Ons pleintje nu:

dinsdag, augustus 22, 2017

Nog een hete, vochtige, maar leuke rondleiding

Het was vannacht vreemd warm in onze kamer en daardoor hebben we geen van beiden lekker geslapen. Rick ziet dat de airconditioning om de een of andere reden niet aanstond.  Gelukkig is hij niet kapot, want het belooft weer flink warm te worden.

Door dit alles is het niet moeilijk op tijd op te staan.  Ik douche en kleed me in mijn "rondleiding uniform", een luchtig topje en een broekrok.  Het is altijd weer zaak om er netjes uit te zien, maar ook me in de hitte het prettigst mogelijk te voelen.

Voor mijn ontbijt besmeer ik weer eens een paar crackers met geitenkaas en met een kop koffie en een glas wortel-mango sap smaakt het lekker.  Dan brengt Rick me naar de metro waar de trein net wegrijdt.  Tegenwoordig komen de treinen zelfs in het spitsuur maar eens per kwartier.

Gelukkig ben ik nog steeds ruim op tijd in de stad. Bij het Smithsonian kasteel koop ik een flesje water met citroensmaak en ga dan op mijn stel van vandaag wachten.  Het is altijd even aarzelen, maar ik raad zoals meestal goed en maak kennis met de Belgische W. en E.


Dan beginnen we aan een alweer heel warme en vochtige rondleiding.  We hebben meer dan genoeg koelere en minder vochtige dagen gehad deze zomer, maar mijn rondleidingen vallen telkens op de hetere dagen.  Enfin, niets aan te doen en we zetten onze schouders eronder.

We lopen naar het Washington Monument en het is opvallend rustiger in de stad.  De scholen zijn bijna overal weer begonnen of beginnen binnenkort, dus het hoogseizoen is duidelijk voorbij.  In de schaduw vertel ik het kleurrijke verhaal over het bouwen van het Washington Monument.

Vervolgens lopen we door naar het Tweede Wereldoorlog Monument.  Hier is een man de randen van het gras aan het knippen en dat maakt een hels lawaai.  Ik probeer eroverheen te praten, maar dat gaat niet makkelijk.  De rest van de ochtend wordt dit lachwekkend, want telkens als ik wil vertellen zijn er luide maaiers in de buurt!

We halen wat verse koude waters bij het standje bij het Vietnam Veteranen monument en bekijken vervolgens (alweer met maaiers) die granieten muur met namen. Het is hier ook heel rustig, er is bijna niemand!

In het Lincoln Memorial is het daarentegen wel weer druk.  Ook erg warm, we druipen zo langzamerhand weer.  Gelukkig staat er wel een ietwat verkoelend briesje.  Dat helpt af en toe goed.



Zoals altijd maakt het Koreaanse oorlogsmonument veel indruk.  Die soldaten staan daar maar dag in dag uit.  Ze nemen bijna persoonlijkheden aan zo langzamerhand.  Ik probeer me in te denken waar ze vandaan kwamen en hoe oud ze waren.  Ze zijn zo levensecht en die angst, die ze gevoeld moeten hebben!

Wij steken over naar het Tidal Basin en bekijken het Martin Luther King Jr. Memorial, het FDR Memorial en als laatste het Jefferson Memorial.  Het valt me altijd op hoeveel sneller alles gaat met twee personen versus een gezin/groep.

Terwijl we in het Jefferson Memorial staan komen de drie helicopters aanvliegen vanaf het Witte Huis.  In een ervan zit Trump.  Hoewel het altijd bijzonder blijft om zo dicht bij het Witte Huis te zijn en dit soort dingen te zien voel ik het heel anders dan toen Obama in die helicopter zat.  Trump is op weg naar een van zijn campagne rallies in Arizona.

Wij lopen naar het Witte Huis en bekijken het van beide kanten voor we precies op tijd voor onze reservering bij de Old Ebbitt Grill binnenlopen.  We krijgen een tafeltje in het gezellige hoofdgedeelte van het restaurant.

W. neemt de catfish en E. de linguini met garnalen.  Ik kies de BLT met mosterd in plaats van mayonnaise.  Zo lekker, er is meer tomaat dan bacon wat het lekker licht maakt. Even in de airconditioning vertoeven is ook niet verkeerd.

Drie kwartier later gaan we de sauna weer in.  Het is goed dat we het Witte Huis al bekeken hebben.  Nu hoeven we enkel Pennsylvania Avenue nog af te lopen.  Ik heb altijd echt bewondering voor mensen, die dit weer al helemaal niet gewend zijn en toch doorgaan.  Het verbaast me dat er niet meer mensen zijn, die zoals vorige week, dan maar wat minder willen zien.

W. en E. klagen nog minder dan ik (ik hoop dat ik niet teveel gepuft heb!). We lopen o.a. via de FBI, de National Archives en het Newseum naar het Capitool.  Bij het Newseum is het altijd leuk de kranten uit alle vijftig staten te zien.  Vandaag is het bijzonder, want letterlijk allemaal hebben ze foto's van de zonsverduistering.

We klimmen Capitol Hill op en bewonderen het toch wel heel erg mooie Capitool.  We zien het Hooggerechtshof aan de overkant en gaan de Library of Congress binnen. Daar geef ik mijn mini rondleiding en vraag na afloop of ze de rondleiding door het Capitool nog willen doen.

Dat ziet E. niet meer zitten.  Het is dan ook veel wandelen de hele dag in de hitte!  Liever willen zij naar Georgetown om daar uiteindelijk te gaan eten.  Daarvoor moeten ze met dezelfde metrolijn als ik dus we lopen naar het Capitol South station.

Een van de nieuwe metrotreinen komt vrijwel meteen en hij gaat naar Vienna (er rijden hier drie lijnen).  Helemaal goed, dus.  We stappen in en kletsen nog wat na. 

Als we bij Foggy Bottom komen nemen we afscheid en wens ik ze nog een fijne vakantie toe.  "Ships that pass in the Night", zei mijn oma altijd als we een leuke kortstondige ontmoeting hadden. Hoe vaak is dat met deze rondleidingen het geval?

Rick sms-t als ik bijna thuis ben hoe de rondleiding gaat.  Hij is naar huis gekomen omdat Kaylee Saskia's katten vandaag op komt halen om ze mee terug naar Richmond te nemen.  Ik ben blij voor de katten, want met Orion voelden zij zich hier niet echt fijn.

Nadat Rick me op heeft gehaald kleed ik me meteen in badkleding en rijd (ja, want mijn voet doet weer pijn) naar het zwembad.  Daar trek ik op mijn gemak dertig baantjes, heerlijk!  Nu heb ik deze zomer 43 kilometer gezwommen.  Nog zeven en ik heb mijn doel bereikt.  Het zwembad is maar tot 4 september open dus ik moet opschieten!

Rick komt ook en zwemt zijn tien baantjes. We drogen wat op een ligstoel en dan rijd ik weer naar huis. Hopelijk lukt het me morgen ook een kilometer binnen te krijgen voor we vertrekken. Het blijft zo lekker en ontspannend!

Mijn voeten gaan omhoog en Orion is weer zo blij mij te zien dat hij bij mij komt liggen. Rick moet zijn kleren van de stomerij halen. Vroeg in onze relatie probeerde ik een goede vrouw te zijn en zijn overhemden te strijken. Alleen vond Rick dat ik dat niet goed genoeg deed en dat was het einde daarvan!

Yama ligt daar vlak naast dus ik zie mijn kans schoon sushi te bestellen.  Rick neemt kabobs mee naar huis voor hemzelf.  Terwijl we eten praat Rick bij met zijn vader.  Gelukkig gaat de immunotherapie goed en klinkt mijn schoonvader zeer positief.  Met dat positieve nieuws sluiten wij de dag af. 

maandag, augustus 21, 2017

Gedeeltelijke zonsverduistering

De dag waar het hele land naar heeft uitgekeken breekt aan. Die van de eerste zonsverduistering in achtendertig jaar, die in de hele VS tenminste gedeeltelijk waargenomen kan worden.  Wij hebben vrienden, die speciaal naar gebieden waar de verduistering volledig zal zijn, zijn gereisd.

Rick en ik hebben nog nooit een zonsverduistering gezien en vinden 83% al bijzonder genoeg. Dit alles zal echter pas vanmiddag plaatsvinden.


We eten ontbijt, mijn crackers met geitenkaas en een glas wortel en mango sap smaakt me zeer goed.  Het belooft een warm dagje te worden, al dertig graden om negen uur! 

Rick gaat zijn fototoestel klaarmaken voor de zonsverduistering. Hij loopt tegen allerlei obstakels aan dus ik ben benieuwd.  Ik heb personal training en rijd dus naar Anytime Fitness. 

Eerst doe ik een half uur cardio en dan komt Sharon me halen voor een half uur gewichten. Zij heeft net haar jongste naar college gebracht dit weekend.  Langzamerhand worden al mijn vriendinnen empty nesters.

Na nog wat cardio ga ik huiswaarts.  Ik had verwacht dat Rick naar zijn werk zou zijn vertrokken, maar zie zijn auto nog op de oprit staan. Binnen tref ik hem hard bezig een posterkoker door te zagen.  Rick heeft mylar folie als "filter" gekocht en als het in elkaar zit experimenteren we met de volle zon. 

Tot ons genoegen werkt het allemaal prima.  We maken lunch en eten buiten op het deck.  Ik geniet van een kop watermeloen gazpacho, een tosti op rozemarijn brood en een heerlijke sappige perzik.  De ultieme zomerse lunch die ik het hele jaar door zou willen eten.

Bij ons begint de zonsverduistering om iets voor tien voor half twee en Rick wil een plek vinden op het dak van een parkeergarage in het Mosaic District.  Hij heeft net zijn statief opgezet als er een veiligheidspatrouille langskomt, die vertelt dat statieven niet toegestaan zijn.  Wij moeten dus weg.

Balen, maar gelukkig zijn er meer dan genoeg andere plekken en Rick zet alles weer op in een grote parkeerplaats bij wat bedrijven.  Precies als we de maan voor de zon zien beginnen te schuiven staat alles opgesteld. 

Gelukkig kan ik in de airconditioning van de auto blijven zitten, want het voelt als veertig graden buiten!  We krijgen nogal wat bekijks met onze speciale camera filter en zonnebrillen.  Ik had die laatste al maanden geleden besteld van Amazon en van de tien hebben we er nog twee over. De rest heb ik al aan andere vriendinnen gegeven.

Die twee hebben we ook mee en al gauw hebben we een paar heel dankbare mensen gevonden om ze te gebruiken. Onze goede daad is weer gedaan! Verder laten we mensen, die langskomen, door onze brillen kijken.  Iedereen is zo enthousiast, heel leuk! Ik vind het ook wel erg bijzonder om mee te maken.

Rick neemt intussen allerlei foto's. Het duurt bijna anderhalf uur voor het hoogtepunt van onze verduistering wordt bereikt.  Intussen pakken donkere wolken zich samen, maar wij hebben gelukkig perfect zicht. Om 14:42 is de zon voor 83% verduisterd en het is beduidend donkerder dan gewoonlijk.  Alsof er een schaduw over alles hangt, terwijl de zon wel schijnt.
Net nadat voor ons het hoogtepunt is bereikt verdwijnt de zon achter de wolken en rommelt het vervaarlijk. Wauw, wat een geluk dat dat nu pas gebeurt!  Rick stelt voor de zonsverduistering te vieren met een drankje bij Matchbox.

Daar maakt David weer mijn favoriete "Bloody Mary" martini, zo lekker!  We zitten nog niet of de hemels breken open buiten.  Wild weer en nogmaals zoveel geluk dat het niet tijdens de zonsverduistering was.

Als we weer huiswaarts gaan is het gelukkig droog.  Rick gaat werken aan zijn foto's en ik ga op het deck verder lezen over Isabella van Castilie.  Eigenlijk had ik nog willen zwemmen, maar mijn energie is op.  Misschien morgen na mijn rondleiding als die niet te lang duurt.

Voor het avondeten haalt Rick Thais van Bangkok Street.  Ik heb weer een lekker gerecht met kip, gember en veel groentes.  Op tv kijken we nog reportages over de zonsverduistering en nemen ons voor over zeven jaar de volle verduistering ergens te gaan kijken.  Dat is toch wel een van de dingen, die je in je leven gedaan wilt hebben. Kortom, een bijzondere dag vandaag!

zondag, augustus 20, 2017

Negenentwintig jaar getrouwd!

Zaterdag


Rick staat op maar ik droom nog zo lekker dus blijf liggen.  Pas tegen negenen dwing ik mezelf wakker te worden.  Ik wil morgen echt vroeger opstaan, zonde van de mooie zomerse dagen om zo lang te blijven doezelen!

Het is na de onweersbuien van gisteren een stuk minder vochtig en belooft een prachtige zomerse dag te worden. We gaan Vienna in en halen ontbijt en koffies van Starbucks. Voor mij weer de eiwit en paprika egg bites. Ieder hapje is zo smaakvol!

Op de terugweg halen we eieren en meerkleurige kerstomaatjes bij het gezellige wekelijkse marktje.  Dat wordt goed bezocht, er staat een rij voor de parkeerplaats maar gelukkig kan Rick nog met zijn kleine (ja, ik weet het) BMW i3 langs de straat parkeren. De tomaatjes zullen we vanavond eten, want die zijn lekker rijp.


Thuis gaat Rick zijn "biathlon" doen, stukje hardlopen, stukje fietsen.  Ik ga weer eens een uur op de plaats rennen op het deck. Het is zo genieten met al het vogelgezang, de kolibrietjes, de krekels en cicaden.  Eigenlijk is het een en al natuur concert, alleen helaas wel af en toe onderbroken door maaiers. Wat dat betreft was zo'n handmaaiertje als we vroeger hadden een stuk rustiger.

Na ons sporten gaat Rick gauw een duik in het zwembad nemen en ik rijd gauw naar Walgreens en Whole Foods om wat dingen voor onze trouwdag morgen te kopen.  Daarna gaan we met zijn tweeen terug naar Whole Foods en kopen daar spullen voor de lunch en het avondeten.

Mijn lunch bestaat uit een Goudse (is hier niet vanzelfsprekend) kaas tosti met rozemarijn brood en een kop watermeloen gazpacho. Rick heeft een boterham met Goudse kaas en rosbief.  We genieten er natuurlijk weer buiten van. 

Rick wil nog wat boodschappen doen en ik maak me klaar om naar het zwembad te gaan. Daar is het vrij rustig en ik vind al gauw een stoel onder een parasol.  Ik wacht tot mijn favoriete zwembaan vrijkomt en zwem dan vijftig baantjes, 1,25 kilometer.  Eigenlijk zou ik verder willen, maar ben bang dan mijn spieren te overbelasten.

Op mijn ligstoel ga ik eerst weer verder met Italiaanse strips lezen en dat gaat me goed af. Nu moet ik het ook weer kunnen produceren straks. Kai is duidelijk al veel verder gevorderd en verbetert mij af en toe, maar ik vind het al prima als ik mezelf goed verstaanbaar kan maken.

Rick komt ook naar het zwembad en we blijven tot vijf uur genieten van het lekkere water en weer. Ik lees weer meer in de biografie over Isabella van Castilie.  Dat is een serieus boek, ik heb ongeveer 250 pagina's gelezen volgens mijn Kindle en heb pas een derde van het boek uit!

Thuis ga ik lekker in mijn hangmatstoel verder lezen en Orion komt op het deck bij me liggen.  Als Mia naar buiten komt gaat hij langs het hek met haar rennen en blaft dan, want dat doen honden nu eenmaal, maar niet idioot veel. 

Even later komt die vervelende baas van Mia weer naar buiten en gilt "shut up" tegen Orion! Duidelijk is dat bedoeld voor Rick en mij en wij ergeren ons groen en geel.  We hebben honden aan alle kanten van ons en al die honden, inclusief Mia, blaffen.  Rick denkt erover te gaan praten met de man, ik begin er niet aan. Ik vind het gewoon een sukkel.

Rick grilt vanavond iets nieuws, zwaardvis.  We hebben er een speciale tequila en limoen marinade voor.  Ik maak de kersentomaatjes met verse olijven en augurken salade, een favoriet van ons, maar deze tomaatjes geven nog extra smaak. Een snee rozemarijnbrood met boter maakt het maal compleet.

De zwaardvis stukken lijken heel groot, maar de vis is zo licht dat het niet teveel is. Rick heeft het perfect gegrild. De vis is lekker zacht en de kruiden maken het werkelijk een delicatesse.  Voor herhaling vatbaar is het zeker!

We zitten nog een tijdje buiten en zien weer vleermuizen overvliegen.  Ik zou best eens willen zien wat er in het "bos" om ons huis heen woont wat we overdag niet zien.  Er zijn waarschijnlijk ook vliegende eekhoorns (een ervan vond onze zolder jaren geleden), wasberen en andere nachtdieren.

Zondag

Zomaar opeens zijn we negenentwintig jaar getrouwd!  Het weer vandaag is zeker veel beter dan op onze regenachtige trouwdag.  We halen Starbucks ontbijt en eten op het deck.

Dan gaat Rick een stukje fietsen en ik ga een half uur op de plaats hardlopen. Orion houdt me gezelschap. Intussen komen ook van alle kanten felicitaties, erg leuk.  Volgend jaar weer een jubileumjaar, we nemen echter geen dag vanzelfsprekend!
 
Dat betekent dat we van vandaag een bijzondere dag gaan maken. Ik heb Lorraine gevraagd of ze voor Orion kan zorgen, zodat Rick en ik naar Washington kunnen gaan.  Gelukkig doet ze dat graag.
Voor de verandering slapen ze samen

Wij vertrekken tegen twaalven en gaan eerst op zoek naar lunch. In het weekend is het in het kantoorgedeelte van de stad uitgestorven en veel restaurants gesloten.  Wij vinden Taylor Gourmet wel open en die hebben natuurlijk de heerlijke rucola en watermeloen salade.  Rick vindt een broodje naar zijn gading en we laten het ons goed smaken.

Dan rijden we naar het Kennedy Center.  Als cadeautje voor Rick heb ik kaartjes voor de King and I musical gekocht.  Rick vertelde me hier graag heen te willen en het is zo zelden dat hij een musical leuk vindt dat ik meteen het idee kreeg er op onze trouwdag heen te gaan.

Het Kennedy Center alleen al is een ervaring.  Wat een gigantische schouwburg is het toch en hij wordt nu zelfs uitgebreid. We nemen een drankje en wachten op het enorme balkon met uitzicht op Georgetown.  Ik vind het hier zijn al een belevenis, de grootste schouwburg in de hoofdstad van de Verenigde Staten.

 

Onze stoelen zijn helemaal bovenaan in het theater, maar wel in het midden.  De "nosebleed section" noemen ze dat hier. We zitten naast een groepje dames en degene naast mij laat mij regelmatig haar verrekijkertje gebruiken, zo aardig!

De show is werkelijk fantastisch! Rick en ik herinneren ons beiden de versie met Yul Brynner van onze kindertijd. Sommige liedjes kennen we dus goed, maar een aantal ook niet.  Het verhaal daarentegen is weer helemaal nieuw. Het doet me nu willen lezen over de Thaise geschiedenis.

Voor we het weten is het pauze en staan onze van tevoren bestelde drankjes klaar.  We kletsen gezellig met iemand naast ons, een oudere dame, die Yul Brynner nog in persoon heeft zien optreden. Die was toch echt de "King of Siam", al doet de huidige acteur het ook heel goed.

De tweede acte is zo mogelijk nog kleuriger, maar ook wat donkerder.  Rick en ik herinnerden ons niet het gedeelte over slavernij of de uiteindelijke dood van de koning. Voor ik het weet valt het doek en ben ik uit het sprookje.  Een staande ovatie wacht het ensemble. Wij hebben ook echt genoten!

Gelukkig staan we makkelijk geparkeerd en zijn zo de garage uit. We rijden naar de bruisende buurt rond Logan Circle en hebben een reservering bij Le Diplomate, een zeer geliefde Franse bistro. We zijn nog wat vroeg en drinken eerst iets aan de bar.

Dan krijgen we een tafeltje aan het open raam, want het is heerlijk weer. Dit restaurant is geen super luxueuze plek, maar iedereen is altijd laaiend over hun eten.  En terecht!

We beginnen met een kir royale en voor Rick een garnalencocktail en ik heb een halve kreeft.  Heerlijk!  De bediening is zeer attent, maar niet ergerlijk constant aanwezig.
 

Als hoofdgerecht heb ik gegrilde spijkerrog (skate) met kappertjes en citroen en een frisee salade.  Rick heeft de beef bourgignon, die ziet er lekker, maar heel zwaar uit.  Ik vind mijn gerecht, ondanks dat ik niet van frisee houd, heerlijk, ik eet zelfs de salade, want de olijven en artisjokharten maken die lekker fris.

Intussen pakken we ook elkaars cadeautjes uit.  The King and I was dus mijn grotere cadeautje voor Rick en ik heb daarbij een fles blauwe Chimay met een kaart.  Voor mij heeft Rick natuurlijk iets blinkends.  Ik ben tenslotte een ekster.

In het pakketje zitten een ketting, armband en oorbellen. De kristallen zijn blauw en ik doe alles meteen aan.  Wat ik al draag doe ik in het doosje waarin mijn cadeau kwam.  Ik krijg meteen allerlei complimenten.  Ik ben dan ook heel blij met dit ensemble!
We krijgen een gratis pot de creme van het restaurant met een kaarsje voor onze trouwdag.  Ook brengt de serveerder een paar glazen champagne op zijn kosten. Zo leuk! Ik geniet van een kaasplankje en Rick van die pot de creme waar ik ook een paar hapjes van neem.

Rick vraagt de auto van de valet en we rijden terug naar "het ware leven". Daar wacht onze hondenbaby ons op.  Hij is goed verzorgd door Lorraine en heeft al eten gehad. Het was werkelijk een heel leuke viering van negenentwintig jaar getrouwd! 

vrijdag, augustus 18, 2017

Een beetje bewegen, gezellige lunch, zwemmen en onweer!

Rick vertrekt alweer vroeg naar zijn werk.  Ik heb moeite op te staan vanochtend.  Ik heb pijn en voel me nog moe als ik wakker word.  Eindelijk tegen negenen moet ik er van mezelf uit. 

Orion wacht geduldig beneden in zijn bench, hij ligt nog te slapen als ik beneden kom.  Rick heeft koffie gezet voor hij vertrok en ik besmeer weer een paar crackers met geitenkaas. Het glas V-8 wortel-mango sap smaakt er super bij.


Eigenlijk zou ik boven op de elliptical moeten gaan sporten.  Ik vind het echter mentaal zoveel fijner om buiten op de plaats hard te lopen.  Het is erg vochtig en warm en ik druip dus al gauw van top tot teen. Als de kolibrietjes komen drinken weet ik weer waarom ik liever buiten ben. Het geeft me het gevoel op een exotische locatie te sporten.

Een uur later heb ik 8500 stappen bijeen en lijn Orion aan voor de rest van mijn stappen.  Ik neem de nieuwe BarkBox snoepjes mee en we lopen lekker tot er een dame om de hoek komt joggen.  Gauw neem ik Orion mee naar de overkant, maar ik ben niet snel genoeg en hij begint flink te blaffen.

Tot mijn verbazing blijft de vrouw staan en spreekt me toe.  Eerst versta ik niet wat ze zegt en denk dat ze boos is op Orion, maar dan vraagt ze of ik Saskia's moeder ben.  Gelukkig negeert ze mijn neurotische hond (want nu realiseer ik me dat ze zelf honden heeft).  Het is de moeder van een van Saskia's high school vriendinnen, die ik al jaren niet gezien heb!

Blij dat er verder geen mensen langskomen loop ik naar huis.  Orion laat wel verbetering zien, maar het gaat maar tergend langzaam! In ieder geval is er vooruitgang zullen we maar denken.

Nadat ik me heb gedoucht wacht ik op Kathryn, die mij op komt halen voor de lunch. Ik heb maanden geleden speciale brillen besteld om de zonsverduistering hier maandag mee te kunnen zien.  Dat was een pakket van tien brillen en Rick en ik hebben er natuurlijk maar twee nodig.  De rest geef ik dus weg aan vriendinnen en Kathryn wilde er graag een.

In ruil ervoor stelde ze voor samen te gaan lunchen.  Dat doen we bij True Food Kitchen op hun terras.  Het is warmer dan maar niet zo vochtig als gisteren.  Er staat ook een lekker windje.  Ik heb weer enorme zin in de crudites, de bak met rauwkost en twee dips.  Kathryn neemt de edamame dumplings, die ik ook altijd heerlijk vind.

Als we bijna klaar zijn komt een vriend van Kathryn hallo zeggen.  Hij is duidelijk zeer bereisd en weet heel wat over Nederland. Ook is hij een investeerder voor de restaurants van Jose Andres (als ik het goed begreep).  Die van origine Spaanse lokale chef heeft een paar van mijn favoriete restaurants, Zyatinya en Jaleo, en ik wil graag zijn vrij nieuwe China Chilcano proberen.

Kathryn brengt me weer thuis in haar trouwe bijna twintig jaar oude Mercedes, die ze liefhebbend Margaret noemt.  De auto is voor die tijd zeer modern, maar ook heel groot en ik zou mijn piepjes als ik te dichtbij iets kom erg missen.  Over twee jaar is het een antiek.

Het is inmiddels 36 graden en na Orion nog een wandeling gegeven te hebben kleed ik me gauw in mijn bikini.  Er wordt vanmiddag onweer voorspeld en het is zaak de stormen voor te zijn.  Ik wil mijn 41ste kilometer vandaag zwemmen.

Chris komt tegelijkertijd het zwembad binnen.  We kletsen wat want Chris gaat door een moeilijke tijd.  Ik zie op de radar de onweersbuien naderbij komen en besluit gauw te gaan zwemmen.  Chris volgt later.

Ter vergelijking, mijn doel is deze zomer vijftig kilometer te zwemmen, het doel van Chris is honderd mijl!!! Dat is 160 kilometer!!! Vandaag lukt het haar niet daar veel mijlen bij te doen, want niet lang nadat ik klaar ben en net mijn boek heb geopend horen we donder.

Helaas de lifeguards ook en het zwembad is voor drie kwartier gesloten. Thuis douche ik nog eens, want enkel naar huis lopend druip ik alweer van het zweet.  Orion is blij dat ik thuis ben en houdt me daarna gezelschap op het deck. 

Om ons heen rommelt het vervaarlijk, maar het blijft wonder boven wonder droog.  Ik lees verder over Isabella van Castilie's inquisitie in haar biografie.  Dit is een heel uitgebreide biografie, maar ik vind hem heel interessant!  Ik krijg vaak de vraag (gisteren ook) of ik geschiedenis heb gestudeerd, maar dat is dus niet het geval.
Ik ben ook nog steeds met Italiaans bezig

Pas als Rick ook lekker vroeg thuiskomt wordt het wel heel donker en vallen de eerste druppels.  We besluiten bij Mad Fox Brewery te gaan eten.  Daar hebben ze een heel lekkere gazpacho waar ik mee begin.

Rick heeft een verse pretzel met mosterd en kaassaus.  Hij moet een urgente email beantwoorden en vijf minuten later wordt ons hoofdgerecht bezorgd!  Dat vind ik altijd zo ontzettend ergerlijk! Meestal wachten we daarom met het bestellen daarvan tot we ons voorgerecht ophebben, maar deze serveerster vroeg specifiek of we voorgerechten eerst wilden.

Gelukkig maakt het verder niet uit.  De hoofdgerechten worden weer bezorgd als wij er klaar voor zijn.  Mijn crab cakes zijn erg lekker en Rick vindt zijn meatloaf ook smakelijk.  Ik moet zeggen dat hun menu een stuk is verbeterd, er zijn nu een aantal dingen die ik er lekker op vind.

Buiten dondert en bliksemt het flink, maar als we klaar zijn spettert het gelukkig alleen nog. Thuis zien we een spectaculaire zonsondergang.  Lorraine komt ook naar buiten en we zien ook veel vleermuisjes overvliegen. Hopelijk eten die de vele muggen!
En zo begint alweer een weekend.  Waarom gaat de winter nooit zo snel voorbij?  Dit weekend zijn wij 29 jaar getrouwd dus dat gaat gevierd worden!

donderdag, augustus 17, 2017

Een warme rondleiding, een museum en een lekkere Belgische maaltijd

Rick vertrekt vanochtend nog vroeger dan de afgelopen paar dagen.  Orion komt mij ook even wekken met zijn schattige kopje.  Al doet Rick hem weer in zijn bench, ik kan de slaap niet meer vatten en sta ver voor mijn wekker op.

Het is al 28 graden als ik het deck opga!  De hibiscus is nu helemaal prachtig en terwijl de koffie pruttelt geniet ik van de mooie bloemen. Ik besmeer weer een paar crackers met geitenkaas en probeer eens het V-8 wortel-mango sap.  Dat laatste is een grote aanrader! 


Zin om naar de metro te lopen en al helemaal verhit te raken heb ik niet.  Ik bestel dus een Uber, die me voor het station afzet.  Daar zie ik dat het perron al heel vol staat, veel voller dan gewoonlijk.  En dat wordt steeds voller, want er komt maar geen trein.

Nergens wordt iets omgeroepen, maar de trein van tien voor negen kwam al zeker niet. Ik zie al veel mensen bezorgd op hun horloges kijken. Gelukkig neem ik altijd ruim de tijd om de stad te gaan.  Om negen uur komt er gelukkig wel een trein.

Veertig minuten later stap ik uit bij het Smithsonian station.  Ik haast me naar het "kasteel" en koop daar een aardbeiensmaak flesje Dasani water.  Dan loop ik naar de uitgang van het metrostation waar Michael "mijn" familie al heen heeft geleid, want de taxi zette ze bij de verkeerde uitgang af.

Vandaag leid ik een groepje uit Den Bosch rond.  Het zijn M. en W. en hun kinderen J., M. en K. De vriendin van J. en de vriend van M. zijn ook mee.  Meteen al vinden ze het heel warm (het is vooral erg vochtig) en K. heeft een fikse verkoudheid waardoor zij zich zeker minder fit voelt.

Dat allemaal horend denk ik dat de hele wandeling vandaag teveel gaat worden.  Ik stel dus al voor om vanmiddag de metro tussen het Witte Huis en het Capitool te nemen.  Dat wordt dankbaar aangenomen.

Grappig genoeg is het niet eens zo heel warm, "maar" tegen de dertig graden, maar we druipen gewoon, omdat het zo vochtig is. Deze zomer hebben we niet zoveel van die hete, vochtige dagen gehad, maar uitgerekend vandaag wel.

We lopen zoveel mogelijk in de schaduw en na een pit stop bij het Washington Monument gebouwtje vertel ik het heel vreemde verhaal over het ontstaan van dit monument.  Deze obelisk is de "skyline" van Washington want het hoogste punt in de stad.

We zien van hieruit bijna de hele mall en ik merk dat een aantal van hen het echt moeilijk heeft met het weer.  We lopen verder naar het Tweede Wereldoorlog monument en ik laat het grappige "Kilroy was here" tekeningetje zien achter het monument.
Via de Reflecting Pool lopen we voornamelijk in de schaduw naar het Vietnam Veteranen Monument.  Deze muur maakt altijd weer indruk in zijn soberheid.  Ook het Lincoln Memorial blijft een favoriet.

Na het Koreaanse oorlogsmonument krijg ik de vraag hoe lang het nog gaat duren.  Tja, als we het hele Tidal Basin rondlopen nog meer dan anderhalf uur.  Daar is men duidelijk niet in geinteresseerd.  Voor mij hoeft het natuurlijk niet, want ik heb alles al ontelbare keren gezien.

Als ik voorstel dan van hieruit naar het restaurant te lopen wordt dat unaniem goedgekeurd. Zelfs dat is nog een flinke wandeling  Helaas is er in het gebied met monumenten nu eenmaal geen restaurant en moeten we terug naar de omgeving van het Witte Huis lopen.

Zodra we de airconditioning van Potbelly binnenlopen en een paar tafeltjes vrij vinden wordt er een zucht van verlichting geslaakt.  De broodjes worden door J., F. en mij met wat moeite besteld.  Dit is de eerste keer dat ik deze Potbelly niet als een goed geoliede machine zie werken. 

J., F. en ik hebben een lijstje met bestellingen en geven dat aan de dame, die de bestellingen van tevoren opneemt.  Halverwege zegt zij echter dat we de rest aan de balie moeten geven.  Dat creeert allerlei problemen en ik hoor de manager tegen de bestellingsdame gillen dat ze onze hele bestelling op had moeten nemen. Professioneel is het allemaal niet en  heel anders dan ik hier gewend ben.

Gelukkig hebben we uiteindelijk wel precies wat we besteld hebben.  Iedereen vindt de broodjes lekker, M. zegt zelfs lekkerder dan Subway (nu is Subway iets waar wij in Washington onze neus voor optrekken, tenzij we op reis zijn, want we hebben zoveel lekkerdere opties).  Ik heb weer de Mediterranean salade, ook zeer smakelijk.

Na het eten lopen we de sauna, die Washington heet, weer in. We bekijken het Witte Huis van de voorkant en ik vertel er het een en ander over.  Nadat ik nog een groepsfoto heb gemaakt gaan we op zoek naar taxi's.

Tijdens de lunch hebben we uitgerekend dat het met zeven mensen goedkoper is twee taxi's te nemen dan de metro (laat wel zien hoe belachelijk duur onze metro is). We hoeven niet lang te wachten voor we er een paar vinden.

M. neemt M., J. en K. mee in haar taxi en ik instrueer ze de chauffeur op te dragen ze naar de voorkant van het Capitool te brengen. Ik ga met W., J. en F. mee in de andere taxi.  Wij worden op de juiste plek afgezet, maar de anderen toch aan de achterkant!

Zij nemen dan toch maar een andere taxi de heuvel op, want Capitol Hill is niet mis. Eindelijk zijn we weer bij elkaar en ik vertel in de hitte wat over het Capitool.  Daar is het heel rustig want het Congres is naar huis.

We lopen naar de overkant en de Library of Congress binnen.  Wat voelt die airconditioning toch altijd heel fijn aan! We bekijken de grote leeszaal als eerste en dan vertel ik wat over de dingen op de muren en plafonds.  Thomas Jefferson's bibliotheek is ook altijd leuk om te zien.

Beneden laat ik de Gutenberg bijbel zien, maar merk dat ze het allemaal wel genoeg vinden.  We gaan dus naar beneden en na nog een pit stop nemen we afscheid.  Ik hoop dat ze het interessant vonden ondanks het weer.  Ik moet toegeven dat ik het ook iedere keer weer afzien vind met dit soort vochtige hitte.

Zij nemen taxi's naar hun hotel en ik bel Rick, want die werkt in de stad.  Het is pas twee uur en hij is natuurlijk nog niet klaar.  Een blik op de radar laat zien dat er onweersbuien rond Vienna hangen dus het zwembad zal dicht zijn.  Ik besluit in de stad te blijven tot Rick klaar is met zijn werk.

In plaats van de metro, want mijn voeten doen pijn, neem ik een taxi naar de National Gallery of Art. Het is er best druk, maar ik weet mijn favorieten te vinden.  Na een korte blik in de winkel (en meteen verliefd op een Mondriaan tas) begin ik met de Nederlandse en Vlaamse meesters.  Dit museum heeft daar de grootste collectie van buiten Nederland en Vlaanderen.


Zoals altijd geniet ik van Jan Steen's vrolijke schilderij, Rembrandts zelfportret (zeker na het lezen van het boek over zijn dochter) en de vele landschappen.  Als ik die schilderijen heb bekeken loop ik naar de Impressionisten. 


Ook daarvan is er een flinke verzameling. Als ik genoeg cultuur heb gesnoven ga terug naar de winkel en koop die Mondriaan tas, die opvouwt in een heel klein tasje. Die zal goed van pas komen!

Rick sms-t dat hij klaar is met zijn werk en hij haalt mij voor het museum op.  Het verkeer naar huis is altijd heel slecht en we besluiten in de stad te eten om de files te laten oplossen.  De keuze valt op B Too, een van de restaurants van de Belgische chef Bart van Dommelen.

We vinden wonder boven wonder onmiddellijk een parkeerplek vlakbij en ook nog een paar plaatsen vrij aan de bar. Het is restaurant week en Rick neemt het menu met drie gerechten. We besluiten het voorafje en dessert te delen dus ik bestel slechts een hoofdgerecht.

Ons voorgerecht is bitterballen met ragout van eend, heel erg lekker!  Rick heeft dan de steak frites als hoofdgerecht en ik de steak tartare (filet Americain), die ik zeer smakelijk vind.  Met het Restaurant Week menu komt ook een dessert en we delen een Dame Blanche, die heel anders gepresenteerd wordt dan wij ons herinneren, maar zeker de calorieen waard is.
 

We aten zo vroeg dat we tegen achten alweer thuis zijn.  Orion, die vandaag super is verzorgd door Lorraine, wacht ons enthousiast op.  Zijn maandelijkse Barkbox is er en die is eigenlijk net zo leuk voor mij als voor Orion.  Deze maand is het een ruimtevaart thema.

Dan gaan mijn voeten omhoog en kijk ik lui tv, want ik ben moe van vandaag!  Het was wel een heel leuke dag, zoals altijd in de stad. Ik hoop dat mijn groepje ondanks de hitte de rondleiding toch leuk en interessant vond.