Een rustdag voor een druk weekend

Eigenlijk ben ik om vijf uur al klaar wakker, maar ik doezel nog een paar uur tot Rick om half acht opstaat. Het is prachtig weer en ook gezellig zo samen wakker te worden.  Ik hoop dit vroegere opstaan vol te kunnen houden, maar weet van mezelf dat ik mijn bed ook wel erg lekker vind.

Rick maakt koffie en thee en ik bak een paar eieren met kaas. We eten op het deck ontbijt, zo luxe op vijftien september! Dan neemt Rick afscheid en ben ik weer alleen met Orion, die nog steeds niet van mijn zijde wijkt, en Snickers, die zoals het een kat betaamt zijn eigen weg gaat.

Eerst loop ik naar de buren om Lorraine te bedanken voor haar hulp de afgelopen week en een flesje balsamico uit Modena af te leveren. Gelukkig kunnen zij volgend weekend weer voor Orion zorgen, want dan gaan wij weer op pad.  Het is een drukke septembermaand!

Voor mijn beweging besluit ik een uur op de plaats te gaan hardlopen op het deck. Met zulk lekker weer wil ik niet binnen op de elliptical. Het hoeft niet vermeld te worden dat Orion me constant trouw gezelschap houdt.

Helaas kan ik de hoofdpijn waarmee ik opstond maar niet kwijtraken. Ik was van plan met Orion te gaan wandelen, maar ik ben bang dat zijn trekken het erger zal maken. In plaats daarvan train ik met hem binnen, vooral de deurbel. Hij vindt het duidelijk prachtig om weer bezig te zijn.

Dan ga ik uitpakken en me klaarmaken.  De douche helpt wel met mijn hoofdpijn en ik voel me wat meer mens. Misschien is het ook allemaal de jet lag, daar gooien we het maar op.

Intussen is het lunchtijd en ik kan niet wachten een lekkere gezonde salade van Chop't te halen.  Als een oude bekende word ik binnengehaald.  Hun menu is weer eens veranderd en ik stel zelf een lekkere bowl samen met van alles en nog wat.

In mijn eigen "oase" op het deck geniet ik ervan.  Orion rent intussen lekker met Mia en krijgt zo zijn beweging. Mijn zus belt om wat stoom af te blazen en voor we het weten is het een paar uur later!

Tot gisteren zagen mijn nagels er keurig uit, maar alsof ze het wisten bladderden ze opeens allemaal af.  Tijd dus om ze weer netjes te laten maken, want zodra ik kan verval ik in mijn slechte gewoonte van nagelbijten.  Dat doe ik niet als ik nagellak opheb, gek genoeg.

Bij Pro Nails 3 maakt Kimmy (vast niet haar echte naam) mijn nagels weer keurig. Ik kies vandaag "Starry Night" als kleur.  Een donkere kleur, die in het licht eruit ziet als een nachtlucht met sterren. Ik vind het mooi.

De jet lag begint zich nu te laten voelen en ik kan niet ophouden met gapen. Voor mijn gevoel is het tien uur 's avonds.  Een Diet Coke helpt me wat wakkerder worden.

Rick komt om zes uur thuis en we gaan vrijwel meteen eten. De keuze valt op Viet Aroma, lekker licht Vietnamees eten. Ik heb vier spiesjes met garnalen, kip, varkensvlees en rundvlees. Die wikkel ik in rijstpapier en het smaakt weer voortreffelijk! Rick heeft een stoofpotje wat er ook goed uitziet.

Thuis gaan de voeten omhoog en ben ik van plan op tijd mijn bed op te zoeken.  Morgen en overmorgen mag ik onze mooie omgeving weer aan Nederlandse toeristen laten zien en daar heb ik echt zin in!

Dag 9 Italie: De terugreis

Gelukkig gaat mijn vlucht naar Frankfurt op een heel redelijk tijdstip en ik sta om half acht uitgerust op.  Ik maak nog een foto van mijn uitzicht en eet voorlopig mijn laatste Italiaanse ontbijt.  Ik sluit niet uit dat Rick en ik hier ooit eens gaan logeren. Het hotel beviel me heel goed.

Na de laatste spullen ingepakt te hebben sleep ik mijn tassen naar de trap. Net sta ik me af te vragen hoe ik die zonder veel gestommel naar beneden krijg, als er een vrouw uit haar kamer komt.  Zij biedt haar hulp aan, die ik met graagte aanneem.  Mijn tas met enorm kussen is namelijk niet makkelijk te dragen.

Bij de receptie check ik uit en dit gaat nog heel ouderwets met de hand berekend en allerlei briefjes.  Het klopt volgens mij allemaal wel.  Dan vraag ik of ze een taxi kunnen roepen en die zal er binnen twee minuten zijn.

Inderdaad staat die al te wachten als ik de lift uitstap. De rit naar het vliegveld neemt minder tijd en is goedkoper dan op de heenweg. Zo heb ik nog een uur en drie kwartier voor vertrek.  Fijn, want ik houd er niet van me te moeten haasten.

Het vliegveld van Bologna is een stuk groter dan ik had gedacht. Het is even zoeken naar de Lufthansa balie, maar dan ben ik zo ingecheckt. Ook de veiligheidscontrole gaat snel en is helemaal geautomatiseerd.  Schoenen hoeven niet uit, gelukkig.

Bij de gate koop ik een flesje water en dan is het al snel tijd om aan board te gaan. Of althans in de bus te stappen, die ons naar het vliegtuig brengt.  Efficient als de Duitsers zijn kunnen de mensen met lage rijnummers voorin instappen en met hogere rijnummers achterin.  Dat maakt dat het aan board veel sneller gaat dan alleen een trap aan de voorkant.

De vlucht naar Frankfurt verloopt voorspoedig.  De vlucht is niet vol en de stoel in het midden van onze rij leeg.  Dat zit altijd des te comfortabeler.  Als het wolkendek even opbreekt wijst de piloot ons de Zugspitze. 

Niet veel later landen we in Frankfurt en daar plenst het. Ik ben dan ook heel blij als we dit keer een gewone gate krijgen en geen bus! Hier heb ik vijf uur voor mijn vlucht naar Washington, maar dit keer ben ik niet zo moe en dat scheelt.

Mijn vlucht zal van de Z gates vertrekken en volgens Kai is daar wel wat te beleven.  Ik loop er dus heen en zie inderdaad een aantal restaurants.  Er wordt hier Oktoberfest gevierd en ik zie best wat lekkere dingen op het menu van het Duitse restaurant (er zijn ook een Italiaan en een sushi restaurant).

Voor vliegveldeten is mijn runderbouillon met Leberknudel werkelijk heel goed bereid.  Ook de Frankfurter worstjes met aardappelsalade smaken me prima.  De aardappelsalade is vooral heerlijk! Dat kunnen de Duitsers heel goed maken!

Na de tijd om van mijn lunch te genieten genomen te hebben loop ik naar de gate.  Er zijn nog bijna drie uren voor we aan boord kunnen en ik vind een plek waar ik mijn telefoon en laptop op kan laden.  Daar schrijf ik ook de blogs van gisteren en eergisteren.

Voor ik het weet worden we geroepen om onze documenten te laten checken.  Dit keer heb Economy Plus helemaal vooraan en blijk ik verder niemand in mijn rij te hebben!  Heerlijk uitstrekken dus.  Ook werkt mijn tv schermpje niet, maar die van de stoel naast mij wel. Ik ben van plan films te gaan kijken dus ik wissel van stoel.

Vrij snel na het opstijgen wordt de maaltijd rondgebracht.  Keuze uit Thaise kip curry of pasta, ik kies de kip.  Maar jee, het lijkt wel of die maaltijden steeds kleiner worden! Vijf stukjes kip, wat rijst, vijf hapjes groente, een broodje met boter en dat is het.  Wel wordt er als toetje een ijsje rondgebracht.

Al films kijkend gaat de tijd snel.  Ik begin met 13 Going On 30, een grappig comedy.  Dan Diary of a Wimpy Kid waar we nooit voor zouden betalen in de bioscoop, maar het is een onderhoudende film. Paris Can Wait is een leuk verhaal over een rit van Cannes naar Parijs waarin een vrouw zichzelf herontdekt.  Als laatste kijk ik eindelijk Calendar Girls, een film, die ik al jaren wil zien en die inderdaad zeer onderhoudend is.

Dan is er nog maar een uur voor we gaan landen en krijgen we een broodje met kalkoen en kaas als snack. Een kwartier voor op schema landen we op Dulles.  Daar ben ik met mijn Global Entry zo door de douane en mijn tas laat ook niet lang op zich wachten.

Rick staat bij de uitgang al op me te wachten en ik ben blij hem weer te zien! Onderweg halen we wat Chinese soep en dumplings voor mijn avondeten. Thuis wacht me een verrassing want Rick heeft de tapijten laten reinigen en er hangen vrolijke ballonnen voor mijn verjaardag.

Als Orion mij ziet krijg ik zo'n enthousiaste begroeting dat het niet anders kan dan dat hij mij gemist heeft. Ik krijg allemaal hondenzoentjes en hij probeert de hele tijd op mijn schoot te kruipen.  Zo schattig!!

Tot mijn (en Ricks) verbazing houd ik het nog tot elf uur vol (vijf uur 's ochtends voor mijn gevoel), maar dan stort ik uitgeput op mijn bed neer. Het is weer goed om thuis te zijn!

Van alles gaande in en rond het huis

Het zonnetje schijnt blij als we opstaan.  Nu lijkt het werkelijk of we in een bos wonen.  We kunnen onze buren bijna niet zien.  Heerlijk vind ik dat en met de regen van de afgelopen weken is alles ook diepgroen.

Rick heeft mijn koffie al klaarstaan en ik eet een overgebleven proteine reep van Katja als ontbijt. Ik kan niet wachten tot de ijskast weer werkt!  Rick en ik vertrekken tegelijkertijd, hij naar zijn werk en ik naar de sportschool.

Daar doe ik wat cardio en dan komt Sharon vragen of we vroeger kunnen beginnen.  Dat vind ik natuurlijk prima. Vandaag is de enige keer personal training deze week.  Eens kijken of ik de zelfdiscipline ga kunnen vinden om nog een keer gewichten te doen.  Dat zou dan vrijdag moeten zijn, we zullen zien.

Na het halve uur doe ik nog cardio tot elf uur.  Deze sportschool is zo makkelijk te bereiken maar het is er vies en weinig keuze aan apparaten.  Ik neem me telkens voor naar Lifetime te gaan, maar dat neemt teveel tijd en dan zit Orion zo lang vast.  Eigenlijk zou ik dat abonnement op moeten zeggen, maar kan mezelf daar niet toe zetten, zucht.

Thuis wandel ik een flink stuk met Orion.  Die geniet duidelijk en gedraagt zich voorbeeldig.  Maar ja, hij krijgt dan ook iedere keer als hij naar mij kijkt een snoepje.  Hij trekt niet en we komen wel wat mensen tegen, maar de snoepjes zijn een prima afleiding.

Een half uur later zijn we terug en maak ik me gauw klaar. Ik haal lunch bij Chop't.  Ik heb zin in die heerlijke Melrose grain bowl salade, denkend dat vandaag de laatste dag is dat ik die kan bestellen.  Gelukkig blijkt dat die salades de hele maand juni ook voorradig zullen zijn.

Met het eten en een beker lekkere gember turmeric ijsthee haast ik me naar huis. Vanmiddag verwachten we een aantal mensen, die aan het huis gaan werken. Ik neem Orion mee het deck op en ga daar genieten van het heerlijke weer.

Alsof we in een bos wonen

De schoonmaaksters komen en daar is Orion al niet blij mee.  Dan gaat de deurbel.  Ik weet dat Harmony Ponds aan onze vijver gaat werken en meestal lopen ze gewoon de achtertuin binnen.  Om de een of andere reden blijft deze man echter aanbellen, wel vijf keer achtereen!

Natuurlijk moet ik eerst Orion veilig stellen en mijn eten zodat dat niet in een hondenmaag verdwijnt.  Ietwat geergerd open ik na de zesde keer bellen de voordeur.  De man maakt zijn excuses en legt uit dat hij aan de vijver gaat werken.  Prima en ik wijs de weg.

Zodra de mannen de achtertuin binnenlopen gaat Orion, die het deck niet afkan gelukkig, helemaal in volle blafmodus. Horen en zien vergaat me!  Ik kan hem af en toe afleiden met snoepjes, maar dan begint hij weer.

Rick belt dat hij onderweg naar huis is en daar ben ik super blij om! Vanwege de schoonmaaksters kan Orion niet naar binnen en ook de tuin niet in.  De snoepjes zijn wel een uitkomst en hij is af en toe rustig, maar ik krijg er een flinke hoofdpijn van.  Het is als een paar uur in een heel luid en slecht concert zitten!

Er is ook nog eens van alles mis met de vijver en onze vissen hebben het helaas niet overleefd.  De mannen zijn er dus uren en de schoonmaaksters ook.  Eindelijk wordt het rustig en neemt Rick Orion onder zijn vleugels.  Het is zo'n lieverd, tenzij er vreemden zijn.  Het medicijn helpt wel wat, maar ik denk dat het 's middags ook al aan het uitwerken is.

Moe van al het geblaf valt Orion meteen in slaap!  Rick gaat de voortuin maaien en ik eindelijk eens ontspannen, want ik ben net zo gestrest als Orion als hij zo ongelukkig is, al probeer ik het te verbloemen door hem lief toe te spreken.  Ik ben namelijk ook nog eens bang voor onze achterburen.

Rick weet dat dit niet de leukste middag was voor mij en stelt voor bij Maru te gaan eten.  Dat vind ik natuurlijk helemaal goed. Voor we vertrekken opent Rick per ongeluk de ijskast en opeens is die koud! 

Na bijna twee weken werkt het ding opeens weer en als het goed is komt er morgen een monteur.  Die willen we nog steeds zien, want zomaar twee weken niet werken is natuurlijk niet normaal.  Hoewel we niet precies weten wanneer hij weer ging werken, Rick dacht gisteren nog gekeken te hebben en de ijskast voelde nog warm aan.

Bij Maru nemen we plaats aan de sushi bar.  De rest van de mensen, die er eten, zijn duidelijk Koreaans.  Ik neem dan ook Koreaanse gerechten, de gestoomde mini broodjes met sla en rundvlees en dan de bibimbap.  Rick houdt het bij sushi wat ik liever in een Japans restaurant eet.

Het smaakt goed, maar ik vind de bibimbap nogal saai.  Ik doe er wat extra pittige saus op, maar er mist iets.  Dan weet ik wat het is, er zit geen vlees in.  Ik vraag of dat normaal is en dat is het niet.  Duizend verontschuldigingen en gauw wordt er een portie vlees voor me gemaakt en dan is het een heel stuk lekkerder!

Terug thuis hebben we geen hond meer aan Orion.  Die heeft zich moe geblaft vanmiddag. Morgen komen er weer een aantal mensen naar ons huis en Rick en ik bedenken strategieen waarbij we tenminste kunnen converseren met die mensen. 

Het zal de bench of het deck moeten worden, maar dan is er wel veel geblaf.  Ik denk erover Orion een extra kalmerende pil te geven.  Het is voor hem ook niet fijn zo gestrest te zijn.

Hij wil zo graag doen wat wij zeggen, maar ik kan zien dat het echt angst is voor Orion. De dierenarts zei daar goed op te letten, want dat maakt het enkel erger.  Achteraf gezien had ik hem vandaag rond lunchtijd zo'n pil moeten geven. 

Voor nu gaan we lekker ontspannen en is er morgen weer een dag.

Terug in ons huis feest

Vanochtend heb ik een jaarlijkse controle bij de dokter en moet daarom vasten.  Ik blijf zo lang mogelijk in bed liggen om maar geen verleiding te hebben iets te eten.  Pas als de schoonmaaksters om half negen komen sta ik op.

Drie kwartier later loop ik de dokterspraktijk binnen.  Het moet gezegd, ze zijn hier altijd heel punctueel.  Precies om half tien word ik naar een van de behandelkamers gebracht door een vriendelijke verpleegster. 

Zij weegt mij en kijkt hoe lang ik ben, onder anderen.  Grappig is dat ik vorige keer 68 3/4 inches lang was en deze keer 69 1/4.  Alsof ik een halve inch gegroeid ben.  Gewoonlijk ben ik 69 inches (1,75) dus daar houd ik het maar op.  Ik krijg ook gelijk maar mijn griepprik, hebben we dat ook gehad.

Niet veel later komt de nurse practitioner Beth binnen.  Ze vraagt hoe het met mijn pijnen is met dit weer en ik beaam dat die inderdaad flink meer aanwezig zijn.  Ze stelt voor behalve wat ik al doe ook extra vitamine D te slikken aangezien dat ook kan helpen.  Dat ga ik dus maar doen.

Met een recept voor een mammogram stuurt ze me een half uurtje later naar binnen om bloed te laten afnemen.  Dat gaat ook vlot en dan mag ik eindelijk gaan ontbijten.  Ik rijd naar de dichtstbijzijnde Starbucks en trakteer mezelf op een mocha Americano en een broodje.  Ik eet het meteen daar op want ik ben flauw van de honger.

Wat smaakt hij goed na zo'n doktersafspraak!

Thuis doe ik gauw een half uur op de elliptical en vertrek dan met Kai en Saskia.  Katja sms-te me toen ik bij dokter was of wij zin hadden met haar bij Le Pain Quotidien te lunchen.  Natuurlijk grijp ik elke gelegenheid om met de drie kinderen te zijn aan.

Wij zijn er vroeger dan Katja en bestellen ook vast voor haar, want zij krijgt maar een half uur de tijd voor lunch.  Het is weer een ijskoude dag met temperaturen maar net boven het vriespunt dus mijn kippen-groentesoep met pittige harissa warmt lekker op. 

Op de terugweg stop ik nog even bij Safeway om een paar potten met chrysanten te kopen voor binnen.  De oude waren helemaal verwelkt en we hebben vanavond een feest, dus het is wel vrolijk om dan bloeiende bloemen te hebben.

Thuis hang ik vast wat versieringen op voor ons feest en ga dan zitten rusten.  De honden komen gezellig bij me liggen, de klokken tikken vrolijk.  Wat is het toch weer fijn thuis te zijn!

Als Rick thuiskomt gaan we verder met de voorbereidingen voor ons feest wat we geven om te vieren dat we terug in ons huis zijn.  We hebben het cateringbedrijf The Purple Onion in de arm genomen om de hapjes en bar te regelen.

Zij komen om zes uur opzetten en het ziet er allemaal prima uit.  Er zijn croissantjes met rosbief, kipspiesjes, een artisjokdip, crabcakes en mini cupcakes.  Om kwart voor acht komen de eerste gasten en al gauw is het gezellig druk.

Iedereen is blij dat we weer terug thuis zijn.  Veel mensen krijgen het hele verhaal over de brand te horen en een aantal wil een rondleiding door het huis.  Voor we het weten is het elf uur en ruimen de Purple Onion mensen op.  De meesten nemen afscheid, alleen Lorraine blijft nog gezellig kletsen.

Pas ver na middernacht rollen we moe, maar voldaan, ons bed in.  Het was een zeer geslaagd feest en door de catering hebben we nauwelijks iets op te ruimen. 

Een lekker rustig dagje in en rond het huis

Voor vandaag werd regenachtig weer voorspeld, maar tot mijn verbazing en genoegen zie ik de zonnestralen door de kieren van de lamellen komen.  We hebben kamerverduisterende lamellen nu en ik moet zeggen dat maakt wel veel verschil met hoeveel later ik wakker word.

Rick en Katja vertrekken naar hun werk en Kai en ik slapen lui wat uit.  We eten samen ontbijt en dan moet ik van mezelf aan het sporten.  Het wordt een uur intervals op de elliptical vanochtend.

Er staat vandaag maar heel weinig op mijn programma en ik vind het heerlijk wat in huis te lummelen.  Nog wat dingen opruimen, een show kijken op mijn laptop en dan alweer gezellig met Kai lunchen. En dat doen we zelfs buiten op het deck, zo lekker is de temperatuur.

Dit mooie weer roept weer om een lange wandeling met de honden.  Cosmo en Django vinden het heerlijk en ik geniet van onze mooie buurt en de leuke Halloween versieringen.  Ik krijg veel opmerkingen over mijn mooie honden. 

Als ik de kleurrijke esdoornblaadjes van een boom fotografeer komt de oude man, die er woont, me echter boos manen dat ik door moet lopen.  Ik sta nota bene keurig op de stoep en niet in zijn tuin, dus antwoord dat ik best blaadjes mag fotograferen.  Zijn vrouw komt erbij en maakt haar verontschuldigingen voor haar "curmudgeon" van een man.  Dat vind ik altijd zo'n prachtig woord!

 

 

Grinnikend loop ik terug naar huis.  Daar neem ik plaats op het deck met een lekkere diet Coke en mijn boek.  Kai komt ook buiten werken.  Heel speciaal om op 21 oktober op het deck te zitten wat 's middags in de schaduw ligt.

Een paar uur later begint het te betrekken en ik zie naderende regen op de radar.  Dan ga ik maar snel de paar boodschappen, die ik moet doen, halen.  Eerst mijn medicijnen bij Rite Aid en daarna ingredienten voor Ricks speciale omeletten voor het avondeten bij Whole Foods. 

Inderdaad openen zodra ik weer thuis ben de hemelsluizen zich flink.  Arme Katja komt erin terecht, maar gelukkig duurt het niet lang en blijft ze toch droog.

Rick begint vrijwel meteen na thuiskomst aan zijn befaamde omeletten.  Vanavond is de vulling onder anderen gerookte zalm, paprika, ui en champignons.  Het smaakt weer voortreffelijk en is zo gezellig en huiselijk om weer gewoon lekker thuis te eten.  

Het was vandaag zo heerlijk om gewoon in en rond het huis te zijn! Ik ben benieuwd hoe lang het duurt tot ik die hotelkamer niet meer voor me zie als "thuis"!

Alleen de dieren terughebben is al zo fijn

Zo schattig!

 

Foto's van vandaag staan hier

Leuke bloglezeres ontmoeting

Rick en ik staan tegen achten op.  We eten samen ontbijt en dan vertrekt Rick naar zijn werk.  Ik schrijf gauw mijn blog van gisteren af, want halverwege viel ik in slaap.  Dan is het tijd om te sporten.

Mijn trouwe elliptical herinnert zich mijn interval programma nog.  Ik heb een leuk boek om te lezen en het uur gaat snel.  Intussen is Saskia bezig met haar dozen uitpakken.  Langzaam maar zeker worden de dozen geleegd.

Na mijn sporten en douche gaan Kai en ik naar de garage om zijn auto op te halen.  Die is na de "kus" die hij de bumper van mijn van gaf keurig gemaakt.  Nu de bumper van mijn van nog, maar aangezien we de schade zelf betalen wacht ik daar nog maar even mee.  We hebben al genoeg kosten op het moment.

Onderweg zie ik uit mijn autoraam allerlei Halloween versieringen

Het is een sombere dag, al blijft het droog.  Ik heb zin in een lekkere soep en ga de broccoli en cheddar soep bij Panera eten.  Daar kies ik ook eindelijk mijn verjaarskoekje uit, een vrolijke Jack O' Lantern.  Veel te groot om in een keer op te eten, ik ben van plan er tot hij op is iedere dag een stukje van te nemen.

Dan is het tijd om naar Rockville, Maryland, te rijden.  Bloglezeres Tineke logeert hier bij haar dochter en gezin.  Mijn navigatie is niet helemaal duidelijk en zegt op een gegeven moment dat ik aan ben gekomen, terwijl ik op een hoofdweg rijd.  Gelukkig lukt het met wat aanpassingen het adres te vinden.

Tineke wacht me al op en ik maak ook even kennis met haar man.  Op mijn telefoon vind ik de dichtstbijzijnde Starbucks.  Daar is het druk en alle tafeltjes bezet, maar een vrouw gaat gelukkig net weg en wij pikken het tafeltje gauw in.

Tineke haalt koffies en dan kletsen we gezellig.  Tineke laat mij foto's van haar kinderen en kleinkinderen zien.  Ook woont zij erg mooi in het midden van Nederland bij veel water.  Voor we het weten is er anderhalf uur voorbij en omdat ik het spitsverkeer vrees vertrekken we en breng ik Tineke terug naar het huis van haar dochter.

Daar maak ik nog kennis met haar schoonzoon met wie ik toevallig net geemaild heb over een rondleiding van kinderen in de National Gallery of Art.  We spreken af het daar via email nog verder over te hebben.  Ook zie ik Tinekes drie schattige kleinkinderen, met recht is ze trots op ze. 

Als ik wegrijd zwaaien de kinderen naar mij uit het voorraam.  Gelukkig kan ik de HOT lanes (tolbanen) nemen voor $2,15 op mijn EZ Pass, want op de gewone banen staat een flinke file.  Het verkeer in deze omgeving is het slechtste in het land wat vooral natuurlijk tijdens de (lange!) spits te voelen is.

Bij thuiskomst begin ik vast met de lege dozen, die eigenlijk niet leeg zijn, want vol papier, naar de stoep te dragen.  Ik denk wel dat er meer dan honderd zijn en de meesten zijn nat van de regen van gisteren. 

Saskia wil graag haar nagels laten doen en die van mij zijn ook aan een beurt toe.  Het is altijd gezellig om dit met een van mijn dochters te doen en ik zet dan ook maar even de rest van de dozen opzij om met haar te gaan.

Bij Pro Nails 3 is Thu open om mijn nagels te doen en Saskia krijgt T.  Blij met onze nette nagels rijden we een uurtje later weer terug naar huis.  Rick is ook thuis inmiddels en met zijn drieen dragen we de rest van de dozen naar de stoep.  Daar gaan ze morgen nog een hele kluif aan krijgen.  Het is wel fijn te zien hoeveel we deze week gedaan hebben!  Iedere doos betekent verder terug naar "normaal".

Saskia wil graag eten van Sunflower en dat vind ik ook wel lekker.  De mannen moeten daar echter niets van hebben en willen eten van McDonald's.  Saskia gruwelt daarvan en zegt dat ze best ons eten op wil halen, maar niet de McDonald's.  Kai gaat dan wel met haar mee om dat te gaan halen. 

Mijn Amsterdam "straatje" wat ik vandaag uitpakte

Met zijn vieren eten we gezellig en dan gaat Rick verder aan dozen uitpakken.  Mijn energie is alweer opgebruikt, want met dit weer heb ik ook meer pijn dan gewoonlijk.  Het was weer een drukke, maar ook leuke dag. 

De herfst in huis brengen

Na heerlijk geslapen te hebben op ons nieuwe bed word ik om een uur of zeven wakker.  Onze nieuwe lamellen blokkeren het licht veel beter dan de oude en het is een sombere dag buiten.  Het is dus nog lekker donker in de kamer en ik doezel wat verder. 

Rick staat op en niet veel later volg ik.  Wat is het weer fijn om gewoon in mijn plunje naar beneden te kunnen zonder vreemdelingen.  De koffie staat al klaar en Rick en ik ontbijten samen.  Dan hang ik onze gordijnen weer voor de ramen.

Regen vanochtend, helaas

Rick vertrekt naar zijn werk en ik doe een half uur cardio op de elliptical.  Ook heel fijn om mijn eigen machine terug te hebben.  Al is die kamer nog het moeilijkst om uit te pakken, want we kunnen de houders voor de planken in de IKEA boekenkasten nergens vinden.  Als die niet te voorschijn komen zullen we nieuwe moeten gaan halen.  Hopelijk worden die apart verkocht.

Na het sporten begin ik vol overgave aan onze badkamer.  Het uitpakken van de dozen vergt veel bukken en dragen.  Na iets meer dan anderhalf uur zijn de dozen leeg en heb ik ook drie vuilniszakken met dingen, die we nooit gebruiken gevuld.  Onvoorstelbaar wat je met de jaren verzamelt.

Tijd voor een pauze en lunch nadat ik mijn douche heb genomen.  Het is inmiddels wel droog, maar nog erg somber.  Ik heb zin in comfort food en kies de Indonesian peanut saute van Noodles & Company.  Die smaakt altijd heel goed.

Daarna loop ik naar Petco.  Christine vertelde me dat ze een kalmerende lucht en spray vond, die echt werkte bij haar katten.  Onze katten hebben meteen weer het nieuwe tapijt gevonden om op te plassen en de hoop is dat deze produkten dat tegen zullen gaan.  Geen idee wie het is of dat ze het allemaal doen, maar het is natuurlijk wel balen!  Het is duur, maar hopelijk betekent dat ook dat het werkt.

Volgende stop is Michaels waar ik alle Halloween versieringen even probeer te negeren.  Die ga ik morgen nog wel bekijken.  Vandaag heb ik alleen een pot voor Kai's plant nodig en die vind ik al gauw.

Als laatste is Whole Foods aan de beurt.  Tijd voor onze pompoenen, want iedereen op het pleintje heeft al versierd voor Halloween.  Ik kies een paar heel mooie ronde uit, die dingen wegen niet niks!  Ook neem ik ontbijtspullen en mini-brietjes mee.  Die laatsten zijn zo'n lekkere snack!

Ik zie ernaar uit weer mooie herfstfoto's te kunnen maken

Thuis ruim ik de zomerspullen in huis op.  De bomen kleuren al erg en de herfst is in volle gang.  Op zolder probeer ik de dozen met herfstspullen te vinden.  Dat valt niet mee en het wordt een gesleept en gedoe met dozen, maar uiteindelijk vind ik de doos met de meeste binnenversieringen.

Het ziet er na heel wat zweet en soms scheldwoorden weer heel gezellig uit in huis en buiten staan ook al wat versieringen.  Morgen hoop ik dat het droog is en wil ik wat meer aanbrengen.  Ik heb niet zo'n zin om door alle dozen op zolder te gaan om voor maar twee weken de tuin zo uitbundig te versieren als we het gewoonlijk doen.

Mijn rug protesteert hard en ik besluit dat ik het merendeel van de dozen van vandaag heb uitgepakt (er volgen er nog een paar, omdat ik er toch langskom, daar niet van).  Ik werp me op mijn Barcelona foto's en zet die op Facebook.

Dan kijk ik eindelijk eens een gedeelte van de eerste Boer Zoekt Vrouw uitzending.  Rick komt thuis met sushi, heerlijk!  Het is zooooooo fijn om echt thuis te zijn!  Iedere uitgepakte doos is een stapje dichter bij "normaal".  Ik verbaasde mezelf vandaag met de energie, die ik had, ondanks de jet lag.

Eigenlijk voel ik nu nog steeds geen jet lag, al ben ik wel moe.  Het zou zomaar kunnen dat ik deze reis helemaal geen jet lag voel.  Op de heenreis had ik er door de dagvlucht naar Londen geen last van en nu weer niet.  Heel fijn!

Weer lekker thuis

Foto's van Barcelona:
Sagrada Familia
Dag 1
Dag 2
Dag 3
Dag 4