Ons pleintje nu:

dinsdag, april 21, 2015

Jaarlijks endocrinoloog bezoek en weer veel bloemenfotografie

Vanochtend is het op tijd uit de veren geblazen, want ik heb een doktersafspraak om kwart voor negen.  Rick heeft mijn koffie al klaarstaan en ik rooster snel een paar wafels, die ik met maple siroop en verse aardbeien en bramen eet.


Ruim op tijd vertrek ik naar de endocrinoloog, die gewoonlijk maar een kwartiertje rijden weg is.  Alleen doet het stoplicht aan het einde van onze buurt raar.  We moeten drie keer de andere richtingen voor laten gaan voor het onze eindelijk op groen springt.

Dat maakt me al laat en dan kan ik hun nieuwe gebouw niet vinden.  Ik baal enorm en probeer Waze, maar die stuurt me ook in rondjes.  Uiteindelijk bel ik het nummer van de praktijk en luister naar hun aanwijzingen.  Dat had ik natuurlijk meteen moeten doen, want nu vind ik het meteen.

Gelukkig kijkt in dit gebied niemand op van problemen in het verkeer en ik kan gewoon nog de dokter zien.  Met al die stress verwacht ik dat mijn bloeddruk wel hoog zal zijn, maar die blijkt normaal, helemaal goed.

De dokter komt binnen en stelt vragen om te kijken of alles met mijn schildklier nog goed gaat.  Voor zover ik kan voelen wel.  Hij doet wat testen, die goed zijn, en dan "mag" ik bloed gaan laten prikken.  Over een paar dagen heb ik daarvan de uitslag en hopelijk dezelfde dosis medicijn voor het komende jaar.  Ik denk het wel, want in november waren de waardes ook goed.

Van deze praktijk naar Lifetime Fitness is alsmaar rechtdoor.  Daar ga ik dus mijn cardio vandaag doen.  Ik doe de laterale machine, een of andere stepmachine en een interval hardlopen op de loopband.  Als ik tienduizend stappen bijeen heb is het tijd voor de beloning voor mijn spieren.

In de kleedkamer trek ik mijn bikini aan en loop het zwembadgedeelte in.  Het is altijd even heel heet om de hot tub in te gaan.  Nu ik al een tijdje geen massages heb gehad zet ik de stralen op mijn heupen en rug, die veel pijn doen.  Helaas lukt het niet zo diep te gaan liggen dat mijn schouders en nek er ook baat bij hebben.

Daarna is de sauna aan de beurt.  Daar houd ik het nooit zo lang uit, maar het voelt wel heel goed.  Ik wissel de twee nog een paar keer af en zoek dan de douches op.  Deze club is zo schoon vergeleken bij Anytime Fitness.  Als Sharon daar niet personal trainer was zou ik dat lidmaatschap opzeggen.

Op weg naar huis haal ik mijn favoriete Mirassou sauvignon blanc van Total Wine and More.  Na mijn spullen thuisgebracht te hebben en mijn fototoestel opgehaald te hebben ga ik eerst lunchen bij Noodles & Company.  Het is weer lekker genoeg om buiten te eten en ik probeer eens hun Japanese pan buff bowl, die ook heerlijk is.

Na het eten sta ik even in tweestrijd met mezelf.  Andere jaren ging ik altijd naar het Netherlands Carillon om daar de tulpen te fotograferen met de monumenten op de achtergrond.  Echter staat de koepel van het Capitool in de steigers en heb ik al zoveel van die foto's.

Het tulpenveldje vlakbij in het centrum van Vienna wint het.  Op de achtergrond ligt dan het historische kerkje aan Church Street.  Iemand zei me laatst dat dit klimaat zich niet leent voor tulpen en dat lijkt me waar. Ze blijven maar heel even en deze zijn ook al aan het uitbloeien.  Toch krijg ik er een paar mooie foto's.

Dan rijd ik door naar Meadowlark Gardens.  Ik betaal de entreeprijs en geniet weer van de prachtige natuur daar.  Er staan rijen bomen in bloei, ik zie schildpadden, een slang en vechtende ganzen.  Echt een oase van mooiheid hier.

Op de terugweg stop ik bij Whole Foods om avondeten te halen.  Mijn grote probleem is groentes, want de heren zijn zeer kieskeurig wat dat betreft.  Ik wil ook niet alleen spinazie, asperges of worteltjes eten iedere keer!  Ik neem eens een kikkererwtensalade mee en voor de zekerheid ook maar een ouderwetse "coleslaw".
Ik kan het niet laten een paar macarons mee te nemen!

Thuis werp ik me op de puzzel, die nog ligt te wachten om afgemaakt te worden.  Als Rick thuiskomt ben ik ver gevorderd, maar het lukt me niet hem vanavond klaar te krijgen.  Morgen dan maar misschien, het is de laatste puzzel, die ik dit seizoen ga doen.

De mannen hebben kipfilet en ik zalm als diner.  Daarbij ovengebakken zoete aardappelfrietjes en bovengenoemde salades.  Rick probeert de garbanzo salade, maar Kai waagt zich er niet eens aan.  Maar goed dat ik ook koolsla meenam!

Rick belt zijn vader om hun reis naar Marokko in de herfst te bespreken.  Wel bijzonder dat Rick nu eindelijk zijn wens om ook eens alleen met zijn vader op reis te gaan in vervulling kan laten gaan.  Natuurlijk beraad ik me intussen op waar ik dan heen wil gaan.  Ik wil dolgraag naar Wenen en Budapest.  Als iemand zin heeft om mee te gaan hoor ik het wel.

Foto's van vandaag staan hier.

maandag, april 20, 2015

Het eerste flinke onweer van het jaar

Het heeft vannacht flink geregend, maar als ik opsta begint de zon alweer door te komen.  Nog voor ik ontbijt en koffie neem pak ik mijn fototoestel en neem Cosmo mee voor zijn ochtendwandeling.  Ik vind bloemen altijd nog mooier als er waterdruppels opzitten dus maak een aantal foto's onderweg.


Het is gewoon zo'n genot nu in de buurt te lopen met alle kleuren.  Het duurt maar zo kort dus het is zaak er zoveel mogelijk op uit te gaan.  Het is ook al zo'n 17 graden dus ik loop met korte mouwen.  Dit is natuurlijk ongewoon voor april en er wordt vanavond dan ook zwaar weer verwacht.
 

Mijn ontbijt van gepocheerde eieren, spinazie en kaas en een bakje bosbessen eet ik buiten op het deck op.  Dan moet ik er van mezelf aan geloven, een uur interval op de elliptical.  Alleen heb ik teveel gedraald en na 9000 stappen en vijftig minuten moet ik toch echt de douche in.

Dan hijs ik mijn golf club set de van in, want die ga ik verkopen en rijd naar Tysons Corner mall. Daar heb ik met ex-collega Dawn afgesproken te gaan lunchen.  Ik heb nog geprobeerd of ze met dit mooie weer ergens met een terrasje wilde eten, maar Dawn heeft last van allergieen en eet liever binnen.

Terwijl ik naar de ingang loop hoor ik haar achter mij mijn naam roepen.  We werkten zo'n twintig jaar geleden samen bij American Express en vorig jaar hebben we elkaar voor het eerst weer gezien.  Ik kon en kan altijd heel goed met Dawn opschieten en ook nu kletsen we weer alsof al die jaren er niet tussenin zaten.

We gaan naar Seasons 52 om te eten.  Daar bestelt Dawn haar water met komkommer en citroen.  Dat klinkt wel erg lekker en is gratis dus ik neem hetzelfde.  We bestellen beiden een flatbread, die van mij met prosciutto, camembert en asperges en die van Dawn met kreeft en mozzarella.

Dawn heeft daarna nog zin in een van hun minidesserts.  Om mee te doen bestel ik het minidessert bosbessen met citroensaus en slagroom, dat is wat lichter dan de rest.  Intussen kletsen we erop los en heeft Dawn mijn Microsoft Band aan mijn arm ontdekt.

Als ze hoort wat die allemaal doet wil zij er ook een.  Zij heeft een iPhone, maar geen probleem want de Band werkt ook met iPhone en Android.  We lopen naar de Microsoft Store en de medewerkster helpt Dawn haar band op te zetten.  Blij met haar nieuwe aankoop en met mijn belofte te helpen als ze vragen heeft lopen we terug naar de parkeergarage.

Daar neemt Dawn de golf clubs van mij over.  Golfen bleek niet goed voor mijn schouders en die clubs stonden dus al een paar jaar ongebruikt in onze basement.  Ik ben blij dat ze nu weer gebruikt gaan worden.

Onderweg naar huis belt Laura, mijn massagetherapiste, dat ze weer ziek is en vanmiddag niet kan komen.  Daar baal ik wel van, want de pijnaanval van dit weekend liet wel zien dat mijn lichaam de massages mist.  Maar ja, Laura is ook niet blij longontsteking te hebben dus ik wens haar van harte beterschap.

Op het deck geniet ik van de warmte en lees mijn boek uit.  Ik zie wel onweerswolken in de verte, maar bij ons blijft het droog.  Een kennis, die zo'n twintig kilometer verderop woont, plaatst een foto van hagel op Facebook.  Die onweersbuien kunnen zo plaatselijk zijn.  We hebben ook een "tornado watch", maar het gebeurt maar zelden dat er hier serieuze tornado's komen gelukkig.
Waarschijnlijk de hagelbui
 
Rick komt thuis met mijn favoriete sushi en we eten nog buiten.  Intussen horen we echter wel vervaarlijk gerommel in de verte.  Ik heb Cosmo op aanraden van een kenner zijn Thundershirt al de hele middag aangedaan.  Volgens hem moest ik niet wachten tot de eerste donder en zou het zo werken. 

Veel merk ik daar niet van, want Cosmo wordt meteen net zo nerveus als anders bij de eerste donderslag.  Binnen de kortste keren hebben we een "severe thunderstorm warning" en is het hemelse geweld indrukwekkend. 

Alleen gebeurt er weer wat wij zo vaak meemaken, ten noorden en zuiden van ons ziet de radar er zeer kleurrijk uit en wij krijgen heel even een plensbui en dan is het afgelopen.  Onweren trekken heel vaak precies om ons heen.

De rest van de avond kijken we naar Animals Gone Wild op National Georgraphic channel wild.  Onvoorstelbare filmpjes waar zelfs Rick met graagte naar kijkt. 
Met zijn Thundershirt is hij nog steeds bang

Foto's van de beregende bloemen staan hier.

zondag, april 19, 2015

Lekker lenteweekend

Zaterdag

Oei, ik werd midden in de nacht al wakker met brandende pijnen over mijn hele lichaam en nam ibuprofen in de hoop dat het minder zou worden.  Helaas is dat niet het geval, het is nog net zo erg als ik wakker word. Ik vraag Rick me wat Excedrin te geven, het enige wat nog weleens wil helpen.  Eigenlijk zou ik nu de hele dag in een koele kamer willen liggen, maar weet dat dat juist niet aan te raden is.

Duidelijk zegt mijn lichaam dat ik teveel heb gedaan de afgelopen week.  Misschien was het de lange rit heen en weer naar Richmond gisteren.  Wie zal het zeggen.  Zaak is om het vandaag rustig aan te doen en gelukkig staat er niets enorms op het programma en is het schitterend weer.

Het is ook al 21 graden als ik om kwart over negen naar beneden kom.  Rick is inmiddels een bezige bij in de tuin en heeft de koffie voor me klaarstaan.  Ik maak een paar beschuitjes met boter en hagelslag en ga daar op het deck van genieten.  Van dat ontbijten buiten ga ik deze zomer nog eens meer genieten dan gewoonlijk, de zomer in het hotel nog vers in mijn geheugen.

Boven op de elliptical doe ik vijfenveertig minuten cardio.  Eigenlijk was ik van plan om net als Rick buiten te gaan lopen, maar met de pijn lijkt het me beter om mijn gewrichten niet teveel te belasten.
Terwijl ik sport geniet Meike van de zon op het logeerbed

Rick en ik gaan samen lunchen bij Sweet Leaf.  We bestellen beiden de gerookte zalm sandwich zonder cream cheese.  Die van mij vraag ik op geroosterd meergranenbrood, want daar zag ik iemand anders mee lopen en dat zag er zeer goed uit. We eten ze lekker in het zonnetje op hun terrasje op.

Dan is het tijd om boodschappen te doen.  We halen een aantal dingen bij de Giant en de rest bij Whole Foods. Met dit lekkere weer willen we vanavond weer grillen. 

Na de boodschappen thuisgebracht te hebben gaan we door naar de Home Depot om o.a. wat planten voor onze potten op het deck te kopen.  Wij zijn er niet de enigen, het tuincentrum is flink druk.  We kiezen geraniums en goudsbloemen uit voor het deck en een aardbeienplant en pepers voor Ricks "moestuintje" voor het huis.

Een uurtje later ziet het deck er weer helemaal zomers uit.  We zien er dit jaar helemaal naar uit er vaak op te zitten.  We hebben toch alle drie het gevoel een zomer "gemist" te hebben vorig jaar na de brand.

De rest van de middag computeren we en ik lees ook in mijn vierde boek van Katie Oliver.  Echte Engelse chick lit is het en zeer vermakelijk, gelukkig ben ik redelijk "tweetalig" Brits Engels Amerikaans Engels, want het woordgebruik verschilt wel. 

De achtertuin staat inmiddels helemaal in bloei en het is een kaleidoscoop van kleuren met de felblauwe lucht.  Ik kan het dan ook niet laten een aantal foto's te nemen van de bloesems.  Ook komt "ons" cardinaaltje regelmatig luid zijn liedje zingen.
 
 
Rick heeft van de winter een nieuwe methode om biefstuk op perfecte temperatuur te grillen geleerd van onze vriend Chuck.  Die methode staat hier voor de liefhebbers. Met behulp van de oven en barbecue is mijn filet mignon inderdaad helemaal hoe ik hem lekker vind.

Bij de biefstuk eten we erwtjes en worteltjes en vers olijfbrood.  Dat allemaal smaakt extra goed buiten.  Helaas is het nu nog de enkele dag dat het zo warm is, morgen wordt het weer koeler, maar dat geeft niet.   Het is tenslotte pas april. We hebben van alle warmte vandaag ruimschoots genoten.

Zondag

Door de Icy Hot spray, die ik gisteravond op mijn schouders en rug deed, heb ik een heel stuk beter geslapen en sta gelukkig ook een stuk uitgeruster en met minder pijn op.  Wat is dat toch een fantastisch spulletje!

Rick heeft koffie gehaald bij Starbucks en ontbijt voor hem en Kai.  Voor mij niet, want ik heb later vanochtend een brunch.  Ik eet even wat fruit om toch wat in mijn maag te hebben.

Dan doe ik een snel half uur tot 5000 stappen op de elliptical en maak me klaar erop uit te gaan.  Ik ga vandaag weer eens een Meetup groep proberen.  Dat heb ik een paar jaar geleden ook al gedaan, maar toen waren de deelneemsters niet echt mensen met wie ik een klik voelde.

Deze groep is pas eind vorig jaar gestart en is specifiek voor vrouwen van mijn leeftijd in Vienna, Tysons Corner en Fairfax.  Aangezien ik het altijd leuk vind om vooral mensen te leren kennen, die overdag ook beschikbaar zijn, ga ik vanochtend naar hun brunch waar 14 anderen ook zullen komen.

De brunch is lekker dichtbij in de Le Pain Quotidien naast "ons" hotel.  Voor ik ging heb ik de foto's van de anderen, die zouden komen, al bekeken.  Het viel met toen op dat een van de vrouwen niet alleen zeker 45 minuten verderop woont, maar ook nog eens grootmoeder van vier kleinzonen, die al op college zitten, is en zeker in de zeventig is.  Hoe die vindt dat zij bij deze Meetup groep past is me een raadsel.

Je raadt het natuurlijk al, ik kom uitgerekend naast haar te zitten.  Natuurlijk is er helemaal niets mis met haar, ze is heel aardig zelfs.  Ik zie mezelf alleen niet dingen met haar ondernemen, daarvoor woont ze veel te ver weg.

Gelukkig zitten er aan de overkant van de tafel wel een aantal vrouwen, die dichtbij wonen en een paar daarvan zijn ook geinteresseerd in doordeweeks en overdag dingen te ondernemen.  Al met al wordt het een heel gezellige maaltijd en met deze dames zie ik mezelf wel vaker samenkomen. 
Het eten is ook erg lekker

Pas twee uur later nemen we afscheid dus het was een succes.  Ik loop naar de Target voor nieuwe Icy Hot en vind daar ook een leuke maxi rok voor maar $20!  Ook kan ik het niet laten een nieuwe sportshirt en capri combinatie te kopen.  De prijzen kunnen niet beter!

Thuis ga ik met Cosmo voor het huis zitten, want het is een graad of 21 en zonnig.  Ik ben echter nog niet aan mijn 10000 stappen dus na een uurtje lijn ik Cosmo aan voor een wandeling door de buurt. Echt een genot op het moment met de kleurig bloeiende bomen.  Zelfs tuinen, die er gewoonlijk rommelig uitzien zijn nu mooi met bloeiend (on)kruid en bomen.
 

Saskia komt even thuis om Rick en mij in persoon te zien.  Ze is gisteren erg geschrokken, want de moeder van een van haar goede vrienden overleed plotseling.  Zoiets is natuurlijk ook erg heftig en veel te jong om een ouder te verliezen.  Wij geven Saskia een flinke knuffel en ik ben maar weer eens blij dat het toch relatief makkelijk is voor haar om even naar huis te komen.

De deurbel gaat en Karin en Frank zijn er voor een verrassingsbezoekje om onze hogedrukspuit terug te brengen.  We kletsen even gezellig bij op het deck met een biertje voor de mannen en een wijntje voor de vrouwen.  Hun terugkeer naar Nederland komt met rasse schreden dichterbij helaas.

Als Karin en Frank weer afscheid hebben genomen gaan Rick, Saskia en ik eens een spelletje doen.  Scattergories is altijd een favoriet en we spelen de twaalf rondes.  Saskia wint en het was leuk weer eens te doen.  We nemen vervolgens alweer afscheid van haar, dit was letterlijk een bliksembezoek.

Zondagavond is vaak pizzaavond en zo ook vanavond.  Zpizza bezorgt ze snel.  Het was weer een leuk weekend en voorbij gevlogen!

Bloesemfoto's staan hier

vrijdag, april 17, 2015

Middagje Richmond met Saskia

Er schijnt zon door de lamellen als ik wakker word terwijl er helemaal niet zulk mooi weer voorspeld was.  Mij hoor je natuurlijk niet klagen!  Ik wacht met smart tot de mooie prunus in de tuin van de achterburen gaat bloeien, dan is onze achtertuin op zijn allermooist.


He, wat jammer, vandaag geen enkele reactie op mijn blog van gisteren.  Vind ik altijd zo leuk om bij het ontbijt te lezen.  Maar ach, mijn sandwich met groenteomelet van Kelloggs smaakt er niet minder om.  Na een paar koppen koffie daarbij haast ik me naar boven.

"Kom je vrijdag naar mij toe?", sms-te Saskia op zondag.  Dat leek me erg leuk dus na een half uur cardio op de elliptical begin ik de 170 kilometer tocht naar Saskia's dorm.  Gelukkig is het verkeer goed en tijdens een pit stop zo'n vijftig kilometer voor Richmond sms ik Saskia te bedenken waar we zullen gaan lunchen.
De lente is het enige seizoen dat ik de I-95 mooi vind met de paarse "redbuds" langs de weg

Als ik net na twaalven bij haar dorm voorrijd zit Sas al te wachten.  Ze leidt me naar Carytown, een van de flamboyante buurten van Richmond.  Ik vind deze stad steeds leuker worden en wil er graag meer tijd doorbrengen om hem te verkennen.  Saskia heeft wel zin dat met mij te doen en zegt dat ik nog tenminste drie jaar de tijd daarvoor heb.

Na de auto met gemak geparkeerd te hebben lopen we naar Saskia's verkozen restaurant, The Daily Kitchen.  Dat is duidelijk erg populair en heeft ook een gezellig terras.  We zetten onze naam op de lijst en sneller dan gedacht krijgen we een tafeltje, buiten ook nog, superleuk!

Het eten is ook zeer smakelijk!  Ik bestel een kop wortel-gembersoep en de boerenkoolsalade met pecorino, granaatappel en zonnebloempitten, erg lekker.  Saskia heeft diezelfde salade zonder kaas en gewokte groentes. 

Intussen probeert Saskia ook uit te vinden of we naar een van de appartementen, die zij en haar toekomstige flatgenote Bella willen huren, kunnen kijken.  Dat blijkt allemaal niet zo eenvoudig en gaat vandaag zeker niet lukken.  De meisjes hebben ons ouders ook nodig om borg te staan, dus hopelijk kunnen we dat volgende week allemaal rondmaken.

Het is nog steeds prachtig weer en van de voorspelde regen is geen teken.  Sterker nog, die is opeens helemaal uit de voorspelling verdwenen.  In plaats van naar een museum, zoals we eerst van plan waren, gaan we naar de Lewis Ginter Botanical Garden waar ik veel goeds over heb gelezen.

Saskia is ook dol op bloemen, vooral tulpen, die hier nu in volle bloei staan.  Na de toegangsprijs te hebben betaald lopen we de tuinen in.  Werkelijk prachtig, maar ik ben te warm gekleed.  Saskia heeft het zelfs warm en zij is zeer zomers gekleed.

Toch genieten we van de kleuren en nemen beiden heel wat foto's.  Als laatste gaan we de vlindertuin in.  Daar zijn veel minder vlinders dan we verwachtten, maar de dame daar zegt dat ze vandaag pas open zijn en dat er naarmate de zomer vordert meer bij zullen komen.

We zijn er dan ook al gauw uitgekeken, hoewel een vlinder Saskia's hoofd erg fijn vindt.  Na de nodige foto's vertrekken we weer.  Zoals bij alle vlindertuinen worden we goed onderzocht of we geen "lifters" mee hebben.  Dat lijkt niet het geval en na nog even bij de orchideeen gekeken te hebben lopen we weer naar buiten.

Opeens voel ik een raar gekriebel in mijn wijde mouw en ik denk dat het een bij is of zo.  Maar nee, een van de tropische vlinders komt eruit vliegen.  Oeps!  Saskia merkt op dat ze blij is dat een van hen tenminste de vrije natuur op kan zoeken.  Zij vond het zo zielig dat al die beestjes niet naar buiten konden.

We rijden terug naar Saskia's dorm waar we nogmaals de appartementenverhuurder bellen om zeker te zijn van wat er moet gebeuren.  Saskia print ook de formulieren voor ons en voor Bella en haar ouders. 

Dan wil Saskia me graag de appartementsgebouwen laten zien.  Ik verwacht een paar nogal hoge flats, maar ze zijn net als waar Katja en Kevin wonen laagbouw.  Het ziet er leuk uit en is zeker gunstig gelegen ten opzichte van de campus.  Ook wijst Saskia me een aantal veganistische cafe's, wat dat betreft is ze in Richmond helemaal thuis.

Als we teruglopen krijgt Saskia een sms dat Bella, die op het moment in ons gebied studeert, er is.  Helemaal goed, ik vertel Bella nog even wat er van haar en haar ouders wordt verwacht met betrekking tot het appartement en neem dan afscheid.  Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat ik hier volgende week weer zal zijn voor dat appartementgedoe.

De terugrit verloopt met horten en stoten.  Kennelijk is het op vrijdagavond een stuk drukker naar het noorden dan gewoonlijk. Als ik om half zeven eindelijk thuiskom is Rick er ook al. 

Het is nog steeds lekker warm buiten en we besluiten ons geluk te beproeven om een tafeltje buiten op het terras van True Food Kitchen te krijgen.  Een tafeltje lukt niet, maar twee stoelen aan de bar wel.  Daar kunnen we ook gewoon eten bestellen.

Mijn favoriete voorgerecht hier is de "crudites".  Alleen was dat voorheen zoveel dat de hele tafel mee moest eten om het op te krijgen.  Ik ben dan ook zeer verheugd als ik een "small" op het menu zie staan.  Dat zal dan voor een of twee personen zijn, neem ik aan.  Teveel verse groente kan bijna niet, dus ik bestel die als voorgerecht.  Het is nog een flinke bak, maar zo lekker!

Rick bestelt de bison chili als voorafje en de bisonburger als hoofdgerecht, leuk thema daar!  Mijn "hoofdgerecht" is zoals wel vaker ook een voorafje, maar dit keer is de tonijn tartaar zeer smakelijk, maar wel heel miniem.

Gelukkig ligt tegenover het restaurant mijn favoriete Italiaanse ijssalon, Dolcezza.  Dit is het Italiaanse ijs dat ik me uit Europa herinner.  Ik bestel een hoorntje met Siciliaanse bloedsinaasappel sorbet en pure chocolade gelato.  Ik denk wel dat dit voor het eerst in tien jaar is dat ik een ijsje helemaal opeet!

We nemen een pizza mee naar huis voor Kai.  En zo is het weekend weer begonnen, wat een drukke week was het, maar zo superleuk!  Ik zie uit naar dit weekend, vooral brunch op zondag, maar daarover maandag meer.

Foto's van vandaag staan hier.  

donderdag, april 16, 2015

Genieten van de bloeiende buurt

De zon, die ik zo graag gisteren gezien zou hebben, schijnt vrolijk de kamer binnen vanochtend.  Iedere dag is er meer kleur in onze achtertuin en ook ons Yoshino kersenboompje staat in volle bloei.  Of althans, na zo'n vijftien jaar kan het gerust een boom genoemd worden.


Voor mijn ontbijt maak ik gepocheerde eieren met spinazie en Parmezaanse kaas.  Na een paar koppen koffie rijd ik naar het postkantoor.  Gisteren hing er een briefje op de deur dat daar een pakje uit Nederland aan mij geadresseerd is gearriveerd. 

De naam erop is echter Leonora en niemand van mijn familie of vrienden in Nederland noemt mij zo.  Ik ben dus uitermate nieuwsgierig!  Na mijn rijbewijs te laten zien krijg ik het pakje mee dat inderdaad uit Rotterdam komt.

Het is verpakt in een plastic zak en de vorm ervan zegt me nog niets.  In de auto maak ik het gauw open en dan blijkt het niet voor mij te zijn!  Het is een zeer verlaat kerstcadeau van mij voor Rick, een of andere laser, die nu verboden is in de VS.  Die kwam dus kennelijk uit Nederland, had ik ook gewoon in het Nederlands kunnen corresponderen met het bedrijf over de idioot lange levertijd!

Voor ik naar de sportschool ga haal ik ook nog even medicijnen op bij Rite Aid.  Dan is het tijd voor personal training.  Sharon ontziet mijn benen wat, na al het lopen van de afgelopen dagen hebben die genoeg oefening gehad.  Er zijn voldoende spiergroepen over om er een intensief uur gewichten van te maken.

Het is zulk mooi weer dat ik zeker niet binnen cardio wil doen.  Ik ga naar huis en haal Cosmo op voor een wandeling door de buurt.  In de vier dagen dat ik weg was is er zoveel kleur bijgekomen!  Alles staat in bloei of op het punt om uit te komen.  Dit is mijn favoriete tijd van het jaar.
Voor ons huis
De achtertuin nu, over een week of zo is die helemaal in bloei

Na mijn macrolens op mijn toestel gedaan te hebben gaan we erop uit.  Cosmo loopt graag mee, maar wordt ongedurig als ik te lang neem om de juiste foto te krijgen.  Als hij zou kunnen praten zou ik als antwoord hebben dat hij ook vaak lang aan dingen ruikt.  Zo daar!
 
Het lentegroen is zo mooi

Voor de lunch bestel ik een Bangkok curry buff bowl bij Noodles.  Ik geniet ervan, zo lekker met spinazie in plaats van noedels.  Een bak vol gezondheid is het en ik smul er op hun terrasje van.  Na afloop haal ik nieuwe bloemen (de tulpen zijn al niet meer aanwezig, dus een leuk gemengd boeket) en avondeten bij Whole Foods.
 
Thuis lees ik lekker buiten op het deck.  Ik heb echter echt lentekriebels en besluit bij DePaul's Urban Farm een paar bakken met geraniums voor voor het huis te halen.  De rest van de geraniums en andere planten voor het deck hopen Rick en ik dit weekend te halen.  Kleur!

Dan rijd ik naar Birdwatchers.  De eekhoorns hebben hun mais bijna op dus ik moet een nieuwe zak hebben.  Ook heb ik voor Kerst een kolibri voederbuisje gekregen en ik neem er nectar voor mee.  De verkoopster vertelt wel dat ik het ook zelf kan maken, maar ik heb gelezen dat je dan heel precies het water moet verversen anders kan het gevaarlijk voor de vogeltjes zijn.  Mezelf kennend is het dan beter om een fles nectar mee te nemen, die wat langer goed blijft.

Voor Rick thuiskomt prepareer ik de krieltjes, die heel heel klein zijn dit keer.  Ik schil de wortels en Cosmo smult van de uiteinden.  Hij is er dol op!

Jammer genoeg voor Rick drupt het als hij de kipfilets (voor hem en Kai) en zalmburgers (voor mij) gaat grillen.  Ook de wortels gaan met wat peper en nootmuskaat op de grill. Intussen bak ik de aardappeltjes met olijfolie, rozemarijn en zout in de oven.

Het is een ontzettend lekkere en zomerse maaltijd, die ik nog vaker wil eten de komende maanden en dan het liefst buiten.  Zover zijn we nog net niet. 

Foto's van vandaag staan hier

woensdag, april 15, 2015

Bloeiend Washington

Oh, wat is het op het moment weer mooi als ik de lamellen opendoe!  Ik word er meteen vrolijk van.  Onze prunus staat in bloei en de dogwoods op het punt.  Over een week of zo gaan de bomen in de tuin van de achterburen ook bloeien.

Tijdens mijn afwezigheid hebben de vogels hun voer opgegeten en de eekhoorns hun maiskolf leeggeknaagd.  Ik vul beiden bij en zodra ik weer binnen ben wordt er gretig van gegeten.  Alleen is Snickers buiten en die ziet de eekhoorn en vice versa.  De eekhoorn wordt bang en vliegt letterlijk van de rand van het deck de tuin in.  Een sprong van een metertje of vier!

Flapjack op eekhoornwacht

Na mijn ontbijt ga ik boven op de elliptical 5000 stappen doen.  Er schijnt een waterig zonnetje, maar de beloofde blauwe lucht is er niet.  De tijd gaat al kijkend naar House of Cards snel.

Ondanks het gebrek aan blauwe lucht besluit ik toch de rest van mijn stappen rond het Tidal Basin te gaan maken.  Het is lekker weer met zo'n 23 graden en dit is mijn favoriete tijd van het jaar in Washington.

Kai brengt me naar de metro en als eerste loop ik naar Paul om lunch te halen.  Hun Atlantique sandwich met gerookte zalm roept mijn naam weer.  Ik ga het buiten op hun terrasje opeten.  Iedereen geniet van het lenteweer, ook in het U.S. Navy Memorial waar de fonteinen weer aanstaan en de zeilvlaggen weer hangen.  Heerlijk dat het weer terrasjesweer is!

Na het eten loop ik door de tuin van het Natural History museum en het Washington Monument naar het Tidal Basin.  De vlaggen rond het Washington Monument hangen halfstok want vandaag is het 150 jaar geleden dat president Lincoln overleed na de avond ervoor door het hoofd geschoten te zijn door John Wilkes Booth.

De boompjes rond het Tidal Basin zijn zeker over hun hoogtepunt, maar nog erg mooi.  Bovendien heeft het roze tapijt van bloemblaadjes waar ik over loop ook iets bijzonders.  Het is een stuk minder druk dan vorige week, want het Cherry Blossom Festival is afgelopen. 

Af en toe komt er wat blauwe lucht voorbij en schijnt de zon op de bloemen.  Het is genieten en met een beetje moeite neem ik weer voor een jaar afscheid van de kersenbloesems als ik de grote vijver rond ben gelopen.  Het is altijd weer zo bijzonder mooi!

Op weg naar het metrostation loop ik nog door de tuin bij het Smithsonian kasteel.  Dan voel ik me opeens zwak en trillerig.  Gauw koop ik een banaan bij een standje en eet die voor het American Indian museum op.  Gelukkig helpt dat vrijwel meteen.

Net als ik van plan ben verder naar het metrostation te lopen sms-t Rick of ik een lift naar huis wil.  Hij werkt op hun kantoor in de stad vandaag.  Dat wil ik natuurlijk zeker, maar Rick moet nog een uur werken en ik ben uitgewandeld.

Rick draagt de oplossing aan, want Brasserie Beck ligt aan de overkant van zijn kantoor.  Ik neem een Uber naar erheen en bestel daar aan de bar een wijntje en een drietal oesters.  Net als ik die opheb sms-t Rick al dat hij me op komt halen.

Met zijn tweeen kunnen we de HOV I-66 nemen en binnen de kortste keren zijn we thuis.  Het is wel lekker om na vier drukke avonden vanavond lekker thuis met de voeten omhoog te zitten.  We bestellen Thais en kijken al smullend sitcoms.

Foto's van vandaag staan hier