What a difference a day makes...

Zondag

Allereerst dank voor alle lieve en bezorgde reacties op mijn blog van gisteren. Die deden me zeer goed.

De luchtmatras blijkt een stuk beter te liggen, dan het gewone bed. Ik word met een stuk minder pijn wakker, gelukkig, want wat voelde ik me gisteren naar! Katja heeft bij Rick geslapen en ook beter, want zij vond de luchtmatras te koud.

Met zijn allen ontbijten we op de kamer en gaan dan de sneeuw op. De kinderen zijn klaar voor meer uitdaging, dan mijn groene beginnerspistes en willen er met zijn drieen op uit. Rick zegt galant, dat hij bij mij zal blijven.

Gelukkig kan hij vanaf mijn routes ook blauwe en zwarte pistes nemen, anders zou ik me bezwaard voelen. Ik ben een complete slak vergeleken bij hem. Nu heeft hij natuurlijk als jong kind in Zwitserland gewoond en is het skien hem als het ware met de paplepel ingegoten. Dat is toch anders, dan het als volwassene leren.

Het is werkelijk schitterend skiweer. Het vriest flink, maar is mooi zonnig en natuurlijk is er gisteren verse sneeuw gevallen. We gaan een paar keer de berg af en dan is het alweer tijd om te lunchen. We hebben met de kinderen bij Cheat Mountain Pizza afgesproken.


Dat blijkt erg populair te zijn en er is een wachttijd van ongeveer drie kwartier. We doen het toch maar, want we hebben allemaal zin in pizza en het is overal erg druk. De pizza blijkt het helemaal waard! Rick, Kai en ik delen een "Hay's Revenge" met allerlei hete pepers erop en smullen ervan! De meisjes doen het wat minder heet, maar vinden hun pizza zo te zien ook erg lekker.

Na de lunch gaan de kinderen er weer gezamenlijk op uit. Eigenlijk hadden we halverwege de middag met ze af willen spreken, maar ze zijn verdwenen, voor we de kans hebben dat te doen. De berg is zo groot, dat de kans, dat we elkaar tegen zullen komen, gering is. Helaas dus geen foto's met de kinderen in de sneeuw en zonneschijn.


Die zon zorgt ervoor, dat het wachten bij de liften onderaan de berg me weer opwarmt. De rijen zijn ook een stuk korter, het lijkt wel of veel mensen al naar huis zijn. Zo houd ik het skien wel even vol! Als we om half vijf de laatste lift naar boven nemen, hebben Rick en ik acht keer naar beneden geskied. Rick heeft alle gevorderde pistes aan deze kant van de berg ook kunnen doen. In tegenstelling tot gisteren vond ik het heerlijk en nu weet ik weer, waarom ik toch skien heb geleerd.

De kinderen zijn al op de kamer en Katja en Saskia willen graag gaan tuben. Kai heeft geen zin en ik vind het te koud, want inmiddels is er een nare wind opgestoken. Rick offert zich op mee te gaan en brengt dan ook gelijk Saskia's en mijn ski's terug. Intussen ruimen Kai en ik op, want we willen morgen op tijd op weg.

Het Aziatische restaurant in het dorpje is ons zo goed bevallen, dat we er weer gaan eten. We krijgen dezelfde serveerder, die al grapt, dat we er kennelijk niet genoeg van kunnen krijgen. Mijn maaltijd van vrijdagavond vond ik zo lekker, dat ik hetzelfde bestel.

De anderen proberen nieuwe gerechten, Saskia zelfs General Tso's kip, waar ze zich nog niet eerder aan heeft gewaagd. Zoals ik had voorspeld, vindt ze het lekker. Kai is helemaal avontuurlijk geworden. Hij heeft van mij het sausje van wasabi met sojasaus afgekeken en doopt daar zijn al pittige kip in. Dat sausje vind ik lekker voor sushi, alleen moet ik er om de een of andere reden altijd van niezen. Niet handig, als je net een stuk sushi in je mond hebt!


Na een gezellige maaltijd pakken we in en brengt Rick alvast wat spullen naar de auto. Dan is het alweer de laatste nacht van deze korte skivakantie.

Maandag

Om kwart voor drie word ik wakker en zijn verdorie de pijnen in volle kracht terug! Met alle macht probeer ik een positie te vinden, die ietwat pijnloos is, maar dat lukt maar nauwelijks. Dat wordt lekker terugrijden straks, vooral omdat er geen tijd is om te sporten om de spieren los te krijgen.

Na zo'n nacht ben ik opgelucht, als ik op kan staan, dus ik ben blij Rick om half negen te horen. De kinderen zijn ook al gauw op en voor ons doen zijn we snel. Nog geen uur later is de kamer leeg en zijn de auto's ingepakt.

Voor het laatst lopen we naar The Junction om daar met zijn allen te ontbijten. Helaas hebben ze alleen een zeer middelmatig buffet, al smaken de roereieren met tomaat en kaas wel lekker. Dit is ook de laatste maaltijd met Katja weer voorlopig. Het was toch weer erg fijn om met het hele gezin compleet te zijn dit weekend! Ik vind het dan ook zo leuk om te zien, hoe de kinderen onderling van elkaars gezelschap genieten.


Vanwege de mogelijkheid op gladde wegen in de bergen, hebben Rick en ik besloten tot ongeveer halverwege met Katja mee te rijden. Dat is voor ons wel een omweg van zo'n honderd kilometer, maar ik voel me er geruster op.

Na uitgecheckt te hebben, gaan we op weg. We nemen de WV-219 naar het zuiden. Die wordt inderdaad al gauw flink bergachtig en bochtig en arme Saskia voelt zich, ondanks de Dramamine, bepaald niet lekker. De weg is goed schoon, al maakt Rick op een minder schoon stukje een kleine schuiver. Het is dus wel oppassen geblazen.

Katja vermeldde bij Snowshoe, dat ze benzine nodig had. Het benzinestation daar had echter geen benzine meer. Haar meter staat bijna op leeg. We kijken dus met argusogen uit naar een station, wat we pas dertig mijl verderop in Marlinton vinden.

Hoe mensen, die in de bergen wonen, hun boodschappen doen en benzine tanken, is me een raadsel. Ze wonen meer dan 45 kilometer van de dichtstbijzijnde voorzieningen! En waarmee verdienen ze hun geld, als ze al werk hebben? Geen wonder, dat West-Virginia een van de armste staten is. Er is gewoon echt helemaal niets in de bergen!

Voor ons als toeristen is het wel leuk om door dit prachtige, besneeuwde landschap te rijden. De ruige bergen worden afgewisseld met valleien met boerderijen met de typische rode schuren, die mooi tegen de sneeuw afsteken. Ik heb iets met schuren hier. Er staan zoveel "mooie" oude houten van in de velden, sommigen helemaal vervallen.

Opvallend zijn ook de vele kuddes herten, die langs de weg staan te grazen. Er zijn bijna nog meer herten, dan koeien en paarden bij de boerderijen. Zo af en toe komen we door een gehuchtje, waar op zijn hoogst een benzinestation met winkeltje staat, maar meestal is het slechts een groepje huizen.

Halverwege zie ik opeens een bord "Birthplace of Pearl S. Buck" staan in Hillsboro, West Virginia. Op de middelbare school heb ik haar boek "The Good Earth" gelezen (of liever, doorgeworsteld, want ik was niet zo dol op literatuurboeken). Ik had er geen idee van, dat zij uit West-Virginia kwam. Natuurlijk stond ik er toen ook niet echt bij stilstond, waar de auteurs vandaan kwamen, maar het is wel leuk dit nu te weten.

Hillsboro is trouwens een leuk oud plaatsje, maar je moet wel een enorme fan van de Nobelprijswinnares zijn, om er speciaal voor haar geboortehuis heen te komen. Nog zo'n twintig mijl slingerweg rest ons en dan komen we bij de kruising met de interstate 64 aan.

Bij een benzinestation nemen we afscheid van Katja, die nog ongeveer anderhalf uur te rijden heeft. Wij draaien de interstate op en rijden richting interstate 81. Als snel zien we het grote "Welcome to Virginia" bord met het rode cardinaaltje en de witte dogwoodbloem. We zijn weer "thuis", al hebben we nog zo'n 350 kilometer te gaan.


I-64

Bij een Wendy's halen we bij de drive thru lunch. Ik kies een kleine chili en die is waarempel erg lekker! In ieder geval een stuk beter, dan het spul, dat ik bij Snowshoe at en met $1,39 geen geld, natuurlijk.

En dan is het karren, karren en nog eens karren, tot we eindelijk om half vijf onze afslag van de I-66 weerzien. Hoera! Katja heeft inmiddels ook gebeld, dat ze weer veilig thuis is gekomen.

Rick en de kinderen dragen de tassen, ski's en snowboard naar binnen en dan ga ik gauw naar de kennel. Heerlijk, dat we vroeg genoeg thuis zijn om Cosmo op te halen. Die is dolblij mij weer te zien. Op zijn "rapport" staat, behalve, dat hij gezond is, "We love Cosmo (hartje)". De jongen en meisje, die hem komen brengen, hebben ook duidelijk moeite afscheid van hem te nemen. Zo leuk!

We bestellen kabobs van Friends als avondeten en pakken zoveel mogelijk uit. Morgen een flinke was doen en we zijn weer bij. Het was een erg gezellige reis met Katja er ook bij. Volgend jaar zal Kai ook niet vanzelfsprekend meegaan, dus misschien was dit wel het laatste lange ski weekend met zijn allen.

Alle foto's van Rick (tweede helft) en mij staan hier.

Op de berg

Om half zes word ik wakker en alles, werkelijk alles, doet pijn! Mijn nek, schouders en rug staan in brand!! Ook Rick heeft last van zijn rug. De matras op dit bed is vreselijk slecht! We betalen heel wat voor dit apartementje en in een hotel zou je dan steen en been klagen. Dat kan hier niet, want we weten niet, wie de eigenaren zijn van ons apartement.

Na nog een paar uur kwelling in bed houden we het niet meer uit en staan op. Ik weet al, dat dit een serieuze pijndag gaat worden. Al mijn spieren staan in vuur en vlam, niets helpt en ik ben de Mineral Ice vergeten.

Online zie ik, dat het weer thuis ook veel slechter is, dan voorspeld. Er zou slechts een centimeter of minder vallen, maar het "Winter Weather Advisory" wordt al gauw een "Winter Storm Warning", want opeens kan er wel twintig centimeter vallen! Hier in Snowshoe sneeuwt het ook flink en in Blacksburg, bij Virginia Tech, ligt zeker 25 centimeter.

Rick gaat naar Starbucks om koffie te halen en we eten ontbijt in de kamer. Alweer duurt het toch even voor we op de piste staan. Hoe lang ik het ga volhouden, weet ik niet, want ik heb erg veel pijn. Het sneeuwt en vriest zeker tien graden, dus aangenaam is het zeker niet buiten.

We skien naar beneden en nemen de Powderidge lift naar boven. Deze lift leidde ons de vorige keer terug naar het huisje uit de hel, waar Kai doodziek was. Maar hij leidt ook naar een paar mooie pistes. De eerste is me veel te stijl, dat die groen is, begrijp ik echt niet! Ik zie minder ervaren mensen er in de V vanaf glijden. Ik heb geleerd niet naar beneden te kijken, want dan lijkt het zo enorm stijl! Ik kijk in de richting waarin ik ski en dat gaat heel redelijk.

Mijn spieren werken echter niet mee. Ik heb moeite de kracht te vinden om de stijlere heuvels te doen. Alles doet pijn en ik vind uit, dat skien geen verlichting geeft, zoals andere beweging dat wel doet. Integendeel, ik ben gespannen, omdat ik gladheid doodeng vind, waardoor mijn spieren zich natuurlijk allerminst ontspannen.

Rick belooft deze piste niet weer te doen. We gaan nog eens naar boven en dan van een minder stijle helling naar beneden. Dat gaat wel erg lekker, want er ligt veel nieuwe sneeuw. Dan is het alweer tijd om te gaan lunchen. We nemen de lift naar het Shaver's Centre daarvoor.

Rick gaat even terug naar de kamer om wat vergeten dingen op te halen en de kinderen en ik wachten op een tafel. Dit is het grote cafetaria hier, maar er zijn maar weinig tafels en stoelen. Gelukkig vraagt iemand mij, of we op een tafeltje wachten. Op mijn beamende antwoord zegt zij, dat ze op het punt staan te vertrekken. Heel aardig!

De kinderen en ik gaan vast eten halen. Er is een ruime keuze: Amerikaans (burgers, veggie burgers), verschillende salades, Mexicaans (quesadilla's, taco's etc.) en Vietnamese Pho soep. Kai kiest pizza, Saskia (en Rick later) een burger en Katja en ik gaan voor de Vietnamese soep met garnalen. Die smaakt bijzonder lekker, moet ik zeggen en er zitten veel groentes in. Het is een van de gezondste lunches, die ik ooit tijdens het skien heb gegeten.

Het blijft buiten maar sneeuwen en het lokt niet echt er weer op uit te gaan. Wie heeft ooit bedacht, dat het "leuk" zou zijn om op twee houten latten de berg af te glijden bij temperaturen ver onder nul. Maar goed, we gaan natuurlijk wel weer verder, want skien hier is niet goedkoop (als het dat wel was, ging ik nu terug naar onze kamer!).

Iets meer dan vier jaar geleden leerde ik skien, zodat ik me niet de hele dag in een cafetaria hoefde te vervelen, terwijl de rest van de familie lol had. Ik moet toegeven, dat ik nog steeds een haat-liefde relatie heb met de sport.

Het lukt mij gewoon niet vrolijk en onbezonnen een helling af te glijden, zoals de rest van mijn gezelschap. Als het maar iets glooiender wordt, dan gewoon lekker glijden, voel ik de spanning. Ik wil controle behouden en niet te snel gaan. Vooral als het druk is, zoals vandaag, is dat geen ontspannen iets, want dan kan ik de ruimte niet nemen om lekker te draaien, zoals ik wil.

Na anderhalf uur en drie keer op en neer heb ik een nog knallender hoofdpijn, dan voorheen. Ik heb er genoeg van en wil terug naar de kamer. Saskia is ook klaar, maar de anderen gaan door op de meer gevorderde pistes.

Om de pijn te bedwingen neem ik vier Advils en ga lang onder de douche. Gelukkig heeft die een harde straal, dus ik hoop, dat dat en het warme water wat zullen helpen. Het is lang geleden, dat ik zoveel pijn had. Ik weet werkelijk niet, waar ik het zoeken moet. Eigenlijk wil ik stante pede naar huis, maar ja, dat kan niet. Het is gewoon erg balen om juist nu zo'n erge aanval te krijgen!

Als Rick en de kinderen terug zijn, maken we ons gauw klaar voor het avondeten. We (vooral Rick) willen graag bij de Foxfire Grille eten, maar die is erg populair. Door vroeg te gaan hopen we de menigte voor te zijn, maar stuiten toch op een wachttijd van drie kwartier.

Hun bar is erg druk, maar bij Taste of Asia aan de overkant zijn genoeg stoelen vrij. Daar bestellen we een drankje en delen Katja en ik een sushi roll als voorafje. Hier worden we weer geconfronteerd met de verschillende wetten tussen de staten, want, anders dan in Virginia, hier mogen de kinderen wel bij de bar zitten, maar niet eraan.

Skippy, met drie oorbellen in zijn oor en een paardestaart, maar hartstikke aardig, zorgt voor ons. Eigenlijk wil ik hier helemaal niet weg. Een leuke bar en sushi om te bestellen, wat wil ik nog meer? Maar Rick heeft zijn zinnen gezet op de Foxfire Grille.

Daar krijgen we een tafeltje naast de keuken. Gelukkig, want iedere keer als er nieuwe klanten binnenkomen, is het ijzig koud. Buiten sneeuwt het nog gestaag. Ik bestel de zalm, die erg lekker is. Rick vergist zich in de porties, want hij bestelt een vol "rack" van ribs. De helft was meer dan genoeg voor hem geweest!

Als toetje bestellen de meisjes s'mores. We krijgen een vlammend potje, marshmallows, chocolade, graham crackers en caramels. Wat voor materiaal ze gebruiken voor het vuur weten we niet, maar leuk is het zeker!

Buiten sneeuwt het nog steeds en de meisjes en ik willen binnenhandschoenen, want het zal morgen weer flink koud zijn. Gelukkig zijn die heel goedkoop en Rick rekent af. Daarbij bedenkt hij zich, dat hij zijn eigen handschoenen niet heeft.

Terwijl hij teruggaat om ze te zoeken, schuilen de kinderen en ik in de kinderwinkel. De medewerkster komt vragen, of ze ons kan helpen, maar wij zijn eerlijk, dat we slechts even schuilen. Dat is prima. We vermaken ons intussen wel met alle leuke dingen (waaronder spinnenhandschoenen), die er nu voor kinderen zijn.

Gelukkig vindt Rick zijn handschoenen weer en we lopen terug naar de kamer. Toch grappig, hoe de tijden veranderd zijn. Vroeger keken we dan gezamenlijk tv. Deze tv krijgen we niet aan de praat, dus iedereen is op zijn of haar eigen laptop. Ach, we zijn in dezelfde ruimte, dus veel verschil maakt het niet.

Vannacht ga ik op het opblaasbed, dat we mee hebben genomen, slapen. Hopelijk werken mijn spieren morgen meer mee. Stiekem tel ik de dagen af voor Katja's en mijn reisje naar Mexico. Wat kan ik nu naar de warmte snakken, zeg! Ik weet, dat de rest van het gezin zich hier prima vermaakt, maar voor mij is zo'n skireis een noodzakelijk kwaad.

Hier Ricks foto's van gisteren, de mijne volgen later.

Nummer 2000

En hier is ie dan, mijn tweeduizendste blogpost live uit Snowshoe, West Virginia!

Gisteravond kwam ik er met schrik achter, dat ik mijn medicijnen thuis heb laten liggen! Gelukkig kan ik voor beiden wel zonder voor een paar dagen, maar ik vrees voor mijn nachtrust, aangezien een ervan me met slapen helpt. Gelukkig valt het mee en slaap ik toch heel redelijk. Hopelijk blijft dat de komende nachten zo.

Om een uur of negen staan Rick en ik op. De kinderen willen nog blijven liggen, dus gaan we samen ontbijten. Dat doen we weer bij "The Junction", hetzelfde restaurant als gisteravond, waar dezelfde ergerlijke country-jammer-muziek aanstaat. Hun ontbijt is echter wel erg lekker. Mijn gepocheerde eieren met ham en "hash browns" (ontbijtfrietjes, die ik niet aanraak, want na al die jaren vind ik aardappels nog steeds niet bij het ontbijt horen) en bruine toast gaan er goed in. Rick neemt de French toast, die er ook lekker uitziet.

De koffie bij The Junction is een slap aftreksel, dus we lopen naar Starbucks voor een sterkere kop. Voor Kai en Saskia nemen we een paar muffins en warme chocolademelk mee.

Terwijl de anderen zich aankleden, instrueren Rick en ik Katja, die vanmiddag hier naartoe zal komen (we gaan maandag gezamenlijk terug), hoe ze dit complex binnen kan komen. Rick maant haar weer voorzichtig te zijn en nu heeft Katja haar buik vol van onze bezorgdheid, ha ha. Ach, beter bezorgde ouders, dan ouders, die het allemaal niets kan schelen, toch?

Een uurtje later zijn we eindelijk klaar. Het loopt al tegen het middaguur en Saskia en ik moeten nog ski's huren. Online heb ik gelezen, dat van door Snowshoe gerunde bedrijven huren duurder is, dan van Elk River, dat nu een winkel vlak naast de Snowshoe verhuurplaats heeft. Het scheelt $6 per persoon per dag, niet veel, maar met zo'n dure sport helpen alle beetjes!

Daarvoor moeten we terug naar de check in locatie van gisteravond. Onderweg komen we langs het enige supermarktje, dat de berg rijk is. Daar slaan we wat ontbijtspullen, drankjes en snacks in. We hebben een keukentje met alles erop en eraan en telkens buitenshuis ontbijten neemt teveel tijd en is zonde van het geld.

Terwijl Saskia en ik onze ski's huren, gaat Rick in orde maken, dat Katja een sleutel op kan halen bij de check in. In tegenstelling tot andere ski resorts is er hier helemaal geen rij om ski's te huren. Binnen de tien minuten staan we dus alweer buiten.

Nu we toch regelmatig gaan skien loont het misschien weleens voor mij om beginnersski's te vragen voor Kerst. Dat huren tikt ook aan. Saskia groeit nog, dus daar wachten we nog even mee. Rick, Katja en Kai hebben allemaal hun eigen uitrustingen al.

Tegen enen staan we dan eindelijk op de piste. We lopen er vanuit ons gebouw zo op. Omdat dit complex bovenop de berg ligt (die 4848 voet hoog is, bijna 1500 meter, hoog voor een skicomplex in het mid-Atlantische gebied), skien we eerst naar beneden. We nemen als eersten de "Upper Hootenanny" en de "Lower Hootenanny".

Beiden zijn groene pistes, maar ik vind ze erg nauw. Bovendien komen er veel ervaren skiers en snowboarders links en rechts langs zoeven. Saskia wordt zelfs door een snowboarder opzij geduwd! Nog net valt ze niet. Deze berg is gelukkig vrij groot, dus we hebben ruim de keuze aan pistes, als het even kan, doe ik deze niet weer.

Deze pistes leiden naar de Soaring Eagle lift, die weer naar onze lunchplek van vandaag leidt, Hoots. Daarom waren er ook zoveel snelle skiers op die piste, het is de enige manier om van ons complex bij dit restaurant te komen. Binnen is het een gezellige drukte en ik bestel, zoals bijna altijd als skilunch, een bak met chili, die erg lekker is.

Na de lunch nemen we de Upper Flume en Mid Flume naar de Ballhooter lift, die ons weer terug bij het hoofdcomplex brengt. Van hieruit kunnen we de groene pistes aan de westkant van de berg doen.


Ons "cool" tweetal

De eerste keer, dat we de Powder Monkey lift, waar drie personen ingaan, naar boven nemen, zit ik naast Rick en een nogal gezette dame. Daardoor zit ik helemaal in het nauw tegen de kant van de lift aan en dat gaat mis. Mijn heupen zitten klem en ik kan me niet afzetten. De lift slaat tegen mijn rug en ik val. Gelukkig kom ik er verder met de schrik vanaf, maar ik ga niet meer met drie volwassenen op deze lift!

De tijd vliegt en net als Saskia over haar vingers klaagt en mijn vingertoppen ook pijn doen van de kou, is het alweer tijd voor mijn laatste afdaling. Het is vier uur en de liften gaan om half vijf dicht. Rick en de kinderen willen nog een paar blauwe pistes gaan doen.

Terug op de kamer gaat net mijn mobieltje (we hebben heel beperkt mobiel bereik hier, maar gelukkig op de kamer wel). Katja meldt, dat ze ongeveer halverwege is. Hopelijk komt ze nog voor het donker aan.


Het uitzicht vanuit ons apartementje

Net na zessen (ik moet toegeven tot mijn grote opluchting) komt Katja binnenlopen. Het gezin is weer compleet! We maken ons meteen klaar om uit eten te gaan, want er is maar een gering aantal restaurants, dus het wordt gauw erg druk.

Helaas heeft ons favoriete restaurant alweer een flinke wachttijd. Dit keer is het drie kwartier. We besluiten hier morgen al vroeg heen te gaan. Er zijn maar twee tafels voor vijf personen, maar als we vroeg zijn en moeten wachten is het niet erg.

Bij Taste of Asia is wel een grote tafel vrij, gelukkig. Iedereen geniet van zijn of haar gerecht. Ik heb hot and sour soep en twee sushi rolls. Katja en Rick nemen sushi als voorafje en dan een kerriegerecht. Kai heeft kip kung pao, een pittig kipgerecht met pinda's, en Saskia de zoetzure kip.

Natuurlijk is het heerlijk om weer met zijn vijven te zijn. De rest van de avond besteden we in het kleine apartementje en kletsen bij. Er was nog wel even een stribbeling over de slaaparrangementen, aangezien twee kinderen op de sofa moeten. Kai bracht uitkomst, hij gaat op de stoel slapen, zodat iedereen zijn eigen plek heeft. Bijna onvoorstelbaar, als ik deze kleine ruimte zo eens overzie. Eigenlijk mogen hier ook maximaal vier mensen verblijven, maar ach, geen haan, die naar de vijfde kraait (hopelijk).

Ski middag

De afgelopen paar dagen heb ik Saskia om de zoveel minuten aangespoord alvast naar buiten te gaan om op tijd te zijn voor haar "lift" naar school. Telkens werd zij boos op mij, omdat mijn klok zogenaamd voorliep. Ze liet het iedere keer op de laatste minuut aankomen en ik was iedere dag opgelucht, dat ze niet terugkwam, omdat onze overbuurvrouw al was vertrokken. Vanochtend is het dus wel zover, Saskia gaat te laat naar buiten en haar ritje is vertrokken. Rick moet haar dus naar school brengen. Hopelijk is de les geleerd.

Een paar mensen vroegen, hoe laat de high school volgend jaar dan begint. Dat is tien voor half acht. De school is maar een kilometer of drie hiervandaan (via een heel drukke weg zonder voetgangerslichten), maar door het vele stoppen duurt het zolang. Wij hopen telkens, dat men de aanvangstijden later zal leggen. Dat is dit jaar gebeurd met de elementary en middle scholen, maar tot onze verbazing niet met de high school!

Rick, Katja en ik maken ons klaar om op weg te gaan. Skibroeken, handschoenen, zonnebrillen, ski's (in het geval van Rick en Katja) gaan de van in. We gaan namelijk skien. De Appalachen liggen hier maar iets meer dan een uur vandaan en er zijn tientallen ski oorden te vinden. Ik vergelijk het skien hier met het skien in bijvoorbeeld Sauerland. Het is niet hetzelfde, als de Alpen of de Rockies, maar toch zeker goed vermaak.

Om half tien gaan we op weg naar Whitetail in Pennsylvania. Hier zijn we nog nooit geweest, al ligt het slechts op anderhalf uur rijden hiervandaan. Natuurlijk hebben wij net weer "geluk". Een tanker is bij een van de afslagen van I-270, waar we langs moeten, in brand gevlogen. Gevolg is de sluiting van twee van de vijf banen van die weg. Zelfs om half elf staan we nog in een flinke file.

Gelukkig lost het verkeer gauw op en kunnen we verder. Al met al heeft het weinig tijd gekost, hoe dramatisch het ook klonk op de radio. Wij konden die vlammende tanker niet eens zien!

Zonder verder oponthoud komen we tegen twaalven bij het ski oord aan. Tot onze verbazing is het een flink stuk groter, dan Liberty, waar we vorig jaar heen gingen.

We kopen de dagkaartjes, met een vier uur kaartje krijgen we $5 korting. Later dan tien voor half vijf zullen we toch niet blijven. Katja en ik huren ski's, want de laarzen van Katja's eigen ski's deden haar gisteren zoveel pijn, dat ze ze niet weer aan wil doen. Rick heeft zijn eigen ski's en laarzen.

Voor we de pistes opgaan eten we lunch. Zoals vrijwel overal is de keuze in het restaurant beperkt tot hamburgers, chili, verschillende soorten soep en salades. Ik kies de chili in een brood met kaas en jalapenos. Rick en Katja kiezen een kaasburger met "curly" frietjes (waarvan ik er tot mijn schande ook een paar meesnaai).

Dan zijn we klaar voor de sneeuw. Ik heb pas in 2005 skien geleerd en ben als de dood voor gladheid. Ik moet dus altijd even mijn "ski"benen krijgen en hier hebben ze drie heel goede pistes daarvoor. Met een heuse lift worden we naar boven gebracht (meestal is het een kleedje of zo'n ding, dat je tussen je benen moet doen).

Voor mij is de sneeuw perfect! Het dooit licht en er is geen ijs. Na twee keer op en neer ben ik wel weer klaar voor meer uitdaging (ongetwijfeld tot opluchting van Rick en Katja, die beiden met gemak zwarte diamanten (de moeilijkste hellingen) skien).

We nemen de lange lift voor de makkelijkere hellingen naar boven, die tenminste vijf minuten duurt (langer, omdat hij telkens stopgezet wordt). "Snow Park" heet een van de twee groene hellingen hier. Nou, voor mij is die flink steil. Zelfs Rick geeft toe, dat ik het erg goed gedaan heb, als ik hijgend beneden bij de lift aankom. Hijgend, met ogen zo groot als schotels, dit is "green"?


Maar het is me gelukt, dus we gaan nog een keer. De tweede keer gaat beter, want ik weet, wat te verwachten, maar echt leuk vind ik het niet, als ik het gevoel heb geen controle over mijn snelheid te hebben. De sneeuw voelt wel heel fijn aan, het gebrek aan ijs is een groot voordeel (als dat er wel was geweest, had ik de hele middag de andere skiers gadegeslagen).

De derde keer proberen we de andere groene piste en die bevalt me een stuk beter. Na de eerste keer weet ik, dat dit mijn ding is. Ik spoor Rick en Katja aan de rest van de berg (met blauwe en zwarte hellingen) te gaan verkennen. Intussen vermaak ik me prima op de "Sidewinder". Ik ga er zo'n vier keer vanaf, soms zonder dat er iemand voor me of achter me is, heerlijk!

Dan zie ik Rick weer bij "mijn" lift. Katja kreeg pijn aan haar kuiten en wil eigenlijk niet verder. Ik heb enorme dorst, dus we besluiten even te pauseren. Het is pas kwart over drie, dus daarna kunnen we nog een paar keer op en neer. Ik ontdek hier SoBe, hun 0 calorieen "levenswater" met appel en perensmaak is ontzettend lekker!

Voor onze lifttickets verlopen gaan we nog twee keer naar boven. Katja negeert haar kuitpijnen, maar dit weekend zullen we voor nieuwe skilaarzen voor haar moeten gaan. Ze is op school lid van het ski team en het zou veel duurder zijn om iedere keer te huren.

Nu de zon achter de berg is verdwenen is het meteen een stuk kouder. De rest van de dag was het heerlijk skien, goede sneeuw, veel zon, staalblauwe lucht en aangename temperatuur. Nu krijg ik koude handen en voeten, dus het is precies op tijd om op te houden.

Voor we de terugweg aanvangen, kopen we nog warme drankjes bij de Starbucks daar. Ik neem een groene thee en de anderen lattes. Bij de BP haalt Rick benzine en dan gaan we huiswaarts. Dat gaat allemaal prima, tot we de Washington Beltway (ringweg) bereiken. Dan wordt het file rijden.

Morgenavond moet Katja babysitten, dus dit is haar laatste avond thuis voor het avondeten. Ze vraagt, of we bij Tequila Grande kunnen gaan eten. Daar zijn Kai en Saskia ook voor te vinden.

Zoals bij ieder Mexicaans restaurant hier, krijgen we een mandje met tortilla chips en een paar bakjes met salsa (die hier ontzettend vers en lekker is). Ik bestel de gegrilde gamba special en dat is geen verkeerde keuze! Saskia neemt een quesadilla, Kai carne assada en Rick en Katja fajita's. De bediening is ook ontzettend goed. Als je er langs rijdt, zou je waarschijnlijk nooit bij dit restaurant stoppen, maar het levert consistent goed eten (Howard Johnson's en Roy Rogers overleefden hier niet, maar dit restaurant wel al meer dan tien jaar!).


Zeldzame foto van ons drietal

Thuis zitten we allemaal in een kamer (ook ongewoon) met ieder een laptop op de schoot. Rick heeft niet officieel vrijgenomen vandaag, dus hij moet zijn werk emails e.d. bijwerken. Katja moet inpakken en Kai en Saskia doen huiswerk. Het maakt het voor mij makkelijker, dat Katja overmorgen weer vertrekt, om te weten, dat we haar aan het einde van de maand weer zullen zien. Ik voel me echt zo'n moederkloek, want ik ben eigenlijk het blijst, als het hele gezin bij elkaar is.

Met dit alles blijven de beelden uit Haiti ook binnenstromen. Twee zwaar getrainde teams van onze county zijn al in Haiti aanwezig. Wij hebben gisteren gegeven aan Mercy Corps, waarvan ik weet, dat ze al op het eiland aanwezig zijn. Miljoenen Amerikanen hebben hun mobieltjes gebruikt en de sms 90999 met de tekst HAITI verstuurd. Dat geeft $10 aan het Rode Kruis. Tot nu toe is er meer dan vier miljoen dollar verzameld op die manier. Ik vind de situatie eng en merk, dat de tranen hoog zitten bij ieder nieuwsbericht hierover. Dit was geen terrorist, maar de natuur. Eens te meer: Carpe diem!

Skidag en sneeuwerige terugrit

Maandag


Zaterdag foto's

Net als gisteren skiet Rick voor het ontbijt al gauw van de piste voor onze hotelkamer af. Het is vandaag bewolkt en vriest hard, maar waait niet zo hard, dus het voelt minder koud.

Als Rick terugkomt zijn de kinderen en ik aangekleed en we eten weer ontbijt in het cafetaria. Dit keer bestel ik een omelet met groentes, op die manier hoeft niemand mijn eten aan te raken. Blij te lezen, trouwens, dat anderen die sandwich van gisteren ook niet smakelijk hadden gevonden. Dit omelet smaakt veel beter en is gezonder ook.

Saskia heeft toch besloten haar snowboard in te wisselen voor ski's. De volgende keer, dat we gaan, wil ze weer een les nemen, want nu komt ze nog nergens op die plank. Kai is teleurgesteld, maar ziet ook wel in, dat de hele tijd op de ijzige bunnyslope nu niet bepaald leuk is voor Saskia.

Terwijl Rick en Saskia de wissel gaan maken (voor $10 extra), gaan Kai en ik naar boven. De beginnerslift is nieuw, hij komt uit Oostenrijk en heeft een soort lopende band voor je gaat zitten. Wel makkelijk, want zo hoef je niet zelf naar voren te schuifelen.

Boven skien we via de Happy Camper en dan de Big Dipper naar beneden. Dit is een lekker lang en breed stuk. Het was vannacht koud genoeg om sneeuw te maken, dus de sneeuw is nog beter, dan gisteren. Ik bemerk wel wat ongeduld bij Kai, want die is inmiddels gevorderd tot de moeilijkste pistes met zijn snowboard en nu moet hij telkens op zijn langzame moeder wachten.

Na deze route twee keer geskied te hebben, ontmoeten we Rick en Saskia halverwege. Met zijn vieren gaan we weer naar boven en ik zit aan de rechterkant, net als gisteren. Deze lift is ontzettend ijzig helemaal rechts en net als gisteren glijd ik op mijn achterwerk bij het opstaan. Gelukkig niet pijnlijk, maar wel een dom gezicht.

Vanaf nu ga ik niet meer helemaal rechts zitten op die lift! Later zien we nog iemand zo wegglijden en verschillende mensen merken op, dat het een moeilijke lift is om uit te komen. Zelfs Rick, die toch een zeer gevorderde skier is, beaamt, dat die rechterkant gevaarlijk is. Goed, mijn geknakte ego is weer een beetje herstellende, dan.

Na nog twee keer naar beneden met zijn vieren heeft Saskia het koud. Skien heeft niet echt haar liefde. Met haar ski ik naar de lodge en we zoeken een tafel in het cafetaria voor de lunch. Rick gaat intussen met Kai nog even een van de gevorderde pistes af.

Helaas hebben ze vandaag de heerlijke kipchili niet, maar de kipgumbo is ook erg lekker. Saskia heeft na de lunch geen puf meer om te skien en gaat terug naar de kamer. Ik voel me een stuk beter, dan gisteren gelukkig en ga weer met Kai en Rick mee naar boven.

Zij willen er, ondanks mijn herhaalde aanmoedigingen, niet aan om mij alleen te laten op deze beginnerspistes en zelf de meer gevorderde te gaan doen. Met zijn drieen is het natuurlijk wel veel gezelliger. Ik ben zo blij weer energie te hebben! Het gaat erg lekker!

Toch wordt het na drieen weer steeds ijziger en ik wil Rick en Kai ook de kans geven de rest van de berg nog te skien. Bovenaan nemen we afscheid en ik ski een flink ijzige piste naar beneden. Ik doe het heel rustig, vooral als ik een meisje een flinke klap zie maken voor me. De Ski Patrol moet ervoor geroepen worden.

Heelhuids kom ik weer beneden en breng Saskia's en mijn gehuurde skis terug. Ik bel Saskia om haar skilaarzen te komen brengen en mijn gewone laarzen mee te nemen. Zo komt er ook weer een einde aan dit skiavontuur voor ons.

Kai en Rick komen helemaal enthousiast binnen. Ze hebben alle pistes op de berg gedaan. Voor Kai was dit de eerste keer op de meest gevorderde pistes met zijn snowboard. Hij vindt die sport echt geweldig, een skateboard op sneeuw.

Als laatste hoera van deze korte vakantie gaan Rick, Saskia en ik naar het tubing park. Kai heeft, tot Saskia's teleurstelling, geen zin en wil gewoon rustig in de kamer blijven.

Het begint al donker te worden, als we onze reuze banden ophalen. Met een lopende band worden we naar boven getrokken. De glijbanen zijn heel ijzig, waardoor we enorme vaart maken! Onderaan de heuvel staan een aantal medewerkers te roepen, dat we met onze voeten moeten remmen. Rick lukt dat een keer niet en hij glijdt helemaal door tegen het hek aan!

Het gaat heerlijk, maar met het rondvliegende ijs is het ijskoud! Ik ben blij, dat ik me dik heb ingepakt. Na acht keer naar beneden zijn we koud en hongerig, mijn haar hangt bevroren op mijn voorhoofd!

We zijn een beetje uitgekeken op het restaurant in het hotel, hoe gezellig ook. In het plaatsje, waar Wisp in ligt, weten we een gezellig Tex-Mex restaurant, Santa Fe, en besluiten daar te gaan eten. We halen Kai op en vinden het restaurant vrijwel meteen. McHenry is ook maar klein.

We moeten even op een tafeltje wachten, maar smullen dan van het lekkere eten. Ik krijg ongeveer de malste "petit" (6 ounces) filet mignon ooit met een gepofte zoete aardappel en salade. De anderen bestellen fajita's (Rick), quesadilla (Saskia) en een Buffalo wing pizza (Kai, die dol op pittig eten is). We nemen ons voor tijdens een volgende reis naar Wisp vaker bij dit restaurant te gaan eten.

Zondag foto's


Maandag foto's

Dinsdag

Iets voor zevenen gaat mijn mobieltje. Ik ben net te laat met antwoorden en even later gaat die van Rick. Het blijkt onze alarmcentrale te zijn. Het alarm thuis is afgegaan. We hebben glasbreek sensors en die in de studeerkamer is afgegaan. Ze hebben de politie al gebeld en zullen terugbellen, als die iets vinden.

Gelukkig is dat niet het geval. Ik krijg van mijn bezorgde buurvrouw wel een berichtje via Facebook, dat ze de politie bij ons huis heeft gezien, maar verder geen telefoontjes meer. Rick en ik vragen ons af, wat de katten gebroken kunnen hebben, dat het alarm af deed gaan.

Rick en Kai vertellen over een nachtelijk drama, waar ik dwars doorheen heb geslapen. Rond middernacht timmerde een meisje onophoudelijk en keihard op de kamerdeur naast de onze. Op een gegeven moment is Rick naar buiten gegaan en heeft haar gevraagd op te houden. Maar toen ze eindelijk binnengelaten werd, werd er ook nog eens lang en hard geruzied. Als ik Rick was geweest, had ik de receptie opgebeld en geklaagd! Zo onbeschoft om helemaal geen rekening met de mensen om je heen te houden!

Het sneeuwt hier en bij ons thuis. De eerste meetbare sneeuw van het seizoen, daar. Helaas zal het daar later vandaag overgaan in ijzel. Omdat we daar niet doorheen willen rijden, besluiten we niet meer te gaan skien vandaag.

Jammer, want door de verse sneeuw zien de pistes er helemaal goed uit. Uit ons hotelraam zien we een hele groep blinde skiers met hun begeleiders. Fantastisch, dat die zo ook van de sneeuw kunnen genieten.

Na een snel ontbijt beneden, laden we alles in de besneeuwde van. In deze nieuwe auto heb ik nog geen ruitenkrabber/-veger, dus ik gebruik mijn handschoenen daar maar voor.

Na de sleutels ($25 per stuk, als je ze verliest!) te hebben ingeleverd en uitgecheckt te hebben, vertrekken we net na elven. Ik geniet van het mooie landschap hier in West-Maryland. Nu het besneeuwd is steken de rode schuren mooi af tegen het wit.

Soms moeten we lachen om de namen van de plaatsjes, waar we doorheen rijden. Accident in Maryland is wel de grappigste. Ik weet niet of ik daar zou willen wonen!

De hele weg rijden we door wit landschap en het sneeuwt af en toe, maar de wegen worden heel goed schoon gehouden. Helaas wordt het DRAAKJE wel heel vies van al dat zout, maar die moet volgende week dan maar gewassen.

Saskia moet na een paar uur naar de wc en dat is een prima punt om ook aan lunch te denken. Helaas (ik ben er nu eenmaal niet dol op) is er alleen een McDonald's in de buurt. Tot mijn spijt zie ik, dat ze geen Aziatische salades meer hebben. Die vond ik altijd nog wel lekker. Nu kies ik maar een gegrilde kipsandwich. Voor mij is McDonald's gewoon eten. Er zit niets speciaals aan, dus wil ik er eigenlijk ook geen geld aan uitgeven. Maar ja, de magen rommelen, dus vooruit.

Rond drie uur bereiken we een heel sneeuwerig Vienna. Er ligt hier meer sneeuw, dan net ten noorden van ons! Zoals altijd wordt er druk gesleed bij Saskia's vroegere school. Saskia helpt gauw mee opruimen, zodat ze mee kan gaan doen. Er ligt zeker zeven centimeter, de meeste sneeuw, die we dit jaar gezien hebben.

Terwijl Rick en Kai de oprit schoonmaken, ga ik Cosmo ophalen. Die heeft alweer een gratis bad gekregen en moet heel erg plassen, als we eenmaal buiten zijn. Dit is het geval ongeacht op welke tijd van de dag ik hem ophaal. Volgende keer vraag ik naar het wandelschema. We betalen extra daarvoor en dan wil ik ook zeker zijn, dat hij die wandelingen regelmatig krijgt!

Deze kennel hoort bij onze dierenartsenpraktijk en staat erg goed aangeschreven. Maar als Cosmo om vier uur 's middags zo nodig moet is hij duidelijk op zijn laatst vanochtend vroeg uitgelaten. En dat vind ik niet goed!

Vanavond zou ik een massage krijgen van Laura, voor het eerst in meer dan een maand. Gelukkig voel ik me redelijk, want Laura belt, dat haar auto in de greppel staat en zij op de sleepwagen wacht. Het is zo ijzig bij de klant, waar ze is, dat ze geslipt is. Als er iemand pech heeft, is het Laura wel! Dit verbaast me dus helemaal niets!

Inmiddels valt het ijs gestaag uit de lucht en hopen de kinderen al op een verlate start van de scholen morgenochtend. Saskia werkt met Aoife aan haar achterstallige huiswerk. Kai heeft zijn gitaar meteen weer gevonden en Cosmo ligt hier tevreden op een botje te knauwen.

We hebben enorm genoten van onze korte ski vakantie, maar ik ben vooral weer blij thuis te zijn. Lekker de haard aan, hondje aan mijn voeten en niet de kou in hoeven. Maar ik ben ook blij, dat de wintersport als gezin leuk vinden. Vier jaar geleden had ik niet gedacht skien zo leuk te vinden!

De foto's van vandaag (de meesten vanuit de rijdende auto)

Perfect skiweer

Om de temperatuur in de kamer beter te regelen, laten we vannacht de gordijnen open. Dat is een zeer merkbaar verschil! Het wordt zelfs koud in de kamer. Onvoorstelbaar, dat wat stof zoveel verschil kan maken.

Rick staat op en kleedt zich aan om te gaan skien. Hij wil een keer van de piste voor onze hotelkamer naar beneden voor het ontbijt. De kinderen en ik kleden ons aan en wachten voor het raam tot we hem naar beneden zien komen. Duidelijk is het vandaag veel betere sneeuw, dan gisteren. Na een tijdje zien we Rick komen en ik neem er video van.

Dan gaan we met zijn vieren ontbijten. Ik bestel een ontbijtsandwich met ei, kaas en ham. Nu ben ik echt niet overdreven over hygiene (hoewel misschien meer, dan sommige Nederlanders), maar ik vind het vies, dat het meisje, dat mijn toast maakt, eerst haar hand over haar neus haalt en dan haar hele hand op mijn toast doet. Mijn eetlust vergaat me meteen.

Meestal dragen mensen hier, die met etenswaren werken, plastic handschoenen. Dat hoeft van mij niet per se, maar ik wil dan wel weten, dat de handen schoon zijn. Terwijl mijn sandwich wordt klaargemaakt, wordt het brood ook nog eens tegen een vieze doek gedrukt, waardoor het aan een kant helemaal nattig is. Bah!

Maar, vieze varkens worden niet vet, dus ik eet, weliswaar met lange tanden, het merendeel van de sandwich op. Ik zal er niets van krijgen, weet ik, maar ik vond het gewoon onsmakelijk, hoe het bereid werd.

Na het ontbijt gaat Kai met Saskia de bunnyslope op, om haar verder het snowboarden te leren. Hij wil dolgraag, dat zijn zus dit oppakt, want het is toch een andere sport.

Rick en ik gaan dus samen naar boven. Ik voel met heel raar, geen idee, wat er mis is, fibromyalgie of een of ander iets, dat ik aan het verwerken ben. Mijn spieren doen pijn en ik voel me futloos. Maar ik wil per se skien!

Vandaag zijn de omstandigheden veel beter, dan gisteren. Er is geen ijs te bekennen! Het moeilijkste vind ik de kracht te vinden uit de liften op te staan. We skien twee keer de hele berg naar beneden en dat gaat lekker.

Bij de tweede keer val ik, omdat ik gewoon de kracht niet heb op te staan uit de lift. Gelukkig heeft Katja me ooit geleerd weer makkelijk op te staan. Rick komt er niet eens aan te pas. Ik ski verder en het gaat echt over het algemeen lekker.

Na een paar uur besluiten we eens te kijken, wat de kinderen aan het doen zijn. Maar op de bunnyslope zien we ze niet meer. Telefoontjes worden niet beantwoord. Rick gaat in het cafetaria op zoek, terwijl ik kijk of ze in de kamer zijn. Maar ik zie niemand en Rick om te beginnen ook niet. Terwijl ik wacht vind ik het leuk alle kleurrijke ski- en snowboardkleding te bekijken. Vrijwel niemand draagt hetzelfde (hoewel ik vandaag voor het eerst sinds ik mijn skijack heb (zeker 5 jaar!) iemand met hetzelfde jack zag).

Dan belt Rick, dat hij Saskia heeft gevonden. Kai is op de pistes op zoek naar ons. Er staan flinke rijen, dus moeilijk te onderscheiden, wie wie is. We wachten een kwartier en dan begin ik het koud te krijgen. We sluiten aan in de liftrij en opeens zie ik Kai! Best bijzonder, want hij heeft een bruine jas en een jagergroene broek aan en dat is moeilijk te onderscheiden.

Met zijn drieen gaan we nog een keer naar boven voor de lunch. Daarna ontmoeten we Saskia in het cafetaria. Dit keer hebben we onze eigen tafel. Saai als ik ben neem ik weer de kip (witte) chili in een broodje. Dat is echt heel erg lekker! De anderen nemen gewone chili.

Na het eten lopen we terug naar de kamer en doen onze "gewone" laarzen aan. We willen nu de mountain coaster gaan doen. Te laat zie ik, dat Saskia niet eens een jas aan heeft, als we erheen lopen! Het vriest buiten en ze heeft het later natuurlijk flink koud.

Maar goed, we kopen de kaartjes in het tubing gebouw. Leuk aan dit resort is, dat alles op loopafstand is. Onze auto staat gewoon vier dagen op dezelfde plek. Jennifer, onze buurvrouw, komt kletsen. Haar jongens zijn zes en drie en de jongste is gek op het tuben, maar de oudste niet. Ze hebben een huisje hier in de buurt en het is duidelijk hoe anders zo'n ski reis is met kleintjes, als met oudere kinderen.

We zijn al gauw aan de beurt bij de coaster. Ik heb geen idee, wat dit inhoudt en Rick ook niet. Saskia is de enige van ons, die dit al een keer heeft gedaan. Het is koud, maar wel erg leuk.

We krijgen allemaal eigen karretje en kunnen onze vaart zelf bepalen met poken, die ons snel laten gaan of af doen remmen. Naar boven hoeven we niets te doen en dat is de langste route. Het is grappig zo langs de skiers te rijden.

Bovenaan probeer ik wat avontuurlijk te zijn, want Rick volgt me. Maar ik moet toegeven, dat de bochten erg scherp voelen en dan rem ik toch echt af! Het is ook flink koud, maar een leuke ervaring. Voor ik het weet moet ik afremmen, omdat ik beneden ben. Saskia is niet blij, want de mensen voor haar gingen enorm langzaam. Maar we hebben het zo koud, dat we zeker vandaag niet nog eens gaan!

Het is inmiddels drie uur en, al mijn goede voornemens ten spijt, ik heb zoveel pijn, dat ik niet meer kan skien. Ik wil zo graag, maar voel me gewoon niet goed genoeg. Saskia en ik gaan haar snowboard en mijn ski's ophalen om in de kluis te doen. Rick en Kai gaan er samen nog op uit, misschien maar goed ook, want zo doen zij samen de gevorderde pistes. Daar zul je mij nooit op vinden!

Saskia wil op de kamer blijven, maar ik heb de hot tub nodig om mijn spieren losser te maken. Eerst zwem ik tien banen (het zwembad is groot!) in lekker warm water en dan ga ik de hot tub in.

Daar zitten nog drie mensen. Allemaal komen ze uit Fairfax County, de enige county in de omgeving, die morgen en overmorgen ook vrij heeft. Sterker nog het echtpaar daar komt uit Oakton en heeft een dochter op Madison High School. Daar gaat Kai ook heen en zij is een Junior en Kai ook.

Het wordt een gezellig gesprek. We bespreken niet alleen de kinderen, maar skien en het wild in onze buurt. Zij woonden in Colorado en hadden daar mule deer. Maar hier, vlakbij waar ik altijd fiets, rende een hert tegen hun SUV op! Eenmaal boven blijkt Kai hun dochter goed te kennen. Kleine wereld!

Vorig jaar werd er hier geen alcohol geserveerd op zondag. Met dat in ons achterhoofd dachten we al eten te halen en dat met een meegebracht biertje en wijntje te verorberen. Maar Rick zag na het skien, dat er dit jaar wel alcohol tijdens het eten geserveerd mag worden.

De kinderen willen liever op de kamer blijven, maar Rick en ik gaan voor een "date" naar het restaurant. We krijgen hetzelfde meisje, Amanda, als eergisteren, die het echt goed doet. Alleen ergert Rick zich aan haar antwoord, als je bedankt. In plaats van "You're welcome" zegt zij "Not a problem". Ik hoor het niet eens tot Rick het opmerkt. Het zijn van die kleine nuances, die de een opmerkt en de ander niet.

We bestellen ook eten voor de kinderen om mee terug naar de kamer te nemen. Terwijl we wachten kletsen we even met een ander Nederlands-Engels gezin, dat we gisteren al hadden gezien. We kletsen wat bij en laten hun dan aan hun maaltijd over. Toch grappig zo even in een heel Amerikaans ski resort Nederlands te kunnen kletsen!

In de kamer kijken we allerlei programma's. Er wordt tot onze vreugde sneeuw gemaakt buiten. Morgen nog een hele skidag voor ons. Ik wil energie hebben en er alles uit halen! Mijn foto's lukken niet op deze laptop, dus dat moet wachten, tot we weer thuis zijn.

Skien en hot tub

Omdat onze airconditioning niet goed werkt (ja, je leest het goed, het raam kan niet open en de kamer is erg warm), duurt het even voor we slapen. Daardoor zijn we ook een stuk later wakker, dan we gepland hadden.

Voor mij en Saskia is dat wel best. We voelen ons nog steeds half wat. Saskia blijft liggen en wij beloven een bagel met cream cheese voor haar mee te nemen. Ik voel me helemaal niet lekker, maar na wat koffie en een stevig ontbijt in het cafetaria gaat het beter.

Boven in de kamer vinden we een veel monterder Saskia, dan verwacht. Zij heeft zin om een snowboard les te gaan nemen. Eerlijk gezegd heb ik er wat bedenkingen bij, ze is werkelijk vandaag voor het eerst koortsvrij en ik wil niet, dat ze zich teveel belast. Maar Rick overtuigt me, dat het lekker voor haar zal zijn om buiten te zijn.

Kijkend naar de gestaag neervallende sneeuw buiten betwijfel ik dat, maar goed. Rick heeft lift tickets gekocht voor Kai, mij en hem, maar niet voor Saskia, want we dachten, dat ze vandaag nog zou rusten.

Gelukkig ligt onze kamer heel gunstig ten opzichte van alles in dit resort. Rick en Kai gaan skien en snowboarden, terwijl Saskia en ik onze ski's en snowboard halen. Dat duurt een goed uur, want heel onze county (zo lijkt het) heeft besloten naar Wisp te komen, tel daarbij de Marylanders, die gewoon voor de dag komen en je hebt drukte!

Saskia kan om 13 uur een prive les krijgen en het is net twaalf uur geweest. Rick en Kai hebben inmiddels al heel wat pistes gehad en we ontmoeten ze buiten. Voor haar les begint denkt Saskia nog even te oefenen op de "bunny slope". Die is hier bij Wisp best steil. Het lukt Saskia dus ook niet te snowboarden.

Ze klaagt over koude handen, haar handschoenen zijn doorweekt. Bezorgd, omdat ze net zo ziek is geweest, ski ik naar beneden om betere handschoenen te kopen. De "bunny slope" is heel ijzig, wat ik doodeng vind. Ik heb jaren geleden mijn enkel ernstig gebroken op ijs en sindsdien vind ik dat gevoel van geen controle hebben vreselijk. Ik betwijfel dan ook, of ik wel een echte piste wil skien vandaag.

In de winkel is het zo druk, dat ik niet op tijd aan de beurt zou zijn voor Saskia aan haar les begint. Ik begeef me dus naar het lesgedeelte en wacht daar op Rick en de kinderen. Er staat een enorm harde wind en het sneeuwt licht. Ik besluit mijn handschoenen aan Saskia te geven, al zijn die te groot.

Na wat gedoe vinden we Saskia's trainer, Steve, een oudere man met baard, waar het ijs in zit. Kai gaat mee met de les voor morele steun. Hij is inmiddels een expert en Steve zegt, maar half grappend, na afloop van de les, dat Kai wel instructeur kan worden. Dan moet hij alleen wel twintig dagen per winter de drie uur rijden hierheen afleggen.

Rick overtuigt mij, dat de pistes niet zo ijzig zijn, als de bunny slope. Aarzelend ga ik dus met hem mee naar boven. Nu ski ik toch echt al een paar jaar, maar ik ga naar beneden als iemand, die het nog nooit heeft gedaan! Het is zeker niet de diepere sneeuw, waar ik aan gewend ben, en ik kan geen houvast krijgen. Daar raak ik van in paniek, want zo brak ik mijn enkel ook vele jaren geleden.

Opgelucht kom ik heelhuids beneden, maar leuk vond ik het niet. Ik besluit vandaag niet meer te skien. Ik voel me zwak (waarschijnlijk helpt de ziekte van de afgelopen week niet mee) en houd er niet van me zo onzeker te voelen. Skien moet vooral leuk zijn, anders doe ik het niet!

We zien Saskia en Kai op de bunny slope bezig en gaan foto's nemen. Terwijl we daar staan, komt er iemand op me af lopen. Ik kijk nog eens goed en herken dan Shanti, een Nederlandse kennis van ons! Zij is hier met haar dochters en man en nog een Nederlands gezin (dat ik eerder al had gehoord, maar ik weet nooit, of ik iets zal zeggen of niet). Kleine wereld (hoewel, heel veel mensen van Fairfax County zijn hier, wij zijn de enige county met een vierdaags weekend in de omgeving).

Het is al na tweeen, als Saskia's les afgelopen is. We hebben allemaal trek en vinden een plekje aan een van de lange tafels. Een oudere man zit er uit te rusten en hij is duidelijk geinteresseerd in ons andere taalgebruik, maar vraagt niets.

Mijn late lunch is kip chili in een broodbowl, erg lekker! Ik snack wat mee van de frietjes van de anderen, wat natuurlijk niet goed is, maar wel lekker. Saskia en ik gaan hierna naar boven en Rick en Kai gaan de pistes weer op. Zo zijn we goed gebalanceerd, niemand is alleen.

Boven kunnen we Saskia's deken nergens vinden. Het is zo'n heel zachte deken, lichtgroen, die wel lijkt op een hoteldeken. Ik bel Housekeeping en de reactie is echt prima!

De manager kijkt in hun waskamer, zoekt door alle spullen, maar vindt de deken niet. Ze komen hier op de kamer en wij hebben ook alles al gecheckt, inclusief of de deken is opgemaakt op een bed. Het blijft een raadsel.

Het meisje, dat onze kamer heeft schoongemaakt, komt ook mee. Zij zegt geen deken te hebben verwijderd uit de kamer. Wij geloven het graag, maar de deken is niet te vinden. Rick, die ook nog even langs komt, weet er verder ook niets over.

Eindelijk wordt het andere meisje gevonden, dat onze kamer heeft schoongemaakt, en die blijkt de deken toch onder andere dekens op ons bed te hebben opgemaakt. Jeetje! Maar heel veel goede service van dit hotel en dat valt me al vanaf onze aankomst op: iedereen is super aardig en hulpvaardig!

Saskia en ik begeven ons naar het zwembad. Onze kamer ligt heel gunstig voor het zwembad, restaurant en cafetaria. Slechts even met de lift naar beneden en we zijn er.

De hot tub is leeg, dus daar nemen we plaats. Ik heb wat tijdschriften mee, dus lees lekker. Saskia verveelt zich gauw en gaat het zwembad in. Ook dat vindt ze al gauw saai, dus ze gaat terug naar de kamer.


De hot tub vind ik nog even erg lekker en ik heb nu ook gezelschap. Aardige, flirtende mannen, maar ik wil vooral lezen over de honderd beste restaurants in Washington in de Washingtonian. Het maakt wel, dat ik me ongemakkelijk en bekeken voel, dus ik ga er ook maar gauw vandoor. Niet mijn types en Rick is al meer dan twintig jaar de man voor mij!

Niet veel later komen Rick en Kai ook terug en gaan douchen. We eten vanavond weer in het restaurant van het hotel. Ik denk, dat dat de komende twee avonden ook wel zo zal zijn. Ze hebben veel verschillende gerechten en na een dag buiten is het wel zo makkelijk en rustig. De crabcakes smaken erg goed en de bediening is dit keer ook een stuk sneller.

Op de hotelkamer eten we nog wat snacks en kijken naar Miss America. Ooit was dit een belangrijke competitie, nu is het een kabelgedoetje. Miss Indiana wint, het is niet wat het is geweest. (foto's volgen later)

Naar Wisp

Na een goede nachtrust voel ik me voor het eerst deze week uitgerust en wakker. Het zal vandaag de warmste dag in tijden worden en kennelijk weten de vogels dat, want die zingen, alsof het al lente is!

Saskia's hoofd voelt gelukkig helemaal koel en ik laat haar lekker slapen. Na mijn Griekse yoghurt en wat koffie rijd ik naar de Fitness. Daar zie ik mijn buurvrouw Jeanne van verre zich uitsloven. Ik ben op tijd om alle gewichten, die ik wil, te vergaren.

Veel mensen komen te laat voor deze klas, ook omdat de klok chronisch vijf minuten voorloopt daar. Sharon begint dus eigenlijk om vijf voor negen. Het wordt een fikse training. Al kletsen we veel, Sharon houdt het tempo erin!

Het uur is weer gauw voorbij en ik klets nog na met Pat. Zij is dinsdag naar Washington gegaan en heeft daar goede foto's van. Ook spreken we voor volgende week af.

Thuis tref ik Saskia nog steeds ziek, 38,5 zegt de thermometer. Maar ze heeft meer energie en doet haar wiskunde proefwerk online. Moderne technologie toch wel! Ze zou haar Science proefwerk ook zo kunnen doen, maar vindt, dat ze daarvoor te veel heeft gemist. Troost is, dat de cijfers van middle school nergens voor meetellen.

Ook heeft de School Board van Fairfax County gisteren gestemd om de schaal van cijfers te veranderen, eindelijk zullen we net als de rest van het land zijn! 90% zal vanaf volgend schooljaar een "A" zijn (voorheen 94%). Hierdoor zullen meer kinderen een beurs krijgen (waarvoor alleen naar "GPA" (grade point average) werd gekeken). De kinderen uit Fairfax County hadden een veel lager GPA, door de hogere standaard en misten daardoor allerlei beurzen. Eigenlijk schandalig, maar gelukkig nu veranderd.

Gauw beginnen we aan het inpakken, want we gaan, zodra Kai en Rick thuiskomen, op weg naar West Maryland. Ik loop een stuk met Cosmo en breng hem dan naar de kennel. Ik vind het altijd weer moeilijk afscheid nemen, al vindt hij het hier duidelijk prima.

Na het vervelende nieuws van gisteren heeft Rick vandaag een dag met conference calls, geen idee, wat daar het Nederlandse woord voor is. Gelukkig is er nog heel veel positiefs, dat hij hoort over de toekomst van Microsoft.

Maar allerbelangrijkst: Rick wordt uitgeroepen tot beste tech persoon van het kwartaal voor de Federale divisie. Dit is een enorme eer en Ricks weekend kan niet meer stuk. Hij heeft er ook heel hard voor gewerkt, dus ik ben enorm trots op hem! Zulke dingen wil je in slechtere tijden natuurlijk graag horen.

Het neemt nog een uurtje om helemaal klaar te zijn om op weg te gaan. Om een uur of half vier trekken we de deur achter ons dicht. Helaas net te laat om het spitsuur te vermijden, maar gelukkig hebben we kilometers lang gebruik van de HOV (High Occupancy Vehicle) baan. We rijden zo lang heel veel file!

Daarna komen we nog af en toe in een file terecht, maar om half acht rijden we McHenry binnen. Hier ligt een berg sneeuw, onvoorstelbaar voor ons, die dit seizoen nog geen centimeter gezien hebben! Hier ligt zeker 15 centimeter!

Voor we inchecken vinden we een McDonald's voor Saskia en Kai. Die willen gewoon naar de hotelkamer en ontspannen. We checken in en brengen de bagage naar de kamer. Het duurt even, voor Kai en ik de kluis voor de snowboard en ski's vinden. In vergelijking met vorig jaar zullen we een stuk verder moeten lopen om op de pistes te komen. Aan de andere kant hebben we een perfekt uitzicht op de piste van onze kamer!

Rick en ik gaan samen eten in het restaurant hier. De service is prima, maar nogal langzaam. We hebben elkaar heel veel te vertellen, dus geen probleem. We nemen nog een stukje cheesecake mee voor Saskia en computeren daarna verder in de kamer. Hoeveel skien ik morgen zal doen, weet ik niet. Saskia waarschijnlijk niets, want die is nog niet beter genoeg. In ieder geval is het leuk hier te zijn!

Dagje skien

Woensdag

Gisteravond werd het laat en ik hoef tot half twaalf nergens te zijn, dus ik blijf lekker wat langer in mijn warme bed liggen. Het vriest flink buiten en we hebben het raam open, dus de rijp zit nog net niet op de dekens (volgens mijn ouders was dat eens wel het geval op de dekentjes van mijn wieg, wie weet, dat ik daarom zo graag in een koude kamer slaap.).

Woensdag is mijn gewichtendag, dus doe ik, al kijkend naar de Daily Show, een routine uit Fitness. Daarna mag ik van mezelf een half uur Wii Fitten. We zullen het een nieuw werkwoord maken.

Om half twaalf heb ik met Claudia afgesproken. We lopen met Ranger en Cosmo naar het hondenpark, waar tot mijn verbazing nog een paar andere mensen met hun honden de kou trotseren. Ik ben dik ingepakt, maar het stilzitten in de kou speelt me al gauw parten.

Claudia, die veel lichter is gekleed, dan ik, lijkt onaangedaan, maar mijn tenen en vingers voelen al gauw als ijsklompen. Dat is niet goed voor mijn spieren, dus ik zeg tegen Claudia, dat ik echt terug moet, want dit doet pijn. De honden zijn inmiddels ook uitgespeeld, dus dat is prima.

Als ik thuiskom maakt Katja zich klaar om naar Great Falls te gaan met Leah. Ze gaan daar picknicken en nemen de honden mee. Wat ze er niet bij vertelt, is, dat ze daarna nog een hike gaan doen. Daarbij raken ze verdwaald en komen pas vier uur later weer thuis! In dit weer is het niet aan te raden in het woud te verdwalen! Gelukkig vonden ze de weg terug, want in de winter is het moeilijk de paden te vinden.

Intussen wacht ik op Laura voor de eerste massage in het nieuwe jaar en na bijna een maand. Op mijn kalender staat, dat ze tussen 14 en 14:30 zal komen. Maar om 14:30 is er geen Laura. Ik denk nog, dat ik het dan vast verkeerd heb opgeschreven, maar als ze er om half vier nog niet is, laat ik een berichtje achter op haar antwoordapparaat. Ik weet vrijwel zeker, dat we tussen twee en half drie hadden afgesproken en ik erger me aan haar onbetrouwbaarheid. Maar misschien is er iets gebeurd, want bij dit schrijven, meer dan een dag later, heb ik nog niets gehoord.

Saskia's chiropractor daarentegen staat al klaar, als we binnenkomen. Het lijkt nu al wat beter te gaan met haar. Gisteren had ze wel hoofdpijn, maar niet zo erg en het duurde ook niet zo lang. Dr. Brandons accent valt me op, hij komt duidelijk uit Michigan (net als Ricks familie). Na tien minuten staan we weer buiten, Saskia gaat graag, alleen de massage van haar kaakspier vindt ze minder leuk.

Vanavond zijn Rick en ik uitgenodigd door Ronald, de vader van Michelle, die een paar jaar geleden bij ons logeerde. We ontmoeten hem, na alweer versteld te hebben gestaan van het drukke verkeer, in de lobby het Renaissance hotel.

Wij hebben Ronald vorig jaar voor het eerst in persoon ontmoet en het is erg leuk hem weer te zien. Hij heeft een reservering gemaakt bij Gordon Biersch en door de bittere kou lopen we erheen.

Daar worden we meteen naar een tafeltje gebracht, maar het is erg druk en pas na een tiental minuten komt de serveerster langs. Ze vertelt, dat het nog wel een paar minuten kan duren, want hun computer is down. We wachten en wachten en beginnen al aan een ander restaurant te denken.

Na nog eens tien minuten spreekt Ronald de serveerster weer aan en vraagt, hoe lang het nog gaat duren. Ze geeft eerlijk toe, dat het een chaos is en dat ze het begrijpt, als we liever elders gaan eten.

Natuurlijk zitten we hier midden in DC, vlakbij het Convention Center en het Verizon Center, dus restaurants ten overvloede. Rick en ik zijn vorig jaar eens bij Oya geweest en dat was heel goed en niet te druk. Ronald vindt het prima, dus we lopen erheen, het is ook nog eens naast zijn hotel.

We worden hartelijk verwelkomd en kunnen onze jassen afgeven. Dit restaurant heeft een heel mooi modern decor. Er is veel wit, maar het is heel warm. Er brandt een haardvuur in een van de muren en er komt water naar beneden in een andere. We krijgen meteen een schaaltje met lekkere kaasbroodjes.

Het menu is half Aziatisch, half Frans en heeft bijzondere gerechten. Alle drie kiezen we het prix fixe menu van drie gangen. Ik kies de firecracker garnalen, de zalm en toe een glaasje port (ik ben niet zo'n dessert liefhebster). Het smaakt allemaal even lekker.

Na afloop drinken we nog even wat in het Renaissance hotel. Het lijkt wel of we Ronald al jaren kennen, vrijwel altijd het geval met internet connecties. Het gesprek is geanimeerd, maar ik zie, dat Rick moe wordt. Na de late avond van gisteren moet ik zelf ook op tijd naar bed, dus nemen we afscheid van Ronald. We hopen ooit hem en zijn vrouw onze omgeving te laten zien. Ronald, nogmaals bedankt voor de heel gezellige avond en het heerlijke eten!

Donderdag

Vorig weekend kwamen Katja en Rick met het idee om vandaag te gaan skien. Katja kan aan het einde van de maand niet mee en ze wil heel graag deze winter wel met ons skien. Rick neemt vrij en Kai mag school missen, want hij heeft nog geen dag gemist dit jaar.

Aanvankelijk zou Saskia niet meegaan, want die heeft wel school gemist en skien is niet echt haar "ding". Maar vannacht gaf ze opeens twee keer over, zonder verdere symptomen te hebben. Ik zag mijn skitrip dus al niet doorgaan, want natuurlijk zou ik haar niet alleen laten, als ze ziek is.

Vanochtend voelt Saskia zich echter weer kiplekker, alleen is de schoolregel, dat een kind niet naar school mag, als hij of zij in de afgelopen 24 uur meer dan een keer heeft overgegeven. We overleggen nog even, maar besluiten Saskia dan ook maar mee te nemen (iets, wat ze zelf graag wil). Zij kan in het restaurant lezen en zo weten we het, als ze zich weer niet lekker gaat voelen.

Na alle skispullen (eindelijk) bij elkaar geraapt te hebben, vertrekken we rond tien uur naar Ski Liberty in Pennsylvania. Dat skigebied is zeventig mijl hiervandaan, dus (zonder verkeer) net iets meer dan een uur rijden. Maar op de beltway komen we al gauw in langzaamrijdend verkeer terecht. Er zijn heel veel "buitenstaatse" nummerborden te zien, wellicht al bezoekers voor het inauguratieweekend.

Eenmaal in Maryland rijden we lekker door. De omgeving wordt steeds landelijker. Maryland is een mooie staat, als je eenmaal het stedelijk gebied uit bent. Dichter bij de stad is de staat minder groen, dan in de voorsteden van Virginia.

Bij het leuke oude plaatsje Emmitsburg gaan we de snelweg af. We rijden door Main Street daar en ik vind het een schattig plaatsje. Rick is van een andere mening, die vindt alles maar oud (het stadje stamt uit de laat 18e eeuw), maar hij kan geschiedenis niet zo waarderen.

Net na elven rijden we bij Ski Liberty voor. Duidelijk is het aan te raden door de weeks te gaan skien. Er zijn maar heel weinig mensen.

Rick, Katja en Kai (snowboard) hebben hun eigen spullen, maar ik moet skis huren. Saskia besluit opeens, dat ze dat ook wil doen. Daar hebben wij onze bedenkingen bij, maar ze heeft niet meer overgegeven en lijkt verder niet ziek. Zij en ik huren dus skis, terwijl de anderen alvast de pistes opgaan.

De dame, die onze skis klaarmaakt, vraagt, of het een "moeder-dochter" uitje is. Ik antwoord, dat het meer een familie spijbeluitje is, want zo voelt het wel, al is Kai op de keeper beschouwd de enige "spijbelaar". Dat vinden ze prachtig en de hele groep daar wenst ons een heel leuke dag.

Iedere keer, als ik voor het eerst in het seizoen ga skien, wil ik weer even mijn "gevoel" ervoor krijgen op de beginnerspiste. Saskia gaat zuchtend mee, want dat is saai voor haar. Maar ik vind de liften eng en moet weer even wennen, en ik wil weer even mijn skis "voelen". Zal wel de leeftijd zijn en mijn angst om op gladde oppervlakken te vallen.

Gelukkig voor Saskia gaat het allemaal goed en ben ik weer klaar voor de "grote" lift en de groene piste (nog steeds beginner, maar je kunt er tenminste wat vaart maken). We vinden Rick onderaan de berg en gaan samen met de grote lift omhoog. Daar wachten ook Katja, Kai en een Virginia Tech vriend van Katja.

De vier jongeren nemen de blauwe en zwarte pistes, terwijl Rick trouw met mij mee naar beneden gaat. Het is lekker vriesweer, wel met een fikse wind. Overal op de berg wordt sneeuw gemaakt en die kanonnen spuiten keihard over ons heen. Dat maakt het geheel wel een stuk kouder, vooral op het gedeelte, dat vrijwel vlak is.

Na een paar keer op en neer is het tijd om lunch te gaan eten. We vragen een tafeltje in de gezellige McKee's Tavern. Voor mij is er tijdens het skien geen betere lunch, dan chili, en die van hen smaakt voortreffelijk.

Gesterkt gaan we de pistes weer op. Alleen merken we nu aan Saskia wel, dat ze vannacht ziek was. Bovenaan de lift klaagt ze er al over zich niet lekker te voelen. Maar in plaats van met mij de makkelijke piste te nemen besluit ze toch nog een keer met de anderen mee te gaan.


Als ik Rick beneden weer vind heeft hij Saskia al binnen geinstalleerd. Haar maag houdt zich goed, maar ze is gewoon moe en had het koud. Dat laatste vind ik ook een probleem, ondanks de handwarmers, die ik in mijn handschoenen heb gedaan. Vooral de gedeeltes op de pistes, waar sneeuw wordt gemaakt, zijn ijzig koud, omdat daar juist de wind ook keihard tegen is.

Met die waaiende "sneeuw" zijn skibrillen hard nodig. Maar die van Rick en mij beslaan om onverklaarbare redenen. Heel vervelend! Als ik het probeer af te drogen, bevriest het vocht ter plekke. Argh!

Noodgedwongen skien we dan maar zonder bril, maar waar sneeuw wordt geblazen is dat onmogelijk. Rick wil de hele tijd bij mij blijven, maar ik weet, dat het voor hem, die al sinds zijn vierde skiet, heel saai is om telkens dezelfde groene piste af te gaan. Ik overtuig hem eindelijk om ook de rest van de berg (die maar ongeveer 20 pistes heeft) te gaan verkennen. Er is maar een (lange) groen piste, de rest is voor meer gevorderden.

Bij elkaar ga ik zo'n tien keer naar boven en de sneeuw is perfect! Geen ijs, waar ik als de dood voor ben, dus ik geniet erg. Aan het einde van de middag gaan Katja en Rick de dubbele diamanten doen (moeilijkste) en Kai blijft bij mij op zijn snowboard.

Als de zon achter de berg verdwijnt wordt het nog een stuk kouder en we houden het voor gezien. Het was heerlijk! Vooral om de pistes vrijwel voor ons alleen te hebben. Zo kon ik mijn techniek goed oefenen. Nu het donker begint te worden komen de avondskiers en is het meteen een stuk drukker.

Om een uur of zeven zijn we weer thuis (onderweg horen we over de ongelooflijke noodlanding in de Hudson in New York, onvoorstelbaar!) en bestellen makkelijk een pizza. Wat een lekkere dag buiten zijn! En zo makkelijk om bij deze berg te komen, ik bedenk me, dat ik het zelfs alleen best zou kunnen doen.

Volle ski dag

Om half negen open ik mijn ogen, na een nacht vol leuke dromen, waarin ik zelfs met Johnny Depp kletste en bij het wakker worden besloot, dat ik best een boek zou kunnen schrijven over deze dromen. Het was een heel ingewikkeld verhaal, dat ik nu dus weer helemaal vergeten ben. Vreemd is dat toch altijd!

Als ik het gordijn open zie ik, dat de wereld nog wat witter is geworden, dan gisteren. Het ziet er idyllisch uit en sneeuwt nog steeds. Ik bedenk me, dat de mensheid toch een vreemde soort is, om expres in zulk weer op twee stokken een berg af te gaan glijden!

Maar ik ben getrouwd met een ski fanaat en binnen het kwartier (!) zitten we samen beneden aan het ontbijt in het restaurant van het resort. De kinderen wilden niet mee, maar zijn achtergelaten met de instructie zich wel klaar te maken. Gisteren aten we in het cafetaria, maar de keuzedaar was abominabel. Het restaurant heeft wel een lijst met lekkere gerechten.

Buiten sneeuwt het gestaag verder, ik vind het wel leuk, dat deze ski vakantie ook echt winters is met sneeuw overal, niet alleen op de pistes. Dat is hier aan de oostkust lang niet altijd het geval. Het vriest ook, dus de conditie van de pistes zal, net als gisteren, goed zijn.

Rick bestelt de creme brulee French toast en ik de Chesapeake benedict: een Engelse muffin met een Maryland (daar zijn we tenslotte nu) crabcake en een gepocheerd ei, de Hollandaise saus vraag ik er apart bij, anders zwemt het er meestal in. Het is werkelijk heel erg lekker! Ik heb weleens eerder gerookte zalm benedict gehad, maar nog nooit met crab.

Rick krijgt een enorme portie, vijf sneeen French toast! De helft daarvan neemt hij mee naar de kamer en Kai doet er ook zijn ontbijt mee. De meisjes gaan in het cafetaria eten en we ontmoeten elkaar bij de lift.

Op deze berg zijn de groene pistes voornamelijk aan de linkerkant, terwijl de meer gevorderde pistes aan de rechterkant liggen. Alle liften komen bovenaan bij elkaar. De kinderen hebben er genoeg van hun langzame oude moeder te vergezellen en bovenaan de berg splitsen we op. Zij gaan de blauwe pistes doen, terwijl Rick met mij meegaat. Ik verzeker hem, dat dat niet hoeft, maar hij antwoordt dan altijd, dat hij het al fantastisch vindt, dat ik skien heb geleerd. Inderdaad was dat een grote persoonlijke overwinning en meer dan een beginnerspiste zie ik mezelf nooit uit eigen beweging doen. Ik vind dat ook nergens voor nodig.

Rick evalueert mijn skien op mijn verzoek. Ik heb zelf het gevoel, dat mijn bochten een stuk netter en beter gaan, de skis zijn niet meer constant in een v-vorm, maar netjes naast elkaar. Hij beaamt, dat hij het keurig vindt gaan, veel beter zelfs, dan in november!

Terwijl ik rustig ski neemt Rick allerlei zijpistes, blauwe en zwarte. Hij komt dus gelukkig niet tekort, want als hij vindt, dat hij de hele tijd bij mij moet hangen, begin ik me schuldig te voelen. Op de liften vermaken we ons met het kijken naar de perfekte sneeuwvlokjes, die op onze broeken landen. Inderdaad allemaal anders en net bloempjes, heel mooi!

Als we rond een uur weer terug naar de lodge gaan voor de lunch, heeft Rick alle trails aan die kant van de berg geskied. De kinderen hebben we intussen ook weer gevonden. Het is beduidend minder druk dan gisteren met vrijwel geen wachttijd voor de liften. Ook zij hebben dus heel wat terrein kunnen skien.

Vandaag kies ik de gewone chili in een broodbowl als lunch. Chili vind ik gewoon bij dit winterse weer horen en de bonen en groentes erin zijn ook gezond. Verder is er veel gefrituurd spul, waar ik niet warm van kan worden. Hoewel, de kinderen en ik delen een frietje, heerlijk met mayonnaise!

Opgewarmd en met volle magen pakken we ons weer in voor de kou buiten. De wind van gisteren is er nog steeds en met de sneeuw is het zaak alles te bedekken. Dus, skibril op, hoed op, handschoenen helemaal in jack gestopt (geen stukje Petra is meer zichtbaar!) en dan nog krijg ik vooral koude vingertoppen. Als iemand daar een oplossing voor weet, ik hoor hem graag! Geen enkel paar handschoenen, hoe speciaal ook, helpt daartegen!

Nu vind ik echt, dat Rick recht heeft op zijn blauwe en zwarte pistes en verzeker hem, dat ik me net zo goed alleen vermaak. Hij geeft pas toe als blijkt, dat Saskia ook liever verder gaat op de groene pistes. Het is wel lief, dat hij zo bezorgd om mijn welzijn is, maar ik weet, dat het hartstikke saai voor hem is, die beginnerspistes.

Saskia en ik skien naar beneden en de wind waait zo hard, dat ik mijn capuchon niet op kan houden. Brrr!!! Onderaan bij de lift zegt Saskia opeens: "Hee, Mammie, dat is Mrs. H. hier voor ons!" Ik kijk eens beter en verdomd, het is Susan, een goede kennis, die in de straat achter ons woont! Hoe klein kan de wereld zijn?

Zij is verdwaald en vraagt of wij weten, hoe ze bij de lodge terug komen. Ze is samen met haar achtjarige zoontje, die nog maar net skiet. Omdat Saskia en ik toch ook naar de lodge terug willen, skien we samen terug.

Dat duurt nogal lang, want achtjarige Steven valt vaak, maar hij zet wel door! Zonder gezeur of gejammer staat hij zo weer op en gaat dan verder in zijn V de berg af. Saskia is allang onderaan de berg beland, maar Susan en ik nemen van de gelegenheid gebruik wat bij te kletsen. Zo grappig om elkaar zo onverwachts ver van huis te ontmoeten!

Het is kwart over drie en Saskia heeft er genoeg van. Ik help haar met haar skis en breng haar terug naar de kamer. Zelf ga ik er meteen weer op uit, want ik heb nu de smaak te pakken. Het duurt altijd even, voor je de pistes op een nieuwe berg door hebt en nu weet ik, welke ik lekker vind skien.

Nog net heb ik tijd om de lange rit via de Happy Camper, Backbone Pass en Big Dipper te maken. Die liften gaan om kwart over vier dicht. Als ik bij de lift sta, belt Rick. We ontmoeten elkaar weer bij de volgende lift en bovenaan de berg ook Katja en Kai.

Nog drie keer hebben we de tijd om naar boven te gaan, we nemen de laatste lift omhoog. Dan hebben we bij elkaar zo'n vijf uur geskied vandaag en mijn benen voelen dat! Moe en voldaan breng ik Saskia's en mijn skis terug en dan ontspannen we ons in de kamer.

We hadden ons allemaal voorgenomen voor het eten te gaan zwemmen, maar alleen Saskia heeft daar nog oren naar. De rest is uitgeteld na zo'n hele dag buiten. Ook nu weer besluiten we gewoon in het hotel te eten. Niets is makkelijker, dan een gang door te lopen en plaats te nemen aan een gezellige tafel. Volgende keer zullen we misschien de restaurants in het plaatsje uitproberen.

Helaas gaat het vanavond niet zo makkelijk, als de andere avonden. De hostess, die op twintig centimeter naaldhakken loopt en een gezicht als een oorwurm heeft, verkondigt, dat we wel een half uur zullen moeten wachten.

We nemen dus plaats aan de donkere bar om tv te kijken. Als Rick vraagt, of we dan iets kunnen drinken, blijkt, dat dit op zondag een "dry county" is. Met andere woorden, er wordt geen alcohol geserveerd. Maar kennelijk betekent dat ook, dat er niets anders wordt geserveerd, tot we aan tafel kunnen.

We wachten en wachten en dan ga ik toch eens vragen, wat er met onze tafel is, want ik heb al zeker een gezin van vijf weg zien gaan. Oh ja! Die tafel van vijf, ja, die is klaar, hoor! Zucht!

Gelukkig is het eten wel weer erg lekker. De crabdip is super en mijn gamba's marsala ook. We zitten wel bijna te slapen aan tafel. Het warme haardvuur en de rozige wangen maken zeer slaperig! Heel passend is er skien op tv en zo gaan we de laatste nacht van deze korte ski vakantie alweer in.

Zoals altijd als ik eigenlijk opzie tegen een reis, blijkt het een dolgezellige en leuke tijd te worden! Zo ook dit weekend naar noord-West Virginia. Op vrijdagmiddag vertrokken we na school met zijn zevenen in onze van: ons gezin van 5 en Leah, Katja's beste vriendin en mijn vader. Na een heel mooie rit door heuvels en langs kabbelende beekjes kwamen we rond 19 uur bij het Canaan Valley Resort aan, waar we een blokhut met 4 slaapkamers gehuurd hadden.

We hadden honger en besloten eerst te gaan eten bij het Deerfield Resort restaurant, waar we vorig jaar ook al hadden gegeten en wat het netste restaurant in die buurt is. Het eten was erg lekker, de bediening enorm vriendelijk en we ontspanden helemaal.

Rond 21 uur checkten we in bij het resort en kregen we de sleutels voor Cabin 9. De blokhutten liggen midden in het bos en zijn helemaal van hout. Ze zijn eenvoudig ingericht en hebben een keuken en badkamer en dus 4 slaapkamers. Er was geen televisie of telefoon, maar die hebben we ook geen moment gemist.

Moe van de rit kletsten we nog wat na en mijn vader probeerde een haardvuurtje te starten, maar het hout was te nat. Al gauw zochten we onze bedden op. Het bleek een ijskoude nacht te worden, want buiten vroor het diep en de verwarming binnen bleek nauwelijks te werken.

Al vroeg stonden we op en aten ontbijt bij de Lodge. Een lekker buffetje, waarvan ik vooral de grits (griesmeel met zout en peper) heerlijk vond. De twee oudste meisjes zagen nog wat "eye candy": een paar leuk uitziende tiener jongens. Helaas hadden die geen oog voor hen.

Mijn vader en ik hadden besloten bij Whitegrass op sneeuwschoenen te gaan wandelen, terwijl de andere gingen skien. We zetten iedereen dus af bij de Canaan Valley Ski Lodge en reden naar het een paar mijl verderop gelegen langlauf- en sneeuwschoencentrum. Hierbij moet je je geen luxueus geheel voorstellen, het White Grass centrum is een oud houten huisje, waar je langlauf ski's en sneeuwschoenen kunt huren. Er is een (bijna volledig vegetarisch) cafe, met een mengelmoesje van houten tafeltjes en stoelen.

Vanuit dit centrum kun je meer dan 25 km langlauf paden volgen, de meesten door de bossen op de heuvels en daar is nogal wat geklim bij gemoeid, voor mijn vader en mij, onervaren langlaufers dus wat te veel van het goede om te skien. Sneeuwschoenen boden een goed alternatief, je krijgt dan een goede oefening, maar hebt toch meer controle bij het klimmen en dalen.

Het pad, dat we kozen, voerde langs allerlei beekjes en watervallen, heel idyllisch! Voor we het wisten waren we op de top van de heuvel en begonnen aan de afdaling. De hele wandeling duurde 2 uur en 20 minuten en was pittig. Ik had grote bewondering voor mijn bijna 70-jarige vader, die dat allemaal schijnbaar moeiteloos volbracht. Het was stralend weer en hoewel de sneeuw op veel plekken al gesmoltenwas, vooral op de zuid hellingen, liepen we voornamelijk door besneeuwd terrein.

Na zo'n lange wandeling hadden we weer flinke trek en aten lunch in het White Grass cafe (hun website biedt een paar van die lekkere recepten). Een overheerlijke Thaise wortelsoep en een broodje met een spinazieburger, het ging er met smaak in!

We reden terug naar de ski lodge om daar de rest weer te vinden. De anderen hadden inmiddels ook lunch gegeten (hamburgers en hot dogs bij de ski lodge, ben ik even blij, dat wij besloten hadden daar niet te eten!). Bij dat restaurant zagen we nog een Nederlandse familie, die al 4 jaar in Martinsburg, West Virginia woonde, maar deze zomer terug verhuist naar Nederland. Het is toch ook echt zelden, dat we geen Nederlanders tegenkomen op onze reizen!

Voor de rest van de middag besloten mijn vader en ik Kai en Saskia, die genoeg hadden van het skien, mee te nemen naar het nabijgelegen plaatsje Davis. Katja, Leah en Rick gingen terug de pistes op om nog wat uurtjes te skien.

Davis is een typisch West-Virginian bergplaatsje, een oud houtwerkersplaatsje met huisjes zo uit een Wilde Westen film geplukt. Het is er nogal saai en het leuke restaurant, wat we er voor 's avonds hoopten te vinden, bestond niet. We deden inkopen bij de grote Shop 'n Save voor een lekker verjaardagsontbijt voor Katja de volgende ochtend en reden toen naar ons huisje terug om alles gauw in de ijskast te leggen daar.

Langs de weg stonden tientallen herten te grazen! Sommigen zo dichtbij, dat we stopten om foto's te nemen. Toen bleek, dat de herten absoluut niet schuw zijn, eentje stak zelfs zijn kop bijna de auto in. Dit was slechts een voorproefje van wat nog zou komen.

We zouden om 4 uur de anderen bij de tubing heuvel ontmoeten om nog even te gaan tuben (sleeen op opgeblazen binnenbanden). Door de herten waren we echter verlaat en het bleek dat het tuben om 5 uur zou sluiten, niet echt de moeite van het toch vrij dure ticket waard. Ook waren de kinderen toch flink moe van al het geski.

Terug naar het huisje dus, om even uit te blazen. Nou, daar waren de herten dus weer, recht voor onze voordeur! De kinderen (en mijn vader en ik stiekem ook) vonden het prachtig! Ze bleven heel geduldig en stil zitten, tot de herten zo aan ze gewend waren, dat ze even kwamen snuffelen. Eentje likte zelfs de handen van de kinderen (ja, we hebben ze goed gewassen daarna). Uren vertier zo! De televisie werd absoluut niet gemist.

's Avonds aten we toch maar weer bij hetzelfde restaurant bij het Deerfield Resort. Het was lekker en gezellig en mijn vader trakteerde dit keer.

Moe en voldaan zochten we al vroeg ons bed weer op.

Op zondagochtend kookte Rick een heerlijk ontbijt van eieren, spek en cinnamon rolls ter ere van Katja's 14e verjaardag. Daarna was het inpakken geblazen. We hadden besloten vroeg uit te checken, dan konden Rick en de kinderen nog gaan skien en mijn vader en ik de andere kant van de heuvel oplopen op sneeuwschoenen.

Toen we wakker werden hagelde en sneeuwde het, dus dat beloofde niet veel goeds. Maar de weergoden waren ons gunstig gezind en na het ontbijt klaarde het prachtig op.

Deze sneeuwschoenwandeling was nog moeilijker dan die van zaterdag, we gleden herhaalde malen bijna de berg af en we voelden onze kuiten goed naderhand. Na iets meer dan een uur besloten we terug te gaan naar het cafe en daar koffie te drinken. Het bleek de laatste dag te zijn, dat het centrum open was, hadden wij net geluk!

Toen we de anderen ophaalden om lunch te gaan eten, begon het net weer te regenen en sneeuwen, het leek werkelijk wel of de opklaringen er speciaal voor ons ingelast waren!

De lunch aten we bij een heel leuk, typisch Amerikaans restaurant Big Johns Family Fixins (Fixins betekent in zuidelijke taal de bijgerechten van een maaltijd, zo heb je met Thanksgiving "turkey and fixins"). Dit restaurant is helemaal van hout en heeft een boerderij achtig interieur. Je bestelt je eten bij de bar (het menu bestaat uit pizza, sandwiches en salades). Als servetten krijg je een keukenrol papier. Voor de kinderen zijn er allerlei electronische spelletjes, waarbij ze tickets krijgen, die ze kunnen inleveren voor prijsjes.

Om een uur of twee begonnen we aan de terug rit. Dit keer over het noorden, wat beduidend korter bleek te zijn.

Ter afsluiting van Katja's verjaardag koos ze voor een maaltijd bij de Cheesecake Factory. Ook dat was een enorm succes en ze werd toegezongen door de bediening en ons en kreeg een ijsje met een kaarsje als dessert van het restaurant. We hadden allemaal al te veel gegeten om er nog cheesecake bij te proppen, dus besloten we allemaal een stuk te bestellen om later thuis op te eten.

Ik denk, dat Katja kan terugzien op een heel bijzonder en gezellig 14-jarig verjaarsweekend!


Een van de nieuwsgierige herten.

Landschap tijdens onze sneeuwschoen wandeling