat lukken.

Het eerste station waar we bij die afrit stoppen, met nog 5 mijl in de tank, is opgedoekt.  Oei, dat is geen fijn iets!  Gelukkig zien we aan de andere kant van de snelweg nog een Shell en daar is wel benzine.  Oef!

Net voor Roanoke moet Kai ook nog eens heel hard remmen om een enorme ijzeren balk te vermijden, die de linkerweghelft helemaal blokkeert.  Die is kennelijk net van een tanker afgevallen en het is een wonder dat er geen afschuwelijk ongeluk door is gebeurd!  Als die balk op een auto zou zijn gevallen zou er weinig van de inzittenden zijn overgebleven.  Doodeng, maar gelukkig allemaal goed afgelopen.

Omdat we een stuk later zijn dan verwacht hebben we met Katja afgesproken haar voor een late lunch bij Macado's te ontmoeten.  Ze wacht ons al op als we er eindelijk om kwart voor drie aankomen.  Het is fijn Katja's vrolijke gezicht weer te zien, zelfs Cosmo is super enthousiast.  Hij mag echter in de auto blijven wachten tijdens ons eten.  Gelukkig vindt hij dat helemaal geen straf.

Dit restaurant heeft een enorme lijst met allerlei verschillende sandwiches. We hebben allemaal flinke trek en de sandwiches gaan er goed in.  Ik heb de "Titanic", een stokbrood met biefstuk "au jus', een soort bouillon erbij om in te dopen.  Erg lekker!

Het is intussen maar liefst 22 graden en we besluiten een lekkere wandeling met Cosmo te gaan maken.  Eerst gaan we nog even bij Katja langs, die zich verkleedt in korte broek en t-shirt.  Zulke luchtige kleding hebben wij niet mee, maar gelukkig zijn we ook niet heel warm gekleed.  Het is werkelijk ongekend deze temperaturen half januari!

22 graden Celsius

Katja leidt ons naar het Jefferson National Forest waar ze een leuk pad rond de grote Pandapas vijver weet.  We parkeren en lopen erheen.  We zijn zeker niet de enigen, die van deze mooie dag gebruik maken om te gaan wandelen of vissen.  Er zijn veel families en een man speelt zelfs gitaar, terwijl zijn vrouw en kinderen om hem heen dansen.  Het is hier dan ook prachtig.  Deze vijver is gedeeltelijk gecreeerd door een bever waarvan we het onderkomen wel zien, maar hij of zij (of meerdere) zijn duidelijk in slaap.

Grappig bord bij de ingang

Het is een heel mooie wandeling en gezellig met de twee oudsten.  Ook voor Katja en Kai is dit leuk, want ze zien elkaar natuurlijk maar bar weinig en versterken zo hun onderlinge band toch weer, merk ik.  En wat zou ik dit weer graag houden!  Eigenlijk is het gemeen van moeder natuur, want nu krijgen we zo'n zin in de lente, terwijl er nog zeker anderhalve maand winter aankomt.

Na de wandeling stoppen we nog even bij een van de Virginia Tech boekenwinkels.  Katja neemt van Ricks aanwezigheid gebruik om haar boeken voor dit komende semester te kopen.  Dat is altijd een flinke hap geld.  Ook probeert Rick een goede joggingbroek te vinden, maar dat is geen succes.  Intussen fotografeer ik de prachtige zonsondergang.

Nu rijden we terug naar Katja's huis.  Daar zien we met eigen ogen wat een rotzooi haar huisgenoten ervan maken.  Ze laten werkelijk alles achter zich slingeren en het is een vieze boel in de keuken.  Katja wordt er wanhopig van, want ze loopt constant achter ze aan op te ruimen.  Ze wil dan ook zeker niet weer met deze meisjes wonen volgend jaar.  Dat zegt wat voor Katja, die ook echt niet Mrs. Clean is.

Behalve Zorro woont er nu ook de kitten Indie.  Die is van huisgenote Anya, maar Katja vertelt dat zij er eigenlijk voor zorgt.  Zolang Indie maar niet naar ons huis komt, want vier katten is echt de limiet!

Indie

 

Het is een schattig klein poesje met een roze halsbandje om en heel dapper, want ze is bang voor Cosmo, maar komt wel telkens kijken waar hij is.  Zodra Cosmo dichterbij komt gaat het kleine ruggetje omhoog en komt er een vervaarlijk gegrom uit dat kleine lijfje.  Wat zijn babypoesjes toch enorm schattig!

Voor het avondeten wil Katja een nieuw restaurant in Eggleston proberen, The Palisades.  Ze heeft hier veel goede dingen over gehoord.  Eggleston ligt zo'n twintig kilometer ten westen van Blacksburg en voor we het weten rijden we in niemandsland.  Wat is dit gedeelte van Virginia toch schaars bewoond vergeleken met ons gebied!

Via een een heel donker kronkelig bergweggetje zien we opeens Village Street en het restaurant.  Dat ziet er heel gezellig uit en is ook flink druk.  Er speelt een jazz bandje en terwijl we op een tafeltje wachten gaan we aan de grote bar zitten en bestellen een drankje. 

Even later komt de heel erg vriendelijke hostess vertellen dat het toch langer zal duren dan gedacht of we moeten een heel klein tafeltje nemen met zijn vieren.  We besluiten dan maar gewoon aan de bar te blijven zitten, want die is heel gezellig.

De football wedstrijd tussen de Denver Broncos en Baltimore Ravens is bezig en die is heel spannend.  Nu de Washington Redskins vorige week hebben verloren is het duidelijk dat de meeste mensen hier nu voor de Ravens zijn.  Wij ook, al ben ik niet zo'n enthousiaste fan als van de Redskins, Baltimore ligt nog geen uur rijden bij ons vandaan.

Intussen speelt een trio erg mooie jazzmuziek en er hangt een supersfeer in het restaurant.  Ook het eten is erg lekker en goed.  We delen eerst de tortilla met brie en peer en tomatenjam als voorafje, heerlijk!  De pittige garnalen zijn ook heel bijzonder van smaak en worden terecht pittig genoemd!

Als hoofdgerecht neem ik als zo vaak een paar voorafjes.  De salade met geitenkaas, vijgen en bloedsinaasappel is een ongewone combinatie, die zo goed smaakt dat ik er wel meer van had willen hebben.  De portobello paddestoel gevuld met couscous en quinoa is zo mogelijk de lekkerste combinatie met portobello, die ik ooit heb gegeten.

De Ravens winnen in overtijd van de Bronco's, dus iedereen is blij.  Wij, en vooral Katja, ook, want dit is zeker een restaurant om naar terug te keren.  We staan er versteld van dat zoiets in zo'n klein gehuchtje te vinden is.

Na Katja en Cosmo afgezet te hebben, rijden Rick, Kai en ik door naar de Hilton Garden Inn.  Hier hebben we een heel gerieflijke kamer met een bijzetbed voor Kai, zodat we ieder ons eigen bed hebben.  We vermaken ons met het kijken naar Miss America (Miss New York wint) en de wedstrijd tussen de Greenbay Packers en San Francisco 49ers, die tot mijn genoegen door de laatsten gewonnen wordt.  Dan gaat het licht uit en slapen we al snel na deze leuke en drukke dag.

Zondag

We hebben afgesproken om negen uur op te staan en dan rond kwart voor tien bij Katja te zijn met ontbijt.  Ik ben als eerste wakker, want heb last van mijn schouders en nek in dit bed.  De heren doen er aanzienlijk langer over dan ik om op te staan.  Ik ben al gedoucht en aangekleed als Rick zijn bed uitkomt.

Dat blijkt allemaal niet te geven, want Katja beantwoordt mijn sms-jes niet, dus ik vermoed dat zij ook niet zo vroeg op is als ze gisteravond beweerde.  Mijn vermoeden wordt bevestigd als ik haar zodra Kai klaar is en we gaan uitchecken opbel.  Ik bel haar duidelijk wakker en later horen we dat ze nog tot kwart voor vier vannacht uit is geweest met vrienden.  Ah, to be young again!

Met Katja's ontbijtbestelling op zak gaan we eerst naar Panera.  Ik kies eens de Mediterranese eisandwich, die met spinazie en geroosterde tomaat wordt geserveerd.  Weer een sandwich op mijn lijstje van heel lekker en gezond.  Voor koffie gaan we naar Starbucks en Rick neemt daar een broodje van mee.

Katja is op en klaar als we bij haar aankomen.  We eten met zijn allen ontbijt en gaan dan naar het centrum van Blacksburg.  Daar winkelen we wat bij de Campus Emporium, die heel veel leuke Virginia Tech spulletjes heeft.  Voor achterblijfster Saskia neem ik op haar verzoek een hoodie trui mee.

Dan moet Katja naar haar werk als serveerster bij het Thaise restaurant Cafe de Bangkok.  Het is alweer zulk mooi en warm weer, dus wij nemen Cosmo mee voor een wandeling over de Virginia Tech campus.  Natuurlijk hoort daar ook een bezoek aan het monument voor de de 32 slachtoffers van de schietpartij, die hier in april 2007 plaatsvond, bij. 

 

Virginia Tech's campus

 

Iedere keer als die ik sobere stenen met namen van zulke jonge mensen zie is het weer even heel hard slikken. Vooral ook bij de stenen waar een brief ligt, omdat diegene pas een verjaardag zou hebben gehad.  Er is nu telkens in het nieuws dat vice-president Biden vergaderingen heeft met allerlei belangengroepen om iets te doen met de wapenwetten, zodat tragedies als deze en in Newtown, Connecticut, voorkomen kunnen worden.  Ik hoop dat daar iets uit komt.

Intussen sms-t Katja dat haar manager er nog niet is en ze dus het restaurant niet inkan.  Of we haar op het terrasje gezelschap willen komen houden.  Dat doen we natuurlijk en het duurt nog zeker een half uur voor de manager arriveert.  Het restaurant had ook al een uur open moeten zijn!  Zo vreemd!

Wij zetten Cosmo vast op het terras en nemen een tafeltje binnen met zicht op hem   Nadat Katja Cosmo een bak met water heeft gegeven en hij die helemaal (!) leeg heeft gedronken gaat hij lief op ons liggen wachten. 

Katja voorziet ons van drankjes en we bestellen sate vooraf.  Dit restaurant krijgt nogal slechte recensies (allemaal van voordat Katja er ging werken, gelukkig), maar wij vinden het eten prima.  De sate is precies goed gegrild en mijn garnalen met wortelen en paprika in een pittige saus smaken me bijzonder goed.  Rick en Kai zijn ook zeer tevreden. 

 

Onze zeer bekwame serveerster

We zullen dus ook eens een positieve recensie op Yelp zetten.  In ieder geval over onze serveerster, want die kan niet beter en knapper natuurlijk.  Het is jammer dat er geen andere klanten zijn, want zo zien we Katja niet officieel aan het werk.  Aan de andere kant kan ze nu wel gezellig lunch met ons eten. 

Tegen tweeen is het toch echt weer tijd om afscheid te nemen.  Altijd moeilijk, vooral nu we niet weten wanneer we elkaar weer zullen zien.  Rick geeft Katja een goede fooi, die ze goed kan gebruiken, want wij zijn vanmiddag haar enige klanten en van de fooien moet ze het hebben.  Haar salaris zonder fooien is slechts $2,50 per uur. 

De wet is echter wel zo dat als de werknemer niet tenminste $7,50 (minimumloon) verdient met de fooien erbij de werkgever het weeksalaris moet aanvullen tot minimumloon.  Hoe vaak dat in de praktijk ook gebeurt is natuurlijk de vraag.  Ik heb zelf voor een baas gewerkt, die het niet zo nauw nam met de arbeidswetten, dus weet uit ervaring dat die er wel degelijk zijn.  En wat doe je ertegen als je je baan wilt behouden? 

Dit alles niet om te zeggen dat Katja's baas zo is, want dat weet ik niet.  Katja hoopt in ieder geval deze zomer wel een stabielere baan te vinden, maar voor nu is dit prima, want de uren zijn heel flexibel.

Na vele knuffels stappen we in de van en worden door Katja uitgezwaaid.  Cosmo gaat meteen slapen en we schieten lekker op.  Bij Staunton stoppen we voor een plaspauze voor alle ingezetenen, inclusief de viervoeter.  De benzine blijkt hier ook spotgoedkoop, dus we gooien de van ook maar gelijk vol. 

Naarmate we ons gebied weer naderen wordt het steeds koeler.  Zodra we op de I-66 rijden mist het flink.  Mijn ruitenwissers moeten duidelijk vervangen worden, want Rick moet echt turen om door de ramen te kunnen kijken, best gevaarlijk.  Zeker ook omdat Saskia zo vaak in de van rijdt, neem ik me voor morgen nieuwe wissers te gaan kopen.

Saskia heeft het weer goed gedaan met de katten en het huis.  Het ziet er allemaal in ieder geval keurig schoon uit.  We bestellen makkelijk Chinees voor het avondeten.  Ik vind die lange ritten toch altijd heel vermoeiend, dus vanavond lekker bank hangen en de Golden Globes kijken.

Foto's van dit weekend: