Over een uitje naar een grot

Vannacht heeft het geplensd en onze achtertuin is een meer! De grond is zo nat dat het water niet meer geabsorbeerd wordt. Het maakt ook dat we wat langer blijven liggen maar om half negen zijn Rick, Berend Jan, Ana Maria en ik beneden.

Berend Jan heeft gisteren een dozijn verse eieren gekocht bij Chrysalis. Hij bakt er een paar voor ons als ontbijt en we eten gezellig met zijn vieren. De eieren zijn heerlijk en Ana Maria en ik hebben er ook een tomaat bij.

Terwijl ik mijn uur op de plaats loop praten we verder. Het is zo leuk om drie dagen echt van elkaars gezelschap te kunnen genieten. Het komt maar zo weinig voor dat we zoveel tijd met elkaar hebben, vooral nu de kinderen volwassen zijn.

Kai en Orion zijn maatjes

We nemen allemaal de tijd om ons klaar te maken en hebben dan lunch van de overblijfselen van ons kerstavond buffet en de pizza's die gisteravond niet opgingen. Ik snijd een stel mini komkommertjes in reepjes en heb daar gerookte zalm, prosciutto en brie bij.

Om een uur hebben we iedereen bij elkaar en gaan we in twee auto's naar Front Royal. Ik ga mee met Berend Jan en Ana Maria, Rick heeft de kinderen. Het regent en is heel mistig wat wel mooie taferelen geeft in de voetheuvels van de Appalachen.

Drie kwartier later komen we aan bij Skyline Caverns. Dit is mijn favoriete grot in deze omgeving en ik wil de anderen laten zien waarom. Sandy en Athena zijn nog nooit in een grot geweest dus dit wordt hun eerste ervaring daarmee. Voor de anderen is het ook al vele jaren geleden.

De Shenandoah heeft mijlen aan grotten en de beroemdste is Luray. Dat is echter zo toeristisch geworden en Skyline vind ik unieker. Er is best een grote groep om naar beneden te gaan vandaag.

Dan is onze gids en hij is erg grappig. Ik herken wel een paar van de grapjes omdat ik deze rondleiding al vaak gedaan heb, maar hij brengt ook zijn eigen humor erin. Deze grot is in 1937 ontdekt en is een van vier grotten ter wereld met een unieke formatie.

We zien mooie formatie en drie stroompjes. Ook zien we twee vijvertjes met prachtige reflecties. De grootste formatie hier heeft de vorm van een adelaar. Maar het bijzondere deel van deze grot komt aan het einde.

 

Bij het uitgraven "prikten" de ontdekkers door een vacuum en in de kamers daarachter vonden ze bloemachtige formaties, die anthodites worden genoemd. Ze zijn spierwit en heel langzaam groeiend. Ze schatten dat het 7000 jaar duurde om twee centimeter te groeien. Het is werkelijk adembenemend mooi!

Berend Jan en Ana Maria zijn geologen en genieten extra van dit alles. Maar ook de anderen zie ik zeer geinteresseerd rondkijken. Dit was zeker een goed uitje om met zijn allen te doen!

Op de terugweg stoppen we nog in Manassas bij een Checkers om hongerige magen te vullen. BJ koopt er een vijftal kipnuggets en een heel zoete smoothie. Ana Maria en ik houden ons ver van alle gefrituurde en zoete dingen hier. Ana Maria neemt wel een slok van de smoothie, maar vindt die ook veel te zoet.

Wij gaan nu meteen naar huis en Rick gaat nog een kaart kopen bij de Hallmark winkel. Daarnaast is de ABC winkel, de slijterij hier in Virginia. Rick koopt er ingredienten voor een bloody Mary. Sandy koopt whisky en Saskia fireball shots. Het is interessant dat al onze kinderen (behalve Athena) nu alcohol kunnen kopen.

Thuis maken Rick en ik en Saskia en Laura ons klaar om naar de overburen te gaan. Daar is een receptie voor het kersverse echtpaar Mary Kate en Mitch. Zij zijn na elkaar een half jaar te kennen half december in Utah getrouwd.

Dit is een Mormoonse familie en al jaren vind ik het interessant hun religie te volgen. Hun kinderen trouwen allemaal heel jong, behalve hun oudste dochter, die inmiddels begin dertig is, en een van de zoons, maar die is nog jonger dan Kai.

We zijn vrij vroeg en sluiten aan in de rij om te kletsen met het kersverse paar. Ik dacht dat we niets met ze te bespreken zouden hebben, maar ze hebben zoveel vragen dat we de rij achter ons zien groeien. Wij zijn het die het gesprek afbreken zodat anderen met hen kunnen praten.

Het voelt allemaal wat vreemd, maar dat is misschien omdat we zoiets nooit zelf hebben gedaan met ons eigen huwelijk of de bruiloft van Katja. Dit paar is in Utah getrouwd en dit is dus hun receptie waar de bruid is opgegroeid. Wij brachten dan ook een kaart met een cheque voor het bruidspaar als cadeau.

Na een half uurtje nemen we weer afscheid, blij dat we het excuus hebben familie uit Canada over te hebben. Saskia en Laura vragen verbaasd waarom we alweer terug zijn. Zij gaan vol goede moed naar de overkant.

Een half uur later lopen zij ook weer binnen. Nu begrijpen ze waarom wij niet lang bleven. Zij werden langs hun vriendin Mary Kate gehaast omdat er nog zo'n lange rij om te feliciteren stond. Ze zagen een paar van hun vroegere schoolvriendinnen, maar verder vonden ze het ook niets.

Voor het avondeten bestellen we Thais eten. We hebben de tafel in de eetkamer nog klaar staan voor acht personen. Saskia heeft al een pizza gegeten, dus zij eet niet mee. De discussies zijn zo grappig, want iedereen weet alles beter. Maar het is op een vriendelijke manier en niets zwaars (politiek zijn we het enorm met elkaar eens).

Na het eten is het niet anders. De kinderen hebben eindeloze gespreksstof en wij ook. Orion is helemaal door de war. Hij blaft niet meer tegen alles en iedereen en vanavond met veel lawaai ligt hij te slapen.

Dit is hoe het zou moeten zijn met Orion. Als de kinderen hier nog hadden gewoond was hij al gauw gewend aan al die mensen. Orion blafte zelfs niet tegen Laura toen ze binnenkwam. Nu zitten al die enge vreemdelingen om hem heen en hij ligt te slapen.

Morgen de laatste dag met deze gezellige familie. We gaan verschillende dingen doen afhankelijk van de groep. Wat wij gaan doen is bijna zeker, maar nog niet helemaal.

Scott's Run

De dag begint al gezellig! Bloglezeres Marjolijne en haar man komen, op weg naar het Shenandoah National Park, even langs voor een kop koffie. Ze hebben allerlei verwennerijen met zich meegebracht!! Pepernoten, speculaas, stroopwafels, Bros repen, Droste pastilles en een hele stapel tijdschriften! Echt fantastisch! Marjolijne, nogmaals bedankt, dat gaat allemaal goed smaken!

Na hen wat tips over bezienswaardigheden onderweg naar het park te hebben gegeven, zetten ze rond iets voor tienen hun tocht voort. Zonder twijfel zullen ze allerlei moois zien, ook al zijn de herfstkleuren nog niet op zijn piek in dit gebied.

Het is schitterend weer en dan kan ik natuurlijk niet binnen blijven zitten! Heel veel tijd voor een wandeling heb ik vandaag niet, dus ik besluit naar Scott's Run te gaan, hier tien minuten rijden vandaan.

Er staan een paar andere auto's op de parkeerplaats, maar ik zie niemand. Het verbaast me iedere keer weer, dat er zo dicht bij de stad zo'n rustig natuurgebied ligt. Cosmo en ik lopen naar de waterval en de rivier zonder iemand tegen te komen! Het beekje kabbelt vredig naast ons en twee keer moeten we het oversteken. Voor de mensen zijn daarvoor stenen aangebracht, maar Cosmo's poten worden nat. Nu is het water nog niet zo koud, dus hij vindt dat prima.

Bij de waterval neem ik even de tijd om foto's te nemen. Gewoonlijk loop ik hetzelfde pad weer terug naar de auto, maar vandaag heb ik wel zin om het pad door het bos te nemen. Dat leidt in een cirkel ook terug naar de van.


Het pad is compleet verlaten. Het is eerst een hele klim heuvelop, maar daarna wordt het vlakker. Bij iedere "kruising" staan er bordjes met een kaartje. Dat is wel nodig, want de paden zijn niet met kleuren aangegeven, dus verdwalen is beslist niet onmogelijk.


Opeens een schoorsteen in de wildernis!

Hier lopen we in dicht woud, de zon schijnt er vrijwel niet doorheen. Daardoor is het er ook vochtig en groeien er allerlei paddestoelen. Ik verbaas me over het aantal verschillende elfenbankjes. Helaas is er weinig licht en heb ik geen statief mee, een scherpe foto nemen is dus moeilijk. Gelukkig lukken er een paar genoeg om een indruk te geven.


De hele cirkel heb ik nog nooit gelopen en vooral op het einde zijn de paden niet duidelijk. Ik ben dan ook opgelucht, als ik de houten trap, die naar de parkeerplaats leidt, weer zie. We hebben meer dan een uur gelopen en zijn niemand tegengekomen! Dat is wel ongekend, ook in dit park.

Thuis print ik officiele formulieren, die onze buren (voor Kai) en Serena en Niall (voor Saskia) toestemming geven medische beslissingen voor de kinderen te maken, terwijl wij weg zijn. Natuurlijk hoop ik, dat ze gezond blijven, maar je weet maar nooit.

Na de lunch gooi ik bij de Safeway de van vol, zodat Kai in ieder geval genoeg benzine heeft. Alles lijkt wel op dit weekend te vallen, zo ook zijn "50's Sock Hop" gitaarconcert. Onze reis was allang bepaald, toen Kai die datum te horen kreeg. We hebben nog geprobeerd onze terugvlucht te verzetten, maar alles zat vol. Rick en ik vinden het natuurlijk ontzettend jammer, dat we er niet bij kunnen zijn!


Standje bij de Safeway

Gelukkig komt Katja zaterdag thuis voor de Army Ten Miler zondag. Saskia en zij zullen dus zaterdagavond naar het concert gaan en het voor ons filmen. Het concert is in Sterling, zo'n twintig kilometer verderop. Ik vind het wel vervelend, dat het zo ver weg is. Kai en Katja rijden goed, maar ik zou er veel geruster op zijn, als het concert hier in Vienna zou worden gehouden. Enfin, het is niet anders, gelukkig hebben ze mobiele telefoons om ons op de hoogte te houden.

Straks in Miami (een reis door Ricks werk betaald) hebben we allerlei gelegenheden met Ricks collega's en hun vrouwen. Mijn nagels zien er niet uit en ik weet, dat de andere vrouwen keurige handen en tenen zullen hebben (eigenlijk maak ik me ook druk om de grijze haren, die alweer tevoorschijn komen, maar geen tijd voor een kappersbezoek). "Tracy" maakt mijn nagels weer keurig. Duidelijk is dit niet haar eigen Vietnamese naam. Veel vrouwen veranderen die, omdat hun eigen naam volgens hen niet uit te spreken is. Jammer, vind ik dat.

Zodra Saskia uit school is, gaan we naar de orthodontist. Saskia wil dolgraag haar beugel eraf, dus ik vraag aan Dr. McGrath hoe lang het nog gaat duren. Hij wil er nog geen tijdstip aan geven, maar verzekert Saskia, dat hij er, voor ze naar high school gaat, afgaat. Daar is Saskia niet blij mee, maar moeten we het mee doen.

Omdat we Kai straks niet zullen zien spelen, hebben Rick en ik besloten vanavond de generale repetitie bij te gaan wonen. Bij School of Rock kunnen we op een televisiescherm de repetities volgen. Pas na twee uur is Kai's groep aan de beurt, maar dan doen ze ook wel een super "At the Hop!"! De eigenaar van deze School of Rock is een enorm enthousiaste Rocker en dat enthousiasme geeft hij duidelijk door aan zijn studenten. Erg leuk!

Eigenlijk hadden we verwacht, dat Kai eerder zou spelen, maar het is inmiddels half acht. De magen rommelen, wij zijn moe, en Saskia heeft ook nog niet gegeten. We besluiten snel wat te halen bij Plaka Grill. Niet voor niets doet dit vrij nieuwe Griekse restaurant het goed, hun eten stelt nooit teleur! De kipsouvlaki is perfect bereid en hun olijven met feta kaas werken verslavend!

Saskia pakt voor haar logeerpartij bij Aoife. Rick en ik pakken in voor morgen. Kai blijft dus alleen thuis met Cosmo en de katten. Hij vindt dat prima en het zal ook wel goed gaan. Rick overtuigt mij er iedere keer ver van tevoren van, dat de kinderen het echt wel zullen overleven. Maar als de tijd dan komt, maak ik me toch zorgen. Ik ben echt een moederkloek, het liefst zou ik ze gewoon voor altijd bij me houden.

Een beer!

Petra en ik beginnen de dag met nog een gewichtenroutine in de tuin. Het is drukkend warm en we transpireren wat af! Cosmo komt zo af en toe kijken, wat we in "zijn" tuin aan het uitstukken zijn. Het halve uur is snel voorbij en als we opkijken zien we een vervaarlijk donkere lucht!

Binnen zijn de anderen zich ook klaar aan het maken voor de avonturen van vandaag. Niet lang nadat Petra en ik binnen zijn barst het onweer los. Dit was niet voorspeld, maar gelukkig zijn onze plannen voor vandaag niet heel weersafhankelijk.

Het regent nog licht als we rond kwart voor elf op weg gaan. Kai en Saskia gaan dit keer ook mee, dus we vertrekken met een volle Kia van. Katja blijft als enige thuis, want die moet misschien werken.

Via de interstate 66 rijden we naar Front Royal. Onze eerste stop zijn de Skyline Caverns. Door het pittoreske oude stadje rijden we erheen.

De parkeerplaats is vrijwel leeg. Binnen kopen we de tickets en horen, dat de volgende rondleiding over een kwartier begint. We nemen een kopje gratis koffie, dat niet eens als thee smaakt, maar best lekker is.

Sean wordt onze gids, ik schat hem op een jaar of twintig. Petra en ik hebben deze rondleiding twee jaar geleden ook gedaan en Sean maakt dezelfde "corny" grapjes, als de vrouwelijke gids, die wij destijds hadden. Alleen hoeven we gelukkig niet naar het religieuze gedoe bij de "adelaar" te luisteren, zoals toen. Misschien hebben ze daar klachten over gehad? Mogen we hopen? We staan helemaal klaar om ons te onderwerpen aan het gebed en dan gebeurt het niet. Petra en ik zijn helemaal opgelucht en de anderen hebben geen idee, waar we het over hebben. Zeer vermakelijk.


Grot reflecties



Deze grot blijft mijn favoriet in dit gebied. In andere grotten zijn er misschien mooiere formaties, maar de reflecties in de "meertjes" vind ik prachtig. En de grote attractie hier zijn natuurlijk de "anthodites", bloemachtige spierwitte formaties. Deze "bloemen" zijn toverachtig mooi en komen maar in heel weinig grotten voor en in deze grot zijn er de meeste ter wereld.




Ook de kinderen vinden het duidelijk interessant. Ik hoor Saskia opeens niet meer klagen over haar vermoeidheid. Voor haar is het vele jaren geleden, dat ze in deze grot was, dus helemaal nieuw. Kai is er al vaker geweest, maar is altijd in dit soort dingen geinteresseerd. Voor Lisa en Robin is het natuurlijk helemaal nieuw.

We bedanken Sean voor zijn corny jokes met een goede fooi en gaan dan op zoek naar lunch. Die vinden we bij de Subway in Front Royal. De broodjes gaan er heel goed in!

Als onze magen weer gevuld zijn rijden we naar de ingang van het Shenandoah National Park. Het is de bedoeling, dat we de Skyline Drive gaan rijden tot de eerste uitgang. Ik laat weer mijn America the Beautiful pas zien en we besparen daarmee $15 entree.

Het is heel erg rustig in het park vandaag, het stilst, dat ik het gezien heb. Als we naar binnen rijden merk ik op tegen Erik en Petra, dat iedereen hier altijd beren ziet, maar wij, na vele malen hier geweest te zijn, nog nooit!

We stoppen bij alle uitkijkpunten en genieten van het diepgroene park. Het weer is na het onweer super mooi geworden, knalblauwe lucht, warm en weinig vochtigheid. Wild zien we niet, helaas. Maar net als we willen stoppen om een stukje op het Appalachian trail (het langste wandelpad in de VS) te lopen, zien we een gestopte auto en mensen met fototoestellen. Dat betekent meestal een dier.


Als ik het bos in kijk, zie ik daar toch echt een beer lopen! Even denk ik nog het verkeerd gezien te hebben, maar als we omdraaien zien we inderdaad een zwarte beer op zijn of haar gemak rondlopen. We kunnen nog net een paar foto's schieten voor hij ons zijn rug toekeert en verder het bos inloopt.


Onvoorstelbaar! Ik heb tijdens talloze bezoeken aan dit park in de vijfentwintig jaar, dat ik hier woon, nog nooit een beer gezien en nu zo heel dicht bij de weg! Fantastisch!

Opgewonden rijden we verder en stoppen bij de volgende parkeerplaats. Erik, Petra en ik lopen een stukje op het Appalachian trail en komen een groepje jongens met rugzakken tegen. Duidelijke trekkers, maar er is geen volwassene bij en ze zijn niet ouder dan vijftien! We nemen maar aan, dat er een ouder ergens op hen wacht.

Net als we weer verder willen rijden staat er een auto uit New Jersey recht voor ons stil. Al gauw zien we waarom: een beer (wellicht dezelfde als eerder) loopt op zijn gemak over de weg. Hij gaat eens even op het stenen muurtje hangen om het uitzicht te bewonderen en sjokt dan weer op zijn dooie gemak de weg op. Pas als er een tegenliggende auto aankomt rent hij de bossen weer in.




Wij zijn nu in heel wat nationale parken geweest en hebben in Yellowstone beren gezien. Maar die waren lang niet zo dichtbij als deze! Helaas heb ik vandaag natuurlijk mijn SLR camera niet mee, maar ook mijn kleine toestelletje doet het goed.

Vol van deze bijzondere ontmoeting rijden we het park uit. Via de mooie 211, door glooiend landschap, langs historische plaatsjes en wijngaarden, bereiken we Warrenton. Hier bezoeken we de wijngaard Pearmund Cellars.


Dit is een van mijn favorieten in dit gebied. De weg erheen is mooi, je rijdt tussen de wijnranken door. De mensen zijn heel vriendelijk en, natuurlijk het belangrijkst, de wijnen zijn er lekker.

Petra, Erik en ik doen een proeverij van acht wijnen. Erik en ik vinden ze allemaal lekker, de een wat meer dan de ander, natuurlijk. Petra houdt eigenlijk alleen van zoete witte wijn. En dat is hun Riesling, waarvan we dan ook twee flessen meenemen.

De kinderen vermaken zich intussen met de lieve honden. Na de proeverij kijken we nog wat verder rond bij de wijnvaten en nemen buiten nog wat foto's van de mooie wijngaard.


Dan rijden we terug naar huis. Daar wachten we tot Rick thuis komt. De keuze voor het avondeten is gevallen op de Cheesecake Factory.

Daar kunnen we met zijn negenen zo aan tafel. We bestellen een aantal voorafjes en die zijn eigenlijk al bijna genoeg! Maar ook de hoofdgerechten gaan er nog allemaal heel goed in. Dit is zo'n restaurant, waar ik bijna altijd hetzelfde bestel: de Luau salade zonder vinaigrette. Ook vandaag is die weer super lekker!

Rick neemt vier van de vijf kinderen (Lisa blijft thuis) mee bowlen en de rest van ons kijkt tv. We kijken America's Got Talent, altijd onderhoudend. Morgen is er weer een druk schema!