Ons pleintje nu:

vrijdag, september 19, 2014

Een gezellige rondleiding en even met zijn vijven

Voor zevenen gaat Ricks wekker al!  Ik mag gelukkig nog even blijven liggen, maar op het moment word ik vroeg wakker en lig dan maar te malen over het huis.  Ik stress erover dat we voor onze reis naar Europa terug naar huis kunnen.  Ik ben dus bijna dankbaar als mijn wekker om kwart voor acht gaat.

Kai heeft beloofd me naar de metro te brengen en samen eten we ontbijt.  Het wordt voor mij weer eens roerei en ham met ananas.  Om ons heen zitten mensen te hoesten, bah!  Ik kan niet wachten niet meer met een tiental vreemdelingen te hoeven eten.

Kai brengt me naar het Vienna metrostation waar de trein al klaarstaat.  Margreet, die ik in juni al in Colorado in persoon ontmoette na jaren online contact, sms-t dat zij al op de National Mall staan.   Niet veel later kom ik daar ook weer boven de grond.

Meteen zie ik de dames staan en ik maak kennis met Margreets zus Linda, die ik ook alweer een tijdje via Facebook "ken".  Het voelt meteen vertrouwd al kennen we elkaar voornamelijk online.  Ik vertel  kort over de geschiedenis van de stad en dan lopen we naar het Washington Monument.

Zij hebben voor maandag kaartjes om naar boven te gaan dus dat doen we vandaag niet.  Na de interessante geschiedenis van dit monument verteld te hebben, want het had nogal wat voeten in de aarde voor het er kwam, lopen we door naar het Tweede Wereldoorlog monument.


Daar zien we een grote groep WO2 veteranen poseren in hun monument.  Dit is wel de grootste groep met alleen tweede wereldoorlog veteranen, die ik gezien heb.  Meestal zijn er ook veteranen van de Korea en Vietnam oorlogen bij. 

We rekenen eens en bedenken dat de jongsten van deze mannen (en ook een paar vrouwen) 87 moeten zijn, de oudsten 92 of ouder. Heel bijzonder dat er nog zo'n grote groep van is! 

Wij lopen verder naar het Vietnam Veterans Memorial waar de sfeer heel anders is.  Hier zien we vlaggetjes met de namen van gevallen soldaten en een aandoenlijke brief van een zoon, die mensen zoekt, die zijn vader kenden.

Het Lincoln Memorial is altijd veel groter dan mensen zich voor hadden gesteld.  Het Koreaanse oorlogsmonument maakt zoals altijd ook weer veel indruk.  Het is trouwens heel druk met toeristengroepen in de stad, het lijkt wel midden zomer!

Het weer is heerlijk, zo'n graad of  24, dus perfect wandelweer.  We steken over naar het Tidal Basin en bekijken de drie monumenten daarlangs.  Dan lopen we naar de Old Ebbitt Grill en komen daar precies op de gereserveerde tijd van kwart over twaalf aan.

Er staat een lange rij voor de host stand en ik zie Tony.  Hij zei een paar weken geleden dat ik gewoon naar "mijn" tafel kon gaan, want de menu's zouden daar al liggen.  Ik ben inmiddels al Amerikaans genoeg dat dat vreemd aanvoelt.  Tony bevestigt echter dat we gewoon naar die tafel kunnen gaan.  Wat een service, we lopen zo de lange rij voorbij.

Onze serveerder is degene hier, die een Nederlandse grootmoeder heeft.  Hij heeft zijn grootmoeder kennelijk het een en ander gevraagd want hij wil weten of wij "Velps" kennen. "Velp?", vraag ik en ja dat is het.  Daar woont mijn tante dus dat ken ik wel. 

Hij wil nu ook weleens weten hoe ik hier telkens met verschillende Nederlanders kom.  Ben ik een ambassadrice of zo?  Nee, ik ben gewoon een gids. Het eten is weer erg lekker.  Linda en Margreet nemen de linzenburger en ik zalmburger.

Tijdens het eten bespreken we ook onze Pandora armbanden en Margreet wil ook wel een Washington bedel vinden.  Toevallig heb ik die van mij vorig jaar bij een juwelier hier vlakbij gekocht, maar waar die juwelier nu ook weer was?

We lopen een paar blokken, maar zien die juwelier niet.  Wel is er een juwelier in het sjieke Willard hotel, die zeker weten geen Pandora verkoopt, maar ik hoop dat die ons wel de weg naar de juiste plek kan wijzen.  En jawel, het is de Afram juwelier op New York Avenue, die de bedel heeft.

Margreet koopt de bedel met het Witte Huis erop, die ik ook heb.   Dan lopen we daadwerkelijk naar dat Witte Huis en bekijken eerst de voorkant met alle vreemde protesten, die er altijd zijn, waaronder een dat er al 33 jaar zit met hetzelfde vrouwtje.

Ook zien we dat er behalve de Amerikaanse vlag ook de zwart witte POW-MIA vlag waait boven het Witte Huis.  Dat heb ik nog nooit eerder gezien, maar we vinden uit dat 19 september de herdenkingsdag voor de krijgsgevangenen en gemisten is.

Achter het Witte Huis mogen we niet tot vlak aan het hek komen.  Niet getreurd, de moestuin van Michelle is nog te zien en het Huis ook heel goed. 

Dan lopen we langs Pennsylvania Avenue richting Capitool.  Hun hotel ligt al min of meer in Chinatown dus dat slaan we maar over.  Margreet wil graag de Onafhankelijkheidsverklaring en Constitutie zien, dus we besluiten de National Archives binnen te gaan.

Ook daar is het drukker dan ik in dit seizoen zou verwachten, maar we zijn al vrij gauw binnen.  Het blijft bijzonder deze documenten, die toch de eerste moderne democratie begonnen, te kunnen bekijken.  Vooral de onafhankelijkheidsverklaring is zo vervaagd dat hij bijna onleesbaar is.  Bijzonder vind ik altijd ook dat die documenten gewoon met een heel ouderwetse pen van veer zijn geschreven.

We lopen Capitol Hill op langs het Capitool naar de Library of Congress.  Daar kijken we uitgebreid rond en dan is mijn rondleiding afgelopen.  Helaas is het te laat voor een rondleiding in het Capitool, maar ik raad ze aan naar de National Gallery of Art te gaan.

Buiten nemen we afscheid en al lopend naar de metro sms ik mijn familieleden wie mij van Vienna op wil halen.  Dat wordt Kai.  Katja en Rick zijn ook in ons huis en Rick laat me zien wat er vandaag allemaal gedaan is. 

We hopen dat we volgende vrijdag of zaterdag terugkunnen, maar dat hangt van de beschikbaarheid van de verhuizers af.  Ik maak mezelf dus nog maar niet te blij.

Voor het avondeten gaan we naar Natta Thai.  Daar wachten we tot Saskia ook terug is uit Richmond en eten dan gezellig met zijn vijven.  Dit is een onverwacht etentje.  Katja had vandaag een sollicitatiegesprek wat goed ging en Saskia is gelukkig weer beter en hier voor het weekend.  Het is zo fijn om iedereen weer even samen te hebben!

Na het eten neemt Katja afscheid en rijdt terug naar Roanoke.  Saskia gaat de katten bezoeken en sms-t dat Flapjack niets van haar wil weten.  Ik probeer Saskia ervan te overtuigen dat het allemaal goed gaat komen als we eenmaal weer thuis wonen.  Zoals Amerikanen zeggen: "It's so close I can smell it", wat dat betreft.

Hopelijk, hopelijk, hopelijk gaan we het laatste weekend in dit hotel in!
Hij wil ook zo graag terug1

Foto's van vandaag staan hier.





donderdag, september 18, 2014

Meadowlark Gardens

Vanochtend hoef ik nergens te zijn en blijf dus lui tot kwart voor negen in bed liggen.  Dan kleed ik me aan om op mijn gemak te gaan ontbijten.  Een van de medewerksters van het restaurant ziet me en vraagt of ik mijn gewoonlijke eiwitomelet wil.  Eigenlijk had ik iets anders in gedachten, maar ze vraagt het zo vriendelijk en het is gezond dus ik zeg ja.

Intussen lees ik de Wall Street Journal en luister ongewild naar CNN.  Dat laatste ga ik niet missen straks, het is een en al kommer en kwel wat er langs komt.  Ik luister altijd naar WTOP, de plaatselijke nieuwszender, in de auto, maar zo bij het ontbijt vind ik het moeilijk te verteren.

In de sportruimte stel ik de elliptical op aerobics training en een hoog niveau in.  Terwijl ik sport belt Rick dat zijn vlucht uit Albuquerque ernstig vertraagd wordt door onweer in Houston.  Echt balen, want hij zou zo mooi net voor het avondeten thuis zijn.  Nu moet hij waarschijnlijk een latere aansluiting nemen in Houston.

Als ik de 10000 stappen heb bereikt in iets meer dan een uur ga ik naar boven om me klaar te maken.  Dan ga ik vast in de lobby op Anja wachten, want dit keer komt de schoonmaakster al vanochtend.  Anja komt met nog een verlaat verjaarscadeautje voor mij, heerlijke wijn en trail mix. 

We vertrekken eerst naar Vienna waar we gaan lunchen bij Bazins.  Op de stoep voor het restaurant zwaait er opeens iemand naar mij.  Het is buurtgenote Mary, die net weer terug is na een aantal jaren in Stuttgart te hebben gewoond.  Het is leuk haar weer te zien.

We krijgen een tafeltje in het restaurant en ik weet eigenlijk al wat ik ga bestellen.  Ik kan het niet laten de salade met zalm met een korstje van mosterdzaad te nemen, die is zo lekker!  Anja neemt een er ook erg lekker uitziende kipsalade. Na afloop zie ik Patrick, de chef van het restaurant zitten, en vertel hem hoe goed onze gerechten ons bevielen.  Hij sport ook bij Anytime Fitness dus kent mij daarvan.

Het is alweer een aantal maanden geleden sinds ik bij Meadowlark Gardens ben geweest en ik stelde Anja voor daarheen te gaan om te fotograferen.  Anja heeft er een lidmaatschap voor en daarmee mag ik ook gratis naar binnen. 


We lopen door de vlindertuin en naar de vijvers.  Wat een genot is het weer hier, al die kleuren!  We zien in een van de vijvers ook een muskusratje zwemmen en eten.  Verderop staat een statige reiger, die opvliegt als wij te dichtbij komen naar zijn smaak.

Het is volop genieten en we nemen lekker de tijd.  Intussen is Rick eindelijk in Houston aangekomen en heeft inderdaad zijn aansluiting gemist.  Gelukkig kan hij met de latere vlucht mee, maar mist zo wel het avondeten.  Jammer, want Katja is ook onderweg naar huis en zal voor het eten hier zijn.

Als we uitgefotografeerd zijn rijden Anja en ik terug naar Vienna.  Nu we toch in de buurt van ons huis zijn stel ik voor daar even doorheen te lopen.  De schilders zijn nog volop aan het werk en zullen morgen terugkomen.  Ook ligt het laatste tapijt er nog niet.  Hopelijk wordt dat morgen gelegd.   Ik probeer niet te hard te hopen, maar ergens volgende week terugverhuizen zou wel fantastisch zijn!

Bij het hotel nemen Anja en ik weer afscheid.  Ik ga op de kamer in afwachting van Katja de foto's van vandaag alvast sorteren en een deel van dit blog schrijven.  Via Facebook heb ik ook een aantal oude collega's teruggevonden en "praat"  (of liever schrijf) ook met hen bij.

Op het terrasje van Le Pain Quotidien bestel ik een rose en lees verder in mijn boek.  Katja sms-t dat ze Django in onze tuin zet en ddan hierheen komt.  We gaan, hoe kan het ook anders, sushi eten bij Passion Fin

Onze borden zijn ware kunstwerken en het smaakt ook nog eens heerlijk.  We kletsen fijn bij en Katja vertelt over haar werk met de orgaandonor kadavers.  Ze vindt het wel jammer dat ze maar weinig gevallen toegewezen krijgt en daardoor er niet mee door kan gaan.  Morgen heeft ze een sollicitatiegesprek voor een baan bij een cardioloog hier in de buurt.  Allemaal dus even hard duimen voor haar!

Rick komt eindelijk na al zijn vertragingen ook terug en krijgt Katja dus ook nog even te zien.  Dan gaat Katja terug naar ons huis waar ze vannacht in de basement zal slapen met Django.  Ze hadden ook hier in het hotel bij ons kunnen logeren, maar Katja vond het zonde van de $75, die Django dan zou kosten.

Foto's van vandaag staan hier.

woensdag, september 17, 2014

Tandarts en bioscoop

Vandaag is de eerste dag in bijna een week dat ik geen rondleiding of iets anders op het programma heb staan. Alleen heb ik om negen uur een tandartsafspraak om mijn knarsbeschermer op te halen.

Beneden eet ik een eiwit omelet met groentes en ga dan op weg naar de tandarts.  Daar moet ik even wachten en denk dan snel klaar te zijn.  Maar daar hebben de goden andere plannen voor.  De tandarts doet de beschermer in mijn mond, maar die past niet!

Het blijkt dat het laboratorium, wat in Californie is gevestigd, mijn naam op de beschermer voor iemand anders heeft gezet.  En tja, daarmee zijn mijn afdrukken ook verdwenen en moet ik toch verdorie weer in dat afschuwelijke spul happen!  Ze zullen me bellen als de beschermer er is, want die wordt versneld besteld.

Het nam allemaal zoveel langer dat ik geen tijd meer heb om terug naar het hotel te gaan.  Gauw koop ik bij Rite Aid een flesje water en rijd dan naar de sportschool.  Daar wacht Sharon me al op. Ze heeft een intensief uur gewichten voor me in petto. Ik heb vandaag ook vreemd veel pijn, dus na afloop masseert Sharon mijn schouders en heupen.  Dat helpt altijd wel.

Op de weg terug stop ik bij het huis en haal de post op.  Ook zie ik dat FedEx langs is geweest en ik moet een handtekening zetten zodat ze hun pakket achter kunnen laten.  Dat blijkt later Kai's bed te zijn. Heel aardig hebben de werkers aan het huis die in de garage gelegd, want ik zou niet weten hoe ik dat in mijn eentje zou moeten doen.

Terug in het hotel stuur ik de maaltijdbonnen van de afgelopen tien dagen naar de verzekeringsmaatschappij, zend een aantal emails over komende rondleidingen en werk meer administratieve dingen af. 

Kai neemt Cosmo mee naar ons huis en ik ga bij Sweet Green lunch eten.  Het wordt weer de "spicy sabzi" met boerenkool, spinazie, broccoli, quinoa en meer.  De pittige saus eroverheen is zo lekker!  Ik neem mijn tijd om het te eten, want ik wil aan de overkant naar de bioscoop om half twee.


Daar koop ik een kaartje voor The 100 Foot Journey en neem plaats in het theater.  Er is niemand anders en het is zo'n vreemde gewaarwording om in zo'n heel lege zaal te zitten!  De film is werkelijk heel leuk en ik ben blij dat ik gegaan ben.

Intussen sms ik met de meisjes.  Katja heeft al vrijdag een sollicitatiegesprek hier vlakbij in Falls Church.  Jammer genoeg kan ze niet blijven, anders waren we met zijn vijven weer even, want Saskia komt dit weekend ook thuis. 

Saskia voelt zich wel beter, maar die kamergenote van haar klinkt wel erg vreemd.  Ze had het erover dat ze niet naar school gaat en allerlei jongens zou meebrengen.  Ze schijnt uit haar vorige kamer gezet te zijn.  Saskia gaat er morgen met haar Resident Assistant over praten, want dat klinkt als iemand, die haar in haar studie gaat belemmeren.

Als ik de kamerdeur open zie ik dat die nog niet is schoongemaakt.  Als ik ergens een hekel aan heb is het een onopgemaakt bed.  Ik maak ons bed thuis ook altijd meteen na het opstaan op.  Er is ook nergens meer een schoonmaakster te bekennen dus ik bel eens om te zien of ze vandaag nog komen. 

Binnen de vijf minuten komt de aardige schoonmaakster zich heel erg verontschuldigen, want ze was mijn kamer vergeten.  Kan gebeuren en ik bedank haar dat ze zo snel kwam.  Om haar niet in de weg te zitten ga ik beneden in de lobby zitten lezen.

Vanavond is Rick nog op reis en Kai heeft Franse les dus ik ben alleen voor het avondeten.  Ik besluit eerst even een wijntje te gaan drinken aan de hotelbar.  Victoria begroet me met "Ik dacht dat het huis al wel klaar zou zijn".  Vervolgens vraagt ze waar Rick is en hoe het met Saskia gaat.  Ik ben onder de indruk van haar geheugen, maar vraag me ook af of we niet al veel te lang in dit hotel zitten (ja, dus).

In ieder geval kletsen we gezellig en haar nieuwe medewerker Young stelt zich ook voor.  Na over alle restaurants en cuisines gepraat te hebben heb  ik zo'n trek dat ik afreken en naar de Four Sisters loop. 

Daar neem ik plaats aan de bar en de eigenaresse vraagt met hoeveel ik ben.  "Helemaal alleen", antwoord ik.  Zij zegt: "Nee, hoor, je hebt ons toch".  Heel aardig!  Ik bestel de Vietnamese loempia's, die ik me nog uit Senegal herinner, en de groene papaya salade.  Dit wordt mijn nieuwe favoriete maal hier, zo lekker!

Terwijl ik van de loempia's geniet komt er een oudere man naast me zitten.  Hij is duidelijk een oude bekende hier, maar terug van weggeweest.  Hij vraagt aan mij wat ik eet en ik antwoord en we raken in gesprek.

Hij is een Australier, die hier al 45 jaar woont.  Dat  is vijftien jaar langer dan ik!  We praten over van alles en nog wat terwijl ik van mijn eten geniet.  Het maakt het alleen eten een stuk gezelliger moet ik zeggen.

Aan het dagelijkse telefoontje met Rick loop ik het hotel in.  Daar zie ik iemand met een oranje jasje en leeuw erop zitten.  Ik waag het erop en zeg "Hup Holland Hup".  Hij kijkt verbaasd op en lacht me toe.  Omdat ik aan de telefoon ben kan ik niet verder vragen, maar dit is al de tweede Nederlander, die ik in dit hotel zie.

Met Cosmo lief tegen me aanliggend (Rick zou dat niet toelaten op bed) kijk ik de rest van de avond tv.  Morgenavond komt Rick thuis.  Ik vind het nooit leuk als hij op reis is, maar zo in het hotel vind ik het helemaal ongezellig!
Cosmo naast me op bed is wel erg gezellig

dinsdag, september 16, 2014

Nog een schitterende rondleiding

Eigenlijk vond ik het gisteren wel fijn om om zeven uur gewekt te worden en dan nog een half uur te kunnen doezelen, dus ik heb mijn telefoonwekker weer voor zeven uur gezet en dan weer om half acht.  Ik douche en doe mijn" rondleidingsuniform" aan: bermuda met korte mouwen topje en Teva sandalen.

Met een jasje aan laat ik Cosmo uit.  Het is fris buiten en ik besluit dat jasje ook maar weer mee te nemen vandaag.  Kai is inmiddels ook op en we ontbijten samen.   Dan brengt Kai me naar de Vienna metro.  Eindelijk ben ik er ruim op tijd en haal mijn trein met gemak.

Eenmaal weer boven bij het Smithsonian station wacht ik op mijn gezelschap van vandaag.  Net na half tien zie ik ze aankomen.  Ze hebben een taxi genomen dus komen uit een andere richting dan gewoonlijk.  Ik maak kennis met J. en R., meteen weet ik dat het weer een leuke dag gaat worden.

Na mijn gewoonlijke verhaaltje over het ontstaan van de stad beginnen we aan onze wandeling.  Het is weer schitterend weer en er staat een koele bries.  Prima wandelweer dus! 

Bij het Washington Monument stel ik weer voor te gaan kijken of er nog kaartjes zijn om naar boven te gaan.  Ook dit keer lukt het kaartjes te krijgen om om twaalf uur naar de top te gaan. 

Opeens vraag ik me af waarom ik dit nooit eerder heb gedaan tijdens rondleidingen en realiseer me dan dat het monument in het eerste jaar dat ik rondleidingen gaf in augustus werd gesloten na de aardbeving.  In de zomer is het er zo druk dat de kaartjes al heel vroeg weg zijn.  Dit is dus het eerste jaar dat het monument open is tijdens mijn rondleidingen buiten het hoofdseizoen.

We lopen verder naar het Tweede Wereldoorlog Monument waar een enorme groep Honor Flight veteranen net poseert.  Dat maakt de sfeer daar extra speciaal, want er zijn ook nog heel wat veteranen van die oorlog present.

Dan lopen we verder naar het Vietnam Veteranen Monument en het Lincoln Memorial.  Ook het Koreaanse oorlogsmonument maakt weer indruk.  We steken over naar het Tidal Basin en lopen door het Martin Luther King Jr. Memorial. 

Na het Franklin Delano Roosevelt Memorial en het Jefferson Memorial te hebben bekeken lopen we terug naar het Washington Monument.  Daar komen we ruim op tijd aan en na even wachten mogen we naar binnen.  Alweer zijn er andere rangers en degene op de weg naar boven vertelt niet zoveel.

Met dit prachtige weer is het uitzicht ongeevenaard!  Met de wind van vandaag voelen we ook hoe de obelisk een beetje heen en weer beweegt, vreemde gewaarwording.  Ik kan me zo nog meer voorstellen hoe de mensen, die tijdens de aardbeving hier boven waren, zich moesten voelen.
 

Eenmaal weer beneden lopen we naar de Old Ebbitt Grill.  Ik had Mark al eerder gebeld om onze reservering later te zetten.  Hij verontschuldigt zich dat hij "mijn" tafel 7 niet open heeft kunnen houden, maar we krijgen een tafel in hetzelfde gedeelte.  Mij maakt het echt niet uit waar in het restaurant we zitten, maar Tony en Mark hebben besloten dat dat die tafel 7 moet zijn.

De menu's liggen al klaar op onze tafel en we bestellen alle drie een salade.  R. en ik beiden de tonijnsalade, die ontzettend lekker is met een tonijn"biefstuk" en verschillende groentes.  J. heeft de biefstuksalade, die er ook erg goed uitziet.

Na het eten bekijken we eerst de voorkant en dan de achterkant van het Witte Huis.  Bij de achterkant mogen we niet helemaal tot aan het hek komen.  Ik las op het internet dat de president vanmiddag naar Atlanta gaat dus wellicht heeft het daarmee te maken.

We mogen toch nog vrij dichtbij komen en na de nodige foto's lopen we verder.  Ik weet dat J. nog heel graag naar Arlington National Cemetery wil op deze ene dag dat zij in Washington zijn, dus stel niet eens voor door Chinatown te lopen.  Zij logeren in Georgetown dus weten dat Washington ook gezellige buurten heeft.

Langs Pennsylvania Avenue wijs ik de interessante gebouwen aan.  Bij het Newseum hangt voor pas de tweede keer in alle keren dat ik erlangs heb gelopen een Nederlandse krant, de Trouw.  Het is altijd weer leuk al die voorpagina's van kranten uit vijftig staten en een paar andere landen te bekijken.

Bij het Capitool zijn de senaat en het huis van afgevaardigden voor de verandering eens in sessie.  Dat is te zien door de vlag, die boven de vleugels uithangt.  De steigers gaan steeds verder op, het zal niet lang duren voor de hele koepel erin staat.  Ik ben wel benieuwd hoe dat eruit gaat zien, want dat is zo lang als ik hier woon nog niet gebeurd.

De Library of Congress is de laatste stop en zoals altijd maakt die veel indruk.  Buiten neem ik afscheid en roep een taxi voor J. en R., die hen naar Arlington National Cemetery zal brengen.  Zo hebben zij in een dag toch heel wat van Washington gezien.


Bij Capitol South moet ik even wachten op mijn trein.  Ik sms met Saskia, die zich ietsje beter voelt, maar grote witte plekken op haar amandelen heeft en Katja, die een baan hier in Washington heeft gevonden waar ze op wil solliciteren.

Kai is eindelijk weer naar ons huis gegaan en ik weet dat hij mij niet op kan halen.  Het is ook zulk lekker weer dus ik loop terug naar het hotel.  Boven in de kamer is het ijzig koud.  Om de een of andere reden staat de thermostaat op tien graden Celsius en zo voelt het ook!  Ik stel hem gauw warmer in!

Mijn boek is bijna uit en ik besluit op het terrasje van Le Pain Quotidien te gaan lezen.  Ik bestel een frambozen mimosa, die heel lekker is!  Het boek lees ik ook uit.

Dan loop ik naar Sea Pearl.  Niall schreef op Facebook dat hij daar ook heen kon komen en zo heb ik voor de tweede avond achtereen een gezellig maal met een vriend(in).  Niall is vanavond ook alleen, want Serena is in Rome en zijn twee kinderen hebben andere activiteiten.

We bestellen een aantal voorafjes om te delen en kletsen bij over onze gezamenlijke eerstejaars collegestudenten onder anderen.  Voor Niall en Serena is Aoife de eerste, die uitvloog, en dit weekend is "ouders weekend" voor hun.  Bij mijn weten heeft VCU dat niet, maar Saskia, hopelijk voelt ze zich er goed genoeg voor, wil dit weekend ook thuiskomen.

Niall moet Aisling op gaan halen en neemt afscheid.  Ik betaal ook en loop terug naar het hotel.  Daar is de kamer weer ijskoud!  Ik wil naar huis!  Maar goed, ik stel de thermostaat weer goed en ga tv kijken.  Kai en Cosmo komen terug van ons huis en Cosmo komt naast mij op bed liggen.

Na vannacht nog een nacht zonder Rick, ik mis hem echt zo in dit hotel (anders ook, hoor).  Ik ben dankbaar voor de rondleidingen, want ik vind het verschrikkelijk in de hotelkamer te vertoeven. 

Foto's van vandaag staan hier

maandag, september 15, 2014

Een leuke rondleiding en Saskia ziek

Om de een of andere reden heb ik mijn telefoonwekker voor 7 uur gezet, terwijl ik pas om half acht op hoef.  Rick staat wel al op en ik draai me nog een half uurtje om.  Dan maak ik me ook klaar en Rick vertrekt naar beneden om met de man van ons alarm- en intercomsysteem te spreken, zodat die volgende week geinstalleerd kunnen worden.

We eten gauw ontbijt, voor mij vandaag wafel met vers fruit, en dan brengt Rick mij naar de metro.  Het is frisjes met een graad of vijftien, dus ik ben blij op Amazon een warmer jasje te hebben gekocht dan ik verder bij me heb.

Eenmaal boven de grond bij het Smithsonian station wacht ik op mijn gezelschap van vandaag.  Niet veel later komen W. en C. bovengronds en meteen op mij af.  Na kennis gemaakt te hebben vertel ik wat over de geschiedenis van de stad en dan lopen we naar het Washington Monument.


Het is weer schitterend weer en het ziet er niet zo druk uit, dus ik vraag ze of ze willen kijken of we nog kaartjes kunnen krijgen om naar boven te gaan.  Eerst wordt er getwijfeld, want ze waren geschrokken van de prijs om naar boven te gaan in Top of the Rocks, maar als ik zeg dat het gratis is willen ze het zeker proberen.

We hebben geluk, er zijn nog kaartjes voor twaalf uur en tegen die tijd moeten we onze ronde langs de monumenten al wel gemaakt hebben.  We lopen verder naar het Tweede Wereldoorlog monument waar een grote groep Honor Flight veteranen loopt.  Sommigen vochten nog in de tweede wereldoorlog.  Ik vind de aanwezigheid van die veteranen de sfeer net nog iets indrukwekkender maken.

Terwijl we naar het Vietnam Veteranen Monument lopen sms-t Saskia dat ze zich afschuwelijk voelt.  Ze heeft enorme keelpijn en voelt zich doodziek.  Ze kan echter pas morgen terecht bij de schoolkliniek. Aangezien Saskia nog amandelen heeft ben ik altijd bezorgd om een bacteriele infectie en ik druk haar op het hart naar een urgent care kliniek te gaan. 

Dan voelt het opeens wel ver weg dat Richmond!  Ik vind het vervelend voor W. en C. dat ik zoveel sms, maar gelukkig begrijpen zij het goed en stellen zelfs voor dat ik de rondleiding onderbreek om naar Saskia te gaan.  Al zou mijn moederhart dat willen, er is toch niets wat ik zou kunnen doen.

We lopen verder langs de monumenten en genieten wel van het heerlijke weer.  We zien een schildpadje zich zonnen in het Tidal Basin en Thomas Jefferson uitkijkend naar het Witte Huis.  Dan lopen we terug naar het Washington Monument.

Om kwart voor twaalf komen we daar weer aan.  We hoeven niet lang te wachten voor we naar boven kunnen.  Dit uitzicht zie ik nu voor de derde keer in een week, maar het blijft prachtig!  We zien dat er een of andere lunch achter het Witte Huis wordt voorbereid, die we later op ooghoogte niet kunnen zien. 

Na uitgebreid gefotografeerd en gekeken te hebben lopen we een verdieping naar beneden en bekijken het museumpje daar.  Ik vraag aan de ranger wanneer we weer naar beneden kunnen lopen en hij antwoordt dat dat deze maand weer moet beginnen.  Het wordt een interessant gesprek.  Ik merk dat park rangers graag vertellen, dat moet ook wel met die baan lijkt me.

Eenmaal weer buiten lopen we via de achterkant van het Witte Huis naar ons lunchrestaurant.  We proberen eerst Cosi, maar daar is het warm en geen enkel tafeltje is open.  Potbelly ligt er dichtbij en is ook zeer lekker.  Ik bestel zoals gewoonlijk een mushroom melt met kaas en champignons en hun overheerlijke hete groentes en pepers. 

We eten lekker buiten op hun terrasje en het valt C. op dat mensen (waaronder ik vandaag toevallig) vaak chips bij hun lunch eten hier in de VS.  Ik vind het altijd grappig hoe dingen waar ik helemaal aan gewend ben nieuwkomers opvallen.

Na het eten lopen we verder via de voorkant van het Witte Huis naar Pennsylvania Avenue.  C. en W. merken op dat ze geen idee hadden hoe mooi Washington zou zijn.  Dan vind ik nou ook, natuurlijk!  Chinatown slaan we vandaag over, want dat hoeft niet van hen.  Prima voor mij, want ik voel me ook niet zo lekker.

We lopen langs het Capitool en dan de Libary of Congress binnen.  Zoals altijd maakt dit gebouw ook enorm veel indruk.  W. en C. besluiten na afloop de rondleiding in het Capitool te doen, dus we nemen afscheid.  Het was weer een leuke en gezellige dag.
Met alle zuilen worden panorama's vreemd

Bij het Capitol South station komt mijn oranje trein er net aan, perfekte timing!  Ik stap bij Dunn Loring uit en loop terug naar het hotel.  Daar zijn noch Kai noch Cosmo in de kamer.  Kai heeft Cosmo meegenomen naar het huis.  Ik ben blij dat Kai daar weer liever is, want hij ontweek het heel lang.

Kai moet naar Franse les bij de Alliance Francaise in Washington dus ik ga Cosmo ophalen.  Vandaag is er niets gebeurd in het huis zo te zien.  Hopelijk gaan ze morgen gauw verder met alles wat Rick vandaag met de opzichter besprak.

Omdat ik vanavond dus alleen ben voor het avondeten heb ik gisteravond een berichtje op Facebook geplaatst of iemand me wilde vergezellen bij het happy hour van Sea Pearl.  Chris reageerde daarop en we spraken af om kwart voor zes.

Chris is er nog niet als ik arriveer, maar komt een paar minuten later aan.  Zo gezellig om met een vriendin te eten!  Chris zegt ook dat ze dit wel vaker zou willen doen.  Ik neem me voor vaker zo'n oproepje te plaatsen.

We bestellen sushi en een paar voorafjes en kletsen gezellig bij.  Dan moet Chris door om een volleybalwedstrijd te gaan spelen en ik loop terug naar het hotel.  Daar zet ik de tv aan en nodig Cosmo op mijn bed.  Daar ligt hij lief tegen mij aan en likt verder niet.  Ik denk nog steeds dat dat likken verveling  is.

Morgen heb ik weer een rondleiding dus laat ga ik niet maken, maar ik ben benieuwd hoe Kai zijn Franse les vond.  Ook sms ik veel met Saskia.  Haar koorts kwam bijna tot veertig graden, maar ze heeft geen bacteriele infectie vond de dokter.  Hopelijk voelt ze zich snel beter!
Cosmo en ik vanavond

Foto's van vandaag staan hier.

zondag, september 14, 2014

Regenachtige zaterdag en Renaissance Festival

Zaterdag

Rick staat al om half acht op, want hij wil heel veel doen in het huis vandaag.  Ik ben doodmoe en blijf tot kwart voor negen liggen.  Dan komt Rick met ontbijt van Starbucks en Panera en we eten samen in de kamer.

Rick vertrekt naar het huis en neemt Cosmo mee.  Ik ga naar beneden naar de sportruimte.  Daar is het voor de verandering best druk, alle apparaten zijn bezet.  Gelukkig heb ik vandaag mijn acht tabata gewichtenoefeningen op het programma staan en start mijn app daarvoor op een laag volume.

Als ik daarmee klaar ben wil ik nog een half uur cardio doen en gelukkig is er inmiddels een elliptical open.  Het halve uur wordt wat langer, want ik heb vandaag, waarschijnlijk door het slechte weer, veel pijn.  Beweging helpt dan en het feit dat ik het einde van mijn boek nader werkt mee aan de wens langer te blijven.

Na mijn douche loop ik even door de regen naar Swirl and Sip om daar een mousserende rose te kopen om vanavond mee te brengen.  Ik word, zoals altijd, zeer goed geholpen.  Als we terugverhuisd zijn ga ik deze wijnwinkel zeker nog blijven bezoeken voor speciale wijncadeaus.

Dan rijd ik eindelijk naar ons huis.  Daar help ik Rick met het vinden van plekken, die de schilders nog opnieuw moeten doen.  Dat zijn er heel wat, waaronder de binnenkant van alle ramen.  Hopelijk kan dat volgende week allemaal gedaan worden.

Voor de lunch rijden we naar Whole Foods.  Daar zie ik dat je je sandwich nu in slabladeren kunt laten wikkelen in plaats van op brood.  Ik ben geen grote broodfan dus probeer dat eens.  Het is lekker en licht.

 
 

Een paar dagen geleden belde Blinds To Go dat de maten van onze ramen binnen waren en we naar het filiaal moesten komen om de bestelling goed te keuren.  Door de stromende regen rijden we erheen en bestellen nieuwe lamellen voor alle kamers boven en het kantoortje. 

Gedeeltelijk betaalt de verzekering die terug, maar we wilden de oude verbogen lamellen in de andere kamers na vijftien jaar ook weleens vervangen.  Onder het motto "als we dan toch bezig zijn".  Over ongeveer twee weken zullen ze geinstalleerd worden.

Terug in het huis komt de zon weer tevoorschijn en gaan we verder met blauwe tape op plekken, die aandacht nodig hebben te plakken.  Als we klaar zijn lijken de muren wel een vreemde ziekte te hebben met al dat blauw!

Rick werkt nog wat aan de zolder, terwijl Cosmo trouw op mijn voet slaapt.  Ik lees wat en geniet gewoon van het in het huis zijn.  In gedachten zie ik de kamers weer helemaal ingericht en de gezelligheid weer terug. 

Tegen half zes gaan we terug naar het hotel om ons op te frissen.  We zijn vanavond uitgenodigd bij Leslie en Jason.  Jason en Rick werken al vanaf het begin samen bij Microsoft en we kennen hen dus al vele jaren.  Ik was nog niet bij hun thuis geweest en ze hebben een prachtig huis1

Kai is ook mee en hun zoon van vijftien is er ook bij.  Als voorafje is er een heerlijke spinazie en artisjokken dip met crackers.  Dan gaan we aan tafel en de maaltijd bestaat uit spare ribs in een heerlijke saus, gegrilde asperges en rijst.  Het smaakt allemaal zeer goed en het gesprek gaat over allerlei uiteenlopende onderwerpen.

Het dessert is chocolade ijstaart en verse aardbeien, frambozen, bramen en bosbessen.  Dan vraagt Leslie of ik zin heb mee te gaan om hun dochter van een bat mitzvah op te halen.  Onderweg kletsen we nog meer over van alles en nog wat.

De mannen hebben intussen de tafel afgeruimd, dus dat is helemaal goed.  We praten nog wat na, maar nemenn dan afscheid, want Rick wil morgen weer vroeg aan het huis verder.  Het was een heel gezellige avond!

Zondag

Rick staat inderdaad voor mijn gevoel voor dag en dauw op.  Ik slaap lekker uit tot kwart voor negen en laat dan als eerste Cosmo uit.  Ik kan niet wachten tot ik weer gewoon naar buiten kan stappen en niet eerst allerlei mensen hoef te begroeten.

Kai en ik gaan samen ontbijten en ik bestel weer eens eiwit omelet met groentes en ham, erg lekker.  Dan ga ik naar de sportruimte en doe daar een intensieve "aerobics" routine op de elliptical.  Drie kwartier later heb ik echt het gevoel hard bezig te zijn geweest.

Als Rick terug is maken we ons klaar om naar Maryland te rijden voor ons jaarlijkse bezoek aan het Renaissance Festival daar.  Kai rijdt, zodat Rick nog wat werkzaamheden kan verrichten en een uurtje later rijden we de parkeerplaats op.

Voor de kaartjesloketten staan ontzettend lange rijen.  Zo lang hebben wij ze nog nooit gezien!  Het blijkt dat hun credit card machines down zijn.  We wachten en wachten tot men uiteindelijk besluit om kaartjes met de hand uit te schrijven.  Na een uurtje kunnen we zo toch eindelijk het park binnenlopen.

De magen knorren inmiddels en we gaan eerst maar lunch eten.  Ik vind de broodbowl met Maryland krab soep hier altijd erg lekker en haal die.  Ook geeft Kai me een paar van zijn zoete aardappelfrietjes.  Rick heeft een worst op een stok en een broodje vlees.

Intussen kijken we onze ogen weer uit naar alle kostuums die er voorbij komen. Van heel duur en smaakvol tot niet bepaald flatterend voor het figuur en alles er tussenin.  Het is altijd weer een kleurrijk geheel en ik neem heel wat foto's.
 
 

Na de lunch lopen we verder en proberen Kai en Rick een kruisboog te schieten.  Dat valt nog niet mee en ze winnen geen van beiden een prijs.  We kijken rond bij verschillende zaakjes en Kai vindt zijn in de brand verloren gegane ukelele terug bij het muziekinstrumenten standje waar hij de oorspronkelijke ook van had.

Bij het visrestaurantje strijken we nog even neer voor een biertje en voor mij een mead.  Ook neem ik een portie van zes oesters, die uit de Chesapeake Bay vlakbij komen.  Ze smaken dan ook ontzettend vers!

Als laatste lopen we naar het standje waar t-shirts met draken, die banen, hobbies e.d. doen.  Kai had daarvan een t-shirt met een draak, die basgitaar speelt.  Rick laat de foto van het verbrande t-shirt zien en de tekenaar is heel blij om Kai precies dezelfde nieuw te kunnen geven.  Zo heeft Kai weer een paar van zijn in de brand verloren spullen terug, langzaam, maar zeker...

Na een paar uur lopen we terug naar de auto.  Zonder enig verkeer komen we terug bij het hotel en halen daar Cosmo en onze laptops op.  Rick gaat verder in het huis en Kai, Cosmo en ik gaan genieten van de achtertuin.  Het is een prachtige nazomerse dag, al wordt het aan het eind van de middag wel wat fris.

In lange broek en met een jas aan voor het eerst dit seizoen lopen we naar Matchbox voor het avondeten.  Daar hoor ik opeens mijn naam en zie een oud-collega, die ik al zeker 18 jaar niet heb gezien.  Hij weet mijn naam nog en de namen van Katja en Kai (Saskia was nog niet geboren).

Zo knap vind ik dat, want hoe ik mijn brein ook doorzoek, ik kan niet op zijn naam komen!  Gelukkig zegt hij met een aantal andere ex-collega's contact te hebben via Facebook.  Bevriend mij dan ook maar, zeg ik, en zo heb ik zijn naam ook.  De andere man ziet er ook bekend uit en lijkt ook medewerker geweest te zijn, maar ik herinner me zijn naam nog steeds niet.  Ik herken altijd gezichten, maar namen...

Kai en Rick zitten al aan de bar op mij te wachten.  Vanavond bestel ik weer eens de zalm met erwten en gnocchi.  Het smaakt zoals altijd erg goed.  Dan lopen we terug naar de kamer en kijken tv.   Helaas denk ik niet dat dit het laatste weekend in het hotel was, gezien de enorme lijst van dingen, die Rick nog te doen vond in het huis, maar het einde is in zicht!

Foto's van het Renaissance Festival staan hier

vrijdag, september 12, 2014

Een heerlijk weer rondleiding

Als ik wakker word zie ik op mijn telefoon dat het buiten 16 graden is.  Brrr!  Rick en ik gaan beneden ontbijten en ik neem vandaag een Belgische wafel ter ere van mijn gezelschap van vandaag, die ook uit Belgie komen.  Om het helemaal over Belgie te laten gaan heeft de Wall Street Journal vanochtend een artikel over autowijdingen in Scherpenheuvel.



Rick brengt me naar de Vienna metro en ik vergeet telkens dat het langer duurt daarheen dan van ons huis.  Ik heb een vest mee, maar vind het wel meevallen met de kou en laat het in Ricks auto.  Gelukkig haal ik de trein nog net.

Eenmaal weer boven de grond zie ik E. en I. al op me afkomen.  E. "ken" ik al geruime tijd via Facebook en we begroeten elkaar daardoor als oude bekenden.  I. wil wel graag wat koffie en we lopen langs een van de National Park Service cafeetjes.  Alleen is de koffie nog niet gebrouwen en neemt I. dan maar een Gatorade.

Ook E. en I. hebben kaartjes voor het Washington Monument en zo ga ik na meer dan drie jaar niet boven te zijn geweest voor de tweede keer deze week van het mooie uitzicht genieten.  Het weer is vandaag prachtig zonnig en de ranger vertelt dat we heel ver kunnen zien.
 

Vandaag is het een stuk minder druk dan dinsdag en we kunnen zelfs al voor tienen naar binnen.  De rangers, die, zo vertelde er een, dagelijks van monument verwisselen, vertellen dit keer ook meer van de geschiedenis van het monument.  Ik ben blij om de verhalen, die ik erover weet, door hen herhaald te horen.  Het is een interessante geschiedenis van deze hoogste obelisk ter wereld.

Boven is het uitzicht inderdaad nog mooier dan het dinsdag al was.  Met de zon zijn de kleuren dieper.  We nemen dan ook goed de tijd om foto's te maken en later een verdieping lager onder anderen een replica van de aluminium pyramide, die het topje van het monument is, te bekijken.  Ook wijst een ranger ons een reparatie, die na de aardbeving is gedaan.

In de lift naar beneden zien we weer een aantal sierstenen en de ranger laat zien hoe het onderste gedeelte van de obelisk van binnen minder net afgesneden stenen heeft dan het bovenste.  Na een half uurtje staan we weer buiten en lopen langs de andere monumenten.

Bij de oorlogsmonumenten zien we een Honor Flight groep uit Kansas.  Je kunt echt aan de veteranen zien dat dit een bijzondere reis voor ze is.  Het is vandaag druk met toeristen.  September is kennelijk nog een populaire maand om de stad te bezoeken.

Na de monumenten langs het Tidal Basin, waar het pad niet meer overstroomd is en we dus gewoon langs kunnen lopen, bekeken te hebben lopen we naar de Old Ebbitt Grill.  Daar heeft Tony al voor menu's en glazen water gezorgd op "mijn" tafel 7.  Ik voel me hier altijd echt een VIP!

Het eten wordt weer lekker.  E.  neemt de zalmburger, die ik ook al vaak heb gehad, en I. hetzelfde pastagerecht wat ik gisteren had.  Ik kies vandaag de linzenburger, die heb ik al een tijdje niet gegeten.

E. en I. hebben gisteren de achterkant van het Witte Huis al bekeken dus na de lunch lopen we als eerste naar de voorkant van het Witte Huis en dan door naar Pennsylvania Avenue.  Zij kiezen ervoor door Chinatown te gaan en dat is een veel levendigere buurt dan het kantoorgedeelte waar we verder doorheen lopen.

Weer op Pennsylvania Avenue lopen we naar het Capitool en dan de Library of Congress binnen.  Na die bekeken te hebben geef ik hen nog de optie om de rondleiding in het Capitool te gaan doen.  Ze hebben echter al zoveel indrukken binnengekregen en ook nog jet lag en besluiten met mij mee naar de metro te lopen.

Daar leg ik uit hoe de Smartrip werkt en kopen ze er beiden een.  Als hun trein aankomt neem ik afscheid en ik stap in de trein erna, denkend dat dat een oranje trein is.  Zoals wel vaker is de chauffeuse niet te verstaan en ik heb mijn vergissing dus pas door als ik "McLean" voor het volgende station zie staan.

Balen, maar gelukkig komt de trein terug naar East Falls Church al snel en ook daar hoef ik maar zeven minuten op de volgende trein naar Vienna te wachten.  Gelukkig is het spitsuur en komen de treinen vaak! 

Bij Dunn Loring stap ik uit en loop terug naar het hotel.  Daar word ik weer vriendelijk begroet door zowel de receptionisten als Cosmo.  Na die laatste eten te hebben gegeven neem ik mijn laptop mee naar beneden en neem plaats op het terrasje van Le Pain Quotidien.  Onder het genot van een glas rose begin ik alvast aan dit blog.
Intussen sms-t Rick dat de houten vloeren klaar zijn. Nu is het nog wachten op het tapijt voor het kantoortje, de trap en de family room wat besteld is, maar nog niet aangekomen.   Volgende week moet er ook nog geverfd worden en de week daarna het alarm- en intercomsysteem vervangen.  We zijn zo dicht bij terugverhuizen!  Het zijn nu echt de laatste loodjes (en die wegen wel wat zwaar, inderdaad).
Eindelijk hout in de woon- en eetkamer!
Boven op de kamer staat een verlaat verjaardagsboeket van Rick.  Het eerste was onderweg stuk gegaaan (hij bestelt altijd van 800-FLOWERS.com).  Dit boeket is prachtig, drie kleuren rozen.
 
 
Iedere september hebben de Clyde's restaurants (waaronder de Old Ebbitt Grill overigens) een spccial van kreeft voor $19,95.  Aangezien ik daar dol op ben gaan we daar vanavond heen.  Rick bestelt een aantal voorafjes en begrijpt nu waarom ik dat vaak doe.  Mijn kreeft is, zoals altijd, heerlijk!
 
En zo is het weer vrijdagavond.  Gisteren was het twaalf weken sinds de brand, onvoorstelbaar.  We hebben een leuk weekend voor de boeg gelukkig, niet teveel hotelkamertijd.  Ik zie er zo naar uit niet dingen te hoeven bedenken om maar niet in een hotelkamer te zitten!

Foto's van vandaag staan hier.