Ons pleintje nu:

vrijdag, mei 25, 2018

Naar de Outer Banks van Noord-Carolina


Rick is al op als Alexa mij om kwart voor acht wekt. Gauw kleed ik me in sportkleding want ik wil voor we vertrekken nog wat op het deck rennen en trappen lopen. Intussen gaat Rick ontbijt halen bij Starbucks. Dat duurt even en tegen de tijd dat hij terug is heb ik al 6000 stappen bijeen.
Na het eten van ons ontbijt gaat Rick eerst douchen en ik doe nog wat meer stappen en loop de trap tien keer op en neer. Dan is het mijn tijd om me op te frissen. We pakken nog het laatste in en laden dan alles in de van.
Orion krijgt nog een laatste wandeling en dan gaan we op pad. Ons doel was om tien uur te vertrekken en voor de verandering wordt dat eens twintig minuten eerder. Maar goed ook, want Waze laat nogal wat verkeer zien onderweg.

Zoals altijd is de I-95 naar het zuiden superdruk. Waze geeft ons een omleiding als een ongeluk een enorme file heeft veroorzaakt. Daarna is het echter nog vaak langzaam rijdend verkeer helemaal naar Richmond (160 km verderop!). Duidelijk zijn wij niet de enigen, die naar de badplaatsen gaan.
Bij Richmond nemen we de I-64 en die is wel wat beter, maar nog steeds af en toe file. Ook bij de tunnel naar Chesapeake staan we weer stil. Dit blijkt later vanwege een gestrande van in de rechterbaan te zijn. Rick en ik verbazen ons over de vrachtwagenchauffeur naast ons, die de arme man uitscheldt en hard toeterend voorbij hem rijdt!
Onze magen knorren inmiddels hard en we herinneren ons Kelly’s Tavern waar we een paar jaar geleden ook lunchten. Toen plensde het en vandaag is het prachtig weer. Nu kunnen we dus op hun gezellige terras buiten zitten met zicht op het water.

We bestellen beiden een salade met verschillende groentes en een krab cake. Het smaakt erg lekker, mijn blue cheese dressing heeft hele stukken blauwe kaas erin, die ik eruit vis. Rick vindt het teveel sla, maar ik ben een konijn en eet het tot het laatste blaadje op.
Uitgerust gaan we verder aan de laatste 125 kilometer naar de Outer Banks. Dit is niet zo’n snelle weg, maar er is wel veel leuks te zien onderweg. Voor we het weten rijden we de brug naar de eilanden over. Aan het einde daarvan stoppen we even bij het toeristen bezoekerscentrum en halen wat brochures over wat er hier zoal te doen is.

Ons hotel, de Comfort Inn, ligt in Nags Head en onderweg zien we een aantal leuke restaurants. We checken in en brengen onze bagage naar boven. Ze hebben ons een betere kamer gegeven dan geboekt en we hebben vol uitzicht op zee! Fantastisch!

We zijn hier ook dichtbij onze favoriete pier bar, Fishheads. Daar parkeren we in het gras want hun parkeerplaats is vol. Wonder boven wonder vinden we nog een paar stoelen vrij aan de bar. Ik weet al wat mijn drankje gaat worden, de heerlijke sake bloody Mary. Rick weet bijna niet wat te kiezen van de vele bieren.

Wat is het hier toch altijd ontspannend. Iedereen is op vakantie en in een vrolijke bui en de bartenders zijn super snel en lijken ook echt lol in hun werk te hebben. We blijven een uurtje genieten en dan gaan we op zoek naar het huis van Ricks collega Javier.
Dat ligt niet direct aan het strand, maar aan de overkant van de strandweg. Rick heeft de code om binnen te komen, want Javier wil dat Rick checkt hoe de plinten in zijn barruimte zijn gedaan. Als we binnenlopen zien we echter geen bar.
We lopen naar boven waar vier slaapkamers zijn (dit huis kan veertien mensen onderbrengen!). Nog een trap op is waar de keuken, eetruimte en woonkamer zijn. Niet voor niets want hier heb je prachtig uitzicht over zee!
Er is ook een zwembad en een hot tub en ik vraag Rick of wij dit niet kunnen huren. Wat een heerlijk huis en je zit zo op het strand! Deze mensen verhuren het de hele zomer, op de week na dat zij er zijn. Maar van oktober tot mei is het niet verhuurbaar dus dan zouden wij kunnen komen. Alleen is het weer dan ook niet strandachtig.
We laten het huis voor wat het is en rijden naar Owen’s Restaurant. Daar hebben we gereserveerd en komen keurig op tijd aan. Het leek van buiten maar een klein huisje, maar blijkt een gezellig en groot restaurant te zijn.
Wij krijgen een tafeltje bij het raam, al zijn de lamellen gesloten. Dit hele restaurant heeft een vis decor en zodra ik de soft shell crabs op het menu zie staan is mijn keuze gemaakt. Rick neemt de prime rib, een enorm stuk biefstuk.
Het is gezellig en het is een Pokemon stop. Ik denk dat ik een monster gecreeerd heb nu Rick dat spel ook speelt! Vroeger moest hij op mij wachten, nu is hij helemaal gevangen erdoor. Zo grappig!
Het eten komt en mijn soft shells zien er heerlijk uit. Ricks biefstuk is echter veel te rauw. Met veel verontschuldigingen wordt die teruggebracht naar de keuken en dan volgt er een perfecte vervanging. Ik neem er een hapje van en het is inderdaad heel lekker.
De laatste van mijn vier krabbetjes

We smullen dus beiden van ons maal, al stond er op het menu dat dat van mij met wilde rijst en amandelen zou komen. Ik verwachtte dus alleen wilde rijst en amandelen. Tot mijn teleurstelling is het witte rijst met wilde rijst (die eigenlijk geen rijst is) en amandelen er doorheen. Daarvan eet ik dus niets.
Natuurlijk volgt de vraag of we dessert willen, maar daar hebben we geen van beiden zin in. We vragen de rekening en Rick geeft een goede fooi. Dit restaurant was een verrassing voor ons, gewoonlijk zouden we er zo voorbij gereden zijn. Het eten was heel goed en de sfeer ook en, nog belangrijker, de bediening heel attent.
Terug bij het hotel ga ik op de kamer mijn blog schrijven, hoewel het internet hier nauwelijks werkt. Gelukkig is er dan Word. Rick gaat een strandwandeling maken want hij is meer een avondmens. Vannacht zullen we met de balkondeur open slapen zodat we de branding kunnen horen.
Jammer genoeg kunnen we  vanaf morgen vanuit onze timeshare de zee niet zien, maar we hebben wel uitzicht op de zonsondergang over het water van de sound (waar ik het Nederlandse woord niet voor kan vinden). Het is dus zaak even heel erg van dit uitzicht te genieten!

donderdag, mei 24, 2018

Orion alweer twee jaar oud!

"Het is goddelijk weer!", verklaart Rick met zijn gewoonlijke enthousiasme voor het leven. Dit keer heeft hij helemaal gelijk. Het is perfect weer op Orions tweede verjaardag. Die begrijpt niets van onze felicitaties, natuurlijk.

Dit weer betekent lekker ontbijt op het deck eten en daarna krijg ik mijn stappen bijeen al "rennend" op het deck. Na iets meer dan een uur is dat het geval en dan loop ik ook nog tien keer de decktrap op en af. Zo heb ik al wat groene cirkels op mijn Fitbit app.
Vandaag heb ik een hele lijst van dingen af te werken. Eerst ruim ik de lentespullen op en haal de zomerdecoraties van zolder. Komend weekend is het Memorial Day en dat is het onofficiele begin van de zomer hier.
Zomerse kleuren

Als dat gedaan is vouw ik boven de was op, want daarvan heb ik dingen nodig voor onze reis. Ik pak mijn tas in en ga dan douchen. De jarige ligt zoals gewoonlijk vlak naast de douche.

Zo lief en dan te bedenken dat hij ook tegen ons blafte toen we hem ophaalden. Dat was al omgeslagen in liefde tegen de tijd dat we thuiskwamen en Orion liet Cosmo zien dat ik zijn vrouwtje was en wie was die Cosmo wel niet om mij te begroeten. Arme Cosmo! Nu is Orion helemaal velcro hond. Ik sta op, hij ook, ik ga naar boven, hij ook, ik ga naar beneden, hij ook. Enfin, je krijgt het beeld.

Zelfs als ik mijn lunch wil gaan halen bij Panera springt Orion gauw in de van om mee te gaan. Ik heb mijn salade al besteld dus ik neem hem maar mee, ondanks de warmte. De salade staat inderdaad al klaar en op het deck eet ik mijn lunch en helpt Orion zich (niet uitgenodigd) aan de pindasaus, die erbij komt.

Als ik weer Vienna inga voor de rest van mijn boodschappen geef ik Orion een snoepje en laat hem op het deck. Het is te warm in de zon om hem langer dan een paar minuten in de van te laten. Ik hoorde op de radio dat het dashboard van een auto binnen het uur bijna 70 graden wordt in deze zon.

Mijn eerste stop is de Exxon om de van vol te gooien voor onze rit morgen. Dan werk ik een lijstje boodschappen af bij de Giant. In datzelfde winkelcentrum loop ik naar de Michaels. Ik hoop er nog wat leuke decoraties voor de zomer te vinden, maar alles in Americana, rood wit en blauw met Amerikaanse vlag, en dat past niet.

De volgende stop is Petco. Daar hebben ze een heel schap voor jarige honden met slabbetjes en hoedjes. Dat wil ik Orion niet aandoen,. maar ze hebben ook een lekkere hondenkoek in de vorm van een botje. Dat neem ik mee, samen met een paar andere verrassingen (enkel eten want speeltjes heeft Orion meer dan genoeg).

Bij Whole Foods heb ik meer boodschappen te halen. We gaan vanavond weer lekker grillen met salades als bijgerechten.  Als laatste rijd ik naar Pie Gourmet en haal daar een appel en aardbeien pie voor vrienden.

Als ik met mijn boodschappen binnenloop zie ik Orion weer op de tuintafel liggen. Dat is zijn favoriete plek om zijn domein te overzien. Rick vindt het maar niets, maar ik kan moeilijk iedere keer dat ik Orion op het deck laat die tafel ergens anders neerzetten. Het deck is veel leuker voor de hond dan zijn bench.

Nu begint het verwennen van de jarige. Hij vindt zijn speciale "Happy Birthday" koekje heerlijk en knauwt dan tevreden op zijn bully stick "vlecht". Mia komt naar buiten en daar rent Orion even lekker mee en dan springt hij als een hinde over de hekken en neemt een lekker bad in de vijver.

Op zijn verjaardag word ik daar niet boos over, maar hij mag niet binnen of terug in de tuin tot hij droog is. Ik geef hem zijn eten, een blikje met allerlei lekkers, helemaal natuurlijk, wij zouden het ook zo kunnen eten volgens het verhaal. Orion inhaleert het in ieder geval en ik denk dat hij wel tevreden is met zijn verjaardagsfeestje.

Als mensen hier door moeilijke tijden gaan wordt er vaak georganiseerd dat eten wordt gebracht en er geholpen wordt met bepaalde taken. Voor de familie T., die vorige maand hun zoon veel te jong verloor, is er geregeld dat er iedere dinsdag en donderdag eten wordt gebracht en iedere week het gras wordt gemaaid.

Het is een manier voor de buurt om medeleven te tonen. Zo is het ook goed want toen Ricks moeder overleed wist zijn vader niet wat hij moest doen met al het eten dat in een keer werd bezorgd. Zoals dit geregeld is krijgt het gezin twee keer per week maaltijden en waarschijnlijk waar ze meerdere dagen van kunnen eten.

Vandaag is het dus onze beurt en wij hebben ons opgegeven voor een salade en een dessert, iemand anders maakte het hoofdgerecht. Ik maak mijn favoriete salade, meerkleurige kleine tomaatjes opgesneden met Castelvetrano olijven en verse dille plakjes augurk. Waarschijnlijk maak ik veel te veel, maar dan kunnen ze er meerdere dagen mee doen, want het is lekker fris en zomers.

Ook dit keer gaat Orion weer mee in de van om het te bezorgen. Ik heb nog even een paniekmoment want Orion ruikt de pie en zet zijn poot op de doos! Gelukkig niet zwaar genoeg dat de pie aangetast is.

Bets en haar jongste zoon Jack zijn thuis en zijn heel dankbaar voor het eten. Het voelt toch een beetje moeilijk, want ik wil vragen hoe het gaat, maar ja, hoe gaat het als je net je kind verloren hebt? We hebben het dus een beetje over koetjes en kalfjes. Na nog meer bedankjes, waarop ik antwoord dat ik hoop dat ze het lekker vinden, loop ik terug naar de van.

Thuis zet de post nog stil, boek mijn reisje naar New York om met Katja te gaan shoppen en maak eindelijk de restaurant reservering voor onze cul de sac op 4 juni bij Matchbox. Daaraan werk ik al sinds maandag en ik stond op het punt een ander restaurant te kiezen, want zo moeilijk zou het niet moeten zijn! Maar dit keer zorgt de manager ervoor dat het allemaal vaststaat voor 19 personen. Al onze buren kunnen die avond en dat is wel bijzonder.

Als Rick thuiskomt staat hij verstelt over alles wat ik voor elkaar heb gekregen. We hebben kipspiesjes, mijn komkommersalade (dit keer met schil en dat bevalt ons beiden goed), peultjes en wortelsalade en de kerrie sauerkraut. Rick heeft er ook nog spinazie uit blik bij. Zo hebben we weer nauwelijks koolhydraten en toch een heerlijk maal.

Rick gaat inpakken en morgen hopen we op tijd naar North Carolina te vertrekken. Dit is een van de drukste weekends op de wegen dus het is zaak dat verkeer voor te zijn. De volgende blog zal van de Outer Banks komen.

woensdag, mei 23, 2018

Eindelijk weer schone tapijten!

Volgende keer ga ik Lisa vragen niet meer zo heel diep te gaan met mijn rugspieren masseren. Ik heb nu al de tweede nacht slecht geslapen door de pijn in mijn schouders en nek. Mijn spieren houden er duidelijk niet van zo verstoord te worden.

Rick komt boven met de mededeling dat het schitterend weer is. Schoongewassen na de stormen van gisteravond lijkt het. Inderdaad is het al lekker genoeg om buiten te zitten, alleen krijg ik een nat achterwerk als ik op de tuinstoel ga zitten.

Als Rick naar zijn werk vertrokken is besmeer ik twee meergranen crackers met Roquefort. Rick houdt niet van sterke kazen, maar ik ben er dol op. Ik heb besloten dat ik die dan als ontbijt kan eten. Ik snijd er een gele tomaat bij en geniet er (al Snickers van me afduwend want die wil de kaas) op het deck van.

Dan haast ik me naar Anytime Fitness waar ik mijn gewoonlijke uur cardio doe, wachtend op Sharon. Die laat vandaag mijn schouders zoveel mogelijk met rust, gelukkig. Toch zijn er genoeg spieren te trainen en het halve uur gaat snel.


Na afloop haast ik me naar huis en maak me gauw klaar. Ik doe mijn haar snel in een paardenstaart en bestel een vroege lunch van Panera. Dit keer de halve Thaise salade met de nodige aanpassingen (spinazie i.p.v. sla, dressings apart). Ik heb haast want de tapijtreinigers komen tussen twaalf en een.

Natuurlijk kan ik helemaal geen parkeerplek vinden, want hier zijn een heel aantal populaire restaurants en een miniem parkeerterreintje. Ik parkeer uiteindelijk illegaal, want ik denk dat ik alleen even binnen hoef te lopen om de salade op te halen.

Met mijn geluk hebben ze net een enorme bestelling van zeven salades voor de mijne binnengekregen. Peentjes zwetend over mijn verkeerd geparkeerde van (soms loopt er politie rond) wacht ik gelaten op mijn eten.

Zodra me dat wordt aangereikt sprint ik naar buiten en tot mijn opluchting staat de van nog gewoon te knipperen zonder bon. Onderweg naar huis krijg ik een sms van Tracy van Unique Carpet Cleaning dat ze er binnen het uur zullen zijn.

Dan kan ik mijn salade in alle rust eten (hoewel, ook nu heeft Snickers zeer veel interesse). Als de bel gaat doe ik Orion met iets om op te knauwen op het deck. Ik laat de tapijtreinigers zien welke kamers ik schoon wil laten maken.
Snickers wil eigenlijk Orions "tandenborstel"

Bij Groupon heb ik een coupon gekocht om duizend vierkante voet tapijt te laten reinigen. Nu ben ik vrijwel tweetalig qua maten, maar vierkante vind ik moeilijk visualiseren, vierkante meter trouwens ook.  Het komt erop neer dat we de woonkamer (heel hard nodig!), de trap, onze slaapkamer, de overloop, Saskia's kamer (ook nodig) en de sportkamer kunnen laten doen.

Orion heeft het blaffen opgegeven en berust in zijn lot

Ze zijn meer dan twee uur bezig en het ziet er heel netjes uit. Eindelijk is het tapijt in de woonkamer weer eens zilvergrijs. Volgende keer laat ik het dieper reinigen zodat het er volgens Tracy echt als nieuw uit zal zien. Ik ben van plan nu ieder kwartaal te laten reinigen, want eindelijk heb ik weer een bedrijf gevonden dat geen exorbitante prijzen vraagt. Ik maak dan ook gelijk een afspraak voor veertien augustus.

Tijd om avondeten te gaan halen bij Whole Foods. Rick wil graag grillen en we kiezen uiteindelijk worstjes. Daar kies ik groentes bij en ik neem ook gelijk snacks voor onze reis mee.

Het is heerlijk weer dus als Rick thuiskomt grilt hij de worstjes en worteltjes met olijfolie, cayenne peper en kaneel. Ik heb een pot met kerrie zuurkool gevonden. Om de een of andere reden heb ik al een tijdje zin in zuurkool dus dit is perfect.
Alle worsten (want ze zijn best groot) zijn van kip. Ik heb ze met spinazie en feta en Rick bratwurst, een Italiaanse pittige worst en een met koriander en pepers. Het is een lekker, koolhydraatarm maal met de wortels en zuurkool (die ik heerlijk vind!). We kunnen ook eindelijk weer buiten eten.

We blijven nog even buiten zitten, maar als de zon ondergaat wordt het snel te koel. Ik hoop van harte dat ik vannacht beter zal slapen dan de afgelopen nachten!

dinsdag, mei 22, 2018

Nog meer hemelwater!

Duidelijk is personal training gewichtheffen en een deep tissue massage op een dag geen goede combinatie. Ik heb heel slecht geslapen van de pijn in mijn nek, rug en benen! Alles voelt alsof het in brand staat.

Het neemt dus ook wat moeite om op te staan, vooral omdat het alweer regent, zucht! Bewegen helpt echter vrijwel altijd en dat zal vandaag ook weer moeten. Rick is ook wat verlaat en heeft de koffie al klaarstaan voor mij.

Als hij naar zijn werk is vertrokken maak ik een paar spiegeleieren als ontbijt en snijd een tomaat op. Die eieren worden zo netjes in mijn Gotham staal pan! Het lijken wel ogen en ik maak een "mond" van peper voor een smiley. Het smaakt ook nog eens goed.

Het is inmiddels droog en ik besluit op het deck te gaan hardlopen. Zo krijg ik mijn tienduizend stappen bijeen, al genietend van de vogels en spelletjes spelend. Na afloop loop ik de deck trap nog even tien keer op en af en dan rust ik wat uit.

Niet lang want opeens breken de hemelsluizen weer open. Dan ga ik maar gauw even douchen. Ik kleed me in capri en topje met driekwart mouwen. Dan neem ik Orion mee in de van en rijd naar California Shabu Shabu voor mijn lunch.

Op zo'n regen- en pijndag wil ik iets leuks of lekkers doen voor mezelf en Rick houdt niet van shabu shabu. Ik geniet weer van de groentes, enoki paddenstoelen, zalm en flinterdunne biefstuk en het relaxte langzame eten ervan. De noedels sla ik over. Ik neem de tomatensmaak voor de soep en elk hapje smaakt voortreffelijk.

Inmiddels begint de zon te schijnen en wordt het toch wat warm. Ik laat de ramen en het dak zoveel mogelijk open voor Orion zodat het goed tocht. Bij Safeway werk ik gauw een lijstje boodschappen af en zet eindelijk mijn verdiensten van de rondleidingen op de bank.
Overal kleurige bloemen

Bij Whole Foods parkeer ik de van in de schaduw en vind alles wat ik daar nodig heb snel. Altijd als je hier bij de kassa komt wordt er gevraagd of je alles gevonden hebt waar je voor kwam (kun je je dat in Nederland voorstellen?).

Meestal is dat voor mij het geval, maar dit keer kon ik de Virginia pinda's, die ik hier meestal koop, niet vinden. Ik merk dat op en de helft van het personeel gaat op zoek ernaar. Het blijkt dat ze ergens anders neergezet zijn. Alleen hebben ze de ongezouten pinda's niet meer en ga ik toch zonder lekker doosje huiswaarts.

Het is inmiddels broeiend warm en ik ben veel te warm gekleed. Zo vreemd, dit weer, opeens is het bijna dertig graden. Ik doe thuis gauw een luchtige jurk aan.

Ons buurmeisje is dit weekend geslaagd voor Law School. Hier in de VS moet je na je vierjarige studie nog eens vier jaar studeren voor rechten. Ik breng een kaart met een cadeaubon naar de buren en Lorraine belooft die op te sturen. We kletsen ook gezellig even, ik vind het zo fijn zo'n goede vriendin als buurvrouw te hebben!

Nog even lees ik buiten, maar dan begint het vervaarlijk te rommelen in de verte en voor ik het weet plenst het weer. Dat niet alleen, maar het bliksemt en dondert ook vervaarlijk. Ik ben blij dat Orion niet zo bang is als Cosmo, hoewel hij bij de hardste klappen wel even opkijkt.

Volgens mij vallen er weer een aantal centimeters. Regen wordt hier nooit in millimeters gerekend. Bij het schooltje achter ons huis wordt de honderdste verjaardag van de eigenares gevierd. Zij woont ook achter ons.

Die "preschool" zal blijven bestaan zolang Mrs. Vickery nog leeft, maar wat er daarna gebeurt weet niemand. Zij heeft een groot stuk grond met de drie schoolgebouwen. Als die weg zouden gaan opent dat een grote gelegenheid voor aannemers om al dat bos weg te kappen en er huizen te bouwen. Zo is ons plein ook ontstaan, maar ik hoop dat dit bos bespaard blijft.

Het blijft donderen en Rick komt maar niet thuis. Net als ik me zorgen begin te maken is hij er opeens tegen zevenen. Het blijkt dat de gewoonlijke weg die Rick neemt overstroomd was waardoor hij allerlei omwegen moest maken.

Gelukkig heb ik een makkelijk avondmaal. Zalm met zout en peper, erwtjes en worteltjes en een meergranen broodje. Jammer genoeg voor Rick steelt Orion zijn broodje. Ooit zal hij leren geen eten te laten liggen waar de hond erbij kan. Er is meer brood dus niet getreurd, maar Rick is wel razend.

Vanavond zijn er weer een aantal finales van comedy series. Het zomerseizoen komt eraan en dat is altijd een stuk minder interessant. Hopelijk kunnen we binnenkort ook weer tot laat buiten blijven zitten zonder tv.


maandag, mei 21, 2018

Een razende rivier

De zon schijnt weer vrolijk en dat maakt het toch een stuk makkelijker opstaan. De achterdeur kan open, maar er staat een koel briesje en ik vind het net te koel om buiten te ontbijten. Als Rick naar zijn werk vertrekt besmeer ik een paar meergranen crackers met geitenkaas en snijd een tomaat op.

Woorden om bij te leven in Fairyville

Maandag is personal training dag en ik wil daarvoor nog een uur cardio doen. Dat wordt zelfs iets langer want Sharon is iets verlaat. Ik heb mijn 10000 stappen dus al bijeen als zij aankomt. Alle spieren komen aan bod en het halve uur is zo voorbij.

Thuis rust ik even uit op het deck want na meer dan anderhalf uur sporten heb ik dat wel verdiend. Dan maak ik me klaar en doe Orions harnas aan. Ik rijd Vienna in om lunch te halen en doe dat bij Falafel Street.

De vriendelijke eigenaar herkent mij en merkt op dat ik al een tijdje niet geweest ben. Dat is niet vanwege hun eten want de salades hier zijn heerlijk en de falafels ook. Weer heel anders dan bij de andere restaurants waar je je eigen salade kunt samenstellen.

Met de salade en Orion ga ik op weg naar Great Falls. Ik ben wel benieuwd hoe de watervallen eruit zien na alle regen de afgelopen week. Kennelijk ben ik niet de enige want er staat een rij om het park binnen te komen. Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt op een gewone doordeweekse maandag.

Tot mijn ongenoegen zie ik dat de verre parkeerplaats is afgesloten. Waarschijnlijk door overstroming want ik hoor de Potomac rivier al razen. Dan parkeer ik maar zo ver mogelijk weg zodat ik ongestoord met Orion kan wandelen.

Met het geluid van de rivier op de achtergrond eet ik eerst mijn salade. Intussen geef ik Orion ook snoepjes en eten we zo gezellig samen lunch. Er komen wel wat mensen met honden langslopen, maar Orion heeft enkel interesse in zijn volgende snoepje.

Als ik klaar ben neem ik Orion mee en vind meteen een pad het bos in waar niemand is. Het is heuvel op en weg van de rivier. Helemaal perfect voor een mooie wandeling zonder geblaf of getrek. Orion ruikt van alles en geniet duidelijk.

Weer terug bij de van doe ik alle ramen en het dak open. Het is een graad of vijfentwintig buiten maar de van staat in de schaduw dus ik denk dat Orion het wel even uit kan houden terwijl ik naar de watervallen ga kijken.
Die zijn inderdaad spectaculair. De rivier staat hoger dan ik hem in jaren gezien heb en van watervallen is geen sprake mee. Het is een bruine kolkende massa. Jammer genoeg mag ik niet naar boven klimmen, want iemand is gewond en wordt geholpen door allerlei medisch personeel. Ik hoef dat ook niet te zien dus loop verder naar het tweede uitkijkpunt.
Ook daar is het druk en ik vind nog net een plaatsje om een video te maken. Als Orion niet in de van had gezeten was ik langer gebleven, maar ik wil hem niet te lang alleen laten. Voor we terug naar huis gaan drinken we beiden water. Ik heb nog altijd het bakje wat ik voor Cosmo gebruikte in de van.
Thuis geef ik Orion wat extra kalmerend medicijn omdat Lisa over een uur zal komen voor mijn massage. Jammer genoeg heb ik dat waarschijnlijk wat te laat gedaan want Orion blaft flink tegen Lisa. Op een gegeven moment is haar hand dicht bij zijn bek en als Orion blaft nipt hij Lisa's vinger. Gelukkig niet tot bloedens toe, maar toch helemaal niet fijn!

Het is maar goed dat Lisa niet bang is voor Orion maar het is wel duidelijk dat ik hem de volgende keer weg moet zetten tot de massagetafel staat. Zodra dat het geval is gaat Orion namelijk lief liggen slapen. Een echte Dr. Jekyll en Mr. Hyde is hij!

De massage wordt heel pijnlijk. Lisa vindt van alles mis met mijn spieren wat de pijnen van de afgelopen weken zou kunnen verklaren. Na afloop ben ik dan ook uitgeteld en heb nog meer pijn. Ik weet echter dat dat beter gaat worden als de spieren wat kalmeren.

De rest van de middag zit ik lekker buiten tot Rick thuiskomt. Die heeft eten mee van Zoe's Kitchen. Voor mij de zalm kabobs en de quinoa salade, lekker en laag in koolhydraten. Rick heeft de kip kabobs en de Griekse salade. Lekker en gezond zomers eten zonder dat wij er iets voor hoefden te doen.

Omdat ik me na de massage helemaal niet lekker voel ga ik in mijn luie stoel liggen en tv kijken. Maandagavond is Antiques Roadshow avond, de Amerikaanse Tussen Kunst en Kitsch, en ik vind het altijd interessant te kijken. Onvoorstelbaar wat mensen bij garage sales e.d. vinden. Misschien moeten Rick en ik daar ook maar eens gaan kijken (krijg ik hem nooit toe!).

zondag, mei 20, 2018

Een weekend vol rondleidingen

Zaterdag

Alweer is het zo grauw en grijs buiten en met moeite sta ik om kwart over acht op. Het regent en is koel voor de tijd van het jaar met maar vijftien graden. Ik hoop maar dat mijn regenjas warm genoeg gaat zijn.

Op weg naar de stad halen we koffies en ontbijt van Starbucks. Op de GPS zien we opeens dat het wel heel lang gaat duren voor we bij het Smithsonian station zullen zijn. De snelweg heeft vrijwel geen verkeer, maar als we de brug over gaan de stad in staan we meteen vast.

Er blijkt weer eens een race gaande, dit keer een fietsrace. Alle wegen naar rechts zijn afgezet en daar moeten wij juist heen. Uiteindelijk zet Rick me maar zo dichtbij mogelijk af en loop ik verder naar het Smithsonian kasteel.

Daar krijg ik een compliment over mijn wilde Australische regenjas van degene, die mijn tas controleert. Hier is het lekker droog en ik wacht tot het iets voor tienen is voor ik naar de metro loop. Hier wordt ook opgezet voor de graduation van George Washington University. Die zal nat zijn!


Opeens komt er iemand op mij af en vraagt of ik Petra ben. Dat is het geval en ik maak kennis met M. en even later haar man W.. We lopen naar het Washington Monument wat door de regen af en toe in de wolken staat. Het is maar 169 meter hoog en dat gebeurt dan ook zelden.

Bij het Tweede Wereldoorlog Monument en de Vietnam muur zien we een paar groepen Honor Flight veteranen. Alles ziet er erg nat uit en we kunnen de namen op de Vietnam muur nauwelijks zien.



Bij het Lincoln Memorial is het zoals gewoonlijk erg druk en door mijn regenjas vinden M. en W. mij meteen terug nadat ze rondgekeken hebben. Ik zou willen dat we Gorman hier in de VS hadden. Lekker kleurrijk en uniek is hun kleding.

Via het Koreaanse Oorlogsmonument lopen we naar het Tidal Basin. We bekijken het Martin Luther King Jr. Monument en dan zie ik wat ik al verwachtte. Het pad langs het Tidal is compleet ondergelopen.

We moeten dus via de stoep naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial lopen. Hier is het zoals gewoonlijk een heel stuk rustiger dan aan het hoofdgedeelte van de Mall. We bekijken de vier "kamers" en lopen dan over droog land naar het Jefferson Memorial.



Ook hier moeten we omlopen omdat het gewoonlijk pad onder water ligt. Dat heb ik nog zelden gezien! Terwijl we een trapje oplopen voel ik een voet wegglijden op een gladde, natte tree en maak ik kennis met de grond. Meteen hoor ik van alle kanten "Are you okay?" en gelukkig kan ik dat bevestigend beantwoorden. Alleen mijn trots is geknakt.


We bekijken Jefferson in zijn tempel en lopen dan de bewoonde wereld weer in. Eindelijk is het even droog en zelfs warm genoeg om onze regenjassen uit te doen. We bekijken het Witte Huis van de achterkant en strijken dan bij Potbelly neer voor de lunch. De Old Ebbitt Grill was voor vandaag volgeboekt.

M. en W. nemen beiden een flatbread. Ik bestel een kop chili en die is heel erg lekker. We rusten even lekker uit en zoals altijd is het moeilijk om verder te gaan na de lunch. M. en W. halen nog een capuccino bij Peet's en dan lopen we naar de voorkant van het Witte Huis.


Het is weer gaan druppen dus ik heb mijn paraplu niet voor niets meegenomen vandaag. Als we langs Pennsylvania Avenue naar het Capitool lopen komen we terecht in een Sikh optocht. Allemaal kleurrijke tulbanden en kleding en borden die India een terreurnatie noemen. De Sikh uit Punjab worden daar ernstig onderdrukt.


Intussen sms ik Rick dat hij me niet op hoeft te komen halen. Er is veel te veel gaande in de stad en het verkeer daardoor een ramp. Ik wil het hem niet aandoen enkel voor mijn gemak om meteen na de rondleiding te kunnen zitten.

We eindigen zoals altijd in de Library of Congress. Om daar binnen te komen via de gewoonlijke ingang staat er een enorme rij. Ik besluit de ingang voor gehandicapten te nemen. Een strenge politieagent vraagt of we hier zijn als medewerker of voor onderzoek. Ik antwoord dat we de lift nodig hebben en dan mogen we zo door.


Eigenlijk heb ik ook wel genoeg trappen gelopen vandaag en neem graag de lift naar boven. Dat bespaarde ons minstens een half uur wachten in de rij! We bekijken onder anderen de grote leeszaal en Thomas Jefferson's bibliotheek. Als laatste bezoeken we de Abel Buehl kaart van het nieuwe land, de Verenigde Staten, uit 1784.

Eenmaal weer buiten besluiten M. en W. nog wat meer te gaan bekijken. We nemen afscheid en ik loop naar het Capitol South station. Daar is het uitgestorven en blijkt dat ik meer dan een kwartier op mijn trein moet wachten.

Gelukkig staat Rick me als ik eindelijk weer in Vienna aankom op te wachten. Ik heb geen voeten meer! Morgen doe ik echt mijn Fitflops weer aan, dan heb ik veel minder pijn. Dat was geen optie vandaag met al die nattigheid.

Rick heeft de bruiloft van Harry en Meghan opgenomen en die kijken we samen. Het is zeker geen traditionele Brits Koningshuis bruiloft. Ik vind de Amerikaanse dominee fantastisch. Heel anders dan het stijve wat er gewoonlijk is. En dan het zingen van Stand By Me en het gospel koor. Prachtig zoals Meghan haar Afrikaans-Amerikaanse achtergrond heeft toegevoegd. En voor haar moeder moet het helemaal wat geweest zijn.

Saskia heeft wat vriendinnen op bezoek, die met haar avondeten maken. Rick en ik besluiten naar Viet Aroma te gaan. Daar is het gezellig druk, maar er is nog een tafeltje voor twee open. Rick bestelt een lekker uitziend kipgerecht en ik mijn favoriet met rijstpapier "pannenkoekjes" en vier stokjes met garnalen, kip, biefstuk en varkensvlees. Het is een licht gerecht met veel groentes en rijstpapier heeft weinig koolhydraten (omdat het zo dun is).

Als Saskia's vriendinnen vertrekken komt zij gezellig bij ons zitten en we praten over hoe heel gevaarlijke dingen, zoals kwik, vroeger als medicijn werden gebruikt. Ik beloof haar eens mee te nemen naar de Stabler Leadbeater apotheek in Alexandria, die in 1933 dicht ging en nog steeds al die gevaarlijke dingen heeft (tenzij ze echt heel gevaarlijk waren dan zijn de flessen geleegd).

Laat maak ik het niet, morgen weer een rondleiding, hopelijk met veel beter weer!

Zondag

Wat zie ik daar als ik om kwart over zes wakker word? Zou het de zon kunnen zijn? Ja, hoor, daar is hij, vrolijk schijnend. We hebben hem sinds dinsdag niet gezien, heel ongewoon voor hier.

Eigenlijk ben ik al klaarwakker, maar doezel nog wat verder tot kwart voor acht. Rick slaapt nog, maar ik heb genoeg van mijn bed. Ik zou willen dat dat iedere ochtend zo was!

Ook vandaag heb ik een rondleiding en het weer zal heel anders zijn dan gisteren. Het is iedere keer weer uitvogelen wat ik de hele dag ga aandoen wat niet te warm of koud zal zijn. Vandaag wordt het het eerste want het zal tegen de dertig graden worden opeens.

Rick en ik halen weer ontbijt van Starbucks en dan brengt Rick me naar de stad. Gelukkig is er vandaag geen verkeer en ben ik lekker vroeg bij het Smithsonian kasteel. Daar is het heel druk, want de graduation van George Washington University blijkt vanochtend te zijn. Fijn voor de studenten en familie dat de zon schijnt.

Terwijl ik op mijn gezelschap van vandaag wacht kijk ik naar de plechtigheid, die een Amerikaanse graduation altijd is. Vooral als "Pomp and Circumstance" wordt gespeeld krijg ik, zoals altijd, een brok in mijn keel. Hier op de Mall is het nog extra speciaal.
Gelukkig vind ik tussen de mensenmenigte makkelijk T. en L., hoewel, eigenlijk vinden zij mij. Zij vinden het ook wel leuk en bijzonder om even naar de graduation te blijven kijken. Het blijft speciaal. Wij hebben er nog een te gaan en ik kan niet wachten (moet nog wel even want pas in 2020) tot ik Saskia in zo'n cap en gown zie!

Na een tijdje lopen we verder naar het Washington Monument. Dit keer is de lucht erachter blauw. Bij het Tweede Wereldoorlog Monument zie ik de vlaggendragers staan, die de korte kransleggingceremonie met veteranen van de Honor Flight doen.

Inderdaad komen, net als wij het monument uit willen lopen, alle rolstoelen met veteranen binnen. Er zijn er nog heel wat van de Tweede Wereldoorlog. Met zijn allen klappen we terwijl ze binnenrijden en bedanken een aantal voor hun dienst. T. is zelf in het leger geweest en het doet hem zeker wat, zie ik.

We blijven nog kijken naar de ceremonie en zo krijgen T. en L. vandaag twee typisch Amerikaanse ceremonies te zien. Het is vandaag heel druk overal, net of iedereen de hele week binnen heeft gezeten en nu naar buiten komt.

Bij het Vietnam Veteranen Monument vraag ik aan een vrijwilliger hoeveel namen er dit jaar bij worden gezet op de muur. Sinds 1982 zijn er ieder jaar nog namen bijgekomen, maar hij vertelt dat er dit jaar voor het eerst in zesendertig jaar geen namen bij zullen komen. Het blijft dus nog een jaar bij 58318 namen.
Na het Lincoln Memorial en het Koreaanse oorlogsmonument steken we over naar het Tidal Basin. Bij het Martin Luther King Jr. Memorial begint een Afrikaans-Amerikaanse vrouw spontaan prachtig te zingen onder standbeeld. Dit monument is heel belangrijk voor de zwarte bevolking hier.

Al is het nu lekker zonnig en warm, het Tidal Basin is nog steeds overstroomd. We kunnen er dus niet langs lopen en net als gisteren zoeken we hogere grond op. Via het Franklin Delano Roosevelt Memorial banen we ons een weg naar het Jefferson Memorial.

Hier tocht het lekker en is altijd het aangenaamste monument om te vertoeven op een hete dag. Het lijkt erop dat het pad verder langs het Tidal Basin te bewandelen is, maar al gauw blijkt dat niet het geval. We gaan dan maar over de hekken weer naar de hogere stoep.

Ook voor vanmiddag kon ik geen reservering krijgen bij de Old Ebbitt Grill dus we gaan weer naar Potbelly. De airconditioning voelt goed aan. T. en L. nemen beiden een broodje en ik de Mediterranean salade met spinazie. Het smaakt ons allemaal heel goed.

We zetten onze tocht voort en voor het Witte Huis heeft een man iets nieuws bedacht. Hij ligt in een luie stoel met een masker op en heeft een bord met "Make America tip again" en een emmer (!) voor die fooien naast zich staan. Mensen moeten erom lachen en gooien er dan toch wat in. Slim bedacht!

Zoveel mogelijk in de schaduw lopen we langs Pennsylvania Avenue naar het Capitool. Intussen laat ik Rick weten wanneer ik ongeveer klaar ben want hij zal me op komen halen. Nadat ik van alles verteld heb over de omgeving en het Capitool klimmen we Capitol Hill op.

Vandaag is de Library of Congress gesloten. Ik druk hen echter op het hart daar morgen nog heen te gaan voor ze vertrekken. Hun hotel ligt er niet ver vanaf. Ze wilden echter ook nog naar Arlington Cemetery op weg naar Amish country. Daar ben ik toen wij hier pas woonden eens als toerist geweest, maar Rick is er hoegenaamd niet in geinteresseerd, zoals de meeste Amerikanen.

Intussen is Rick ook gearriveerd en ik zie hem voorbij rijden. T. zwaait enthousiast en Rick zag dat wel, maar kende hem natuurlijk niet en had geen idee dat dat gezwaai voor hem bedoeld was. Even later maakt Rick kort kennis met T. en L., die onder de indruk zijn van Ricks Nederlands.

Dan neem ik afscheid van alweer een gezellig stel. Gisteren was ook zo leuk en daarom blijf ik de rondleidingen graag doen. Het enthousiasme erover na afloop is ook heel fijn om te horen!

Thuis ga ik met mijn voeten omhoog op het deck zitten. Rick en Saskia hebben de hele middag met Kai geskypet, dus Rick gaat nu het eindelijk droog is het gras maaien. Intussen zie ik Snickers triomfantelijk over de rand van het deck lopen en Orion aan iets ruiken.

Dat "iets" blijkt een dood babyvogeltje te zijn. Snickers is zijn hele leven al een goede jager geweest, maar jammer genoeg zijn babyvogeltjes nu nog het enige wat hij kan vangen. Gelukkig is hij daar ook niet zo goed in dus dit is iets zeldzaams. Rick ruimt het heldhaftig voor me op.

Voor ons avondeten bestellen we sushi en sashimi. We eten eindelijk weer eens buiten, langzaamaan moet het toch komen dat dat dagelijks wordt.

Saskia heeft intussen haar spullen weer ingepakt en haar katten in hun dragers gedaan. Zij vertrekt weer naar Richmond. Zo blijven Rick en ik weer over met onze viervoetige mannetjes. Het was een druk weekend met meer dan 40000 stappen gezet, maar het blijft leuk deze prachtige stad te laten zien.