Een vrije dag tussen de rondleidingen door

Vandaag en maandag zijn mijn "weekenddagen" deze week.  Het rondleidingenseizoen is in volle gang.  Rick staat keurig om tien over zeven op, maar ik blijf tot acht uur liggen.  Gelukkig ben ik dankzij Aruba wel in een vroeger opstaan ritme gekomen.

Nog voor Rick naar zijn werk vertrekt ben ik dan ook beneden.  Ik vind in de vriezer nog een Weight Watchers muffin met ei en kaas en warm die op.  Met een flinke kop koffie geniet ik er in mijn luie schommelstoel van.

Het is verleidelijk om hier naar de cicade (die zijn kennelijk de afgelopen week uitgekomen) concerten te blijven zitten luisteren, maar er moet gesport worden. De elliptical heeft mij vast gemist de afgelopen tien dagen. Hij kreunt althans flink terwijl ik erop "hardloop", ik moet hem nodig eens laten nakijken.

Voor ik mijn douche neem pak ik ook gauw uit.  Het moet maar gedaan zijn!  Ik gooi de was in de machine en rijd dan naar het Mosaic District.  Daar heb ik een afspraak bij Mint Lounge, want mijn nagels zien er door alle zonnebrandspray niet meer uit!

"Jennifer" (wiens Vietnamese naam waarschijnlijk heel anders is) is nieuw voor mij, want Thu heeft vrij vandaag en Kathy heeft al een klant. Ik kies een kobalt blauwe kleur dit keer, die precies bij mijn topje past zoals Jennifer meteen opmerkt.

Een klein uurtje later ziet alles er weer keurig uit.  Ik ben een nagelbijtster en merkte dat zodra mijn nagels weer een beetje "naakt" waren dat meteen terug kwam vorige week!  Zolang ze er netjes uitzien heb ik die neiging niet, maar kennelijk is de gewoonte zeker nog niet verdwenen.

Nu heb ik nog meer dan een uur voor ik een lunchafspraak heb en dat gebruik ik voor boodschappen.  Ik gooi de van vol bij de Safeway voor de luttele prijs van $2,16 per gallon (iets minder dan vier liter)!  Dan haal ik wat spullen in de supermarkt en vervolgens mijn medicijnen bij Rite Aid.

Het is vandaag lang niet zo warm als gisteren, "maar" 32 graden en minder vochtig.  Het is grappig hoe ook op de radio wordt gezegd dat dit zo'n lekkere dag is, terwijl 32 graden in Nederland een hittegolf is.  Gek genoeg voel ik ook dat het koeler is.  Je raakt echt aan warmte gewend.

De gladiolen bloeien mooi in de tuin

Om kwart over een heb ik bij Iron Chef House afgesproken met Claudia.  Zij is mijn "oudste" vriendin hier, we kennen elkaar al sinds 1994, nog voor Saskia's en haar jongste dochter Abbey's geboortes. Zij heeft dan ook al heel wat meegemaakt met mij en ik met haar en we hebben geen geheimen voor elkaar.

We vragen een tafeltje buiten, want het is echt heerlijk weer met een fris windje.  Claudia bestelt een udon soep en ik de lunch bento box.  De soep is een enorme bak!  Claudia krijgt hem ook niet op.  Mijn bento box klonk als veel, maar blijkt precies genoeg te zijn. 

We hebben zoveel bij te kletsen dat het voor we het weten half drie is!  Claudia moet naar huis want zij geeft bijles en krijgt een studente. Voor mij is het tijd voor het zwembad!  Ik verkleed me en niet veel later kies ik een ligstoel.  Er is bijna niemand dus ik heb alle keuze!

Het water is tot mijn verbazing nog lekker verkoelend en na een duik ga ik Suske en Wiskes en mijn ene Margriet lezen.  Chris en nog een aantal dames gaan baantjes trekken dus ik voel me heel lui, want ik zwem er maar twee. Ik moet naar mijn lichaam luisteren en ik ben moe.  De komende twee dagen heb ik weer warme rondleidingen dus even pas op de plaats is niet verkeerd.

Tegen zessen loop ik huiswaarts en was mijn haar zodat ik het morgen niet hoef te doen.  Als ik beneden kom is Rick ook thuis.  Saskia werkt vanavond en we proberen haar mee te krijgen voor pizza, die Pazzo Pomodoro ook veganistisch heeft.

Saskia verkiest echter de Whole Foods pizza met Kaylee boven ons gezelschap.  Begrijpelijk, Katja was net zo op die leeftijd, hoewel ze zich dat nu niet herinnert.  Rick en ik laten ons niet weerhouden en nemen een tafeltje aan de gezellige bar van Pazzo.

Dit is een beetje de Vienna "Cheers" bar, iedereen kent je bij naam en we zien er telkens dezelfde mensen.  Vanavond gaat het gesprek over vroegere bars in Washington. In de jaren tachtig ging ik daar bijna iedere avond uit en het is leuk met anderen te praten, die er in die tijd ook waren.

Rick bestelt een pizza en ik de penne met gerookte zalm en zongedroogde tomaten, maar ik vraag marinara saus in plaats van de romige vodka saus.  Het smaakt heerlijk!  Dit is een nieuwe favoriet van mij!

Nu is het wachten tot Katja en Kevin komen.  Ik vind het vervelend dat ik beide komende dagen rondleidingen heb, maar morgen is een halve dag dus ik krijg toch wat tijd met ze. Katja heeft allerlei problemen op haar werk waar ze in augustus toch zal vertrekken.  Ze maken het haar erg moeilijk en zij wil natuurlijk dat ze in de toekomst een goede referentie zullen geven. 

Gelukkig komen ze zonder kleerscheuren hier aan.  Het is zo goed ze weer te zien!  Jammer dat het dit weekend beperkt zal zijn voor ons, maar ik denk ook dat het voor Katja nu met die werkproblemen erg fijn is even gewoon thuis te zijn.  Hier is ze toch zeker dat iedereen in haar "kamp" is.

Een zeer natte rondleiding

Volgens mij heb ik nog steeds last van jet lag, maar dat is vandaag wel handig, want ik moet toch vroeg opstaan.  Al om zes uur ben ik klaarwakker en om half acht opstaan is dus helemaal niet moeilijk.

Voor mijn ontbijt maak ik eens een heel Nederlands hapje.  Beschuit met Old Amsterdam smeerkaas en een flinke kop koffie in mijn Blond Amsterdsam mok, het smaakt heerlijk.  Intussen is Kai ook op, mijn chauffeur naar de metro.

Kai zet me daar af en het perron staat al heel vol.  Ik loop helemaal naar achteren en krijg zo nog een zitplaats.  Al vanaf het volgende station is er alleen staanplaats en dat voor meer dan een half uur.  Ik kan het niet helpen onze metro met de tube in Londen en de metro in Barcelona te vergelijken.  Wij hebben wel veel meer zitplaatsen, maar de gemiddelde rit is waarschijnlijk ook een stuk langer.

Na een half uur stap ik uit bij het Smithsonian station.  Daar zie ik een stel op de bankjes waarvan ik denk dat het P. en E. zijn, mijn gezelschap voor vandaag.  En inderdaad, gelukkig heb ik gelijk.  We maken kennis en ik weet meteen dat het een leuke dag gaat worden wat het weer ook gaat doen.

Er is meteen een klik, die ik zo vaak voel met mensen, die de rondleidingen boeken.  Ik kan het niet uitleggen, misschien is het gewoon de interesse en het plezier in een dag leren over een nieuwe stad.  Ik begin natuurlijk met de korte geschiedenis over het ontstaan van de stad.

Het is, ondanks de erg dreigende luchten, droog en we lopen naar het Washington Monument.  Daar hoop ik weer kaartjes te scoren voor 12 uur, maar tot mijn verbazing zijn die al vergeven.  We kunnen nog wel 11 uur krijgen en ik denk dat we, zolang we niet helemaal naar het Jefferson Memorial lopen, dat wel kunnen halen.  Ik vraag dus letterlijk de laatste drie kaarten voor elf uur aan.

Wij lopen dan verder en ik vertel over ieder monument dat we zien.  Bij het Tweede Wereldoorlog Monument zien we weer een groepje Honor Flight veteranen, waaronder ook 21 veteranen van de Tweede Wereldoorlog.

We zien de Vietnam Veteranen muur, het Lincoln beeld op zijn troon, de 19 sombere soldaten van de Koreaanse oorlog en Martin Luther King Jr. zonder voeten, zodat hij hoger kon zijn dan het standbeeld Freedom op het Capitool.

De herfstkleuren komen ook al in de stad

Qua tijd gaat het allemaal prima.  Ik vertel over het Jefferson Memorial en de man, die Jefferson was. Dan willen we nog als laatste naar het Franklin Roosevelt Memorial, maar daar zien we allerlei politie en worden terug gewezen.  Wat daar nu gaande was?  We moeten dat monument dus helaas overslaan.

Keurig op tijd komen we bij het Washington Monument aan.  Ondanks de dreigende luchten is het nog steeds droog.  Het feit dat mijn compagnons Nederlands zijn trekt de aandacht van de Park Rangers en een ervan is in Nederland naar school geweest;

We gaan naar boven en hebben weer prachtig uitzich over de stad.  Ik heb de afgelopen paar weken door twee andere wereldsteden gelopen en ik vind het weer heel leuk "mijn" stad te laten zien.  Nu ik het een tijdje niet heb gedaan geniet ik weer des te meer van de bijzondere monumenten hier.

De magen rammelen intussen en we lopen via de achterkant van het Witte Huis naar Potbelly.  Daar bestel ik de champignons en kaas sandwich en een enorme augurk (zure bom). De anderen nemen een rosbief sandwich, ook erg lekker zo te zien.

We willen eerst buiten gaan zitten, maar als ik naar buiten loop lijkt het wel of iemand een heel felle flits op zijn fototoestel heeft.  Nee, wacht, registreert mijn brein, het was bliksem.  En dat wordt vrijwel meteen bevestigd door een flinke donderklap.

Dan maar binnen eten en al gauw openen de hemelsluizen zich ook serieus. We kijken naar buiten en zien steeds zwaarder weer.  Op mijn telefoon krijg ik een tornado waarschuwing en we worden gemaand binnen te blijven.  Gelukkig gebeurt er niets ernstigs en we gaan verder als we denken dat de regen wat vermindert.

Zodra we de weg oversteken komt het water weer met bakken naar beneden  E. en ik hebben paraplu's, maar P, alleen een regenjas. We proberen wat te schuilen, maar moeten toch besluiten wat verder te doen, want alles is buiten.

We besluiten, als het wat minder hard regent, langs de voorkant van het Witte Huis te lopen.  We gaan nog even het kerkje van de presidenten binnen en lopen dan naar het McPherson Square station.  Daar nemen we de metro naar Capitol South.

Het is warempel vrijwel droog als we uitstappen dus we bekijken de voorkant van het Capitool uitgebreid.  De koepel staat nu bijna helemaal in de steigers.  Het is kennelijk erg moeilijk dat te doen, want ze zijn er al in mei mee begonnen.

Als laatste gaan we de Library of Congress binnen.  Zoals altijd maakt dit gebouw enorme indruk.  Ook bekijken we de bibliotheek van Thomas Jefferson waaruit deze grootste bibliotheek ter wereld is gegroeid  Dan nemen we afscheid en gaan P. en E. de rondleiding in het Capitool doen.

 

Toen we in het Washington Monument waren belde mijn zwager David dat hij vandaag ook in Washington is.  We hebben afgesproken rond drie uur wat te gaan drinken.  We ontmoeten elkaar bij Elephant & Castle en praten onder het genot van een biertje (Blue Moon voor mij) bij.  We hebben elkaar alweer sinds mei niet gezien. 

Terwijl we daar zitten zie ik dat het buiten weer flink tekeer gaat.  Tegen vijven moet David naar zijn volgende afspraak en ik neem de metro terug naar Vienna.  Daar is het gelukkig droog en ik wacht op Rick, die me vanuit zijn werk op komt halen.

Beginnende regenboog na de stormen

We besluiten dan maar meteen door te rijden en bij Pazzo Pomodoro te gaan eten.  Daar nemen we plaats aan de gezellige bar en genieten van hun heerlijke echt Napolitaanse pizza.  Thuis treffen we Saskia, die de komende paar dagen hier blijft.  Het is fijn haar weer te zien, ze ziet er goed uit.

Dan slaat de jet lag of tenminste de vermoeidheid van de afgelopen weken weer toe en ik val zowaar in slaap op mijn stoel!  Dat gebeurt me werkelijk nooit!  Gelukkig wekt Rick me en slaap ik de rest van de nacht gewoon in bed.

Foto's van vandaag staan hier

Aruba 3: Hollandse lekkernijen

Om kwart voor acht hoor ik de hotelkamerdeur en zie dat Rick niet meer in de kamer is.  Ik sta dan ook maar gauw op en sms hem om te vragen waar hij is.  Hij zit weer te werken aan zijn app bij Bugaloe en vraagt mij daar ook heen te komen.

Eerst boek ik een populaire excursie voor zaterdagmiddag bij De Palm Tours.  Maar goed ook, want hij is bijna volgeboekt. We hebben deze excursie nog nooit gedaan en zijn erg benieuwd.  Na afloop zal  ik er meer over schrijven.

Na een enorme ijskoffie bij de Dunkin Donuts te hebben gehaald schaar ik me bij Rick.  Genietend van de koffie kijk ik hoe de verkopers op het strand alles voor de dag in gereedheid brengen.  Daar komt nog heel wat bij kijken.  Alle jet ski's moeten weggebracht worden, boten in positie gebracht etc.

Om negen uur moet ik van mezelf gaan sporten.  Een uur op de elliptical, gelukkig heb ik mijn spannende boek, dit keer speelt het in het Hollywood van 1933.  Ook het uitzicht op strand en zee helpt mee.

Boven in de kamer zijn de kinderen ook al op en we maken ons klaar om te gaan brunchen.  Dat is wat we onze oer-Hollandse pannenkoekmaaltijd altijd maken, omdat die zwaar genoeg is om geen lunch nodig te hebben.  Dit jaar proberen we, na jaren Linda's, de nieuwe Diana's Pancake Place bij de oude molen uit.

 

We nemen plaats op het terrasje en meteen komt de serveerster naar buiten om onze drankbestelling op te nemen.  De keuzes van pannenkoek zijn ook gauw gemaakt, alleen Saskia eet niet mee.  De mijne mag met spek, appel, kaas en champignons.  De anderen nemen andere combinaties.

De pannenkoeken zijn wat kleiner en minder dik dan bij Linda's, iets wat we allemaal lekkerder vinden.  Een pannenkoek van Linda's kon ik nooit op, deze wel.  We zijn het er allen over eens dat we hier voortaan onze pannenkoekmaaltijd gaan eten, ook omdat de bediening werkelijk heel goed was.

De meisjes willen terug naar het zwembad, dus we zetten hen af bij het hotel.  Katja voelt zich ook niet lekker, klinkt als een beginnende verkoudheid.  Ik krijg dan ook opdracht daar wat voor haar voor te halen.

Bij de DA drogist kijken we eerst of ze ibuprofen hebben, maar daarvoor moeten we naar een apotheek.  Wel koop ik er lekkere ruitjesdropjes en Dextro.

Kai heeft helemaal geen leesvoer mee en bij de Bruna winkel naast de DA gaat hij op zoek naar boeken.  Hij vindt er twee en ik een vijftal Suske en Wiske's.  Ik heb er nog veel meer niet gelezen, maar de rest, die ze hier hebben, zijn heel oude nummers.

Bij de Superfood zien we dat er ook een viswinkel is met een haringkarretje ervoor.  Het zal toch niet?  Jawel, hoor, ze verkopen maatjes haring, gerookte paling en Hollandse garnalen (en heel veel andere vis, maar die zijn voor mij het belangrijkst.).

Natuurlijk kan ik het niet laten en bestel een haring met uitjes.  Voor de haringkar maakt Rick een foto van een zeer tevreden haringhappende Petra.

Na wat benodigdheden bij Superfood gehaald te hebben en voor Rick een saucijzebroodje, gaan we terug naar het hotelkamer.  Daar brengen we de rest van de middag door aan het zwembad met af en toe een duik in zee.

Terwijl ik in het zwembad zit hoor ik een drietal Nederlandse dames praten over Arubaville, het restaurant waar we vanavond heen zouden gaan.  Hun commentaar klinkt niet erg goed, dus ik vraag ze ernaar.

Voorheen was dit een heel goed restaurant, maar nu is het meer een bar met eten geworden, vinden zij.   Daar het best een eindje rijden is, besluiten wij onze plannen dan maar om te gooien en maken een reservering bij het restaurant in het hotel.

We drinken nog een cocktail aan het zwembad en maken ons dan klaar voor de avond.  Terwijl Katja en ik onze haren aan het foehnen zijn gaat opeens de stroom uit in onze badkamers.  Balen, want ons haar is nog nat.  Dan maar in een paardestaart doen.

"Vriendjes" aan het zwembad

Tegen zonsondergang lopen we naar Piet's Bar bij het Hyatt hotel.  Daar is ook het een en ander veranderd en de barkeeper lijkt allerminst geinteresseerd.  Vroeger was hier Luz, maar die is er vandaag niet, of misschien werkt ze hier niet meer. 

Er is verder niemand aanwezig, dus onze beslissing is snel gemaakt.  Hier willen we geen geld uitgeven en we lopen langs het strand naar Bugaloe.  Hier is een heel andere atmosfeer, live muziek, veel mensen en de drankjes en friet met pindasaus zijn lekker. 

We maken ook mooie zonsondergang foto's en lopen dan naar de Sunset Grille, het restaurant in het hotel.  Hier is het rustig, helaas, ik weet nu dat dit hotel ook te koop staat  en er zijn kleine tekenen waaraan je dat kan zien.  Tegels, die afbrokkelen bijvoorbeeld, maar aan het personeel is niets te merken, al weten ze dat hun toekomst onzeker is.

Ook in dit restaurant treffen we vrolijke Arubanen, ze dansen zelfs als we binnenkomen.  De serveerder, John, is zeer attent en Juan, degene, die het eten komt brengen, een grote grapjas.  Maar als we vragen over de toekomst wordt het serieuzer. 

Niemand weet wie dit hotel gaat kopen, maar de RIU, die ook het Westin heeft gekocht, is een goede kanshebber.  Zij hebben ook "onze" Westin opgekocht.  Wij vinden het niets, want wij willen niet all inclusive en RIU is dat.  De keuzes hier aan Palm Beach worden voor ons erg beperkt, helaas.

Het eten is overigens ontzettend lekker.  Ik heb de tonijn tartaar en dan de spinaziesalade, beiden erg goed.  Saskia heeft groentepasta, die ze lekker vindt.  De rest heeft de filet mignon, die er zeer mals uitziet en iedereen vindt het duidelijk lekker.

Het plan was om na het eten naar het casino te gaan nu we toch in het hotel zijn.  Alleen hangt daar absoluut geen sfeer.  Er is een Blackjack tafel met een paar mensen en wat mensen spelen roulette, maar verder staan de dealers en croupiers er verveeld bij.  Ik moet meteen weer hoesten van de rook en we besluiten ons geld maar te houden.

Rick en Katja gaan gelato halen aan de overkant en de rest van ons gaan terug naar de kamer.  Het was weer een heerlijke dag.  Vandaag is er ook, na twee dagen stilstand, weer verder gegaan aan ons huis, gelukkig.

Foto's van vandaag staan hier.

Een internetvriendin en gezin rondleiden

Rick is al om zes uur uit de veren en hoe zachtjes aan hij het ook probeert te doen, ik word toch wakker.  Ik draai me nog een paar keer om, maar zo lekker doezelen als ik thuis altijd doe lukt me hier om de een of andere reden niet.

Voor mijn wekker afgaat lees ik dus alvast mijn emails en spring dan onder de douche.  Ook Kai is hier iedere ochtend een stuk eerder op dan thuis.  Ik hoor hem al om kwart over zeven naar buiten gaan om Cosmo uit te laten. 

Vanochtend ben ik op tijd genoeg voor het ontbijt om een eiwit omelet te bestellen.  Er zijn verschillende mensen, die ze maken, en deze dame maakt ze het lekkerst.  Knapperig aan de buitenkant en precies goed aan de binnenkant.

Kai brengt me weer naar Vienna en ik facebook onderweg met Hanneke, die ik al jaren online "ken".   Eerst via een emaillijst en nu vooral ook via Facebook.  We zien ernaar uit elkaar eindelijk te ontmoeten.

Als ik het perron oploop rijdt de trein net weg.  Balen, maar gelukkig komt de volgende snel genoeg dat ik nog net voor half tien uitstap bij het Smithsonian metrostation.  Daar zie ik meteen Hanneke, haar man Harold en kinderen Dirk van tien en Bram van dertien.

Het is meteen vertrouwd, al ben ik natuurlijk wel in officiele capaciteit als hun gids.  Voor de tweede dag achtereen ben ik onder de indruk van de kinderen.  De jongens vragen veel en zijn erg geinteresseerd in alles. 

Vandaag is het ook nog warmer en vochtiger dan gisteren en ik heb geen klacht van hun lippen gehoord.  Zelfs wij volwassenen puffen erop los.  Na mijn gewoonlijke inleiding lopen we naar het Washington Monument en dan door naar het Tweede Wereldoorlog Monument.

Het is tien uur als we daar aankomen, dus vier uur 's middags in Nederland.  We zoeken een schaduwplek op om een minuut stilte in acht te nemen voor de slachtoffers van MH17.  De hele dag door denken we aan de gebeurtenissen in Nederland en de nationale dag van rouw. 

De Amerikanen leven ook erg mee, president Obama ging gisteren het condoleanceregister bij de Nederlandse ambassade hier ondertekenen.  De dingen, die daar achter zijn gelaten zijn ook niet alleen van Nederlanders in deze omgeving, maar ook van veel Amerikanen.  Ook op het nieuws wordt er heel veel aandacht aan besteed.

Lopen door het monument voor de meer dan 400.000 Amerikaanse militairen, die hun leven hebben gegeven voor onze vrijheid voelt des te speciaal naderhand.  Het Vietnam Veteranen Monument maakt veel indruk, ook op de jongens.  Iets met die namen op een muur, hoe eenvoudig ook, maakt toch tastbaar wat de menselijke tol was van die oorlog.

De Reflecting Pool

Bij het Lincoln Memorial ben ik altijd blij als kinderen Night at the Museum 2 hebben gezien.  In die film komt het beeld van Lincoln uit zijn stoel en dit monument is dus zeker bij de Amerikaanse kinderen het bekendste, al is het maar daarom.  Ook Bram en Dirk hebben de film gezien.

Voor we erg nodige waterflesjes gaan kopen lopen we nog even door het Koreaanse oorlogsmonument.  De beelden van de soldaten en de foto's op de muur daar spreken ook tot de verbeelding.  Dirk vindt ook de vliegtuigen, die over de rivier bij Reagan National Airport landen, erg interessant.

We kopen lekker koude drankjes bij het standje aan de overkant en steken dan over naar het Tidal Basin.  Daar staat tenminste een koeler windje en we lopen langs de drie monumenten daar.  In het Jefferson Memorial zoeken we een bankje op voor even pauze.  Dit monument tocht en is in de zomer dus een lekker koel plekje om te vertoeven.

Na een kwartiertje zetten we onze tocht voort naar de Old Ebbitt Grill.  We zijn doorweekt van het zweet als we er aankomen.  Mark begroet ons vriendelijk, al zie ik er vast weer eens als een verzopenn rat uit. 

We krijgen een tafeltje in de zijbar en zijn blij even in de koelte te kunnen vertoeven.  Vandaag neem ik de zalmburger met zeewiersalade.  De jongens kiezen burgers, Harold de "kroketten" (meer aardappelkroketten) en caesarsalade en Hanneke de ravioli. 

Alles smaakt  prima en Hanneke en Bram hebben nog plaats voor een dessert, terwijl Harold en ik van een espresso genieten.  Om een uur of twee gaan we de oven, ehm, de buitenlucht weer in.  Ik realiseer me dat ik deze zomer zo'n geluk heb gehad met het weer.  Vorig jaar liep ik bijna iedere rondleiding in de zomer met dit weer of nog warmer.

Na de voor- en achterkant van het Witte Huis te hebben bekeken lopen we langs Pennsylvania Avenue naar het Capitool.  We hebben geen water meer, maar meestal staan er entrepreneurs met waterflesjes voor $1 langs de route.  Natuurlijk zijn ze er vandaag uitgerekend niet.

Gelukkig is er bij het Capitool een oase met drinkfonteinen.  Daar maken we dankbaar gebruik van.  Het liefst zouden we in de fontein willen springen, maar ja.  Iedereen ziet er ook zo verhit uit en dan bedoel ik niet alleen wij, maar iedereen, die we tegenkomen.

Ik lijk hier een stuk kleiner dan Hanneke, maar we zijn ongeveer dezelfde lengte

Binnen in de Library of Congress is het dan ook goed vertoeven.  Ook daar is een waterfontein, dit keer met gekoeld water.  Daarna bekijken we de grote leeszaal en de rest van het mooie gebouw.

Dan gaan we op zoek naar een ATM.  Die is in Capitol Hill vrij snel gevonden, maar geen van de kaarten werken.  Na een telefoontje aan de bank blijkt dat ze geblokkeerd zijn voor de VS.  Gelukkig wordt dat opgelost en opgelucht lopen we naar de metro.

Hanneke en ik vinden het beiden jammer dat we maar zo weinig tijd hadden samen en we spreken af dat we morgenavond uit eten zullen gaan bij ons in de buurt.  Dat vind ik echt heel leuk!  Zo kunnen zij Rick ook ontmoeten.

We lopen terug naar de metro en daar nemen we afscheid.  Zij kunnen een trein eerder dan ik nemen en ik zwaai ze uit.  Mijn trein komt minuten later en ik vind gelukkig een zitplaats.  Mijn voeten protesteren hard tegen al dat lopen.

Bij Dunn Loring komt Kai al gauw om me op te halen.  In het hotel gaan de voeten omhoog. Rick komt pas tegen half acht thuis.  Na zijn werk is hij eerst nog naar ons huis gegaan.

Daar is de afgelopen drie dagen niets gebeurd en we hebben geen idee wanneer er verder aan zal worden gewerkt. Dat is natuurlijk heel frustrerend en Rick roept mij al in als hulptroep.  Ik kan namelijk mijn ongenoegen zeer goed kenbaar maken en dan gebeurt er meestal opeens van alles.  Laten we hopen dat dat in dit geval ook zo is.

Ondanks dat er geen constructie was heeft Rick toch allerlei foto's en video's te laten zien.  Zo heeft Snickers kennelijk een vleermuis gevangen en is een cicade uit zijn schaal gekomen.  Maar vooral bijzonder is dat een baby vogeltje verstrikt was geraakt in net en Rick hem of haar gered heeft en weer in het nest onder ons deck heeft gezet.  Ik mis het zo erg om een tuin te hebben!

We zijn allemaal moe en besluiten om gemakkelijk bij Le Pain Quotidien te gaan eten.   We bestellen eerst een voorafje van prosciutto met verschillende kazen.  Dan neem ik het zes groentes taartje.  Dat is lekker, maar ik vraag er harissa bij om het wat pittiger te maken.

Terwijl we eten komt het onweer dat voorspeld was voorbij.  We treffen dus een heel nerveuze Cosmo terug in de hotelkamer.  Arme hond, maar het is allemaal weer voorbij.  We kijken tv en ik ben blij morgen "vrij" te hebben.  Saskia is inmiddels ook op weg naar huis na een week in Portland.  Ik ben zeer benieuwd naar haar verhalen (als we die krijgen althans).

Foto's van vandaag staan hier.

Alfama, Chaido en Bairro Alto en terugreis

Woensdag

De tijd vliegt en onze laatste dag in Lissabon is alweer aangebroken.  Lerend van het gehaast van gisteren hebben we besloten vanochtend eerst te gaan ontbijten en daarna pas te douchen.  Dat is een stuk relaxter!

Tja, over dat ontbijt kan ik niet genoeg goeds zeggen!  Het is smullen geblazen en ik ben blij dat we morgenochtend ook nog tijd zullen hebben er een laatste keer van te genieten. 

Naast ons zit een Nederlands gezin en ik vroeg me gisteren al af hoe die nu vakantie konden hebben.  Vanochtend hoor ik de jongste kinderen met een onvervalst Amerikaans accent Engels spreken dus mysterie opgelost, duidelijk een NederAmerikaans gezin als het onze.

Weer boven op de kamers maken we ons klaar voor een dag door Lissabon lopen.  De gids van Rick Steves gaat weer mee en we beginnen met zijn Alfama wandeling, die bij het Castelo Sao Jorge, het hoogste punt in de stad, begint.

We klimmen dus naar boven door pittoreske straatjes en heel veel kleurrijke graffitti.  Daar is Lissabon ook vol van, zelfs de trammetjes, die de heuvels opgaan, hebben graffitti erop.  Soms is het heel artistiek en nemen Katja en ik er foto’s van.

Eenmaal boven bij het kasteel kopen we toegangskaartjes voor 7 euro per persoon.  Rick Steves vindt dat erg veel voor wat het is, maar wij vermaken er ons toch tenminste een uur.

Eerst nemen we allerlei foto’s van het prachtige uitzicht over de stad en daarna beklimmen we de oude kasteelmuren.  Deze stammen nog uit de tijd van de Moren en het kasteel was een tijdje het koninklijk paleis.  De dictator Salazar renoveerde in de jaren ’60 gedeeltes ervan.  Toch ook weer interessant.

Na het kasteel uitgebreid bezichtigd te hebben beginnen we aan de wandeling van Rick Steves.  De Alfama is een kronkelige oude buurt, zo gebouwd om bezetters te verwarren.  Nog steeds hebben de meeste huizen geen eigen keuken of badkamers en worden die met verscheidene buren gedeeld.

Het is zeker een pittoreske buurt, maar wij hebben inderdaad soms moeite de weg er te vinden.  Na wat zoeken komen we op het pleintje aan waar Rick Steves het restaurant A Tasquinha aanraadt.

Het heeft een leuk terrasje en is duidelijk niet ontdekt door de toeristen.  De eigenaar ziet mijn gids en vertelt dat Rick daar inderdaad drie jaar geleden heeft gegeten.  Ik vertel hem dat ik dan wel geen toeristengidsen schrijf, maar wel een dagelijks blog en dat ik zijn restaurant daarin zal vermelden.  Bij deze doe ik dat dus.

En helemaal terecht, want het toeristenmenu, wat slechts tien euro kost, bestaat uit groentesoep, een keuze uit gegrilde sardines (de lekkerste, die ik ooit gehad heb) of vlees met saus (de kinderen kiezen dat en Katja heeft er spijt van, want dat is wat taai), een dessert (te zoet voor mij, maar de kinderen smullen ervan), wijn, bier of non-alcoholisch drankje en een espresso!  Zeer goed eten voor heel weinig geld is het.

Dat niet alleen, het restaurant ligt ook aan een pittoresk pleintje dat me wat aan Parijs doet denken.  We nemen dan ook ruim de tijd om van onze lunch te genieten voor we weer verder gaan.  

Van de werkelijk verschrikkelijk gastvrije eigenaar krijgen we ook nog als afscheid een klein glaasje van de plaatselijke Ginja likeur.  Katja geeft die van haar dit keer maar aan Kai.

Door de kronkelende, steile straatjes van de Alfama lopen we verder.  “Raak de weg hier lekker kwijt”, schrijft Rick Steves in zijn gids.  Nou, dat doen we ook zeker, want we volgen duidelijk zijn route niet.  Geeft niet, alle wegen leiden naar de rivier en we zien oude dametjes de was uithangen, sinaasappelbomen en overblijfselen van de carnaval van vorige week.

Na wat omzwervingen komen we bij de kathedraal terecht.  Dit bouwwerk is eeuwenoud en zeker van buiten de moeite waard.  Van binnen is het donker en somber en kun je niet zo goed het schilderwerk op het plafond boven het altaar zien.

We kopen kaartjes voor het klooster (voor 2,50 per persoon), maar daar heb ik eigenlijk spijt van.  Het zijn archeologische afgravingen en er staat een bord over wat er zoals is gevonden.  Na alles wat we hier de afgelopen dagen gezien hebben valt dit erg tegen.

Onze wandeling door de Alfama is nu afgelopen en die door Baixa, de aangrenzende buurt, hebben we gisteren al gedaan.  We gaan nu dus de wandeling door Chiado en Bairro Alto doen, maar dan omgekeerd van hoe die in de gids staat (van beneden naar boven, zeg maar).

We lopen eerst langs een overdekt winkelcentrum met dure winkels en ook net erbuiten zijn er heel wat winkels met grote namen. 

Het is er dan ook flink druk met winkelende mensen.  Wij hebben een paar souvenirswinkels bezocht, maar niet echt iets van onze gading gevonden, voor gewoon winkelen hebben we geen tijd.

Bij de ruines van het Convento do Carmen kopen we kaartjes om naar binnen te gaan.  Dit klooster werd door de aardbeving in 1755 gedeeltelijk verwoest en is nooit weer helemaal opgebouwd.  Het staat hier nog steeds als herinnering aan die vreselijke Allerheiligendag toen tienduizenden mensen het leven lieten.

We kijken er uitgebreid rond, de grote bogen met de diepblauwe lucht zijn zeer fotogeniek.  Er is ook een klein museum met onder anderen twee mummies van meisjes, die ik te eng vind om uitgebreid te bekijken.  Ik snap het kleine Franse meisje voor mij dan ook goed als ze er niet terug langs durft!

Na het klooster lopen we langs het hoofdkwartier van de nationale garde waar een geuniformeerde wacht staat.  Dan is de laatste bezienswaardigheid van vandaag de Sao Roque kerk. 

Die kerk is enorm indrukwekkend in zijn pracht en praal.  Er is zelfs een kapel voor St. Peter, die helemaal uit het Vaticaan komt met lapis lazuli en goud.  Alles is even prachtig en we nemen het allemaal in ons op.   Wat een verschil in interieurs bij de verschillende kerken!  Deze vind ik een stuk indrukwekkender dan de kathedraal.

Intussen hebben we volgens Fitbit alweer zes mijl en 61 trappen gelopen en de voeten doen pijn.  We lopen terug naar ons hotel langs het spoor van de San Gloria funicular. 

Eigenlijk hadden we het trammetje willen nemen, maar ik heb bijna geen euro’s meer en stom genoeg mijn pinpas in de hotelkamer gelaten.  We lopen dus naar beneden en voelen dan goed hoe steil het inderdaad is, lijkt wel een beetje op San Francisco, zo.  

Gisteren zag ik een winkeltje waar ze flessen met Ginja en Port verkopen.  Ik wil voor Rick een kleine fles van beiden meenemen.  Hier nemen ze ook geen credit cards aan, dus ik moet nu echt gaan pinnen om geld voor de taxi morgen te hebben.

We lopen terug naar het hotel waar ik mijn pinpas ophaal.  De kinderen blijven even in de kamer rusten.  Aangezien mijn pas in New Jersey al bijna werd geblokkeerd ben ik wat angstig dat ik geen geld uit de automaat ga krijgen ermee.  Gelukkig is die angst ongegrond en met genoeg euro’s voor de rest van de tijd ga ik terug naar de kamer.

Daar kijken we op Trip Advisor en Yelp naar een leuk restaurant in de buurt.  We vinden er een, maar eerst gaan we nog even gezellig op het terrasje bij Nicola zitten aan het grote plein zitten.  Daar delen we een bruschetta en een heerlijke sangria van rose gemaakt.

Dan lopen we naar Moma, het op Trip Advisor gevonden restaurant, maar dat is helaas gesloten.  Het ziet er permanent uit, maar misschien is het alleen op woensdagavond. 

Aan restaurantjes hier geen gebrek en vrijwel overal is er een zeer ijverige bediende, die een menu in je gezicht drukt met acht of tien talen en je in zijn restaurant probeert te lokken. 

Echter heb ik mijn verschrikkelijke maaltijd van de eerste avond nog vers in mijn geheugen en we gaan niet bij het eerste het beste restaurant zitten.   Iedere keer zoek ik op mijn telefoon de recensies op en het ene restaurant krijgt twee sterren, het volgende drie en dan weer een.

Maar dan lopen we langs Joao de Grao en die naam komt me bekend voor.  Inderdaad geeft Trip Advisor dit restaurant vier sterren en er zijn veel recensies.  We nemen er dus plaats buiten op het terras.

Het wordt een onderhoudend etentje.  Het eten is prima, Katja en ik hebben de gegrilde sardines en Kai een kipgerecht.  Verder is er veel vertier, accordeon spelers en trompet spelers en vrolijke toeristen en lokale mensen.

De accordeon spelers spelen op Katja’s verzoek “Happy birthday” (zij is vrijdag jarig) en krijgen daar natuurlijk iets voor.  Er komen ook een aantal verkopers langs, een ervan heeft een Afrikaanse olifant, die ik voor Saskia wil kopen.

De man blijkt nota bene uit Senegal te komen en zo heb ik opeens een hele Franse conversatie over bekende plekken van toen wij daar woonden.  Waar dat Frans nou opeens weer vandaan komt na al het Portugees leren?  Het zal zijn omdat het mijn eerste tweede taal was, maar ik blijf een zwak voor die taal houden. 

De eerste avond kwamen we terug in het hotel met een pastel de nata van Cafe Gelo en toen vroeg de receptionist of we er niet een voor hem mee hadden.   De avond daarop vroeg hij waar de pasteitjes waren.

Vanavond willen Katja en Kai nog zo’n laatste zoetigheid en Katja stelt voor er dan een extra te kopen voor de receptionist.  Dat doen we en zij geeft het aan hem.  Hij zegt dat hij maar een grapje maakte, maar neemt de lekkernij toch heel dankbaar aan.

Boven op de kamer pakken we al zoveel mogelijk in, want de wekker zal morgenochtend vroeg gaan.   Ik kijk ook naar CNN International over de verdwenen Boeing 777.  Morgen zullen we daarmee gaan vliegen en het voelt toch een beetje vreemd, al weet ik heel goed dat de kans dat er iets mis zal gaan gering is.

Donderdag

Om half zeven gaat mijn telefoonwekker, maar ik ben al een hele tijd wakker.  Het zal zijn dat ik altijd bang ben door mijn wekker heen te slapen, maar ik heb dus weer niet lekker geslapen.  Toch ben ik vrij uitgerust als ik opsta.

Katja is ook al wakker en begint aan haar toilet.  Kai heeft gisteravond al gedoucht en dus minder tijd nodig.  Ik douche, pak mijn toiletspullen in en ben dan klaar voor het ontbijt.  De andere twee gelukkig ook al snel.

Zo vroeg, net na zevenen, zitten er nog maar weinig mensen in de zaal en de schalen zijn ook helemaal vol met lekkers.  Nog een keer genieten we van de gerookte zalm, verse papaya en andere heerlijkheden.  Echt een aanrader, deze Avenida Palace, zoals qua locatie als qua gerieflijkheid, service en eten.  En via Booking.com zeker niet duur voor wat je krijgt.

Na het eten brengen we de bagage naar beneden en belt de receptionist een grotere taxi voor ons.  Die komt vrijwel meteen en alle bagage past.  De chauffeur mijdt ook al het spitsverkeer en voor minder dan de helft voor wat ik voor de heenweg betaalde komen we weer bij het vliegveld aan.

Daar is het even zoeken naar de juiste balie om in te checken bij TAP Air Portugal.  Er staat een lange rij, maar die gaat erg snel en voor we het weten hebben we onze instapkaarten en kunnen naar de gate. 

We werden wel gewaarschuwd dat die gate ver weg is en daarmee is niets te weinig gezegd.   De veiligheidscontrole gaat vrij snel, maar daarna lopen we en lopen we en eindelijk zien we onze gate!  Gelukkig is er ook een standje dat water verkoopt, want we hebben er dorst van gekregen.

Katja en ik hebben in Lissabon gezocht naar een winkel met Pandora bedeltjes en die niet gevonden.  Hier op het vliegveld zien we er eindelijk een.  Ze hebben twee bedeltjes, die vaak worden gekocht als souvenir en wij kiezen daar het trammetje van.  Ook leuk om nu hetzelfde bedeltje als Katja als aandenken te hebben.

Keurig op tijd gaan we aan boord van het Portugese vliegtuig, waar we met een bus heen worden gebracht.  Dit is een nieuwe luchtvaartmaatschappij voor mij om te vliegen.  We hebben enorm geluk, want zitplaatsen bij de nooduitgang en dus extra beenruimte.

Alleen is er mist in Londen waardoor men zegt dat we minstens een uur vertraging gaan krijgen.  We blijven echter wel allemaal in onze stoelen zitten en een half uurtje later vertrekken we opeens.  Wij hebben een heel ruime overstaptijd in Londen, dus geen probleem.

We krijgen een sandwich met kalkoen en kaas en een heel zoet aardbeiendrankje wat ik aan Katja geef als snack.   De hele weg lees ik verder in mijn spannende boek en na tweeeneenhalf uur landen we in Londen.

We vliegen recht over de stad en ik zie alle bekende bezienswaardigheden, zoals Big Ben en de Tower uit mijn raam.  Helaas gaat het te snel om een foto te nemen, maar nu heb ik weer zin om met Rick eens een reis door Engeland te maken.  Hij is ook dol op dit land dus daar krijg ik hem vast wel warm voor.

Eenmaal weer op aarde moeten we weer eerst met een bus naar de terminal worden gebracht.  Daarna volgt een heel lang durende veiligheidscontrole, want er is maar een poortje open.  Dan nog een paspoortcontrole en we moeten nieuwe instapkaarten halen bij United.

Dat is prima, want we hebben nu drie zitplaatsen naast elkaar in Economy Plus, maar ik wil een raamplaats en Kai ook en Katja wil juist een gangplaats.  Ik heb op mijn United app al gezien dat Economy Plus heel leeg is en we krijgen dan ook zonder problemen de plaatsen, die we willen.

Inmiddels rammelen de magen alweer en we gaan lunchen bij de pub in terminal 1.  Kai neemt een broodje met worst, Katja een lamsburger en ik de Aziatische salade met kruidenomelet.  Ik kan melden dat die laatste zo ongeveer de lekkerste vliegveldmaaltijd, die ik ooit heb gehad, is!

Om te drinken bestel ik een shandy.  Nostalgisch van vroeger en niemand in Engeland, die vraagt wat dat is.  Katja en Kai bestellen biertjes, maar de pints zijn een beetje teveel voor ons.

Na het eten gaan we wachten tot onze gate wordt aangekondigd.  Aangezien ik straks bijna acht uur in het vliegtuig moet zitten ga ik rondlopen en winkels kijken.  Ik koop een paar Engelse snoeperijen, waaronder de Polo pepermuntjes, die ik zo lekker vind.

Om half vier krijgen we te horen dat we naar gate B33 moeten.  Er staat dat dat een kwartier lopen is.  Het is inderdaad wel wat ver, maar een kwartier is zeker overdreven of je moet op een slakkengang lopen.  Niet dat er geen mensen zijn die dat laatste doen.

Het aan boord gaan gaat ook vlot en we vertrekken bijzonder snel van Heathrow.   De vlucht is comfortabel, het eten minder lekker dan op de heenweg, maar ach, het is vliegtuig eten.

Na mijn boek uitgelezen te hebben en dit blog bijgeschreven te hebben ga ik films kijken.  Ik begin met Philomena, een film, die ik al lang wilde zien en die is erg goed.  Daarna een romantische comedy, Austenland, die ik ook erg vermakelijk vind.  Bagage Claim is ook leuk, geen hoogstaande film, zeker, maar het verdrijft de tijd.

Zo’n anderhalf uur voor de landing krijgen we nog een erg lekker warm broodje met kaas en ham, een zakje crisps (chips) en een chocolaatje.  Mijn film is net afgelopen en de rest van de tijd luister in naar kanaal 9, waar je mee kunt luisteren met de verkeerstorens en piloten.  Altijd een leuk iets wat alleen United aanbiedt.

Keurig op tijd landen we op Dulles.  Het was acht uur vliegen, maar de tijd ging snel.  Nu moeten we nog door paspoortcontrole, die enorm langzaam gaat, want meerdere vliegtuigen zijn aangekomen en er zitten maar vier beambten.

De tassen zijn er dan ook al als we eruit komen.  Nog even in een lange rij voor de douane aansluiten en dan zijn we eindelijk buiten waar we enthousiast door Rick worden begroet.

Het is hier weer flink koud met temperaturen onder het vriespunt en gelukkig heeft Rick een winterjas voor me mee.  Onderweg naar huis vertellen we Rick van alles en thuis geef ik hem de meegebrachte port en ginja.  We drinken nog een night cap, Rick probeert de port alvast en gaan dan moe naar bed.  

Het was een lange reis, maar het oh zo waard om het mooie Lissabon en Sintra te kunnen bezoeken.  Hierbij wil ik ook iedereen, die gereageerd heeft, bedanken voor de leuke reacties.  Helaas ontbreekt me even de tijd om op iedereen individueel te reageren, maar ik heb ze allemaal gelezen en leuk gevonden.

De foto's van de laatste dag in Lissabon staan hier.

Tot slot een paar video's (heel donker in het restaurant) van de twee Fado zangers:

Vliegende eekhoorn op zolder

Zaterdag

Na lekker uitgeslapen en op ons gemak ontbeten te hebben, besluit ik vandaag een half uurtje op de elliptical boven te sporten.  Net als ik er opsta hoor ik Rick roepen om Snickers tegen te houden.  Het blijkt dat die, toen Rick wat spullen van zolder wilde halen, daar een eekhoorntje heeft gevangen.

Dat is natuurlijk helemaal geen goed nieuws, want hoe schattig die beestjes er ook uitzien, het zijn wel knaagdieren, die heel wat schade kunnen veroorzaken.  Maandag neem ik me ook meteen voor een professioneel bedrijf te bellen om (diervriendelijke) vallen te zetten.

Katten zijn duidelijk niet een diervriendelijke manier om er vanaf te komen.  Het eekhoorntje is door Snickers een beetje verwond en natuurlijk doodsbang.  Het rent als een razende door onze slaapkamer en meteen onder het bed. 

Rick probeert het er met een zaklantaarn en bezemsteel onderuit te krijgen en de bedoeling is dat ik het dan met een handdoek zal vangen.  Makkelijker gezegd dan gedaan!  Het beestje is ons veel te snel af. 

Uiteindelijk heeft Rick er genoeg van en laat Snickers weer de kamer in.  Dat helpt in zoverre dat die het beestje onze badkamer in jaagt en daar kan Rick hem vrij makkelijk met een baddoek vangen.

Rick haalt een terrarium van zolder en doet het diertje daar voorlopig even in, zodat het bij kan komen.  Als we het meteen buiten zouden zetten zouden de katten er zo weer mee bezig zijn, vrezen we.  Later vandaag wil Rick hem in het park hier dichtbij weer loslaten.

Nu we het beestje beter kunnen zien blijkt het om een vliegende eekhoorn te gaan.  Vandaar dat hij op ons dak kon springen.  Die beestjes kunnen niet daadwerkelijk vliegen, zoals vleermuizen, maar ze kunnen hun pootjes zo spreiden dat er een soort parachute ontstaat.  Op die manier kunnen ze wel dertig meter ver "vliegen".

Na mijn halve uur sporten eindelijk afgemaakt te hebben, is het lunchtijd.  We besluiten bij Panera eten te halen.  Rick neemt een sandwich en ik probeer hun broccoli cheddar soep eens.  Daar heb ik van gehoord dat die ontzettend lekker is, dus wil ik hem weleens proberen op deze weer vrij koude herfstdag.  Inderdaad is het een zeer smakelijke soep.

We stoppen nog even bij Petco om een zak eekhoornvoer te kopen.  Ik betwijfel ten zeerste dat het beestje gaat eten, maar Rick wil het toch proberen.  Thuis doen we een handje vol in de kooi, maar volgens mij ligt dat er uren later nog precies zo bij.  Het is wel een schattig beestje met grote zwarte kooloogjes.  Gelukkig heeft Snickers hem niet vermoord.

 

Rick vertrekt met wat andere collega's naar de begrafenis van een ex-collega.  Ik kende de man niet, maar bood aan mee te gaan, maar Rick antwoordde daarop alleen als ik graag wilde. Nou, nee, ik kan me wel leukere dingen bedenken op een zaterdagmiddag en als hij mijn steun er niet bij nodig heeft blijf ik liever thuis. 

Het is weliswaar fris buiten, maar de zon schijnt fel en de lucht is diepblauw.  Ik lijn Cosmo aan voor de zoveelste herfstwandeling door de buurt.  Het blijft een genot met alle steeds dieper wordende herfstkleuren en Halloween versieringen.

Daarna neem ik mijn Kindle mee naar buiten en ga in het zonnetje voor het huis zitten lezen.  De zon is nog zo sterk dat dat prima gaat, ondanks dat het luchttemperatuur maar vijftien graden is.  Ik ben zelfs een beetje verbrand als ik een paar uur later weer naar binnen ga.

Als Rick thuiskomt van de begrafenis, die ergens ver weg in Maryland was, is het ruim tijd voor avondeten.  Rick wil ergens gaan eten om zijn gedachten te verzetten, want het was een sombere aangelegenheid.  De ex-collega was van rond onze leeftijd, dus nog wel erg jong om te overlijden.

Aan Rick dus de keuze waar we heengaan.  Dat wordt Indiaas eten, lekker comfort food, en we gaan weer eens na lange tijd naar Bombay Bistro.  Best een goed restaurant, maar erg aan vernieuwing qua ambiance toe.  Er staan ook allerlei "awards" van meer dan tien jaar geleden.  Het eten is echter goed, hoewel we Jaipur, dichter bij ons, een stuk beter vinden, ook qua sfeer.



Zondag

Gisteravond was Rick al naar bed en ik nog wat beneden aan het opruimen toen ik een flink kabaal in de keuken hoorde.  Het eekhoorntje was duidelijk wakker geworden en sprong als een gek tegen het deksel van het terrarium op om te ontsnappen.

Aangezien ik dat deksel niet vast kon zetten en ik een nachtelijke ontsnapping in huis vreesde, heb ik het terrarium in het pikkedonker tot in het verste hoekje van de achtertuin gedragen.  Daar heb ik het deksel er maar vanaf gehaald, anders zou het diertje zich nog dood kunnen springen daar tegenaan.

Vanochtend is mijn eerste gang dus naar dat terrarium en inderdaad, het is leeg.  Hopelijk is hiermee het vliegende eekhoorn avontuur voorbij, want van buren heb ik de naam van bedrijven, die zorgen dat deze en andere beesten uit onze zolder blijven, gekregen en ga die morgen bellen.

Rick is intussen ontbijt gaan halen bij Starbucks.  Een lekkere Americano en kalkoenbacon, kaas en ei sandwich gaan er weer goed in.  Dan hijs ik mezelf naar boven voor een half uur interval op de elliptical.  Om de een of andere reden is het in het weekend altijd moeilijker motivatie te vinden om te sporten, dan door de week.

Saskia vraagt of ik al lunch heb gegeten.  Dat is natuurlijk niet het geval en zij wil graag naar Whole Foods om wat te halen.  Daar zeg ik geen nee tegen, want dat geeft me ook wat kwaliteitstijd met mijn jongste.  Behalve wat boodschappen halen we ook een pot met vitaminepillen voor Saskia.  Eens kijken of dat haar energieniveau wat op zal krikken.

Als lunch nemen we beiden een sandwich mee.  Die vind ik hier zo ontzettend lekker met een enorme stapel verschillende groentes (wortel, paprika, tomaat, komkommer, spinazie en champignons) en Virginia ham op meergranenbrood.  Saskia neemt ook al die groente op haar brood, maar dan hummus in plaats van ham.

Het is alweer zulk prachtig weer en een graad of zestien.  Ideaal wandelweer en ik lijn Cosmo aan, neem mijn fototoestel weer mee en ga stappen door de buurt.  Ik varieer mijn route telkens en zie zo ook weer anders versierde huizen.   Het blijft genieten en dat zo dicht bij huis.

 

De rest van de middag besteed ik weer lekker in het zonnetje voor het huis.  Christine belt en wij kletsen bij.  Hopelijk zit er begin volgend jaar een bezoekje aan Alabama in voor mij.  Ook mijn Canadese broer en schoonzus krijg ik gezellig aan de telefoon en zo ben ik weer een beetje op de hoogte van het reilen en zeilen in hun families.

 

Vanavond bestellen we makkelijk van Zpizza en gaan zo genieten van een nieuwe aflevering Once Upon A Time.  En dan beginnen we alweer aan de laatste dagen van oktober!  Altijd een leuke week is dat met als einde natuurlijk Halloween! 

Foto's van dit weekend staan hier en hier

Een video van onze "griezelige" cul de sac hier

De Outer Banks van North Carolina

Zaterdag

Om kwart over acht word ik na een heel goede nachtrust wakker.  Ik kijk naast me en zie tot mijn verbazing dat Rick al uit bed is.  We hebben een suite met twee kamers, waarschijnlijk zit hij dus in de andere kamer.  Ik draai me nog eens om.

Een kwartiertje later hoor ik iets naast mijn bed.  Het is een venti Americano van Starbucks, die Rick voor mij heeft gehaald.  Hij was al een uur eerder dan ik op!  De koffie helpt zeker me  wakker te maken en we maken ons gauw klaar om de bagage weer in de auto te laden.

Als we dat gedaan hebben, gaan we terug naar binnen om ontbijt te eten.  Er staat een lange rij om een omelet te bestellen en daar hebben we geen zin in om op te wachten.  Ze zien er lekker uit en zijn gratis, maar wij willen verder.  Gelukkig zijn er ook gekookte eieren, fruit en yoghurt.  Een prima ontbijt vinden wij beiden.  Bovendien zijn we binnen het kwartier klaar.

Nu begint de tocht naar de Outer Banks van North Carolina.  Dat is een grote Memorial Day bestemming voor Virginians zoals wij.  Het verkeer valt gelukkig erg mee en de weg is mooi met veel boerderijen en veel standjes met verse produkten.

Eindelijk gaan we de brug naar de Outer Banks, de "barrier islands" van North Carolina, over. We bellen met onze timeshare en horen dat we echt niet eerder dan vier uur welkom zijn.  Geen probleem, het is toch te koel voor het strand.  Tijd om op verkenning te gaan.

De laatste keer dat we hier waren is, denken wij althans, zo'n 13 jaar geleden!  Natuurlijk is het intussen enorm veranderd.  Het is nog steeds niet zo opgebouwd als de grotere badplaatsen verder naar het noorden, maar er zijn veel meer leuke dingen om te doen.

De eerste keer dat ik hier was, was een paar jaar na mijn emigratie.  Toen waren we met een groep jongeren in Nags Head.  Destijds was er hier nog helemaal niets, een paar restaurants, misschien.  Ik herinner me daar vooral van hoeveel verkeer er was op de weg terug, hopelijk ervaren wij dat niet zo!

Aangezien we dus pas aan het einde van de middag in kunnen checken, besluiten Rick en ik de omgeving te gaan verkennen. We gaan naar het zuiden, weg van Duck waar onze timeshare is.  Onze eerste herinneringen hier zijn in Nags Head en dat gedeelte van de Outer Banks willen we zeker weer zien.

Als eerste zien we het Wright Brothers National Memorial.  Op vrijwel alle North Carolina nummerborden staat "First in flight".  Op de locatie van dit monument poogden de gebroeders Wilbur en Orville Wright in 1903 de eerste gemotoriseerde vlucht ooit.  Heel interessant om te lezen hoe dan ging en we lopen de heuvel op naar het monument.  Een bezoek hier is zeker de moeite waard.

Onze magen rommelen inmiddels en na een paar pogingen vinden we  Mama Kwan's.  Super leuk restaurant en er is dus een wachttijd voor een tafel.  Maar wij zijn maar met zijn tweeen en er zijn twee stoelen vrij aan de bar.  Daar kun je gewoon plaatsnemen en eten bestellen en dat doen wij dan ook .

Het is een heel gezellig restaurant en de crabcake sandwich smaakt goed.  Aan de bar zit je natuurlijk met andere mensen en vaak ontstaan er dan leuke spontane gesprekken. Wij kletsen even met het stel naast ons, die uit ons gebied komen en voor wie het het eerste bezoek aan de Outer Banks is.

Naast het restaurant ligt een North Carolina Hammocks zaak en daar lopen we even heen. Onze vorige hangmat is alweer lang ter ziele en we willen graag een nieuwe.  Deze worden plaatselijk gemaakt en zijn heel bekend. Wij kiezen er een met rood gekleurd touw en een donkergroen kussen.  Na dit weekend ziet het weerbericht thuis er ook zo uit dat we in een hangmat zullen kunnen liggen, heerlijk!

De hangmat past gelukkig goed in de auto.  Wij rijden verder naar het zuiden.  We komen door Nags Head waar we vele jaren geleden, toen Katja nog een baby was, een week verbleven.  Er zijn nog dingen hetzelfde, maar veel meer restaurants en winkels dan toen. 

Na Nags Head nemen we de weg langs het strand waar we de mooiste huizen zien staan.  Net ten zuiden van Nags Head bezoeken we de Bodie Island vuurtoren.  Ik ben dol op vuurtorens en de Outer Banks hebben er zeven.  Helaas ligt een aantal daarvan te ver weg om dit weekend te bezoeken.

 

Reflectie!

We lopen naar de vuurtoren en nemen de nodige foto's.  Je kunt er ook met een ranger naar binnen, maar daar heeft Rick geen zin in, dus dat slaan we over.  Wel lopen we via een houten pad naar een uitkijkpunt over het ondiepe water.  Daar zien we een waterslang wegschieten en een grote blauwe crab zijn middagmaal doen.  Heel bijzonder om te zien, ik heb nog nooit een crab zien eten.

Intussen loopt het al tegen drieen en het zal zeker een uur duren om naar Duck te rijden.  Onderweg komen we ook af en toe in de file te staan.  We zijn zeker niet de enigen die hier het Memorial Day weekend doorbrengen.

Net na vieren komen we bij ons Timeshare Resort Barrier Island Station aan.  Het inchecken gaat heel snel en we krijgen de sleutels van ons appartement aangereikt.  Sleutels, want het zijn feitelijk twee appartementjes, die ieder vier mensen kunnen herbergen. 

We herinneren ons eigenlijk maar heel weinig van hoe het eruit zag na al die jaren niet geweest te zijn.  We verwachten niet veel want we hebben online recensies gelezen dat het allemaal erg oud en slecht onderhouden zou zijn hier. 

We zijn dan ook blij verrast als alles er keurig uitziet.  Ok, niet de modernste meubelen, maar wel een nieuwe tv en wifi en alles wat je maar nodig kan hebben in de keuken. Helaas hebben we vanaf ons appartement geen uitzicht op zee, maar we zien in de verte wel het water van de Sound.

 

Er is zelfs een jacuzzi bad in de slaapkamer

Na de spullen naar binnen gedragen te hebben, lopen we naar het strand.  Dat is een wandeling van een minuut of vijf. Het is een mooi breed strand en we lopen een stuk naar de pier.  Natuurlijk moet het water ook gevoeld worden, maar dat is met een graad of 14 veel en veel te koud voor ons!

Rick heeft van een collega een aantal aanbevelingen voor restaurants in Duck gekregen.  Bij een daarvan, Aqua, hebben we gereserveerd voor vanavond.  We krijgen een tafeltje aan het raam bij dit gezellige restaurant.

Het menu is ook helemaal mijn smaak en ik vind het moeilijk kiezen uit de vele lekkere gerechten.  Rick en ik beginnen met het delen van een sushi rol, die gevuld is met jalapeno poppers.  Een ongewone combinatie, maar wel erg lekker.

Als hoofdgerecht neem ik de verse vangst van de dag, mahi mahi.  Die is heerlijk bereid!  Ook Ricks St. Jacobsschelpen zien er erg lekker uit en dat vindt hij ook.  Rick heeft nog zin in een dessert en bestelt de chocolade cake.  Natuurlijk kan ik het niet laten daar ook een paar hapjes van te nemen.  Dit restaurant was zeker een goede keuze!

Inmiddels gaat de zon bijna onder en Fishbones heeft een openlucht bar aan de Sound (de zoetwater waterweg die de eilanden van het vaste land scheidt).  Daar bestellen we een drankje en maken foto's van de heel mooie zonsondergang over het water.
j

We lopen terug naar het appartement en zien daar wat mensen naar iets kijken.  Het blijkt een vos te zijn, die doodgemoedereerd door het gras vlak voor ons appartement loopt.  Even later zien we er nog een.   Ze lijken naar eten te zoeken en trekken zich niets van ons aan.  Pas als het vossenpaar in de bosjes verdwijnt gaan we naar binnen.  Helaas is het te donker voor foto's.

Moe van een lange dag kijken we nog wat tv in het appartement en zoeken dan ons bed op.  Ook over de kwaliteit daarvan hebben we niets te klagen.  De matras voelt nieuw en hard aan.  We vinden het jammer dat we niet de hele week kunnen blijven, maar we gebruiken het appartement nu tenminste na jaren weer.

Zondag

Alweer een schitterend zonnige dag daagt en het voelt vandaag ook een stuk warmer dan gisteren.  We lopen naar Fishbones en krijgen een tafeltje buiten aan het water voor het ontbijt.  Het is warm genoeg om in korte mouwen te zitten, heerlijk!

Rick neemt de croissant met roerei en ik kies de bagel met zalm en cream cheese.  Daarbij delen we een bak tropisch fruit.  Allemaal heel lekker en helemaal met het uitzicht dat we hebben.  Wat is het toch dat eten aan het water zo speciaal maakt?

Als we afgerekend hebben rijden we de 25 kilometer naar Corolla.  Hier staat het Currituck Beach Lighthouse, een bruine bakstenen vuurtoren, die je kunt beklimmen.  Dat gaan wij dus ook doen.  We betalen de $7 per persoon entree en beginnen aan de 214 treden naar boven.  Vanaf de top hebben we prachtig uitzicht over Corolla en omgeving.  Omdat alles zo plat is hier kun je heel ver kijken.

We nemen de tijd om te fotograferen en filmpjes te maken en gaan dan weer naar beneden.  Het is een nauwe ijzeren trap en ik durf die niet zo snel af te lopen.  Rick is dan ook al veel eerder beneden dan ik.  Ik heb nog herinneringen aan van de trap vallen in Nederland en maak dat liever zeker niet op zo'n trap nog eens mee!

Corolla staat ook bekend om zijn kudde wilde paarden, die al honderden jaren net ten noorden van het stadje leven.  Sinds eind jaren negentig staat er een hek zodat ze niet meer het stadje in kunnen komen en nu moet je of een toer boeken om ze te gaan zien of met een 4x4 auto op het strand gaan rijden.

Voor een toer hebben we geen tijd, of althans, willen we de tijd niet nemen en een 4x4 auto is Ricks BMW natuurlijk ook niet.  Iemand bij de vuurtoren vertelde dat de paarden soms op het strand zijn en we besluiten er toch heen te rijden en eventueel te gaan lopen op het strand.

Rick zet mij af en ik loop naar het strand terwijl hij een parkeerplaats zoekt.  Het is enorm druk met 4x4 voertuigen, die het strand oprijden en een politieagent bijt mij toe uit de weg te gaan.  Het strand is niet geschikt voor voetgangers en ik zie in geen velden of wegen paarden.  Die blijven waarschijnlijk weg met al dit verkeer.

Dit was dus geen goed idee.  Ik bel Rick om mij weer op te halen.  Helaas zijn de wilde paarden van Corolla iets voor een andere keer.

We rijden terug naar Duck om Ricks sd kaart op te halen, die hij in zijn laptop had laten zitten.  Dan gaan we op zoek naar een restaurant voor de lunch.  In Kill Devil Hills heeft de Beachside Bistro een terras aan het strand.  Dat lijkt ons wel wat en er blijkt nog een tafel vrij te zijn.

Rick vindt alleen dat het weinig sfeer heeft en dat is ook wel zo.  Er staan een stuk of acht bruine picknicktafel en verder niets.   Het uitzicht maakt echter wat mij betreft alles goed.  Wat beter dan strand en zee, tenslotte?  Ook het eten is best lekker, we hebben beiden de sandwich met de verse vangst van de dag, alweer gegrilde mahi mahi. 

Na de lunch rijden we naar duinen van het Jockey's Ridge State Park, waar de hoogste duinen aan de oostkust van de VS te vinden zijn.  Hier worden ook hanggliding lessen gegeven en we zien een groepje les  krijgen.  We lopen er over de grote zandduinen heen en blijven even kijken en fotograferen.  Dit is ook weer iets wat we ooit willen doen hier.

Aan de overkant van de weg ligt een enorme winkel, Kitty Hawk Kites.  Hier willen we een paar vliegers uit gaan zoeken en hebben het plan om op de Mall in Washington daarmee te gaan vliegeren.  Ook alweer iets wat we al heel lang eens willen doen.

Behalve vleigers heeft deze winkel nog veel meer, waaronder allerlei "goed voor je voeten" teenslippers en sandalen.  Precies wat ik zoek!  Ik koop een paar ontzettend lekker zittende zwarte Crocs teenslippers.  Crocs heeft nu zoveel meer keuze aan leuk schoeisel dan in het begin.

We vinden al gauw twee leuke vliegers.  Ook kies ik een paar vrolijke strandachtige vlaggen voor in de tuin en een Cape Hatteras vuurtoren windmolen voor in de voortuin.  Tevreden met al dat leuks gaan we verder.

Op het programma vanmiddag staat het beklimmen van de tweede vuurtoren van vandaag, het Cape Hatteras Lighthouse.  Op mijn GPS lijkt die maar een kilometer of dertig verderop te zijn, maar al gauw vinden we uit dat dat eerder iets meer dan zestig kilometer is.  We zijn nu toch al onderweg en besluiten toch door te rijden erheen.

Onderweg komen we langs hele stukken land met aanweerszijden enkel duinen.  Een van de plaatsjes waar we doorheen komen heeft nauwelijks vegetatie en lijkt wel een woestijn met alleen maar zand en huizen.  Het plaatsje Avon is wel heel erg leuk, maar ook wel erg afgelegen. 

Hierna gaan we de Cape Hatteras National Seashore op, een erg mooi kust natuurgebied.  Al een paar mijl van tevoren zien we de mooie vuurtoren al opdoemen.  In het plaatsje Buxton er vlakbij stoppen we even voor een soda en pit stop.  Daarna rijden we naar de toren.

Deze vuurtoren wordt, net als die van Bodie Island, beheerd door de National Park Service.  We kopen kaartjes voor $8 per persoon aangezien de Nationale Parken pas hier niet geldt.  We hebben geluk en kunnen met de volgende groep van vijf uur naar boven.  Dat is maar vijf minuten wachten.

 

Nog een reflectie

Om vijf uur vertelt een ranger wat feitjes over deze zwart-wit geverfde vuurtoren, waaronder dat het de hoogste vuurtoren in de VS is.  Dan lopen we de 248 treden naar boven.  Zo krijgen we onze beweging wel binnen vandaag! 

Ook hierboven is het uitzicht prachtig.  We zien voornamelijk natuur, want Buxton is maar een klein gehucht.  Hier staat ook een Park Ranger, die interessant over de geschiedenis van vuurtorens (de eerste kwam er in 1802 en deze stamt uit 1870.  Vanwege erosie is deze vuurtoren in zijn geheel in 1999 een stukje verder landinwaarts geplaatst.

Eenmaal weer beneden maken we nog de nodige foto's en beginnen dan aan de terugweg.  Zoals altijd als we een nieuwe plaats bezoeken hoop ik een lokale bedel voor mijn Pandora armband te vinden. 

In Avon zien we een Pandora bord bij Fisherman's Daughter.  Daar blijken ze inderdaad ruime keuze te hebben.  Ik ben duidelijk niet de enige die bedeltjes van reizen verzamelt.  Behalve de echte Pandora strandachtige bedels hebben ze ook een aantal verschillende Cape Hatteras vuurtorentjes, een krab met OBX erop en nog een paar specifiek voor hier.

Na enig twijfelen. omdat ik de krab ook wel erg leuk vind, kies ik toch voor een vuurtorentje met aan een kant OBX (de afkorting voor Outer Banks) erop.  Hij gaat meteen aan mijn armband en ik ben er kinderlijk blij mee.

Op de radio horen we een advertentie van Fishheads, een bar op de Fishermans Pier in Nags Head.  Het lijkt ons wel leuk daar iets te gaan drinken.  Zo gezegd, zo gedaan. Het is er gezellig druk, maar er zijn ruim genoeg zitplaatsen.  Met een biertje en conch fritters en uitzicht op zee is het leuk luisteren naar de live steel band die er speelt!

Na een uurtje gaan we verder richting Duck.  Onderweg stoppen we nog even bij een Brew Thru om isolerende "jasjes" voor drankflesjes en -blikjes te kopen.  Hopelijk past een ervan ook om een waterflesje, zodat mijn water in de zomer niet meteen lauw wordt.

We komen tegen zonsondergang in Duck aan en besluiten ons geluk te beproeven voor een tafeltje bij The Blue Point.  Gisteravond probeerde ik daar een reservering te maken voor vanavond, maar dat was al niet meer mogelijk.  Wij vinden het ook prima om aan de bar te eten, maar tot onze verbazing hoeven we maar tien minuten te wachten op een tafel.

Perfect, want zo kunnen we precies nog de zonsondergang zien en fotograferen.  Het tafeltje blijkt echter helemaal achterin in een hoekje van het restaurant te zijn.  Erg ongezellig en we worden door de serveerders ook prompt vergeten. 

Rick merkt op dat er twee zitplaatsen open waren aan de bar en biedt aan te gaan kijken of dat nog het geval is.  Even later belt hij (ja, zo diep achterin het restaurant zaten we!) dat hij de stoelen bezet houdt.  Dat wordt een heel goede beslissing want de barmannen zijn heel leuk en zorgen ervoor dat iedereen aan de bar aan elkaar wordt voorgesteld (alleen voornaam natuurlijk) en met elkaar in gesprek raakt.

Bij mijn "buren" zie ik een soft shell crab gerecht staan en vraag of het lekker is.  Ze zijn er zeer over te spreken en mijn keuze is gemaakt.  Ik ben dol op die krabben, die je helemaal op kunt eten!  Rick neemt dit keer een biefstuk.  Toe delen we de aardbeien en rabarber crumble en het was alweer een voortreffelijk maal!

Het is voor ons doen al flink laat als we huiswaarts gaan.  Eerst kijken we op ons deck nog even naar de heldere sterrenhemel vanavond.  We kunnen hier veel meer sterren zien dan bij ons thuis.  Na een half uurtje zoeken we ons bed op voor alweer de laatste nacht hier (we hebben de timeshare tot zaterdag, maar Rick moet dinsdag weer werken).

Maandag

Op deze Memorial Day worden we ook weer later wakker dan we wilden.  Onder het genot van een kop koffie voor mij en een kop thee voor Rick maken we ons klaar en pakken onze spullen in.  Dan gaan we weer ontbijten bij Fishbones, de locatie is gewoon niet te versmaden zo vlak aan het water! 

 

Vlaggetjes ter ere van Memorial Day



Dit keer kies ik de Griekse omelet met spinazie, tomaat en feta en Rick de ontbijt taco's.  Het is weer schitterend weer en een stuk warmer dan gisteren.  Nu is het wel echt strandweer, maar helaas, wij moeten er weer vandoor. 

Voor we gaan rijden besluiten we nog een wandeling op het strand te maken.  Zoals altijd 's ochtends aan zee tuur ik het wateroppervlak af voor dolfijnen.  Grappig genoeg ziet Rick ze eerder dan ik dit keer.

Er zijn er zeker tien en een aantal ervan komt heel dichtbij.  Natuurlijk probeer ik zoveel mogelijk mooie foto's te krijgen, maar dat valt absoluut niet mee!  Even later zien we een tweede groep aankomen.  Bij elkaar hebben we zo minstens twintig dolfijnen gezien!  Mijn dag kan niet meer stuk en wat een leuk einde van dit ontzettend fijne weekend hier!

Met tegenzin verlaten we het strand, laden de rest van de spullen in de auto en brengen de sleutels van het appartement terug.  Voor we Duck uitrijden gaan we eerst nog even naar Nags Head Hammocks.  Bij het inladen zag ik dat de kettingen van de nieuwe hangmat al verroest waren.

De medewerkster verontschuldigt zich daar enorm voor.  Het blijkt dat een partij van die hangmatten na tropische storm Sandy een tijd in het zoute water heeft gelegen en de kettingen daardoor verroest zijn.  Waarom ze die hangmatten dan nog in de inventaris hebben is me een raadsel, maar ik ben in ieder geval blij het voor we thuiskwamen opgemerkt te hebben.

Met een roestvrije hangmat gaan we nu dan inderdaad aan de tocht naar huis beginnen.  Het verkeer valt alles mee en na een uur of twee zijn we al bijna halverwege in Newport News, Virginia.  Bij het City Center at Oyster Point openlucht winkelcentrum daar gaan we op zoek naar een restaurant voor de lunch.

We kiezen Salsa's waar een gezellig terras is.  We bestellen onze fajita salade (voor Rick) en twee kiptaco's (voor mij) en kijken dan op de GPS hoe het met het verkeer op de I-64 en I-95 gesteld is.  Dat maakt ons niet blij en we besluiten de sluipweg Route 17 te nemen. 

Stiekem ben ik daar blij om, want die weg is veel en veel mooier dan de insterstates.  Overal zijn pinda plantages en pittoreske schuren en boerderijtjes.  Bij een 7-Eleven halen we nieuwe drankjes, voor mij een bramensmaak Sparkling Ice.  Erg lekker!

Hier neem ik het stuur van Rick over.  We schieten enorm op want de snelheidslimiet voor het grootste deel van de weg is maar vijf mijl onder die van de interstates.  Een paar keer komen we door een leuk oud plaatsje en verder is het vooral mooi landschap.  Niet voor niets is dit een Virginia Scenic Byway.

Rick en ik verbazen ons er ook over hoe leeg deze weg is, terwijl de interstates zo druk zijn.  Het is bovendien minder mijlen qua afstand naar huis.  Op de GPS heeft Rick gezien dat we beter door Fredericksburg kunnen rijden voor we de I-95 opdraaien. 

Voor het eerst ooit rijden we de hele weg met dak open.  Rick vindt dat helemaal super, want ik wilde dat nooit.  Ik vind het toch wel iets hebben en krijg opeens zin om een cabriolet als mijn volgende auto te kiezen.  Rick is er helemaal voor.  Hij vindt dat ik lang genoeg in een saaie minivan heb gereden. Maar ach, voor mij is het het belangrijkst om veilig van A naar B te komen, waarin maakt me niet zo heel veel uit.

Dat hebben we precies goed gegokt want we komen nog even in langzaamrijdend verkeer terecht en verder zonder oponthoud thuis.  Zo is die rit van de Outer Banks heel goed te doen!  Rick zegt ook blij te zijn dat ik voorstelde te gaan.

Om dit leuke weekend af te sluiten gaan we nog samen een hapje eten bij Blackfinn.  Om het strandgevoel nog een beetje vast te houden bestellen we een voorafje van crabcakes.  Die zijn ontzettend lekker met heel veel crab erin

Rick bestelt de pasta jambalaya, maar ik heb niet zo heel veel trek en houd het bij een flatbread met feta en groentes.  We eten weer eens aan de bar en worden er zoals altijd op onze wenken bediend.  Zo snel zelfs dat we nog bezig zijn met ons voorafje als de hoofdgerechten worden gebracht.  We hebben de klassieke fout begaan alles tegelijk te bestellen.  Gewoonlijk bestellen we eerst het voorafje en als dat komt pas het hoofdgerecht.  Dan gaat het altijd goed.

Vanavond is de premiere van de Bachelorette.  Bij gebrek aan beter kijk ik het.  Ik verbaas me altijd over de mensen die aan deze serie meedoen.  Toch heeft hij ook wel een drietal (naar ik meen) huwelijken tot gevolg gehad.  Ik las er laatst een special over in People en het is een hele productie.

Zo eindigt een heel erg leuk weekend.  De zomer is hier nu onofficieel begonnen en na morgen gaan we dat ook aan de temperaturen zien.  Ik kan niet wachten de nieuwe hangmat uit te proberen!

De rest van de foto's, waaronder de dolfijnen, volgen later.