Toch naar The Homestead

Gisteravond hebben Rick en ik ingepakt om op de bepaalde tijd van kwart voor acht richting het zuidwesten van onze staat te kunnen gaan. Om kwart over zes word ik gewekt door Saskia, die vraagt hoe laat we gaan vertrekken. Slaapdronken antwoord ik "zo snel mogelijk" en wil haar een knuffel geven.

Zij voelt zich echter nog steeds niet lekker (al een week niet). Haar keel doet pijn en gisteren haar buik ook, vandaag niet. Ik overleg met Rick, want zo wil ik niet vertrekken. Ik wil zekerheid dat er geen bacteriele infectie is, waarvan buikpijn vaak een symptoom kan zijn.

Rick moet om twaalf uur in Hot Springs bij The Homestead zijn voor vergaderingen. Daar wil ik al jaren heen, dus was helemaal blij toen ik ook werd uitgenodigd. Maar ja, ik ga niet lekker weg als mijn kind ziek is.

Saskia wil per se naar haar AP World History les en daarna kan ik haar om negen uur ophalen. Rick vertrekt volgens schema en, afhankelijk van wat de dokter zegt, zal ik hem later vandaag volgen. We kunnen om tien voor half tien bij de dokter terecht.

Zo gezegd, zo gedaan, en keurig op tijd lopen Saskia en ik bij Virginia Pediadetrics naar binnen. We krijgen al gauw een kamer en moeten dan een half uur wachten op de dokter. Haar achternaam is onbegrijpelijk, maar ze is erg aardig.

Een blik in Saskia's keel en ze wordt naar het laboratorium gestuurd. Het is zo rood dat het of bacterieel is of ziekte van Pfeiffer. Gek genoeg opperde ik die laatste mogelijkheid al op weg hierheen. Saskia dacht dat niet, want ze is helemaal (niet meer) moe. Toch blijkt die test positief, niet tot mijn verbazing.

Nu hebben alle drie de kinderen en ik Pfeiffer gehad. Ik vraag me toch af hoe. Waarschijnlijk is Jimmy tenminste een drager, want hoe anders zou Saskia het hebben gekregen? Jimmy is trouwens nu ook ziek, dus wie weet? Enfin, we zullen het nooit weten.

Het is een virus, dus geen medicijn krijgen we mee. Wel mag Saskia niet sporten en ik vergeet een doktersbriefje voor "gym" te vragen, wat ze iedere dag heeft. Gelukkig vindt haar leraar het goed als ik er vrijdag een aanvraag.

Eigenlijk wil ik haar nu niet alleen laten, maar Saskia staat erop dat ik me bij Rick ga voegen. Haar vriendin Kaylee zal vannacht bij haar zijn. Als ik na de lunch wegrijd bel ik Lorraine, onze buurvrouw, toch nog maar even.

Gisteren heb ik Lorraine en haar man Chuck al verteld dat Saskia met een vriendin alleen in huis zou zijn en Lorraine is zo zorgzaam, die let wel op. Dat geeft mij een goed gevoel, want ik vind het maar niets om zo weg te gaan. Ik ben teveel moederkloek wordt me door Saskia en Rick verweten, maar ik heb een heel levendige fantasie en kan me van alles voorstellen met die 16-jarige alleen thuis!

Als ik dan eenmaal onderweg ben is het ook wel een heel mooie rit. De I-66 leidt langzaam de heuvels van de Blue Ridge in. Natuurlijk laat een vrachtwagen op de I-81 me er weer nauwelijks in, je moet hier links invoegen, heel gevaarlijk!

Verder verloopt de rit voorspoedig. De Shenandoah vallei is altijd erg mooi en na Staunton ligt er ook opeens overal sneeuw. Mijn GPS leidt me naar de I-64 naar het westen. Die neem ik tot Covington en daarna heb ik nog een kilometer of 35 te gaan naar Hot Springs. Bij elkaar is het zo'n 375 kilometer, allemaal in Virginia.

Nu ik er meer dan 300 kilometer op heb zitten, protesteert mijn blaas ook! Ik stop bij een Exxon en tank gelijk bij. Ik koop ook een iced tea en een zakje beef jerky, wat ik altijd erg lekker vind onderweg.

Dan rijd ik de bergen in, letterlijk. Opeens neem ik haarspeldbocht na haarspeldbocht en geniet intussen van de uitzichten. Hier ligt sneeuw en op de bergen verderop ook, zo mooi! Ik moet erg op de weg letten, maar kijk zover het kan ook om me heen. Wat is dit toch een mooie staat!

De hele weg is al mooi met glooiende heuvels, maar nu wordt het ronduit schitterend. Zodra ik buiten Covington rijd worden de plaatsnamen allerlei springs. Een daarvan is een grote waterval, die uit een ondergrondse bron voortkomt, een van de hoogste watervallen in Virginia is het.

Al klimmend en dalend zie ik de mijlen minder worden en dan opeens is er het bord: The Homestead 1766. Hier is mijn afslag naar het luxe resort, waar Ricks bedrijf hun vergaderingen houden deze week. Ik kan de toren al van verre zien.

Rick heeft de kamer al, dus ik hoef alleen mijn bagage af te geven en krijg de sleutel. Het is een mooie ruime kamer op de hoek van het gebouw. Dit hotel bestaat al sinds 1766 en George Washington en vooral Thomas Jefferson waren vroege gasten van deze warme natuurlijke bronnen.

Gauw verkleed ik me en Rick vraagt of ik zijn apparatuur kom brengen. Dan zie ik pas hoe gigantisch dit hotel is! Ik had na mijn wandeling met Cosmo vanochtend 4000 stappen op mijn fitbit. Nu al meer dan 7000! En mooi dat het overal is!

Rick moet nog verder werken, dus ik ga het resort verkennen. Ik zie het schitterende zwembad met overal mozaiek, de zaal met fitnessmachines, leuke winkels en meer. Dan sms-t Rick mij om hem in de Commonwealth zaal te ontmoeten, want ik mag bij het cocktailuur zijn.

Dat is leuk, want ik ken een heel aantal van Ricks collega's en de gesprekken zijn meteen geanimeerd. Doug, de man van mijn vriendin Scarlett, is er ook en zij blijken een huis op steenworp afstand van dit hotel te hebben. Hij geeft ons heel wat tips, waar we deze paar dagen niet aan toe zullen komen. Hopelijk komen we hier ooit terug.

Na het cocktailuur gaan Rick en ik op zoek naar ergens om te eten. Bij de 1766 Grille kunnen we pas drie kwartier later terecht, maar dat geeft niet. We gaan wel even iets drinken in de Presidents' Lounge. Daar hangen portretten van de 25 presidenten, die hier op bezoek zijn geweest. Clinton was de laatste (de eerste George Washington, president nummer een).

Rick mag, bij wijze van uitzondering, zonder jasje het sjieke restaurant hier binnen. Het mag dan sjiek zijn, we zijn duizend keer beter gewend in gewone restaurants in Washington. Dat had ik al op TripAdvisor gelezen, dus het is geen teleurstelling.

Het eten is smakelijk, maar zou vele malen beter kunnen. Ik heb steak tartar (filet Americain) en dat is lekker, maar heeft een vreemde bijsmaak. De bediening doet zijn best. Al met al een prima maal, maar te duur voor wat het was.

We gaan terug naar de kamer, waar ik me in pijama kleed. Rick gaat nog even met collega's om een biertje te drinken. Als Saskie zich morgen redelijk voelt blijf ik nog, anders is dit mijn ene avond. Ik vond het al speciaal om hun grote hal te zien. Helaas is de internetaansluiting hier verschrikkelijk langzaam, dus foto's zullen moeten wachten tot onze thuiskomst.

Een drukke maandag

Hebben jullie dat weleens dat je je dag gewoon opeens heel snel onder je uit voelt slippen? Het begint al in de vroege ochtend. Saskia hoeft vandaag niet naar school, want het is Presidents Day. De verjaardagen van Washington en Lincoln vielen beiden rond deze tijd, dus die zijn samengevoegd, maar voornamelijk is het een koopjesdag.

Rick moet wel werken, dus hij staat op tijd op. Ik blijf nog even liggen, al ben ik wel wakker. Dacht ik! Om negen uur schrik ik op van de grootvaderklok. Oei, nu heb ik minder dan een half uur om naar de sportschool te gaan. Het werd gisteravond laat door de rit terug uit Richmond, daar zal het door komen.

Rick is al naar zijn werk, maar de koffie staat gelukkig klaar. Ik drink een paar koppen om wakker te worden en deel een bakje Chobani met kersen yoghurt met Cosmo en Flapjack (lees: zij likken het bakje gezamenlijk uit, nadat ik het op heb).

Saskia wil niet mee naar de gym, dus ik haast me op weg. Sharon wacht me al op. Het wordt weer een uur flink afzien. Dat vind ik het fijne aan personal training. Het is helemaal op mij afgesteld en regelmatig kan ik de oefening niet helemaal afmaken, wat goed is.

Na het uur ga ik nog een half uur op de crosstrainer. Je zou absoluut niet meer zeggen dat we gisteren nog door dichte sneeuw reden. De lucht is staalblauwe en de warme zon lonkt naar mij. Thuis lijn ik Cosmo dan ook aan en loop een stuk met hem. Er staat wel een venijnig koude wind, maar verder is het lekker.

De tijd vliegt wel erg vandaag en het is opeens alweer ver na twaalven. Ik heb nog een hele lijst af te werken. Als eerste bel ik Mindworks om een bijlesleerkracht voor Saskia te regelen. We hebben zaterdag een lang gesprek gehad, want zij voelt veel school stress en vroeg om hulp bij AP World History en Engels. Hopelijk kunnen we zo laat in het jaar nog iemand vinden.

De tijd schrijdt voort en Saskia heeft opeens een paar cheques, die ze naar de bank wil brengen. Wij gebruiken hier nog cheques, voornamelijk tussen particulieren om elkaar te betalen. Die van Sas zijn van haar grandpa (nota bene nog van haar verjaardag) en oppasgeld.

Door de feestdag is de bank gesloten, maar bij de ATM hoeven we de cheques slechts in te voeren en de machine leest het bedrag ervan af en zet dat op onze rekening. We krijgen een bon met een copie van de cheques erop, heel handig.

Saskia heeft hierheen gereden en dat zorgde weer voor een paar grijze haren, maar goed dat ik ze geverfd krijg. Ik vergeet telkens de "STUDENT DRIVER" magneten op de van te doen, dus besluit ze er nu permanent aan te hangen.

Maar goed ook, want we gaan lunch eten bij Manhattan Bagel en daar is de parkeerplaats nogal nauw. Parkeren is een van die dingen, die heel moeilijk aan te leren is (waar is die professionele instructeur nu toch?). Saskia parkeert dus ook prompt midden tussen twee plaatsen in. Ik zet de van recht en probeer haar te laten zien hoe.

Ook het wegrijden heeft wat voeten in de aarde. Maar met de STUDENT DRIVER erop hebben de andere auto's meer geduld, dat merk ik wel. De van heeft ook benzine nodig en het lijkt me een goed iets om Saskia dat ook te leren. Dat vindt ze wel interessant en ze doet het goed.

Opeens krijg ik een herinnering op mijn telefoon dat ik een kappersafspraak heb. Oeps, ik had geen idee hoe laat het is! Vandaag lijk ik vooral achter mezelf aan te lopen. Ik bel Mona dat ik even Saskia thuis afzet en dan kom. Gelukkig is de kapsalon nog geen vijf minuten rijden van ons huis.

Tijdens het verven is het altijd even een oase van rust. Ik krijg een glaasje witte wijn en wordt onder de kap gezet. Al lezend is het voor ik het weet tijd om gewassen te worden. Mijn haar is het langst in tijden en ik vind het zo erg leuk. Mona ook en ze knipt het slechts een beetje bij.

Saskia heeft een lijst met boodschappen, die we samen zouden gaan doen. Zij sms-t me met de vraag of ze die naar mij kan e-mailen, want Jimmy gaat haar helpen met huiswerk. Hm, daar heb ik niet echt zin in, maar vooruit, ik wil niet de vervelende moeder zijn.

Dan zie ik de lijst met exotische vegetarische ingredienten en heb meteen spijt. Dat gaat zeker een uur nemen in de supermarkt om die te vinden! Wat te denken van guave siroop of soba noedels? Die eerste vind ik verbazend snel, maar de noedels heeft Giant niet en zelfs Whole Foods ook niet.

Zoals ik al vreesde, duurt het meer dan een uur voor ik het relatief korte lijstje bij elkaar heb. Pfff!!! Ik sms naar Saskia dat ze voortaan wat minder exotische vegetarische recepten moet vinden.

Pas tegen vijven ben ik weer thuis en ik moet nog inpakken, want morgen ga ik met Rick mee op een werkreisje hier in Virginia. Opeens is de dag voorbij!

Saskia maakt een erg lekkere maaltijd van groentes, tofu en pasta. Ze wordt toch al een hele dame, zo anders dan slechts een jaar geleden. Ik moet zeggen dat ik er erg trots op ben hoe zij zich ontwikkeld. De komende paar dagen blijft ze zelfs alleen thuis. Morgen komt Kaylee wel logeren, woensdag weet ze nog niet. Ik maak me er veel meer zorgen over, dan Saskia of Rick, dat is duidelijk.

Foto's van Kai's concert staan hier.

Over lenteweer en sneeuw, films, exotisch eten en muziek

Zaterdag

Onverwachts belde Christine gisteravond laat om bij te kletsen. Voor ik het wist was het na middernacht! Het is dus niet makkelijk wakker worden vanochtend, ondanks de stralende zon, die de kamer binnenschijnt. Hoogst ongewoon is Rick veel eerder op, dan ik!

Als ik dan eindelijk beneden kom staat mijn koffie klaar (Rick drinkt alleen thee, dus heel lief dat hij die maakt). Rick vertrekt net voor zijn wekelijkse hardlooprondje. Ik eet rustig ontbijt en bedenk me dan wat ik als beweging wil gaan doen.

De keuze is zweten bij de sportschool of Cosmo voor een lang loopje meenemen. Al gauw wint het laatste, het is te mooi buiten! Ik bel Rick om te vragen waar hij is. Hij is bij Starbucks een latte gaan halen en loopt nu terug.

We ontmoeten elkaar ongeveer halverwege en lopen samen terug. We zijn bij lange niet de enige wandelaars in de buurt, maar gelukkig maar weinig honden vandaag, dus Cosmo houdt zich rustig. Eenmaal terug bij de cul de sac heb ik nog lang mijn 10000 stappen niet. Cosmo en ik lopen dus door tot we er meer dan tien kilometer op hebben zitten. Zelfs dan heb ik nog dat doel niet bereikt, kennelijk neem ik grote stappen!


Rick heeft zin om Extreme Pizza ook te proberen voor hun sandwiches. Ze hebben een lekkere vegetarische sandwich met hummus en als je een halve koopt kun je ook een halve salade erbij nemen. Ik kies de spinaziesalade met rode ui, artisjokharten en walnoot, erg lekker! Ze doen het goed, want het is erg druk.

We eten buiten voor het huis, want het is heerlijk weer. Dan neemt Rick Saskia mee naar de supermarkt en voor een rijles. Ik neem leesmateriaal mee naar buiten en geniet weer eens van de lekker warme zon. Wat een vreemde winter is dit toch, want morgen wordt er sneeuw voorspeld. Het zal wel niets worden, maar toch.

Terwijl ik zit te lezen komen een paar buurvrouwen langs om bij te kletsen. Iedereen geniet natuurlijk van het heerlijke weer. Pas als de zon achter de huizen verdwijnt, ga ik douchen.

Rick en Saskia blijven lang weg. Later hoor ik dat hij haar op een paar drukke wegen heeft genomen. Dat durf ik nog niet met haar, hoor. Ik vind dat ze eerst het rijden echt onder de knie moet krijgen en zelfvertrouwen achter het stuur moet hebben. Rick en ik verschillen daarin duidelijk erg. Gek genoeg had ik dat gevoel bij de twee oudere kinderen niet zo, volgens mij.

Zodra Rick en Saskia terug zijn gaan hij en ik meteen op weg. We gaan naar "This Means War" bij Rave in Fairfax Corner. Saskia wil niet mee, die heeft plannen met vrienden.

Mij krijg je altijd mee naar zulk soort romantische comedies en deze film vind ik ook weer erg leuk. Rick vermaakt zich duidelijk ook. Natuurlijk krijgt hij slechte recensies, want het is geen Oscar materiaal, maar wel zeer vermakelijk!

Na afloop proberen we een tafeltje te krijgen bij een van de restaurants in Fairfax Corner. Ik had gehoopt op P.F. Chang's en Rick Coastal Flats, maar overal is minstens een uur wachttijd. We besluiten dan toch maar terug naar Vienna te gaan.

Daar weet Rick dat Rumi's Bistro (boven Kabob Tavern) net open is. Dit is een Afghaans restaurantje met dertig zitplaatsen (we hebben ze geteld) maar net een kilometer van ons huis.

Het is er heel gezellig en het eten ook zeer smakelijk. Mijn gerecht komt wel met veel olie, wat ik minder vind. De serveerster adviseert de volgende keer zonder olie te vragen, ik zou willen dat ik dat van tevoren had geweten. Toch gaan we hier zeker terug, lekker eten en goede service.

Zondag

We slapen lekker uit en Rick haalt het wekelijkse ontbijt van Starbucks. Het ziet er buiten maar grijs en koud uit en er wordt nog steeds wat sneeuw voorspeld. Ik moet het nog zien gebeuren, want het lijkt er niet koud genoeg voor.

Bij Starbucks hoorde Rick iemand zeggen dat er in Richmond 8 tot 15 centimeter sneeuw wordt verwacht. Laten we daar nu net vanavond naar toe willen om naar het optreden van Kai's band te luisteren! We houden de weersvoorspellingen dus goed in de gaten.

Eigenlijk voel ik me verschrikkelijk lui vandaag en heb geen zin in sporten. Per ongeluk laat ik echter het woord "walk" vallen tegen Rick en dan is Cosmo niet meer te houden. Toch wel goed zo'n hond, hij dwingt mij wel tot bewegen.

We lopen een stuk door de buurt en ik bel met Christine. Zo gaat het lekker snel en voor ik het weet heb ik er weer meer dan vijf kilometer opzitten. We verzuchten nog regelmatig dat we het zo missen om dichtbij elkaar te wonen. Zo aan de telefoon is het ook leuk, maar het haalt niet bij echt samen lopen.

Als lunch heeft Rick de minisaucijzenbroodjes klaargemaakt. Daarbij heb ik reepjes oranje paprika besmeerd met Goudkuipje mosterd. Een echt Nederlandse lunch, dus. Die Goudkuipje met mosterdzaadjes vind ik trouwens ontzettend goed smaken! Ik blijf Nederlandse smeerkaas toch een stuk lekkerder vinden, dan cream cheese.

Kai belt dat de show vanavond gewoon doorgaat. Zij zullen om kwart over acht spelen. Volgens hem sneeuwt het wel, maar het blijft niet liggen. We gaan het er dus op wagen en vertrekken halverwege de middag naar het zuiden. Zo hebben we ruimschoots de tijd, want je weet maar nooit met het verkeer op de I-95, de rit kan tussen de anderhalf en vier uur duren, weten we uit ervaring.

We rijden een beetje om om de erge file, die eigenlijk vrijwel altijd op de zuidelijke helft van de I-95 staat, te omzeilen. Dat lukt goed, we komen maar een paar minuten in langzaamrijdend verkeer terecht.

Bij Fredericksburg begint er sneeuw uit de loodgrijze wolken te vallen. Al gauw zijn we blij dat we de tijd hebben genomen, want mensen kunnen niet rijden met zulk weer. De weg is veel te warm, dus het blijft alleen op gras en bomen liggen, maar het sneeuwt hard wat het zicht slecht maakt. Dichter bij Richmond wordt het "sleet" (sneeuw, ijs en regen door elkaar). Vies weer is het zeker, maar gelukkig blijft niets liggen.

Omdat er geen eten wordt verkocht waar Kai speelt en hij met zijn band zal eten, zoeken wij eenmaal in Richmond een restaurant. Daar blijkt in die buurt een ruime keuze van te zijn. Wij kiezen Station 2, een burgerrestaurant in een verbouwd brandweerstation.

De burgers zijn lekker en origineel. Die van mij is met wasabi erwten, komkommer, jalapeno's en een lekkere mosterd. Ook Rick heeft een interessante burger met allerlei kerrie. Katja sms-t intussen dat het bij hen heel erg gesteld is met de sneeuw. Ze blijft vannacht bij de rescue slapen, want ze wil het niet wagen op de weg met haar auto, nadat de ambulance twee keer ternauwernood voorkwam in een greppel te rijden.

De show vanavond is een Battle of the Bands bij Kingdom. Dat betekent een competitie tussen tien bands. Kai's band heet Rivers Revenge. Aan het einde van de avond zal er gestemd worden wie gewonnen heeft.

Dit is al de tweede band, waar Kai in speelt, of eigenlijk een "spin off" van de eerste. Daarvan was de zanger verschrikkelijk bazig en dat vonden twee van de anderen maar niets. Zij zijn dus hun eigen band begonnen en vroegen Kai mee. Hij vond hen ook leuker dan die zanger en, na een drummer gevonden te hebben, vormen ze nu dus Rivers Revenge.

Als we het restaurant verlaten sneeuwt het flink. Gelukkig kunnen we dichtbij parkeren. Kingdom blijkt maar een kleine club te zijn en het is niet erg druk. Liam, Kai's huisgenoot, herkent ons meteen en wijst waar Kai is.

We hebben geluk, want er is maar een band (een slechte, helaas, maar ik houd toch al niet van heavy metal) voor Kai gaat spelen. Rivers Revenge speelt vijf liedjes, waarvan ik er twee zelfs best goed vind, ondanks dat dit niet mijn favoriete genre is (zacht uitgedrukt). Het is leuk om Kai zo enthousiast te zien spelen. Ze hebben er duidelijk lol in.

Omdat het keihard sneeuwt en er inmiddels al zo'n vijf centimeter ligt, nemen we direct na het optreden weer afscheid van Kai. Als Rick de sneeuw er met de ruitenwissers af wil halen, blijken die het niet te doen! Wat hij ook probeert, de wissers blijven liggen.

Dat is natuurlijk heel vervelend, want het sneeuwt nog flink en de wegen zullen zeker nat zijn, waardoor we de ruitenwissers hard nodig zullen hebben. We gaan met onze knipperlichten aan toch maar op weg.

Al gauw wordt duidelijk dat dat geen doen wordt. We zien allerlei auto's, die van de weg zijn gegleden en als er auto's langs rijden rijdt Rick compleet blind. We stoppen bij een Wawa, waar Rick de auto helemaal sneeuwvrij maakt.

We bespreken onze opties, die feitelijk een hotel zoeken of AAA bellen zijn. Dat laatste zou uren duren, gezien de vele auto's, die uit greppels getakeld zullen moeten worden. In een hotel logeren zie ik niet zitten, want ik heb mijn medicijnen niet bij me. Maar als het niet anders kan...

En dan...probeert Rick de ruitenwissers nog eens en hallelujah, ze werken! We zijn nog nooit zo blij geweest met schone ruiten! De terugrit gaat toch een stuk langzamer, dan gewoonlijk. Vooral net buiten Richmond is de interstate enorm slecht schoongemaakt en staat het verkeer vast.

Gelukkig wordt het al gauw beter en dichter bij Washington wordt het zelfs droog. Bij ons in Vienna is geen vlok gevallen! Het was een lange rit om Kai te zien en horen spelen en een avontuur, maar ik ben weer dolblij als we onze oprit oprijden! Sneeuw is mooi, maar creeert ook altijd wel gevaarlijke situaties op de weg.

PS: Kai belde dat ze tweede zijn geworden en nu doorgaan naar de volgende ronde. Wat die ronde dan inhoudt weet hij niet. Morgen zal ik de foto's van het concert plaatsen.

TGIF

Vrijdag alweer, het lijkt wel alsof ik me deze week vooral realiseer hoe snel de tijd gaat. Dat terwijl het eigenlijk maar een "gewone" week was. Het is alweer meer dan een week geleden dat ik uit Nederland terugkwam, onvoorstelbaar!

De zon schijnt weer en Rick heeft al koffie voor mij gemaakt. Ik voel me een stuk beter dan gisterochtend, wat me toch weer doet denken dat het weer alles te maken heeft met mijn gesteldheid. Gelukkig is het hier zelden dagen achtereen slecht weer.

Sharons core training is vanochtend heel druk bezocht. We werken met de grote bal en de kleine bal en gewichten. Het uur gaat snel voorbij en alle spieren komen aan bod. Met zo'n uur intensief gewichten heb ik echter nog maar 700 stappen op mijn Fitbit.

Een half uur op de crosstrainer maakt dat 5000, maar dat is nog maar halverwege het doel. Thuis lijn ik Cosmo dus aan en loop een stuk met hem. Het is weer bijna lenteachtig weer, zo'n winter vind ik echt heerlijk. Voor zondag wordt sneeuw voorspeld, helemaal onvoorstelbaar op het moment.

Gauw haal ik lunch bij Pho Thang Long, want de verwarmingsmonteur komt er weer aan. We hebben toch maar besloten de kosten van het nieuwe paneel te dragen, want stel je voor dat het toch nog koud wordt en de verwarming er dan juist helemaal mee besluit op te houden. Het wordt ons wel duidelijk dat het na zo'n 12 jaar nodig is om dingen te vervangen in een huis.

Gelukkig duurt het niet lang voor alles weer werkt zoals het moet. Saskia komt thuis als de monteur vertrekt. Zij gaat een lange wandeling maken met Kaylee. Ik kan ook niet binnen blijven, ondanks dat ik nog geen tijd heb gehad voor een douche.

Cosmo en ik gaan in de voortuin zitten. Ik heb lekkers voor hem mee en hij vermaakt zich met kleine snoepjes te vinden, die ik de tuin in gooi. Intussen lees ik meer Suske en Wiskes en Nederlandse tijdschriften. Een daarvan is Royals en ik moet aan Prins Friso denken, die vandaag zelfs Amerikaans nieuws werd, omdat hij door een lawine bedolven werd. Hopelijk komt hij daar bovenop.

Na een paar uur in de warme zon moet ik toch van mezelf de douche in. Dat is een van de dagelijkse dingen, waar ik zo zonder zou kunnen. Niet zozeer het douchen zelf, maar het haar drogen en in model brengen daarna, bah!

Rick stelt voor naar Glory Days te gaan vanavond. Saskia gaat naar een theatervoorstelling op school, waar Niall haar en Aoife heenbrengt en Rick op zal halen.

Er is een lange wachttijd voor een tafel, maar wij vinden een paar stoelen aan de bar. Ik bestel natuurlijk de Vermonter sandwich, maar die hebben ze niet vanavond. Waaat??? Dat is mijn absolute favoriet daar! Ik bestel dan maar de kiptaco's, die ook heel erg lekker zijn.

Intussen kijken we naar de basketbalwedstrijd tussen VCU en Northern Iowa. Dat is een spannende strijd, dus daar gaan we thuis mee verder. Gelukkig wint VCU en hopelijk komen ze weer zover als vorig jaar. Jammer genoeg is Kai niet zo geinteresseerd in de sport van zijn school, als Katja. Hij is meer bezig met muziek en die gaan we zondag weer horen.

Dumbarton House

Eigenlijk voel ik me helemaal niet lekker als ik wakker word. Ik heb hoofdpijn en koude rillingen en pijn in mijn nek en schouders. Ik had gisteren niet moeten schrijven dat ik nog geen pijndag had gehad, dat was natuurlijk de goden verzoeken! Het zal vast de regen, die eraan komt, zijn.

Gelukkig heeft Rick al koffie gezet en onder het genot van een paar koppen en gepocheerde eieren word ik weer een beetje mens. Na een half uur op de crosstrainer boven is de pijn in mijn spieren in ieder geval een stuk minder.

Dat is maar goed ook, want ik heb met Irene in Wsahington afgesproken. Omdat het regent heb ik aan Claudia gevraagd of ik de van op haar oprit mag parkeren. Dat kan gelukkig, dus ik hoef alleen maar over te steken naar het metrostation.

De trein staat al klaar en met een half uurtje ben ik in Metro Center. Hier moet ik overstappen op de rode lijn om naar Dupont Circle te komen. We gaan vandaag naar een van de historische huizen in Washington, die ik al jaren op mijn "te bezichtigen" lijstje heb staan. Dupont Circle is daar het dichtstbijzijnde station voor.

Dit is de eerste keer ooit dat ik bij dit station uitstap. Het heeft weer, zoals een heel aantal van de Washingtonian metrostations, een heel stijle hoge roltrap. Bovenaan staat een spreuk van Walt Whitman ingegraveerd.

Deze buurt is mij dus vrij onbekend. Het is een van de grote uitgaansbuurten in de stad en gezellig met allerlei winkels en restaurants. Opeens hoor ik mijn naam geroepen en Irene en haar man blijken met de auto te zijn. Haar man vond het weer te slecht voor ons om helemaal naar Georgetown te lopen, dus zet ons heel vriendelijk voor de deur van onze bestemming af.

Die bestemming is het laat achttiende eeuwse Dumbarton House. We betalen entree (korting met mijn AAA kaart) en kiezen dan voor de rondleiding. We zijn de enige aanwezigen, dus kunnen zo mee.

De gids blijkt een afstammeling van de eerste familie van James Nourse, die in dit huis woonde, te zijn. Ze vertelt erg interessant over hoe het leven in die tijd geweest moet zijn. Men is nog bezig het huis in de staat van toen terug te brengen.

De periode van net na de Revolutionaire Oorlog en het leven van de vroege Washingtonians (en Amerikanen) vind ik fascinerend. Het waren toch allemaal avonturiers, die de oceaan overstaken om hun geluk hier te zoeken. De Nourses waren daar duidelijk in geslaagd.

Na een half uurtje hebben we de kamers gezien. We bedanken de gids van harte en nemen afscheid. Irene's man had ook het Tudor Place nog aangeraden, dus daar lopen we in de regen heen. Intussen fotografeer ik de prachtige huizen, waar we langs lopen.

Bij het Tudor Place aangekomen blijkt de volgende rondleiding pas over twintig minuten te zijn. De gids wil, al is er verder in geen velden of wegen iemand te bekennen, absoluut niet eerder op weg. Onze magen beginnen inmiddels te rommelen, dus we besluiten niet te wachten. Dit zal met mooi weer toch een leukere bestemming zijn, want hun tuinen schijnen prachtig te zijn.

Wij lopen terug naar Connecticut Avenue en Dupont Circle. Er zijn hier legio restaurants, maar wij willen graag bij Bistrot du Coin lunchen. Dat restaurant geeft me altijd het gevoel in Parijs te zijn, inclusief de Franse bediening. We nemen allebei een lekkere tartine met gerookte zalm.

Na het eten blijven we nog een tijd doorkletsen. Jammer dat Irene meer dan de helft van het jaar in Michigan verblijft, want ik vind het wel heel gezellig met haar. Hopelijk kunnen we voor ze weer vertrekken nog eens afspreken.

Irene neemt me nog een tweedehandskledingwinkel binnen. Daar loop ik met open mond rond! Je zou denken dat het allemaal koopjes zouden zijn, maar ik zie een leuk Armani topje met het prijskaartje van bijna $300! Dat is iets wat iemand al heeft gedragen! We vinden er niets van onze gading, al is het wel leuk te kijken.

Irene woont in deze buurt, dus we nemen buiten afscheid. Ik loop terug naar de metro, waar ik toch maar een paar foto's van de roltrappen neem. Dit metrosysteem heeft ook de hoogste roltrappen in het westelijk halfrond en Dupont Circle is niet kampioen, maar ik vind het toch eng om naar beneden te gaan.

Alweer heb ik geluk, ik hoef maar twee minuten op mijn trein te wachten en bij Metro Center staat de trein naar Vienna al klaar. Die is vol, maar ik vind nog een zitplaats. Saakia sms-t of ik haar bij Alexandra op kan halen. Net voor we de tunnels ingaan kan ik terugschrijven dat dat geen probleem is.

Het is altijd weer zo'n andere wereld om in Vienna terug te keren. De drukte van de stad is hier niet. Ik haal Saskia op en daarna ook Jimmy, die nog steeds zijn auto niet mag gebruiken.

We hebben een nieuw pizza restaurant in Vienna, Extreme Pizza. Saskia en Rick willen het uitproberen. Ze hebben een goede selectie van pizza's met veel groentes, die Saskia en ik bestellen. Intussen hebben we met (Pizza Hut en Domino's niet meegeteld) vijf verschillende pizza restaurants hier, die bezorgen!

Ondanks de vervelende start van de dag werd dit er toch weer een met een ster. Ik heb nog een hele lijst van dingen, die ik in Washington wil bezoeken, maar Dumbarton House is daar eindelijk op doorgestreept.

Foto's van vandaag staan hier.

Halverwege de week en de maand

Het is alweer woensdag en het middelpunt van februari, wat vliegen de dagen toch voorbij! En dat in het midden van de winter, om de een of andere reden (waarschijnlijk het weer) voelt het dit jaar allemaal niet zo vreselijk. Ik heb ook nog steeds geen verschrikkelijke pijndag gehad dit seizoen, iets om enorm dankbaar voor te zijn!

Rick moet vandaag naar de Navy Yard in Washington en belt hoe mooi het in de stad is. Het is dan ook echt weer zo'n prachtige dag met felblauwe luchten. Ik kan me er niet toe zetten weer naar de sportschool met het psychiatrisch geval te gaan.

In plaats daarvan zet ik Chopped op en doe twee Max Capacity routines achter elkaar. Daarna lijn ik Cosmo aan en neem hem mee voor een superlange wandeling. Ik kies een heuvelachtige route en ren de heuvels af voor extra inspanning.

Onderweg let ik op de tuinen en vallen me een aantal dingen op. Sommige mensen hebben zeer interessante dingen in hun tuin. Eentje allerlei speeltjes en een blauwe olifant in de boom. Een ander is kennelijk gek op flamingo's. Hun brievenbus is er een en er staat een rijtje plastic roze vogels in hun voortuin. Mooi vind ik de tuinen, waar meer krokusjes dan gras te zien zijn.

Overal bloeien de krokussen nu en ik zie ook heel wat narcissen al. Ik kan er niet over uit hoe vroeg dat is. Hopelijk betekent dat niet dat de kersenbloesems ook heel vroeg gaan zijn, want die wil ik voor eind maart bestellen. Intussen geniet ik van het beetje kleur in de natuur en ben helemaal blij als ik een paar cardinaaltjes hun paringsliedje hoor zingen.

Mijn route voert ons een stuk over het W&OD pad, waar ik twee prachtige roodstaart haviken vlak boven ons zie. Door de zon zijn hun staarten ook echt rood, ze doen hun naam eer aan. Helaas heb ik geen goede camera mee, dus geen foto's.


Na zo'n anderhalf uur en al mijn FitBit doelen bereikt, ben ik weer thuis. Petra heeft me vorige week weer aan de cottage cheese gekregen, dus ik maak dat en een salade als lunch. Dan is het wachten tot ik naar de tandarts "mag".

Maandag trok ik eindelijk de stoute schoenen aan en belde de tandarts, waar ik vroeger heenging en Rick, Katja en Kai nog steeds. Ze bleken voor vanmiddag nog een opening te hebben. Ik ben trots op mezelf dat ik die aannam en niet weer veranderde.

Als een langverloren schaap word ik binnengehaald. Het werk aan mijn gebit (veel!) dat Dr. Burch heeft gedaan wordt enorm bewonderd. Jammer, dat Dr. Burch ons toch echt te duur werd, want dat hij een goede tandarts is staat buiten kijf. In ieder geval slaag ik voor alle "testen", orale kanker heb ik gelukkig ook niet en na drie kwartier sta ik weer buiten.

Tegelijk met Saskia, die haar "mentie" had vandaag, kom ik weer thuis. Zij wil graag naar de sportschool en er ook heen rijden. Ze is vastbesloten zo snel mogelijk haar rijbewijs te halen, maar Rick en ik hebben daar nog onze bedenkingen bij.

In ieder geval is Saskia niet aan de van gewend, dus ik houd regelmatig mijn adem in. Wat mij betreft heeft ze nog vele uren oefenrijden nodig voor ik haar alleen achter het stuur zie. Daar is Saskia het gelukkig ook mee eens. We moeten meer tijd vinden om haar les te geven.

Rick neemt avondeten mee van Sunflower, het vegetarische restaurant van Vienna. Hun General Tso's surprise vinden we allemaal lekker, zelfs Rick de vleeseter. Als dessert hebben we een door mij meegebrachte Leonidas bonbon. Wat zijn die toch heerlijk!


Als bloglezers mogen jullie "genieten" van mijn experimenten met bloemenfotografie

Happy Valentine's Day!

Met een zak vol verrassingen voor Jimmy vertrekt Saskia naar school. Wij hebben voor haar ook een kaart en een doosje chocolade, waar ze erg blij mee is. De twee oudsten hebben we ook een kaart met wat lekkers gestuurd.

Rick en ik wachten met onze kaarten en cadeautjes tot vanavond. Ik vind Valentijnsdag altijd zo'n vrolijke dag in het midden van de grijze winter. Al dat rood en bloemen maken het zo gezellig!

Voor ik naar de sportschool vertrek moet ik het mooie tulpen en irissen boeket op de gevoelige plaat vastleggen. Rick heeft helemaal goed gekozen, want ik ben geen grote rozenfan, maar deze bloemen vind ik schitterend!


Vandaag heb ik als sportroutine zeker ook de Stairmaster op het programma staan. Die staat helemaal achterin de zaal naast het raam. Tot mijn verbazing komt de vrouw, waar ik gisteren over schreef, naast mij dat raam opendoen. Ze mompelt wat dat het zo "sticky" is hierbinnen. Haar gezicht is helemaal wit van een soort creme. Het lijkt wel of ze een masker draagt!

Laf als ik ben laat ik haar het raam op een kier zetten, al is het flink koud buiten en krijg ik kippenvel in mijn t-shirt met korte mouwen. Ik zet de Stairmaster maar op een hoge snelheid in de hoop snel warm te worden.

De vrouw gaat op een fiets zitten, die nota bene ver van het raam verwijderd is. Zo'n tien minuten later komt ze weer naar "mijn" raam en wil het dit keer wagenwijd openzetten. Dat wordt me toch echt te gortig en andere sporters duidelijk ook.

De man, die op de roeimachine naast mij zit, draagt haar op het raam helemaal te sluiten. "Maar het is zo sticky hier", protesteert ze luid. Dan zegt die man wat een aantal bloglezers in de reacties op gisteren al zeiden: "Ga dan buiten sporten!"

Boos loopt de vrouw weg om op een loopband helemaal aan de andere kant van de zaal te gaan lopen. Daar had zij de "frisse" lucht van ons raam absoluut niet gevoeld. Over fris gesproken, ze draagt dezelfde kleding als gisteren, dat lijkt mij nou erg onfris!

Na een half uur intervals op de Stairmaster doe ik het tweede half uur op de crosstrainer. Inmiddels is de zon ook weer tevoorschijn gekomen en wil ik eigenlijk met Cosmo gaan wandelen. Net op tijd herinner ik me echter dat de monteur voor de verwarming vanmiddag zou komen.

De verwarming viel dit weekend de hele tijd uit, natuurlijk net op de koudste dagen. Rick heeft de afspraak gemaakt en zei dat wij de eerste afspraak van de middag zouden zijn. Ik durf er dus niet meer met Cosmo op uit.

Hun middag begint echter wel laat, want pas om half drie komt de monteur aanbellen. Het beloofde telefoontje om zijn naderende aankomst aan te kondigen bleef ook uit. Hij heeft al gauw door dat er een nieuw paneel moet komen en dat moet besteld worden. Binnenkort zal ik dus weer een middag moeten wachten.

Gelukkig heb ik de wachttijd nuttig besteed door mijn reeds geboekte rondleidingen voor het komende jaar in een Excel bestand in te voeren. Tot mijn verbazing zijn het er al tien! Dat gaat lekker, de eerste staat op het moment voor 22 maart geboekt.

Saskia en Jimmy komen uit school, zij met een boeket rode rozen en een enorm rood hart met chocolaatjes. De tortelduifjes gaan vanavond samen een Valentijnsmaaltijd koken hier.

Rick komt lekker vroeg thuis. Hij is heel blij met de dvd, die ik voor hem heb. Natuurlijk verwent hij mij weer schromelijk! Hij heeft een penguin voor mij gemaakt bij Build A Bear en die heeft een klein doosje bij zich. Daar zit een schattig ringetje met een diamantje in de vorm van een hartje in! Het past me nog precies ook.



Oef, minder om mijn vinger zo close up te zien, maar de ring is mooi

Eigenlijk zouden we het etentje zaterdagavond ook ons Valentijns diner maken. Maar dat vond Rick toch saai, dus hij heeft gisteravond nog een reservering weten te maken bij Sea Pearl.

Het wordt een heerlijke en gezellige maaltijd. We beginnen met een kir royal, ons feestdrankje dat ze bij het Spaanse restaurant niet hadden. Daarna delen we heel lekkere lichte "loempia's" met groentes en garnalen en krab. Als hoofdgerecht heb ik gamba's kung pao, want met edamame en pinda's wordt geserveerd en lekker pittig is. Ricks filet mignon smaakt hem ook goed.


Rick met zijn kir royal (hij heeft zelfs een halo, hi hi)

Rick haalt me over dessert te nemen. Ik kies het appeltaartje met caramelijs en hij de "chocolade" doos met donkere chocolademousse. Ik proef beiden, maar laat het merendeel aan Rick. Voor mij is een paar hapjes zoet meestal genoeg.


Het was zo weer een heel leuke Valentijnsdag! Ik ben benieuwd naar Katja's verhalen, want die zou uitgaan met "haar" politieagent. Saskia vertelt hoe Jimmy haar bloemen en chocolaatjes haar klas binnen had gesmokkeld. Het doet me denken aan mijn eerste Valentijnsdagen hier. Ik kreeg ieder jaar wel een boeket of kaart van anonieme bewonderaars. Van sommigen weet ik nu nog niet van wie ze waren!