Ons pleintje nu:

maandag, februari 15, 2010

Presidents Day

Gisteravond kregen we te horen, dat de scholen vandaag toch weer gesloten zullen zijn. Een goede beslissing, wat mij betreft, want onze buurt is dan wel redelijk goed, maar wat ik zo online lees, is het in veel buurten nog heel slecht gesteld.

Gewoonlijk zou dit ook een vrije dag geweest zijn voor de scholen, want het is de Federale feestdag "Presidents Day". Omdat de kinderen echter door hun "gratis" sneeuwdagen waren, zou een daarvan vandaag ingehaald worden.

Tot mijn ergernis merk ik, dat het weer me begint te deprimeren. Ik heb steeds meer dat gevoel van "overleven", in plaats van leven, en moet mezelf echt toespreken om de negatieve gedachtes te verbannen. Ik had me nog zo voorgenomen, dat me dat deze winter niet zou overkomen.

Natuurlijk weet ik, dat mensen, die noordelijker wonen, nog veel langere winters hebben, maar er is een reden, waarom we daar dus niet wonen. Bovendien kan men in dit gebied gewoon niet omgaan met zoveel sneeuw. Het is vechten tegen de bierkaai om alles een beetje begaanbaar te maken. En ja, er zijn ergere dingen, ik ben me daar ook terdege van bewust.

Vanochtend heb ik moeite met opstaan, veel pijn, en voel me erg neerslachtig, omdat er nu weer wat sneeuw wordt voorspeld. Bah, ik moet wat aan die depressieve gevoelens doen!

Rick zal aan het einde van de ochtend op reis gaan naar Seattle, maar staat er eerst op om Saskia mee naar de orthodontist te nemen. Daar ben ik heel blij mee, want ik moet er gewoon uit. Daglicht, buiten zijn, dat is nu belangrijk.

De mogelijkheden om met Cosmo in de buurt te wandelen zijn zo beperkt! Ook voor hem is er niets aan om tussen dezelfde sneeuwwallen te lopen de hele tijd. Dan zie ik iemand langlaufen op het sportveld van de school en opeens is er een lichtje in mijn duistere brein.

Mentaal geef ik mezelf een schop onder mijn achterwerk en neem me voor op het positieve van het sneeuwpak te focussen. Het is hier heel uniek om zoveel te hebben liggen, natuurlijk, en ik heb tenslotte sneeuwschoenen, waarmee ik erin kan lopen. Mijn plan voor vandaag is gevormd: ik ga op sneeuwschoenen lopen op het W&OD pad met Cosmo.


Waar heb ik die noot nu begraven?



Oh jee, hond alert!

Nadat we afscheid van Rick hebben genomen, rijd ik naar de parkeerplaats langs het pad, hopend, dat die schoon zal zijn. Gelukkig is dat het geval. Ik doe mijn sneeuwschoenen onder en zie meteen een man met twee honden. Oh jee, dat wordt moeilijk om Cosmo in toom te houden, want mijn evenwicht is op sneeuwschoenen minder en in dit gedeelte hebben al zoveel mensen gelopen, dat de sneeuw wel een maanlandschap lijkt. Het lukt me en ik ben blij, dat dat de rest van de wandeling de enige honden zijn, die we tegenkomen.

Al gauw geniet ik van mijn omgeving. De rode cardinaaltjes zingen hun liefdeslied, wat mij toch een beetje een lentegevoel geeft. Onderweg kom ik enkel een paar langlaufers tegen, waar Cosmo bang voor is en tegen blaft. Verder wordt het een heerlijke wandeling.

Op de sneeuw ligt een dun laagje ijs en mijn sneeuwschoenen blijven redelijk aan de oppervlakte. Ik heb dan ook geen idee, hoe diep de sneeuw nog is, want Cosmo loopt op het al uitgesleten skispoor (hij heeft al gauw door, dat het in de diepe sneeuw niet prettig lopen is). Dan slipt een van mijn laarzen uit de sneeuwschoenen en meteen sta ik tot mijn knie in de sneeuw! Zo, dat zal hier ook nog even duren, voor we weer kunnen fietsen!


Onderweg gaat mijn telefoon. Het is Katja. Gisteravond msn-de ze mij, dat ze haar auto- en huissleutels was verloren. Natuurlijk stond haar auto geparkeerd op een parkeerplaats, waar ze vandaag niet zou mogen staan. Rick heeft in allerijl een AAA lidmaatschap voor haar geregeld, maar het lukte gisteravond niet haar auto weg te slepen. Haar reservesleutel heeft Rick vanochtend verstuurd met FedEx, zodat ze hem morgen zal hebben.

Nu belt Katja, dat de AAA man haar nu ook niet kan wegslepen. Gelukkig ging hij met haar mee naar Parking Services van Virginia Tech om de situatie uit te leggen. Zo krijgt Katja geen parkeerbon. Nu maar hopen, dat ze de sleutels ergens op haar werk heeft laten liggen! Ironisch genoeg is ze precies een jaar geleden haar sleutels ook verloren. Valentijnsdag is kennelijk haar pechdag, wat dat betreft!

Na vijf kilometer zijn we terug bij de van. Tot mijn verbazing is het al half een, we hebben er bijna twee uur over gedaan! Toch heb ik voor mijn gevoel flink doorgelopen en ben flink bezweet. Op sneeuwschoenen lopen valt nog niet mee! Ook Cosmo is moe, want zo af en toe moest hij door diepe sneeuw lopen.

Bij Whole Foods haal ik avondeten voor vanavond. Ze hebben heerlijke zalm met roze peperkorrels, maar die vinden de kinderen natuurlijk niet lekker. Gelukkig hebben ze ook kip nuggets met buffalo saus voor Kai en een Mexicaanse magnetronmaaltijd, die Saskia lekker vindt. Kai en ik eten er spinazie en volkoren stokbrood bij.

Terugrijdend maak ik de vergissing een kleinere zijstraat in te slaan. Mijn hemel, het lijkt wel of ik op een van die stieren, die in een saloon staan, zit. Je weet wel, je doet er een kwartje in en het dier gaat wild op en neer, bijna net als bij een echte rodeo. Er ligt minstens vijf centimeter ijs met enorme gaten erin. Het is eng rijden, want zo af en toe raakt mijn band in een groef en wordt ik gestuurd door het ijs.


Een slecht gedeelte

Inmiddels is het ook weer begonnen met sneeuwen. Gelukkig is het dit keer gewoon een mooi gezicht, want vrijwel niets blijft liggen. Het maakt enkel de al gevallen sneeuw weer wat witter. Ten noorden van ons wordt wel meer verwacht, maar ik kan de opluchting niet beschrijven, dat het dit keer aan ons voorbij gaat!

Onder groot protest (zo erg, dat we een algemeen telefoontje van de superintendent krijgen om de beslissing uit te leggen) zullen de scholen morgen met een twee uur verlate start opengaan. Kai en Saskia zijn er klaar voor.

Het schooldistrict heeft een moeilijke taak, want het zal zeker gevaarlijk zijn met schoolbussen, die vast komen te zitten, en kinderen, die op de wegen moeten lopen. Deze situatie lijkt zich echter niet binnen afzienbare tijd te zullen verbeteren en ze kunnen moeilijk wekenlang gesloten blijven.

In het bericht wordt duidelijk gezegd, dat ouders, die het niet veilig vinden, hun kinderen thuis kunnen houden. Ik ben heel benieuwd hoe het morgen zal gaan. Hopelijk wordt het niet een complete chaos (zoals het spitsuur op vrijdag) en zullen er geen ongelukken gebeuren.

Vanavond kijken we natuurlijk weer Olympische Spelen. Ze beginnen met de ski downhill, want Amerikaan Bode Miller heeft een goede kans. Ik ben benieuwd, of we iets van de 500m gaan zien vanavond.

Deze website hielp mij vandaag ook de humor van de situatie in te zien. Wie weet krijg ik Kai en Saskia nog zover zoiets in onze voortuin te maken.

12 reacties:

Bianca zei

Die horror sneeuwpoppen zijn mijn favoriete hoor ha ha
Hier nog 2 (ijs)koude nachten voor de boeg en van het weekend naar de " seventies" HOERA ! ik kijk ernaar uit, dat het gaat regenen vind ik niet erg als het maar warmer wordt.

Anja zei

Wat fijn dat je een positieve draai aan je gevoel hebt kunnen geven!!Heerlijk om er met sneeuwschoenen op uit te gaan, misschien kun je dat vaker doen de aankomende dagen!

Tjee, wat ziet die weg op de foto er nog slecht begaanbaar uit. Hopelijk kunnen de kinderen zonder problemen naar school komen.

Corry zei

Het is wat Petra. Toen we zaterdag vanuit Miami in Philly aankwamen was het 0 graden. KOUD!KOUD!
Amsterdam is al niet veel beter qua temperatuur maar ik was al blij dat we konden vertrekken. Sterkte met de pijnen en ik hoop dat je nog een beetje zon krijgt op de botjes. Is wel zo lekker en wat een lieve Valentijn heb je!

José zei

Vervelend dat je je 'down' voelt.
Kan me het heel goed voorstellen hoor! Ik hoop dat je, je snel weer beter voelt! Gelukkig weet je dat beweging het juiste medicijn is!
Fijn dat Kai en Saskia weer naar school kunnen, op een gegeven moment ben je dat thuis zitten ook wel zat. Al verdiende Kai mooi een zakcentje met het sneeuw schuiven!

Ik hoop dat het hier in NL gedaan is met de elende van kou en sneeuw.. Jammer genoeg voorspellen ze regen en 4 graden. Mijn minst favoriete weer.. Bah!
Kom maar op met de Lente!

Petr@ zei

Fijn dat je je nare gevoel een beetje aan de kant hebt kunnen schuiven door een sneeuwschoenwandeling te maken. Goed van je, hoor! Het is niet altijd makkelijk om de positieve dingen te zien als je down bent.

Ik snap de beslissing van school wel, om weer open te gaan. Ze kunnen inderdaad geen weken dicht blijven. En je zult als ouders maar beiden werken en de kinderen zijn nog niet groot genoeg om alleen thuis te blijven.

Marianne zei

Kan me goed voorstellen dat je de sneeuw zo langzamerhand wel zat bent. En stoer dat je er toch nog weer iets positiefs van hebt weten te maken!

Petra zei

Zoo, even weer helemaal bijgelezen! Je hebt een super valentijnweekend gehad.
Zo langzamerhand word je inderdaad gek van al die sneeuw en nergens naar toe te kunnen gaan. Gelukkig heb je lekker kunnen wandelen op het WO&D pad. Hang in there!

DixieChick zei

Jullie Katja klinkt echt als onze Matt. Hij is dan wel veel jonger, en heeft (godzijdank) nog geen auto, eigen appartement, of eigen credit cards, maar die beste jongen is altijd vanalles aan het verliezen! Als ik dat zo lees, overkomt Katja dat ook regelmatig :) Gisteren was het zijn school ID, vorige week zijn gymkleren (hoe dat kan, ik heb -geen- idee), zijn winterjas is al eens kwijt geweest, het mouthpiece voor zijn trompet, zijn handschoenen, en ga zo maar door. Zijn militaire ID bewaar ik dus voor hem, en we hebben gewoon maar geen huissleutels gegeven, omdat we dat risico (nog) niet willen lopen.
Dit is dus een heel lang verhaal om te zeggen dat ik blij ben dat wij niet de enige zijn :)

Verder - heel veel sterkte met de winterblues. Ik kan me goed voorstellen dat je het ondertussen helemaal zat bent hoor. Maar ik vind het heel knap dat je je elke keer toch weer weet te vermannen. Dat wilde ik ook al zeggen da jullie skiweekend, waarin je ondanks je pijnen toch gewoon doro bleef gaan. Maar toen is het er niet van gekomen, dus dan nu maar. Ik vind jou echt heel sterk overkomen...echt heel erg indrukwekkend.

Sterkte met de winter, en trust me, de lente komt er -echt- aan!

Sally zei

leuke site, ik heb gelachen om die strips.
Toch lekker ff eruit op je sneeuwschoenen.

Veronique zei

Ik zie dat je nog steeds een gentle leader gebruikt om met Cosmo te wandelen en vroeg me af of je al ooit een SENSE-ation harness hebt geprobeerd? De meeste hondentrainers die vroeger een gentle leader aanraadden, raden nu zo'n SENSE-ation harness aan. Het is niet zo hatelijk voor de hond en geeft je nog meer controle. De buckle waar je je leiband aan vasthaakt, zit op de borstkast van de hond. Als je hond dus probeert aan de lijn te trekken, trekt hij zichzelf opzij naar jou toe.

Ik gebruik het voor één van mijn corgis hier (ik woon in Monrovia, CA) die een overbeterlijke leiband trekker is en ik (en iedereen die ik ken) ben er heel content van! Je kan het waarschijnlijk in dezelfde winkel terugvinden als waar je destijds Cosmo's gentle leader hebt gekocht. ( http://www.softouchconcepts.com/ )

En nee, ik krijg hier geen percentje op. ;-)

Véronique

Kasaka zei

Bedankt, Veronique! Ik zoek allang naar een alternatief voor de gentle leader, want ik vind die band om zijn neus op foto's ook niet leuk, LOL! Dat harnas heb ik weleens gezien, maar ken niemand, die het heeft geprobeerd. Blij te horen, dat het werkt met honden, die trekken. Cosmo trekt gewoonlijk niet, maar als er een andere hond langskomt is hij bijna niet te houden!

An zei

Ook ik ben de sneeuw meer dan beu, al ligt er hier niet zo veel Goed dat je met Cosmo op pad bent gegaan; ook ik heb niet altijd zin om te gaan wandelen, maar het doet me wel heel goed...

Groetjes!!!