Ons pleintje nu:

maandag, december 11, 2017

Dag 18 Nieuw Zeeland en Australie: De Blue Mountains

We hebben vandaag een wekker gezet want we worden hier in Sydney telkens te laat naar onze smaak wakker. Om kwart over zeven gaat die af en met moeite staan we een kwartiertje later op. Katja schrijft dat zij ook op is en Saskia wil weer niet mee. 

Als we alle drie klaar zijn gaan we terug naar de Chrysler Bar waar we gisteren ook ontbeten. Ik bestel weer de long black met melk en dit keer de gepocheerde eieren met kerstomaatjes en ham. Grappig dat ik zoveel zalm had gisteren dat ik het bijna niet op kon. De ham moet kennelijk wel heel duur zijn want daar krijg ik twee flinterdunne plakjes van.


Het is meer dan genoeg eten en Rick en Katja smullen ook van hun keuzes. Terug in het hotel halen we Saskia op en brengen haar naar haar favoriete veganistische restaurant een kwartier rijden van het hotel. Saskia gaat vandaag verder haar eigen ding doen.

Katja, Rick en ik gaan naar de Blue Mountains, een natuurgebied waar de bewoners van Sydney in de zomerweekends heen gaan. We rijden naar Katoomba, anderhalf uur rijden vanaf de stad. Het verbaast ons hoeveel plaatsjes we onderweg zien. In de VS zijn dit soort natuurgebieden veel meer afgelegen.

In Katoomba rijden we naar het uitkijkpunt voor de Drie Zusters, drie rotsen, die zo heten door een locale legende, die zegt dat ze ooit drie zussen waren.  Het is er enorm druk en warm. We nemen foto's en je kunt allerlei natuurwandelingen maken, maar Katja voelt zich niet zo lekker dus we houden het voornamelijk bij uitkijkpunten vandaag.
 
Let niet op mijn haar, ik ben mijn pony aan het uitgroeien en dat is hoogst irritant
 
Inmiddels is het ook lunchtijd en er is een restaurant met prachtige uitzichten. Hier halen we lunch, een spinazie en ricotta rol (soort saucijzenbroodje) voor mij, Rick neemt een sausage roll en Katja een broodje. Daarbij bestellen we twee vruchtensalades, niet wetend dat die enorm zijn. We hadden genoeg gehad aan een ervan.
Bij het toeristencentrum halen we een gratis brochure met kaart van dit gebied. Er is natuurlijk enorm veel te zien, maar ja, tijd is beperkt. We rijden naar de Leura Cascades, een mooie waterval, maar een boom is omgevallen waardoor we hem niet goed kunnen zien.

Als laatste gaan we naar de Wentworth Falls. Dat is wat meer van een wandeling eerst naar beneden (nooit mijn favoriet want dat moet je altijd weer naar boven klimmen en dan speelt mijn rug op). Het is zeer de moeite waard echter. We zien een prachtige regenboog onderaan de waterval!

In mijn beste Duits vraag ik een Duits koppel of ze onze foto kunnen nemen. Ze zijn helemaal onder de indruk dat ik Duits spreek zomaar in Australie en doen het met graagte. De waterval is moeilijk te zien, maar toch een leuke foto van ons drieen. Katja maakt vervolgens ook een foto van hun tweeen.
Dan klimmen we weer naar boven en gaan terug naar Sydney. We zijn blij dat we deze excursie hebben gemaakt. Al hebben we op iedere plaats die we bezochten relatief weinig tijd gehad, ik heb toch het gevoel wat hoogtepunten gezien te hebben.

We rijden express over de Harbour Bridge om dat ook meegemaakt te hebben. We hopen er morgen overheen te lopen. Terug in het hotel voelt Saskia zich niet lekker en Rick gaat gauw wat eten voor haar kopen.
 
 
 
Wel vervelend dat we zoveel gezondheidsproblemen hebben deze vakantie. Dat is gewoonlijk niet het geval. Saskia kiest ervoor in het hotel te blijven. Wij lopen naar Circular Quay, een van de gezelligste plekken in de stad.

Eerst nemen we een lift naar boven voor prachtig uitzicht over de haven. We zien de Harbour Bridge en het Opera House op deze manier. Je krijgt er geen genoeg van! Na ettelijke foto's gaan we weer naar beneden.
 
 

Daar is Rick geinteresseerd in Buckley's Bar. We krijgen een tafeltje met perfect uitzicht en nemen een drankje en mini loempiaatjes als voorafje. Na het menu bekeken te hebben besluiten we hier ook te eten.

Katja en ik nemen de soft shell crab met Aziatische salade en Rick een pizza. Eerlijk gezegd is het allemaal maar matig. Misschien kiezen wij hier niet de juiste restaurants want behalve de eerste avond bij Ananas is het duur maar niet heel lekker.

Katja en ik nemen een taxi terug naar het hotel en Rick loopt. Het is dat mijn rug weer opspeelt, anders was ik ook gaan lopen. Saskia bestelt eten van Uber Eats en Rick wacht daar voor haar op in de lobby. Dit is onze een na laatste nacht hier, nog een dag genieten en dan naar de kou. Het sneeuwde vandaag in Vienna!

Orion met besneeuwde tuin op de achtergrond
 

zondag, december 10, 2017

Dag 17 Nieuw Zeeland en Australie:

Tegen achten word ik wakker en vind Rick nog in diepe rust. Ik sta op en maak mezelf klaar. Dan is Rick ook wakker en een kwartiertje later zijn we beiden klaar om erop uit te gaan. De meisjes hebben beiden slecht geslapen en Saskia voelt zich ziek.

Rick en ik zoeken en zoeken en vinden dan eindelijk een ontbijtrestaurantje open. Door de weeks is alles open, maar in het weekend duidelijk niet. Het restaurantje waar we gisteren aten is compleet dicht.

Bij de Chrysler Bar and Cafe vinden we nog een tafeltje buiten en bestellen ons ontbijt. We nemen beiden de gerookte zalm met eieren, Rick roerei en ik gepocheerde eieren, gegrilde tomaatjes en Turks brood waar ze hier dol op zijn. Het smaakt ons heel goed, maar is teveel!

In Australie moet je ook Vegemite eten. Ik vind het lekker, Rick helemaal niet

Voor Katja nemen we eten mee, maar Saskia wil niets. Zij voelt zich echt ziek en besluit niet mee te gaan vandaag. Sowieso heeft Saskia wat moeite met Australie verlaten en we laten haar haar gang maar gaan. Het zal vast een omgekeerde cultuurschok worden voor haar straks.

Thuis wordt er sneeuw voorspeld, maar wij gaan vandaag de kust wat verkennen met zo'n 23 graden. Het is wat bewolkt maar in de verte zien we blauwe lucht. Rick heeft al maanden een foto van de Sea Cliff Brug op zijn PC en dat is onze eerste bestemming.
De weg erheen is veel saaier dan ik had gedacht, maar op een gegeven moment krijgen we de mooiste zeegezichten! De brug is heel bijzonder, hij gaat langs de kliffen en is helemaal bestemd tegen allerlei geweld. Men denkt dat deze brug meer dan honderd jaar zal blijven staan.
 
 
We vinden een parkeerplaatsje bij een speeltuintje vlakbij en lopen erheen. Wat een prachtig uitzicht overal, foto na foto nemen we. We zien zwart met gele kaketoes, ik lees de grootste kaketoes,  en zelfs een zonnende slang.  De zon is inmiddels ook present en Rick gaat met zijn drone filmen.

Katja en ik lopen naar het einde van de brug en zien dan dat we door een gat in het hek ook naar beneden kunnen lopen. Dat doen we natuurlijk maar het uitzicht daar is niet zo bijzonder. We lopen terug naar Rick, die wat foto's van ons maakt met de drone.
Deze prachtige passiebloemen bloeien hier gewoon in het wild!

Dan lopen we terug naar de auto en gaan een stukje van de Grand Pacific Ocean Drive rijden. Niet veel later zien we het Flying High Cafe. Er zijn hier hanggliders en een ervan "vliegt" net boven ons. Lijkt me best een gevaarlijke sport en later zie ik op het nieuws dat er een gered moest worden, weliswaar niet waar wij zijn.

Het Flying High Cafe heeft eigenlijk alleen maar hamburgers of kip sandwiches. Ik besluit dan maar een burger te nemen, verwachtend dat ik het maar zeer matig ga vinden. Ik eet in de VS vrijwel nooit een hamburger. Rick neemt ook een burger en Katja de kip sandwich, die helaas voor haar gefrituurd is.

We nemen een picknicktafel langs het water en het uitzicht kan niet mooier. De burgers zijn zo lekker! Werkelijk de beste burger, die ik ooit heb gegeten (nu heb ik er niet veel op, toegegeven). Er zitten uien in en op het broodje bacon jam. Rick en ik smullen en Katja heeft spijt niet ook een burger te hebben genomen maar zij dacht gezond te eten. Toch vindt zij haar broodje ook lekker.

Na nog wat foto's genomen te hebben gaan we de Grand Pacific Drive volgen. Die leidt echter enkel door het bos, hoe mooi ook en zou veel te lang duren om naar Bondi Beach te komen. Op een gegeven moment gaan we dus de snelweg weer op.

Bondi Beach is anders dan ik had verwacht.  Het is op zich maar een klein strand, maar wel heel interessant. We lopen langs het water en gaan er met onze voeten in, nu zijn we ook in de Tasman Zee geweest. Rick en Katja zijn helemaal gefascineerd door de topless dames.
De surfers liggen in het water en sommigen zijn heel goed. We lezen dat een paar decennia terug er drie enorme golven kwamen, die honderden surfers met verdrinking dreigden. De reddingssurfers redden de meesten, slechts vijf overleden. Dat is nog steeds bekend als zwarte zondag. Zonder gevaar is surfen dus zeker niet.
In de Tasman Zee

Na een uurtje zijn we terug bij de auto. We rijden nog even langs Bronte beach, maar Bondi beach is duidelijk "the place to be". Het is al na vijven en we banen ons een weg terug naar het hotel. Daar vinden we Saskia een stuk beter dan we haar achterlieten.

Zij komt zelfs mee om te eten. We gaan naar de Rabbit Hole Bar and Grill. Daar is het erg gezellig, maar de website deed het lijken of dit ook een restaurant is. Het eten is echter meer bar eten. We bestellen dan ook aan de bar.

Katja en ik nemen beiden de gegrilde barramundi en ik dacht als voorgerecht de gegrilde halloumi te krijgen. Er gaat van alles mis. De halloumi komt niet, Katja krijgt extra zoete aardappel chips  terwijl ze die als vervanging van haar frietjes had besteld en Saskia had gehoopt een veganistische pizza te eten, maar die is haar te saai.

De eigenaar komt naar ons tafeltje en verontschuldigt zich. Hij legt uit dat ze meer een bar dan een restaurant zijn. Hij vindt het echter heel vervelend dat onze maaltijden niet zo zijn als we zouden willen. Hij geeft ons een hele fles rose om het goed te maken!

Natuurlijk kunnen Katja en ik die lang niet op en in Virginia mag je dan een dichte fles mee naar huis nemen. Als ik dat vraag komt de eigenaar stiekem de dop brengen en vertelt dat het eigenlijk niet mag, maar zolang we de fles kunnen verstoppen weet hij van niets. Zo aardig!

Saskia doet de fles in haar rugzak en zo smokkelen we de rest van de fles terug naar het hotel. Ik moet echt een goede recensie schrijven voor deze bar. De atmosfeer is erg leuk en het eten niet fantastisch, maar de bediening duidelijk super.

Saskia heeft via UberEats eten besteld en de meisjes wachten daarop in de lobby. Rick gaat op zoek naar een bar met lekker bier en ik heb mijn energie opgebruikt voor vandaag en ga naar de kamer om te ontspannen.

Nog twee volle dagen hier in Australie voor we aan de lange terugweg beginnen. Deze vakantie is zo snel gegaan, maar we hebben ook iedere dag weer een prachtig en uniek avontuur beleefd. Hopelijk de komende paar dagen nog even. Het schijnt thuis te sneeuwen dus nog even genieten van het lekkere weer



zaterdag, december 09, 2017

Dag 16 Nieuw Zeeland en Australie: Sydney

Inmiddels zijn we al langer op vakantie dan ooit. Rick wil gewoonlijk niet meer dan twee weken weg. Vroeger met mijn ouders gingen we weleens zes weken achtereen weg. Dat is ongekend voor Amerikaanse begrippen!

Rick heeft vreselijk geslapen en als ik om half acht wakker word is hij allerminst klaar om op te staan. De meisjes zijn wel al wakker en willen weten wat het plan is. Tja, dat is er niet echt, behalve vandaag Sydney verkennen.

Terwijl Rick nog doezelt besluit ik alvast te gaan douchen. Dat wordt me noodlottig, want er hangt nog natte badkleding van de zwempartij gisteren aan de waslijn over het bad. Ik haal de kleding eraf en maak dan de waslijn los. Die springt zo snel terug dat hij mijn rechteroog hard raakt.

Pijn! Maar dat niet alleen, het heeft mijn contactlens gebroken. Ik vind de helft ervan terug in de badkuip en de andere helft niet, maar in mijn oog zit die ook niet meer. Met tranend en brandend oog douche ik en ik vrees het ergste.

Gelukkig is mijn zicht niet aangetast maar een andere contactlens indoen doet verschrikkelijk veel pijn. Ik kan het oog ook nauwelijks opendoen en heb zelden zoveel pijn in een oog gehad! Deze vakantie is wel een pechvakantie voor mij!

Eindelijk is Rick ook klaar maar dan zijn de meisjes weer bezig met hun make up. Ik vind het wel erg leuk dat ze zo goed met elkaar kunnen opschieten. Saskia doet Katja's make up voor haar en dat is echt mooi en past bij Katja. Saskia is meer van het heel opvallende en Katja meer subtiel. Het past bij beiden.

Op het plein voor ons hotel is een cafe en daar strijken we neer omdat het bijna half tien is. Ik bestel de gepocheerde eieren met gerookte zalm, geroosterde tomaat en toast. Ik ga die geroosterde tomaten missen, zo lekker! De anderen zijn ook zeer tevreden over hun keuzes.


Dan willen de meisjes toch terug naar hun kamer voor van alles en nog wat. Rick en ik besluiten wat rond te gaan lopen. Het hotel ligt vlakbij het gezellige centrum met de meest dure winkels. Ik zie een sieraad bij Bulgari met prachtige groene en blauw stenen en diamanten. Ik zou het dolgraag willen maar weet dat het waarschijnlijk zoveel kost als een auto!
 
De meisjes sluiten weer bij ons aan en dan is het zaak om een chemist te vinden, die Saskia's recept voor Adderall uit Perth wil accepteren. In Cairns hadden we geen succes en bij de eerste apotheek hier ook niet. Saskia is duidelijk anders zonder het medicijn en wordt moedeloos als de eerste apotheek hier in Sydney het ook weigert.
 
Ze belt haar psychiater in Perth en de receptioniste belooft het te vragen en terug te bellen (wat niet gebeurt). Saskia heeft ook keelpijn en wil daar tabletten voor. We lopen een apotheek waar we langskomen binnen en daar is de apotheker zeer vriendelijk. Zij zou het recept vullen maar heeft het medicijn niet op voorraad.

Ze vertelt ons waar we naartoe kunnen gaan om het op te halen. We hadden moeten vragen om het op te laten schrijven want met het accent herinner ik me alleen Westfield en de anderen helemaal niets! We besluiten gewoon alle apotheken die we tegenkomen te proberen.

En dan ziet Rick opeens Westfield Mall, zoals ik me herinnerde. Maar in de mall zijn geen apotheken. We vragen eens bij een drogist en die verwijzen ons naar Soul Pattinson net buiten de mall. Nu hebben we tenminste de naam, die de andere apotheker ons gaf.

We zijn hier ook in het gebouw waar we naar boven kunnen in de Sydney Tower. We besluiten dat eerst te doen. We sluiten aan in de rij zonder tickets en er is ook een rij met mensen, die hun kaartjes al gekocht hebben. Er zitten slechts twee personen om kaartjes te verkopen.

We wachten en wachten want alleen de mensen, die al kaartjes hebben, worden geholpen. Ik krijg er genoeg van en ga uit protest voor in de rij voor mensen met kaartjes staan. De Duitser waar ik voor ga staan vindt dat natuurlijk niets, maar het trekt wel de aandacht van de verkopers en wij zijn nu meteen aan de beurt.

De rest van mijn gezin vindt dat ik me vreselijk gedroeg, maar ach, brutalen hebben de halve wereld. Dan ben ik nog wel echt Nederlands, Rick heeft weleens meer dan een uur staan wachten om de aandacht van een serveerder te krijgen. Dat geduld heb ik gewoon niet. Heel waarschijnlijk hadden we er anders nog gestaan.

Ook een dom systeem om maar twee mensen  achter de balie te hebben en niet duidelijk wie wanneer aan de beurt is. Het is helemaal niet druk dus ze hadden een derde persoon moeten hebben voor de mensen zonder tickets. Dat gaat in de VS toch wel gesmeerder.

Enfin, die Duitser mag mij duidelijk niet, maar ik ben hier niet voor hem. We krijgen een leuke 4D film te zien en mogen dan naar boven. Het is schitterend weer en we kunnen heel ver kijken. Jammer genoeg zien we hier maar een deel van het Opera House, maar het is een prachtig uitzicht!
Eenmaal weer beneden gaan we op zoek naar Soul Pattinson maar lopen de verkeerde kant op. Daar is een of andere discount pharmacy waar Saskia toch haar recept laat zien. Maar nee, zij kunnen het niet vullen en de tranen staan bij Saskia hoog zien wij.

Gelukkig vinden we dan eindelijk de Soul Pattinson en hallelujah, ze vullen het recept! We zijn allemaal zo opgelucht en Saskia vooral, die meteen een pil inneemt. Aan deze zelfde autovrije straat ligt Sephora wat Saskia in Perth enorm gemist heeft.

Terwijl de meisjes daar kijken en Rick in de Microsoft Store loop ik de Pandora winkel binnen,. Ik weet precies wat ik wil, de bedel van het Sydney Opera House. Rick beloofde op tijd hier te zijn om hem aan mij te geven maar het gaat zo gesmeerd dat ik al betaald heb als hij komt. Het is druk in de winkel en ik wilde anderen niet ophouden.

Blij met mijn nieuwe souvenir gaan we de meisjes vinden in inderdaad de beste (en een van de duurste) make up winkels ter wereld. Inmiddels is het ruim lunchtijd geweest. Saskia heeft een veganistisch restaurant gevonden waar zij graag wil eten en Katja en ik vinden het prima. Rick loopt lijdzaam mee.

We komen door het mooie Hyde Park, net als in Londen, met fonteinen etc. En dan een ander park, maar het restaurant is niet in zicht. We blijken naar beneden te moeten en dan is Bodhi daar. Dit is een Aziatisch veganistisch restaurant.

De manier van eten heet Yum cha en er worden telkens verschillende gerechtjes naar onze tafel gebracht en daaruit kiezen we wat we willen eten. Rick heeft geen zin en weerhoudt zich van meedoen, maar Katja en ik doen graag met Saskia mee.
In onze omgeving heet dit dim sum en ooit heb ik in New York een fortuin betaald  op deze manier voor dingen die we helemaal niet lekker vonden. Het verschil was dan wel dat ze hier Engels spreken en uitleggen wat het is.

We nemen wontons, dumplings en meer. Alle gerechtjes hebben drie stuks dus we delen alles. Grappig is dat uiteindelijk Katja en ik meer lekker vinden dan Saskia.
Deze Australische witte ibis loopt gewoon om ons heen

Niets is zo speciaal dat ik het nog vele malen zou willen eten, maar er zijn dingen, die echt lekker zijn, en ik ben verbaasd dat een vegan garnaal ook echt als een garnaal smaakt qua smaak maar ook qua structuur.

Uiteindelijk wordt het inderdaad best een duur maal. Dat komt omdat je niet weet hoeveel alles kost zonder menu en toch dit en dat wil proberen. In ieder geval hebben Katja en ik Saskia laten zien ook best veganistisch te kunnen eten.

Rick gaat met lege maag verder. We lopen naar het Sydney Opera House, het iconische gebouw hier. Nu hangt het voor altijd aan mijn armband in gezelschap van de Sagrada Familia, Eiffeltoren, Big Ben en het Veiligheidsbeeld. Rick en ik bedachten eens wat bij welke landen hoort en dan is er eigenlijk niet eens zo heel veel behalve de al genoemde dingen.

Onder het Opera House is er een gezellige bar, die ook eten serveert, Ricks kans op lunch dus. Hij bestelt een pie en de rest van ons drankjes. Om ons heen zijn zeer brutale meeuwen, zij pikten zo salade van het bord van de man achter ons! Saskia maakt het haar taak ze bij onze tafel weg te houden!

Na nog wat foto's dichterbij het Opera House nemen de meisjes een Uber terug naar het hotel. Rick en ik gaan Circular Quay nog even aflopen. Hier horen we een authentieke didgeridoo speler en daarnaast staat zijn dochter hun kunst te verkopen. Rick en ik kiezen een van krokodillenhangers en een boomerang voor aan onze muur ergens.


We fotograferen het Opera House nog een keer van deze kant en lopen dan terug naar het hotel. Op een gegeven moment roept Rick opeens "Sean!". En daar zijn zijn oud-collega en zijn vrouw, die ik ook al vele malen ontmoet heb. Wat een kleine wereld! Zij zijn hier een week voor zijn werk.

Terug in het hotel geeft Rick Saskia een nekmassage. Kennelijk helpt die voldoende want niet veel later vertrekken de dames naar het Enmore theatre voor een concert van de Shins. Deze band miste Saskia net in Perth dus ze is helemaal blij hier nu met haar zus heen te gaan.

Rick en ik zien onze kans schoon er een date night van te maken. We kiezen het Franse restaurant Ananas met uitzicht op de haven. We hebben gereserveerd en krijgen een tafeltje aan het raam. We beginnen met een kir royal en toasten op een fantastische vakantie.
 
Thomas, onze serveerder, is Frans en hij heeft al gauw door dat ik Frans spreek. Heel leuk blijft hij dat dan de hele maaltijd ook tegen mij doen. Ik kies de garnalen in knoflooksaus en Rick uiensoep,  Mijn gerecht is heerlijk en echt een voorafje, Rick vindt zijn soep ook erg lekker, maar veel te veel.

Als hoofdgerecht hebben we beiden de steak au poivre en die is voortreffelijk! Alleen merken we na een paar hapjes dat Rick mijn biefstuk heeft en ik de zijne. Ik wil die van mij altijd zo rauw mogelijk en Rick wat verder doorgebakken. We wisselen dus van bord.

Thomas is erg attent en vraagt hoe alles is. Rick vertelt over het wisselen van borden en dat snapt hij niet. Ik probeer het in het Frans uit te leggen maar dan kan ik niet op het woord voor wisselen komen dus het wordt Franglais.

Als dessert neemt Rick een capuccino, maar ik kan het niet laten de roquefort te bestellen. Dat is voor mij de koning van de blauwe kazen. Zo lekker! Met wat honing of een gedroogde druif, hapje voor hapje genot!

Als we de rekening krijgen staat er dat we bediend zijn door Sjoerd. Nu weet ik absoluut zeker dat Thomas geen Sjoerd heet en dat Sjoerd nergens anders voorkomt dan in Nederland. Ik vraag dus waar Sjoerd is en maak kennis met de jonge manager van het restaurant. Hij vindt het duidelijk ook leuk even Nederlands te praten, maar al gauw moet hij verder met werken.

Eenmaal buiten blijkt het te regenen. Gelukkig heb ik mijn regenjas mee maar Rick heeft enkel een korte mouwen overhemd aan. Hij vindt het niet erg en het zijn ook maar spettertjes. We gaan dus gauw een paar foto's van het Opera House in het donker nemen.

Dan zoeken we een taxi, die we al gauw vinden. Binnen de kortste keren zijn we terug in het hotel. De meisjes zijn intussen heel enthousiast over hun concert en op weg terug naar het hotel. We zullen hopelijk vannacht allemaal goed slapen en mijn oog helen. Ik ben bang dat er nog fragmenten van mijn contactlens inzitten, die ik niet kan zien.

Komt tijd, komt raad, ik wens iedereen veel goeds morgen en als je dit leest vind ik een reactie ook erg leuk. Als ik aankondig dat mijn blogs verlaat zullen zijn krijg ik allerlei reacties, maar niet op de blogs zelf. Vind je het leuk om mee te lezen laat het dan even weten.

donderdag, december 07, 2017

Day 15 Nieuw Zeeland en Australie: Nog wat van Cairns genieten en dan naar Sydney


Vanochtend hoeven we niet vroeg op en ik word om half acht wakker. Katja heeft al een berichtje gestuurd vragend wat de plannen zijn. De dames zijn nota bene eerder op dan Rick en ik! Dat was vroeger wel anders! Rick slaapt nog tot acht uur uit en dan gaan we ontbijt vinden.
Boven onze hoofden weer de vele vleermuizen

Saskia heeft onderzoek gedaan en een wafelrestaurant wat ook veganistische wafels heeft gevonden. Alleen leidt haar GPS ons alle kanten op. Eindelijk vinden we het en het blijkt een goede keuze te zijn. Saskia is wel wat teleurgesteld dat ze geen vegan ijs hebben, maar verder vindt zij haar wafel erg lekker.
Ook die van ons zijn zeer smakelijk. Rick en ik nemen beiden de wafel met zalm en gepocheerde eieren. Ik heb daar ook nog champignons bij, heerlijk! Katja heeft de “avocardio” en dat  is me toch een portie! Ze krijgt het ook bij lange niet op.

De meisjes en ik lopen daarna terug naar het hotel en fotograferen onderweg nog eens de vele vliegende vos vleermuizen. Ik ben vastbesloten voor we vertrekken er ook foto’s met mijn zoemlens van te nemen.
Rick gaat naar de duikbotenterminal waar hij het geld voor Saskia’s niet gedane derde duik van eergisteren terugkrijgt. Intussen kleden we ons in badkleding en gaan naar het zwembad. Heerlijk nog even ontspannen en Rick komt er niet veel later ook bij.

Om half twaalf gaan we naar boven want de anderen moeten ook nog inpakken. Ik ben altijd het netst en heb daar nauwelijks tijd voor nodig. Mijn spullen liggen dan ook niet over de hele kamer verspreid, maar ik doe ze terug in de tassen zodra ik ze gebruikt heb, behalve mijn toiletspullen.

Net na twaalven verzamelen we in de lobby. We hebben heel fijn een late checkout van 14 uur kunnen krijgen dus kunnen nog op ons gemak lunchen en wat souvenirs kijken. Omdat ik weer door mijn rug ben gegaan nemen we de auto naar het centrum. Het is weliswaar niet ver lopen, maar ook zo vochtig warm dat we meteen bezweet zijn.
Rick en Saskia weten al dat ze gevulde pita’s willen eten, Saskia met falafel en Rick met rundvlees. Katja en ik hebben zin in vis en bestellen vistaco’s bij het restaurant ernaast. Die zijn heerlijk en licht! Dan bestelt Saskia ook nog de overheerlijke frietjes waar ik  ook een aantal van eet.
Saskia wil daarna terug naar het hotel. Zij kan helemaal niet tegen de hitte. Rick en Katja willen op zoek naar een t-shirt dat laat zien dat ze hebben gedoken bij het Great Barrier Reef. Ik zie nog een paar leuke souvenirs.
Tot onze schrik zien we teruglopend naar de auto dat we eigenlijk hadden moeten betalen. Daar hebben we al fikse boetes voor gehad in Perth, maar gelukkig zit er dit keer geen bon onder de ruitenwissers.
Rick en ik hebben onze DSLR met zoemlens meegenomen en we stappen nog even uit om de vleermuizen te fotograferen. Er is een dame met een enorme lens op een statief. Zo dichtbij zullen wij ze niet kunnen halen, maar ik hoop een paar leuke foto’s te hebben. Zulke grappige dieren zijn het en sommigen hebben babies, schattig.
Na nog de laatste spullen in de koffers te hebben gedaan roepen we de porter om alles naar beneden te brengen. Rick laadt alle bagage weer in de huurauto en vertrekt met Saskia naar het vliegveld. Katja en ik nemen een Uber.

De vriendelijke vrouw achter het stuur vraagt ons de oren van het hoofd en we zijn binnen een mum van tijd bij de Qantas terminal. Ik ga vast de bagage labels en instapkaarten halen. Ik ken het systeem inmiddels en het is zo gebeurd. Jammer dat dit onze laatste Qantas vlucht is, ik ben nu een pro.
Als Rick en Saskia met de karren vol koffers komen labelen we de bagage en brengen het naar de baggage drop. De man verschiet als ik vertel dat we zeven stuks bagage hebben. Alles zit ook nog eens propvol en sommige tassen komen dichtbij overgewicht. Gelukkig wordt daar niets van gezegd.
De veiligheidscontrole stelt weer niets voor. Het valt ons op dat nergens je paspoort of identiteitskaart wordt gecheckt. Ook worden bij de veiligheidscontrole de instapkaarten niet gecheckt dus volgens mij kunnen mensen zonder vlucht ook naar de gates. Dat is sinds 2011 in de VS ondenkbaar.

We zijn lekker vroeg en kijken wat rond bij de leuke winkeltjes. Ik koop jerky van krokodil, kangoeroe en emoe. Volgens de verkoopster is de emoe jerky de lekkerste, die je kunt hebben. Ik ben benieuwd!

Rick wijst me op de massagestoelen en ik hoop dat die misschien helpen met mijn heupen en rug. Het is een samenspel van veel te strakke spieren die op een zenuw drukken. De stoel is heel fijn, maar helaas gaat de massage net niet laag genoeg om te helpen. Ontspannend is het echter zeker.

Vroeger dan op de instapkaart staat wordt er begonnen met aan boord gaan. Wij zitten in de achterste helft van het vliegveld en moeten via de achterdeur instappen. Dan moeten we wel een trapje op en Rick is zo lief mijn tas naar boven te slepen.

Wij hebben weer een  raam en een gangpad plaats en er komt niemand tussen ons inzitten. Saskia zit in de rij voor ons en Katja in de rij achter ons. Katja’s buren zijn een ouder stel uit Cairns en vragen haar de oren van het hoofd. Beleefd als Katja is antwoord ze vriendelijk terwijl ze eigenlijk wilde studeren.


We krijgen “avondeten”, keuze tussen een sausage roll of gestoomde broodjes met varkensvlees. Ik kies de laatste, maar die zijn helemaal niet lekker. Ik eet er dus maar een. Katja vond de sausage roll ook niets, dus dat was ook geen goede keuze geweest. Het Lindt chocolaatje toe maakt veel goed.
Al lezend in mijn boek over Lucrezia Borgia gaat de tijd snel en voor we het weten zetten we de landing in. Vanuit het vliegtuig zie ik het Opera House al liggen. Morgen gaan we de stad verkennen.
Rick vindt uit dat hij de huurauto een paar dagen te vroeg heeft geboekt, maar gelukkig is er nog een grote auto voor ons. Alle bagage past er weer in en dit keer gaan Saskia en ik met een taxi naar de stad. We moeten even wachten en krijgen dan een nogal norse chauffeur, ongewoon voor hier, maar hij is ook geen Australier.
Aangezien ik als eerste aankom check ik ook gelijk maar in. We hebben weer twee kamers op dezelfde verdieping. Ik ben moe maar heb wel trek en bestel de kip pho van room service. De duurste soep ooit, maar puf om met de anderen mee de stad in te gaan heb ik niet meer.
De anderen gaan wel ergens anders wat eten. Rick liet al weten dat dat verder weg was dan ze dachten dus ik heb geen spijt van mijn beslissing. Ik ga nog oefeningen doen voor mijn rug en dan is het weer een mooie dag geweest.

woensdag, december 06, 2017

Dag 14 Nieuw Zeeland en Australie: Het oudste tropische regenwoud


We hoeven vanochtend weliswaar niet zo vroeg op als de afgelopen paar dagen, maar uitslapen zit er ook niet in. Vandaag gaan we naar het Daintree National Park, het regenwoud van Australie. We moeten er om elf uur zijn en denken ruim de tijd te hebben als we om kwart voor acht op zoek gaan naar ontbijt.

Alleen gaat de tijd zo ontzettend snel! Saskia heeft wat spullen nodig van Woolworth’s, vooral lunch en snacks en dan gaan zij en Katja smoothies halen bij een van de vele restaurants daarvoor hier. Rick en ik zien de tijd wegtikken en besluiten snel McDonald’s te doen.

Nu is dat gelukkig wel heel anders dan in de VS dus niet zo erg als het lijkt. Ik bestel een ham en kaas wrap, die veel kleiner is dan ik had gedacht, maar wel erg goed smaakt. De ijslattes, die we ook voor de meisjes meenemen, zijn lekker maar wel heel erg zoet! Ik heb hier moeite een gewone koffie met wat melk te bestellen.

Inmiddels geeft de GPS aan dat we om vijf over half elf bij onze eerste bestemming aan zullen komen. We gaan dus gauw op weg en maar goed ook, want de Australier hier blijkt tien tot vijftien kilometer onder de snelheidslimiet te rijden en ik zie de aankomsttijd steeds later worden.
Prachtige uitzichten!


De rit is werkelijk prachtig, langs strandjes en tropische natuur. Rick kan op het laatst lekker doorrijden en om kwart voor elf komen we bij de Crocodile River Express aan. Daar halen we onze tickets op en lopen dan naar de rivier waar de boot al ligt te wachten.


Het is bepaald niet druk, slechts twee andere stellen (waarvan een Nederlands) behalve ons vieren. De schipper, wiens naam ons is ontgaan, ziet meteen een krokodil verderop in de rivier. Dit grote alpha mannetje heet Barratt en Barratt is best sociaal. Hij blijft althans een hele tijd naast de boot zwemmen zodat we goed kunnen fotograferen.


Krokodillen kunnen uren onder water vertoeven dus we hebben geluk dat Barratt ons zo gunstig gezind is. Crocodile Dundee, zoals we onze schipper dan maar noemen, vertelt interessant over het leven van de krokodillen hier. Voor de babies is het een hard leven, slechts drie procent overleeft de eerste twee jaren van hun leven.

Na zo’n twintig minuten varen we verder en niet veel later zien we Barretts rivaal Bowman. Bowman is een stuk verlegener en verdwijnt na een paar seconden onder water. De natuur hier is heel mooi, maar ik had zo gehoopt ook wat van de prachtige vogels hier te zien. Helaas zien we slechts een bijzondere watervogel van verre. Diens nek lijkt op een slang.
 
 

Crocodile Dundee vertelt wel heel interessant over de omgeving. De vegetatie is ook bijzonder. Op de terugweg zien we beide krokodillen weer en dan is het uur voorbij en voor we het weten staan we weer aan wal.

Er zijn hier een aantal restaurantjes die er leuk uitzien, maar Rick wil liever door naar het Daintree Discovery Centre. Daarvoor moeten we met een pondje de rivier over, ook leuk, en als we er aankomen ben ik even bang dat ze er geen restaurantje hebben.

Gelukkig is dat wel het geval want Katja en ik vallen bijna flauw van de honger. Saskia heeft haar eigen maaltje mee en wij bestellen boterhammen met kaas, ham en tomaat. Het doet me hier aan Nederland denken want het beleg is minder dan het brood.

Dat zijn we in de VS wel anders gewend. Ik merk ik ook, want dat ene plakje ham, kaas en tomaat is niet genoeg proteine voor mij. Meestal eet ik de helft van het brood niet, maar hier zou er dan niets meer overblijven. Dit brood is ook lang niet zo lekker als het Nederlandse brood. Toch maakt honger rauwe bonen zoet en eten we smakelijk.

Als we klaar zijn gaan we de regenwoudwandeling doen. We krijgen een luisterapparaat mee en een boekje met uitleg. Alle stoppen zijn met nummers aangegeven zodat we leren wat we te zien krijgen (of niet, want midden op de dag zijn alle dieren in slaap volgens mij).
Het insekt zit in een kooitje maar komt hier dus wel voor


Dit is bijvoorbeeld cassowary gebied maar geen prehistorische vogel te bekennen. Deze vogel, die niet vliegt, is bijna uitgeroeid maar ze zijn nu bezig met een conserveringsproject. De vogel lijkt op een emoe of struisvogel maar is kleurrijker en heeft een “hoorn” op zijn kop. We zien wel waarschuwingsborden waar ze over kunnen steken.

We beklimmen een 23 meter hoge toren om over het dak van het regenwoud uit te kunnen kijken. Deze toren is bestemd tegen de ergste cyclonen en heeft een weerstation om de gezondheid van het regenwoud te registreren. Hier zien we een felblauwe vlinder vliegen. We dachten eerst dat het een vogel was, het is fluorescerend blauw. Jammer genoeg te vlug om te fotograferen.

Ook is er een Jurassic Park wandelingetje met bewegende en geluiden makende dinosaurussen. Sommige van de planten die we hier zien zijn er al sinds miljoenen jaren. De dinosaurussen hebben die dus ook gekend. Bijzonder! Dit is dan ook ’s werelds oudste regenwoud.

Na zo’n drie kwartier zijn we allemaal oververhit en leveren we de spullen weer in. Saskia en ik hebben trek in iets kouds en bestellen lilli pilli en wilde gember smoothies. Die lilli pilli komt van een plaatselijke boom. Het is heel verfrissend en niet zoet gelukkig.

Wij vangen de terugweg aan, er is natuurlijk nog veel meer van het Daintree National Park te verkennen, maar daar hebben we vandaag geen tijd voor. We rijden naar Port Douglas en proberen daar het leuke gedeelte te vinden.

Op Macrossan Street parkeren we en zoeken eerst een toilet op. Dan vinden de meisjes een zaak met zwemkleding en Saskia slaagt met een super leuke bikini. Katja vindt een badpak leuk maar wil het niet aan proberen omdat ze zo bezweet is. Begrijpelijk, maar wel jammer.

Bij de chemist, zoals de apotheken hier heten, probeert Saskia haar ADHD medicijnen recept gevuld te krijgen. Dat lukt echter niet want de dokter in West Australie had er wat op moeten schrijven. De apotheker denkt echter dat het in New South Wales wel zal lukken overmorgen. Op hoop van zegen want ze heeft dat medicijn nodig.

Verder kunnen we het echt leuke deel van Port Douglas niet vinden. We zoeken een leuk restaurantje of barretje aan het water, maar vinden helemaal niets. Misschien zoeken we niet goed, maar we geven het na een tijdje op en besluiten terug naar Cairns te rijden.

Onderweg stoppen we bij een aantal mooie uitkijkpunten. Jammer dat we niet meer tijd hebben om op een van de strandjes lekker te ontspannen! Op de kaart, die we meekregen bij de krokodillencruise, zie ik dat er voorbij Palm Cove wilde wallabies te zien zijn.



Inderdaad zien we waarschuwingsborden voor overstekende kangoeroes of wallabies. Ik kijk naar links en zie dan een heel veld met zeker vijftig wallaby’s! Natuurlijk moeten we hier stoppen om wat foto’s te maken.

De dieren vinden ons maar niets en hoppen weg, maar niet ver genoeg dat we er geen leuke foto’s van kunnen maken. We rijden verder en even later zien we er in een ander veld minstens net zoveel.

Jee, het lijkt wel of ze er expres zijn neergezet, maar kennelijk zijn deze velden goed vertoeven voor deze dieren. Hadden we het niet op de kaart gezien dan waren we er straal aan voorbij gereden.
 

Terug in Cairns zegt Saskia zich erg moe te voelen. We zetten haar af bij het hotel en rijden door naar de marina. Daar vragen we een tafeltje in het Salt House restaurant. We krijgen er een aan de rand van de marina! In het late daglicht is het een prachtig uitzicht.


Met zijn drieen delen we het rozemarijn en knoflook “pull” brood. Een versgebakken broodje dat je uit elkaar kunt trekken wat geserveerd wordt met vier verschillende belegjes, zongedroogde tomaten, hummus, kruidenboter en biet met feta mousse. Het is werkelijk heerlijk!

Dan delen Katja en ik het visgerecht voor twee personen. Het komt met een lekkere groene salade met krab en een “toren” met oesters, mosselen, calamari, tonijn tartaar, zalm sashimi, reuzengarnalen en barramundi brokjes, allemaal even lekker is het. Rick vindt zijn lamsschouder ook prima bereid.


De bediening is ook zeer goed en vriendelijk, een aanrader is dit restaurant! Saskia heeft intussen haar keuze voor haar maaltijd gemaakt, maar omdat mijn rug weer opspeelt zet Rick Katja en mij eerst bij het hotel af.

Hij gaat Saskia’s falafel kabob halen en bezorgt dat als de superlieve vader, die hij is. Ik vind het ook heel fijn om te zien hoe de meisjes weer dichter bij elkaar komen. Ik hoop dat deze vakantie hun band versterkt want ze verschillen nogal wat in leeftijd en zijn sowieso heel verschillend. Toch denk ik dat ze meer overeenkomsten hebben dan zij denken.

Alweer doet het internet het niet en ik heb geen puf meer om te klagen. Ik schrijf mijn blogs gewoon in Word en hopelijk kan ik in Sydney de foto’s erbij opladen. Deze vakantie gaat me veel te snel voorbij, maar aan de andere kant begin ik Orion ook wel echt te missen. Grappig hoe die hond in iets meer dan een jaar zich in mijn hart gewurmd heeft!