Ons pleintje nu:

maandag, augustus 29, 2016

Een gezellige, maar weer hete, rondleiding

Om de een of andere reden hebben Rick en ik allebei verschrikkelijk slecht geslapen.  We konden geen van beiden in slaap vallen en hielden elkaar eigenlijk wakker met ons gedraai.  Ik heb weleens een artikel gelezen dat mensen niet in een bed zouden moeten slapen, want dat belemmert nachtrust, en dat was vannacht zeker het geval voor ons!

Natuurlijk val ik pas tegen de ochtend wel in een slaap vol dromen en ik ben blij dat ik mijn wekker extra vroeg heb gezet, want ik geef mezelf twee keer tien minuten langer.  Om half acht moet ik er echt aan geloven en gelukkig wekt de douche me wat.

Rick heeft al koffie gezet en ik maak roerei met tomaatjes en ham als ontbijt voor ons.  Dan brengt Rick me naar de metro en de trein komt net aanrijden.  Ik ben al om negen uur bij het Smithsonian station.  Ik heb dus nog een half uur voor we afgesproken hebben.

Dat is natuurlijk perfect om wat Pokemon Go te spelen.  Er zijn zoveel Pokestops hier en ook meer ongewone Pokemon. Om half tien ben ik op de afgesproken plek, maar ik zie niemand, die een Belgisch koppel zou kunnen zijn.


D. en C. komen met de trein uit New York en al gauw belt D. dat ze vertraging hadden.  Ik raad ze aan een taxi te nemen, want de metro kan lang duren van het station.  Een kwartiertje later komen ze voorrijden en maken we kennis.

Het belooft weer een heel warme dag te worden, ongewoon voor laat augustus.  Nu is het nog te doen en staat er ook een briesje dat ietwat afkoelt.  Het is ook prachtig zonnig weer en de vochtigheid valt mee, maar de zon is hier gewoon zo sterk.  In de schaduw is het heerlijk dus ik loop van schaduwplek naar schaduwplek.

Leuk is dat mensen, die ik vorig jaar heb rondgeleid, mij aan hen hebben aangeraden.  Mond tot mond reclame is al vaker gebeurd en voor mij het grootste compliment.  Dat betekent dat de anderen mijn rondleiding echt de moeite waard vonden.

We lopen via het Washington Monument dat tot minstens half september gesloten is vanwege lift problemen naar het Tweede Wereldoorlog Monument.  Het is te merken dat de Amerikanen vrijwel allemaal terug naar school zijn.  Ik hoor voornamelijk vreemde talen om ons heen.  Vorig jaar hadden we 19 miljoen Amerikaanse toeristen en bijna 3 miljoen buitenlandse bezoekers in de stad!
Bij het Vietnam Memorial is het rustig, maar zoals altijd is het Lincoln Memorial het drukst.  Mijn gezelschap geniet duidelijk van al het moois en is het er over eens dat ze eigenlijk te lang in New York hebben geboekt en beter ook in Washington wat langer door hadden gebracht. Ik vind het natuurlijk altijd heel leuk als mensen zo van "mijn" stad genieten.

Na het Koreaanse oorlogsmonument steken we over naar het Tidal Basin en de drie monumenten daar. Het Martin Luther King Jr. Memorial heeft delen van zijn speeches aan weerszijden van de "Berg van de Wanhoop" uit zijn I Have A Dream speech.  Je loopt het monument door die "berg" binnen.  De spreuken zijn weer heel actueel tegenwoordig, net als die bij het FDR monument.

Bij dat laatste bel ik Mark bij de Old Ebbitt Grill dat we waarschijnlijk wat later zullen zijn en verschuif onze reservering naar kwart voor een.  Dat vindt hij gelukkig prima.  Het is wel heel fijn zo'n bekende te hebben bij het drukke restaurant.

Na het Jefferson Memorial lopen we kennelijk opeens een stuk sneller en hebben nog tijd om de achterkant van het Witte Huis te bekijken.  Dan lopen we naar het restaurant waar het voor de verandering eens niet idioot druk is.  Mark begroet ons dan ook zodra we binnenlopen en heeft meteen een tafeltje voor ons.

Eigenlijk hoef ik het menu niet eens in te kijken.  Op deze hete dagen heb ik twee keuzes, de hummus of de caprese salade.  Vandaag wordt het de laatste.  C. neemt de biefstuk en D. de zalmburger, die ik ook vaak lekker vind.  Zij hebben nog koffie toe, maar ik heb genoeg aan mijn Arnold Palmer (half ijsthee, half lemonade).

Als we klaar zijn voelt het weer alsof we een oven ingaan als we naar buiten stappen.  Anderen merken het ook op.  Tijdens de lunch hebben D. en C. al besloten dat ze de metro van het Witte Huis naar het Capitool willen nemen.  Vooral ook omdat C. knieproblemen heeft en die begint op te spelen.

We bekijken dus de voorkant van het Witte Huis en nadat ik er wat leuke feitjes over heb verteld lopen we naar het Kerkje van de Presidenten.  Dat is zo anders dan welke kerk in Europa ook en mensen vinden het interessant te zien waar de presidenten dan zitten e.d.  Het is iets uit de route voor de gewoonlijke rondleiding, maar voegt wat toe als men de metro wil nemen.

Na Smartrip kaarten voor D. en C. gekocht te hebben lopen we het perron op.  Ook de metro hier is heel anders dan de subway in New York.  Sowieso een stuk schoner en de stations hebben allemaal dezelfde interessante architectuur.

We nemen de eerstkomende trein, een Silver lijn, en stappen bij Capitol South weer uit.  Bij de voorkant van het Capitool vertel ik over de geschiedenis van het gebouw en het regeringsstelsel van de VS.

Dan lopen we naar de Library of Congress en onderweg vertel ik ook wat over het Hooggerechtshof naast dat gebouw.  Met C.'s knieproblemen besluiten we in de Library of Congress de lift te nemen en gaan dus beneden naar binnen.

Daar "piep" ik voor het eerst ooit als ik door het poortje loop.  Ik heb echter niets "pieperigs" aan en word met een staaf gecheckt.  Die piept bij mijn Band, vreemd, dat gebeurde nooit eerder.  Gelukkig mag ik daarna gewoon door.

We bekijken al het moois in dit gebouw wat nooit verveelt.  Als laatste de eerste kaart van het nieuwe land, de Verenigde Staten, uit 1784.  Niet alleen is het bijzonder dat men in die tijd zulke vrij precieze kaarten kon maken, maar ook laat het weer zien dat dit land uit dertien colonieen zo groot is geworden.

Buiten nemen we afscheid.  Zij hebben nog een aantal uren voor hun trein vertrekt en ik raad hen aan het American History museum te bezoeken.  De tentoonstellingen daar vind je nergens anders ter wereld, want ze zijn typisch Amerikaans.  Mijn favorieten zijn de Presidenten, de jurken van de First Ladies en de Star Spangled Banner.

Na hen de weg naar de metro weer te hebben gewezen ga ik nog even Pokemon Go spelen.  Eerder vandaag was er duidelijk iets gaande bij het Franklin D. Roosevelt memorial.  Daar waren tientallen spelers aanwezig. 

Het leuke aan dit spel vind ik de ongewone dingen, die je ermee vindt. Ik vind de hoeksteen van de Library of Congress bijvoorbeeld en ik heb nog nooit voor het modernere Madison gebouw langsgelopen waar allerlei boeken naar beneden vallen.  Ik vind nieuwe fonteinen en meer voor ik de metro inga.

Opeens doen mijn rechtervoet en -enkel weer erge pijn.  Ik hoop dat de rust in de trein dat gaat helpen, maar helaas.  De pijn is alsof er messen in steken en ik zie niet hoe ik nog naar huis kan lopen ermee.

Rick is nog op zijn werk dus er zit niets anders op, ik neem een taxi.  Ik krijg een aardige chauffeur, die het al vijfendertig jaar doet en Uber duidelijk vreselijk vindt.  Ik voel me wat schuldig dat we die service toch wel vaak gebruiken, maar het is nu eenmaal zo makkelijk. Vooral voor mij, die niet in het donker kan rijden, een bevrijding in de winter.

Tot mijn verrassing komt Saskia opeens binnenlopen.  Zij heeft haar vriendje hier duidelijk gemist en na even bijkletsen vertrekt ze om hem te gaan zien.  Zo krijgen wij haar ook regelmatig te zien.

Rick komt thuis met de mededeling dat hij vanavond nog Saskia's auto gaat kopen.  Hij wil het risico niet lopen dat die opeens verkocht is terwijl hij perfect is voor haar.  Ik zou zo meegaan om te helpen, maar kan niet in het donker rijden.

Eerst maken we avondeten.  Ik heb de komkommersalade al klaar en Rick grilt de sate terwijl ik de pindasaus en bruine rijst opwarm.  We hebben gisteren bij Whole Foods ook "Texas caviaar" gekocht, bonen met paprika's, erg lekker.  Het smaakt allemaal zeer goed.

Rick vertrekt naar de garage en een paar uur later neemt Saskia een Uber om haar auto op te halen.  Ze boft toch maar met zo'n vader! Ik zou haar gezegd hebben mee te komen, want al het gedoe om een auto te kopen is saai en langdurig. 

Maar ik heb het aan Rick overgelaten dus zeg niets. In ieder geval kan Saskia op tijd haar huurauto inleveren en weer haar eigen wielen hebben. Hoe we dat gaan doen valt nog even te bezien, want haar nieuwe auto moet op de een of andere manier naar Richmond komen. (Net voor ik naar bed ga, het is bijna elf uur en ze zijn nog niet terug, arme Rick!)

zondag, augustus 28, 2016

Lekker genieten van de zomer, zolang het nog kan

Rick slaapt lang en ik ben al eerder wakker, maar kan mezelf er niet toe zetten op te staan.  Pas na negenen staan we op. Op het deck zijn maar liefst drie eekhoorns aanwezig, die Cosmo maar al te graag wegjaagt.  Daarna vindt hij iets onder de verrotte planken van het speelhuis dat we eigenlijk allang hadden moeten verwijderen.  Denkelijk zijn het chipmunks, die Cosmo natuurlijk te snel af zijn.

We halen ontbijt van Starbucks waar ze mijn favoriete suikervrije caramelsiroop niet meer hebben. Dan maar hazelnoot in mijn ijs-americano.  Ook hebben ze geen spinazie foldover, maar wel iets nieuws, Bantam bagels. Het zijn bagel bolletjes gevuld met cream cheese, ik neem er twee van en ze zijn heerlijk!


Thuis genieten we er buiten van en dan moet ik moed verzamelen om te gaan sporten.  Aangezien Sharon op vakantie is moet ik van mezelf een gewichten routine doen.  Gelukkig heb ik er een in mijn hoofd en met de tv aan gaat het allemaal best snel.  Na een half uurtje zijn alle spiergroepen aan bod gekomen.

De elliptical roept daarna mijn naam en ik kan die niet negeren.  Ik doe nog drie kwartier cardio en geef mezelf dan een denkbeeldig schouderklopje, want ik stond op het punt om vandaag niet te sporten.  Maar ja, ik heb veel pijn en weet dat die beweging gek genoeg helpt.  Ook nu is dat weer het geval.

Rick is intussen een aanval begonnen op de colonne mieren, die via een opening ergens, onvindbaar voor ons, onze keuken onveilig maken.  Het is werkelijk erg en volgens hem heeft hij al honderden mieren opgezogen.  Het was een week of wat geleden al zo erg dat Saskia een stel donuts weg moest gooien omdat de mieren ze gevonden hadden.

Het is een beetje dweilen met de kraan open, want iedere keer als Rick stofzuigt verschijnen er weer meer mieren.  Rick is dan ook zeer gefrustreerd als we lunch gaan halen.  Tot nu toe winnen de mieren het gevecht.  Vanmiddag gaat hij dan ook mierenvallen kopen en ik druk hem op het hart die weg te houden van Cosmo en Snickers!

Rick haalt een wrap van Mike's Subs, maar ik heb liever een salade van Chop't.  Die bak vol groentes en kaas crisps met een lekkere sriracha tzatziki (hoe is dat voor ongewone dubbele medeklinkers?) dressing gaat er thuis goed in. 

Het is heerlijk zomers weer, een graad of 32 en niet zo vochtig.  Ik maak me klaar voor het zwembad, maar Rick wil de Kia garages langs om te zien wat het aanbod aan tweedehands Souls is.  Hij vindt een aantal goede auto's voor redelijke prijzen, alleen is Saskia niet blij met de kleur.  We hebben het geld van de verzekering ook nog niet dus ze heeft even de tijd om aan het idee te wennen.

Bij het zwembad vind ik een open parasol en ga na een duik in het koele water op een ligstoel in de schaduw liggen.  Ik open mijn Duolingo app weer eens en begin met Frans.  Tijd om mijn talen wat bij te spijkeren nu we half oktober weer naar Europa gaan.

Als een van de zwembanen vrijkomt neem ik mijn vinnen en ga baantjes trekken.  Vandaag lukt het me er dertig te doen, 750 meter dus.  Ik hoop deze zomer nog tot een kilometer te komen. Misschien morgen, anders volgend weekend.

Rick komt terug van zijn auto jacht en samen genieten we van het water en de warme lucht.  We bespreken ook waar we willen eten en dat wordt Greenhouse Bistro.  Daar hebben ze een gezellig terras en de voorkant van het restaurant kan op zijn Frans helemaal open, zodat het lijkt of je toch binnen zit.

Eigenlijk hoef ik het menu niet in te kijken.  Ik wil de bucatini (een soort buisjes pasta) gemaakt met inktvis inkt in tomatensaus met gamba's en druiftomaatjes. Rick neemt de zalm sandwich, die mijn tweede keuze zou zijn.  Emily, onze Engelse serveerster, is heel attent en het smaakt allemaal zeer goed.

Deze enorme bald faced hornet noemen Rick en ik George. Hij koelt zijn kop aan mijn waterglas (niet goed te zien, maar tenminste twee keer zo groot als een wesp)

Rick heeft nog wel zin in profiteroles als dessert.  Dan neem ik wel het kaasplankje met prosciutto,  want dat ziet er heerlijk uit.  Dat is het ook!  Vooral van de superzachte geitenkaas had ik meer gewild.  Toch is het me teveel en ik neem de helft mee naar huis. 

Op de terugweg laat Rick me allerlei Pokeballen vangen bij de verschillende Pokestops in Vienna.  We leren er ook allerlei nieuwe dingen van.  Zo staat er een permanente menorah, die ons nooit is opgevallen, en een kleine Eiffeltoren ergens, die we niet eens kunnen vinden. Het blijft een grappig spel.

Zondag

Al had ik me voorgenomen vanochtend vroeger op te staan, het loopt weer tegen negenen als Rick en ik lui ons bed uitkomen. We halen ijskoffies van Starbucks bij een ander filiaal dan gisteren.  Hier hebben ze nog wel suikervrije caramelsiroop en de overheerlijke spinazie foldover.

Op weg naar huis steekt een hele familie hert de straat vlak voor onze auto over.  Ik blijf dat zo bijzonder vinden, midden in het stedelijk gebied. Er zit een echte bambi bij met stippels, zo lief!

Na ontbijt en koffie begeef ik me naar boven voor een uur op de elliptical.  Rick gaat fietsen en ik zou graag meegaan, maar mijn schouders en nek doen veel pijn en dat wordt op de fiets enkel erger. Het uur op de elliptical gaat snel met kijken naar Mexico Life waar mensen huizen in Mexico zoeken.  Ik heb meteen zin erheen te gaan!

Als Rick terugkomt stelt hij voor lunch te gaan eten bij Moby Dick.  Dit is een van de vele kabob restaurants in de omgeving.  We bestellen dan ook ieder een kabob, Rick biefstuk, ik kip, met een Griekse salade.  We gebruiken de tzatziki erbij als dressing en smullen er op hun terrasje van.

Intussen zie ik dat er een Pikachu pokemon in de buurt is.  Ik loop dus en Rick rijdt naar Harris Teeter, de grote supermarkt vlakbij, waar we boodschappen hopen te doen.  Helaas, Pikachu verdwijnt weer voor ik hem kan vangen.  Harris Teeter is ook een grote teleurstelling, ze hebben er nauwelijks vers vlees en we nemen enkel wat pakjes rijst mee uiteindelijk.

Dan maar weer eens naar Whole Foods.  Daar halen we avondeten voor vanavond en morgenavond.  Rick mag weer grilmeester spelen met dit lekker zomerse weer (hoewel het morgen in de stad weer erg heet zal zijn voor een rondleiding).

De middag ligt nog voor ons open en we gaan die aan het zwembad liggend besteden.  Wat zal ik dit volgende week weer missen nadat het maandag 5 september sluit voor het seizoen.  Ik krijg wel het gevoel dat we er dit jaar meer gebruik van hebben gemaakt dan andere jaren.

Mijn voorgenomen veertig baantjes zwem ik niet, want ik heb een vervelende hoofdpijn, die maar niet weg wil gaan.  Het blijft dus bij een paar koele dips en op de ligstoel mijn boek uitlezen.  Ik kan iedereen de "Out of Time" serie van Monique Martin van harte aanraden.  Dit tiende boek speelt tijdens de Revolutionaire oorlog en is zoals altijd weer spannend.

Tegen vijven lopen we terug naar huis.  Daar zie ik dat iemand een "lure" op de kerk achter ons huis heeft gedaan waar dus meer Pokemon op afkomen.  Ik loop er even heen en ben verrast buurvrouw Jeanine er ook te zien.  Zij blijkt ook Pokemon Go te spelen, zo grappig!  Mijn doel voor vandaag, niveau 20 bereiken, lukt ook.

Thuis is Rick bezig met de biefstukken, voor mij een prachtige filet mignon.  Ik maak intussen de tomatensalade en maak de maiskolven schoon.  Het wordt een heerlijk maaltje, alweer buiten genoten.

Het weekend ging weer veel te snel voorbij!  We zien een drukke en afwisselende werkweek  tegemoet dus zullen bijtijds ons bed opzoeken.

vrijdag, augustus 26, 2016

Een heerlijke ontspannende dag

Soms krijg ik zo'n vakantiegevoel in de zomer. Zo ook vandaag als de zon weer vrolijk onder de lamellen doorschijnt.  Cosmo heeft naast me op bed geslapen en is blij dat we opstaan.

Meteen gooi ik de achterdeur open en geniet van de kleuren buiten. Toch jammer dat de zomer altijd zo voorbij vliegt.  Aan sommige bomen zie ik al de lichte verkleuringen, die de herfst inluiden.  Met een vette kop koffie en een ontbijt burrito, die ik bij Whole Foods heb gevonden maar niet voor herhaling vatbaar is, gaan we op het deck zitten.

Voor we naar buiten lopen zien we een van de eekhoorns hard proberen het vogelvoer te bereiken (lukt niet)

Er staat vandaag helemaal niets op mijn programma, maar er moet natuurlijk gesport worden.  Ik besluit naar Anytime Fitness te gaan en daar een uur op de ARC trainer cardio te doen.  Er zijn weer een aantal bekenden en we kletsen wat.  Twee dames zijn in de tachtig en nog iedere dag flink aan het sporten.  Zo hoop ik ook te zijn tegen die tijd!
Op de terugweg rijd ik nog even langs de oudste boom in Vienna, 336 jaar oud

Thuis lijn ik Cosmo aan, die er ondanks de hitte wel zin in heeft vandaag.  Ik heb ook het idee dat hij het zelf lekker vindt dat hij zoveel minder haar heeft.  Het is niet goed om honden met een dubbele vacht te scheren, maar al het losse haar weghalen is natuurlijk wel aan te raden.  Het was zo druk de afgelopen weken en ik voel me wat schuldig dat ik het niet eerder heb laten doen.

Een echte zonnebloem tijdens onze wandeling.                                                             .
Het is nationale hondendag hier en Cosmo kreeg een snoepje dat hij duidelijk erg lekker vond

Lunch bestel ik van Panera, een BLT met avocado op peper focaccia brood.  Deze heb ik nog niet eerder geprobeerd en ik vind het erg lekker.  Deze houd ik erin. De eerlijkheid gebied me te schrijven dat ik dit broodje zelf heb gecreeerd. Op het menu zit er ook kalkoenborst en mayonnaise op en is het zuurdeegbrood, geen focaccia.  Dat is het fijne van Panera, je kunt je eigen broodjes creeren met hun ingredienten.

Dit weer roept gewoon om het zwembad en daar loop ik meteen na de lunch dan ook heen.  Ik zoek een stoel onder een parasol uit en heb het zo warm dat ik direct in het zwembad spring.  Het water is koel, maar niet koud en ik ben helemaal blij dat ik straks dan lekker baantjes kan trekken.

Vooralsnog zijn de banen bezet, een ervan met een zwemleraar, die een klein jongetje allerlei bevelen geeft.  Op een manier waar een drilsergeant trots op zou zijn.  Ik schat het jong niet ouder dan acht jaar. Als ik de moeder was zou ik niet willen dat iemand zo tegen mijn kind sprak, maar de moeder is nergens te bekennen. 

Na een uur is het zusje van het jongetje aan de beurt en daar is de man wel heel rustig en geduldig mee.  Ik heb zo met dat jochie te doen, hoewel hij de bevelen allemaal gedwee uitvoerde,  dat ik bijna met zijn moeder ga praten.  Aangezien het jongetje verder niet aangedaan lijkt laat ik het maar zitten.

Eindelijk komt er een baan vrij en ik doe mijn zwemvinnen aan.  Het is heerlijk ontspannend zwemmen.  Ik trek 22 baantjes en dan voel ik mijn schouders en nek helaas want ik zou nog door willen gaan.  Ach, 550 meter is ook best goed. 
Drogen na afloop

Tegen half zes ga ik huiswaarts en maak me klaar voor mijn "date" met mezelf.  Ik heb om half zeven een stoel aan de sushi bar bij Sushi Yoshi gereserveerd.  Als een oude bekende word ik begroet.  Ik bestel een heel aantal soorten vis sashimi en een handrol met soft shell krab. 

Het wordt weer als een kunstwerkje geserveerd en trekt de aandacht van de anderen aan de sushi bar.  Vooral mijn gefrituurde garnalenkopjes en de baby octopus maken dat ik de stempel van "adventurous eater" krijg.  Dat is een van de redenen waarom ik dit restaurant zo waardeer, andere Japanse restaurant hebben dat soort exotische dingen niet op het menu.

Na een heerlijk maal rijd ik huiswaarts en wacht tot Rick weer landt uit Raleigh.  We gaan een rustig weekend tegemoet, het een na laatste dat het zwembad geopend is. Ook zal het weer heel warm worden dus hopelijk lukt het inderdaad te gaan zwemmen.

donderdag, augustus 25, 2016

Een beetje een luierdagje

Rick komt al vroeg afscheid nemen, want hij vliegt vandaag naar Raleigh, North Carolina.  Ik moet zeggen, het is wel heel stil alleen thuis met maar een hond en een kat!  Echt wel weer even wennen.

Zelfs als Saskia nog sliep, ze was toch aanwezig.  Zij begint vandaag aan haar nieuwe schooljaar en haar eerste vak is Africana studies.  Ze schrijft later het heel interessant te vinden.  Kai en Bea zijn in Venetie en Katja en Kevin net terug van een reisje naar de Finger Lakes in New York en Niagara Falls.  We "kletsen" allemaal een beetje bij in onze Facebook groep.

Intussen maak ik een ontbijtquesadilla in de magnetron en met een kop koffie ga ik op het deck genieten.  Zin in binnen sporten heb ik helemaal niet, maar ik heb teveel pijn om niet te bewegen.  Ik besluit op de pas te "rennen" op het deck.  De achtertuin is zo'n oase op het moment met de vele vogels, vlinders, eekhoorns en andere dieren.


Als ik zo'n achtduizend stappen bijeen heb lijn ik Cosmo aan voor een wandeling door de buurt.  Het is wel warmer en ook vochtiger dan de afgelopen dagen, want we beginnen vandaag aan hittegolf nummer drie deze zomer.  Dit is de warmste zomer in jaren en ik zal volgende week weer transpirerend door de stad lopen, vrees ik.

Cosmo heeft er dan ook niet zo heel lang zin in, maar ik haal tenminste mijn stappendoel. Bij Whole Foods haal ik wat boodschapjes en daar zijn ook een paar Pokestops in de buurt. Ik loop daar dus ook nog even rond.  Dat Pokemon Go is inderdaad wel goed voor extra stappen!
Voor de lunch heb ik enorm zin in een broodje gerookte zalm.  Bij Sweet Leaf is het echter zo druk dat er geen parkeerplek is.  Zin om te wachten heb ik niet en eigenlijk heb ik ook meer trek in mijn favoriete Nova lox (een soort zalm) en cream cheese bagel.  Ik haal die bij Manhattan Bagel.
In gezelschap van Cosmo en Snickers peuzel ik het op. Beiden doen hun best een hapje te krijgen, maar ik deel dit keer niet!  Snickers bedelt soms beter dan een hond en geeft al spinnend allerlei liefhebbende kopjes.  Jammer genoeg voor hem heeft hij geen succes.

Rick belt dat Saskia's auto inderdaad total loss is verklaard.  Ik had haar daar al op voorbereid gelukkig, want dat is toch best een schok herinner ik me van mijn vorige van.  We zullen dit weekend dus op zoek moeten naar een tweedehands Kia Soul voor haar.  Balen, want we zullen natuurlijk wel geld bij moeten leggen.

Er is niet genoeg tijd (vind ik) om naar het zwembad te gaan dus ik besluit een paar uur lui in mijn schommelstoel te gaan lezen.  Een diet Coke erbij en het is genieten.  Wat ben ik blij met die stoel!

Om kwart voor drie komt Lisa om mij een broodnodige massage te geven.  De afgelopen paar dagen vooral heb ik weer veel pijn. Lisa vindt inderdaad weer heel wat pijnlijke knopen.  Ik vind haar nog steeds een heel fijne masseuse, want al gaat ze diep ik heb nooit het gevoel van de tafel te willen springen.

Als Lisa vertrokken is was ik de olie van me af en rijd naar het Mosaic District.  Hier is het vol Pokemon Go spelers en ik weet ook waarom.  Niet alleen doen mensen "lures" op de Pokestops hier, er komen ook zeldzame Pokemon op af. Vandaag vang ik een Ponyta, een mooie vind ik die.
Het Mosaic District is zo gezellig en heeft een gigantisch tv scherm waar wij twee jaar geleden de World Cup wedstrijden op keken

Mijn maag knort en ik ben hier om Vietnamees te gaan eten bij Four Sisters.  Als Rick er niet is neem ik mijn kans meteen waar.  Ze kennen mij hier dan ook al en weten dat ik aan de bar wil eten.  Ik begin met de loempiaatjes en dan de vis en groentes in rijstpapier crepes.  Zoals altijd is het smullen geblazen.

Thuis wachten Cosmo en Snickers me op.  Cosmo "helpt" met het buiten zetten van de vuilnis en dan gaan de voeten omhoog en mijn kookshows waar Rick niet van houdt aan.  Ik maak er het beste van al vind ik het maar saai zo alleen.  Gelukkig komt hij laat morgenavond alweer terug.

woensdag, augustus 24, 2016

Cosmo weer helemaal mooi

Het is alweer woensdag, deze eerste "vrije" (lees toerloze) week in meer dan een maand vliegt voorbij.  Als ik mijn telefoon pak lees ik allerlei berichtjes over de aardbeving in Italie waar Kai zich natuurlijk op het moment bevindt.  Gauw verzekeren we er ons van dat zij okay zijn. Gelukkig zitten ze een stuk ten noorden van het epicentrum en hebben ze de bevingen zelfs niet gevoeld.

Rick vertrekt naar zijn werk en ik ga buiten in het zonnetje zitten. Het is ongewoon koel 's ochtends en heerlijk vertoeven op het deck. Ik rooster een paar wafels en geniet van een paar koppen DE koffie.  Haast heb ik niet, want ik heb pas om tien uur een afspraak.


Die is bij Pet Spaw om Cosmo een kapbeurt te laten geven.  Dat is heel hard nodig, hij heeft een aantal matten die ik er met geen kammen uit krijg.  Hier doen ze het altijd heel goed en ze zijn superlief voor de honden.

Anytime Fitness ligt boven de Pet Spaw dus het wordt het perfecte gebruik van mijn tijd om mijn cardio daar te doen.  Ik heb er helemaal geen zin in, maar breng toch de zelfdiscipline weer op om een uur op de ARC trainer te "rennen".

Dan is Cosmo nog niet klaar dus ik pak mijn Pokemon Go spel en ga een stuk door ons stadje lopen.  De Pokestops zijn soms bekende locaties, maar ik leer er ook nieuwe dingen door.  Zo wist ik niet dat wij een vrijmetselaars lokaal in Vienna hebben.

Rond half twaalf heb ik nog niets vernomen en ga eens kijken hoe het met Cosmo staat.  Ze zijn nog hard aan hem bezig en zeggen nog zo'n twintig minuten nodig te hebben.  Dat loont dan niet voor mij om naar huis te gaan dus ik loop nog wat verder en ga af en toe op een bankje van het mooie weer genieten.

De twintig minuten worden een uur en nu maak ik me zorgen dat mijn van langer dan twee uur geparkeerd staat.  De Vienna politie kan heel vervelend zijn met parkeerbonnen.  Ik loop dus terug en gelukkig zie ik geen papier onder mijn ruitenwisser.

Cosmo wordt nog drooggeblazen in een bench, maar als hij mij ziet begint hij te piepen en probeert te ontsnappen.  Gelukkig is hij vrijwel droog en ziet er als een showhond uit!  Hij lijkt ook een stuk dunner en zijn vacht is lekker zacht.  Het was echt nodig!

Gisteravond zagen we dat District Dumplings is geopend.  Ik ben dol op dumplings dus wil die voor de lunch gaan proberen.  De recensies op Yelp zijn goed, maar ik ben verbaasd dat er vrijwel geen andere klanten zijn.  Misschien omdat het eigenlijk al voorbij lunchtijd is.

Het menu is beperkt met drie soorten dumplings om van te kiezen.  Ik neem er een paar van ieder en vraag of ze gestoomd kunnen worden.  Dat kan, alleen duurt het dan wat langer.  Vind ik goed en het wachten wordt beloond met ontzettend lekkere dumplings!  De verste, die ik ooit heb gegeten, zeker voor herhaling vatbaar dus.

Het Mosaic District heeft allerlei Pokestops en ik besluit een half uurtje te gaan spelen.  Ik zet een "lure" (die Pokemon aantrekt) op een ervan en voor ik het weet ben ik omringd met spelers (die dezelfde Pokemon kunnen vangen als ik met die "lure"). 

Helaas gaat de batterij van de iPhone altijd heel snel op.  Zo ook nu en dat maakt een einde aan mijn spel.  Op weg terug naar de van maak ik nog een paar foto's van de ontzettend leuke muurschildering met panda's en rijd dan weer huiswaarts.


Daar kleed ik me in bikini en loop naar het zwembad.  Het water is me nog steeds te koel om erin te gaan, maar in de schaduw op een ligstoel lezen is ook zeer ontspannend.  Ik hoop wel dat het nog warm genoeg gaat worden om te zwemmen voor het bad sluit.

Om een uur of vijf loop ik terug naar huis en begin in mijn hangmat schommelstoel aan dit blog. Intussen maken de kolibrietjes weer ruzie en zie ik er een neerstrijken in een boom vlakbij.  Zulke kleine vogeltjes zijn het, kleiner dan de bladeren aan die boom!

Het is ook een komen en gaan van andere vogels. Zelfs een jonge cardinaal waagt zich op het deck terwijl ik hier zit.  Dat zijn meestal heel schuwe vogeltjes dus heel leuk.

Als Rick thuiskomt gaat de grill aan en de kipspiesjes en worteltjes erop.  In de oven bakken we patat met rozemarijn en zeezout.  Buiten smikkelen we ervan.  De komende twee avonden zal ik alleen zijn dus ik geniet nog maar even van Ricks gezelschap.

dinsdag, augustus 23, 2016

Het is autoverzorgweek hier

Bij het opstaan is het voor ons doen zelfs bijna koud buiten met maar achttien graden!  Rick vertrekt naar zijn werk en ik maak een lekker ontbijt van roerei met overgebleven prosciutto en tomaatjes.  Met een flinke kop koffie smaakt het me zeer goed buiten op het deck. 


Wat is het verleidelijk om hier maar te blijven zitten, maar er moet natuurlijk gesport worden.  Ik rijd naar Anytime Fitness, want nu iedereen weer vertrokken is heb ik wel behoefte aan wat meer mensen om me heen.  Anders is zo'n dag wel erg eenzaam. Er zijn hier altijd een paar bekende gezichten om even een praatje mee te maken.

Na een uur op de ARC trainer heb ik mijn tienduizend stappen bijeen.  Ik loop nog even langs de dichtstbijzijnde Pokestops en rijd dan naar huis.  Daar maak ik me gauw klaar want ik wil Kai's auto nog voor de lunch laten inspecteren.

Dat valt nog niet mee, want bij de Shell van gisteren staan al vier auto's in de rij.  Ik besluit dan maar naar Merchant's Tire te rijden waar het uitgestorven is.  Dat geeft hoop, maar de zeer onvriendelijke medewerker verkondigt dat ik anderhalf uur zal moeten wachten.  Eh nee, bedankt, ik ga wel ergens anders heen dan!

Bij Sunoco staan er twee auto's in de rij en ik besluit daar dan maar bij aan te sluiten. Intussen speel ik spelletjes op mijn telefoon dus de tijd gaat snel en voor ik het weet ben ik aan de beurt.  Kai's auto slaagt ook met vlag en wimpel voor de inspectie en zo'n tien minuten later is die weer voor een jaar goed.

Het fijne (of juist niet) van eten maken voor twee personen is dat er altijd heel wat van over is.  Ik maak dus een lekker maaltje met een stuk zalm en de salades van gisteren. Op het deck smaakt het weer des te beter.

Volgende week heb ik een rondleiding buiten de stad waar ik mijn van voor nodig heb.  Die kan wel een wasbeurt gebruiken dus ik rijd naar de Flagship wasstraat.  Daar wordt het DRAAKJE weer van binnen en buiten gekuist en hoef ik me er volgende week niet voor te schamen.

Cosmo heeft maar weinig zin in zijn wandeling, waardoor ik eerder klaar ben voor het zwembad dan gedacht.  Daar ga ik wel even het water in, maar het is flink afgekoeld met de afgelopen koudere nachten.  Ik ga dan ook niet helemaal onder, want ik ben bang dat dat niet goed is voor mijn schouderspieren.
De straat achter ons huis waar Cosmo nog net heen wilde

Gelukkig heb ik een spannend boek en de tijd vliegt.  Tegen vijven loop ik terug naar huis.  Daar maak ik een Aperol spritz en heb "happy hour" met Christine aan de telefoon.  Het is zo fijn weer bij te kletsen! We wensen altijd weer dat we weer dichter bij elkaar komen te wonen.
Proost!

Vanavond hebben we afgesproken om te gaan eten met onze vroegere buurvrouw Jan. We hebben gereserveerd bij Brine, een visrestaurant waar wij nog maar een keer geweest zijn. We krijgen een tafeltje op hun gezellige terras en bestellen een paar verse Virginia oesters.

Jan neemt de zwaardvis als hoofdgerecht en Rick een Marokkaans visgerecht.  Ik houd het bij twee voorafjes, de watermeloensalade, die lekker fris is, en de North Carolina gamba's, die ik zelf mag pellen.
Weer eens een andere watermeloensalade, heel bijzonder en lekker!

Het smaakt allemaal zeer goed en het gesprek vloeit vlot.  Voor we het weten is het na negenen en Jan moet morgen om vijf uur weer op.  We zetten haar af bij haar logeeradres en spreken af dat dit voor herhaling vatbaar is als Jan in oktober terugkomt, hopelijk dan ook met haar man Paul, die we al jaren niet gezien hebben.  Rick moet morgen ook vroeg op dus bij ons gaan de lichten ook gauw weg.