Weekend vol Amerikaanse geschiedenis

Zaterdag

Mijn telefoons reminder om negen uur laat me weten dat ik voor mijn doen echt uit heb geslapen.  Ik heb Rick wel naar beneden horen gaan zo'n tien minuten eerder, maar had niet door dat het al zo laat was.

Gauw zet ik koffie en maak een paar eieren met kaas en verse salsa.  Rick heeft zijn thee en een broodje met ei en kaas.  Kai en Bea komen ook naar boven en gaan bij Manhattan Bagel Bea's eerste bagel ooit halen.  Dat wordt op mijn aanraden een met gerookte zalm en cream cheese en die bevalt haar zeer.

Rick laat de honden uit en dan gaan we op weg naar Mount Vernon.  Dit landgoed van George Washington, de eerste president, heb ik al vele malen bezocht.  Kai is er ook een aantal keren geweest, maar Rick al vele jaren niet en voor Bea is het nieuw.

We hebben kaartjes voor de 11:40 rondleiding in het huis.  We zijn er iets van tevoren en nemen wat foto's en luisteren naar de in koloniale kleding geklede gidsen.  Rick vraagt waarom twee bomen zijn omgezaagd en dat blijkt omdat die niet historisch correct waren, maar ook dood aan het gaan waren.

Al gauw mogen wij ook het huis in en het is druk! De gidsen zijn dan ook kort van stof dus ik ben blij dat ik de rondleiding al zo vaak heb gedaan.  Ik kan de anderen onder anderen de sleutel van de Bastille wijzen, die de Markies de Lafayette aan George Washington stuurde na de bestorming van de Bastille.


We bekijken de slaapkamers en als laatste die van de Washingtons.  Het extra lange bed, omdat de generaal (grappig genoeg noemen ze hem hier geen president, hij heeft als generaal dan ook veel meer voor elkaar gekregen) erg lang was.  In dat bed is hij ook in 1799 gestorven aan keelontsteking.

Dan bekijken we nog de studeerkamer en de keuken en dan is de rondleiding afgelopen.  We lopen de heuvel af naar de graven van George en Martha en nog een heel aantal andere familieleden.

Daar vlakbij is het ook de begraafplaats van de slaven, maar daar zijn geen stenen om te laten zien wie waar ligt.  Men is nu wel bezig met een project om tenminste de precieze plekken waar mensen liggen te markeren.

Hier wordt een korte ceremonie gehouden om deze mensen, die geen keuze hadden maar hier moesten zijn, te herdenken.  Zonder hen had George Washington niet kunnen zijn wie hij was. Kai mag voorlezen over William Lee, de valet van George Washington.  Die ging overal met hem heen.

Na afloop bekijken we nog de verschillende bijgebouwtjes en dan vooral de slavenkwartieren.  Eigenlijk is het de bedoeling dat we daarna naar het museum en de souvenirwinkel gaan.  Maar wij willen de film nog zien, die door Kees van Oostrum is gemaakt.

Voor de anderen is het allemaal nieuw.  Ik blijf het een goede film vinden, die bovendien goed aansluit bij mijn rondleiding door Alexandria vanmiddag.  Als hij klaar is loopt het al bij tweeen dus de magen rommelen hard!

We rijden naar Alexandria en gelukkig hebben we geen moeite een parkeerplaats te vinden. We weten ook al waar we willen eten, Virtue Feed and Grain.  Je zou denken dat je om half drie met gemak een tafeltje zou kunnen krijgen, maar er is een wachttijd van bijna een half uur.

Daar baal ik van, maar leg me er net als de anderen bij neer.  Ik ga dan maar het toilet opzoeken en zie zomaar vier stoelen vrij aan de bar. Ik probeer Ricks aandacht te trekken, maar hij kijkt alle kanten op behalve de mijne.  Ik bel hem dus maar en we nemen plaats aan de bar.

Het eten is erg lekker! Ik neem de crab cake, die voornamelijk krab is.  Rick heeft een zalmburger en Bea en Kai taco's en zalm.  We zijn blij wat eten in onze magen te krijgen. Mount Vernon nam veel langer dan gewoonlijk, waarschijnlijk omdat het zo druk was en we hebben het museum niet eens bezocht!

Als we weer verzadigd zijn begin ik aan mijn rondleiding door het stadje. Maar eerst gaan we het Christmas Attic winkeltje in.  Hier hebben ze op hun bovenverdieping alleen maar kerstspullen.  Bea vindt de rode cardinaalvogeltjes leuk en die kopen ze voor hun boompje.  Ik zie opeens een "Nederlandse" Kerstman, leuk, maar zo duur dat ik hem zeker niet koop.

Een Nederlandse Kerstman! 

 

Via de "kinderkopjes" van Prince Street lopen we langs Captains Row, huisjes uit 1783 en later.  Ik neem ze mee naar het Presbyterian Meeting House met het graf van de onbekende Revolutionaire soldaat.

Bij Christ Church kunnen we nog net naar binnen.  De docent moet weg, maar ik verzeker haar dat ik ook kan vertellen over wat we zien. Dat is de banken waar George Washington en familie zaten en waar Robert E. Lee en familie zaten.  Dit is een heel mooi voorbeeld van een achttiende eeuws kerkje.

Via het huis waar George Washington in Alexandria woonde en de ijskelder van Gadsby's Tavern komen we bij het Carlyle House aan.  Dit huis vind ik het belangrijkste in het stadje.  Hier begon feitelijk de Amerikaanse Revolutie en de film bij Mount Vernon liet zien waarom.

Gelukkig heeft Lorraine intussen de honden uitgelaten, want ik begon me schuldig te voelen. We treffen dus blije hondjes thuis.  Rick laat ze ook meteen weer uit. Ik ben blij mijn voeten omhoog te doen, want die doen pijn en ik moet nog veel lopen de komende dagen.

We hebben besloten vanavond makkelijk pizza te bestellen. Zo kan Bea ook de Amerikaanse pizza's proberen.  Zij en ik bestellen beiden de spinazie, champignons en spek pizza van Zpizza.  Daar krijgen we geen spijt van, heel lekker!

Voeten omhoog voor ons allemaal en lekker tv kijken.  We hebben het verdiend na de drukke dag!

Zondag

Tot mijn grote verbazing ben ik om acht uur klaar wakker!  Waarom gebeurt dat nou niet vaker en liefst zelfs nog wat vroeger. Ik kijk naar buiten en zie dat het sneeuwt!  Nee, toch! Rick slaapt nog een kwartiertje door en maakt dan dezelfde observatie.

Gelukkig is de verwachting dat het op gaat klaren en niet zo koud gaat zijn.  Ons plan is namelijk vrijwel geheel buiten dus het moet wel een beetje uit te houden zijn.  Aangezien ik niet ga sporten vandaag kan ik me na mijn douche meteen in gewone kleding steken.  Dat gebeurt 's ochtends niet vaak.

Tot mijn verrassing zijn Kai en Bea al helemaal kant en klaar.  Het wachten is dus op Rick en intussen doet Kai wat training met de honden.  We geven de honden hun ontbijt en vertrekken dan voor het onze.

We halen koffies bij Starbucks en dan donuts bij Duck Donuts.  Het neemt Bea en Kai nogal lang om te besluiten welke ze willen.  Ik weet het meteen, twee (waarvan ik anderhalf opeet en de overgebleven helft aan Kai geef) met maple icing en stukjes bacon.  Rick neemt er een met chocolade icing bij zijn broodje van Starbucks.

De combinaties, die Bea en Kai nemen, klinken ook erg lekker, maar er gaat voor mij niets boven de maple icing met bacon.  Bea aarzelde gisteren nog of ze wel donuts wilde, want ze vond die van Dunkin Donuts lekker, maar voor een keer. Wij haalden haar over omdat Duck Donuts heel anders is en dat beaamt ze enthousiast na een paar hapjes.

Dan banen we ons een weg naar de stad waar we zonder oponthoud aankomen.  In het weekend is het gratis parkeren langs de wegen.  We hebben geluk en vinden een parkeerplaats aan Pennsylvania Avenue, vlakbij het Witte Huis.

Als eerste lopen we naar de achterkant van het Witte Huis, Bea's eerste blik erop.  Het is droog, maar koud. In de verte zie ik blauwe lucht aankomen en zodra de zon tevoorschijn komt is het meteen een stuk warmer.  Dat krijg je als je je op de hoogte van Rome bevindt.

Via het Washington Monument lopen we naar het World War II Memorial.  Daar staan de fonteinen gelukkig aan en ik laat ook het Kilroy Was Here tekeningetje zien.  De meeste mensen hebben geen idee dat dat er is, ikzelf vond het ook pas een aantal jaren geleden.

De Reflecting Pool reflecteert het Lincoln Memorial nauwelijks door de wind, maar toch willen we er een foto van ons vieren laten maken.  Ik vraag het eerst aan een Duitser met een grote camera, maar die wil zijn camera geen moment verlaten. 

Gelukkig komt er net een Amerikaans gezin aanlopen en de zoon daarvan wil ons best fotograferen. Het wordt een leuke foto met het Lincoln Memorial op de achtergrond.  Ook leuk eens een foto van ons vieren te hebben, want meestal is het Kai en Bea samen.

Na het bekijken van de Onafhankelijkheidsverklaring in de National Archives had ik Bea beloofd haar het minst bekende monumentje op de Mall te laten zien.  Dat voor de 56 Ondertekenaars van de Onafhankelijkheidsverklaring.  Het is een stuk om langs de grote vijver, vandaar dat ik er gewoonlijk niet langs ga.

Het zegt Nederlanders en Belgen denk ik ook niet zoveel, maar voor Bea (en Kai en Rick, die het ook nog nooit gezien hadden) is het wel leuk.  Al die zesenvijftig handtekeningen zijn per staat gerangschikt in goudkleurige verf op stenen nageschreven. Erg knap gedaan ook, want het is allemaal handwerk (alleen op het Vietnam Veterans Memorial worden de namen met een machine ingegraveerd).

De Virginiaanse handtekeningen

Dat Vietnam monument is onze volgende stop.  Het is er rustig en sereen. Ik kan merken dat Bea ervan onder de indruk is.  Ze doet wel heel veel indrukken op deze drie weken! Het is een vermoeiend schema, ook voor mij, maar ik vind het ook wel heel leuk zo toerist of gids in eigen omgeving te zijn.

We bekijken het Lincoln Memorial wat Ricks favoriet is.  Bea en ik vinden echter het Koreaanse monument het mooist. Die soldaten met hun angst op hun gezichten blijven in je geheugen.  Grappig genoeg droomde ik vannacht van mijn nachtmerrie rondleiding, waar niemand in het gezelschap interesse heeft in wat ze zien. Gelukkig is me dat nog nooit overkomen!

Onderweg naar het Tidal Basin wordt Bea afgeleid door een paar heel tamme eekhoorns.  Het Martin Luther King Jr. Memorial hebben we al gauw gezien.  De tijd begint nu wel te dringen voor onze reservering bij de Old Ebbitt Grill.

We bekijken het Franklin Delano Roosevelt monument uitgebreid.  We zien ook dat de kersenbloesems nog niet op hun hoogtepunt zijn.  Ik denk dat het toch wel mooi gaat worden.  De knoppen zien er over het algemeen prima uit.

Kai, Bea en ik overleggen en besluiten donderdag terug te komen, hopelijk zijn de bloesems dan uit. Dan kunnen we ook het Jefferson Memorial beter bekijken want daar hebben we geen tijd meer voor.

We huren fietsen van de Capital Bikeshare voor $2 per stuk en rijden naar het station vlakbij het Witte Huis.  Alleen zijn daar geen plaatsen om de fietsen terug te brengen.  Gelukkig is dat op de hoek van 14th en G Streets wel het geval.

Zo hoeven we maar een blok naar de Old Ebbitt Grill te lopen.  Het doet me pijn om de gehandicapte veteraan Rob nog steeds voor het restaurant te zien zitten.  Nu met Trump zal hij wel helemaal lang op aangepaste huisvesting moeten wachten.  Echt vreselijk!

We zijn een kwartier te laat voor onze reservering maar dat is geen probleem.  We krijgen meteen een tafeltje.  Zoals altijd is het een succes.  De ambiance, de bediening en ook het eten zijn voortreffelijk. 

Bea en Kai delen de crab cake sliders als voorafje en vinden ze heerlijk. Ik neem een kop linzensoep, maar een kop clam chowder verschijnt.  Gelukkig wordt dat gauw verbeterd, want de linzensoep is vele malen lekkerder.  Rick heeft een kop chili.

Mijn tweede voorafje zijn de crab cake sliders, erg lekker!  Rick heeft het hummus trio wat ik vaak bestel.  Kai een reuben sandwich waar ik me nog nooit aan gewaagd heb en Bea doet zich tegoed aan een bacon cheeseburger. Morgen eet ik hier weer.

Na het eten bekijken we nog even de voorkant van het Witte Huis.  Vandaag niet veel protesten, want 45 is weer eens in Florida. Er staat wel iemand met een groot bord dat George Washington nooit loog, zo waar!

Dan lopen we terug naar de auto en rijden snel naar huis.  Daar geven Rick, Bea en Kai de honden een goede lange wandeling.  Ik rust even uit, want moet morgen ook weer flink wat lopen.

Een van Bea's wensen is een film kijken in een Amerikaanse bioscoop.  Dat gaan we vanavond dus doen.  Het wordt Beauty and the Beast 3D.  Wat goed is het gedaan!  Het houdt onze aandacht de hele film en we zien er toch ook wel wat volwassen dingen in, al is het vrijwel helemaal gelijk aan de tekenfilm.

Voor het avondeten gaan we naar Seasons 52 waar we een tafeltje in de bar bij de open haard nemen.  Zo lekker warm is het!  Ik geniet van mijn asperge soep en daarna de filet mignon met alweer asperges (altijd groen hier).  De anderen hebben allemaal flatbreads, die ze duidelijk ook prima vinden.

Thuis gaan Kai en Bea meteen de basement in.  Ze besteden wel heel veel tijd met ons dus ik snap dat ze ook eens op hunzelf willen zijn. Wij kijken nog wat tv en dan gaan wij ook naar boven, morgen moeten we beiden werken.

Een weer eens heel andere rondleiding

Gelukkig heb ik vannacht beter geslapen al gaat de wekker nog veel te vroeg om zeven uur! Saskia is ook nog thuis en ik ga haar auto bewonderen, want gisteravond was ik al in bed toen ze terugkwamen.  Ik vind het een mooie kleur en Saskia is heel blij mee, hij heeft alle nieuwe snufjes, die haar oude auto niet had, zoals Bluetooth.

Iedereen, die in dit gebied woont, weet dat het spitsverkeer ontzettend slecht is.  Ik maak gauw roerei met tomaat en ham en een flinke kop koffie.  Dan neem ik afscheid van Rick en Saskia en stort me in het verkeer naar de stad.

Vandaag heb ik een heel andere rondleiding dan gewoonlijk, meer drie korte rondleidingen buiten de stad.  Ik heb er erge zin in, maar eerst moet ik bij het hotel van mijn gezelschap van vandaag geraken en dat is niet eenvoudig!

Mijn GPS geeft drie verschillende opties aan en ik kies de kortste tijd, want de kortste weg kan langer duren.  Het ziet er veelbelovend uit en ik schiet redelijk op tot ik halverwege compleet stil kom te staan.

Mijn verkeersapp laat zien dat het om een ongeluk lijkt te gaan en niet veel later zie ik de brandweerwagen en ambulance aankomen.  Ik sta er vrij dichtbij, maar kan behalve de zwaailichten niet zien wat er gaande is. Ik zie mijn extra tijd langzaam wegtikken en kan geen kant op!

Eindelijk mogen we er in een baan langs en dan zie ik wel dat dit geen klein ongelukje was.  Ik herinner mezelf eraan dat het belangrijker is om veilig te rijden dan op tijd aan te komen.  De neiging om te gaan haasten is groot, maar niet aan te raden.

Gelukkig geeft mij GPS aan dat ik nog steeds voor de afgesproken tijd aan zal komen.  Alleen zegt die dat ik op mijn bestemming ben en er is geen Fairmont hotel te bekennen.  Gelukkig ken ik dit hotel en weet dat de ingang dan aan de andere kant moet zijn.  Ik bel C. toch maar even om te zeggen dat ik er echt bijna ben.

Om vijf over half tien, vijf minuten te laat, kom ik eindelijk aan.  Het Washingtonian verkeer is niet goed voor mijn bloeddruk, dat is zeker! Maar ik ben er heelhuids wat die mensen van het ongeluk niet kunnen zeggen.

Binnen maak ik kennis met C. en J.  In mijn email raadde ik hen aan van tevoren online kaartjes voor Mount Vernon te kopen, maar dat is er niet van gekomen.  Op mijn telefoon zie ik dat er alleen nog kaartjes voor kwart voor vijf te krijgen zijn. 

Oorspronkelijk had ik Mount Vernon voor vanochtend gepland, maar niet getreurd, dan keren we de volgorde om.  Via de concierge van het hotel boeken we die kaartjes.  We zouden natuurlijk kunnen gaan en kijken voor hoe laat er nog kaartjes aan het loket waren, maar dat zou de rest van ons schema in gevaar brengen.

Onze eerste bestemming is nu Arlington National Cemetery en ik denk dat ik mijn GPS daarheen instel.  Alleen heb ik Memorial Drive gekozen, in plaats van Memorial Avenue en we komen vlakbij het Pentagon als de GPS zegt dat we op onze bestemming zijn.  Duidelijk niet de hoofdingang van de begraafplaats.

Gelukkig is die wel gauw gevonden en ik parkeer de van.  Eigenlijk hadden C. en J. gisteren ook mijn rondleiding in Washington willen doen, maar ik was dus al geboekt.  Als vervanging hebben zij dan een Gray Line dagtour gedaan met een bus.  Daar waren ze absoluut niet tevreden over!

Men ging langs bijna alle monumenten (behalve het Jefferson om een of andere reden), maar de gids gaf weinig achtergrondinformatie. Ik vind dat erg jammer voor ze dus vertel ze gedurende de dag nog een en ander van mijn rondleiding in de stad.

We lopen als eerste naar de graven van de Kennedy's.  Die van John F. Kennedy en zijn vrouw zijn met de eeuwige vlam het indrukwekkendst.  Die van zijn broers Robert en Edward zijn simpele witte kruizen.

Dan lopen we naar het Graf van de Onbekende Soldaten.  Alleen de soldaat uit de Vietnam oorlog is geidentificeerd, die uit de Eerste en Tweede Wereldoorlogen en de Koreaanse oorlogen liggen er nog steeds.  De wacht loopt hier 24/7, in de zomer wordt hij of zij om het halve uur afgewisseld met een ceremonie.

Wij komen er een kwartier voor de ceremonie aan en gaan even in de schaduw op een bankje wachten.  Arlington Cemetery ligt op een flinke heuvel dus even uitpuffen is wel lekker.  Een paar minuten voor de ceremonie gaan we in de hete zon staan wachten op de eerste rang.

Deze ceremonie is altijd heel indrukwekkend en ik vind het super dat op het moment een vrouw de commandant is!  Zij klinkt ook flink streng als ze ons beveelt te blijven staan en niet te praten.  Ze inspecteert het geweer en kleding van de vervangende wacht en vindt er iets om bij te stellen.  Dat heb ik nooit eerder gezien.

Om ons heen staat een hele groep Amerikaanse militairen dus ik verwacht nog dat er meer ceremonie volgt, maar dat is niet het geval.  Zij waren er kennelijk ook om gewoon de ceremonie gade te slaan.  Als die klaar is zoeken we even de koelte onder het amphitheater op waar ook drinkwaterfonteinen zijn, een vriendelijke militair wees ons de weg.

We bekijken de monumenten voor de astronauten van de Challenger en Columbia space shuttles, die hun leven gaven voor de ruimtevaart en gaan dan op zoek naar de trap naar het Arlington House.  Die vinden we na enig zoeken.

We klimmen naar boven waar we prachtig uitzicht over de stad hebben.  In het huis is enkel de begane grond te bezoeken, maar ook dat is wel leuk om te zien.  Robert E. Lee woonde hier voor de Burgeroorlog en zodra hij generaal werd in het Zuidelijk leger heeft zijn rivaal in het Amerikaanse leger zijn landgoed in beslag genomen en er een begraafplaats van gemaakt.  Het huis is ingericht zoals de Lee's er woonden.

Het graf van Pierre L'Enfant, die de stad ontwierp, maar in armoede stierf omdat het Congres weigerde hem te betalen  

Helemaal heuvel af lopen we terug naar de van.  Ik stel mijn GPS in op Old Town Alexandria en via de mooie George Washington Parkway rijden we erheen.  Ik kan de van makkelijk kwijt in de parkeergarage onder het stadhuis.

Het is lunchtijd en we lopen naar het Chart House waar we op het terras plaatsnemen.  Het is nog even zoeken naar drie schaduwplekken en die vinden we.  C. en ik bestellen beiden de feta en watermeloensalade, die ruim voldoende is voor een lunch.  J. neemt de caesar salade met garnalen. 

We zitten aan het water en het is lekker genieten.  Zij hebben een reisbureau en boeken ook weleens mensen naar Washington.  Ik vertel dus meer over mijn rondleidingen in de stad en zij vertellen over Gent en meer.  Het gesprek vloeit vlot en voor we het weten is het al bij tweeen!

We rekenen af, want ik wil ze nog wat meer van Alexandria laten zien voor we naar Mount Vernon gaan. We lopen even snel door de Torpedo Factory waar J. vooral geinteresseerd is in de torpedo's, die hier tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlogen werden gemaakt, maar het ook leuk is te zien hoe het is omgetoverd in ateliers voor kunstenaars. 

Dan lopen we door het historische plaatsje.  Grappig hoe ook hier de bezienswaardigheden in een rondje liggen (bijna).  Ik ben dol op Alexandria, want er is zowel Revolutionaire (we zien het graf van de onbekende soldaat van de Revolutionaire Oorlog) als Burger Oorlog geschiedenis (we zien de Confederatie soldaat, die naar het zuiden kijkt).

Mijn favoriet hier is het Carlyle House. Dit huis werd in 1752 gebouwd en er wordt gezegd dat hier de Amerikaanse revolutie begon.  De Britse generaal Braddock kwam hier logeren bij John Carlyle, de Schot die hier woonde.  Hij keek neer op de Kolonialen en hij en zijn mannen waren slechte gasten (Braddock overleefde deze reis ook niet, hij stierf koppig als hij was in een gevecht met Indianen in de Franse-Indiaanse oorlog).

Wij zoeken de van weer op en via de mooie George Washington Parkway rijd ik naar Mount Vernon.  Daar zijn we net te laat voor de informatieve film, maar we mogen het theater nog in, want we hebben maar vijf minuten gemist.  Deze film is door een Nederlander gemaakt en erg goed.

Na afloop lopen we naar het huis en het is tien voor half vijf.  Onze reservering is voor kwart voor vijf, maar we kunnen meteen mee met de volgende groep.  Binnen in het huis mogen we geen foto's maken al vergeet ik dat bijna als ik de sleutel van de Bastille zie, die Markies de Lafayette aan George Washington stuurde als symbool voor vrijheid.

Prachtige uitzichten

Het huis lijkt kleiner dan het is.  We zien waar de Markies logeerde en ook het bed waar George Washington in stierf.  Ik weet dat veel Europeanen denken dat er geen geschiedenis is in de VS, of althans heel kort.  Dat kan zijn, maar het was een explosieve geschiedenis en dit huis ademt die van de man, die dit land naar onafhankelijkheid hielp en daarna als eerste president op de rails zette.

Eenmaal weer buiten zien we de originele keuken, bijzonder, want veel keukens brandden af, vandaar dat ze altijd buiten het huis geplaatst waren. De rondleiding is dan klaar en ik ben weer aan de beurt. Ik laat C. en J. de graven van de Washingtons zien en vertel hoe het Congres ze eigenlijk in het Capitool wilde hebben.  Het testament van George voorkwam dat echter.

Het graf van George Washington

We bekijken de andere werkkamers en de slavenkwartieren en halen dan een flesje water in het winkeltje daarnaast.  Het is tenslotte wel 33 graden.  Hier zien C. en J. ook de dvd van de film, die we eerder zagen (eigenlijke lengte 50 minuten) en nemen die mee voor thuis.

Nu is het historische gedeelte gesloten vermeldt een strenge politieagent.  We mogen zelfs niet meer naar de wc daar.  Heel vriendelijk wijst hij ons de toiletten in het hoofdgebouw.  Daar is het museum gesloten, jammer want ik had daar nog wat dingen willen laten zien.

Na de pit stop lopen we terug naar de van en voer ik het Fairmont Hotel in mijn GPS in.  Laten we zeggen dat ik hen nog wat meer van Washington laat zien, zo, want met de spits is het moeilijk navigeren.  Ze krijgen dus ook nog Embassy Row te zien voor ik ze eindelijk veilig bij hun hotel afzet.

Het was zo gezellig dat ik denk dat we elkaar wel nog een keer gaan zien.  Misschien in Belgie, als wij daar zijn binnenkort, misschien weer hier.  We hebben zeker dezelfde reisinteresses.  J. vraagt nog of ik wat mee wil drinken, maar het is al laat en ik kan niet in het donker rijden dus zeg dat hopelijk nog tegoed te houden.

Dan stel ik mijn GPS in naar huis en via de meest ongewone route neemt het me warempel minder dan een uur voor ik onze oprit weer oprijd!  Dat is echt wel een wonder, lang leve GPS (al dacht ik dat eerder vandaag absoluut niet).

Rick heeft intussen Cosmo al naar de kennel gebracht en Saskia's huurauto ingeleverd vlakbij.  Zij heeft haar nieuwe auto mee naar Richmond.  Hopelijk blijft die nu een tijdje onbeschadigd. Het is nooit Saskia's fout, maar wij krijgen het gevoel dat mensen in Richmond niet goed kunnen rijden met alle problemen, die Saskia al heeft gehad!

Het was een lange dag voor mij, maar ik heb er ook van genoten (behalve het verkeer, ik kan me nu voorstellen dat mensen, die daar dagelijks inzitten, dit gebied maar niets vinden).  Ik had een heel leuk gezelschap en kon eens andere dingen in deze omgeving laten zien.

Voor het avondeten bestellen we Chinees. Dat wordt binnen het halve uur bezorgd en is zo lekker.  Ik zou best een babi pangang of mihoen goreng willen, maar de hot and sour soup en Singapore rijstnoedels zijn ook heerlijk. 

Dan gaan de voeten omhoog en hoop ik op tijd naar bed te gaan.  Morgen gaat de wekker nog vroeger dan vandaag!  Maar de rest van de week wordt weer eens wat anders dan anders.

PS: Het valt me op dat als ik over rondleidingen schrijf er zo weinig reacties zijn.  Ik denk er wel over op die dagen geen blog te schrijven, want altijd moe na afloop.  Voor de familie annalen zijn de rondleidingen niet allemaal belangrijk.  Ik wil eens zien wie deze verslagen leest?  Het is altijd weer werk om te schrijven na zo'n lange dag.

Old Town Alexandria en Mount Vernon

Het is wat bewolkt bij het opstaan.  Annette is al op als ik beneden kom en heeft een ontbijtsandwich klaargemaakt. Voor Annette hem eet loopt ze er even van weg en ik ben in de garage.  Een leeg bord en een zeer tevreden Cosmo lachen Annette toe als ze terugkomt.  Gelukkig zijn er nog meer sandwiches voorradig.

Na het ontbijt probeert Annette onze elliptical even en daarna ga ik er, een aflevering van Cranford kijkend, een uur op.  Annette maakt zich intussen klaar.  Na Cosmo nog even uitgelaten te hebben gaan we aan onze avonturen van vandaag beginnen.

Langzaamaan komt ook de zon tevoorschijn, dus helemaal goed.  We rijden eerst naar Old Town Alexandria, waar ik makkelijk een parkeerplaats vind onder de garage van het stadhuis daar.  Toevallig is Annette hier jaren geleden al eens geweest en herkent opeens van alles.

We gaan eerst lunchen bij The Fish Market.   Dit restaurant bestaat al heel lang en heeft de verste en lekkerste vis in Alexandria.  Helaas is het balkon nog niet open dus we krijgen een tafeltje binnen bij het raam.

We nemen allebei eerst een kop soep, clam chowder voor Annette en tomaten-krab soep voor mij.  Dan neem ik de met krabsalade gevulde avocado's en Annette de crabcake sandwich.  Het smaakt allemaal prima.

Na het eten lopen we nog wat door het oude stadje en vertel ik wat over de gebouwen waar we langslopen. Het is al wat later dan ik had gewild dus ik stel na een korte wandeling voor naar Mount Vernon door te gaan.  Het toeristenseizoen is begonnen en ik ben bang dat we anders het huis niet meer inkunnen daar.

De jassen kunnen uit als we bij Mount Vernon uitstappen. We kopen kaartjes en volgens die kaartjes kunnen we over drie kwartier het huis in.  Gezien de grote groepen en bussen, die we aan zien komen, valt me dat alles mee.

Met de Washingtons en hun kleinkinderen

We besluiten de film even over te slaan en voor het laatst te laten. We lopen naar het huis en daar mogen we zomaar al binnen, want er staat op dat moment geen rij.  Het is altijd weer bijzonder om hier letterlijk in de voetstappen van deze grote man te lopen en het bed te zien waar hij in is gestorven.  Ook bijzonder is altijd dat de sleutel van de Bastille hier hangt, naar George Washington gestuurd door de Marquis de Lafayette.

Eenmaal weer buiten lopen we de heuvel af naar de graven van de Washingtons.  Onderweg zien we schapen met heel veel lammetjes, zo schattig!  Een van de medewerkers pakt een van de lammetjes op en we mogen die aaien.  Dat is voor mij vele jaren geleden, want veedieren zie je hier niet zo vaak.

Bij de graven is het enorm druk met schoolgroepen, maar we maken gauw even een paar foto's.  Dan lopen we de heuvel weer op en kijken naar de verschillende gebouwtjes waar de slaven werkten.  Als laatste op het landgoed zien we de slavenkwartieren.

In het prachtige museum zien we van alles en nog wat, inclusief het kunstgebit van George Washington.  Dan haasten we ons naar de film en nemen nog net de laatste mee.  Het is een erg goede film geregisseerd door Kees van Oostrum.

Via de mooie George Washington Memorial Parkway en de I-66 rijden we huiswaarts.  Daar rusten we even uit tot Rick thuiskomt en dan brengt hij ons naar Sushi Yoshi.  Annette heeft zich bereid verklaard een gefrituurd garnalenkopje te proberen en doet dat ook (en vindt het niet eens zo verschrikkelijk).

Mijn favoriet is altijd het gefrituurde vissenskelet als ik de makreel bestel.  Dat komt echter niet altijd mee, maar vandaag wel.  Het is smullen geblazen, heerlijke sashimi en sushi.  We hebben ook geen gebrek aan gesprekstof en voor we het weten is het tijd om de rekening te vragen.

Mijn bord met sashimi

Lekker viskopje

Rick komt ons weer ophalen.  We kijken met de voeten omhoog nog wat tv en mijn laptop crasht de hele tijd.  Als ik een paar dagen geen blog schrijf weten jullie waarom niet, want ik denk dat dit een vrij groot probleem is.  

Foto's van vandaag staan hier

Dag 4 met Anika: Mount Vernon en Old Town Alexandria

Vrijdag alweer! Rick vertrekt vroeg, want hij heeft een speciale dag met zijn team collega's. Ze gaan eerst tot vroeg in de middag vergaderen en daarna go karten. Na afloop gaan ze dan nog ergens eten, dus Anika en ik zullen vanavond zonder Rick eten.

De ochtend begint zonnig, maar al gauw heeft de bewolking de overhand. Jammer, maar we hebben tot nu toe enorm geluk met het weer gehad. Na het ontbijt doe ik even gauw een Max Capacity training. Dat is de perfecte manier om al mijn spieren even aan bod te laten komen.

Daarna lopen we een stukje met Cosmo door de buurt, waar Anika allerlei foto's neemt. Niet te lang, want we willen bijtijds op pad vanochtend. Op het internet koop ik kaartjes voor Mount Vernon en dan gaan gaan we op weg.

Het is altijd een beetje een gok qua verkeer hoe daarheen te rijden. Als ik de I-66 echter al bij ons helemaal in een file zie staan, is de keuze snel gemaakt. Het wordt de I-495, waar we slechts heel kort een beetje langzamer rijden. Ik zie dat de tegenliggende helft wel vaststaat, dus neem me voor niet dezelfde weg terug te nemen.

Eenmaal van de I-495 nemen we de, zeker in dit seizoen, prachtige George Washington Memorial Parkway. Halverwege vliegt vlak voor ons een adelaar op uit het struikgewas. Hij (of zij) vliegt een tijdje voor ons uit, zodat Anika de mooie witte staart goed kan zien.

Tegen elven komen we bij Mount Vernon aan. Daar is het een drukte van jewelste, gelukkig geven ze tegenwoordig kaartjes met een tijd om het huis binnen te gaan, want vroeger had ik het met zo'n drukte opgegeven. Dan hadden we wel twee uur moeten wachten voor een bezoek.

Nu hebben we kaartjes voor twaalf uur. We hebben dus ruim de tijd en beginnen met de interessante film, door Kees van Oostrum geregisseerd. De film vertelt interessant over George Wsahingtons geschiedenis als generaal, president en man van Martha Custis, een weduwe, waarmee hij nooit kinderen kreeg. Directe afstammelingen van hem zijn er dus niet.

Na de film lopen we naar het huis. Daar zien we een rij staan, dus ik ga vragen wanneer we daar in moeten gaan staan. Ze lopen wat achter, dus wij mogen om tien over twaalf terugkomen.

Dat geeft ons tijd om wat water en Virginia pinda's te kopen, want vooral mijn maag rommelt alweer. We bekijken ook de slavenkwartieren alvast. Intussen genieten we van een paar handjes pinda's, die van Virginia zijn heel erg mijn favoriet en Anika vindt ze ook heerlijk.

Gelukkig hebben we ze nu gegeten, want het blijkt dat je eigenlijk helemaal niet mag eten hier. Als we bij de rij aansluiten mogen we namelijk geen pindaatje meer nuttigen van de toch vriendelijke vrijwilliger daar.

Eenmaal in de rij gaat het vrij snel. Het is fijn dat ze nu de menigte zo met tijden onder controle houden. Alleen voelen we ons wel een beetje gehaast eenmaal in het huis. We mogen eigenlijk maar een snelle blik in elke kamer werpen. Gelukkig kan ik Anika wel het een en ander vertellen na alle keren dat ik hier al heb rondgelopen.

Eenmaal buiten lopen we naar de graven van George en Martha Washington. Deze man heeft zoveel gedaan voor de Verenigde Staten, zonder hem zou het land eigenlijk niet bestaan. Ik voel altijd een beetje een brok in mijn keel hier, dat iemand zoveel kan geven om zijn land dat hij eigenlijk maar nauwelijks thuis kon zijn. Hij was echt de "vader des vaderlands" van de VS.

Dit blijft ook een werkende boerderij, dus we genieten van alle lammetjes in de wei. Zo schattig! Een ervan loopt dicht bij het hek en ik aai het kroezige lijfje. Ik zou er zo een mee willen nemen, maar een volwassen schaap is natuurlijk lang niet zo knuffelig.

Intussen drupt het ook en dat wordt steeds meer. Na nog een blik in de verschillende bijgebouwen geworpen te hebben en door de mooie tuin te hebben gelopen, haasten we ons naar binnen, hopend dat de regen weg zal zijn na onze lunch.

We lopen door het heel mooie museum over het leven van George Washington. Daar is onder (heel veel) anderen zijn kunstgebit, iets bijzonders in zijn tijd, te bekijken. Het museum is zo gemaakt dat het ook kinderen heel erg zal aanspreken.

Het is al na enen, dus wij lopen naar de Mount Vernon Inn, het coloniale restaurant hier, om te lunchen. Daar is een wachttijd van zo'n twintig minuten. We zetten onze namen op de lijst, want in die tijd kunnen we niet naar Alexandria rijden.

Intussen kijken we rond in de enorme, en dan bedoel ik ook echt enorm, souvenirswinkel. Anika vindt een paar leuke dingen en ik neem voor Rick biertjes mee. Die zijn naar de recepten of smaak van George Washington, Thomas Jefferson en Benjamin Franklin gemaakt. Ik vind het wel leuk hem iets te geven, want hij maakt dit soort leuke weken met een vriendin toch maar mogelijk voor mij.

Bij de inn krijgen we een tafeltje bij het raam. We bestellen allebei een kop Virginia pindasoep en ik neem spinaziesalade en Anika een broodje met Virginia ham en kaas. De soep is werkelijk verrukkelijk! Ik vind mijn salade ook erg lekker, maar Anika's broodje (zeg maar gerust "brood") is erg droog. De ham is wel lekker, dus ze eet die wel, maar het broodje niet.

Eenmaal weer buiten drupt het nog steeds, maar de zon komt ook even kijken. De volgende stop is Old Town Alexandria. Ik parkeer onder het stadhuis, wat altijd het makkelijkst en goedkoopst ($8) is.

Bij het bezoekerscentrum haal ik een wandelroute op. Ik heb het al zo vaak gedaan, maar het is toch alweer een half jaar geleden, dus ik vind het wel fijn even een kaartje te hebben. Onderweg wijs ik Anika de verschillende bezienswaardigheden en vertel erover.

Bij de achttiende eeuwse Christ Church fotograferen we de evenoude grafstenen. Daarna gaan we erbinnen. Dit was de (Anglicaanse) kerk van George Washington en ook Robert E. Lee, de Zuidelijke generaal tijdens de Burgeroorlog, had hier zijn eigen bankje.

In het bankje, waar George Washington zat, en daarna ook de andere belangrijke figuren, die hier kwamen, zoals Winston Churchill, FDR en andere presidenten. verwelkomt Leo ons. Zoals altijd is Anika het hoogtepunt, want Amerikanen zijn dol op buitenlanders. Leo vertelt ons het een en ander over de kerk, terwijl wij zitten, waar die beroemde personen zaten.

Leo vindt het duidelijk leuk gezelschap te hebben, maar ik heb Anika nog meer te tonen hier. We nemen hartelijk afscheid. Anika en ik vervolgen onze wandeling naar het Old Presbyterian Meeting House. Ten tijde van George Washington mochten alleen Anglicaanse (en later dus Episcopalian) kerken zichzelf "church" noemen. Alle andere religies waren natuurlijk in dit land van "freedom of religion" toegestaan, maar werden "meeting houses" genoemd.

Hier zien we ook het graf van James Craik, de chirurg, die bij George Washington was, toen die op 67-jarige leeftijd overleed aan een bacteriele keelontsteking. Deze dokter zagen we ook in de film eerder vandaag over het leven van Washington. De naam betekent dus ook iets voor Anika.

Langzamerhand leert Anika het een en ander van althans de vroege Amerikaanse geschiedenis. In dit kerkhof staat ook het graf van de onbekende revolutionaire soldaat. Veel onbekender dan het graf van onbekende soldaat bij Arlington Cemetery gisteren. Er staat hier geen 24-uurs wacht met ceremonie. Ironisch genoeg in mijn ogen heeft deze onbekende soldaat toch een belangrijker gevecht gevochten voor dit land.

We lopen verder langs Captain's Row. De straatjes hier zijn heel fotogeniek. Dan komen we bij de Stabler-Leadbeater apotheek.

Hier gaan we naar binnen en kopen kaartjes voor de rondleiding, die meteen begint. Een paar jaar geleden heb ik deze rondleiding ook gedaan en toen waren ze nog helemaal bezig de bovenverdieping op te ruimen.

Deze apotheek werd in 1933 gesloten zonder ook maar iets op te ruimen of te veranderen van wat waarschijnlijk al vanaf het midden van de 19e eeuw er zo stond. Daardoor krijgen wij een unieke blik op een authentieke oude apotheek. Zelfs Martha Washington bestelde hier medicijnen.

Krista, de gids, vertelt er interessant over. In de tijd van George Washington was bloedlaten ook nog de norm. De apotheek ging bergafwaarts, toen er meer regels kwamen omtrent het uitbrengen van medicijnen. Want in zo'n "apotheek" werd er maar wat gemixt.

De bovenverdieping is nog interessanter. Dat was nog helemaal niet ontdekt toen ik hier voor het laatst was en nu is het helemaal netjes. Er zijn allerlei vreemde kruiden en planten te vinden. Op hun hoogtepunt deed men van alles, van verf maken tot parfum. Al die materialen liggen hier.

We bedanken onze gids en spreken nog wat over Nederland, waar zij in april op vakantie zal gaan. Dan lopen Anika en ik terug naar de hoofdwinkelstraat hier, King Street.

Bij de Virginia Shop kijken we rond, maar kopen niets. Bij Starbucks ernaast maken we even een pit stop. Dan lopen we terug naar de van.

Om Anika nog een keer de "skyline" van Washington te laten zien, neem ik de George Washington Parkway terug. We zijn met zijn tweeen, dus kunnen de I-66 terugnemen. Voor we daarop gaan stop ik nog even bij de Giant.

Saskia heeft yoghurt nodig en Luna repen. Ik neem ook maar gelijk een paar flessen wijn mee. Dit is veel beter dan het spitsverkeer in Vienna te trotseren, weet ik uit ervaring.

Saskia heeft nu Paasvakantie en heeft een paar vriendinnen over. Zij heeft al gegeten, dus Anika en ik bestellen Zpizza. Dat is helemaal biologisch en erg lekker. We smullen allebei.

Rick komt laat thuis en is erg blij met de biertjes. De rest van de avond kijken we tv (Anika leest, hoe ze dat kan met de tv aan weet ik niet). Nog twee volle dagen en dan zit deze eerste week in Amerika er alweer op voor Anika. We hebben dit weekend weer een vol programma, dus tijd om te gaan slapen!

Foto's van vandaag staan hier.

Mount Vernon, Alexandria en Great Falls

Kan het niet laten, een kitten foto

Alweer sta ik bijtijds op, want ik heb om half tien met S. en W. afgesproken bij het East Falls Church metrostation. Het oorspronkelijke plan was, dat ik ze hier in Vienna zou ophalen, maar gisteren hoorde ik, dat er geen treinen rijden tussen East en West Falls Church dit weekend. Op de terugweg uit de stad zagen Rick en ik waarom, alles ligt overhoop, het is te hopen, dat alles dinsdag weer rijdt!

Gelukkig wist ik in welk hotel zij logeerden, dus liet een berichtje achter, dat ik ze bij East Falls Church op zou komen halen. W. belde niet veel later terug, dat dat prima was. East Falls Church is het eerste boven de grondse station en drie stations van Vienna. Er rijden dan wel bussen tussen de stations, maar dat duurt weer zoveel langer.

Nu heb ik nog nooit naar het East Falls Church station gereden, dus ben mijn navigatie dankbaar. Eenmaal bij het station is het ook even zoeken naar de "Kiss and Ride". Gelukkig heb ik hun het signalement van mijn groene van met DRAAKJE nummerbord doorgegeven, dus zij zwaaien meteen enthousiast, als ze me aan zien komen.

S. en W. waren de derde personen, die bij mij boekten, heel wat maanden geleden. Dat het nu alweer zover is, dat ik ze rondleid, daar staan we allemaal versteld van. Toen leek het nog zo ver weg.

Ons eerste doel is Mount Vernon, het landgoed van George Washington. Via de George Washington Memorial Parkway rijden we erheen. Het is bewolkt, maar de beloofde regen laat gelukkig nog even op zich wachten.

Onderweg kletsen we over van alles en nog wat. Zij hebben al heel wat reizen in de VS gemaakt. We rijden langs het vliegveld, waar zij vrijdag aankwamen, en door Old Town Alexandria. Dit is de mooiste weg in dit gebied, dus alleen de rit naar Mount Vernon is al prachtig. Ik vind de gedachte, dat George Washington hier zelf ook reed, altijd wel mooi.

Rond tien uur komen we bij het landgoed aan. Het is er druk, maar niet zo druk, als ik had gevreesd. We kopen kaartjes en krijgen een tijd voor de rondleiding door het huis van vijf over elf. Dat is nieuw sinds ik hier in februari voor het laatst was en heel handig. Voorheen waren de wachttijden met gemak twee uur op hoogtijdagen.

We hebben nog ongeveer drie kwartier en gaan de film over het leven van George en Martha Washington kijken. Deze heb ik al een paar keer gezien, maar blijf hem boeiend vinden. Eigenlijk zou ik nog veel meer over hun leven willen weten en vele anderen ook, maar ondanks, dat hij zo'n publieke figuur was, was hun prive leven precies dat.

Na de film lopen we naar buiten richting het huis. We nemen wat foto's, want het is nog voor vijf over elf. Toch neemt de medewerker onze kaartjes aan en mogen we in de rij aansluiten. Met de eerstvolgende groep mogen we ook mee naar binnen. Het is druk, maar duidelijk een heel stuk beter georganiseerd dan andere jaren.

We krijgen een korte introductie in het verblijf van de slaven van bezoekers van Mount Vernon. Daarna lopen we door de open galerij naar het huis. De eerste kamer, die we te zien krijgen, is de grote eetkamer en balzaal. Dit is de laatste kamer, die aan het huis is gebouwd, George heeft er helaas maar weinig gebruik van kunnen maken.

Helaas mogen we in het huis niet fotograferen. Deze kamer is felgroen geverfd en heeft overal tekens van het boerenleven van de Washingtons. George was een militair, een staatsman, maar bovenal een boer. Hij was een van de eersten, die de tabak liet gaan en graan ging verbouwen. Hij had ook de grootste whiskey distilleerderij van die tijd met dat graan.

Na de eetkamer lopen we even over de veranda achter het huis. Wat hadden deze mensen een schitterend uitzicht over de Potomac. We worden snel weer het huis ingeloodst, want de ene groep van 25 volgt de volgende. Lang ergens blijven houdt iedereen op.

Nu staan we in het oorspronkelijke gedeelte van het huis. Hier zijn vier kamers, die voornamelijk dienden om de gasten bezig te houden. In de hal hier hangt ook, al meer dan 200 jaar, de sleutel van de Bastille, die Marquis de Lafayette aan George Washington cadeau gaf na de Franse revolutie.

We krijgen een kort verhaaltje over iedere kamer (dat heb ik in het schoolreisseizoen wel anders gezien, die arme kinderen moeten eindeloze verhalen aanhoren) en worden dan naar boven gebonjourd.

Daar zien we veel van de oorspronkelijke meubelen, waaronder een ledikant voor George Washingtons achterkleindochter. Ook de slaapkamer, waar de Marquis de Lafayette logeerde, heeft een oorspronkelijk portret van die Franse revolutionair. George en hij waren goede vrienden, de reden, dat het plein voor het Witte Huis Lafayette Square heet.

Nu lopen we door de prive vleugel van de Washingtons. Zij hadden per jaar ongeveer 600 gasten, die zeker niet maar een nacht bleven. Een prive vleugel aan het huis was dus wel nodig.

Hier staat het bed, dat speciaal voor hen werd gemaakt, omdat George zo lang was. Dit is ook het bed, waar hij na drie dagen ziekzijn aan een soort keelontsteking overleed. Na zijn overlijden betrad Martha die kamer nooit weer en sliep de laatste twee jaren van haar leven op zolder.

George Washingtons bibliotheek en kantoor is de laatste kamer in het huis. Hij leerde zichzelf lezen en nog veel meer. Hij verliet de Verenigde Staten nooit, maar had wel heel veel buitenlandse vrienden, waaronder Lafayette. Echt een interessante man was het, wat ook wel blijkt uit zijn meubilair, dat zijn tijd vooruit was.

Eenmaal weer buiten lopen we langs de verschillende slavenwerkplaatsen naar de graven van de Washingtons. Daarna weer terug de heuvel op om de slavenkwartieren en tuinen te bekijken. Het weer werkt nog steeds goed mee. Er is zelfs zo af en toe een zonnestraal.

Mijn maag begint te rommelen en het is al na twaalven. Ik stel voor om in Old Town Alexandria te lunchen. De anderen vinden dat een goed idee.

In het oude plaatsje laat ik ze een aantal van de bezienswaardigheden daar zien. Dan ga ik op zoek naar een parkeerplaats. Opeens zie ik een bordje voor $4 eindeloos parkeren. Die moeten we hebben! Het is maar iets meer dan een blok van King Street, de hoofdstraat.

We lopen naar die straat en ik stel The Fish Market voor. W. is geen grote visfan, maar er staan genoeg "landlubber" gerechten op het menu, dus dit wordt het. S. en ik bestellen de tonijnsaladesandwich en W. de gegrilde kipfilet. Het smaakt allemaal prima!

De lucht betrekt steeds meer, dus we gaan gauw terug naar de van en op weg naar Great Falls. Onderweg rijd ik langs een paar van de belangrijke bezienswaardigheden in Alexandria. Daarna rijden we de hele George Washington Parkway af naar Great Falls.

Onderweg zien zij ook de enorme huizen, want dit is een heel rijk deel van de stad. De Kennedy's hadden er ook een verblijf, ik weet niet, of dat nog zo is. In ieder geval is de route allerminst saai.

Waarschijnlijk werkt het weer in ons voordeel, want gewoonlijk zou er op Labor Day bij Great Falls een file staan. Nu kunnen we zo het park in. De rivier staat vrij laag, maar de watervallen zijn mooi. We zien ook een paar kayakers bezig. Na de komende week zal er waarschijnlijk veel meer water in de rivier staan, want we krijgen de overblijfselen van Lee over ons heen.

Bij het laatste uitkijkpunt denk ik de preschool lerares van de kinderen te herkennen, maar durf nog niets te zeggen. Later zie ik haar weer zitten en dan weet ik het zeker. Het is zeker tien jaar geleden, dat we haar zagen en toch herkent ze mij meteen.

Alweer krijg ik complimenten over hoe goed ik eruit zie (zij ook, want ze moet intussen ver over de zeventig zijn!), leuk, zo'n weekje voor ik een nieuw decennium inga. Ik beloof haar, dat de kinderen langs zullen komen en weet zeker, dat die dat ook zullen willen. Ze werkt nog steeds bij de preschool, maar niet meer als hoofdleerkracht.

S. en W. kopen even wat water en dan lopen we terug naar de van. Het is nog steeds droog, ondanks de dreigende wolken. Ik stel het navigatiesysteem weer in op de East Falls Church Metro. Onderweg begint het opeens te plenzen. Hebben wij even geluk gehad!

Bij het station nemen we hartelijk afscheid. Ook vandaag was weer erg leuk. Eerlijk gezegd was ik wel blij, dat het dit keer eens iets anders was, dan de Mall en omgeving. Zoveel mensen boeken maar een dag of twee in de stad, wat zo jammer is, want er is zoveel te zien en doen.

Saskia heeft intussen een leuke laatste zomervakantiedag gehad. Ze heeft met Laura midget golf gespeeld en nu willen de dames hun zomer afsluiten met een maaltijd bij de Cheesecake Factory. Rick brengt hen daarheen.

Intussen klets ik bij met Christine. Zij kregen vandaag Lee over zich heen, maar gelukkig geen tornado's, dus ze hoefden hun nieuwe tornado shelter nog niet te testen, gelukkig.

Wij krijgen Lee morgen en er wordt heel wat regen verwacht. Nodig, want we hebben een droogte, maar ik vind de pijnen, die met zulke systemen meekomen niet bepaald leuk. Katia is ook nog sterker aan het worden en ik hoop zo, dat zij straks geen roet in het eten gaat gooien, als wij zaterdag moeten gaan vliegen. Ik durf nog steeds niet te geloven, dat we volgende week op een cruise in Alaska zullen zijn.

Rick en ik gaan lekker eten bij Cafe DeLuxe. We nemen een crab dip, die we allebei te weinig crab en te veel kaas vinden. We eten er dus weinig van, wat onze serveerder opvalt. Hij vraagt, of we het niet goed vonden en daar antwoorden we eerlijk op. Het wordt van de rekening gehaald, al zijn wij er heel duidelijk over, dat het waarschijnlijk aan ons ligt. Keurig! Verder is het weer een heerlijke maaltijd.

Saskia begint morgen dus weer met school en is er helemaal klaar voor. Het zal weer vreemd zijn een groot gedeelte van de dag helemaal alleen te zijn hier. Toch zijn we er dit jaar veel meer klaar voor, dan andere jaren. Misschien wel, omdat Saskia zich de afgelopen week echt verveelde. Zij mist Kais gezelschap enorm. Ik ga mijn laatste week als veertiger in, oei!

Foto's van vandaag staan hier. (Vind je dit leuk om te lezen, laat dan een reactie achter, want die vind ik weer fijn om morgenochtend te lezen. Ik had gisteren 298 lezers en drie reacties, wie leest hier mee?)

Mount Vernon

Bij het opstaan ligt er een ietsie pietsie laagje sneeuw. Het vriest ook weer flink, dus ik druk Saskia op het hart zich dik aan te kleden. Gelukkig lijkt het erop, dat dit voorlopig de laatste dag met temperaturen ver onder het gemiddelde voor deze tijd van het jaar zal zijn.

Na een snel half uur op de stairmaster maak ik me klaar erop uit te gaan. Om Cosmo wat beweging te geven spelen we een half uur met een bal in de voortuin. Als ik de bal gooi, gaat hij hem wel halen, maar terugbrengen, ho maar. Hij rent in ieder geval lekker.

Met ruime speling vanwege eventuele files vertrek ik naar Mount Vernon. Daar heb ik om half twaalf met Scarlett afgesproken. Meestal duurt die rit iets meer dan een half uur, dus ik denk met bijna een uur ruim de tijd te hebben.

Als ik op de Beltway een file zie staan, denk ik nog, niet getreurd, dan neem ik de I-66 wel. Ook daar sta ik echter vrijwel meteen stil. Dan maar binnendoor, ik volg de GPS wel. Nu kom ik echter door allerlei plaatsjes, waar niet sneller, dan 40km/u mag worden gereden. Dat en alle stoplichten zorgen ervoor, dat ik pas om kwart voor twaalf aankom.

Scarlett staat al te wachten in de Mount Vernon Inn, waar we eerst even gaan lunchen. Dit restaurant is in Coloniale stijl ingericht en de serveerders en serveersters zijn in costuum. Ook heb menu heeft Coloniale gerechten, zoals pindasoep.

Vandaag is er een stoofpotje van kalkoenworstjes, zoete aardappel en appel als "special". Met deze kou klinkt dat wel erg lekker en Scarlett en ik bestellen het allebei. Het is grappig, hoe vaak mijn lunchgenote en ik hetzelfde gerecht kiezen. Het smaakt werkelijk heerlijk, een heel goede keuze.

Nu zijn we klaar om de kou te trotseren en kopen entreekaartjes ($15 per persoon). Op het schema voor vandaag zien we, ter ere van Black History Month, een praatje over het slavenleven op Mount Vernon staan. Daar zijn we beiden erg in geinteresseerd. Scarlett en ik delen onze interesse in de Amerikaanse geschiedenis.

We hebben nog een half uur en niet genoeg tijd om de introductiefilm te zien. Die heb ik al een paar keer gekeken, maar voor Scarlett is dit de eerste keer bij Mount Vernon sinds het grote museum is geopend. We besluiten hem dit keer toch maar over te slaan en lopen naar buiten richting het landhuis.

Er waait een heel harde wind, waardoor het nog kouder voelt, dan het al is. Het goede daarvan is wel, dat er een knalblauwe lucht is. Op het dak van het huis ligt nog een beetje sneeuw. Wat moet dat ten tijde van George Washington koud geweest zijn zo vlak aan de rivier zonder centrale verwarming!

Er is vrijwel niemand, dus we kunnen zo naar binnen. Na een korte uitleg over het gebouwtje, waar de bediening van de gasten logeerden, mogen we het huis in. We beginnen in de groene kamer, die als balzaal of officiele eetkamer werd gebruikt.

De aankleding van de kamer is precies, zoals die door Mrs. Washington werd beschreven. De muren zijn groen, het plafond bijna vier meter hoog en er zijn boerenaccenten aangebracht om George Washingtons liefde voor het boerenleven weer te geven. De voorliefde voor felgekleurde muren in die tijd is me ook in andere landhuizen opgevallen.

Via de veranda met schitterend uitzicht over de Potomac Rivier lopen we het originele gedeelte van het huis binnen. Dit werd in 1735 door de vader van George Washington gebouwd. De vrijwilligster vertelt interessant over de geschiedenis van dit gedeelte van het huis. Hier hangt ook, nog steeds in het kastje, dat George Washington ophing, de sleutel van de Bastille, die Marquis de Lafayette aan hem gaf.

We lopen de origenele (40% van de meubelen in het huis zijn origineel, wat een vrij hoog percentage is voor landhuizen uit die tijd) walnoten trap naar boven. Daar vertelt iemand anders over de 617 gasten, die de Washingtons in een jaar over de vloer hadden. Ook de Marquis de Lafayette logeerde hier natuurlijk.

Als laatste boven zien we de slaapkamer van George en Martha en het bed, waar George in 1799 in overleed. Ik heb dit huis al vele malen van binnen gezien, maar iedere keer hoor ik weer nieuwe kleine weetjes en vallen me nieuwe kleinigheden in de kamers op.

Dit keer leer ik, wat de functie van de baldakijnen boven de bedden is. Vooral op een dag als vandaag waren die belangrijk. Om de bedden op te warmen plaatste men een pan met hete kolen in het bed. Om de kou verder buiten te sluiten werden de gordijnen rond het bed gesloten.

Beneden komen we door de studeerkamer van George Washington. Hier kan ik hem in mijn verbeelding nog zo zien zitten. Hij had een enorme verzameling boeken voor die tijd en een stoel, die draait.

Precies op tijd voor de rondleiding over het slavenleven staan we weer buiten. Mr. Romano wordt onze gids en ik hoop echt, dat ik straks mijn verhalen wat vlotter zal vertellen! Hij heeft kaartjes mee om te spieken en neemt tussen bijna iedere zin een ruime pauze voor hij verder gaat.

Een gezin met twee jonge kinderen haakt dan ook al gauw af. Het is ook nog eens stervenskoud, al staan we redelijk uit de wind. Toch is zijn verhaal interessant genoeg, dat Scarlett en ik blijven luisteren.

George Washington begon in Mount Vernon met ongeveer 50 slaven en bij zijn dood had hij er 316. Daarvan kon 40% niet werken (te oud, te jong, ziek), maar moest toch de kost gegeven worden. George Washington stond bekend als iemand, die zijn slaven goed behandelde en in zijn testament stond, dat hij zijn slaven na de dood van zijn vrouw Martha bevrijd wilde hebben.

Nu heb ik dat altijd een beetje vreemd en egoistisch gevonden. Zolang hij ze dus in leven kon gebruiken, liet hij ze niet vrij. Dat blijkt echter niet het hele verhaal te zijn.

Vanaf de Revolutionaire Oorlog werden Georges ogen geopend. De ironie van niet-vrije mensen, die net zo hard naast hun vrije medemens meevochten voor vrijheid van Engeland, onging hem niet. Daarna ondernam hij een heel aantal pogingen om zijn slaven de vrijheid te geven. Om verschillende redenen mislukten die pogingen en daarom nam hij die clausule in zijn testament op.

Martha bevrijdde zijn slaven (niet de hare, want die behoorden aan haar familie als erfgoed en zij had niet het recht ze te bevrijden) een jaar naar Georges dood. Dit was puur zelfbehoud, want het was de slaven bekend, dat haar dood hun vrijheid zou betekenen, dus zij vreesde voor haar leven.

Het was het blauwbekken waard, maar we zijn toch blij, als Mr. Romano zijn verhaal afsluit. Gauw lopen we naar het museum, dat ook voor mij nieuw is. Vorige keren hadden we hier geen tijd voor. Voortaan raad ik iedereen aan er vooral wel tijd voor te maken!

Het is een enorm gebouw met allerlei spullen van de Washingtons, films over hun leven, het verhaal van Georges leven en nog veel meer! Alleen de laatste film, die George wel heel erg ophemelt, vinden we wat overdreven. We zijn er ook van overtuigd, dat een bescheiden man als George Washington hem vreselijk zou vinden.


Buiten nemen Scarlett en ik afscheid. Dit keer neem ik de George Washington Memorial Parkway naar Alexandria. Dat is wel langer, maar er is nooit veel verkeer en het is een prachtige route. Na even door het gezellige Old Town Alexandria rijd ik de Beltway weer op, waar gelukkig nu geen files staan.

Terug in Vienna ga ik nog even het centrum in. Bij Walgreens haal ik het Bunco "cadeautje" voor vanavond. Dat moet iets voor rond de $3 zijn met het thema Valentijnsdag. Dat is makkelijk! Ik vind een champagneglas met een hart voor precies die prijs.

Vanavond ga ik dus voor het eerst in maanden weer eens naar de buurt Bunco. Eigenlijk zou ik liever bij de warme haard thuisblijven, maar ik weet, dat het weer erg leuk gaat worden. Ik dwing mezelf te gaan, want ik vind het contact met die vrouwen hier in de buurt ook belangrijk. De hostess woont nog geen halve kilometer hiervandaan, dus ik loop erheen.

Er komen bij elkaar 16 vrouwen en de meesten kennen elkaar van de basisschool. Ik voel me best gevleid, als verschillende mensen me vragen in welke klas van de basisschool mijn kinderen zitten. Kennelijk zie ik er nog niet zo archaisch uit, dat ik geen basisschoolkinderen zou kunnen hebben. Ik ben wel, samen met Bets, de oudste daar, maar ach.

Gelukkig gaat het gesprek niet de hele tijd over kinderen en ik voel me, al ken ik maar een paar van de aanwezigen, geen moment een buitenstaander. Voor Saskia scoor ik drie potentiele oppasadressen. Als ik vertel, dat zij van oppasleeftijd is, zijn mijn tafelgenoten meteen enorm geinteresseerd.

Vanavond verlies ik op drie na al mijn spelletjes en dus win ik de prijs voor de meeste verloren spelletjes. Het thema was dus Valentijnsdag en de prijzen zijn een tas met bakgerei, een tas met de dvd van Valentine's Day en popcorn, een tas met een risque pakket van Victoria's Secret met allerlei zoete eetbare cremes en een tas met champagne en chocola.

Dat ik met de meeste verliezen heb gewonnen staat wel vast. Eerst komt degene, met de meest gewonnen spelletjes aan de beurt om te kiezen. Zij kiest de cremes, die mij ook wel wat leken. De tweede met de meeste bunco's kiest het bakgerei (gelukkig!). Dan ben ik aan de beurt en kies mijn favoriet, de champagne met chocola. Die komen hier wel op!

De meegebrachte kleinigheden zijn voor degene, die de "gecko" op het laatst heeft (drie tweeen gooien). Dat duurt me echter te lang, want het is al half elf en Saskia's wekker gaat morgen weer om zes uur. Ik neem afscheid en bedank Beth voor haar gastvrijheid.

Toen wij met deze Bunco groep begonnen was het merendeel van mijn leeftijd. Nu is het een beduidend jongere groep. Er gaan telkens stemmen op om ook weer een oudere groep te beginnen, maar daar komt nog maar niets van. Ik ga dat zeker niet organiseren, teveel werk! Maar leuk is zo'n avondje dobbelstenen gooien wel.

Door een vrieskou van -10 loop ik naar huis, waar ik rillend binnenloop. Cosmo moet nog uit, dus dat doe ik maar gauw. Daarna geef ik de katten eten en ga nog even relaxen. Ik ben blij, dat Rick morgen voor anderhalve dag thuiskomt!

De rest van de foto's van vandaag staat hier.

Mount Vernon Trail

Zaterdag

Op sommige dagen kan ik mezelf er maar niet toe zetten om te beginnen met sporten. Ik weet echter ook, dat als ik het niet doe, ik me daar de hele dag niet lekker over voel. Een soort vreemd schuldgevoel geeft het dan en vaak ook meer spierpijn naarmate de dag vordert.

Nu heb ik daar een tijdje geleden een oplossing voor gevonden. Ik laat mezelf toe er na tien minuten mee op te houden, als ik dan nog steeds echt geen zin heb. Negen van de tien keer blijf ik na die tien minuten gewoon doorgaan. Zo ook vandaag, ik doe een Sports Active "30 Day Challenge" routine en daarna nog een "benen en longen". Na afloop voel ik me mentaal en fysiek een stuk beter.

De dag begon grijs en grauw, maar tegen het einde van de ochtend klaart het, geheel tegen het weerbericht in, helemaal op. Rick, Saskia en ik halen bij Starbucks (voor mij, ik vind hun mozzarella met pesto sandwich heerlijk) en Chipotle (voor de andere twee) in Vienna lunch en nuttigen die op het terrasje daar.

Met zulk heerlijk weer moet ik gewoon naar het zwembad! Dat is nog maar iets meer, dan een week, geopend en voor volgende week worden koelere temperaturen voorspeld. Nu grijp ik mijn kans, dus. Als ik mijn twintig baantjes zwem, zie ik, dat Chris, een van mijn overbuurvrouwen, er ook is.

Haar oudste is net voor het eerst naar college vertrokken, dus als ik haar vraag, hoe het ermee gaat, verwacht ik een verhaal daarover. Chris antwoordt: "Helemaal niet goed!". Dat doet me schrikken! Het gaat niet over haar oudste, maar haar schoonouders.

Haar schoonouders van 81 en 85 zijn vorige week door een dronken bestuurder aangereden. Het was vier uur 's middags, dus klaarlichte dag. Hij dwaalde in hun baan en reed hen frontaal aan. Hij reed in een Suburban (grote SUV) en zij in een Honda Accord.

De dronkenlap kwam er met een bloedneus vanaf en haar schoonouders vechten voor hun leven in het ziekenhuis. De luchtzakken hebben hun leven gered, maar haar schoonmoeder vooral heeft vrijwel ieder bot in haar lichaam gebroken en al een aantal operaties moeten ondergaan. Beiden hebben ze alle ribben gebroken. Hun levens zullen, mochten ze al ooit weer lopen of op zichzelf kunnen wonen, nooit weer hetzelfde zijn.

Het ergste vindt Chris nog, dat dit de derde keer was, dat deze figuur een ongeluk door alcohol heeft veroorzaakt! Zij en haar man zijn razend, maar kunnen niets met die woede. Echt verschrikkelijk! Het is toch onvoorstelbaar, dat zo'n persoon nog een rijbewijs heeft? Ik weet echt niet, wat ik kan zeggen, om te troosten, het is te naar voor woorden.

De kinderen gaan vanavond allebei bij vrienden eten, dus hebben Rick en ik de kans er samen op uit te gaan. Al een tijdje wil ik graag de film "The Time Traveler's Wife" zien. Het boek vond ik fantastisch. Rick denkt mij gewoon een plezier te doen door mee te gaan, maar is blij verrast door het verhaal, wat geen zoetsappig "boy meets girl and they live happily ever after" geheel is.

Afgaand op Ricks reacties, die niet gebaseerd zijn op vergelijkingen met het boek, is men geslaagd er een goed verhaal van te maken. De film haalt de hoogtepunten uit het boek en laat belangrijke passages achterwege, maar het zou ook veel te lang worden om het hele boek te verfilmen. Ik was erg benieuwd, hoe ze er op het witte doek een geloofwaardig verhaal van zouden maken, en wat ons betreft is dat prima gelukt.

Na afloop gaan we een hapje eten bij Gordon Biersch beneden in Tysons Corner mall. Rick heeft net een speciale Stein Club kaart van ze gekregen, die hij in wil wijden. Hij krijgt zijn eigen speciale bierpul vol met hun bier ervoor.

Het eten is, zoals altijd bij dit zeer redelijk geprijsde restaurant, erg goed. Mijn filet mignon medaillons met in gorgonzola gebakken aardappeltjes en een boontjes, paprika en champignons melange komt perfect klaargemaakt. Ook Rick smult van zijn garnalen taco's. Beide gerechten kosten rond de $20, echt goedkoop voor deze kwaliteit.

We gaan aan de vroege kant naar bed, want we willen morgen redelijk vroeg op.

Zondag

Tot mijn verbazing staat Rick net na achten al naast zijn bed! Ik heb om negen uur met Jan afgesproken om te gaan fietsen, dus blijf nog even liggen. Als ik beneden kom is Rick weg. Dat kan alleen maar een lekker Starbucks ontbijtje betekenen straks!

Inderdaad komt Rick even later met een ijskoffie voor mij en een latte voor hem en ontbijtsandwiches thuis. Het is heerlijk weer, dus we genieten er buiten op het deck van.

Het oorspronkelijke plan voor vandaag was, dat Janet en ik een stuk zouden gaan fietsen en dan de mannen voor de lunch zouden ontmoeten. Dat kan helaas geen doorgang vinden, want Paul moet vanochtend onverwacht naar zijn werk. We stellen dat uitje dus even uit tot volgende zaterdag.

Na het ontbijt laden Jan en ik onze fietsen op haar auto. Dat de mannen niet kunnen komen, wil niet zeggen, dat wij niet kunnen gaan, natuurlijk. Dit keer parkeren we bij dichtbij het vliegveld op de grote parkeerplaats van Gravelly Point. Het is er druk, maar we vinden met gemak een plek.

Ons doel is om helemaal naar Mount Vernon te rijden, zo'n 23 kilometer verderop. Dit deel van het Mount Vernon Trail, na Alexandria, heb ik nog nooit gereden. Ik ben dus erg benieuwd!


Beschilderde panelen onttrekken de minder mooie delen van Alexandria aan het oog.

Het wordt werkelijk een prachtige rit! Dit pad is heel goed onderhouden. Afwisselend rijden we op een houten "boardwalk" en op asfalt. We komen door moerassen en het pad loopt dan weer vlak langs de Potomac rivier met prachtige uitzichten en daarna weer door het bos.

Dit gedeelte is minder druk, dan het gedeelte, dat we vorige week reden. Waarschijnlijk, omdat dat dichter bij de stad ligt. Slechts ongeveer een kilometer van het pad loopt door een buurt, de rest is alleen voor niet gemotoriseerd verkeer.

Wel valt het ons op, dat het heel veel heuvel op gaat! Mount Vernon, het landgoed van George Washington, ligt ook flink boven de rivier. George Washington gebruikte dit pad al om naar Alexandria te gaan. Hij wist het plekje wel te vinden, want de uitzichten zijn schitterend.


Voor Jan is het alweer vele jaren geleden, dat ze Mount Vernon heeft bezocht. Ze staat versteld, hoe het is uitgebreid. Vandaag hebben we geen tijd om naar binnen te gaan, dus ze neemt zich voor binnenkort met Paul hier terug te keren. Dit is pas het tweede (school)jaar, dat zij hun weekenden gevrijwaard hebben van allerlei sport- en muziekverplichtingen van hun kinderen. Nu hebben ze weer tijd het gebied te verkennen (alleen is Paul niet zo ondernemend, dus is Jan blij mij te hebben, ha ha!).

De terugweg gaat vele malen sneller, want die loopt voor het grootste gedeelte heuvel af. Wij hebben het pad dus in de juiste richting genomen, want je wilt aan het einde van een lange tocht niet al die heuvels op!

In Alexandria strijken we neer op het terrasje van de Fish Market. Dit restaurant is er al zolang ik hier kom en serveert zonder uitzondering lekkere gerechten voor weinig geld. Janet en ik bestellen een Annie May's Seafood Salad voor $9,99. We krijgen een enorm bord met heerlijke garnalensalade, groentes, meloen en aardbeien. Het is bijna te veel om op te kunnen!


Intussen vermaken we ons met mensen kijken. Kennelijk is er een conventie van vrouwen van de Red Hat Society hier, want we zien de meest uitzonderlijk geklede oudere dames met rode hoeden op (net zie ik op de website, dat er inderdaad meer dan 800 Red Hatters hier in DC zijn)! Een van hen, flink gezet, draagt een t-shirt, waarop staat: "This body is still hot, it just comes in flashes". Humor hebben ze zeker!

Na die heerlijke lunch zijn de overgebleven vijf mijl terug naar de auto gauw afgelegd. Alles bij elkaar hebben we vandaag 29,1 mijl gefietst (bijna 47 kilometer). Dat is wel het verst, dat ik ooit heb gefietst op een dag, volgens mij. Het voelde, ondanks de heuvels, niet zo ver, omdat er onderweg zoveel te zien was!

Thuis tref ik Rick hard werkend aan een project in de tuin aan. Hij repareert een apparaatje, dat het aanvoelt, als er iemand onze oprit oprijdt. Voorheen piepte dat ding constant, om gek van te worden. Echt blij met deze onderneming ben ik dus niet. Rick belooft het snel te veranderen, zodat het minder ergerlijk is. Het zal me benieuwen.

Mijn broer uit Nederland belt en ik heb alweer maanden niet met hem gesproken. Gelukkig gaat alles prima met hen. Zo heb ik dit weekend met beide broers gesproken, want de "Canadese" belde gisteren. Nu zuslief nog, die ik maar niet te pakken kan krijgen na haar vakantie, en ik ben weer bijgekletst over het reilen en zeilen van mijn brusjes.

Katja komt ook enthousiast op MSN: ze heeft een baantje gevonden. Ze gaat ongeveer achttien uur per week in een van de dining halls bij Virginia Tech werken. Ze verdient er nog lekker mee ook, helemaal goed.

Na het avondeten van zalmkabobs van de plaatselijke mediterraan (die heerlijk zijn!)blijven Rick en ik op het deck zitten. De temperatuur voelt bijna herfstachtig aan en voor morgen worden veel koelere temperaturen voorspeld. Wel goed voor de plannen, die Pat en ik hebben.

PS: Geen nieuwe luizen of neten zijn, na heel veel kammen, ontdekt. De hoop is dus, dat we daar vanaf zijn.