Alfama, Chaido en Bairro Alto en terugreis

Woensdag

De tijd vliegt en onze laatste dag in Lissabon is alweer aangebroken.  Lerend van het gehaast van gisteren hebben we besloten vanochtend eerst te gaan ontbijten en daarna pas te douchen.  Dat is een stuk relaxter!

Tja, over dat ontbijt kan ik niet genoeg goeds zeggen!  Het is smullen geblazen en ik ben blij dat we morgenochtend ook nog tijd zullen hebben er een laatste keer van te genieten. 

Naast ons zit een Nederlands gezin en ik vroeg me gisteren al af hoe die nu vakantie konden hebben.  Vanochtend hoor ik de jongste kinderen met een onvervalst Amerikaans accent Engels spreken dus mysterie opgelost, duidelijk een NederAmerikaans gezin als het onze.

Weer boven op de kamers maken we ons klaar voor een dag door Lissabon lopen.  De gids van Rick Steves gaat weer mee en we beginnen met zijn Alfama wandeling, die bij het Castelo Sao Jorge, het hoogste punt in de stad, begint.

We klimmen dus naar boven door pittoreske straatjes en heel veel kleurrijke graffitti.  Daar is Lissabon ook vol van, zelfs de trammetjes, die de heuvels opgaan, hebben graffitti erop.  Soms is het heel artistiek en nemen Katja en ik er foto’s van.

Eenmaal boven bij het kasteel kopen we toegangskaartjes voor 7 euro per persoon.  Rick Steves vindt dat erg veel voor wat het is, maar wij vermaken er ons toch tenminste een uur.

Eerst nemen we allerlei foto’s van het prachtige uitzicht over de stad en daarna beklimmen we de oude kasteelmuren.  Deze stammen nog uit de tijd van de Moren en het kasteel was een tijdje het koninklijk paleis.  De dictator Salazar renoveerde in de jaren ’60 gedeeltes ervan.  Toch ook weer interessant.

Na het kasteel uitgebreid bezichtigd te hebben beginnen we aan de wandeling van Rick Steves.  De Alfama is een kronkelige oude buurt, zo gebouwd om bezetters te verwarren.  Nog steeds hebben de meeste huizen geen eigen keuken of badkamers en worden die met verscheidene buren gedeeld.

Het is zeker een pittoreske buurt, maar wij hebben inderdaad soms moeite de weg er te vinden.  Na wat zoeken komen we op het pleintje aan waar Rick Steves het restaurant A Tasquinha aanraadt.

Het heeft een leuk terrasje en is duidelijk niet ontdekt door de toeristen.  De eigenaar ziet mijn gids en vertelt dat Rick daar inderdaad drie jaar geleden heeft gegeten.  Ik vertel hem dat ik dan wel geen toeristengidsen schrijf, maar wel een dagelijks blog en dat ik zijn restaurant daarin zal vermelden.  Bij deze doe ik dat dus.

En helemaal terecht, want het toeristenmenu, wat slechts tien euro kost, bestaat uit groentesoep, een keuze uit gegrilde sardines (de lekkerste, die ik ooit gehad heb) of vlees met saus (de kinderen kiezen dat en Katja heeft er spijt van, want dat is wat taai), een dessert (te zoet voor mij, maar de kinderen smullen ervan), wijn, bier of non-alcoholisch drankje en een espresso!  Zeer goed eten voor heel weinig geld is het.

Dat niet alleen, het restaurant ligt ook aan een pittoresk pleintje dat me wat aan Parijs doet denken.  We nemen dan ook ruim de tijd om van onze lunch te genieten voor we weer verder gaan.  

Van de werkelijk verschrikkelijk gastvrije eigenaar krijgen we ook nog als afscheid een klein glaasje van de plaatselijke Ginja likeur.  Katja geeft die van haar dit keer maar aan Kai.

Door de kronkelende, steile straatjes van de Alfama lopen we verder.  “Raak de weg hier lekker kwijt”, schrijft Rick Steves in zijn gids.  Nou, dat doen we ook zeker, want we volgen duidelijk zijn route niet.  Geeft niet, alle wegen leiden naar de rivier en we zien oude dametjes de was uithangen, sinaasappelbomen en overblijfselen van de carnaval van vorige week.

Na wat omzwervingen komen we bij de kathedraal terecht.  Dit bouwwerk is eeuwenoud en zeker van buiten de moeite waard.  Van binnen is het donker en somber en kun je niet zo goed het schilderwerk op het plafond boven het altaar zien.

We kopen kaartjes voor het klooster (voor 2,50 per persoon), maar daar heb ik eigenlijk spijt van.  Het zijn archeologische afgravingen en er staat een bord over wat er zoals is gevonden.  Na alles wat we hier de afgelopen dagen gezien hebben valt dit erg tegen.

Onze wandeling door de Alfama is nu afgelopen en die door Baixa, de aangrenzende buurt, hebben we gisteren al gedaan.  We gaan nu dus de wandeling door Chiado en Bairro Alto doen, maar dan omgekeerd van hoe die in de gids staat (van beneden naar boven, zeg maar).

We lopen eerst langs een overdekt winkelcentrum met dure winkels en ook net erbuiten zijn er heel wat winkels met grote namen. 

Het is er dan ook flink druk met winkelende mensen.  Wij hebben een paar souvenirswinkels bezocht, maar niet echt iets van onze gading gevonden, voor gewoon winkelen hebben we geen tijd.

Bij de ruines van het Convento do Carmen kopen we kaartjes om naar binnen te gaan.  Dit klooster werd door de aardbeving in 1755 gedeeltelijk verwoest en is nooit weer helemaal opgebouwd.  Het staat hier nog steeds als herinnering aan die vreselijke Allerheiligendag toen tienduizenden mensen het leven lieten.

We kijken er uitgebreid rond, de grote bogen met de diepblauwe lucht zijn zeer fotogeniek.  Er is ook een klein museum met onder anderen twee mummies van meisjes, die ik te eng vind om uitgebreid te bekijken.  Ik snap het kleine Franse meisje voor mij dan ook goed als ze er niet terug langs durft!

Na het klooster lopen we langs het hoofdkwartier van de nationale garde waar een geuniformeerde wacht staat.  Dan is de laatste bezienswaardigheid van vandaag de Sao Roque kerk. 

Die kerk is enorm indrukwekkend in zijn pracht en praal.  Er is zelfs een kapel voor St. Peter, die helemaal uit het Vaticaan komt met lapis lazuli en goud.  Alles is even prachtig en we nemen het allemaal in ons op.   Wat een verschil in interieurs bij de verschillende kerken!  Deze vind ik een stuk indrukwekkender dan de kathedraal.

Intussen hebben we volgens Fitbit alweer zes mijl en 61 trappen gelopen en de voeten doen pijn.  We lopen terug naar ons hotel langs het spoor van de San Gloria funicular. 

Eigenlijk hadden we het trammetje willen nemen, maar ik heb bijna geen euro’s meer en stom genoeg mijn pinpas in de hotelkamer gelaten.  We lopen dus naar beneden en voelen dan goed hoe steil het inderdaad is, lijkt wel een beetje op San Francisco, zo.  

Gisteren zag ik een winkeltje waar ze flessen met Ginja en Port verkopen.  Ik wil voor Rick een kleine fles van beiden meenemen.  Hier nemen ze ook geen credit cards aan, dus ik moet nu echt gaan pinnen om geld voor de taxi morgen te hebben.

We lopen terug naar het hotel waar ik mijn pinpas ophaal.  De kinderen blijven even in de kamer rusten.  Aangezien mijn pas in New Jersey al bijna werd geblokkeerd ben ik wat angstig dat ik geen geld uit de automaat ga krijgen ermee.  Gelukkig is die angst ongegrond en met genoeg euro’s voor de rest van de tijd ga ik terug naar de kamer.

Daar kijken we op Trip Advisor en Yelp naar een leuk restaurant in de buurt.  We vinden er een, maar eerst gaan we nog even gezellig op het terrasje bij Nicola zitten aan het grote plein zitten.  Daar delen we een bruschetta en een heerlijke sangria van rose gemaakt.

Dan lopen we naar Moma, het op Trip Advisor gevonden restaurant, maar dat is helaas gesloten.  Het ziet er permanent uit, maar misschien is het alleen op woensdagavond. 

Aan restaurantjes hier geen gebrek en vrijwel overal is er een zeer ijverige bediende, die een menu in je gezicht drukt met acht of tien talen en je in zijn restaurant probeert te lokken. 

Echter heb ik mijn verschrikkelijke maaltijd van de eerste avond nog vers in mijn geheugen en we gaan niet bij het eerste het beste restaurant zitten.   Iedere keer zoek ik op mijn telefoon de recensies op en het ene restaurant krijgt twee sterren, het volgende drie en dan weer een.

Maar dan lopen we langs Joao de Grao en die naam komt me bekend voor.  Inderdaad geeft Trip Advisor dit restaurant vier sterren en er zijn veel recensies.  We nemen er dus plaats buiten op het terras.

Het wordt een onderhoudend etentje.  Het eten is prima, Katja en ik hebben de gegrilde sardines en Kai een kipgerecht.  Verder is er veel vertier, accordeon spelers en trompet spelers en vrolijke toeristen en lokale mensen.

De accordeon spelers spelen op Katja’s verzoek “Happy birthday” (zij is vrijdag jarig) en krijgen daar natuurlijk iets voor.  Er komen ook een aantal verkopers langs, een ervan heeft een Afrikaanse olifant, die ik voor Saskia wil kopen.

De man blijkt nota bene uit Senegal te komen en zo heb ik opeens een hele Franse conversatie over bekende plekken van toen wij daar woonden.  Waar dat Frans nou opeens weer vandaan komt na al het Portugees leren?  Het zal zijn omdat het mijn eerste tweede taal was, maar ik blijf een zwak voor die taal houden. 

De eerste avond kwamen we terug in het hotel met een pastel de nata van Cafe Gelo en toen vroeg de receptionist of we er niet een voor hem mee hadden.   De avond daarop vroeg hij waar de pasteitjes waren.

Vanavond willen Katja en Kai nog zo’n laatste zoetigheid en Katja stelt voor er dan een extra te kopen voor de receptionist.  Dat doen we en zij geeft het aan hem.  Hij zegt dat hij maar een grapje maakte, maar neemt de lekkernij toch heel dankbaar aan.

Boven op de kamer pakken we al zoveel mogelijk in, want de wekker zal morgenochtend vroeg gaan.   Ik kijk ook naar CNN International over de verdwenen Boeing 777.  Morgen zullen we daarmee gaan vliegen en het voelt toch een beetje vreemd, al weet ik heel goed dat de kans dat er iets mis zal gaan gering is.

Donderdag

Om half zeven gaat mijn telefoonwekker, maar ik ben al een hele tijd wakker.  Het zal zijn dat ik altijd bang ben door mijn wekker heen te slapen, maar ik heb dus weer niet lekker geslapen.  Toch ben ik vrij uitgerust als ik opsta.

Katja is ook al wakker en begint aan haar toilet.  Kai heeft gisteravond al gedoucht en dus minder tijd nodig.  Ik douche, pak mijn toiletspullen in en ben dan klaar voor het ontbijt.  De andere twee gelukkig ook al snel.

Zo vroeg, net na zevenen, zitten er nog maar weinig mensen in de zaal en de schalen zijn ook helemaal vol met lekkers.  Nog een keer genieten we van de gerookte zalm, verse papaya en andere heerlijkheden.  Echt een aanrader, deze Avenida Palace, zoals qua locatie als qua gerieflijkheid, service en eten.  En via Booking.com zeker niet duur voor wat je krijgt.

Na het eten brengen we de bagage naar beneden en belt de receptionist een grotere taxi voor ons.  Die komt vrijwel meteen en alle bagage past.  De chauffeur mijdt ook al het spitsverkeer en voor minder dan de helft voor wat ik voor de heenweg betaalde komen we weer bij het vliegveld aan.

Daar is het even zoeken naar de juiste balie om in te checken bij TAP Air Portugal.  Er staat een lange rij, maar die gaat erg snel en voor we het weten hebben we onze instapkaarten en kunnen naar de gate. 

We werden wel gewaarschuwd dat die gate ver weg is en daarmee is niets te weinig gezegd.   De veiligheidscontrole gaat vrij snel, maar daarna lopen we en lopen we en eindelijk zien we onze gate!  Gelukkig is er ook een standje dat water verkoopt, want we hebben er dorst van gekregen.

Katja en ik hebben in Lissabon gezocht naar een winkel met Pandora bedeltjes en die niet gevonden.  Hier op het vliegveld zien we er eindelijk een.  Ze hebben twee bedeltjes, die vaak worden gekocht als souvenir en wij kiezen daar het trammetje van.  Ook leuk om nu hetzelfde bedeltje als Katja als aandenken te hebben.

Keurig op tijd gaan we aan boord van het Portugese vliegtuig, waar we met een bus heen worden gebracht.  Dit is een nieuwe luchtvaartmaatschappij voor mij om te vliegen.  We hebben enorm geluk, want zitplaatsen bij de nooduitgang en dus extra beenruimte.

Alleen is er mist in Londen waardoor men zegt dat we minstens een uur vertraging gaan krijgen.  We blijven echter wel allemaal in onze stoelen zitten en een half uurtje later vertrekken we opeens.  Wij hebben een heel ruime overstaptijd in Londen, dus geen probleem.

We krijgen een sandwich met kalkoen en kaas en een heel zoet aardbeiendrankje wat ik aan Katja geef als snack.   De hele weg lees ik verder in mijn spannende boek en na tweeeneenhalf uur landen we in Londen.

We vliegen recht over de stad en ik zie alle bekende bezienswaardigheden, zoals Big Ben en de Tower uit mijn raam.  Helaas gaat het te snel om een foto te nemen, maar nu heb ik weer zin om met Rick eens een reis door Engeland te maken.  Hij is ook dol op dit land dus daar krijg ik hem vast wel warm voor.

Eenmaal weer op aarde moeten we weer eerst met een bus naar de terminal worden gebracht.  Daarna volgt een heel lang durende veiligheidscontrole, want er is maar een poortje open.  Dan nog een paspoortcontrole en we moeten nieuwe instapkaarten halen bij United.

Dat is prima, want we hebben nu drie zitplaatsen naast elkaar in Economy Plus, maar ik wil een raamplaats en Kai ook en Katja wil juist een gangplaats.  Ik heb op mijn United app al gezien dat Economy Plus heel leeg is en we krijgen dan ook zonder problemen de plaatsen, die we willen.

Inmiddels rammelen de magen alweer en we gaan lunchen bij de pub in terminal 1.  Kai neemt een broodje met worst, Katja een lamsburger en ik de Aziatische salade met kruidenomelet.  Ik kan melden dat die laatste zo ongeveer de lekkerste vliegveldmaaltijd, die ik ooit heb gehad, is!

Om te drinken bestel ik een shandy.  Nostalgisch van vroeger en niemand in Engeland, die vraagt wat dat is.  Katja en Kai bestellen biertjes, maar de pints zijn een beetje teveel voor ons.

Na het eten gaan we wachten tot onze gate wordt aangekondigd.  Aangezien ik straks bijna acht uur in het vliegtuig moet zitten ga ik rondlopen en winkels kijken.  Ik koop een paar Engelse snoeperijen, waaronder de Polo pepermuntjes, die ik zo lekker vind.

Om half vier krijgen we te horen dat we naar gate B33 moeten.  Er staat dat dat een kwartier lopen is.  Het is inderdaad wel wat ver, maar een kwartier is zeker overdreven of je moet op een slakkengang lopen.  Niet dat er geen mensen zijn die dat laatste doen.

Het aan boord gaan gaat ook vlot en we vertrekken bijzonder snel van Heathrow.   De vlucht is comfortabel, het eten minder lekker dan op de heenweg, maar ach, het is vliegtuig eten.

Na mijn boek uitgelezen te hebben en dit blog bijgeschreven te hebben ga ik films kijken.  Ik begin met Philomena, een film, die ik al lang wilde zien en die is erg goed.  Daarna een romantische comedy, Austenland, die ik ook erg vermakelijk vind.  Bagage Claim is ook leuk, geen hoogstaande film, zeker, maar het verdrijft de tijd.

Zo’n anderhalf uur voor de landing krijgen we nog een erg lekker warm broodje met kaas en ham, een zakje crisps (chips) en een chocolaatje.  Mijn film is net afgelopen en de rest van de tijd luister in naar kanaal 9, waar je mee kunt luisteren met de verkeerstorens en piloten.  Altijd een leuk iets wat alleen United aanbiedt.

Keurig op tijd landen we op Dulles.  Het was acht uur vliegen, maar de tijd ging snel.  Nu moeten we nog door paspoortcontrole, die enorm langzaam gaat, want meerdere vliegtuigen zijn aangekomen en er zitten maar vier beambten.

De tassen zijn er dan ook al als we eruit komen.  Nog even in een lange rij voor de douane aansluiten en dan zijn we eindelijk buiten waar we enthousiast door Rick worden begroet.

Het is hier weer flink koud met temperaturen onder het vriespunt en gelukkig heeft Rick een winterjas voor me mee.  Onderweg naar huis vertellen we Rick van alles en thuis geef ik hem de meegebrachte port en ginja.  We drinken nog een night cap, Rick probeert de port alvast en gaan dan moe naar bed.  

Het was een lange reis, maar het oh zo waard om het mooie Lissabon en Sintra te kunnen bezoeken.  Hierbij wil ik ook iedereen, die gereageerd heeft, bedanken voor de leuke reacties.  Helaas ontbreekt me even de tijd om op iedereen individueel te reageren, maar ik heb ze allemaal gelezen en leuk gevonden.

De foto's van de laatste dag in Lissabon staan hier.

Tot slot een paar video's (heel donker in het restaurant) van de twee Fado zangers:

Belem en Baixa

Vandaag willen we dichter bij de stad blijven en daarom wek ik Katja en Kai pas om negen uur.  Kennelijk ben ik mijn twee oudsten al helemaal ontwend, want het duurt en duurt voor ze klaar zijn!  Ik ben bang dat we het ontbijtbuffet gaan missen en dat wil ik zeker niet!

Kai en ik gaan daarom alvast naar beneden terwijl Katja zich nog klaarmaakt.  Het is tien voor tien en ik heb het in mijn hoofd dat het buffet om tien uur sluit.  In de VS is dat namelijk gedurende de week meestal het geval.

Gelukkig is het hier pas om half elf en Katja komt niet veel later ook.  We genieten weer van dit super uitgebreide buffet.  Vandaag zijn er weer wat veranderingen wat het extra lekker houdt.  Ik kan er gewoon niet over uit dat dit bij de kamerprijs is inbegrepen!

Na het eten rapen we onze spullen bij elkaar, maar het loopt al tegen elven en we besluiten in plaats van de tram een taxi naar Belem te nemen.  Dat blijkt achteraf voor drie personen zelfs goedkoper te zijn.  We treffen een taxi chauffeur, die ook graag gidst en hij wijst ons van alles.  Daarna zet hij ons bij de Belem Toren af.

We kopen combinatiekaartjes voor de toren en het nabije Jeronimo klooster.  Deze Belem toren is "Manueline architectuur", gebouwd tijdens de regering van Manuel I (net als het klooster, trouwens) in de laat 15e, begin 16e eeuw.  In 1755 was er hier in Lissabon een gigantisch zware aardbeving en veel gebouwen zijn daardoor getroffen, ook deze.  Nu nog steeds zijn de effecten van die aardbeving door de stad heen te voelen.

Wij lopen de 120 tredes naar boven voor een mooi uitzicht over de omgeving.  Natuurlijk maken we ook heel wat foto's.  De trap is zo nauw dat er een stoplicht is om te regelen wanneer mensen naar boven kunnen of naar beneden mogen.

Het is prachtig weer met weer zo'n diepblauwe lucht.  Warm ook, dus de jasjes gaan al gauw uit.  Als we de toren uitgebreid bekeken hebben, lopen we naar het Monument der Ontdekkingen.  Ook hier willen we naar boven en kopen kaartjes.  Van bovenaf hebben we vooral prachtig uitzicht op het klooster.

Dat Jeronimo klooster en de bijbehorende kerk is van buiten erg pittoresk, maar ook van binnen de moeite waard.  We besteden er heel wat tijd en lezen uit mijn Rick Steves gids en de informatieborden, die er staan.   Vooral de waterspuiten, die in de vorm van gewone dieren zijn, zijn leuk.  We zoeken de poes en de aap, zoals de gids ons vertelt.

Intussen rammelen de magen alweer en we besluiten bij Portugalia te gaan lunchen.  Een Portugese jongen, die Katja kent, heeft haar dit restaurant aangeraden.  Het is leuk gelegen aan de rivier en het menu is voornamelijk vis.  Ik houd het heel licht en bestel een garnalensalade.  We houden namelijk ruimte over voor dessert voor de verandering.

Dat eten we niet bij dit restaurant, maar aan de overkant van de straat bij Pasteis de Belem.  Dit zoete pasteitje hebben we al vaker op deze week, maar dit is de enige officiele "fabriek" en ze worden warm verkocht.

Al ben ik echt geen fan van zoetigheid en al helemaal niet van pudding, toch zijn deze pasteitje voor een keer wel lekker.  Katja en Kai zijn er dol op en eten er meerdere.  We eten ze wachtend op de tram terug naar ons gedeelte van Lissabon op.

Die tram zal over tien minuten komen volgens het bord en dat klopt ook wel.  We stappen in met heel veel anderen en kijken waar we kaartjes kunnen kopen.  Volgens de gids kan dat van de chauffeur, maar dat is duidelijk niet het geval.  Er moet met munten betaald worden en ook nog eens een stuk meer dan wat de gids, die uit 2011 stamt, aangeeft.

Zoveel muntgeld heb ik niet en we willen niet betrapt worden op niet betalen!  De volgende halte stappen we dus uit.  Althans, Kai stapt uit en de deur gaat weer dicht voor Katja en ik kunnen volgen.  Gelukkig is er een knop, die ik gauw indruk en, al was de tram alweer op gang, hij stopt en wij kunnen ook uitstappen.

Jaren geleden stapte ik in Den Haag uit een tram en Rick met Katja als kleintje op zijn rug was nog in de tram, geen nog eens stoppen daar!  Kai had wel geweten gewoon naar de volgende halte te lopen, maar als het Katja was geweest weet ik het nog niet, want zij is niet aan trams gewend.

Maar goed, we staan dus allemaal bij een halte ergens in Lissabon.  Gelukkig komt er al gauw een taxi langs, die ons terug naar het hotel brengt.  Dat niet alleen, het is sneller (misschien minder authentiek, maar ach, we hebben even in die tram gestaan) en goedkoper!  Dat laatste verbaast me enorm, maar met drie mensen is een taxi dus goedkoper (Rick Steve vermeldt dit ook in zijn gids).

Het is inmiddels ook zeker 23 graden en we brengen onze jassen naar de kamer.  Ook trek ik mijn sandalen aan, ik heb tenslotte niet voor niets mijn teennagels laten doen.  Heerlijk, dit zomerse gevoel!!

In mijn gids van Rick Steves staat een leuke wandeling door het gedeelte van Lissabon waar ons hotel in ligt.  Die besluiten we te gaan maken.  Zo vinden we ook uit dat ons hotel, Avenida Palace, het oudste in de stad is en ik kan er niet genoeg goeds over zeggen!

We lopen als eerste, zoals de gids aangeeft, naar de Funicular Santa Justa, die door een leerling van Gustav Eiffel is ontworpen, en sluiten aan bij de rij wachtenden, die niet zo lang lijkt.  Alleen komt er maar geen lift en pas na meer dan een kwartier eindelijk een, maar wij kunnen net niet mee.

Misschien is dat maar goed ook, want opeens lees ik in het Portugees dat het platform is afgesloten.  Wat dat precies betekent weten we niet en we blijven wachten.  Dan komt er weer een lift naar beneden, die allerlei mensen naar buiten laat en dan zonder nieuwe passagiers weer naar boven aat.

Een aantal mensen die uit de lift kwamen roept ons toe niet naar boven te gaan.  In gebroken Engels zeggen ze een uur daarboven te hebben moeten wachten, want ze konden nergens heen.  Dat vinden wij zonde van onze tijd en we lopen verder.  Morgen is het hetzelfde geval staat op het bord beneden, dus wij slaan deze lift dit keer over.

We lopen dan maar verder naar de Praza do Comercio met zijn grote boog en standbeeld.  Kai en ik hebben dit zondag al gezien, maar toen was het bewolkt en koel.  Nu zeer aangenaam om te vertoeven.  In de gids lezen we dat de wijnproeverij hier leuk is.

Daar lopen we dus heen en per wijn kost het ongeveer een euro om te proeven.  Ik koop een kaart voor zes euro, zodat we alle drie tenminste twee wijnen kunnen proeven.  Katja kiest er twee van een euro en Kai en ik krijgen drie wijnen, want twee van 50 cent. Erg leuk om ook wat te leren over de verschillende wijnregionen van Portugal.

We lopen verder met de gids van Rick Steves als "gids" door de Baixa buurt.  Kai en ik hebben het meeste daarvan al gezien, maar het is interessant om de achtergronden te lezen.  We gaan een paar mooie kerken in (zie foto's) en worden aangeraden een "ginjinha" te drinken bij de oudste bar daarvan.

Dat is een soort kersenlikeur, maar niet heel erg zoet, hoewel Katja er niet van houdt.  We hadden het gisteren al in een chocolade bakje en vandaag als likeurtje met bessen erin.  Katja vindt het nog steeds niet lekker, maar ik besluit dat Rick het heerlijk gaat vinden, precies zijn "hoestdrank" smaak, en wil een fles ervan kopen voor hem.

We lopen de rest van de wandeling tot een van de "funiculars" (S. Gloria), die steil de heuvel op gaat.  We hebben zo heel wat geleerd, al had ik liever een live gids gehad.  Helaas zit je dan altijd aan bepaalde tijden vast en ik snap als geen ander dat dat niet makkelijk is.

We hebben nu wel erge zin ergens gewoon te gaan zitten en ontspannen.  Dat doen we op een terrasje aan het grote plein dichtbij ons hotel.  We bestellen drankjes en meloen met rauwe ham, heerlijk!  Al genietend klets ik lekker met mijn twee oudsten over hun interesses en levens.

We gaan nog even terug naar het hotel en nemen dan een taxi naar het Fado restaurant dat de concierge ons aanraadde, O Faia.  Fado is een typische Portugese muziek.  Wij beginnen onze maaltijd om kwart over acht en de Fado show begint om half tien.

Katja en ik bestellen hetzelfde, een boerenkool soep vooraf en dan de gegrilde octopus.  Kai heeft een gerecht met biefstuk.  Het smaakt goed, maar Katja en ik vinden dat de inktvis teveel raar vet heeft, en dat vinden wij niet lekker.  De kinderen (zo noem ik ze maar voor het gemak) bestellen ook nog chocolade mousse als dessert, waar ik een paar hapjes van mag hebben.

De Fado begint klokslag half tien en het is erg leuk om mee te maken.  De eerste zanger vind ik al erg goed. Hij zingt drie liedjes en dan volgt een chaotisch kwartier pauze.  Ik wilde eigenlijk maar een artiest horen en dan terug, maar de kinderen halen me over nog even te blijven.  We hebben wel de rekening al betaald.

De tweede Fado zanger vind ik beduidend beter, dan de eerste!  Zijn stem draagt meer.  We genieten ook hier weer van, maar ik ben inmiddels doodmoe, al zijn er nog twee meer zangers, dat trek ik niet meer.  Men belt een taxi voor ons en heel aardig komt de manager buiten met ons op de taxi wachten.  Na mijn eerdere taxi incident hier ben ik daar dankbaar voor.

Na een kwartiertje komt de juiste taxi opdagen en keren wij terug bij ons hotel na een heel drukke dag!  Morgen nog een volle dag hier in Lissabon en dan de terugtocht.  Kort, maar echt heel erg krachtig, we halen alles uit deze dagen!

Foto's van vandaag staan hier

Sintra

Al om kwart over negen gingen we gisteravond naar bed en ik viel meteen in een diepe slaap.  Ik had ook dat maskertje van het vliegtuig weer aangedaan, want er viel veel licht van andere ramen de kamer binnen.  Vier uur later schrok ik wakker met veel pijn in mijn schouders en nek.  Gauw een pijnstiller genomen en weer snel in slaap gevallen, dit keer zonder masker.

Pas om zeven uur doe ik mijn ogen weer open en doezel wat verder tot acht uur.  Dan heb ik, na bijna elf uur in bed, ook echt wel genoeg geslapen.  Katja en Kai duidelijk ook, want met niet veel moeite krijg ik hen ook uit bed.  Ik was trouwens blij met mijn fan geluid op mijn laptop vannacht, want in de kamer naast mij huilt een baby onophoudelijk, zodra ik dat geluid uit heb gezet.

We maken ons klaar en gaan dan ontbijt eten.  Het ontbijt zit gratis bij het hotel inbegrepen en wij verwachten het typische Europese buffet met wat plaatselijk lekkers, ham, kaas, verschillende broodjes etc.  Dat is meestal al een stuk lekkerder dan wat je als gratis ontbijt in de VS krijgt (eerlijkheidshalve zijn die hotels in de VS ook een stuk goedkoper meestal).

Als we op de tweede verdieping uitstappen zien we eerst een prachtige zaal met kroonluchters.  Dit hotel is werkelijk prachtig en het ligt naast het historische station, dus ik schat dat het uit de laat 19e eeuw stamt.  De eetzaal even verderop is even prachtig met grote kroonluchters.

We worden welkom geheten en krijgen een tafeltje en heerlijke sterke koffie.  Het buffet overtreft werkelijk al onze verwachtingen.  We hebben (en zeker ik) al heel vaak in Europese hotels gelogeerd, maar zoiets heb ik nog nooit gezien.  Er is van alles, van gerookte zalm tot verse mango en papaya.

Gewoonlijk eet ik niet zoveel voor het ontbijt, maar dit keer is mijn bord wel vol en ik neem me voor de andere lekkernijen te laten voor de andere ochtenden.  Wat een luxe is dit en we genieten met volle teugen.  Meestal is het ontbijt maar even gauw gauw, maar hier blijven we toch wat langer genieten.

We hebben echter gepland rond half tien de trein van station Rossio naast ons hotel naar Sintra te nemen en dat lukt ook.  We kopen een retourtje en de trein vertrekt letterlijk twee minuten later.  We moeten onze kaartjes valideren bij poortjes en gelukkig openen die en we stappen in.  Het zijn dubbeldekker treinen hier en boven is alles al bezet, maar beneden kunnen we plaatsnemen.

Zo'n 35 minuten later komen we na een aantal andere stations bij het eindpunt Sintra aan. Daar lopen we naar het oude centrum en we weten dat we tenminste het Pena Paleis, Kasteel van de Moren en Nationale Paleis hier willen bekijken.

Voor je ergens aankomt heb je toch geen idee wat je moet verwachten.  "Het Kasteel van de Moren en het Pena paleis zijn beiden op flinke heuvels gebouwd" weten. Wat is flink?  Voor de een is elke heuvel een flinke klim, de ander vindt een halve berg pas een heuvel.

Nou, hier in Sintra is die heuvel een halve berg!  We kunnen het paleis niet zien liggen, maar het kasteel wel en dat torent boven het stadje uit.  Katja loopt, ondanks mijn waarschuwingen, op dunne sandaaltjes, maar Kai en ik hebben goede schoenen aan.

Mag ik hier ook even reclame maken voor Montrail?  Wat een super trekschoenen zijn dat!  Mijn oude paar is meer dan tien jaar oud en nog steeds mijn favoriet.  Dit nieuwe paar heb ik nooit eerder gedragen en na 9 mijl (bijna 15km), 20000 stappen en 163 "trappen" (volgens Fitbit) heb ik geen blaar en geen voetpijn!

We besluiten, hoe hoog dat Kasteel van de Moren ook lijkt te liggen, te gaan lopen.  Het is een prachtige wandeling, maar ik moet toegeven dat ik af en toe vooral Kai moet terugfluiten om even op adem te komen. Niet zozeer dat ik buiten adem ben, maar mijn hart racet zo snel.  Het is de stairmaster keer tien.

Het zijn ook allemaal "kinderkopjes" en een oneven eeuwenoud pad.  Ik sta versteld dat Katja het lukt zonder problemen te lopen (hoewel ze na een tijdje wel over haar enkel en heup klaagt).  We klimmen en klimmen en ik krijg soms het gevoel dat we er nooit zullen komen!

We zaten in de trein met 3 oudere Amerikaanse dames en ik hoorde hen zeggen dat ze een bus gingen nemen.  Toen dacht ik nog "hoe typisch Amerikaans om maar niet te lopen",  maar nu zie ik dat zij deze tocht zeker niet vol hadden gehouden!  De gids, die zij hadden overdreef allerminst.

Maar na zo'n drie kwartier zijn we bij de ingang van het Moorse kasteel.  Daar kopen we kaartjes voor zowel het Moorse kasteel als het Pena paleis.  We hebben al heel wat geklommen en het hoogste punt van het kasteel lijkt nog twee keer zo ver!

Toch gaan we naar dat hoogste punt klimmen.  Onderweg hebben we de prachtigste uitzichten over Sintra en Lissabon, onder anderen.  Zo mooi allemaal, we vergeten bijna dat we compleet buiten adem zijn.  Die Moren moeten een supergoede conditie gehad hebben!  En, zoals Katja opmerkt, zeker een plek waarvandaan je van heel ver ziet als er een aanval komt!

Van hieruit zien we op een andere heuveltop ook het Pena Paleis liggen.  Dat lonkt, maar niet voor we meer water hebben gekocht.  Dat was een misrekening op de weg naar boven.  Het is niet heel warm (zo'n achttien graden met flinke bries), maar door de inspanning van het klimmen droogden we toch uit.   Zorg dus voor water als je ooit die klim begint!

Met water en vol goede moed beginnen we aan de tocht naar het Pena Paleis.  Die is allerminst minder inspannend dan die naar het kasteel.  Ik moet toegeven dat ik dit allemaal een beetje onderschat had.  Zo vaak lees je een gids en wordt er zoveel tijd voor iets uitgetrokken en dan zijn wij ruim binnen die tijd klaar.  Dit keer werd in ieder geval hoe inspannend de paden naar de bezienswaardigheden zijn zeker niet overtrokken.

Dat gezegd geniet ik van ieder van die inspannende stappen.  De tuinen rond het paleis zijn adembenemend en opeens is daar dan het kleurige paleis wat voorheen een klooster was.  Onze al gekochte kaartjes geven toegang tot de tuinen en het paleis zelf.

We fotograferen eerst uitgebreid buiten en lopen dan met onze mond open door het prachtige interieur.   Als we klaar zijn is het al bijna half twee en rommelen de magen flink.  Gelukkig is er een cafeetje met een leuk terrasje.

Als lunch kiezen we een wrap met ham en kaas.  Als snack daarna kopen we ook queijadas, een lokale specialiteit.  Dit zijn mini cakejes, zoet dus, maar alweer erg lekker.  Ik eet hier meer zoetigheden dan ooit, ha ha.

We besluiten niet gewoon weer terug naar de hoofduitgang te lopen, maar via de "meren" naar die uitgang.  Dat is heel mooi met veel prachtige natuur en bloemen en de meertjes zijn ook zeer pittoresk.  Deze uitgang komt echter uit op een autoweg.

Via allerlei haarspeldbochten en af en toe opzij springend voor naar boven rijdende toerbussen lopen we terug naar Sintra.  Dat is verder dan we verwachtten, maar na een uurtje zien we eindelijk de rode daken weer.

Door het stadje lopend valt ons een winkeltje op waar je een plaatselijke Ginjinha kunt proberen.  Dit is een chocolade bakje waar je de plaatselijke kersenliqueur "Ginja" in doet.  Wij zijn natuurlijk nieuwsgierig en voor 1 euro mogen we het proberen.

We pakken een chocolade bakje, vullen het met ginja, en worden geinstrueerd de helft eerst te drinken.  Dan moeten we het bakje eten met de rest van de likeur.  Erg lekker moet ik zeggen!

Katja wil graag op een terrasje iets drinken en we strijken neer op dat van het Hockey Cafe.  Het voelt goed om weer te zitten, moet ik zeggen!  We hebben vandaag onze calorieen wel verbrand, denk ik zo.  De "kinderen" nemen een biertje (hoewel, dat -tje hoeft er niet bij) en ik een glas rose.

Het is lekker in de warme zon zitten zo!  Maar ja, we willen ook de Palacio Nacional, waar we op uitkijken hier,  bekijken en de tijd begint te dringen, dus we rekenen af.

Bij het Nationale paleis kopen we kaartjes en dan ben ik zo blij dat we dit gedaan hebben!  Dit paleis stamt uit de 14e eeuw en is tijdens de grote aardbeving hier in 1755 wel flink beschadigd, maar genoeg uit de Middeleeuwen is nog te zien.

Dat niet alleen, maar iedere kamer is even mooi.  Soms gewoon om zijn eeuwenoude staat, maar meestal vanwege echte pracht en praal.  Ik kan wel zeggen dat ik dit een van de mooiste paleizen, die ik ooit heb gezien, is.

Eenmaal weer buiten overleggen we wat we willen doen.  Ik heb van een online vriendin een aanbeveling voor een restaurant hier gekregen, maar we zijn nog lang niet hongerig en het is pas net na vijven.  Na wat overleg besluiten we terug naar Lissabon te gaan en daar te kijken waar we willen eten.

Net als op de heenweg staat onze trein terug al klaar.  Online las ik over allerlei problemen met het Portugese treinsysteem, maar gelukkig hadden wij daar helemaal geen last van.  Ja, een poortje werkte eens niet, maar dan probeerden we een andere met succes.

Dit keer kunnen we wel boven zitten en het lijkt wel sneller te gaan.  Op de hotelkamer, slechts een paar meter van het station, kijken we naar restaurant recensies.  We willen zeker geen herhaling van gisteravond!

Gek genoeg valt de keuze op de Leao D'Ouro vrijwel naast het hotel.  Gisteravond wilden we daar ook al eten, maar waren te moe om tot zeven uur te wachten.  Dit keer krijgen we meteen een tafeltje in dit restaurant dat al in de 19e eeuw hier begon.

Het blijkt inderdaad een goede keuze.  Mijn inktvissalade is heerlijk, hoewel te veel, gelukkig wil Katja het ook wel proberen.  Katja heeft vier oesters als voorafje, die ze binnen een mum van tijd opheeft.  Kai daarentegen heeft een heel interessant voorafje.

Kennelijk is het hier in Portugal ook de bedoeling dat voorafjes worden gedeeld.  Mijn inktvissalade was al heel veel, maar Kai's Portugese worst voorafje is zeker bedoeld voor meerdere personen.  De serveerder denkt dat duidelijk ook, want geeft ons allemaal schone bordjes.

Prima, want Katja en ik willen die interessante worsten ook best proberen.  Er is een bloedworst bij en die vind ik dus heel erg lekker.  De andere twee kunnen niet over het feit dat die van bloed is gemaakt heen.  Ik plaag ze en vraag of hun biefstuk of kip dan bloedloos is.  Volgens beiden is dat zo.

Als hoofdgerecht bestellen we alle drie het typisch Portugese gerecht "bacalhau" (kabeljauw).  Het is lekker, maar het heeft graten, iets waar onze kinderen zeker niet aan gewend zijn.  Ik moet toegeven dat dit nooit mijn favoriete vis is, waar dan ook ter wereld, maar het smaakt allemaal lekker.

Terwijl we zitten te eten komt er een heel grote groep binnen, die vrijwel het gehele restaurant vult.  We kunnen niet meteen bepalen welke nationaliteit(en), maar een paar ervan zijn zeker Amerikaans, ook al kunnen we niet horen wat ze zeggen.  Ze gebruiken echter alleen een vork en geen mes, een duidelijk teken.

Terug in de hotelkamer kijken we tv en ik schrijf mijn blog.  Ik denk dat de volgende blog pas in het vliegtuig of thuis zal komen, want morgen hebben we een late reservering in een Fado restaurant en donderdagochtend vertrekken we vroeg alweer naar huis.  Misschien lukt het me woensdagavond nog te schrijven.

Heel veel foto's van vandaag staan hier

Reis naar en eerste dag in Lissabon

Zaterdag

Rick is de enige van het gezin, die op tijd op staat.  Hij heeft vanochtend de bat mitzvah van de dochter van een college.  Gewoonlijk zou ik ook meegegaan zijn, maar ik maak me liever klaar voor onze reis en zie erop toe dat Katja en Kai dat ook doen.

Na een gezamenlijk ontbijt doe ik drie kwartier op de elliptical boven en dan maken we ons allemaal, Saskia inclusief, klaar om te gaan lunchen.  De kinderen kiezen daarvoor Le Pain Quotidien.   Het is super lekker weer met zo’n 17 graden opeens en het kleine terrasje daar zit vol met mensen, die buiten eten.

Wij zoeken dus maar een tafeltje binnen.  Katja en ik nemen beiden de zalm tartine, Kai een erg lekker uitziend Mediterranees bord en Saskia een grote bak fruit salade.  Het is weer erg gezellig met mijn drietal en de kinderen vinden het ook duidelijk leuk elkaar weer te zien.

Na het eten is er sprake van om naar Target te lopen, maar Katja besluit dat ze toch liever naar Rite Aid gaat.  Daar hebben de anderen ook een paar dingen nodig.

Inmiddels is Rick ook weer thuis en doen we de laatste spullen in de tassen en laden die in de van.  We nemen afscheid van Saskia en Rick brengt ons naar Dulles Airport.  Rick parkeert even en gaat met ons mee inchecken.

Dat verloopt snel, want ik ben Premier.  Bij de ingang van de veiligheidscontrole zeggen we Rick gedag en beloven zodra we aangekomen zijn te sms-en (het zal voor hem als alles op tijd verloopt midden in de nacht zijn). 

Ook de veiligheidscontrole is helemaal niet druk en al snel zijn we er doorheen.  Katja, die een andere vlucht neemt via Manchester, omdat zij op mijlen reist, zal van de C gates vertrekken en Kai en ik met een overstap in Newark  van de A gates.

Naar die laatsten kunnen we lopen of de trein nemen.  We besluiten de benenwagen te nemen.  Katja heeft geen keuze en moet met de trein.  Zij wil gaan studeren voor haar vertrek, dus we nemen afscheid van haar tot we in Lissabon zijn.

De A terminal van Dulles is wel leuk 

Kai en ik lopen naar onze gate en wachten daar geduldig tot we aan boord kunnen.   Intussen koop ik nog even snel een masker om in het vliegtuig voor mijn ogen te doen, wie weet helpt het.  Ook koop ik een dunne, maar zeer lekkere blijkt later, reisdeken.  Ik vind die in het vliegtuig altijd ondingen.

Het vliegtuig naar Newark is maar een klein vliegtuig en ik moet mijn tas in het ruim laten doen.  Dat vind ik nooit zo fijn, maar er is geen plaats voor onder de stoel.  Gisteravond nog heb i keen programma gezien waar ze op verborgen camera’s toonden hoe op die manier electronica uit die tassen wordt gestolen.  Ik hevel mijn laptop en tablet dus over in Kai’s tas.

Zo’n vlucht naar Newark of New York is even opstijgen en dan vrijwel meteen weer dalen, dus er wordt enkel water rondgebracht.  Ik ben allang blij dat we op tijd vertrokken, want ik heb daar de laatste tijd met United Express niet zoveel geluk mee gehad.

Als we op Newark landen krijg ik een sms-je van Katja.  Haar vlucht is wel vertraagd, iets met een nooddeur, die niet sluit.  Uiteindelijk wordt dat bijna twee uur vertraging voor haar, maar ze zou vier uur overstaptijd in Manchester hebben, dus nog ruim voldoende tijd.

Kai en ik eten even een heel duur en zeer matig hapje bij een visrestaurant naast onze gate.  Het stuk zalm dat ik heb is wel lekker, maar wordt slechts met wat verlepte sla geserveerd, terwijl het op het menu een heel stuk beter klonk met tomaat en komkommer salade.  Enfin, het vult de maag even.

Ook onze vlucht naar Lissabon vertrekt op tijd en zal 6,5 uur duren.  Als er net met het bezorgen van het eten is begonnen, roept de piloot om dat er turbulentie komt en de flight attendants moeten gaan zitten.  Dat duurt maar en duurt maar en er is nauwelijks turbulentie.  Ik heb het wel meegemaakt dat ze met veel erger doorgingen met serveren.  Dit is maar een enkele trilling.

Heel vervelend vind ik het, want nu heb ik minder tijd om met mijn ogen dicht te liggen.  Slapen lukt me in het vliegtuig nooit.  Eindelijk hervatten ze het uitdelen van de maaltijden en nu kan dat opeens wel met wat turbulentie.  Omdat ik op het vliegveld al heb gegeten eet ik niet alles van deze maaltijd, maar voor de verandering is hij wel  lekker, pasta met mini gehaktballetjes.

Zodra alles is opgehaald doe ik mijn maskertje op en ga zo goed en zo kwaad als het gaat doezelen.   Het is een volle vlucht, maar de middelste stoel naast mij is een van de twee onbezette.  Fijn wat meer ruimte dus, ik zit ook in Economy Plus (Kai niet, die vond het prima het geld daarvoor te besparen) dus het is niet al te erg afzien.

Zondag

Drieeneenhalf uur van maar de meest comfortabele houding te proberen te vinden hoor en ruik ik dat het ontbijt wordt uitgedeeld.  Het maskertje was super en heeft denk ik wel geholpen met wat meer uitrusten.

Het ontbijt bestaat uit een bakje vruchten en een kleffe croissant.  De laatste anderhalf uur voor de landing doezel ik daarna nog verder.  Keurig op tijd na een eigenlijk, op de late maaltijd na, perfekte vlucht landen we in bewolkt Lissabon.

Kai heeft de hele vlucht films gekeken en dus letterlijk geen oog dichtgedaan.  We lopen naar immigratie waar het heel rustig is en na vertoon van ons Nederlandse paspoort worden we meteen verder gewuifd.  Ook de bagage komt vlot en wat ben ik blij om mijn tas te zien! 

Buiten is het nogal chaotisch met wie welke taxi krijgt en met mijn slaperige hoofd zie ik pas als we al op weg zijn dat er geen meter in de taxi zit.  Ik zeg tegen Kai dat deze vent ons vast gaat afzetten.  En jawel, hoor, het hotel is nog geen kwartier rijden en hij laat vrolijk een tarief van 33 euro op een kaartje zien! 

Mijn protesten dat ik heb gelezen dat het niet meer dan 20 euro zou moeten zijn zijn zinloos want hij spreekt (zogenaamd?) geen Engels en veinst mijn gebroken Portugees niet te begrijpen, grrrr!  In ieder geval kan ik Katja nog waarschuwen zeker een taxi met meter te nemen vanmiddag!

Gelukkig is de ontvangst in het hotel allervriendelijkst en probeer ik het taxi incident maar opzij te zetten.  Het is pas negen uur en tot onze verbazing is een van onze twee kamers al klaar.  Heerlijk!  De heel vriendelijke belman helpt met de bagage en Kai springt als eerste onder de douche.

Na mijn douche voelen we ons weer een beetje mens en besluiten eens te gaan kijken of we een restaurantje kunnen vinden.   We lopen naar buiten en horen dan een vreemd luid gemarcheer.  Het blijkt om een paar honderd soldaten te gaan, die voor ons hotel langs marcheren.

Zij worden gevolgd door een militaire band en die weer door soldaten op paarden.  Een indrukwekkend geheel is het wel, vooral de paarden.  Wij hebben natuurlijk geen idee wat de gelegenheid voor deze parade was.  Het lijkt geen speciale feestdag te zijn of zo.

Kai en ik vinden na wat zoeken een gezellige en drukke pastelaria.  We bekijken de lange menukaart en ik bestel de tonijnsalade tosti en Kai roerei met worstjes.  Het smaakt allemaal best, al zien we later een paar veel lekkerdere broodjeszaken.

We besluiten na het eten om niet in te kakken door de stad te gaan lopen.  Het is zelfs op deze ietwat somber en koele zondag zeer levendig met restaurantbediendes, die hun menu’s aanprijzen en lokalen en toeristen op de terrasjes.  Ook zijn er enkele winkeltjes open.

Ons hotel ligt naast het treinstation wat heel gunstig is, want we willen morgen proberen een trein te nemen ietsje de stad uit.  We bekijken hoe we daar kaartjes voor kunnen krijgen, maar wachten nog maar tot morgen om ze te kopen.

Na wat als een flinke wandeling voelt voor onze vermoeide botten zijgen we neer aan een tafeltje op een druk terrasje.  Het blijken voornamelijk Duitse toeristen te zijn en de reden is ook meteen duidelijk, het restaurant serveert enorme pullen bier.  Kai voelt zich natuurlijk eventjes helemaal thuis.

Inmiddels is Katja ook geland en we lopen terug naar het hotel om op haar te wachten.  Ook zij wil de viezigheid van de reis van zich afwassen.  Intussen kijkt Kai Duitse tv, zoek ik op Yelp wat een leuk restaurant voor het avondeten is en werk mijn blog bij.

Als Katja klaar is gaan we er weer op uit voor een wandeling.  Eigenlijk willen we een hop on hop off tour doen om een goed idee te krijgen over hoe de stad in elkaar zit.  Grappig genoeg raadt de verkoper van de kaartjes die af, veel goedkoper om te lopen of de tram te nemen, die zou in de VS meteen ontslagen worden, ha ha.

Wij zijn het er eigenlijk ook mee eens en lopen gewoon lekker door zondags Lissabon.  Er zijn marktjes, mensen, die dansen, muziek, duidelijk is dit een dag waar de Portugezen van genieten.  Opvallend is ook al de graffiti op de luiken van de gesloten winkels.  

In het hotel vragen we aan de concierge ideeen voor het avondeten.  Hij is niet erg behulpzaam, want de meeste betere restaurants zijn zondags gesloten.  Hij noemt nog de Leao d'Ouro, maar is daar ook niet heel enthousiast over,  toch willen wij dat gaan proberen. We zitten ook duidelijk in een heel toeristische buurt, dus ik heb een hard hoofd in een lekker maal dichtbij anders.

Eerst nemen we onze gidsen en kaart mee naar beneden naar de bar en drinken daar een wijntje (in Kai's geval een biertje).  Ik ben er trots op dat we geen van drieen aan de verleiding hebben toegegeven om te gaan slapen.  Ik doe dat al nooit, maar de rest van het gezin na zo'n nachtvlucht altijd wel en het is gewoon niet een goede strategie om over de jet lag heen te komen.

De barkeeper spreekt bijna geen Engels, dus Kai en ik moeten wel ons vers geleerde Portugees te berde brengen.  Dat valt nog absoluut niet mee, zelfs voor een simpele bestelling.  Gelukkig is hij helemaal blij dat we het tenminste proberen en helpt goed mee.  We hebben met behulp van de gidsen nu ook goede plannen voor de komende dagen.

Die plannen houden natuurlijk ook typisch Portugees eten in en we proberen, nadat ik Katja en Kai met moeite van hun telefoons en bedden heb geraapt, rond zes uus de Leao D'Ouro.  Daar zit niemand binnen, een slecht teken (ja, ik weet dan Spanjaarden en Portugezen heel erg laat eten, maar er zijn ook heel veel vooral Duitse toeristen in de stad).  Eenmaal binnen krijgen we te horen dat er pas om zeven zal worden geserveerd (dit voor een restaurant dat zegt open te zijn van het middaguur tot laat 's avonds).

Helaas hebben wij geen goed alternatief en onderwerpen ons dus aan de kookkunsten van het eerste het beste restaurant met een menu in tien talen, Andorra.  Nou, het had bijna niet erger gekund, hoewel Katja haar gamba's nog wel te pruimen vond ondanks dat die in de knoflooksaus zwommen (en dan meen ik "te pruimen, want echt lekker zijn ze ook niet.  

Kai's biefstuk en mijn gegrilde calamari zijn echter zo taai dat ze bijna niet te eten zijn.  Alleen de"voorafjes"" die ze natuurlijk ook op tagel zetten om extra te verdienen zijn nog te pruimen (we weigeren de kaas en het brood, maar octopus salade en olijven zijn goed).  

Na herhaalde malen om de rekening gevraagd te hebben (en vier keer of we toch geen dessert willen) komt een vrij aardige oudere medewerker ons helpen af te rekenen.  "Heeft het gesmaakt?",vraagt hij.  En tja, ik ging zonder iets te zeggen betalen, maar kan het toch niet laten te zeggen dat mijn eten echt niet te eten was.  Geen reactie, waarom ook, wij zijn maar domme toeristen.  Maar helaas is daar nu TripAdvisor en Yelp en die gaan ook steeds meer tellen, helaas voor senhor Andorra.

Wij vertrekken dus niet erg voldaan en Kai en ik bedenken ons dat we hier overal mensen kleine vlaai-achtige taartjes zagen eten.  Cafe Gelo vooral lijkt daar populair voor, pasteis de nata.  We halen er drie en zelfs de mensen in het hotel vragen of ze er een mogen.  Ze zijn dan ook ontzettend lekker!

Het ziet er niet uit, maar "looks can be deceiving"

In de hotelkamer wacht ons nog een verrassing.  Er staat een bakje heel verse aardbeien als welkom.  Daarbij kregen we een bon voor een gratis glaasje port in de bar.  Werkelijk een super hotel op een bijzonder goede locatie.  Wij gaan verder op bed tv kijken en waarschijnlijk zeer bijtijds de lichten uitdoen!

Meer foto's van vandaag staan hier.