Rust zacht, lieve Cosmo 15/11/2006-21/3/2017

Als Rick opstaat zie ik hem Cosmo checken, maar die gaat wel met hem naar beneden.  Ik sta ook op en vraag meteen hoe hij is.  Rick is bezorgd want Cosmo wil weer niet eten.  Ik voel zijn buik en hij piept.  Tot mijn schrik is die ook keihard!

We hebben een dierenartsafspraak voor vanavond, maar zo lang wil ik niet wachten. Ik weet instinctief dat dit niet goed zit en bel de dierenarts.  Ik kan een half uur later terecht.  Ik tril helemaal want Cosmo is duidelijk heel erg ziek.

Gelukkig kan Rick zijn vergadering verzetten en gaat hij mee.  We moeten even wachten in de wachtkamer en ik weet gewoon dat Cosmo nu gezien moet worden.  Ik ben een bonk zenuwen want wat is het vreselijk hem zo te zien lijden!  Kon hij maar praten!

Katja maakte een collage van Cosmo in betere tijden

We krijgen Jacque Stahl als dierenarts, die ontzettend lief is voor Cosmo.  Ze ziet wel meteen dat ik gelijk heb.  Cosmo's buik is keihard en ze denkt vrijwel meteen te weten hoe dat komt. Ze denkt dat er een tumor op zijn milt zit die open is gebarsten.

Ze neemt Cosmo mee naar achteren om een naald in zijn buik te steken.  Niet veel later komt ze terug met een buisje vol bloed.  Heel ernstig dus en de enige hoop is opereren en de milt verwijderen.  Verslagen geven Rick en ik toestemming en nemen afscheid van Cosmo.

Dr. Stahl is eerlijk en zegt dat sommige honden de operatie niet overleven en soms de kanker zo uitgezaaid is dat euthanasie de enige optie is.  Ze belooft te bellen zodra ze meer weet.

Wij stellen de kinderen op de hoogte en gaan dan naar Starbucks want ik heb nog niets in mijn maag. Omdat het duidelijk te zien is dat ik heb gehuild haalt Rick koffie en Bantam bagels voor mij. Thuis treffen we Kai en Bea ook helemaal bezorgd.

Eigenlijk zouden we naar Richmond gaan vandaag, maar daar heeft niemand meer oren naar.  Ik heb mijn personal training van vanochtend ook afgezegd, maar hijs mezelf wel naar boven voor een uur cardio op de elliptical.

Het wachten duurt eindeloos!  Ik ben dan ook blij als Rick voorstelt lunch van Panera te bestellen en op te gaan halen. Mijn telefoon gaat mee, maar blijft stil.  Dr. Stahl had gezegd dat we na enen van haar konden horen dus we zitten op hete kolen.

Als de telefoon dan eindelijk gaat laat ik Rick opnemen.  Ik hoor het gesprek van de andere kant wel en het lijkt redelijk goed nieuws te zijn. Cosmo is goed door de operatie gekomen en het waren inderdaad een aantal tumoren op zijn milt.  Dat is het goede nieuws.

Het slechtere nieuws is dat dr. Stahl er vrijwel zeker van is dat het kanker is aangezien er uitzaaiingen zijn op Cosmo's lever.  Ze raadt aan dat we een afspraak maken met het Hope Center waar ze goede oncologie voor honden hebben.  Tenzij we weer van haar horen kan Cosmo morgen naar huis.

Ondanks de heel nare kankerdiagnose zijn we toch wat opgelucht met het vooruitzicht nog wat tijd met Cosmo te krijgen.  Vanochtend dacht ik hem voor het laatst gezien te hebben. 

Ietwat opgelucht gaat Rick weer aan het werk en Kai en Bea gaan de mall nog eens opzoeken.  Het is inmiddels vijftien graden en zonnig en ik ga voor op de stoep zitten lezen.  Even later moet Rick een conference call doen en neem ik Orion mee de achtertuin in.

Little did I know...

Als om half vijf het nummer van de dierenarts op mijn scherm verschijnt slaat de angst me om het hart.  Inderdaad klinkt dr. Stahl een stuk minder blij dan een paar uur geleden.  Cosmo's lichaam weigert rode bloedlichaampjes aan te maken en zijn organen zijn aan het uitvallen.  Ze raadt ons aan zo snel mogelijk te komen om afscheid te nemen.

In een kleine paniek roep ik Rick, die gelukkig net klaar is met zijn conference call.  Ook bel ik Kai en maan hem met Bea naar de dierenartsenpraktijk te komen. Zij schrikken natuurlijk ook enorm.  Ook de meisjes stel ik op de hoogte, al zijn die beiden op school en Katja heeft een tentamen.  Moeilijk voor haar om haar gedachten erbij te houden.

Bij de praktijk worden we meteen naar Cosmo gebracht.  Die kijkt direct op als hij onze stemmen hoort.  Dr. Stahl heeft tranen in haar stem als ze ons verteld dat ze echt niet denkt dat hij hier bovenop zal komen.  We kunnen heel veel geld uitgeven om zijn leven een paar dagen te verlengen, maar dat raadt zij (natuurlijk) niet aan.

Even kijkt hij op als hij weet dat ik verdrietig ben

Rick en ik hebben genoeg honden en katten gehad om te weten dat we niet egoistisch moeten zijn.  Bovendien verlengt zoiets ook onze spanning want het eindresultaat is toch het verlies van je geliefde huisdier, of dat nu vandaag is of over een maand met allerlei miserabel makende medicijnen.

We krijgen ruim de tijd om afscheid te nemen.  Eigenlijk vind ik dit heel fijn in plaats van in een kille behandelkamer op een metalen tafel.  Cosmo ligt in een grote kennel.  Groot genoeg voor ons om naar binnen te gaan. 

Om de beurt knuffelen we hem en vertellen hem hoeveel we van hem houden en hoe we hem gaan missen.  Er wordt heel wat gehuild en gelukkig zijn er zakdoekjes om onze neuzen te snuiten.  Iedere keer als ik snik licht Cosmo zijn kop op en lijkt naar me toe te willen komen.  Zo heeft hij zijn hele leven voor mij "gezorgd" met zijn hondenliefde.

Als Katja klaar is met haar tentamen vertellen we ook haar dat het tijd is om afscheid te nemen.  Dr. Stahl is intussen na een paar emotionele hugs naar huis en dr. Stocks nam het van haar over.  Rick haalt haar dus om te zeggen dat we klaar zijn (voor zover dat ooit mogelijk is).

Dr. Stocks vertelt dat zij net hetzelfde mee heeft gemaakt met haar Duitse herder.  Hij leefde maar een maand na de operatie en ze verzekert ons ervan dat we de juiste beslissing nemen.  Ze draait Cosmo om, zodat we hem alle vier kunnen aaien en injecteert hem dan met de medicijnen.

Dit is de eerste keer dat ik gebleven ben tot het hart van het dier stopte.  Om de een of andere reden heb ik er veel meer vrede mee op deze manier.  We hebben warm afscheid kunnen nemen en Cosmo tot het laatste moment laten voelen hoeveel liefde er voor hem is.

Gelukkig mogen we via een zijdeur naar buiten.  Daar moeten we allemaal even flink huilen en elkaar troosten voor we gaan rijden.  Onderweg heb ik het regelmatig diep uit mijn wezen te kwaad.  Ik ben Rick dankbaar dat hij rijdt.

Thuis wacht ons natuurlijk Orion en zoals ik had gehoopt is hij broodnodige therapie.  Ik had alleen zo gedacht dat pas over een jaar of vier nodig te hebben.  Wat is het opeens snel gegaan.  Cosmo was zo vief en plotseling nam de kanker hem van ons weg.

Op Facebook krijg ik enorm veel lieve berichtjes en een persoon schrijft hoe fijn het is dat wij de optie hadden Cosmo niet te hoeven laten lijden.  Haar moeder is terminaal ziek en bijna niets meer, maar ze moet wachten tot de dood haar komt halen.  Hoe moeilijk euthanasie ook is het zou ook hier in de VS voor mensen een optie moeten zijn.

We zijn allemaal uitgehuild en krijgen ook wel trek. Bea heeft zin in soep en besluit dat het Thais eten wordt. Dat vinden wij allemaal prima.  Ik bestel ook soep en een paar voorafjes. Het voelt raar zonder een bedelende Cosmo naast me.  Hij was zo'n deel van mijn leven, maar ik probeer me te troosten met de vele herinneringen.

Ook de meisjes delen allerlei leuke foto's van hem.  Ik weet dat wij Cosmo het beste leven hebben gegeven wat hij maar kon hebben.  Ik ben heel blij dat Kai in persoon afscheid heeft kunnen nemen met zijn vriendin als steun.  Ik hoop dat de film "A Dog's Purpose" waar is en dat Cosmo's lieve ziel reincarneert in een andere hond, die nog een familie blij maakt.

Cosmo, mijn eeuwige vriendje 15/11/2006-21/3/2017

Lekker rustig dagje, mag ook weleens

Rick hoeft vandaag niet vroeg op en we staan tegelijkertijd op voor de verandering.  Voor mij iets vroeger dan gewoonlijk en voor hem iets later.  Rick laat de honden uit en we ontbijten samen, gezellig. We verzuchten tegen elkaar dat het maar goed is dat we elkaar zo leuk vinden, zoveel tijd spenderen we tegenwoordig met zijn tweeen, ha ha.

Als Rick naar zijn werk vertrokken is neem ik de honden de achtertuin nog even in.  Dan rijd ik naar Anytime Fitness.  Er zitten wat spatjes regen op mijn voorruit, maar het is toch vrij zonnig en weer warm voor de tijd van het jaar.

Vandaag hoef ik enkel een uur cardio te doen.  Dat voelt kort in vergelijking met de dagen dat ik personal training heb en anderhalf uur sport. Gelukkig, want ik wil optimaal van voorlopig weer de laatste warmere dag genieten.

Daartoe neem ik de honden een half uur de achtertuin in.  Zij rennen weer lekker met de hond van de achterburen.  Alleen zijn er delen van de tuin nog heel modderig en het is zaak Orion daar uit te laten.  Gelukkig wordt hij niet meer zo modderig als een paar weken geleden.

Nu Kai een begin heeft gemaakt met trucjes leren aan Orion probeer ik dat twee keer per dag ook te doen.  De honden vinden het duidelijk leuk al is Orion een stuk ongeduldiger dan Cosmo (natuurlijk).  Ik hoop hiermee ook te laten zien dat ik echt wel de baas ben.  Kunstje niet goed gedaan, dan geen snoepje.

Na mijn douche is het alweer na enen.  Ik bestel een avgolemono soep van Plaka Grill en geniet daar voor in het zonnetje van.  Daar blijf ik tot half vier zitten!  Ondanks de harde wind en de vallende temperaturen is het in de volle zon bijna te warm met lange mouwen.  Je kunt echt merken dat we op de hoogte van Rome zitten aan de sterkte van de zon.

De rest van de middag besteed ik afwisselend in de achtertuin met de honden of met weer een training sessie.  Orion heeft die echt nodig en ik zou willen dat ik meer mensen aan de deur kon krijgen om zijn geblaf af te leren.  Verder is hij zeer gehoorzaam, ik wil bijna zeggen gehoorzamer dan Cosmo.

Als Rick thuiskomt besluiten we naar Taco Bamba te gaan om te eten.  Het is altijd weer even moeilijk wat te kiezen. Dit keer neem ik de al pastor en black sheep.  Een volgende keer waag ik me toch aan de tripa.  Ooit at ik dat in Frankrijk en vond het vreselijk, maar ik heb nu al van veel mensen gehoord dat het erg lekker is.

Op de terugweg halen we nog even wat boodschappen bij Whole Foods.  President Trump heeft vandaag aangekondigd 20% belasting op producten uit Mexico te gaan heffen om voor zijn vermaledijde grensmuur te betalen.  Dat betekent dus dat de mensen, die voor hem gestemd hebben, die 20% gaan betalen.  Ik heb al een heel aantal tweets van zijn stemmers voorbij zien komen, die spijt hebben, tja.

Zin in morgen heb ik bepaald niet, want ik moet die vervelende kroon laten vervangen. Liggen in de tandartsstoel voor uren maakt dat ik me daarna altijd vreselijk voel, vooral ook omdat ik geen tijd heb te sporten.  Maar ik zal er voor het weekend vanaf zijn en daar ben ik blij om.

Alweer een lenteachtige dag

Rick vertrekt al vroeg naar zijn werk en vertelt de honden al uit te hebben gelaten.  Dan kan ik nog even blijven liggen.  Om half negen houd ik het bed ook voor gezien en begeef me in gezelschap van de honden naar beneden.  Cosmo's kop ziet er een stuk beter uit, het medicijn helpt al snel!

Als ontbijt maak ik roerei van Egg Beaters, tomaat en Parmezaanse kaas en een flinke kop koffie.  Dan laat ik de honden nog eens uit. Orion gedraagt zich vandaag voorbeeldig, luistert, kijkt waar ik ben en alles.

Net las ik in een van mijn Australian Shepherd groepen dat zijn gedrag heel normaal is voor een Aussie "tiener".  Dit ras probeert altijd te zien hoe ver ze kunnen gaan.  Wij hadden kennelijk geluk met makke Cosmo, hoewel ik Orions persoonlijkheid ook erg leuk vind.  Alleen dat geblaf tegen vreemden...

Na mijn eten laat ik de honden nog even uit en rijd dan naar Anytime Fitness.  Ik heb personal training om kwart over elf en wil daarvoor een uur cardio doen.  Sharon vraagt echter bij mijn binnenkomst of ik nu personal training wil want Marcella had een noodgeval. Prima wat mij betreft.

Op mijn Simply Fit board doen we weer allerlei oefeningen.  Het blijft van interesse voor iedereen bij de sportschool.  Volgens mij ben ik een wandelende advertentie ervoor.  Misschien moet ik wat geld vragen aan Lori Greiner van Shark Tank, die het product steunt en adverteert. 

Zulk lekker weer!

 

Na de personal training doe ik bijna een uur cardio en krijg mijn 10000 stappen bijeen.  Ik zie mijn buurvrouw en we kletsen even bij.  Dan haast ik me naar huis en waag het erop de honden in de nog ietwat modderige achtertuin te laten.

Vooral Orion heeft die beweging gewoon nodig.  De hond van de achterburen is buiten en ze rennen langs het hek.  Uiteindelijk valt de modderigheid erg mee. Ik hoef alleen de poten schoon te maken.

Na mijn douche haal ik een Chop't salade voor mijn lunch.  Ik eet hem buiten op, want het is weer heerlijk weer met zo'n 16 graden.  Als het zo blijft gaat deze winter lekker gauw voorbij. Ik voel me ook stukken beter dan gisteren.

Jammer genoeg kan ik niet lang genieten van het lekkere weer want ik heb een doktersafspraak.  In de wachtkamer klets ik met een jonge moeder wiens dochtertje maar liefst vijf prikken krijgt vanmiddag. Het meisje is er erg rustig onder, de moeder vertelt dat haar oudste dat allerminst is.  Onze oudste vroeger ook niet en die wordt nu verpleegster, het kan vreemd lopen.

De verpleger, die mijn bloeddruk e.d. opneemt, is superaardig.  Mijn bloeddruk is eindelijk eens goed en hij is gewoon een echte cheerleader.  Ik zou willen dat je ook een verpleegster/verpleger zou kunnen boeken, want hij maakte dat mijn bloeddruk normaal was. Een echte gave!

Mijn nurse practitioner komt niet veel later.  Ik ben ook echt dol op haar.  Ze luistert, ze neemt haar tijd, ze is open voor mijn opmerkingen en we hebben een goed gesprek. Ze behandelt me als een gelijke waar het op mijn gezondheid aankomt en daar heb ik lang naar gezocht.  Ik loop dan ook opgelucht weer naar buiten. Misschien kan ik ooit die witte jassenangst kwijtraken.

Thuis neem ik de honden nogmaals de achtertuin in, want het is zulk heerlijk weer! Lorraine is er ook met haar twee Deense doggen en Orion en Phil blaffen tegen elkaar.  Of ons gras achter ooit weer beter zal worden weet ik niet. Die hondenpoten doen veel schade.

Dan doe ik Orion in zijn bench en neem Cosmo mee naar het dierenziekenhuis waar hij zal verblijven tot wij terug zijn van ons weekendreisje. Ik denk dat het goed voor hem zal zijn even weg te zijn van zijn drukke "broer".

Orion lijkt het gemis van Cosmo niet eens te merken als ik terugkom en even gaat het door mijn hoofd en hart dat het zo zal zijn als we Cosmo voor het laatst wegbrengen. Hopelijk is dat nog jaren weg! Ik neem Orion weer de achtertuin in en geef hem dan eten.

We spelen een beetje en dan bestel ik een Uber om naar Sea Pearl te gaan voor Sara en mijn laatste maandelijkse happy hour daar. Sara stelt voor voortaan te gaan lunchen en dat komt mij ook zeker beter uit, al zal ik het eten van dit happy hour missen.

Het is nog licht om kwart over vijf, hoera!

De sushi is weer heerlijk en mijn favoriete crispy cake met tonijn, maar ik probeer ook eens de kip dumplings en de spiesjes met zeebaars.  Alles is even lekker en het gesprek vloeit als gewoonlijk vlot.  Grappig hoe Sara en ik zo anders kunnen zijn en het toch heel goed met elkaar kunnen vinden.

Verschillen tussen ons bijvoorbeeld, zij is Joods, ik ben niets, maar vier Kerst. Zij heeft geen kinderen en is niet getrouwd, ik heb natuurlijk beiden.  Zij spreekt alleen Engels, ik meerdere talen.  Maar overeenkomsten zijn reizen, films, wandelen/sporten en meer.  We hebben altijd meer dan genoeg gesprekstof.

Zeven uur komt dan ook al gauw en Rick haalt me op. Hij biedt Sara een lift, maar zij heeft haar auto hier. Thuis is onze zeer enthousiaste puppy natuurlijk blij ons te zien. Hij vindt altijd een speeltje en loopt daar dan enthousiast mee achter ons aan terwijl wij hem negeren als deel van de training.  Het is werkelijk lachwekkend.

Rick heeft dingen te kijken in de basement en ik doe mijn voeten omhoog en kijk o.a. Undercover Boss. Dat is altijd een leuke serie vind ik, dit keer is het over een koffiebedrijf, Coffee Bean and Tea Leaf.  Een bedrijf dat wij niet kennen, laat wel zien hoe groot dit land is weer eens.

Morgen beginnen we aan de eerste reis van dit jaar en ik heb er zoveel zin in! Lekker weer in de zon en warmte, misschien blijf ik er gewoon wel, ha ha.  Het volgende blog zal dus uit Florida komen.

Dierenarts met Cosmo

De honden hebben weer lekker rustig geslapen, maar om half acht hoor ik Cosmo opeens hoesten.  Gelukkig blijkt hij verder okay, maar de linkerkant van zijn snuit is nog steeds opgezwollen.  Nadat ik de honden hun behoeftes heb laten doen bel ik dan ook de dierenarts.

Helaas werkt de dokter met de Australische herders vandaag niet, maar ik wil niet wachten.  Ik maak dus een afspraak voor tien over half tien. Ik bedenk me dat ik dan mijn ontbijt wel met een van de vele Starbucks cadeaubonnen kan halen.

Daar geef ik het stapeltje aan Beth, die er altijd is en mij zelfs bij mijn voornaam kent al kom ik er echt niet zo vaak.  Er blijkt nog $45 op de verschillende kaarten te zitten!  Beth zet dat allemaal op een kaart en ik bestel mijn "gratis" ontbijt van een Americano met de "egg bites" van eiwit en geroosterde paprika, ik vind die erg lekker.

De Starbucks ligt op weg naar de dierenartsenpraktijk dus ik kom daar keurig op tijd aan.  De dierenarts is een jonge vrouw, die superlief is met Cosmo. Zoals ik gisteren al dacht denkt zij ook aan een infectie van een ondiepe beet van Orion.  Die bloeden nauwelijks en daardoor treedt er al gauw een ontsteking op.

Cosmo's gebit ziet er goed uit en omdat zijn klier is opgezet denkt ze niet dat het een allergische reactie op een insectenbeet is.  Ze geeft antibiotica en een ontstekingsremmer mee en raadt aan om Cosmo dit weekend, als wij op reis zijn, in hun kennel in het dierenziekenhuis te doen.  Zo'n infectie kan zich gauw verspreiden en zo krijgt hij ook wat rust van Orions bekje.

Thuis geef ik Cosmo meteen zijn medicijnen en ga dan op de plaats rennen als beweging.  Ik wil Orion namelijk niet weer in zijn bench moeten doen om mijn oorspronkelijke sportschool plan na te komen.  De elliptical boven is geen optie, want Orion wil de hele tijd met Cosmo spelen en die heeft daar geen zin in met zijn pijnlijke lip.

Zo goed en zo kwaad als het gaat al hondenscheidsrechter spelend krijg ik binnen het uur tienduizend stappen bijeen.  Intussen kijk ik naar House Hunters International en een ervan speelt in Amsterdam.  Ik vind dat het relatief best vaak in Nederland plaatsvindt.  Delft, Amsterdam, Groningen, dat is toch wel erg leuk om te kijken.

Als ik klaar ben loop ik rillend buiten nog een stuk met de honden. Het is even droog, want de hele dag valt er al een kille regen.  Orion gedraagt zich prima en Cosmo voelt zich duidelijk niet lekker, want hij trekt helemaal niet.

Toch snuffelt hij wel en eet ook goed dus ik hoop dat het met medicijnen beter wordt, want de dierenarts bracht de mogelijkheid van een tumor ook nog naar voren. Ik ben met onze kinderen altijd op mijn intuitie afgegaan en had het vrijwel altijd goed en dat hoop ik in dit geval dus weer.

Met de honden gaat de tijd altijd veel sneller dan ik denk.  Opeens moet ik me haasten om nog lunch en benzine te krijgen voor ik mijn nagelafspraak heb.  Ik besluit nog eens mijn Starbucks bonnen te gebruiken en haal een broodje met mozzarella, spinazie, tomaat en pesto en een ijsthee.

Bij de Safeway gooi ik de van vol en alweer precies op tijd loop ik de Mint nagelsalon binnen.  Dit keer doet Jennifer mijn nagels en ik kies een glitterige kleur blauw.  Ik heb mijn FitFlops mee, zodat het goed kan drogen.  Het ziet er natuurlijk belachelijk uit ermee te lopen met dit koude en regenachtige weer, maar zo blijft de nagellak mooi.

Het plenst als ik terug naar de van loop en ik heb geen zin in Target, want dat is nog een hele wandeling.  Toch heb ik een paar toiletspullen nodig dus op de terugweg parkeer ik recht voor een Rite Aid en ren naar binnen.  Daar vind ik precies wat ik nodig heb.

Eigenlijk wilde ik wat Pokemon Go spelen in het Mosaic District, maar daar was het te koud en regenachtig voor.  Ik besluit dat dan maar in Vienna vanuit de auto te doen en vang een paar leuke.  Rick belt dat hij later thuiskomt dan verwacht.

Thuis laat ik de honden nog eens uit en ik denk dat wel verbetering zit in Cosmo's zwelling.  Ze ruiken duidelijk een vos of een hert want zijn beiden zeer alert.  Ik zie er geen dus misschien was het alleen de lucht.

Rick haalt op zijn terugreis meer eten voor Orion en we geven de honden eten.  Ik bel onze buren dat zij enkel voor Orion en Snickers zullen hoeven zorgen en dan bestellen we Chinees als avondeten.  Ik heb hot and sour soep en Singapore rice noodles wat een enorme portie is. 

Wat ik er niet van eet zet ik naast me neer en Orion zou daar heel graag een hapje van krijgen. Hij legt zijn hoofd net naast het bord neer, maar hij weet dat hij het niet mag eten. Zo schattig, hij kijkt ook echt zo naar mij van "mag ik"?  Maar hij luistert goed en raakt dat eten niet aan.  Op dat vlak is hij dus wel goed getraind.

Cosmo lijkt vanavond ook een stuk beter.  Hij komt ook even knuffelen en eet zelfs een botje wat hij gisteren niet deed. Ik krijg zo echt het gevoel weer moeder te zijn, maar dan van viervoeters!

Dr. Martin Luther King Jr. Day

Sinds vorig jaar heeft Rick vrij op Dr. Martin Luther King Jr.'s Day.  Op deze dag rond zijn verjaardag (hij zou 88 zijn geworden dit jaar) wordt de burgerrechtenleider herdacht.  Dit jaar des te belangrijker vanwege de raciale haatmisdaden die na de verkiezing van Trump ernstig omhoog zijn gegaan.

We hoeven ons dus niet te haasten en staan rond half negen op.  Na de honden uitgelaten te hebben maken we ontbijt.  Ik heb Egg Beaters met geraspte Parmezaanse kaas en tomaat op mijn "menu" staan.  Maar waar zijn de tomaten, die Rick zich toch zeker herinnert gisteren in de tas te hebben gedaan.  Waar we ook kijken, ze zijn er niet.  Dan maar ontbijt zonder, smaakt ook lekker.

Rick gaat zijn haar laten knippen en boodschappen doen terwijl ik naar de sportschool ga.  Daar doe ik eerst wat cardio en dan komt Sharon me halen.  Ik heb mijn Simply Fit board weer mee en we doen er allerlei gewichtenoefeningen op.   Dan nog wat cardio en ik heb het sporten weer gehad voor vandaag.

Als ik thuiskom is Rick er met de honden op uit.  Heerlijk, even die taak op zijn schouders te weten, zo'n puppy is toch wel vermoeiend!  Ik merk ook dat ik niet meer ben wie ik tien jaar geleden was of misschien is het door de winter en mijn daardoor toch altijd verminderde energie.

Na een lekker warme douche kom ik opgefrist weer beneden en zijn Rick en de honden er ook weer.  We ontspannen even en dan gaat Rick zijn lunch halen en komt Lia om met mij te gaan lunchen.  Wij waren beiden vergeten dat de mannen vrij zouden zijn, dus die moeten voor hun eigen lunch zorgen.

Lia en haar man gaan helaas in juli ook alweer terug naar Nederland en moeten dan een tijdje in een hotel hier voor ze vertrekken.  Lia wil graag het Mosaic District beter leren kennen waar het Hyatt House is waar wij drie maanden woonden.

Daar is natuurlijk een enorme keuze aan restaurants en we kiezen na wat wikken en wegen Sisters Thai.  Dat is duidelijk zeer populair! Gelukkig kunnen we nog een tafeltje krijgen.  De atmosfeer hier is ook zo leuk met wanden vol boeken en snuisterijen.

Lia en ik bestellen beiden soep, zij de Tom Yum, die wat pittig is en ik de wonton soep.  Erg lekker vinden we ze.  Dan hebben we ook een salade, Lia met verschillende groentes en garnalen en ik de papayasalade met garnalen. 

De mijne is echter zo zuur dat ik na een aantal happen maagpijn krijg.  Ik kan hem dan ook niet helemaal op. Dat is natuurlijk wel jammer.  Ik heb het bij andere restaurants lekkerder gehad. Met de soep heb ik toch meer dan genoeg gegeten.

Na het eten lopen we nog even door het Mosaic District om Lia te laten zien wat er zoal is.  Het is dat wonen in een hotelkamer gewoon niet fijn was, maar anders hadden we het hier prima toen we hier woonden.

Lia en ik willen binnenkort weer afspreken want het is gewoon gezellig zo samen te lunchen of iets anders te ondernemen.  We missen allebei Anja met wie we de afgelopen jaren zoveel ondernamen. 

Het is hier wel altijd weer een komen en gaan van contacten.  Zelfs mijn langste vriendin hier, Claudia, wil over anderhalf jaar wegverhuizen naar Florida.  Het is dan ook telkens zaak weer nieuwe contacten te leggen.

Rick en ik ontspannen een paar uur voor we naar de bioscoop willen.  We hadden echter eerder kaartjes moeten kopen voor Hidden Figures en komen nu in de eerste rij te zitten.  Gelukkig zijn de zalen tegenwoordig groot genoeg dat die ver genoeg van het scherm is dat je geen nekpijn krijgt.

Het is werkelijk een van de beste films die ik in lange tijd heb gezien.  Wat een verhaal en nog waar gebeurd ook!  Ik ben teleurgesteld als hij afgelopen is want ik had de levens van die drie dames nog wel verder willen volgen.  Morgen ga ik er meer over lezen, want alle drie zijn bekende NASA medewerksters geweest (de hoofdpersoon leeft nog en is 97!).  Ga hem kijken, mensen, ik dring erop aan!

Het is half zeven als we de zaal uitlopen en we besluiten in de mall een hapje te gaan eten.  Bij Seasons 52 vinden we een paar stoelen aan de bar.  Ik bestel een kop soep met boerenkool en chorizo en een kreeft flatbread.  Rick heeft chili en een kip flatbread.  We smullen ervan!

Thuis merk ik op dat de linkerkant van Cosmo's snuit helemaal opgezwollen is.  Hij lijkt er niet veel last van te hebben want eet gewoon.  Morgen duidelijk tijd voor de dierenarts.  Het is of een infectie of een of andere beet, maar ik denk het eerste.

Rick vertrekt naar Pennsylvania voor vannacht dus hij neemt afscheid.  Ik ben toch een bezorgde hondenmoeder en plaats een foto van Cosmo met vraag op een Australian Shepherd Facebook groep.
Andere Aussie eigenaren raden aan hem Benadryl, een antihistamine, te geven. 

Die heb ik niet in huis, maar gelukkig de buren wel.  Wat zou ik zonder hen moeten?  Sommige hondeneigenaren vinden ook dat ik vanavond nog naar de dierenarts moet, maar ik kan niet in het donker rijden en Cosmo lijkt er verder niet veel last van te hebben. 

Duimen jullie dat het overnacht niet veel erger wordt?  Dan zou ik me zo enorm schuldig voelen, maar een Uber of taxi is met een hond geen optie en een dierenambulance kennen ze hier niet.  Ik hoop dat de Benadryl helpt.  Wordt vervolgd...

Cosmo is alweer tien!

Voor ik opsta lees ik iedere ochtend mijn emails en WhatsApps.  Vanochtend is er leuk nieuws van mijn jongste broer, Erik.  Hij heeft zijn nieuwe baan gekregen en wordt financieel directeur van FC Twente.  Hij staat er zelfs mee in de krant (en was op het nieuws vanavond zag ik ergen al heb ik die uitzending nog niet kunnen vinden).  Opeens ben ik zus van een BNer, ha ha.

Rick moet al vroeg naar zijn werk, maar ik heb een compleet open dag.  Het is Cosmo's tiende verjaardag alweer en als ik de honden eten geef krijgt hij er een extra snoepje bij. Hij is nog zo actief voor tien jaar, ik hoop dat we hem nog een goed aantal jaren bij ons mogen hebben.

Terwijl ik met Christine klets probeer ik mijn uur op de elliptical te doen.  Christine voelt zich erg eenzaam in zeer conservatief Alabama.  Woonden we maar weer dichter bij elkaar en konden we deze telefoontjes maar weer in persoon doen, maar helaas, we zullen het ermee moeten doen.

Intussen is Orion vooral erg rusteloos.  Ik neem hem mee voor een wandeling en gebruik als hij zich niet gedraagt de "waterbommen", die zondag zo goed hun werk deden. Of ik het fout doe of dat Orion er alweer aan gewend is, maar hij springt niet meer achteruit en ruikt aan het plastic zakje en likt het water op.  Het zou grappig zijn, ware het niet dat ik wat ontmoedigd word en me afvraag of we hem ooit goed getraind zullen krijgen.  Morgen bel ik Mark, de hondentrainer, op voor advies.

Achter in de tuin is het het leukst met de honden.  Daar apporteert Orion met plezier de ballen, die ik gooi, en krijgt zo de nodige beweging.  De buren achter ons hebben ook een nieuwe hond en daarmee rennen (en blaffen) ze langs het hek.

Tegen de tijd dat ik zin heb lunch te gaan halen zijn beide honden uitgerend.  Het is weer heerlijk herfstweer met zestien graden en zon.  Ik besluit bij Noodles & Company de penne rosa met extra spinazie en tomaat te bestellen.  Op hun terras geniet ik ervan.  Voor dit weekend zag ik winterse temperaturen dus het is zaak deze week nog even zoveel mogelijk buiten te zijn.

Na het eten koop ik een paar verjaarskaarten bij Walgreens, maar ze hebben geen cadeautasjes.  Ik bedenk me dat ik die ook veel goedkoper bij de $1 winkel kan krijgen en ga daarheen.  Met een stapeltje cadeautasjes, ook al een paar voor Kerst ga ik naar de kassa. 

Het is echter onder de $10 en om met mijn pinpas te betalen moet ik meer dan $10 hebben.  Ik koop er ook nog een warm paar handschoenen bij voor $5, want ik heb het niet contant. Handschoenen heb ik altijd nodig.

Nadat de honden weer lekker in de tuin hebben gerend neem ik Cosmo mee naar Petco.  Ik vind het ook weleens fijn om iets alleen met hem te doen.  Hij geniet enorm van alle luchtjes en ik laat hem zijn snoepjes uitkiezen.  Dat doet hij vrijwel letterlijk, want hij vindt een pindastaafje dat hij bijna open knaagt.

Omdat Orion ongetwijfeld al het lekkers van Cosmo zou stelen geef ik het hem al in de van.  Hij smult van dat pindastaafje en zoete aardappel"frietjes" in pindasaus.  Zo lief hoe hij er echt van geniet.  Even weg van die energieke plaaggeest, Cosmo laat hem af en toe weten dat het genoeg is geweest, maar is eigenlijk veel te lief.

Lorraine is buiten als we thuiskomen en we kletsen een tijdje.  Zij verzekert me ervan dat Patricia en zij met graagte voor de honden zullen zorgen als Rick en ik op reis gaan.  Wij willen absoluut niet dat zij zich verplicht voelen, maar Lorraine weerlegt dat helemaal.  Alweer ben ik zeer dankbaar voor zulke fijne buren!

Voor Rick thuiskomt kijk ik weer eens een aantal Nederlandse shows.  Is er hier iemand, die Baby te Huur volgt?  Volgens mij zou je zo'n programma hier in de VS vanwege verzekeringsgedoe nooit zien.  Weliswaar krijgen de stellen met de baby en peuter een nanny erbij, maar ook de wat oudere kinderen moeten nog flink supervisie hebben. Ik vind het een leuk programma.

Rick verrast me met sushi als avondeten.  Dat gaat er altijd heel erg goed in, natuurlijk.  Cosmo is nu toch wel heel moe van het rennen in de tuin en Orion van al zijn kapriolen.  Met twee slapende honden kunnen Rick en ik dus rustig tv kijken.  Zoals we hier zeggen: Peace out!

Prachtige herfstdag en gelukkig goed nieuws van de dierenarts

Rick lag er gisteravond al om acht uur in en ik hield het nog tot tien uur uit.  We zijn beiden voor dag en dauw wakker en Rick houdt het om zes uur al niet meer uit in bed.  Ik blijf nog een uurtje liggen, maar dan is het voor mij ook genoeg geweest.

We hebben geen melk meer dus Rick gaat die halen en tegelijkertijd ook venti koffies, want die hebben we wel nodig, en broodjes van Starbucks.  Dan maakt Rick zich langzamerhand klaar om naar zijn werk te gaan.

Vroeger dan gewoonlijk, al om negen uur, sta ik op de elliptical.  De honden spelen om me heen maar ik maak me zorgen om Cosmo, want ik voelde gisteravond opeens een bobbel op zijn buik.  Hij beweegt heen en weer wat meestal een lipoma (vetophoping) betekent, maar ik maak toch maar een dierenartsafspraak voor vanmiddag.

Al Suske en Wiskes lezend gaat het uur snel

Dan is het tijd om van het schitterende herfstweer te gaan genieten.  De lucht is knalblauw en de bomen lijken wel in brand te staan. In die twee weken zijn de kleuren opeens op hun hoogtepunt gekomen.

Ons uitzicht in de achtertuin 

 

 

Eerst neem ik Orion mee en dan kan ik niet fotograferen want dat is puur training.  Hij doet het inmiddels goed met het langs mensen en zelfs honden lopen.  Vandaag is nieuw dat hij achter langsrijdende auto's aan wil.  Dat wordt weer een vraag voor de trainer want de waterspuit voorkomt dat niet en het is natuurlijk heel gevaarlijk. 

Na drie kwartier is Orion duidelijk moe en ik ook.  Ik wissel hem uit voor Cosmo en met hem neem ik mijn telefoon wel mee. Cosmo wil niet zo ver lopen, ik denk dat Orion hem goed moe maakt, want ze hebben de hele ochtend al samen gespeeld. Over elf dagen wordt hij al tien en iedereen zegt dat hij er zo goed uitziet, maar ik merk wel dat hij wat ouder wordt.

 

 

 

Intussen loopt het tegen lunchtijd en ik heb erge zin in een salade.  Het is er het perfecte weer voor en ik haal er een bij Chop't.  De "chopper" (de salade wordt door elkaar gehakt als het ware) herkent mij en vraagt waar ik ben gebleven.  Ik vertel hem dat ik net terug uit Europa kom en het wordt een leuk kort gesprek. Dat vind ik toch altijd weer gezellig hier in de VS.

Voor het huis in de warme zon geniet ik van het mengsel van smaken.  Eigenlijk heb ik een waslijst van dingen, die ik wil doen, maar we hebben in Epernay een doos met champagne besteld. Die wordt vandaag bezorgd en zijnde in de VS moet er iemand boven de 21 voor tekenen.

UPS komt echter maar niet dus mijn boodschappenlijstje zal tot morgen moeten wachten.  Gelukkig is niets echt urgent.  Dit is dan ook mijn kans om thuis te zijn terwijl de schoonmaaksters komen.  Zo kan ik Orion in goede banen leiden.

Dat blijkt uiteindelijk helemaal niet nodig.  Er komt geen piep uit Orion terwijl zij om ons heen bezig zijn.  En dat was nodig!  Wat een haren van die honden na twee weken en ik heb zelfs al wat schoongemaakt voor de dames kwamen.  Nu hebben we weer even een sprankelend schoon huis.

Rick is intussen weer thuis uit zijn werk en kan op UPS wachten, terwijl ik Cosmo naar de dierenarts neem.  Inderdaad komen ze nog geen tien minuten nadat ik vertrek.  Zal je altijd zien, maar als we er niet waren geweest hadden we het op moeten halen. Dat is meer dan een half uur rijden naar het distributiekantoor en ik ben blij dat we dat niet hoeven te doen.

Intussen wacht ik op de dierenarts.  Dat is vandaag Dr. Jones, maar eerst neemt een vriendelijke dierenartsassistente Cosmo's temperatuur en luistert naar zijn hart.  Dr. Jones blijkt zelfs twee Australische herders te hebben en raad eens naar wie ik voortaan ga vragen voor afspraken.

Hij is fantastisch!  Zo lief voor Cosmo, die sowieso al zo mak als een lam is.  Ik vertel hoe Orion een muilkorf aan moest toen hij hier was.  Hij vertelt dat hij dat bij een van zijn honden dat ook doet, al weet hij dat hij niet zal bijten.  Ik denk dat Orion dat ook niet zou doen, maar je weet het maar niet.

De bult op Cosmo's buik voelt voor hem ook als een lipoma, maar hij raadt toch aan er vloeistof uit te halen.  Er zijn namelijk nog vier andere mogelijkheden en hij zegt dat hij dat ook bij zijn honden zou doen.  Later blijkt dat hij mij die testen niet in rekening heeft gebracht, heel aardig!

Ietwat nerveus wacht ik in de wachtkamer.  Je weet toch maar nooit, maar gelukkig laten de testen voor vrijwel zeker zien dat het een lipoma is.  Dat blijkt uit een olieachtige substantie, die uit de bult komt.

Voor we op vakantie gingen heeft Orion een wondje in Cosmo's neus gebeten.  Dat is nog steeds niet geheeld en heeft Dr. Jones meer bezorgd dan het bultje.  Hij schrijft een creme voor en drukt me op het hart het in de gaten te houden. 

Toch opgelucht sta ik een uurtje later weer buiten.  Ik merk mijn jet lag nu ook wel en voel me heel moe.  Misschien ook wel de stress van meteen zorgen om mijn hondenbaby en meer. Pfff, vakantie is toch wel de beste manier om de geest te verzetten.

Thuis stelt Rick voor bij Pazzo Pomodoro te gaan eten.  Helemaal goed en ik voel me meteen weer thuis in deze gezellige bar.  De bartenders kennen ons en de mensen om ons heen zijn gezellig en maken een praatje. Dat is toch eigenlijk wel een groot verschil met de Fransen, die veel afstandelijker zijn over het algemeen (natuurlijk weer zeer generaliserend gesproken).

We beginnen met de prosciutto en verschillende kazen.  Dan probeer ik eens de gnocchi met mozzarella en tomatensaus, ze smaken zeer goed. Rick heeft een pizza en we genieten, al voel ik me supermoe!

Thuis gaan de voeten dan ook omhoog.  De hondjes zijn ook moe, vooral Cosmo.  We maken het weer tot tien uur en dan gaan we naar boven.  Grappig is dat we dit weekend voor de tweede keer terug naar wintertijd zullen gaan, want de VS is een week later dan de EU.

Op de helft van de week alweer

Rick heeft vannacht zijn wekker gezet voor vier uur om Orion even uit te laten.  Dat beviel goed, want we vielen beiden weer meteen in slaap daarna en er is geen ongelukje op het tapijt als Rick opstaat. 

Rick neemt de honden mee naar beneden wat nog even rust voor mij betekent.  Zodra Rick weer boven komt voor zijn douche heb ik echter weer een pup bovenop me.  Zo schattig, die hondenzoentjes!  Ik knuffel beide honden eens flink en sta dan ook op.

Het is grijs, koel en nat buiten, echt vreemd van meer dan dertig graden op vrijdag is het opeens echt herfst.  Natuurlijk is het eind september en was het ongewoon lang echt warm.  Gewoonlijk gaat de temperatuur iets langzamer naar beneden.

Na de honden eten te hebben gegeven (vanavond heb ik geleerd dat dat helemaal verkeerd is, waarover later meer) maak ik mijn ontbijt.  Ik snijd wat tomaatjes en doe die met twee eieren in een bakpan.  Het smaakt heerlijk met nog wat Parmezaanse kaas er overheen.

Orion gaat in zijn bench met een Kong gevuld met pindakaas en Cosmo krijgt zijn Kong ook met minder pindakaas.  Ik ben anders bang dat Cosmo straks dik gaat worden, want ik vind het niet eerlijk hem niets te geven als Orion het wel krijgt.

Bij de sportschool doe ik bijna een uur cardio voor Sharon me komt halen voor personal training.  Zij heeft drie (kleine) honden dus is helemaal geinteresseerd in Orion.  Als de honden er aan toe zijn heeft zij ook een riem voor twee honden voor me, heel fijn.

Het halve uur gaat snel en daarna haast ik me naar huis.  Het dreigt telkens te gaan regenen en zelfs onweren dus ik besluit de honden apart uit te laten.  Zo heb ik een hand vrij voor een paraplu.  Ook zei Sharon dat te doen zodat Orion ook alleen leert wandelen.

Als eerste neem ik Orion mee.  Hij doet het prima, alleen blaft hij naar iedereen, die hij ziet.  Als die mensen verder weg zijn houdt hij gauw op.  Een jongeman, die duidelijk Australische herders kent, wil hem ontmoeten.  Daar moet Orion helemaal niets van hebben.  Hij laat hem niet dichtbij komen zonder te blaffen.

Nu wil ik dat er niet helemaal uittrainen, want als vrouw alleen vind ik het niet erg als mijn hond mij beschermt.  Ik wil echter wel leren hoe ik Orion een teken kan geven dat hij op moet houden. Ik besluit thuis ideeen daarover op te gaan doen.

Terwijl ik met Orion loop hoor ik al een paar flinke donderklappen.  Duidelijk doen die hem niets.  Ik weet echter dat Cosmo dat niet fijn gaat vinden tijdens zijn wandeling.  Inderdaad wil die bij de eerste donderslag terug naar huis. Gelukkig had hij nog net tijd om al zijn behoeftes te doen.

Op het internet zoek ik naar hondentraining tips en zo kom ik op de site van Doggy Dan uit Nieuw Zeeland.  Zijn trainingsprogramma is goedgekeurd door de Amerikaanse SPCA en ik besluit het te gaan proberen.  Het is niet duur en klinkt zeer goed.  Vanavond hoop ik de eerste video's te bekijken.

Het onweer gaat om ons heen en ik laat de honden thuis en ga Vienna in.  Bij Panera bestel ik een lekkere Thaise wonton soep.  Vanmiddag komen de schoonmaaksters en wil ik Orion in zijn bench laten.  Ik denk echter dat hij dat helemaal niet goed gaat vinden als ik thuis ben.  Ik ga dus een lijstje met boodschappen afwerken.  Op de webcam app op mijn telefoon kan ik zien wanneer de schoonmaaksters weer vertrekken.

Als eerste haal ik nieuw vogel- en eekhoornvoer bij Birdwatchers.  Daar herkent de verkoopster me al.  Ze vertelt dat in haar tuin een hert het vogelvoer heeft gevonden.  Dat is nog eens iets anders dan onze eekhoorns.

Bij Petco koop ik een hondenbed voor in Orions bench.  Ik ben trouwens niet van plan de bench erg lang te blijven gebruiken, want ik heb er nog steeds wat moeite mee.  Hij is er echter duidelijk aan gewend en voelt zich er veilig in.  Cosmo wilde er nooit in en dat heb ik ook nooit geforceerd. 

Honden (en katten!) Halloween costuums

Een van twee gangpaden met hondensnoepjes, moeilijk kiezen!

Dan rijd ik naar Pan Am Center en gooi de van vol met de goedkope benzine van Safeway.  Bij Michaels geniet ik van de leuke herfstspulletjes.  Ik vind het niet fijn dat het kouder wordt, maar ik kan de kleuren en spulletjes van de herfst wel erg waarderen.  Ik koop er een witte (onechte) pompoen met stickers om thuis iets leuks van te maken.

Als ik niet veel later bij Starbucks aan de mint thee en een heerlijke chocolate chip cookie deeg cake pop zit, zie ik dat de schoonmaaksters net vertrekken.  Zo'n cake pop is eigenlijk de perfecte zoete traktatie voor mij, een paar hapjes vol smaak.

Thuis tref ik de honden rustig aan.  Ik was een beetje bezorgd dat de aanwezigheid van de schoonmaaksters Orion onrustig zou maken.  Als dat zo was is daar nu geen blijk meer van.  Ik laat de honden uit en geef ze eten. 

Eindelijk moet ik er dan toch van mezelf aan geloven, de zomer is voorbij.  Alle zomerse dingen in onze family room en keuken zijn dan ook niet meer op zijn plaats en ik ruim ze op.  Morgen zal ik de herfstspullen van zolder halen, maar ik versier alvast de "pompoen" van Michaels en die ziet er erg leuk uit, al zeg ik het zelf.

Rick komt thuis en niet veel later gaat de deurbel en Chuck en Patricia van hiernaast staan voor de deur.  Patricia gaat als ik rondleidingen heb voor de honden zorgen en ook als wij in oktober op vakantie gaan.  Daarvoor moet Orion haar wel leren kennen.  Zij hebben zelf een moeilijke Deense dog dus zijn bekend met honden.

Orion blaft weer heel wat, maar als Patricia hem aan de lijn doet en meeneemt warmt hij meteen op en laat haar hem aaien.  Gelukkig probeert hij niet te bijten, maar dat blaffen wil ik eruit hebben want dat maakt mensen bang voor hem.  Hopelijk gaat Doggy Dan daarbij helpen.

Als avondeten bestellen we makkelijk pizza's van Zpizza.  Terwijl we daarop wachten kijk ik de eerste twee video's van Doggy Dan.  Daarin leer ik meteen dat het eten geven van honden al heel veel te maken heeft met het zorgen dat de mensen de roedelleiders zijn.

Het komt erop neer dat de mensen altijd eerst moeten eten, dus een cracker uit de bowl eten voor je het neerzet.  Ook botjes e.d. moeten niet blijven liggen.  Ik ga het meteen in werking stellen en ruim de rondslingerende botjes op. Opvallend (misschien toeval?) keert de rust tussen de honden ook meteen terug.

Na het eten vertrekt Rick naar een Ierse bar dichtbij met Niall.  Daar zingt een Ierse zangeres tot tien uur.  Ik voel het slechte weer aankomen en heb veel pijn, ik laat het dus afweten en blijf met de hondjes thuis.

Naar verluid kunnen we vannacht en morgen in een keer van onze droogte af zijn.  Er wordt vijf tot zelfs plaatselijk twintig centimeter regen voorspeld.  Gelukkig (even afkloppen) lijken wij altijd minder dan de rest van de omgeving te krijgen, maar ik voel al vele jaren de lage druk als een pijnlijk juk op mijn schouders. 

Het werd jarenlang tegengesproken, maar nu is er eindelijk bewijs dat (ik niet gek ben en) het weer invloed heeft op chronische pijnen.  Jammer genoeg is het een studie waar alleen Britten aan mee kunnen doen, anders zou ik me graag opgeven.  Halverwege de studieduur blijkt er wel degelijk correlatie te zijn, lees een van de artikelen erover hier.