Ons pleintje nu:

donderdag, oktober 19, 2017

Weer zo'n prachtige zomerse herfstdag!

Onze "Indian Summer" duurt maar voort en wat ben ik daar blij om! Als ik de lamellen open zie ik weer een staalblauwe lucht en volle zon. Nog steeds zijn er weinig herfstkleuren te bekennen. Ik hoop dat het mooi wordt want met deze droogte kan het weleens tegenvallen. Haast heb ik niet, groen is een prima kleur!


Rick heeft de koffie al klaarstaan voor mij en ik besmeer een paar crackers ruimschoots met mijn schoonvaders zalm dip. Dat maakt er een einde aan, helaas, maar ook wel goed want ik heb geen idee hoe lang houdbaar zoiets is.

Vandaag staat een interval op de elliptical boven op mijn programma. Ik monitor mijn hartslag tijdens het moeilijke gedeelte en die gaat goed omhoog. Orion gebruikt intussen de loopband als kussen en ligt schattig te slapen.

Al Wordfeud en Candy Crush spelend gaat het uur vrij snel. Het is inmiddels erg lekker buiten in de zon en ik neem Orion mee de voortuin in. Daar ga ik lekker wat vitamine D van die zon krijgen. Orion rent intussen langs het hek van de buren met die honden en komt daarna lief in het gras liggen.
Voor mijn lunch heb ik zin in de Mediterrane salade met kip van Noodles & Company. Daar smul ik op hun terras van. Ik vind de pittige yoghurt dressing zo lekker dat ik het bakje helemaal uitlik. Niet erg lady like, maar ach, niemand die erop let.

Dan werk ik een lijstje met winkels af. Om te beginnen Rite Aid waar ik deodorant en contactlensvloeistof (waarvan Orion later een van de flesjes te pakken krijgt en open kauwt, balen, want goedkoop is het niet) haal.
Tuinen onderweg, veel mensen hebben ook vooral Halloween opblaasbare figuren


Bij de Michaels zijn de Halloween feeentuintje spullen nu helemaal afgeprijsd en ik ga eens kijken wat er over is. Dat zijn nog best een aantal leuke dingen waaronder een skelet in een doodskistje, een doodshoofd met een kraai erop en meer.

Vervolgens ga ik naar Trader Joe's. Hier is alles pompoen te verkrijgen, je kunt het zo gek niet bedenken. Van pompoenchips tot pompoensoep tot pompoenboter en meer, de ingang ziet er ook gezellig kleurig en pompoenerig uit.
Deze winkel is altijd zo leuk en ik loop door de gangen. Maar het groentesap wat ik had gehoopt te vinden hebben ze niet. Hun orchideeeen zijn wel maar liefst $6 goedkoper dan bij Whole Foods dus ik neem daar een van mee voor in onze keuken.

Bij Safeway stop ik dan maar voor het groentesap en koop V8 met minder zout. Eigenlijk is dat net zo gezond als die superdure sappen. Dit bedrijf heeft om mee te doen met de competitie zijn sappen helemaal natuurlijk gemaakt.
De hele winkel is ook in de ban van Halloween, wil je nog een snoepje?

Thuis versier ik de rest van Fairyville voor Halloween. De linkerhelft heeft al een pumpkin patch en andere versieringen. Nu is heel Fairyville klaar voor de Trick or Treat feetjes. Ook wel leuk dat deze versieringen voor de kalebassen staan, van nature herfst"huisjes".

Als ik terug naar de garage loopt komt de zwager van Jeanne (twee huizen verderop) met een doos op me aflopen. Hij blijkt voor een zout en peper distributiecentrum te werken en voor ik het weet heb ik een armvol peper en zout potjes! Wij zouden daar jaren mee doen dus ik ga ze distribueren onder bekenden.

Orion en ik gaan ons in de achtertuin en op het deck vermaken. Ik heb het nieuwe boek van Dan Brown op mijn Kindle gezet en begin daarin. Als het me wat te koel wordt verhuizen we naar de stoep voor het huis.

Orion heb ik aan een lange lijn, maar het nieuwe buurjongetje komt naar buiten met zijn step en dan werkt die lange lijn niet. Alleen als ik hem persoonlijk kalmeer houdt Orion op met blaffen. Het lijkt wel een angstig kind! Omdat het jongetje duidelijk ook bang is ga ik toch maar weer naar binnen.

Als Rick thuiskomt stelt hij Vietnamees avondeten voor. Daar ben ik altijd voor te vinden! We geven Orion zijn diner en rijden dan naar Viet Aroma. Daar word ik als een oude bekende ontvangen, de serveerster weet zelfs dat ik meer van de zure geraspte worteltjes wil.

We delen eerst een paar van hun heerlijke Vietnamese loempiaatjes. Als hoofdgerecht bestel ik de "fantastic four", kleine spiesjes met kip, biefstuk, varkensvlees en garnalen met groentes en rijstpapier. Rick heeft een ook erg lekker uitziend kipgerecht.
Een van de rijstpapier rolletjes, die ik maakte, gevuld met vlees, groentes en een soort sambal.

Thuis is het tijd om te ontspannen. Rick krijgt bericht van zijn vader. De kanker is weliswaar geslonken met de immunotherapie, maar Dads kortademigheid komt door pneumonitis, een soort longontsteking. Ze hopen dat medicijnen daartegen aanslaan anders moet er (hopelijk tijdelijk) gestopt worden met de immunotherapie. Heel frustrerend, maar Dad blijft er nuchter onder.

woensdag, oktober 18, 2017

Een drukke, maar gezellige woensdag

Rick kondigt aan dat het prachtig weer is en dat maakt het makkelijker om op te staan. Het is wel maar vijf graden dus buiten ontbijten zit er niet in! Ik besmeer weer een paar crackers met veel zaden met de heerlijke zalm dip.


Dan maak ik me klaar om naar de sportschool te gaan. Voor Sharon me komt halen doe ik een half uur cardio. Het is snikheet in de zaal en ik druip al gauw weer. In het gedeelte met gewichten is het gelukkig een stuk koeler.

Sharon heeft weer een snel half uur voor mij en na afloop doe ik nog wat cardio op de elliptical. Ik heb echter wat haast want heb om twaalf uur voor de lunch afgesproken. Orion heeft ook zijn beweging nodig en we spelen een tijdje "voetbal" in de achtertuin.

Dan vertrek ik naar de Tysons Galleria mall, ook wel Tysons 2 genoemd. Daar heb ik bij Paul afgesproken met Marielle. Als ik erheen loop hoor ik mijn naam achter me en Marielle komt ook net aan.

We sluiten aan in de rij want dit is een populair restaurant. Er zijn allerlei lekkere broodjes, maar ik kan het niet laten en neem weer de baguette met gerookte zalm, tomaat en sla. Marielle neemt het broodje met geitenkaas wat er ook heerlijk uitziet.

Iedereen eet binnen, maar het is heerlijk weer en Marielle en ik besluiten als echte Nederlanders op het terrasje te gaan zitten. In de zon is het zelfs bijna te warm! Natuurlijk doet goed voorbeeld goed volgen en zijn we al gauw niet meer alleen.

Het smaakt ons allemaal heel goed en we hebben heel wat bij te kletsen. Marielle is hier pas een half jaar dus helemaal nog in de verkenningsfase. Zo te horen doet ze dat met familie heel goed. Voor we het weten is het kwart over een en tijd om afscheid te nemen.

Mijn vans "maint req" lichtje staat al een paar weken aan, tijd voor een beurt voor DRAAKJE dus. Hij is al tien en heeft 96000 mijlen op de teller. Ik ga naar Jiffy Lube waar ik behalve een olie verversing nog wat andere vloeistoffen laat vervangen.

Aan hun picknicktafel buiten wacht ik tot het twintig minuten later klaar is. Het heet Jiffy Lube (snelle olieverversing) omdat ze dus twintig minuten garanderen voor routine dingen. De van kan er weer vijfduizend mijl tegenaan en zal dan meer dan 100000 mijlen gereden hebben (160000 km).

Bij de Shell gooi ik mijn trouwe ros vol en zie dan op de webcam app dat de schoonmaaksters bij ons huis zijn aangekomen. Ik besluit op het terrasje van Starbucks te gaan wachten tot zij klaar zijn, want Orion is dan beter in zijn bench volgens de dierenarts.

Met een perzik citrus ijsthee is het goed vertoeven half in de schaduw, half in de zon. Ik speel Candy Crush Saga en luister intussen naar de twee vrouwen naast mij. Zij weten allerlei sappige verhalen over restaurant mensen, die ik ook ken, te vertellen.

Eindelijk net na vijven zijn de schoonmaaksters klaar en ga ik met Orion de tuin in. Morgen heb ik alle tijd voor hem wat me iets beter doet voelen als ik hem met zijn avondeten weer in zijn bench doe.
Ieder jaar is het weer een verrassing wat deze skeletten gaan doen.
Dit jaar maken ze dit schilderij

Chris komt mij ophalen en we rijden naar het Mosaic District. Daar hebben we bij Matchbox ons maandelijkse happy hour. Als we uit de auto stappen is Serena daar ook meteen. Met zijn drieen lopen we het restaurant binnen en vinden nog genoeg stoelen aan het einde van de bar.

David, die ik nu al jaren ken vanwege ons verblijf in het hotel hier vlakbij, komt onze bestellingen opnemen. Hij weet zelfs mijn speciale cocktail (wodka martini met bloody Mary mix en Old Bay kruiden op de rand van mijn glas).

Chris en ik bestellen een pizza en de anderen nemen daar ook een stukje van. Serena neemt al gauw afscheid, maar Kirsten en Mary nemen haar plaats in. Het is grappig, ik dacht dat alleen Chris en ik vanavond konden en dan komen er toch nog drie anderen.

Het is supergezellig en Rick komt er ook nog bij. Hij kent alle dames ook en neemt deel aan het gesprek. Hij bestelt dezelfde pizza als ik met prosciutto, rucola, vijgen, kaas en honing. Pas tegen achten gaan we weer huiswaarts.
Onze overburen zijn ook klaar voor Halloween

Om de een of andere reden ben ik doodmoe. Gelukkig staat er morgen niets specifieks op het programma. Alleen maar genieten van het mooie weer waar ik goed in ben!

dinsdag, oktober 17, 2017

Een prachtige rondleiding

Rick staat om half acht op en ik volg niet veel later. Ik zie op mijn weersapp dat het maar drie graden is buiten! Dat wordt even bedenken wat ik aan zal doen want vanmiddag moet het een graad of twintig worden.

Het worden een spijkerbroek met een driekwart mouw topje en mijn donzen jasje. Dat laatste is de beste aankoop ooit, warm als het echt koud is, maar ook geschikt voor nu. Ook is het letterlijk vederlicht dus niet veel te sjouwen als het te warm wordt voor een jas.

Ricks vader heeft mij een bakje met zijn overheerlijke zalmdip meegegeven en die eet ik op een paar meerzaden crackers. Dan brengt Rick me naar de metro waar de trein vrijwel meteen aankomt. Tegenwoordig zijn het telkens de nieuwste treinen en ik stuur Rick, die daar nog nooit in heeft gezeten, wat foto's.


Iets meer dan een half uur later stap ik bij het Smithsonian station uit. Ik ben blij met mijn jas, want er staat ook een stevige koude bries. Ik haast me naar het "kasteel" en koop daar een flesje water met aardbeiensmaak.

Terug bij de uitgang van het metrostation zie ik Michael, die me weer een hug geeft, en mij voorstelt aan zijn "collega". Zij verkopen dingen om de daklozen in de stad te helpen en wijzen toeristen de weg.

Als ik tegen tienen opzij kijk zie ik een paar mensen op een van de bankjes zitten, die zomaar M. en N. zouden kunnen zijn. Ik loop erop af en inderdaad. We maken kennis en lopen richting het Washington Monument.

Het is werkelijk schitterend weer, de lucht is diepblauw met geen wolkje aan de lucht. Dat maakt alles toch een stuk mooier dan de miezerige regen, die we tijdens de rondleiding vorige week hadden! De wind maakt het koel, maar de zon is nog zo sterk dat het al gauw niet meer koud is.

Langs het Washington Monument lopen we naar het Tweede Wereldoorlog Monument. Het blijft mooi met zijn fonteinen. Bij het Vietnam Veteranen Monument zien we een groep Honor Flight veteranen uit Illinois. Daar zitten veel Vietnam veteranen bij dit keer.

Alles ziet er vandaag zo prachtig uit met de diepblauwe luchten, ook het Lincoln Memorial. Het is niet zo druk als gewoonlijk en dat maakt het in het monument wat aangenamer vertoeven. Het uitzicht over de Mall blijft ook ongeevenaard.

Het Koreaanse Oorlogsmonument maakt altijd weer indruk. Je wilt bijna de verhalen horen uit de monden van de soldatenbeelden. Die zullen natuurlijk altijd stil blijven en alles aan onze verbeelding (en M.A.S.H. voor degenen, die zich die serie herinneren) overlaten.

We lopen door naar het Tidal Basin waar bijna niemand is. Via het Martin Luther King Jr. Memorial wandelen we onder de Japanse kersenboompjes naar het Franklin Delano Roosevelt monument. M. merkt op dat de huidige president de spreuken daar wel ter harte mag nemen. Inderdaad zijn die weer helemaal actueel, een beetje eng, eigenlijk.
 

Na die vier "kamers" bekeken te hebben bezoeken we als laatste Jefferson in zijn tempel. M. vertelt nog nooit van Thomas Jefferson gehoord te hebben. Dat verbaast me even tot ik bedenk dat ik zelf ook de meesten van de "grote" Amerikaanse kolonisten niet kende voor ik hierheen verhuisde. Ik wist verrassend weinig van de geschiedenis van dit land, al had ik geschiedenis als eindexamenvak op het gymnasium.

Via en de achterkant van het Witte Huis lopen we naar de voorkant, maar daar mogen we niet dichtbij komen. Bij het verblijf voor buitenlandse staatshoofden hangt de Griekse vlag uit. Die premier is inderdaad op bezoek bij Trump. Ooit noemde die premier Trump "het kwaad" en nu zitten ze daar lief tegen elkaar te zijn. Ik vraag me soms af wat er door de hoofden van die buitenlandse leiders gaat al weet ik als geen ander hoe charmant een narcist kan zijn.

Bij de Old Ebbitt Grill krijgen we een tafeltje in het hoofdgedeelte, mijn favoriet. Ik krijg natuurlijk vragen over het menu en zeg dat de meeste gerechten niet enorme porties zijn. Ik bestel een heerlijke salade van rucola met pecorino, pittige amandelen, appel en meer, ik smul er echt van!

N. neemt het buffalo kip broodje en M. de meatloaf. Natuurlijk zijn die porties nu net weer "Amerikaanse" grootte, maar beiden lijken het erg lekker te vinden. Dat zijn ook wel heel typisch Amerikaanse gerechten, ook leuk.

Na de lunch zetten we onze wandeling voort. Er is nog steeds letterlijk geen wolkje aan de lucht. We lopen Pennsylvania Avenue af langs o.a. het FBI gebouw. Bij het Capitool is de Senaat in sessie, te zien aan de vlag die boven de vleugel uithangt.
De ezel is Democraat, de olifant Republikein

Pennsylvania Avenue waarlangs de presidenten na het inzweren naar het Witte Huis gaan

Nog steeds het FBI gebouw

We lopen achter het Capitool langs en maken daar nog foto's, want met die blauwe lucht is het een prachtig gebouw. Dan beklimmen we Capitol Hill en ik laat hen zien waar de interviews met de pers gehouden worden. Dat geeft ook een mooie foto.
Aan de overkant liggen het Supreme Court en de Library of Congress. Bij die laatste gaan we zoals altijd naar binnen. Ook nu weer maakt dit gebouw grote indruk. Ik ben hier ook heel graag en snap dat hun gidsen zo enthousiast zijn, ik zie er iedere keer weer een paar van, die duidelijk lol hebben in hun baan.

We bekijken de grote leeszaal, Thomas Jeffersons bibliotheek, de Guttenberg bijbel en als laatste de Abel Buell eerste kaart van de nieuwe Verenigde Staten uit 1784. Dan bespreken we wat hun verdere plannen zijn en dat is terug naar het hotel gaan.

Daarvoor moeten zij ook de metro nemen en we lopen naar het Capitol South station. Ik zie mijn Oranje trein net vertrekken en de volgende komt over zeven minuten. Zij kunnen al mee met een Zilver trein dus we nemen gauw afscheid. Ik wens ze nog een fijne tijd, want ze zijn aan het begin van hun vakantie.

Lang hoef ik niet te wachten voor mijn trein voorrijdt. Mijn rechtervoet vooral doet weer scherp pijn en ik roep een Uber om me thuis te brengen. Vier minuten zegt de app en ik wacht en wacht, geen Uber. Ik zie hem op de app aan de andere zuidkant van het station en hij reageert niet op mijn sms dat ik aan de noordkant sta.

Geergerd bel ik de chauffeur eens. Hij zegt onderweg te zijn. Die vier minuten zijn allang voorbij en ik wacht en wacht. Zelfs na dat telefoontje duurt het nog meer dan een kwartier voor hij eindelijk voorrijdt!

Wat ben ik blij die minivan te zien, ik ben moe en wil naar huis en mijn voeten rust gunnen. Ik moet echt naar een specialist voor mijn rechtervoet, dat heb ik vandaag wel weer gezien. Mijn angst is alleen dat die gaat zeggen dat ik niet meer moet lopen en dat is geen optie.

Orion is super blij mij weer te zien en ik neem de Barkbox, die vandaag bezorgd is, mee naar binnen. Dat is altijd een verrassing voor ons beiden. Deze maand is het (natuurlijk) een Halloween thema. Orion krijgt een pompoen en een snoepje als speeltjes en hij loopt er meteen mee weg.
Rick komt thuis met Grieks eten van Plaka Grill. Ik heb een gyro met varkensvlees, die me aan een shawarma broodje doet denken. Ik heb het gevoel dat dit de authentieke gyro is. Erg smakelijk en makkelijk want we zijn allebei moe.

Misschien was dit de laatste rondleiding dit jaar, hoewel ik vandaag een aanvraag kreeg voor half december.  Ik heb ook al twee aanvragen voor rondleidingen voor volgend jaar. Ik blijf het erg leuk vinden om te doen!

maandag, oktober 16, 2017

En weer naar huis

Het wordt weer een vroege ochtend, de wekker gaat om tien voor half zeven. Het is nog donker en dus wel even moeilijk opstaan. Gauw maken we ons klaar en merken dan dat er geen warm water is om te douchen! Brrr!!!

Beneden bij de receptie staat inderdaad een aankondiging dat er aan de waterketels wordt gewerkt, maar dat doe je toch niet als iedereen opstaat??? Enfin, we zijn in ieder geval klaar wakker!

We laden de tassen in de auto en rijden naar Starbucks. Onderweg komen we in een file te staan, maar Rick kent de omgeving genoeg om net op tijd van de weg te gaan en een omweg te nemen. We bestellen onze drankjes en eten, voor mij ijskoffie en de eiwit met paprika bites.

Gelukkig valt het verkeer verder alles mee, want Tammy zei gisteren dat we het spitsuur zouden treffen en extra tijd moesten nemen. Dat valt hier in het niet bij in ons gebied, heel af en toe even wat langzamer rijden is alles! Onderweg zien we een prachtige zonsopgang, die heel lang blijft. Duidelijk zitten we hier noordelijker want bij ons gaat dat allemaal veel sneller.

Bijna twee uur voor we vertrekken leveren we de huurauto in bij Avis. Dan zijn we onze tassen ook vrijwel onmiddellijk kwijt want de United balie is het eerste wat we in de terminal zien. Gek genoeg heeft Rick geen TSA Pre vandaag, maar ik wel.
Al is de rij daar langer dan bij de gewone veiligheidscontrole sluit ik er toch bij aan. Op die manier hoef ik mijn hele tas niet leeg te halen en kan ik mijn schoenen aanhouden. Rick is er wel sneller doorheen dan ik, maar ik hoef niet alles terug te stoppen.

Eigenlijk jammer dat we al ontbijt hebben gegeten want dit is een leuk vliegveld met lekkere restaurantjes. Wij nemen plaats bij de gate en laden onze telefoons op zodat ze helemaal vol zijn voor de vluchten.

We hebben Economy Plus voor de vlucht van Grand Rapids naar Chicago. Ik zit aan het raam en het grootste deel van de vlucht vliegen we over het enorme Michigan Meer! Na een uur bereiken we de andere kant en ik baal dat ik aan de verkeerde kant zie om de Chicago skyline te fotograferen!

Voor op schema landen we bij een E gate en onze volgende vlucht is bij een B gate. Dit is een heel uitgestrekt vliegveld en het is even lopen, maar we hebben een half uur de tijd. Rick en ik lopen best snel dus dat gaat lukken.

Onderweg koop ik een heerlijke uitziend meergranen stokbroodje met kip, brie en paprika voor mijn lunch. Rick vindt de kazen, feta en brie, hier niet lekker en haalt een veel minder lekker uitziend broodje (of zeg maar gerust brood) bij het volgende restaurantje.

Als we bij de gate komen staat iedereen al in de rij om aan boord te gaan. Dit keer zitten we wel vrij vooraan maar hebben we geen extra beenruimte. Ik wou dat ik dat had geweten want er was nog genoeg plaats in Economy Plus.

Gelukkig heb ik een raamplaats en Rick het gangpad en de man tussen ons in verzucht dat ze de stoelen steeds dichter bij elkaar zetten. Dat is mijn mening ook. het is bijna misdadig! Ik ben 1,75 meter lang en heb lange benen, die de stoel voor mij dan ook raken. Ik kan me niet voorstellen hoe dit moet zijn als je echt lang bent!
Nu vliegen we wel over Chicago!

Het is maar een korte vlucht en ik smul hapje voor hapje van mijn lunch. Ik lees eindelijk de biografie over Isabella van Castilie uit en begin dan aan de laatste romantische mystery van een van mijn favoriete auteurs Barbara Freethy.

Voor ik het weet is het tijd om te landen. We zijn heel blij met het heerlijke weer hier, zonnig met wel wat wind, maar na het grijze weekend zeer welkom. We nemen de people mover bus terug naar de hoofdterminal.

Daar komen onze tassen binnen de kortste keren van de band rollen. We betalen voor het parkeren en zien weer dat een taxi voor langere reizen een betere keuze is, zo duur is het parkeren hier geworden! De "Flux Tek", Ricks auto, wacht geduldig op ons.

Thuis is dat met Orion ook het geval. Er is geen beter welkom dan van een hond! Na hem flink geknuffeld te hebben dragen we onze tassen naar boven.  Zin om uit te pakken hebben we niet want het is zo lekker buiten!

Rick gaat aan de achtertuin en ik ga voor het huis verder lezen in mijn spannende boek. Tegen vijven wordt het te koel en verplaats ik me naar onze voorkamer. Rick heeft intussen de achtertuin gemaaid en is bezig met meer Halloween enge dingen boven in Kai's kamer.

Hij is klaar om te gaan eten als dat allemaal op is gezet, maar ik wil mijn boek uitlezen. Dat lukt me om half zeven en dan rijden we naar Taco Bamba voor ons avondeten. Daar bestel ik een tostada met ceviche verde en een paar taco's, het smaakt weer super lekker.


Dit is het enige Mexicaanse restaurant waar ik graag heenga, alleen staat hun muziek zo belachelijk hard dat we niet eens gewoon kunnen praten. Rick merkt dat zelfs op en dat zegt wat. Het maakt dat ik ook zo snel mogelijk weer naar huis wil.


Halloween in de buurt (de laatste een foto van onze verlichte tuin)

Thuis gaan we lekker ontspannen met ons heel blije hondje. Voeten omhoog en lekker tv kijken. De afgelopen dagen waren best intens vooral emotioneel, merk ik. Ricks familie is mijn familie en we maken ons erge zorgen om zijn vader en de rest van de familie ook.

Morgen een van de laatste rondleidingen dit jaar, ik zie ernaar uit. Het zal lekker weer worden, eindelijk eens niet zweten!

zondag, oktober 15, 2017

Een gezellig weekend met familie en vrienden

Zaterdag


Met schrik word ik wakker als Rick de badkamerdeur dichtdoet. Tot mijn verbazing is het al kwart voor negen! Het is ook zo donker in de kamer. Sowieso is het raam klein en het weer is ook nog eens somber. Maar goed, we zijn hier niet voor het weer zullen we maar denken.

Rick vertrekt om ontbijt te halen bij Starbucks en ik kleed me in sportkleding en wacht op zijn terugkeer. We drinken samen koffie en ik eet mijn eiwit bites en Rick zijn broodje. Dan ga ik naar de tweede verdieping naar de fitness kamer. 
Daar staat een man al op de elliptische machine, maar gelukkig is hij na een paar minuten klaar. Ik doe een uur half vooruit en half achteruit. Dan ga ik nog even in de sauna. Wat een luxe is dat! 
Rick heeft intussen een flinke wandeling gemaakt, maar is alweer terug in de kamer. Als ik ook weer fris en fruitig ben rijden we naar Ricks vaders huis. Daar helpt Rick zijn vader en Carol met hun telefoons en computers weer up to date te krijgen. Voor tachtigjarigen zijn zij aardig modern met hun elektronica!

Voor de lunch maak ik crackers met de heerlijke zalmdip, die Dad (mijn schoonvader) altijd speciaal voor mij maakt. Er is ook sushi waarvan ik een paar stukjes eet. De anderen houden het bij boterhammen met beleg.
Zo'n schattig beestje!

Tegen half drie neemt Carol afscheid en gaat naar haar eigen huis om van alles en nog wat, inclusief het avondeten, klaar te maken. Rick en ik gaan op weg naar Ricks oom Dick, die net vorige maand weduwnaar is geworden. 

Hij ontvangt ons hartelijk met zijn (eigenlijk zijn kleinzoons, maar die kan de hond niet meer in zijn appartement hebben) hond Zeus. Aunt Mary, Ricks favoriete tante, was een uitgesproken iemand en tegen alle huisdieren. Dick is echter duidelijk blij met het gezelschap. Dat had Mary toch ook voor hem gewenst.
Ook hier weer een schat van een hond!

We kletsen gezellig en halen herinneringen op over Mary, wiens as op de vensterbank staat in een doosje. Uiteindelijk wordt die bijgezet op het familie kerkhof waar de meeste Engles begraven zijn. Ricks moeder ligt op een ander kerkhof en Ricks vader wil nog altijd dat zijn as naast haar wordt gezet.

Deze familie heeft zoveel mensen aan kanker verloren met de jaren dat het wel een epidemie lijkt. Ricks moeder overleed het eerst, daarna de echtgenoten van alle broers en zussen van mijn schoonvader, behalve de jongste tot nu toe! Nu heeft Ricks vader ook kanker, het lijkt wel een vloek op de familie!

Na een paar uur nemen we afscheid van Dick en treffen Dad al aan het eerste Belgische biertje wat Rick voor hem mee heeft genomen. Rick neemt er ook een en ik een glaasje wijn met wat crackertjes met zalmdip. Zo lekker is die!
Dad heeft zo'n mooi uitzicht!

Carol komt met grote tassen met eten. Zij heeft een heerlijke ovengerecht met kip, wortel en ui voor ons. Daarbij komt een salade met tomaten en feta en als toetje een chocolade taart met kersen en slagroom. Die laatste laat ik aan de anderen, een hapje van Rick is genoeg voor mij. 

We laten foto's van verschillende gebeurtenissen in de afgelopen twee jaren zien en dan signaleer ik Rick dat ik terug naar het hotel wil. Het onweert buiten en alles doet pijn waardoor ik gewoon wil liggen. Ik ken mezelf en heb altijd wat tijd om te ontspannen nodig voor het slapen gaan. 

We nemen afscheid en door de bliksemschichten en donder rijden we terug naar het hotel. Gelukkig is daar ook overdekt parkeren en compleet droog lopen we naar binnen. Ik hoop wel dat het morgen wat beter weer is!

Zondag

We hebben heerlijk geslapen en staan om half negen op. We maken ons gauw klaar want we hebben voor het ontbijt afgesproken met onze vrienden Brent en Tammy. Rick kent Brent al vanaf zijn kindertijd en ik ken ze van voor ons trouwen.

We rijden naar Booyah's, een gezellige bar met lekker eten. Muskegon is ook weer zo uitgestrekt, het is veertien kilometer van ons hotel! Brent en Tammy wachten ons al op en het is zo goed ze weer te zien!

Tammy raadt de mimosa's of de bloody Mary bar aan. Nu heb ik nog nooit een bloody Mary bar meegemaakt dus die ga ik proberen. Rick houdt het bij jus d'orange. We hebben zoveel bij te praten dat de serveerster meerdere malen langs moet komen om onze bestelling te vragen.

Eindelijk buigen we ons over het menu en bestellen. Ik neem de gebakken eieren met bacon, tomaat en spinazie. Ik krijg een glas ijs voorgezet en Tammy wijst me waar de bloody Mary bar is. Daar schenk ik de (heerlijke!) bloody Mary in en kies dan dingen erbij.

Het is echt een bar met hapjes! Ik heb nog nooit zoiets gezien. Er zijn gehaktballetjes, hamrolletjes met groene uitjes, garnalen, kaas, olijven, augurken, tomaat en meer. Ik kies er een aantal dingen van en wat lekker is dit!

Ook mijn maal is zeer smakelijk en een stuk lichter dan wat de anderen eten. Brent en Tammy's maal, de "hot mess", ziet er niet zo lekker uit, maar zij smullen ervan. Rick heeft een burrito met ei en meer. Het is gewoon dolgezellig zo! Voor we het weten is het elf uur en moeten we weer afscheid nemen.

Carol en Dad zijn vanochtend naar de kerk gegaan dus Rick en ik hebben wat tijd door te brengen. We gaan op zoek naar het graf van Ricks moeder, die alweer zestien en een half jaar geleden overleed.

We zijn niet helemaal zeker waar de begraafplaats is en Rick vindt niets op zijn telefoon. Na wat zoeken vind ik de Laketon Cemetery wel. Ook vind ik Moms graf meteen, Rick was vergeten dat de grafsteen de bijzondere traanvorm heeft.

Het is voor Rick op het moment een moeilijke tijd en het is goed voor hem even hier te zijn. Al ben ik niet religieus, ik geloof wel in een soort voortleven van de ziel. Al is het maar in de herinnering van geliefden. Hier staand komen de herinneringen aan Ricks vrolijke moeder ook meteen weer terug.

Dad en Carol zijn intussen ook terug. Zij maken soep voor de lunch, maar Rick en ik snacken wat na ons zware ontbijt. Het wordt eentonig, maar ik besmeer weer een paar crackers met de heerlijke zalmdip. Dad heeft een bakje daarvan ingevroren wat ik morgen mee kan nemen. Dat wordt mijn ontbijt de komende week!

Het weer is heel wisselvallig wat de prachtigste luchten geeft. Alweer is Rick druk met de laptops en telefoons van Dad en Carol. Ik speel intussen Candy Crush zodat ik aan het gesprek deel kan nemen en geniet van de mooie uitzichten over het Muskegon Meer. Op een gegeven moment komen er vijf zwanen voorbij.

Als alles eindelijk weer werkt zoals het zou moeten stelt Rick voor naar de vuurtoren te lopen. Blij lekker even naar buiten te kunnen en te bewegen ben ik meteen enthousiast. Vandaag krijg ik nog niet de helft van mijn gewoonlijke stappen bijeen!

We rijden langs de kust van het Michigan Meer dat eruit ziet als een oceaan met hoge golven. De vuurtorens van Muskegon zijn felrood en de verste wordt af en toe helemaal aan het zicht onttrokken door een opspattende golf.

Jammer genoeg begint het weer te regenen en ik wil mijn haar niet nat hebben dus we lopen terug naar de auto na een paar foto's. Op de terugweg parkeren we even met zicht op het meer en het blijft zo bijzonder dat er geen overkant te zien is. Die is per ferry een paar uur verderop in Illinois of Wisconsin!
Tussen de buiten door maak ik gauw een paar foto's en dan rijden we terug. Dad kondigt aan dat er vanavond niet gekookt gaat worden en dat vinden wij helemaal goed. We besluiten lekker te gaan eten bij de Bear Lake Tavern, die hier al sinds 1929 is.

Hun bekendste gerecht is de geelbuik baars en die bestellen Dad en ik dan ook. Het is weliswaar gefrituurd, maar helemaal niet zwaar. Rick neemt die baars met een filet mignon en Carol neemt de grouper. Het wordt een gezellig maal.


Net op tijd voor een prachtige zonsondergang boven het Muskegon meer zijn we terug. Buurvrouw Laura, die wij ook alweer heel lange kennen, komt even buurten. Als zij weer afscheid neemt vertrekt Carol ook naar huis.


Wij hebben nog een uurtje alleen met Dad zo. Hij is zo realistisch over zijn gezondheid en de toekomst. Volgende week krijgt hij de uitslag van een scan. We hopen dat het goed nieuws gaat zijn, maar hij is heel gauw buiten adem en dat is wel beangstigend. Grappig genoeg lachen we ook heel wat af met galgenhumor.

Dan komt toch ook weer het moment dat wij afscheid moeten nemen. Dad is duidelijk moe en ik ook. Ik weet weer waarom ik niet zo ver noordelijk wil wonen. Al is het niet zo heel koud, het gaat door merg en been met de vochtigheid.

Terug in het hotel ontspannen we ons nog even en gaan straks slapen. De wekkers zullen morgen weer vroeg gaan.