Laatste klusje na de brand: nieuwe horren voor de ramen en deuren

Het gezang van de cardinaal maakt me wakker vanochtend.  Een leuk en gezellig wekkertje is het.  Ik zie dat hij en mevrouw Cardinaal in een van onze dogwoods zitten met uitzicht op ons vogelvoer.  Even later vliegen ze inderdaad gezamenlijk ons deck op.

Cosmo ziet echter een andere hond en blaft voor de deur.  Weg zijn de vogeltjes, maar lang duurt dat niet. Zodra Cosmo weer binnen is komen alle paartjes weer langs.  De zwartkop meesjes zijn het brutaalst.  Die vliegen zelfs niet weg als Snickers op een van de stoelen op het deck zit.

Veilig in de boom tot Cosmo weg is

 

Na een lekker ontbijt van gepocheerde eieren met kaas en ettelijke koppen koffie vertrek ik naar de sportschool.  Daar zie ik bij het restaurant onder Anytime Fitness blauwe ballonnen hangen.  Gisteren las ik op de Facebook pagina van de eigenaresse Julie dat die er hangen om de verjaardag van Jack, het jongetje uit Vienna dat in 2011 door het vloedwater van tropische storm Lee is meegetrokken en verdronk.

Een mooie gedachte en ik maak er gauw een foto van voor mijn dagelijkse foto.  Ik streep "Blue/blauw" ermee van mijn lijstje.  Grappig dat de dagfoto soms gewoon "verschijnt" als ik er nog niet eens over heb nagedacht.  Achteraf hoor ik van Julie dat het maar goed is dat ik de foto al maakte, want zij mocht de ballonnen niet laten hangen van een of andere functionaris van Vienna!

Sharon wacht me al op en ik ben maar weer blij met mijn personal training, want ik heb vandaag veel pijn en dan is het extra moeilijk met tot gewichten doen te zetten.  Na het uur gewichten doe ik nog een half uur cardio tot ik 6500 stappen bijeen heb.  Of ik de 10000 haal vandaag weet ik niet, maar dit is al goed genoeg voor nu.

Thuis ga ik wachten op de "horrenmannen".  Het aller-, allerlaatste klusje nog over van de brand gaan zij doen: alle horren voor onze ramen en schuifdeuren vervangen.  Om een uur of half een arriveren ze en beginnen aan de 34 ramen en deuren, die nieuwe horren krijgen.

Eigenlijk had ik gehoopt pho te eten als lunch, maar het vervangen van de horren neemt veel meer tijd in beslag dan ik had verwacht.  Dan maak ik maar een paar beschuiten met smeer Old Amsterdam en regenboogworteltjes als lunch.  Smaakt ook prima.

Pas na tweeen zijn alle horren geinstalleerd.  Ik geef de mannen een goede fooi, want het is keurig gedaan.  Ze zijn er blij verrast mee.  Ik vind het altijd leuk als mensen die fooi niet als vanzelfsprekend aannemen.

Bij Rite Aid haal ik herhaalrecepten op en schrik van de kosten van een zalf, die ik moet gebruiken!  Kennelijk hadden we vorig jaar ons maximum uit eigen zak al bereikt, want nu mag ik er bijna $250 voor neertellen!  Gelukkig hebben we een speciale verzekerings credit card, maar het is werkelijk belachelijk duur!

Bij Pro Nails 3 maakt Thu mijn nagels weer helemaal keurig.  Ik laat ook mijn teennagels doen.  Niet dat ik denk binnenkort sandalen te gaan dragen, maar zo zijn ze netjes als ik bij Lifetime in het zwembad loop.  Ik kies dit keer een mintgroene kleur.

Thuis heb ik allerlei huishoudelijke plannen en wilde nog verder aan mijn puzzel, maar ik ben doodmoe van de pijn in mijn benen en schouders.  Helaas belt Laura ook nog dat ze niet kan komen voor een massage.  Ze heeft haar enkel ernstig verstuikt.  Ik ken weinig andere mensen, die zo vaak iets aan de hand hebben!

Gelukkig is Kai er om met Cosmo te spelen

Rick daarentegen heeft energie voor tien en tuiniert zelfs nog een uur na thuiskomst.  Hij maakt de bedden voor ons huis weer netjes met houtsnippers.  Het is een hels werk en ik had liever dat Rick het aan de tuinmannen over zou laten, maar daar wil hij niets van weten.

De eekhoorn komt nog even dineren

We bestellen Thais eten, mijn gerecht komt met verse peperkorrels en is enorm heet!  Ontzettend lekker, dat wel.  Voor vannacht wordt er, je gelooft het niet, sneeuw voorspeld.  Ik hoop dat het niets wordt, maar dat er slecht weer aankomt laat mijn lichaam me goed voelen!

Laatste "na de brand" werk gedaan aan het huis

Rick blijft vanochtend thuiswerken, wachtend op de laatste werkers aan ons huis.  Ik besluit eens heel Nederlands te doen en maak beschuit met (pure chocolade) muisjes voor ons tweeen als ontbijt.  Rick vindt dat ook erg lekker en ik ben op een hagelslag als ontbijt toer.

Na nog een paar koppen koffie vertrek ik naar Lifetime.  Ik werd al met een flinke hoofdpijn wakker en dan is het zaak om te gaan sporten en daarna de warmte van de hot tub en sauna op te zoeken.  Ik moet zeggen, de cardio gaat vandaag niet makkelijk en ik ben dan ook blij als het uur voorbij is!

Gauw kleed ik me in bikini en ga in de hot tub zitten bubbelen.  Dat voelt weer heerlijk en de sauna ook.  Ik neem me voor binnenkort ook weer eens na de lunch te gaan, want nu "moet" ik iedere keer weg om te gaan lunchen.

Helaas is de hoofdpijn meteen terug als ik naar buiten stap.  Mijn lichaam functioneert weer eens als barometer, want er komt erg slecht weer aan.  Katja en Kevin moeten er vanavond doorheen rijden, dus hopelijk blijft het bij regen.

Voor de lunch besluit ik naar Panera te gaan.  Ik heb nu hun linzen en quinoa soep al een paar keer geprobeerd en vind het vandaag een prima dag om ook de soba noedels soep te bestellen.  Ik moet zeggen dat ik die bijna nog lekkerder vind!

Na het eten loop ik even Just $1 naast het restaurant binnen.  Daar wil ik kijken of ze "googly eyes" hebben voor een mogelijk fotografiethema volgende maand.  Die vind ik inderdaad en ik zie ook sleutelhouders, die om je pols gaan.

Laat ik nu net tijdens het eten bij een Facebook vriendin in Nederland hebben gezien dat de hare gebroken is en ze ze niet in Nederland kan vinden.  Gauw neem ik een foto en zet hem op haar Facebook.  Ja, ze wil er graag twee paar hebben en ik neem dan ook maar gelijk een pakje envelopen mee om ze in te versturen.

Na haar adres verkregen te hebben rijd ik naar postkantoor wat maar een blok verderop is.  Niet veel later zijn ze onderweg en heb ik iemand blij gemaakt met deze kleinigheid, of althans als ze zijn aangekomen dan.  Wat een toeval dat ik die dingen, die ik anders nooit ergens heb gezien, nu net tegenkwam!

Ons postkantoor is helemaal vermoderniseerd en nu staat er levensgroot onze zip code op de muur.  De perfecte foto voor het maandthema "Nummers"!  Ik vraag de medewerkster of ik een foto mag nemen en dat mag.  Iemand achter me in de rij is nieuwsgierig waarvoor dat is en het gesprek komt op fotografie van lokale dingen.  Erg leuk altijd zo'n spontaan praatje met wildvreemden.

Als ik ons plein op kom rijden zie ik de mannen nog steeds bezig met onze dakgoot.  Dit is het laatste projekt dat nog af moet, daarna is het huis weer helemaal zoals voor de brand.  Het heeft dus bij elkaar iets meer dan zeven maanden geduurd voor het echt helemaal klaar was!

Voor de sneeuw komt laat de honden gauw uit.  Het is waterkoud en inderdaad begint het niet veel later te sneeuwen.  Saskia komt ook even thuis.  Kaylee moest haar studieboeken ophalen en het is leuk Saskia weer even te zien al is ze voornamelijk weg naar Whole Foods en haar piercing winkel.

Eergisteren probeerde ik de klok van mijn grootouders op te winden en om de een of andere reden stopte hij daarna de hele tijd met lopen.  Michael van Alabaster Clocks bood heel vriendelijk aan vanavond na zijn werk weer langs te komen en krijgt hem meteen weer aan de praat.  Ik hoef er ook niets voor te betalen, echt fantastische service van dat bedrijf en Michael!

Als Rick thuiskomt rijden we door de dikke sneeuwvlokken naar Sea Pearl.  Hun happy hour is favoriet bij mij.  De sushi kost $1 per stuk of een rol voor $4.  Ook bestellen we een bak van hun gefrituurde spruitjes bladeren met granaatappelzaadjes en voor mijn favoriete Mosaic crispy rice cake.  Voor Kai en Katja en Kevin, die intussen op weg zijn hierheen, bestellen we eten om mee te nemen.

Thuis gaat Rick met Saskia de documentaire kijken, die haar ervan heeft doen overtuigen dat ze als major "Environmental Science" wil.  Ik heb teveel pijn om me daarop te concentreren en ga met de benen omhoog op mijn luie stoel.  Die documentaire kijk ik liever op een middag.

Net voor negenen komen Katja en Kevin aan en zijn we weer even met zijn allen.  Nadruk op even, want een uurtje later vertrekt Saskia weer naar Richmond.  Morgen is het verhuisdag voor Kevin en Katja.  Hopelijk valt het weer wat mee.

Terug in ons huis feest

Vanochtend heb ik een jaarlijkse controle bij de dokter en moet daarom vasten.  Ik blijf zo lang mogelijk in bed liggen om maar geen verleiding te hebben iets te eten.  Pas als de schoonmaaksters om half negen komen sta ik op.

Drie kwartier later loop ik de dokterspraktijk binnen.  Het moet gezegd, ze zijn hier altijd heel punctueel.  Precies om half tien word ik naar een van de behandelkamers gebracht door een vriendelijke verpleegster. 

Zij weegt mij en kijkt hoe lang ik ben, onder anderen.  Grappig is dat ik vorige keer 68 3/4 inches lang was en deze keer 69 1/4.  Alsof ik een halve inch gegroeid ben.  Gewoonlijk ben ik 69 inches (1,75) dus daar houd ik het maar op.  Ik krijg ook gelijk maar mijn griepprik, hebben we dat ook gehad.

Niet veel later komt de nurse practitioner Beth binnen.  Ze vraagt hoe het met mijn pijnen is met dit weer en ik beaam dat die inderdaad flink meer aanwezig zijn.  Ze stelt voor behalve wat ik al doe ook extra vitamine D te slikken aangezien dat ook kan helpen.  Dat ga ik dus maar doen.

Met een recept voor een mammogram stuurt ze me een half uurtje later naar binnen om bloed te laten afnemen.  Dat gaat ook vlot en dan mag ik eindelijk gaan ontbijten.  Ik rijd naar de dichtstbijzijnde Starbucks en trakteer mezelf op een mocha Americano en een broodje.  Ik eet het meteen daar op want ik ben flauw van de honger.

Wat smaakt hij goed na zo'n doktersafspraak!

Thuis doe ik gauw een half uur op de elliptical en vertrek dan met Kai en Saskia.  Katja sms-te me toen ik bij dokter was of wij zin hadden met haar bij Le Pain Quotidien te lunchen.  Natuurlijk grijp ik elke gelegenheid om met de drie kinderen te zijn aan.

Wij zijn er vroeger dan Katja en bestellen ook vast voor haar, want zij krijgt maar een half uur de tijd voor lunch.  Het is weer een ijskoude dag met temperaturen maar net boven het vriespunt dus mijn kippen-groentesoep met pittige harissa warmt lekker op. 

Op de terugweg stop ik nog even bij Safeway om een paar potten met chrysanten te kopen voor binnen.  De oude waren helemaal verwelkt en we hebben vanavond een feest, dus het is wel vrolijk om dan bloeiende bloemen te hebben.

Thuis hang ik vast wat versieringen op voor ons feest en ga dan zitten rusten.  De honden komen gezellig bij me liggen, de klokken tikken vrolijk.  Wat is het toch weer fijn thuis te zijn!

Als Rick thuiskomt gaan we verder met de voorbereidingen voor ons feest wat we geven om te vieren dat we terug in ons huis zijn.  We hebben het cateringbedrijf The Purple Onion in de arm genomen om de hapjes en bar te regelen.

Zij komen om zes uur opzetten en het ziet er allemaal prima uit.  Er zijn croissantjes met rosbief, kipspiesjes, een artisjokdip, crabcakes en mini cupcakes.  Om kwart voor acht komen de eerste gasten en al gauw is het gezellig druk.

Iedereen is blij dat we weer terug thuis zijn.  Veel mensen krijgen het hele verhaal over de brand te horen en een aantal wil een rondleiding door het huis.  Voor we het weten is het elf uur en ruimen de Purple Onion mensen op.  De meesten nemen afscheid, alleen Lorraine blijft nog gezellig kletsen.

Pas ver na middernacht rollen we moe, maar voldaan, ons bed in.  Het was een zeer geslaagd feest en door de catering hebben we nauwelijks iets op te ruimen. 

Klaar met dozen uitpakken!!

Oh, wat geniet ik elke ochtend als ik de lamellen opentrek van de herfstkleuren in onze achtertuin.  Waarschijnlijk des te meer omdat we meer dan drie maanden tegen een Home Depot aankeken. 

Helaas is het met het mooie zomerse weer gedaan en wordt er vandaag regen voorspeld.  Dat hebben we wel hard nodig, daar niet van.  Toch schijnt bij het ontbijt de zon nog en kijken Kai en ik tijdens het eten naar twee eekhoorntjes, die krijgertje spelen in de tuin.

Na mijn Smart Ones ontbijtquesadilla en een paar koppen van de sterke koffie, die Katja iedere ochtend voor ons beiden zet, is het weer tijd om te sporten.  Terwijl ik op de elliptical een aerobisch programma volg dit keer en mijn Shopaholic boek uitlees besluit ik deze kamer vanmiddag ook verder op te ruimen.  Ik stoor me teveel aan de troep en dan voel ik niet "zen", ha ha.

Op de buienradar zie ik de regen met rasse schreden naderen dus ik lijn de honden gauw aan.  Die vinden het zo heerlijk buiten, allerlei luchtjes en Cosmo geniet er duidelijk van een vriendje te hebben.  Ze spelen dan ook heel wat af binnenshuis.  Django heeft regelmatig een baard met Cosmo's haar, hoewel dat na C.'s kapbeurt van gisteren minder moet zijn.

Zelfs poison ivy (rechts boven) is mooi in de herfst

 

Nog twee nachtjes slapen...

Het is lunchtijd en ik haal een dunne bagel met ei, kaas, asperges en champignons bij Manhattan Bagel.  Intussen regent het inderdaad dus ik heb de honden precies op tijd uitgelaten.  De warme lunch smaakt er des te beter bij.

Het mooie weer is dus voorbij en het is de perfekte middag om de laatste dozen uit te pakken en de sportkamer op orde te brengen.  Ik begin in het kantoortje.  Daar zijn nog vier dozen voor mij om uit te pakken, Rick heeft de rest.  Een uurtje later ziet het er weer als vanouds uit en ik heb ook een volle vuilniszak met dingen waar ik al jaren niet meer naar omkeek.

Mijn bureau is weer helemaal netjes (dat van Rick laat ik maar niet zien...)

De schoonmaaksters komen en ik werk wat administratie en rekeningen bij.  Geloof het of niet, maar zelfs dat vind ik leuker gezellig thuis.  Lekker georganiseerd zijn, hier heeft alles tenminste een plaats.

Als de dames boven klaar zijn verplaats ik me naar de sportkamer.  Daar pak ik met plezier mijn gewichten eens uit en vind voor alle andere dingen ook een plaatsje.  Eindelijk ziet het er weer netjes uit.  Alleen Katja heeft er nog een paar dozen staan.  Nu kijk ik op de elliptical tenminste op een keurige kamer uit.

Als laatste doos pak ik onze grote vaas, die vrijdag hopelijk  weer op zijn plek kan gaan nadat de schilders hun laatste werk hebben gedaan, uit zijn doos.  Dat is de laatste doos, die ik uit hoef te pakken!  Alleen de kerstspullen op zolder wachten nog om te kijken waar wat inzit. 

Wat een heerlijk gevoel om nu echt uitgepakt te zijn. Alleen Katja, die ook haar kamer in Roanoke dit weekend moet leeghalen, heeft nog wat werk te verrichten.  Het meeste daarvan staat in haar kamer, dus het is makkelijk daar de deur te sluiten.

Laura komt voor een massage, maar door het verkeer veel later dan afgesproken.  We maken het dus maar een half uur voor de eerste keer, maar spreken weer een wekelijkse tijd af.  Duidelijk kan ik de massages goed gebruiken, want zelfs dat halve uur is al fijn.

Rick heeft een werkdiner en Kai zijn Franse les, dus Katja en ik zijn samen voor het avondeten.  Rick noemt dat een gevaarlijke combinatie, want wij zijn dol op sushi en vis.  We vertrekken tegelijkertijd met Laura, hopend voor 19 uur nog bij Sea Pearl aan te komen voor de $1 sushi.

Helaas, het verkeer is te slecht na de regen en we missen het met twee minuten.  Niet getreurd, de $1 sushi is er niet meer, maar de rest van de lekkere gerechten wel en de oesters zijn nog steeds heel goedkoop.

We genieten van de oesters en Katja bestelt tonijn tartaar en een sushi rol.  Ik heb de garden roll en de Mosaic crispy cake roll gemist de afgelopen weken.  Als er iets leuk was aan het verblijf in het hotel was het het happy hour bij dit restaurant.  Ik geniet dan ook van ieder hapje!

Zo lekker!!

Kai en Rick zijn nog niet thuis als we terugkomen.  Kai komt niet veel later terug met eten van Wendy's.  Rick heeft heerlijk gegeten met collega's.  Het is eigenlijk net als met huisgenoten wonen weer.  De "kinderen" doen hun eigen dingen en af en toe gaat er wat samen.

Onze toch best enge voortuin

Tweede verhuisdag

Wat is het heerlijk om weer in ons eigen huis wakker te worden, al zegt Rick nauwelijks te hebben kunnen slapen.  Ik gelukkig wel en om acht uur zijn we alle drie uit de veren.  Rick maakt koffie en eindelijk kunnen we zonder allerlei vreemden om ons heen ontbijten.  Nou ja, dat kon in het hotel natuurlijk ook wel, maar dat was in de slaapkamer en dat vond ik nog erger om de een of andere reden.

Tegen negenen zijn er weer allerlei mensen bezig in huis.  De verhuizers beginnen met het in elkaar zetten van de bedden en dragen de rest van de dozen naar binnen.  De lamellen worden aangebracht, nieuwe boven en schoongemaakte beneden.  En alle electronica worden weer geinstalleerd.  Die zijn door weer een ander bedrijf gereinigd.

Met al die bedrijvigheid en onze elliptical nog niet in elkaar gezet ga ik toch maar even naar de sportschool voor wat cardio.  Sharon is er ook en wenst me een fijne reis. 

Op de terugweg haal ik bij Rite Aid wat medicijnen en benodigdheden waaronder Icy Hot spray om op mijn pijnlijke schouder- en nekspieren te spuiten.  Rick is er vanavond niet om me in te smeren en met een spray kan ik die spieren beter bereiken.

Omdat Cosmo toch telkens in de basement moet verblijven vanwege al de werkmensen breng ik hem maar vast naar de kennel.  Ik vind het altijd moeilijk hem daar achter te laten.  Hij kijkt me altijd zo zielig aan, maar ze zijn dol op hem daar en hij heeft het er goed.

Op de terugweg haal ik eerst geld om de verhuizers een fooi te geven.  Die doen zulk ontzettend goed werk dat ze daar een flinke van verdienen.  Ze zorgen helemaal dat alles naar onze zin wordt opgesteld.  Katja's kamer ziet er bijvoorbeeld helemaal goed uit en haar vroegere bed in de sport/logeerkamer boven ook.

Bij Panera haal ik lunch voor ons drieen.  De keukentafelstoelen staan er allemaal weer en we eten gezellig met zijn drieen.  Dan gaan Rick en Kai snel inpakken en nemen we voor twaalf dagen afscheid.  Ik vind het zo leuk dat Rick nu echt een vader-zoon reisje maakt met Kai.  Ik heb daar natuurlijk veel meer gelegenheid toe dan hij.

Niet veel later nemen de verhuizers na meer dan 250 dozen en de meubelen naar binnen te hebben gesjouwd afscheid.  Een ontzettend aardig viertal is het en ze zijn heel blij met de fooi.  We beloven ze uit te nodigen als we ons feestje houden om te vieren dat alles weer bij het oude is.  Dat vinden ze een leuk idee.

Maar goed dat ons king bed er nog niet is!

 

Het is zulk lekker weer dat ik mezelf een paar uurtjes lezen in de zon gun.  Een paar buurvrouwen komen me welkom thuis heten en even bijkletsen.  Ook laat ik Lorraine het nieuwe alarmsysteem zien.  Terwijl wij weg zijn gaan zij onze katten af en toe los in ons huis laten zodat ze kunnen wennen.  Snickers is al een paar keer binnen geweest, maar hij laat duidelijk blijken niet goed te weten wat ervan te denken.

Sommigen van onze buren hebben al voor Halloween versierd.  Dat zal bij ons nog even duren.

Dan besluit ik toch nog een aantal dozen te gaan legen.  Iedere doos brengt ons dichter bij weer helemaal "als vanouds" tenslotte.  Ik begin met de keuken.  Het is wonderlijk hoe je spullen dagelijks ziet, maar als je ze drie en een halve maand niet gezien hebt herinner je je niet waar ze hoorden.  Gelukkig heeft Rick voor alles werd weggehaald overal GoPro video's van gemaakt.  Die hebben we al regelmatig geraadpleegd.

Tegen zevenen draag ik de lege dozen naar buiten en bestel avondeten van de Chinees.  Dat smaakt na het zo lang niet te hebben gegeten ook bijzonder goed.  Nu nog lekker de Voice kijken helemaal alleen in huis wat nog nooit eerder is voorgekomen.  Dan vroeg naar bed, want de wekker gaat morgenochtend voor dag en dauw.

Terug naar huis!

Rick gaat al vroeg naar ons huis om op de verhuizers te wachten.  Ik blijf nog wat langer liggen en ga dan voor het laatst naar de eetzaal beneden en bestel voor de nostalgie nog een keer een eiwitomelet. 

De manager is er ook en feliciteert me met het teruggaan naar huis.  De omeletdame hoort ons gesprek en doet hetzelfde.  Het moet gezegd worden, het verblijf in een kleine ruimte op de zevende verdieping was niet mijn favoriet, maar het personeel van het hotel heeft het zoveel als thuis doen voelen als mogelijk.

Na het eten neem ik wat spullen mee de van in en rijd naar de sportschool.  Daar wacht Sharon me al op.  Ik heb heel veel last van mijn schouders en nek en hoofdpijn.  We ontzien die spieren dus zoveel mogelijk en na afloop masseert Sharon mijn schouders met een harde bal.  Hopelijk gaat dat helpen, want ik heb die spieren veel nodig met verhuizen!

Terug in het hotel neem ik een douche en pak dan de laatste dingen in.  Ook Kai is klaar en samen laden we het laatste karretje vol.  De kamers zijn leeg en de sleutels kunnen ingeleverd worden.  Terwijl Kai zijn auto vast haalt check ik uit.

Mijn favoriete receptioniste Anida is er en ze lijkt warempel wat aangedaan dat we gaan vertrekken.  Ik krijg dan ook een flinke hug en moet beloven langs te komen als ik in het Mosaic District ben.  Ik stel haar gerust dat we dichtbij wonen en makkelijk even gedag kunnen komen zeggen.

Dan haal ik de van en Anida helpt me die in te laden.  Met nog een laatste zwaai vertrekken Kai en ik richting huis.  Kai volgt mij en op een gegeven moment moet ik bij een stop bord wachten en *knal* Kai rijdt hard achter op mij in!  Hij dacht dat ik zou gaan rijden, maar er kwam een tegenligger aan.

Na de eerste schrik stappen we allebei uit en bekijken de schade aan onze auto's.  Mijn bumper is flink beschadigd, maar Kai's auto heeft meer schade.  Ik ben maar blij dat het geen vreemde was, die hij raakte, hoewel we natuurlijk niet bepaald op deze uitgave zaten te wachten.

Kai heeft al een auto schade claim lopen bij onze verzekering en met de brand erbij willen we niet nog eens de verzekering inschakelen.  Toevallig moet Kai zijn auto vanochtend wegbrengen om gemaakt te worden  voor die eerdere claim en we laten meteen maar de nieuwe schade bekijken en krijgen daar een schatting voor.  Even hard slikken, maar het is niet anders.

Katja heeft heel goed nieuws, want ze heeft de baan waar ze voor gesolliciteerd heeft aangeboden gekregen en bovendien met een heel goed salaris.  Zij en ik gaan dat vieren door samen te lunchen bij Pho Thang Long.  Het is alweer een tijd geleden dat ik pho heb gegeten en het smaakt zeer goed.

Na het eten rijden we eerst even naar de tandarts zodat Katja haar gegevens naar een tandarts in Roanoke kan laten sturen.  Dan krijg ik woord van de bank dat mijn Britse ponden zijn aangekomen dus die haal ik ook op.

Eindelijk zijn de verhuizers ook aangekomen.  Ik weet niet wie bedacht had dat ze alles in een dag zouden kunnen doen, maar dat gaat met drie verhuiswagens duidelijk niet lukken.  Er moet ook nog van alles in elkaar worden gezet.

Beetje bij beetje komen de meubelen binnen.  Er zijn ook een aantal, die we niet meer willen.  Zo geef ik mijn boxfiguur in de vorm van een grote man aan een van de verhuizers, die hem graag wil hebben.  Ik heb dat ding al zo lang niet meer gebruikt.

Alles is brandschoon en er zijn zoveel dozen, onvoorstelbaar.  Leuk is ook dat de zilvergrijze zetels van de keukentafel stoelen vrijwel vlekkeloos terugkomen.  Die waren voorheen flink vies.  Rick en ik dirigeren waar alles heen moet en wat niet meer terughoeft.  En ons oude bed gaat in Katja's kamer.

Opeens staat ook Saskia voor onze neus.  Wat een verrassing!  Ze is na haar klas vertrokken en wil ook zien hoe het terugverhuizen gaat.  Zo zijn we weer heel even met zijn vijven.  Kai zit blij in zijn kamer aan zijn bureau.  Zijn kamer is de enige, die bijna helemaal klaar is en niet vol dozen staat.  Dat is dan weer een (klein) voordeel voor hem.

De meisjes halen mij over naar Whole Foods te gaan.  Altijd een gevaarlijk iets, want voor ik het weet zit het wagentje propvol en nemen de dames genoeg proviand voor een paar weken terug naar hun respectievelijke verblijven. 

Maar ik geniet van even gezellig boodschappen doen met de zusjes, die het enorm goed met elkaar kunnen vinden.  Katja was de enige, die wist dat Saskia naar huis zou komen vandaag.

Terug thuis zijn de verhuizers hard bezig.  We bestellen avondeten van Jaipur.  Indiase cuisine heeft ook veel veganistische gerechten.  Wat is het weer fijn om aan onze keukentafel te zitten zonder luid geluid en vreemden om ons heen.  Ik vind uit eten gaan altijd leuk, maar het moet speciaal blijven en niet een verplichting.

De leider van de verhuizers komt met ons praten.  Ze gaan het vandaag niet redden alles af te krijgen (had ik al nooit verwacht).  Rick en ik zullen op onze oude matras slapen en Kai op zijn eigen bed, maar een matras van een van de meisjes.  Maar het is thuis!  De verhuizers komen morgenochtend terug.

Katja vertrekt en inmiddels heb ik een flinke hoofdpijn en ga naar de basement om tv te kijken, hopend dat de rust zal helpen.  Saskia (tot ze om een uur of negen terug naar Richmond gaat) en Rick zijn boven bezig met uitpakken.  Wat zou ik graag die energie hebben en ik hoop dat de pijnen morgen minder zullen zijn en al helemaal voor mijn reis naar Europa! 

Hoe dan ook is het heerlijk om niet meer naar een hotel te hoeven, maar gewoon naar boven te gaan om te slapen.  Morgen volgt nog een heel drukke verhuisdag en krijgen we lamellen en hopelijk het laatste bezoek van de schilders, die de ramen dicht hebben geschilderd en dat moeten corrigeren. 

Uiteindelijk telt alleen dit: WE ZIJN WEER THUIS!

Kleren, beddengoed en andere stoffen spullen terug

Zaterdag

Rick gaat vroeg naar het huis waar het bedrijf dat de airconditioning
- en verwarmingsbuizen van de airconditioning (we hebben twee airconditionings, degene boven is helemaal vervangen) beneden komt schoonmaken hem al opwacht.  Katja en Kevin zijn dan ook al vroeg wakker. 

Zelf heb ik niet zo'n haast en blijf nog een tijdjje doezelen.  Daarna eet ik ontbijt, het een na laatste in het hotel.  Ook het uur cardio in de sportruimte is een van de laatste keren.  Ik kan niet wachten tot ik mijn eigen elliptical terugheb!

Intussen sms-t Rick dat de kleding, beddengoed en andere stoffen spullen terug zijn gebracht.  Hij kan alleen onze haken, die over de deuren hingen, niet meer vinden.  Na mijn sporten ga ik dus gauw even naar Target om een paar nieuwe te kopen.

Dan haal ik mijn kleding uit de hangkast in het hotel en neem die met nog een doos kleding alvast mee terug naar het huis.  Ik wil maandag bijna niets meer mee te nemen hebben als we uitchecken.  Op weg naar buiten laat ik receptioniste Anida wat foto's van de kamers zien.  Daar vroeg ze een paar dagen geleden om.

Onze kamer

 

Bij het huis zijn de schoonmakers inmiddels aangekomen voor de laatste diepe schoonmaak voor de aflevering van het huis.  En dan valt ons op dat de binnenkant van de keukenramen niet geschilderd is.  Ook gaan sommige ramen niet open, nadat ze geverfd zijn.  De schilder moet dus zeker nog eens terugkomen.

Om de schoonmakers niet voor de voeten te lopen gaan Rick en naar Micro Center om nieuwe power strips (geen idee wat dat in het Nederlands is, sorry) te kopen.  We halen dan ook gelijk maar lunch.  Ik een mozzarella met tomaat sandwich van Starbucks en Rick taco's van Baja Fresh.  We eten het op het terrasje op, want het is weer heerlijk zomers weer.

Rick gaat daarna naar IKEA om de laatste meubelen voor Kai's kamer te kopen.  Ik blijf met Kai van het mooie weer genieten al Nederlandse tijdschriften lezend op het deck.  Katja en Kevin zijn naar een Nationals honkbalwedstrijd en wij "passen op" Django en Cosmo.

Als het wat koeler wordt en de schoonmakers zijn vertrokken pak ik tenminste de dozen van onze linnenkast uit.  De rest moet voornamelijk wachten tot onze meubelen terug zijn, maar dit zijn toch weer zes dozen minder na afloop.  Alles is natuurlijk keurig opgevouwen.  Onze linnenkast heeft er lang niet zo netjes uitgezien.

Op zijn terugweg van IKEA haalt Rick sushi op voor ons avondeten.  We eten samen in de basement.  Rick wil vanavond nog de rest van de meubelen in elkaar zetten.  Ik blijf tv kijken in ons "bioscoopje".  Tegen half tien gaan we weer richting hotel voor de een na laatste nacht daar.

 

Zondag

 

We slapen lekker uit en net als ik op wil staan gaat mijn telefoon.  Het zijn mijn ouders, die even willen kijken hoe het gaat met de verhuizing.  Een leuk begin van de dag is het.

 

We pakken spullen in om uit het hotel naar huis te brengen.  Dan halen we ontbijt bij Panera.  Rick zet mij bij het hotel af.  Hij rijdt door naar huis en ik ga in de ontbijtzaal eten.  Het smaakt me goed, het meergranenbroodje met eiwit, kaas, spinazie en tomaat.

 

Dan haast ik me naar de sportruimte waar ik voor het laatst een uur cardio op de elliptical doe.  Het is fijn dat de sportruimte er was, maar geef mij maar mijn eigen elliptical of Anytime Fitness veel dichter bij.

 

Als ik gedoucht heb nemen Kai en ik nog een stel spullen mee en gaan ook naar huis.  We moeten nog minstens een keer op en neer morgen.  Onvoorstelbaar hoeveel spullen je in 3,5 maanden verzamelt! 

 

Rick en ik halen al het plastic van onze hangende kleding en legen een aantal dozen in onze ingebouwde kasten.  Dat is wel handig, we hebben niet zoveel losstaande kasten voor kleding en bad-- en beddengoed, dus het meeste kan nu al een plaatsje krijgen.  Het zal nog wel een hele organisatie zijn om alle kleding aan hangers weer zo te krijgen als het was, maar dat is van later zorg.

 

Het is alweer schitterend weer en buiten op het deck fotografeer ik de laatste restaurant bonnen en zend die naar de verzekering. Morgen kan ook de laatste hotelrekening daarheen en zijn we daarvan af.

 

Het is inmiddels al lunchtijd en met zijn vijven, Rick, Kai, Katja, Kevin en ik, rijden we naar Glory Days Grill.  Daar vragen we een tafeltje op hun terrasje en bestellen proviand.  Ik neem, zoals altijd hier, de crabcake sandwich zonder broodje.  Het wordt een erg gezellige maaltijd, Kevin past er helemaal bij.

 

Na het eten gaan Katja, Kevin en ik met de honden naar Great Falls.  Daar ben ik de hele zomer niet geweest, heel ongewoon voor mij.  Het is heel druk in het park en we moeten zo'n twintig minuten in de file naar binnen staan.

 

We lopen naar de drie uitkijkpunten over de watervallen.  Dit is Kevins eerste keer hier.  De rivier staat laag en sommige watervallen zijn maar stroompjes.  Toch blijft het een prachtig gezicht.  Er zijn ook heel wat honden, dus Cosmo en Django vermaken zich ook prima.

 

Voor meer dan de uitkijkpunten hebben we geen tijd.  Katja en Kevin zetten mij en de honden thuis af en gaan dan even met wat collegevrienden een ijsje eten.  Intussen leeg ik nog een paar dozen.  De rest moet wachten tot de meubelen komen.l

 

Tegen half zeven ga ik terug naar het hotel.  De anderen volgen al snel en we gaan voor een voorlopig laatste keer bij Matchbox eten. Katja en ik nemen de zalm met wilde champignons, erwten en aardappel gnocchi.  Erg lekker allemaal en Kai en ik lopen na afloop terug voor onze laatste nacht in het hotel. 

 

We hebben hier dan 88 nachten gelogeerd!  Rick volgt niet veel later, Katja blijft in onze basement slapen met de honden en Zorro.

De laatste nacht hier

 



Nog een weekje hotel en dan terug!

Als ik aan mijn zoveelste eiwitomelet met groentes en ham zit gaat mijn telefoon.  Het is een enthousiaste Rick.  Eindelijk hebben we de terugverhuisdatum en die wordt precies de datum, die op het contract stond als einddatum, 29 september!

Zo om me heen hoorde ik telkens dat het heel ongewoon is dat werk ook inderdaad gedaan is voor de aangegeven datum, dus we zijn heel blij dat dat bij ons wel het geval is.  Liever hadden we vrijdag of zaterdag gehad, want het huis zal woensdag al klaar zijn.  Maar ja, lieverkoekjes worden niet gebakken en de verhuizers zijn pas maandag beschikbaar.

Gelukkig is dat dan net voor we op reis gaan, dus Rick en Kai zullen gewoon naar huis kunnen gaan na hun Oktoberfest reis.  Ik kom pas zes dagen na hen weer thuis.

Bij de sportschool vertel ik Sharon het goede nieuws.  Wat zal het weer fijn zijn om gewoon de vijf minuten naar de sportschool te kunnen rijden, in plaats van een kwartier.  We doen een intensief uur met gewichten en Sharon masseert mijn schouders, want die zitten weer erg vast.

Dan haal ik gauw een vroege lunch bij Panera en haast me naar ons huis.  Vorige week konden ze de koelkast niet installeren omdat die te diep was.  Rick las echter dat de deuren eraf zouden moeten en dus doen we vandaag een tweede poging.

Helaas gaat het nog steeds niet en moet het blad van ons eiland eraf.  Gelukkig kan onze trouwe klusjesman Jose dat al meteen vanmiddag doen en vrijdag komt Sears nog een poging doen.  Maar hopen dat driemaal dan scheepsrecht is!

Intussen zijn er allerlei mensen bezig in het huis.  De schilder doet de laatste dingetjes en het laatste stukje houten vloer gelegd.  Later in de middag wordt het tapijt gelegd in de "familie" kamer, het kantoortje en op de trap naar boven.  Nu liggen alle vloeren.  Morgen nog een paar kleinigheidjes en dan kan de laatste schoonmaak plaatsvinden op woensdag is de hoop.

Tussendoor lees ik lekker op het deck en voor in het zonnetje op de stoep.  Het is werkelijk heerlijk weer met een graad of 23. Voor ons een herfstachtige temperatuur, zoals de weermensen op de radio dan ook regelmatig vermeldden vandaag.

 

Tegen zessen ga ik terug naar het hotel en Rick volgt niet veel later na Kai's bed in elkaar te hebben gezet. We hebben vanavond besloten Gypsy Soul nog een kans te geven.  Toen we daar een paar maanden geleden heengingen was het restaurant net open en waren er nog heel wat "kinderziektes" met het eten en de temperatuur o.a.

Het ligt lekker makkelijk naast het hotel en we krijgen dezelfde serveerster, die ons prompt herkent.  Dit keer wordt het een heerlijk maal.  We delen eerst een tonijndip, die erg lekker is.  Als hoofdgerecht heb ik de zalm met kantarellen en matsutake paddestoelen en groene farro.  Het smaakt me prima!

Vanavond begint het nieuwe tv seizoen en de Big Bang Theory is nu op maandag.  We haasten ons terug naar de kamer om te kijken.  Het blijft een van onze favoriete series!
 

Regenachtige zaterdag en Renaissance Festival

Zaterdag

Rick staat al om half acht op, want hij wil heel veel doen in het huis vandaag.  Ik ben doodmoe en blijf tot kwart voor negen liggen.  Dan komt Rick met ontbijt van Starbucks en Panera en we eten samen in de kamer.

Rick vertrekt naar het huis en neemt Cosmo mee.  Ik ga naar beneden naar de sportruimte.  Daar is het voor de verandering best druk, alle apparaten zijn bezet.  Gelukkig heb ik vandaag mijn acht tabata gewichtenoefeningen op het programma staan en start mijn app daarvoor op een laag volume.

Als ik daarmee klaar ben wil ik nog een half uur cardio doen en gelukkig is er inmiddels een elliptical open.  Het halve uur wordt wat langer, want ik heb vandaag, waarschijnlijk door het slechte weer, veel pijn.  Beweging helpt dan en het feit dat ik het einde van mijn boek nader werkt mee aan de wens langer te blijven.

Na mijn douche loop ik even door de regen naar Swirl and Sip om daar een mousserende rose te kopen om vanavond mee te brengen.  Ik word, zoals altijd, zeer goed geholpen.  Als we terugverhuisd zijn ga ik deze wijnwinkel zeker nog blijven bezoeken voor speciale wijncadeaus.

Dan rijd ik eindelijk naar ons huis.  Daar help ik Rick met het vinden van plekken, die de schilders nog opnieuw moeten doen.  Dat zijn er heel wat, waaronder de binnenkant van alle ramen.  Hopelijk kan dat volgende week allemaal gedaan worden.

Voor de lunch rijden we naar Whole Foods.  Daar zie ik dat je je sandwich nu in slabladeren kunt laten wikkelen in plaats van op brood.  Ik ben geen grote broodfan dus probeer dat eens.  Het is lekker en licht.

 

 

Een paar dagen geleden belde Blinds To Go dat de maten van onze ramen binnen waren en we naar het filiaal moesten komen om de bestelling goed te keuren.  Door de stromende regen rijden we erheen en bestellen nieuwe lamellen voor alle kamers boven en het kantoortje. 

Gedeeltelijk betaalt de verzekering die terug, maar we wilden de oude verbogen lamellen in de andere kamers na vijftien jaar ook weleens vervangen.  Onder het motto "als we dan toch bezig zijn".  Over ongeveer twee weken zullen ze geinstalleerd worden.

Terug in het huis komt de zon weer tevoorschijn en gaan we verder met blauwe tape op plekken, die aandacht nodig hebben te plakken.  Als we klaar zijn lijken de muren wel een vreemde ziekte te hebben met al dat blauw!

Rick werkt nog wat aan de zolder, terwijl Cosmo trouw op mijn voet slaapt.  Ik lees wat en geniet gewoon van het in het huis zijn.  In gedachten zie ik de kamers weer helemaal ingericht en de gezelligheid weer terug. 

Tegen half zes gaan we terug naar het hotel om ons op te frissen.  We zijn vanavond uitgenodigd bij Leslie en Jason.  Jason en Rick werken al vanaf het begin samen bij Microsoft en we kennen hen dus al vele jaren.  Ik was nog niet bij hun thuis geweest en ze hebben een prachtig huis1

Kai is ook mee en hun zoon van vijftien is er ook bij.  Als voorafje is er een heerlijke spinazie en artisjokken dip met crackers.  Dan gaan we aan tafel en de maaltijd bestaat uit spare ribs in een heerlijke saus, gegrilde asperges en rijst.  Het smaakt allemaal zeer goed en het gesprek gaat over allerlei uiteenlopende onderwerpen.

Het dessert is chocolade ijstaart en verse aardbeien, frambozen, bramen en bosbessen.  Dan vraagt Leslie of ik zin heb mee te gaan om hun dochter van een bat mitzvah op te halen.  Onderweg kletsen we nog meer over van alles en nog wat.

De mannen hebben intussen de tafel afgeruimd, dus dat is helemaal goed.  We praten nog wat na, maar nemenn dan afscheid, want Rick wil morgen weer vroeg aan het huis verder.  Het was een heel gezellige avond!

Zondag

Rick staat inderdaad voor mijn gevoel voor dag en dauw op.  Ik slaap lekker uit tot kwart voor negen en laat dan als eerste Cosmo uit.  Ik kan niet wachten tot ik weer gewoon naar buiten kan stappen en niet eerst allerlei mensen hoef te begroeten.

Kai en ik gaan samen ontbijten en ik bestel weer eens eiwit omelet met groentes en ham, erg lekker.  Dan ga ik naar de sportruimte en doe daar een intensieve "aerobics" routine op de elliptical.  Drie kwartier later heb ik echt het gevoel hard bezig te zijn geweest.

Als Rick terug is maken we ons klaar om naar Maryland te rijden voor ons jaarlijkse bezoek aan het Renaissance Festival daar.  Kai rijdt, zodat Rick nog wat werkzaamheden kan verrichten en een uurtje later rijden we de parkeerplaats op.

Voor de kaartjesloketten staan ontzettend lange rijen.  Zo lang hebben wij ze nog nooit gezien!  Het blijkt dat hun credit card machines down zijn.  We wachten en wachten tot men uiteindelijk besluit om kaartjes met de hand uit te schrijven.  Na een uurtje kunnen we zo toch eindelijk het park binnenlopen.

De magen knorren inmiddels en we gaan eerst maar lunch eten.  Ik vind de broodbowl met Maryland krab soep hier altijd erg lekker en haal die.  Ook geeft Kai me een paar van zijn zoete aardappelfrietjes.  Rick heeft een worst op een stok en een broodje vlees.

Intussen kijken we onze ogen weer uit naar alle kostuums die er voorbij komen. Van heel duur en smaakvol tot niet bepaald flatterend voor het figuur en alles er tussenin.  Het is altijd weer een kleurrijk geheel en ik neem heel wat foto's.

 

 

Na de lunch lopen we verder en proberen Kai en Rick een kruisboog te schieten.  Dat valt nog niet mee en ze winnen geen van beiden een prijs.  We kijken rond bij verschillende zaakjes en Kai vindt zijn in de brand verloren gegane ukelele terug bij het muziekinstrumenten standje waar hij de oorspronkelijke ook van had.

Bij het visrestaurantje strijken we nog even neer voor een biertje en voor mij een mead.  Ook neem ik een portie van zes oesters, die uit de Chesapeake Bay vlakbij komen.  Ze smaken dan ook ontzettend vers!

Als laatste lopen we naar het standje waar t-shirts met draken, die banen, hobbies e.d. doen.  Kai had daarvan een t-shirt met een draak, die basgitaar speelt.  Rick laat de foto van het verbrande t-shirt zien en de tekenaar is heel blij om Kai precies dezelfde nieuw te kunnen geven.  Zo heeft Kai weer een paar van zijn in de brand verloren spullen terug, langzaam, maar zeker...

Na een paar uur lopen we terug naar de auto.  Zonder enig verkeer komen we terug bij het hotel en halen daar Cosmo en onze laptops op.  Rick gaat verder in het huis en Kai, Cosmo en ik gaan genieten van de achtertuin.  Het is een prachtige nazomerse dag, al wordt het aan het eind van de middag wel wat fris.

In lange broek en met een jas aan voor het eerst dit seizoen lopen we naar Matchbox voor het avondeten.  Daar hoor ik opeens mijn naam en zie een oud-collega, die ik al zeker 18 jaar niet heb gezien.  Hij weet mijn naam nog en de namen van Katja en Kai (Saskia was nog niet geboren).

Zo knap vind ik dat, want hoe ik mijn brein ook doorzoek, ik kan niet op zijn naam komen!  Gelukkig zegt hij met een aantal andere ex-collega's contact te hebben via Facebook.  Bevriend mij dan ook maar, zeg ik, en zo heb ik zijn naam ook.  De andere man ziet er ook bekend uit en lijkt ook medewerker geweest te zijn, maar ik herinner me zijn naam nog steeds niet.  Ik herken altijd gezichten, maar namen...

Kai en Rick zitten al aan de bar op mij te wachten.  Vanavond bestel ik weer eens de zalm met erwten en gnocchi.  Het smaakt zoals altijd erg goed.  Dan lopen we terug naar de kamer en kijken tv.   Helaas denk ik niet dat dit het laatste weekend in het hotel was, gezien de enorme lijst van dingen, die Rick nog te doen vond in het huis, maar het einde is in zicht!

Foto's van het Renaissance Festival staan hier