Ons pleintje nu:

dinsdag, augustus 14, 2018

Toch nog happy hour

Als ik opsta moet ik mezelf eraan herinneren het alarm systeem uit te doen. Gek genoeg gebruik ik het alleen als Rick er niet is, maar we zouden het natuurlijk iedere nacht moeten gebruiken.

Het is lekker zonnig weer en met maar twintig graden koel voor wat wij in augustus gewend zijn. Ik bak een paar eieren en snijd een tomaat en eet die met smaak op het deck op. De geraniums staan in volle bloei en de hibiscus ook. Alle regen doet de planten zeker goed, die zijn gewoonlijk in augustus maar zielig.


Dan moet ik weer geloven aan mijn dagelijkse beweging en besluit met dit weer buiten op de plaats te gaan rennen. Dat gaat goed en iets meer dan een uur later ben ik heel blij als mijn Fitbit het vuurwerk dat ik 10000 stappen heb gedaan laat zien. 

Om alles "groen" te krijgen vandaag loop ik nog tien keer de decktrap op en af en ben dan klaar met de officiele cardio. Ik neem Orion mee de tuin in en laat hem springen en door de tunnel gaan. Ik moet duidelijk meer obstakels vinden, want deze vindt hij al snel te saai.

Voor ik ga lunchen ga ik naar de Petco voor wat lekkernijen voor Orion en dan loop ik naar Noodles & Company. Daar zit Riekje al op me te wachten en we bestellen beiden de Med salade met kip. Ook allebei zonder pasta.

Op hun terras genieten we ervan en Riekje overhandigt me een envelop met een kaart en een wit Wereldvrouwen lint erin. Wij hebben elkaar ontmoet via die gezellige Facebook groep. Via de groep werden er witte lintjes verkocht met Wereldvrouwen erop. Ik vind het alleen altijd zo'n gedoe om van hieruit te betalen dus bestelde er geen. Ik ben Riekje dan ook zeer dankbaar en hoop zo op reis andere wereldvrouwen te ontmoeten. Je weet maar nooit!
Jammer genoeg moet ik op tijd weer naar huis voor de tapijtreinigers, die maar een kwartiertje al verschijnen. Ze doen de trap, onze kamer, de overloop, Katja's en Saskia's kamers en de family room. Die laatste neemt het langst, maar ziet er dan ook bijna als nieuw uit! Ik ben zeer tevreden met dit bedrijf en boek de volgende afspraak voor december, net voor de feestdagen.
Eigenlijk zou ik nog tijd hebben voor het zwembad, maar ik heb hoofdpijn en besluit mijn boek uit te lezen. Vanavond is ook ons maandelijkse happy hour, maar Chris sms-t dat haar dochter het in de rug is geschoten door een zware patient en zij haar gaat helpen.

Dat betekent dat er niemand heeft bevestigd dat ze zullen komen. Ik plaats dus een berichtje dat als er niemand komt ik het happy hour aflas en voor september een nieuwe datum zal prikken. Daar reageren Laura en Kirsten op dat ze wel komen, gelukkig kan het dus doorgang vinden, want alleen eten is toch wel saai.

Bij het restaurant herkennen ze ons inmiddels en krijgen we ons gewoonlijke tafeltje. Het wordt gezellig met zijn drieen en ik bestel sashimi wat werkelijk als een kunstwerk wordt geserveerd! Voor we het weten is het zeven uur en nemen we weer afscheid. Iedere maand is het weer leuk dus ik zit nu een datum te prikken voor september.

Rick heeft ook deze reis geen geluk met zijn vluchten. Op de heenweg had hij al vertraging en nu op de terugweg ook. Hij zal pas na middernacht thuiskomen nu. Ik ga er dus niet voor opblijven.

maandag, augustus 13, 2018

Rick op reis en een leuk etentje met een vriendin

Het is weer maandag dus Ricks wekker gaat om kwart over zeven. Ik blijf nog een half uurtje liggen en ga dan ook naar beneden. Het lijkt wel wat mistig buiten, maar is lekker warm met 24 graden. Als ontbijt eet ik een opgesneden gele tomaat en wat prosciutto en kaas, overgebleven van vrijdagavond.

Dan vertrek ik naar de sportschool. Rick blijft vandaag thuis want hij moet vanmiddag op reis en wil studeren voor zijn presentatie. Daar heeft hij mij dus niet bij nodig en ik doe eerst een uur cardio op de ARC trainer en dan een half uur gewichten met Sharon.

Zij is goed voor mijn ego want zegt dat ik er zo goed uitzie, voor haar is mijn gewichtsverlies goed zichtbaar. Er moeten van mij nog heel wat ponden af, maar ik ben zo blij de weegschaal eindelijk weer naar beneden te zien gaan! Ik voelde me gewoon mezelf niet meer.


Op weg naar huis speel ik nog wat Pokémon Go. Rick is blij dat ik uit zijn haar ben gebleven, zoals we hier zeggen. Hij is wel opgeschoten, maar moet vanmiddag nog verder leren. Maar eerst gaan we samen lunchen bij Chopt.

Rick heeft hier nog nooit een salade gehaald en is er maar matig over te spreken. Ik vind het juist erg lekker dat door elkaar gehutselde waardoor je veel smaken in een hap krijgt. Dat is hij wel met me eens en vindt het lekkerder dan andere salade restaurants, maar hij is gewoon niet zo van de salade. Ik ben blij dat ik dat wel ben.

Om Rick meer rust te geven om te studeren en om te profiteren van het nu zonnige weer ga ik naar het zwembad. Ik vind het ook altijd heel vervelend om maar ijdel te wachten tot iemand vertrekt, zelfs al is het, zoals in dit geval, maar voor een nacht.

Er is een zwemles gaande in "mijn" zwembaan en dezelfde lerares heeft een kind in de andere baan. Ik vraag dus of ik er een kan gebruiken en nog voor ik mijn vraag uit mijn mond heb zijn beide kinderen in de andere baan, heel netjes!

Het water is heerlijk en ik geniet van het zwemmen. Na mijn kilometer droog ik even op en ga dan huiswaarts om afscheid van Rick  te nemen. Ik laat mijn spullen liggen, want ik wil terug voor het gaat onweren.

We nemen afscheid en Rick vertrekt naar Columbia, South Carolina, al wordt zijn vlucht flink vertraagd door onweersbuien. In het zwembad tref ik Chris, die zaterdag plotseling afscheid moest nemen van haar dertienjarige golden retriever. PJ was Cosmo's grote vriendin en we praten over hoe we beiden missen.

Opeens begint het vervaarlijk te donderen en wordt het zwembad gesloten. Chris baalt want zij heeft nu geen kans haar baantjes te trekken. Gelukkig heb ik mijn kilometer er al opzitten. We nemen voor een paar uur afscheid want gaan vanavond ook samen eten.

Een uur lang dondert en bliksemt het vervaarlijk, maar echt hard regenen doet het niet. Wel genoeg dat ik morgen de planten buiten geen water hoef te geven. Orion is zo anders dan Cosmo wat dit betreft, hij slaapt gewoon door.

Chris komt me om zes uur halen en we rijden naar California Shabu Shabu. Daar word ik herkend als een oude bekende, maar Chris is hier voor het eerst. Het wordt weer smullen en zonder rijst of noedels past het perfect in mijn dieet. Chris smult duidelijk ook en we praten nog een tijdje door als we klaar zijn.

Dan zet zij mij weer thuis af en daar schrijf ik dit blog met een half oog op de tv. Rick vindt het altijd ergerlijk dat ik me programma's niet woord voor woord kan herinneren, maar dat komt omdat ik me 's avonds meer concentreer op het herleven van de dag voor dit blog. Het helpt mij ook bewuster genieten van het leven. Over iets meer dan een halve maand is dit blog 15 jaar oud!

zondag, augustus 12, 2018

Een rondleiding, interessante discussie en een Pokemon Go zondag

Zaterdag

Alweer heb ik de hele nacht doorgeslapen en als Rick om kwart voor acht opstaat laat mijn blaas me weten dat het tijd is dat ook te doen. Ik voel me tegenwoordig weer veel meer mezelf en ik dank daar de hormoontherapie voor. Ik zie mijn gewicht ook naar beneden gaan, eindelijk!

We halen koffies van Starbucks en voor mij de egg bites. Rick heeft thuis al zijn "omelet" gegeten. We rijden naar het Community Center en gaan naar het wekelijkse marktje daar. Rick koopt wat komkommers en paarse uien en ik gele tomaten.


Mary en David zijn er ook en natuurlijk wordt er weer gevraagd hoe de bruiloft was. Onvoorstelbaar dat die alweer meer dan een week geleden was! Ik kijk nog iedere dag de foto's en kan me bijna niet voorstellen dat die prachtige bruid onze dochter is.

We spelen intussen ook wat Pokémon Go en vangen van alles. Dan doe ik 5000 stappen op het deck terwijl Rick de achtertuin maait en het gras langs de stoep achter ons huis. De rest van mijn stappen ga ik tijdens mijn rondleiding vanmiddag krijgen.

Als ik klaar ben doe ik mijn bikini aan en ga naar het zwembad. Rick gaat een stuk fietsen, maar ik vind mijn vertier met deze hitte veel fijner. De banen zijn bezet, maar het zwembad is heel leeg, dus ik zwem gewoon naast de banen mijn kilometer.

27 kilometers totaal

Roxanne, de moeder van Raffi, Katja's goede vriend, die ook bij de bruiloft was, komt nog even praten over hoe leuk Raffi de bruiloft vond. Het was heel fijn voor Katja dat haar high school vrienden er waren. 

Thuis was ik mijn haar en kleed me in de turquoise kleren waaraan mijn groepje me vanmiddag moet herkennen. Dan rijden Rick en ik naar Panera en halen onze halve salades op. Die van mij is met pindasaus en zo lekker!

Dan is het tijd om naar de stad te gaan. Rick zet me dichtbij het Witte Huis af. Ik had afgesproken met mijn groepje op de hoek van Pennsylvania Avenue en 15th Street. Alleen realiseer ik me nu dat dat op 3 plaatsen zou kunnen zijn, zo ingewikkeld is Washington hier.

Gelukkig heb ik een telefoonnummer en bel E. om te zeggen dat we elkaar beter bij het Lafayette standbeeld voor het Witte Huis kunnen ontmoeten. Al gauw zie ik iemand met een oranje sjaal aan komen lopen en ik maak kennis met E., L. en hun volwassen kinderen S. en J.

We gaan voor het Witte Huis langs waar ik over de geschiedenis daarvan vertel. Gelukkig is er van de neo-Nazi's, die dit weekend Washington onveilig komen maken niets te merken. Dan lopen we naar de achterkant en ik neem een foto van hun vieren. Het Washington Monument volgt en de geschiedenis daarvan vindt men altijd leuk.

Het is nog steeds droog, maar ik kijk angstvallig op de buienradar. We lopen door het Tweede Wereldoorlog Monument en het Vietnam Veteranen Monument. In het Lincoln Memorial zie ik dat de regen heel dichtbij is.
Zelfportret

Het blijft echter nog droog en zo zien we het indrukwekkende Koreaanse Oorlogsmonument. Daar wordt ook een ceremonie voor veteranen gehouden en de taptoe gespeeld op de trumpet en dan worden alle namen van de vermiste soldaten van die oorlog opgenoemd. Dat zijn er heel wat want als wij alles bekeken hebben is het nog bezig.

We steken over naar het Tidal Basin en ik vertel over het Martin Luther King Jr Memorial. Dan vraagt E. of het de bedoeling is om langs het meer te lopen. Ik antwoord beamend en haar antwoord is "nee".

Natuurlijk vind ik dat nooit erg. Ik vertel over het Jefferson Memorial aan de overkant en Thomas Jefferson zelf. Zij missen nu het Franklink Roosevelt Memorial, maar vinden dat prima. Het begint nu ook te plenzen en ik wijs waar ze kunnen schuilen.

We nemen afscheid en ik neem een taxi naar het nieuwe Hilton hotel aan de Wharf waar Rick al aan de bar zit. Het duurt even voor ik het hotel vind, maar zie Rick dan meteen aan de bar. Helaas kunnen ze geen bloody Mary maken, maar een dirty martini is ook lekker.

Naast ons zit een Indiase, die door Trump niet haar Amerikaanse nationaliteit kan krijgen. Terecht is zij boos op een lesbische vrouw uit West Virginia, die niet wil stemmen. Er volgt een hele discussie over waarom stemmen zo belangrijk is, zeker nu. De vriendin van de lesbische vrouw en de vriend van de Indiase vrouw mengen zich af en toe in de discussie.

Rick en ik ook en ik kan het niet helpen af en toe de Indiase vrouw bij te vallen. Amerikanen hebben geen idee wat erbij komt kijken een legale immigrant hier te zijn (zelfde voor Nederlanders, maar dat terzijde). Rick vind het zo'n mooie discussie dat hij betaalt voor een rondje voor de vier jongeren.

We bestellen de pittige gegrilde calamari als voorafje en dan heb ik de scallops met asperges.  Rick heeft de zalm met spinazie. De conversatie gaat intussen verder en maakt dat we ons goed voelen over de toekomst van dit land. De nieuwe generaties gaan het bepalen, daar ben ik van overtuigd.

We nemen afscheid van onze nieuwe "vrienden" en ik hoop echt dat de Indiase dame op tijd Amerikaans wordt. Wij zoeken Ricks auto weer op en rijden zonder oponthoud terug naar huis,

Daar gaat Rick nog met de buren kletsen, maar ik ben te moe. Het was een heel leuke dag. die weer omvloog. De rondleiding was stukken makkelijker dan verwacht en ik hoop dat ze niet te nat zijn geworden op de terugweg!

Zondag

Ook vandaag halen we weer koffies van Starbucks. De nitro brew is zo lekker! Hij gaat altijd te snel op. Mijn ontbijt haal ik van Panera en dan spelen we op de terugweg weer wat Pokémon Go. Het is zoveel leuker nu Rick ook speelt!

Als ik mijn ontbijt opheb moet ik aan mijn uur cardio op de elliptische machine geloven. Rick gaat verder aan de tuin en is blij dat de beloofde regen nog even wegblijft. Het is wel erg somber buiten en we besluiten kaartjes voor een film vanmiddag te kopen.

Tegen lunchtijd begint het echter op te klaren. Voor ons middageten maken Rick en ik beiden een salade, die van mij verschillende groentes van de salade bar bij Whole Foods. Rick heeft er een chocolade shake bij (verschrikkelijk!) en ik gerookte zalm (heerlijk!).

Inmiddels loopt het tegen tween en we rijden naar het Mosaic District om Pokémon Go te spelen. Daarin zijn we niet de enigen! Het is gewoon druk met groepen spelers. Erg gezellig en we vangen de ene Eevee na de andere en ook een paar shiny (Rick meer dan ik).

Het ziet er al een tijdje dreigend uit in het westen en opeens is er snelle bliksemschicht gevolgd door vervaarlijk gedonder. Er is hier zo'n speelfonteintje voor kinderen en dat wordt meteen gesloten. Ik vind dat echt belachelijk! Een zwembad kan ik me nog voorstellen, maar dit zijn minieme waterstraaltjes. Alsof de bliksem die zal opzoeken!

Het is voor ons toch tijd om naar de bioscoop te gaan dus we zorgen dat we nog droog in de auto geraken. We hebben kaartjes voor de Christopher Robin film. En wat een leuke film is dat! Echt heel goed gedaan met Winnie de Poeh en alle vroegere pluche vrienden van Christopher. Een heel hartverwarmend verhaal!

Inmiddels rommelen onze magen en we besluiten naar de andere mall aan de overkant te rijden. Eerst denken we Cheesecake Factory, maar daar is niet veel te krijgen wat in onze dieten past. Bij de Lebanese Taverna daarentegen smullen we!

We bestellen een voorafje van kafta harra wat kleine worstjes in tomatensaus blijkt te zijn. Heel smakelijk! Dan nemen we beiden de shawarma salade met de dressing apart. Rick neemt de lam/rundvlees combinatie en ik kip. Het is allemaal zeer smakelijk!

Orion heeft dit keer los op ons gewacht. Ik maakte me er al geen zorgen over, maar Rick wel een beetje. Maar na vijf uur alleen is er niets kapot of wat ook. Ik denk dat Orion gewoon lekker geslapen heeft terwijl we weg waren.
Cheers!

En zo is er weer een weekend voorbij. De zomer gaat mij veel te snel! Gelukkig zijn er nog een aantal weken voor we begin september weer in het niet zomerse leven moeten overgaan.
Kai heeft het intussen leuk met zijn 82-jarige grandpa


vrijdag, augustus 10, 2018

Kai met wat moeite naar Michigan

Alexa wekt me om kwart voor acht, maar ik ben al wakker omdat Rick eerder opstond. Vanochtend moet ik Kai naar het vliegveld brengen. Althans, dat denk ik, maar als ik me aan het klaarmaken ben komt Kai melden dat zijn vlucht geannuleerd is.
Rick is aan de telefoon met American Airlines als ik beneden kom. Kai had de enige directe vlucht van Washington naar Grand Rapids en de enige andere vluchten vandaag gaan via Charlotte, North Carolina (een flink stuk naar het zuiden) en komen om half elf vanavond aan.

Er zit niets anders op dan die te boeken. Rick belt daarna zijn vader, die Kai in Grand Rapids op gaat halen. Die is natuurlijk helemaal niet blij met zo'n late aankomst, want hij moet tenminste drie kwartier rijden om in Grand Rapids te komen. Maar ja, het is wat het is.

Dat betekent dat Kai hier tot na de lunch nog is. We eten eerst gebakken eieren met tomaat als ontbijt en vertrekken dan tegelijkertijd met Rick. Hij gaat naar zijn werk en wij naar Anytime Fitness. Daar doe ik een uur cardio en dan komt Sharon me halen voor de personal training.

Zij is vervroegd terug van het strand, want ze vonden het te heet en haar dochter wilde eigenlijk een week om zich voor te bereiden terug naar college te gaan. Mijn voordeel want zo hoef ik niet zelf te bedenken welke gewichtenoefeningen te doen.

Thuis loop ik de trap nog even tien keer op en af en dan moet Orion nodig gekamd worden! Ik krijg er weer een halve hond uit en nog steeds steken de plukken uit zijn vacht. Jammer genoeg vindt hij het helemaal niet fijn dus ik kam het allerergste eruit.

Dan is het tijd om lunch te halen. Kai neemt die van hem van Cava, net als Rick vindt hij het daar lekkerder dan bij Chopt. Mij is het te zwaar en ik ga dus wel naar Chopt, daar haal ik een salade met spinazie en garnalen.

Thuis eten we het gauw op en dan pakt Kai in en gaan we op weg naar National Airport (officieel Reagan National Airport, maar de lokale bevolking waaronder wij is na jaren nog steeds niet aan dat "Reagan" gewend). Het verkeer is goed en een half uurtje laat neem ik voor vijf dagen afscheid van Kai.

Hij gaat in Michigan onder anderen naar de jaarlijkse familie reunie. Dat is iets heel Amerikaans en voor de Engle familie is het ieder jaar de tweede zondag in augustus nabije familie, maar eens in de zoveel jaar komt de uitgebreide familie bij elkaar.

Dit jaar is het de nabije familie, wel zo leuk voor Kai. Soms zijn familie reunies elders en zien wij tijdens rondleidingen mensen met allemaal hetzelfde shirtje van een familie door de stad lopen.

Ook al is het maar vijf dagen ik moet toch weer even slikken bij het afscheid. Heel egoistisch baal ik ervan dat vijf dagen van Kai's bezoek hier van ons af worden genomen, maar ik realiseer me ook dat mijn schoonvader er niet jonger op wordt en bovendien kanker heeft, al lijkt dat op het moment onder controle.

Het is belangrijk voor mij dat de kinderen hun grootouders zien als dat lukt. Tijdens de bruiloft was het daarom goed dat mijn ouders en schoonvader er waren voor Katja. Dat zijn herinneringen, die niet meer af worden genomen.

Op de terugweg kom ik even in de file terecht, maar loop om tien over twee het zwembad binnen. Daar vind ik meteen een stoel onder een parasol en installeer me daar. Als de kinderen het bad uit gefloten worden om kwart voor drie begin ik aan mijn kilometer zwemmen.

Iets meer dan een half uur later ben ik daar klaar mee. Ik bedenk me nog dat ik misschien bij de volgende kinderpauzes nog wat meer baantjes kan trekken, maar daar kan ik me niet toe zetten. Ik ben moe en mijn boek is spannend dus ik lees tot zes uur op mijn ligstoel.

Rick is inmiddels thuis en het gras aan het maaien. Ik zie dat op de webcam en als hij bijna klaar is ga ik ook huiswaarts. Ik verkleed me en dan gaan we naar Pazzo Pomodoro voor ons avondeten. Michael aan de bar weet al dat ik een sauvignon blanc wil en dat we het prosciutto en kaas plankje als voorafje willen (meer dan de helft gaat mee naar huis).

En ik heb een nieuwe favoriet in dit restaurant, de Zuppa di Pesce! Een Italiaanse bouillabaisse met mosselen, clams, garnalen, calamari en een stuk vis. Het is zo'n lekkere "soep" dat ik het als de vis op is nog met een rietje (raadde Michael, de bar tender, aan) opdrink. Rick nam de zalm maar was daar niet zo weg van.

Intussen heeft Kai Charlotte verlaten op weg naar Grand Rapids. Rick en ik gaan dus weer een "empty nest" weekend tegemoet en dat vinden we eigenlijk wel prima. Ik heb morgenmiddag een halve dag rondleiding en maak me zorgen om de demonstratie van neo-Nazi's voor het Witte Huis. Hopelijk hebben wij daar geen last van want de politie maakt zich klaar voor confrontaties.

donderdag, augustus 09, 2018

Naar een honkbalwedstrijd

Het is weer lekker warm als we opstaan. Ik eet mijn tomaat en crackers met Roquefort op het deck en moet daarbij zorgen dat Snickers de crackers niet steelt! Rick blijft vandaag thuis want we hebben vanmiddag een Microsoft uitje.


Daarvoor moet er natuurlijk gesport worden en terwijl de mannen lekker ontspannen op hun computers spelen sloof ik me uit op de elliptische machine. Daarna loop ik nog tien keer de trap op en af en zoek dan de douche op.

Rick heeft gisteren officiele Washington Nationals shirts voor ons gekocht en daar kleden we ons in. Dan gaan we op weg naar de stad want je weet het maar nooit met het Washingtonian verkeer. De wedstrijd begint om vijf over een, een nogal ongewone tijd.

Rond twaalf uur komen we bij het stadion aan en kunnen nog in de garage het dichtst bij het veld parkeren. Ik moet eerst een foto maken van de glimmende honkballen, die aan de garage hangen, en dan gaan we door de veiligheidscontrole. Ik "piep", maar als ik mijn handen omhoog doe niet meer. Duidelijk waren het mijn armband en Fitbit.
Nu we nog een uur hebben voor de wedstrijd begint gaan we eens kijken wat voor eten er is om te lunchen. Natuurlijk is het merendeel burgers en hot dogs, frietjes en popcorn, maar Rick en ik zijn blij verrast als we een standje vinden met kip, varkensvlees of rundvlees spiesjes. Die zijn ook nog eens in allerlei pittigs gemarineerd.

Rick neemt een rundvlees en een kip spiesje. Ik vind het rundvlees en varkensvlees er veel te vet uitzien, maar ben bang dat de kip gemarineerd in sambal en sriracha te pittig zal zijn voor mij. De verkoopster zweert van niet dus daar neem ik er twee van.

Kai wil een veggie burger van een andere stand en ik ga vast een plekje vasthouden aan een van de lange tafels. Een man vraagt of hij erbij mag komen staan en dat mag tot Rick en Kai terugkomen. Hij heeft een gigantische cocktail in zijn handen, een suikerbom denk ik dan tegenwoordig.
Hij is wel aardig al heb ik geen zin veel te praten terwijl ik mijn toch wel zeer hete kip eet. Mijn lippen branden en mijn waterfles is leeg als ik klaar ben! Lekker is het wel, er zit heel veel smaak aan.

Als we klaar zijn met eten zoeken we onze zitplaatsen op. Tot mijn grote opluchting zitten we in de schaduw en dat scheelt niet veel, want twee rijen naar beneden zit men in de volle zon. Ik weet echt niet hoe mensen in de volle zon met dertig vochtige graden de hele wedstrijd kunnen kijken!


Zelfs in de schaduw is het erg warm en vochtig. Ik koop bij een van de standjes een Nationals baseball cap en houd zo mijn haar uit mijn gezicht. Langzamerhand komen er steeds meer collega's van Rick waarvan ik sommigen en hun vrouwen ken.
Natuurlijk begint de wedstrijd met het volkslied. Dat wordt gespeeld door een blaaskwartet uit Washington. Heel indrukwekkend altijd, iedereen staand met de hand over het hart. Ik zing ook van harte mee, want blijf het zo'n mooi volkslied vinden!

Het wordt een leuke wedstrijd, die tot het einde spannend blijft. We zien twee home runs (de bal gaat het publiek in en de speler scoort automatisch) en de Nationals scoren zes keer tegen de Atlanta Braves drie keer.

Het leuke aan honkbalwedstrijden hier is het vertier tussen iedere wisseling van team positie. Zo rennen de vier "presidenten" een wedstrijd, zingt het hele stadion het refrein van  "Take me out to the ball game" en winnen verschillende fans dingen door quizvragen te beantwoorden. 
Thomas Jefferson staat bij ons vak

In dat liedje worden pinda's genoemd, een traditionele snack tijdens honkbalwedstrijden. Kai en ik hebben daar wel zin en kopen een zak. Deze pinda's zijn ongepeld en smaken erg lekker, al vind ik ze wat te zout. We zien op de zak dat zulke pinda's heel veel vezels bevatten, maar toch mag Rick ze niet in zijn dieet.
In de laatste inning hoeven de Nats dus niet meer te spelen want ze hebben al gewonnen. Dat is wel even vreemd want bij alle andere sporten, die ik ken, wordt tot het einde doorgespeeld. We vonden het een superleuke wedstrijd en eindelijk won "ons" team eens!



Met zijn duizenden lopen we daarna terug naar de garages, maar wij hebben geluk en zijn er zo uit. Het loont vroeg te zijn, ook wat dit betreft. We rijden vrijwel zonder oponthoud huiswaarts, weliswaar via de tolweg, die eigenlijk gratis zou moeten zijn voor ons (want met meer dan twee in de auto), maar we hebben er het juiste apparaatje niet voor. Notitie voor mezelf: die moeten we zeker aanschaffen!

Thuis zorgen we voor Orion en verkleden ons in Kai en mijn geval. Rick blijft nog een happy Nationals fan. We besluiten Kai eens mee te nemen naar B Side.

Dit restaurant ligt naast een slager en er is dus charcuterie en verschillende kazen. We krijgen een tafeltje buiten en bestellen verschillende charcuterie en blauwe kaas (voor Kai en mij). Om toch wat groente binnen te krijgen nemen Rick en ik de meerkleurige tomatensalade en Kai de gebakken spruitjes.  Het smaakt allemaal weer voortreffelijk!

Vanavond kijken we de eerste Redskins wedstrijd van het seizoen. Het is nog een oefenwedstrijd, maar toch is het football seizoen weer in aantocht en dat betekent herfst! Deze zomer gaat veel te snel voorbij!!!

woensdag, augustus 08, 2018

Eindelijk weer eens zwemmen!

Het blijft lekker zonnig zomerweer en we staan bijtijds op om ervan te genieten. Vanochtend eten Kai en ik een paar gebakken eieren als ontbijt. Rick heeft de cereal, die bij zijn dieet hoort en dat ziet er een stuk minder lekker uit.


Rick vertrekt naar zijn werk en ik probeer op het deck hard te lopen. Daar is het echter te warm en vochtig voor en het schiet niet op. Dan toch maar naar boven en de tienduizend stappen lopen op de elliptische machine.

Na afloop loop ik nog tien keer de trap op en af en dan mag ik van mezelf even rusten. Kai neemt Orion mee voor een heel lange wandeling en laat zien hoe Orion de fontein in het centrum van Vienna heerlijk vindt. Daar moet ik hem ook maar eens heen nemen.

Intussen maakt Zorro gebruik van Orions afwezigheid en ontspant zich aan mijn voeten op het deck

Kai zegt dat Orion alleen tegen mensen blaft als ze te dichtbij komen. Ik neem me voor, zeker als het koeler wordt, ook zulke wandelingen met hem maken. Het is goed voor hond en mens, tenslotte.

Mijn broer Erik en zijn gezin zijn nog tot vrijdag in dit gebied en we probeerden nog een gaatje te vinden in onze drukke programma's om elkaar te zien. Zij komen met de metro om een uur of twaalf en op het deck drinken we gezellig een bakje koffie.

Zij hebben een lunch afspraak dus een uurtje later zet ik ze weer af bij de metro. Erg leuk dat er nog even tijd was voor elkaar. Ik begin nu ook weer zin te hebben om naar Nederland te gaan. Misschien lukt het volgend jaar.

Vanmiddag komen de schoonmaaksters dus Kai en ik nemen onze zwemspullen mee en gaan bij Noodles & Company lunchen. Daar bestel ik de Med salade met kip, maar zonder pasta. Kai neem de Koreaanse biefstuk noedels. We genieten er op hun terrasje van.

We rijden naar de Vienna Aquatic Club en vinden daar een paar ligstoelen onder een parasol. Ik besluit vandaag een kilometer te gaan zwemmen (25 km totaal nu), anders is het zo saai voor Kai. We spelen na mijn baantjes een tijdje met een bal heen en weer gooien. Dan gaat Kai met Raquel appen en ik lees verder in mijn boek.

Tegen vijven gaan we huiswaarts. De schoonmaaksters zijn bijna klaar en ik verkleed me gauw. Dan brengt Kai me naar het Mosaic District. Daar wacht Sara me al op bij Alta Strada voor ons twee maandelijkse happy hour.

Italiaans eten is het moeilijkst voor een low carb dieet dus ik houd het bij een bloody Mary. Sara bestelt een margherita pizza. We hebben natuurlijk heel veel te bepraten en voor we het weten is het zeven uur.
Er is een enorme yoga klas gaan als we naar buiten lopen`

Sara neemt afscheid en ik vraag een tafel bij Matchbox twee deuren verderop. Er is een wachttijd van twintig minuten en ik bestel intussen een wijntje van David, de bartender, die we al sinds ons verblijf in het hotel hier kennen.

Rick en Kai volgen niet veel later en we krijgen een fijne prive tafel. We bestellen het voorafje van twee crabcakes en twee mini burgers om met zijn drieen te delen. Dat wordt geserveerd met een berg gefrituurde uitjes, waar Kai zich over ontfermt. Het is een lekker hapje.

Als hoofdgerecht bestel ik de tonijnsalade zonder sinaasappel. Rick neemt een halve kip met groentes en Kai een vegetarische burger. Hij eet vaak vegetarisch en is, ook vanwege zijn vriendin, bezig met zo bewust mogelijk leven en zo min mogelijk vuilnis creeren. Het smaakt allemaal heel lekker en ik heb niets over dus geen vuilnis van mijn kant.

Thuis kijken we Master Chef en Gordon Ramsey's programma waarin hij een restaurant in 24 uur verbetert. Het is een leuk programma, maar ik hoop dat het de restaurants ook op de lange duur helpt. 24 Uur is niet lang om een nieuw ritme en menu aan te nemen!

dinsdag, augustus 07, 2018

Terug in het gareel raken

Tegenwoordig slaap ik steeds vaker de hele nacht door en word pas wakker als Rick opstaat. Ik blijf nog even liggen, maar nu zitten we in het ritme van voor achten opstaan en dat doe ik dan ook. Het is lekker warm en zonnig buiten en ik drink mijn koffie en eet mijn vlaszaad crackers met blauwe kaas en tomaat op het deck.

We hebben een van bloemstukjes met zonnebloemen meegenomen van de bruiloft, lekker vrolijk

Rick vertrekt naar zijn werk en ik zoek de elliptische machine op. Als ik halverwege ben komt Saskia thuis om haar katten op te halen. Die hebben tijdens onze afwezigheid strepen poep op het tapijt boven achtergelaten en die ga ik er zo goed als het kan uithalen als ik klaar ben met sporten.

Saskia en Kai gaan eerst nog even samen lunchen. Zij zijn dol op acai bowls en gaan die bij South Block eten. Ze hadden mij vast ook meegevraagd, maar a. het is pas elf uur en b. die acai bowls zitten vol suiker en zijn mij sowieso veel te zoet.

Terwijl ik op het deck zit te lezen komt het kolibrietje langs. Kennelijk is ze niet meer bang van mij, want ze blijft lang drinken. Ik blijf dit vogeltje zo bijzonder en schattig vinden en ben blij dat ze ons suikerwater heeft gevonden.

Intussen laat Katja weten dat ze enorme buikpijn aan de rechterkant heeft. Meteen denk ik aan blindedarmontsteking, maar Katja denkt dat niet, want het doet geen pijn bij het aanraken. Het is wel zo erg dat ze naar de Urgent Care gaat. Morgen moet ze een paar ultrasounds laten doen. Hopelijk is het niets ernstigs, want ik maak me wel zorgen, en gelukkig gebeurde dit niet tijdens haar bruiloft!

Bij Whole Foods haal ik spullen voor het avondeten en brood voor Kai. We gaan vanavond worstjes eten en voor mezelf neem ik kipworstjes met paprika er doorheen mee. Ieder worstje heeft 80 calorieen en geen suiker dus helemaal goed. Voor Kai en Rick neem ik verse worsten mee, die mij veel te groot zijn.

Als lunch kies ik dan ook maar gelijk de overheerlijke garnalen, tomaat en basilicum salade. Die eet ik op het deck op. Ik ben best moe, waarschijnlijk een reactie op alle drukte en (al was het over het algemeen positieve) stress van de afgelopen dagen. Dat eist toch ook altijd veel van mij.

Toch willen Kai en ik graag gaan zwemmen, maar als we ons klaar willen maken zie ik op de radar app dat er onweersbuien in aantocht zijn. En inderdaad, zodra ik dat zie dondert het. Jammer genoeg blijft het dat doen, al krijgen wij nauwelijks regen. Dat betekent dat het zwembad iedere keer weer drie kwartier gesloten wordt.

Balen dus, maar ik ben toch moe dus ga lekker lezen. Buiten tot het begint te regenen al stelt dat niet veel voor. De middag gaat zo snel voorbij.

Zaterdag moest Christine weer naar de EHBO, want ze begon weer te bloeden vanwege een hematoma. Gelukkig kregen ze die onder controle en mocht ze vandaag naar huis. Ze baalt dat ze niet naar de bruiloft konden gaan en wil er nu alles over horen over de telefoon. Dat wordt een lang gesprek en ik vind het ook zo naar dat ze er niet bij konden zijn, onze beste vrienden.

Rick grilt onze worstjes, voor hem en Kai chorizo en andouille. We hebben er Mexicaanse koolsla, spinazie en zuurkool bij. Kai heeft zijn worstje ook op brood. Het is een lekker zomerse maaltijd en die Mexicaanse koolsla van Whole Foods is pittig! Mijn mond staat in brand!

De rest van de avond ga ik tv kijken.

En dan nu een paar vragen beantwoorden, die ik overal terug zag komen in de opmerkingen over de bruiloft. De rehearsal is een Amerikaanse gewoonte. Vrijwel iedere traditionele bruiloft heeft die. De onze was in de kerk waar we trouwden en de priester liet de bruidsmeisjes, bruidsjonkers, bloemenmeisjes, mensen, die iets oplazen, en ouders zien waar onze plaatsen waren.

Dat was met Katja en Kevins rehearsal (letterlijk: oefening) net zo. Ik ben blij dat we hem hadden, want er was een heel ritueel omtrent het "weggeven" van Katja. Zo moest ik Katja een zoen geven en dan Kevin een hand geven, dat laatste had ik zeker niet geweten zonder rehearsal. Rick moest ook op een bepaalde manier Katja's hand in die van Kevin leggen.

Het rehearsal dinner is traditioneel het diner de avond voor de bruiloft. In sommige gevallen, zoals bij Katja's vriendin Jess is dat diner niet op dezelfde avond als de rehearsal om het nog wat ingewikkelder te maken. Bijvoorbeeld, de bruiloft op zaterdag kon hun rehearsal niet op vrijdagavond houden omdat Katja's bruiloft er toen was. Hun rehearsal dinner hadden ze waarschijnlijk wel vrijdagavond.

Katja en Kevins rehearsal dinner werd gesponsord door de eigenaar van hun oorspronkelijke locatie en de Mallard Island Yacht Club. Die wilde dat alle paren ruim gecompenseerd werden voor het datum en locatie veranderen voor hun bruiloften. Traditioneel wordt het rehearsal dinner door de ouders van de bruidegom betaald en is het veel kleiner, enkel de bruidsmeisjes, bruidsjonkers en hun eventuele aanhang en de ouders van het paar.

De andere vraag was over hoe de ringen eruit zagen. Laat ik die foto nu vergeten zijn te nemen! Gelukkig Katja niet en zij stuurde me vandaag hun foto van hun ringen samen. Die van Katja is speciaal voor haar gemaakt. Kevin heeft goed geluisterd naar wat zij mooi vindt.