Ons pleintje nu:

dinsdag, augustus 26, 2014

Tandarts dagje

Rick en ik staan vrijwel tegelijkertijd op vanochtend.  Hij moet vroeg naar zijn werk en ik heb een vroege tandartsafspraak.  De kroon, die aan het begin van de zomer afbrokkelde bleef dat doen en nu heb ik daar erge gevoeligheid voor warm en koud eten en drinken.  Hij moet dus echt wel vervangen worden, helaas.

Gauw laat ik Cosmo zijn eerste plasje doen.  Daar moet ik ook tijd voor rekenen in het hotel, eerst zeven verdiepingen naar beneden met lift of trap, afhankelijk van hoeveel tijd ik heb, dan plasje en weer zeven verdiepingen naar boven.  Wat zal ik blij zijn als ik weer gewoon de voortuin in kan lopen!

Bij het ontbijt bestel ik maar weer eens het eiwitomelet met groentes en ham.  Grappig hoe de verschillende omelet"chefs" er telkens wat anders van bakken.  Deze mevrouw maakt een heel luchtig omelet, erg lekker.

Dan rijd ik met angst in mijn hart naar de tandarts.  Ik heb daar al sinds mijn kindertijd een fobie voor, ook al zijn er tegenwoordig zoveel dingen om het minder traumatisch te maken.  Eerst komt Ella, de mondhygieniste, me halen.

We kletsen wat over onze brand en haar familie in Oekraine, die er niet goed aan toe is, en het neergehaalde vliegtuig met zoveel Nederalanders erin.  Ik had nog wel uren door willen kletsen, maar moet er toch echt aan geloven.  Ik heb een enorme hekel aan het gekras en gepierk, maar gelukkig gaat het snel, want ik heb niet zoveel aanslag.

De tandarts wacht al op me om met de kroon te beginnen.  Om te beginnen krijg ik wat gigantische hoeveelheden verdovingsprikken lijken te zijn.  Als ze echter wil beginnen spring ik al bijna door het plafond.  Het werkt duidelijk nog niet.

Na een minuut of tien is het dan eindelijk genoeg verdoofd en wordt er begonnen.  Het gaat goed tot er opeens nog een zenuw wordt geraakt.  Wat is dat toch enorm pijnlijk!  Nog een paar spuiten volgen en eindelijk is de kies dan klaar om de kroon erop te zetten.

Maar die moet natuurlijk nog gemaakt worden.  Dat gaat een paar uur duren dus ik krijg nog meer verdovingsmiddel ingespoten en wordt gevraagd over tweeeneenhalf uur terug te komen.

Met een half verlamd gezicht ga ik de van dus maar ophalen.  Gelukkig hoef ik maar weinig te praten daar want dat gaat niet zo duidelijk meer.   Met een helemaal weer opgekalefaterde van rijd ik terug naar Vienna.  Onderweg gooi ik hem bij een goedkope Sunoco ook even vol.

Intussen is het lunchtijd en mijn maag knort.  Maar ja, de helft van mijn gezicht functioneert niet.  Ik bedenk met dat soep misschien het makkelijkst is.  Bij Panera bestel ik een kaas en broccoli bord soep en een ijsthee, die met een rietje makkelijk te drinken is. 


De soep gaat best goed, al houd ik wel een servet de hele tijd voor mijn mond om kwijlen tegen te gaan.  Niemand kijkt raar naar me dus kennelijk gaat het goed.

Op het moment weet ik niet of ik me wel goed genoeg ga voelen voor het eerste maandelijkse Nederlandse etentje na de zomer, maar ik haal toch maar een kersenvlaai van Pie Gourmet.  Dat is mijn favoriet, al hebben ze ook een aantal andere heerlijke vruchtentaarten waar ik over twijfel.

Omdat het vandaag National Dog Day is besluit ik Cosmo een goede wandeling door het Mosaic District te geven.  Hij snuffelt en geniet en het is heerlijk weer, dus ook fijn lopen.  Ik had gehoopt hem vanmiddag naar Great Falls te nemen, maar de kroon gooide roet in het eten.
Vandaag mag hij (even) op bed naast mij voor National Dog Day

Als ik door het drukste gedeelte loop, hoor ik opeens een hond blaffen, maar zie hem niet.  Na even turen blijkt het een Duitse herder in een geparkeerde auto te zijn.  Die auto staat in de felle zon en de ramen zijn maar op een kiertje open.  Het is tegen de dertig graden dus in de auto moet het vele malen warmer zijn.
Het is zo warm dat kinderen in de fonteinen spelen

Denkend dat de eigenaren vast snel weer terug zullen keren blijf ik een tijdje kijken en wachten.  Ik neem het nummerbord op en zeg tegen een langslopende vrouw dat die hond het veel te warm heeft.  Ja, zeker, beaamt ze, en loopt dan door.

Mij zit het niet lekker.  Ik wacht nog even en besluit dan toch de politie te bellen.  In het ergste gevalk komt de agent en is de auto al weg, in het beste doet hij wat aan de hond in die hete auto.  Ik moet het adres, de beschrijving van de auto en mijn telefoonnummer doorgeven en dan beloven ze iemand te sturen.

Wachten daarop kan ik niet, want ik moet terug naar de tandarts.  Ik breng Cosmo terug naar de kamer en ga dan op weg.  Ik kan het niet laten even om te rijden om te kijken of die auto er nog staat, maar hij is weg.  Ik denk dat het een moeder met kleintjes was, die in de fonteinen speelden en zij zag de politie bij haar auto.  Maar dat is natuurlijk maar een theorie.

Bij de tandarts voel ik dat mijn verdoving aan het uitwerken is, maar ik wil eigenlijk niet meer.  Ik vraag of het nog erg gevoelig wordt en de tandarts denkt van niet.  Nou, haar idee van gevoelig en dat van mij komen niet overeen!  Af en toe kan ik wel door het plafond gaan!  Maar ik houd vol want ik vond die zware verdoving nog erger.

Met een nieuwe kroon en een veel lichtere portemonnaie (de kroon kostte $1500 en daarvan moeten wij tenminste $800 betalen) verlaat ik een uurtje later eindelijk de tandartspraktijk.  Voor iemand met een fobie heb ik hier vandaag veel te veel tijd doorgebracht.  Alleen het geluid van de boren maakt me al nerveus. 

Mijn kaak en kies doen nog flinke pijn en ik besluit mezelf te trakteren op een drankje op het terrasje van Le Pain Quotidien.  Ze hebben een heerlijk frambozen mimosa.  Het is weer heerlijk weer en ik lees mijn boek op mijn telefoon.  Ik bestel ook een portie prosciutto om te snacken en het is zo heerlijk vertoeven.

Vanavond is dus weer het eerste etentje van ons Nederlandse clubje na de zomer.  Rick brengt me naar Karin en samen met haar rijd ik naar Martine's huis.  Het is een tapas avond en iedereen heeft heerlijke hapjes mee! 

We zitten lekker buiten en genieten van de hapjes.  Gevulde tomaatjes, fritata, quesadilla, vijgen met geitenkaas en prosciutto (mijn favoriet!) en meer.  Martine heeft ook een lekker uitziende sangria gemaakt, maar die is mij te zoet.  Het is zo gezellig, de tijd vliegt weer!

Iedereen vindt de kersenvlaai van Pie Gourmet ook erg lekker.  Dat is mijn favoriet, helemaal niet zoet en gewoon echt kersen.  Het is maar goed dat ik niet zo'n zoetekauw ben, anders at ik hun "pies" (die dus het meest op een vlaai lijken) veel vaker!

Mijn kaak en kies doen nog erge pijn en Martine geeft me wat ibuprofen wat wonder boven helpt.  Rick komt me ophalen, we bepalen de datum voor het volgende etentje en dan neem ik afscheid.  In het hotel kijken we nog even tv en dan is deze pijnlijke dag ook weer voorbij.

maandag, augustus 25, 2014

En weer een gezellig etentje bij vrienden

Om half acht hoor ik Rick opstaan.  Dat vind ik nog te vroeg, maar ik ben toch wakker en meteen werkt mijn brein weer op volle toeren.  Vanochtend is dat een goed iets, want ik bedenk een plan voor onze "bedsituatie". 

De korte versie van dat verhaal is dat Rick en ik al jaren een king bed willen en nu onze kamer leeg is is het natuurlijk de perfekte tijd om daar werk van te maken.  Alleen moet er dan geschoven worden met de andere bedden, want ons vorige bed is ook nog heel mooi.  Nu heb ik daar dus een idee voor.

Om acht uur ben ik klaarwakker en blij te zien dat de zon uitbundig schijnt.  Samen met Kai ga ik beneden ontbijten.  Het wordt maar weer eens ham, ananas, roerei en tomatensap.  De koffie hier is werkelijk heerlijk, dus daarvan neem ik vandaag twee flinke mokken.

Dan maak ik me klaar om naar de sportschool te gaan.  Eerst doe ik een half uur cardio en dan mijn wekelijkse uur personal training met Sharon.  Het gaat vandaag allemaal heel goed en mijn spieren trillen na afloop van de inspanning.

Terug in het hotel merk ik dat mijn sleutel niet meer werkt.  Dayna, de receptioniste, programmeert hem weer, maar dat helpt niet.  Zelfs een helemaal nieuwe sleutel doet het niet, dus er moet een technicien naar kijken. Gelukkig heb ik ook een sleutel van Kai's kamer mee, want Kai heeft zijn geen geluid doorlatende koptelefoon op en zou mijn geklop niet horen.

Na mijn douche nemen Kai en ik Cosmo mee het Mosaic District in.  We besluiten dit keer eens Sweet Green uit te proberen.  Daar staat de rij tot buiten de deur, maar we vinden nog twee krukjes aan hun bar buiten.  Kai geeft mij zijn bestelling en ik sluit aan in de lange rij, die gelukkig wel vrij snel gaat.


We snappen als we ons eten krijgen waarom dit restaurant zo populair is.  Kai heeft een wrap met guacamole en kip en ik een salade met boerenkool, watermeloen, zonnebloemzaden, feta, tomaat, mint en een champagne vinaigrette.  Het smaakt werkelijk heerlijk en is niet zoals bij sommige andere salade restaurants alleen maar groenvoer met een beetje van de andere ingredienten.

Na de lunch brengt Kai Cosmo terug naar de kamer, terwijl ik even een paar boodschapjes doe.  Bij Swirl & Sip koop ik een fles wijn om vanavond mee te brengen.  En daarna ga ik een verrassinkje voor Kai kopen dat ik bij Dawn Price Baby heb gezien.

In de brand is een houten treintje met de letters van Kai's naam verwoest.  Bij deze winkel heb ik weer zoiets gezien en neem het locomotiefje, de letters en een wagonnetje erachteraan mee voor Kai.  Boven geef ik ze gelijk aan hem en hij is er duidelijk door geroerd.  Het is natuurlijk niet wat hij had, maar alvast een leuk iets om straks op zijn nieuwe kamer te zetten.

Dan haast ik me naar Koons Tysons Toyota waar de van alweer zijn 70000 mijl beurt moet krijgen.  Over de telefoon zeiden ze dat dat anderhalf uur zou duren, dus ik heb me voorgenomen erop te blijven wachten.

Alleen blijkt er een recall te zijn en moet er iets aan de versnellingsbak gemaakt worden.  Daardoor zal het allemaal drie tot drieeneenhalf uur duren.  Dat vind ik wel heel erg lang en vraag om een leenauto.  Gelukkig kan dat en niet veel later rijd ik in een splinternieuwe zwarte Toyota Corolla weg.

Nu heb ik ook tijd om mijn fototoestel op te gaan halen bij Dominion Camera.  Ze zeggen dat het SD sleufje gemaakt is en hij niet opgestuurd hoeft te worden naar Canon dus dat is wel heel fijn.  $25 versus $239 is nogal een verschil.  Ik neem Ricks fototoestel dan ook gelijk mee om schoongemaakt te worden.

Er is nog zo'n anderhalf uur voor ik naar de metro moet en ik ga met Cosmo buiten op een bankje in de schaduw zitten.  Het is ontzettend lekker weer!  Cosmo ligt heel rustig naast me en we krijgen heel wat aanspraak van langslopende mensen, die hem willen aaien.
 

Tegen vijven ga ik weer naar boven en vraag Kai om me naar de metro te brengen.  Die neem ik naar Reston waar Rick me op komt halen.  Anja en Marcel hebben ons vanavond uitgenodigd te komen eten.  Rick werkt in Reston dus dit is een goede manier om hem niet een extra uur te laten rijden om mij op te halen.

Althans, dat dachten we.  Ik heb mezelf een uur gegeven om naar Reston te komen, iets wat ons gisteren minder dan een half uur kostte.  Het perron staat echter bomvol en ja, hoor, er is ernstige vertraging vanwege een eerder mankement met een trein ergens in Maryland.

Gauw zend ik Anja een berichtje dat we waarschijnlijk verlaat zullen zijn.  Eindelijk, na meer dan een half uur (!) komt er een trein.  Dan gaat het gelukkig wel redelijk snel.  Rick haalt me in Reston op en we rijden de korte afstand naar Anja en Marcels huis.

Daar worden we heel hartelijk ontvangen en ontmoeten Anja's zus en zwager.  Het wordt een gezellig avondje.  We eten lekker buiten op het deck.  Er is van alles, biefstuk, kip, worst en zalm.  Ik kies het laatste en smul ervan met heerlijke krieltjes met rozemarijn uit de oven (wat mis ik die!) en een heerlijke salade. 
Anja's foto, ik vergat te fotograferen

Voor het dessert is er perzik met ijs en slagroom.  Het gesprek vloeit met gemak en voor we het weten is het na negenen.  We nemen afscheid, want het is morgen weer bijtijds opstaan. Het was ook heel leuk nu ook Anja's zus en zwager te hebben ontmoet. 

Op weg terug naar het hotel gaan we langs het huis.  Rick brengt er een lamp voor Kai's kamer en we halen de post op.  De schilders lijken klaar te zijn, maar er zijn een heel aantal slordigheden waar wij niet tevreden mee zijn.  Rick gaat die morgen aankaarten.

We kijken in het hotel nog even naar de Emmy's en zullen daarna gauw gaan slapen.  Morgenvroeg moet ik naar de tandarts voor een nieuwe kroon, brrr!

zondag, augustus 24, 2014

Een "van alles en nog wat" weekend

Zaterdag

Aan hoe donker de kamer nog is als ik om acht uur voor het eerst mijn ogen open kan ik zien dat het niet bepaald mooi weer is.  Ik draai me nog maar eens om, want voel me enorm lui vanochtend!  Rick daarentegen staat om kwart over acht op en verlaat de kamer.

Een half uurtje later stuurt hij een sms met de vraag wat ik van Panera wil als ontbijt.  Heerlijk, een keertje niet in het hotelrestaurant eten, ik ben helemaal voor.  Met de lekkere sandwich van Panera en een bak ijskoffie komt Rick niet veel later terug.

Na het ontbijt in bed is het toch echt tijd om op te staan.  Ik ga beneden in de sportzaal een uur cardio doen.  Ik had gehoopt vandaag ook wat van het zwembad hier gebruik te kunnen maken, maar daar is het het weer absoluut niet naar.


Eenmaal weer boven werk ik eerst wat rondleidingscorrespondentie af en dan rijden Rick en ik samen naar het huis.  Voor het eerst sinds we terug zijn uit Moab ga ik er weer binnen.  Alle rooklucht is weg, alles is behandeld met Kilz.  De afgelopen week zijn de schilders hard bezig geweest in huis.

Ze zijn nog niet klaar, maar het ziet er al een heel stuk beter uit.  Katja's en Saskia's kamers en een van de badkamers hebben mooie nieuwe kleuren, voor de rest hebben we de kleuren ongeveer hetzelfde gehouden.  Kai's kamer moet nog helemaal herbouwd worden voor die kan worden geverfd.
Katja's kleuren

Rick meet de ruimte waar onze ijskast staat nog even op en dan vertrekken we naar Fair Oaks Mall.  Daar willen we eerst bij de Cheesecake Factory lunchen, maar daar is het beredruk.  We hebben echter weer eens enorm geluk, want de mensen aan het tafeltje in de bar waar we bij staan rekenen net af en zo kunnen we vrijwel meteen plaatsnemen.

We bestellen beiden van het "Skinnylicious" menu, een lekkere en lichte lunch.  Ik neem de zalm rolletjes en Rick de witte bonen chili.  Beiden gaan er goed in.

Als we klaar zijn  lopen we door de drukke mall naar Sears.  We zijn al lang niet meer in deze mall geweest en merken op dat er heel wat veranderingen en verbouwingen zijn.  Deze mall zal de concurrentie van Tysons Corner wel goed voelen, vooral nu er een metroverbinding naar die laatste is.

Bij Sears willen we een nieuwe koelkast uitzoeken.  Onze oude is vijftien jaar oud en heeft een aantal gebreken.  We hadden ook zonder de brand het plan dit jaar een nieuwe te kopen en met alle renovaties in het huis is dit een goede tijd. 

We worden goed geholpen door Rita en de keuze valt op een dubbeldeurse LG.  Het betreft een heel nieuw model met aan een kant een soort dubbele deur waar melk en andere dranken inkunnen.  Zo hoeft je niet de hele koelkast te openen om die te pakken.  Natuurlijk weten we nog niet wanneer hij bezorgd kan worden, maar dat is geen probleem.

Intussen zien we het buiten werkelijk plenzen!  We besluiten dan maar in de lange rij voor Starbucks te gaan staan voor een drankje.  Daar zijn ze heel efficient en voor we het weten hebben we onze koffie en chai thee.  Gelukkig regent het inmiddels minder (overigens merkte mijn gezelschap gisteren op dat het hier ondanks de regen toch nog zomers aanvoelt qua temperatuur en dat is ook vandaag het geval).

In de hotelkamer doe ik een aantal Duolingo Spaanse lessen en Rick kijkt tv. Dan gaan we op weg naar Ashburn. We zijn vanavond uitgenodigd om te komen eten bij Ricks collega Nancy en haar man Lars.  Nancy is Kenyaans en Lars Deens en we krijgen een heerlijke Kenyaanse maaltijd voorgeschoteld.

Ook maken we kennis met een heel aantal van Nancy's familieleden.  Zij zijn Masai en Nancy vertelt interessant over hun leven in Kenya vroeger.  Het eten smaakt ontzettend goed en Rick, Kai en ik eten voor het eerst in ons leven (tenzij ik het als kind ooit heb gegeten en dat vergeten ben) geitenvlees.

Het wordt zo gezellig dat het opeens al na elven is!  We rijden snel naar huis en rollen na middernacht moe maar voldaan onze bedden in.

Zondag

Heerlijk uitslapen doen we weer vanochtend.  We halen nog net het ontbijt beneden dat om tien uur sluit! 

Dan nemen we Cosmo mee in de van en rijden naar ons huis.  Ik heb afgesproken met Mary Ellen om samen de honden uit te gaan laten en Rick doet intussen de was.

Mary Ellen en ik hebben elkaar de hele zomer niet gezien, dus heel wat bij te kletsen.  Cosmo vindt het ook duidelijk heerlijk weer lekker veel te snuffelen te hebben in onze buurt.  Marty en hij kunnen het goed vinden, maar na een korte snuffel aan elkaar negeren ze elkaar voornamelijk.

Na afloop drinken we nog even water op Mary Ellens deck, terwijl de honden ook buiten liggen.  Als de was klaar is komt Rick me weer ophalen.  Mary Ellen nodigt ons uit om over een paar weken te komen eten.  Nu de collegekinderen terug naar school zijn krijgen we opeens uitnodigingen, gezellig!

Rick en ik brengen Cosmo terug naar het hotel en rijden dan naar het Dunn Loring metrostation.  Er wordt in deze omgeving ontzettend veel gebouwd en verbouwd en bij dit station ook. Het is dus even zoeken waar de ingang voor de parkeergarage is.

We willen vanmiddag de nieuwe Silver lijn uit gaan proberen.  Eerst moeten we daarvoor de oranje trein naar East Falls Church nemen en dan daar overstappen op de zilveren lijn.  Die trein komt net aanrijden, dus we kunnen zo het perron oversteken en mee.

Bij  Tysons Corner stappen we uit en lopen de mall in.  Daar gaan we bij Gordon Biersch een lichte lunch eten.  Voor mij tonijn carpaccio met een lekkere wortel en komkommersalade.  Precies genoeg om het vol te houden tot het avondeten.

Voor we terug lopen naar de metro bekijken we ook nog het nieuwe gedeelte van de mall.  Helaas zijn de winkels daar nog niet open.   Er komt o.a. een Zara en daar zie ik wel naar uit.

Rick wil graag de rest van de lijn meemaken dus we stappen weer in de trein.  Dit keer brengt die ons naar het voorlopige eindstation van de zilveren lijn in Reston.   Het zijn mooie stations en we maken een aantal foto's alvorens weer in de trein terug te stappen.

We zitten in de voorste wagon en kunnen uit het voorraam kijken.  Rick is daar helemaal door gefascineerd, maar na een tijdje heb ik de rails wel gezien.  Ik heb gelukkig mijn boek op mijn telefoon staan en lees daar in verder.
Grappig bord in de trein

Het gaat allemaal zeer gesmeerd, want in East Falls Church komt onze trein naar Dunn Loring ook weer meteen aanrijden.  Zo duurt het ook met de metro helemaal niet lang om naar Tysons Corner te gaan.  Een goed alternatief, dus.

Op de terugweg stoppen we even bij Home Depot voor een licht voor Kai's kamer.  In het Mosaic District lopen we ook even Sip & Swirl binnen om een fles bier om vanavond mee te nemen te kopen. 

Vanavond zijn we ook uitgenodigd om te komen eten, dit keer bij Niall en Serena.  Het wordt alweer een gezellige en heel erg lekkere maaltijd.  Serena heeft een kaas-groentesoep gemaakt met een heel verse salade van groentes direct van de boerderij.  Daarbij vers brood en als toetje een nectarine crisp, heerlijk!

Katja belt dat zij ook in de omgeving is op doorreis terug naar Roanoke.  Meteen wordt zij ook uitgenodigd om mee te eten.  We praten over van alles en nog wat en dan moet Katja weer verder naar huis.

Wij blijven nog wat langer, maar het is zondagavond en Serena en Rick moeten morgenvroeg weer aan het werk dus we gaan bijtijds terug naar het hotel.  Wat een heerlijkheid om een paar avondmaaltijden niet in een restaurant te hoeven eten!

vrijdag, augustus 22, 2014

Een vochtige rondleiding

Met ietwat moeite sta ik om kwart voor acht op.  Ik doe het zo stil mogelijk, want Rick ligt nog te slapen.  Na mijn douche staat hij ook op om zich klaar te maken voor zijn werk.

Als ik Cosmo een snelle wandeling heb gegeven gaan we snel beneden ontbijten.  Ik moet de trein van kwart voor negen namelijk halen.  Met het openen van de Silver line metro vertrekken er minder vaak treinen vanuit Vienna.

Onderweg naar de metro krijg ik een telefoontje van onze alarmcentrale.  Het rookalarm ging af in ons huis en ze zenden de brandweer erop af.  Dat is niet wat we willen horen, natuurlijk!  Ik bel buurvrouw Lorraine, die niets bijzonders ziet.

Rick zet me gauw bij de metro af en belt niet veel later dat het een loos alarm was en niemand weet wat het veroorzaakte.  De brandweer kwam en ging, goddank niets aan de hand!

Na een half uurtje in de trein kom ik op de Mall weer boven de grond.  Er komen heel veel mensen uit het station, maar geen enkele kijkt uit naar een wachtende gids.  Om vijf over half tien sms ik maar eens dat ik er ben. 


Een minuut later belt C. dat de taxi ze bij de andere uitgang van het metrostation heeft afgezet.  Geen probleem, dat is niet ver weg.  Ik loop erheen en maak kennis met C. en haar nichtje S. uit omgeving Antwerpen.  Ik merk dat ik mensen uit die omgeving goed kan verstaan, terwijl met Vlamingen uit andere gebieden toch vaak wat moeite heb.  Belgen, die hier meelezen, kunnen me vast uitleggen waarom.

De lucht ziet er dreigend uit als we naar het Washington Monument lopen, maar we houden het daar en bij het Tweede Wereldoorlog Monument droog.  Daar zien we weer een grote groep veteranen met de Honor Flight.  Het is duidelijk dat zo'n reis een hoogtepunt is in het leven van de veteranen.

Bij het Vietnam Veteranen Monument is het heel rustig.  Er ligt zelfs helemaal niets bij de muur, iets wat ik nog niet eerder heb meegemaakt.  Als we de trappen van het Lincoln Memorial oplopen begint het te druppen.

Eenmaal weer beneden regent het genoeg voor C. en mij om onze paraplu's te openen.  S. heeft haar paraplu niet mee, maar het regent ook niet hard genoeg om er een te kopen.  Het is echt zo'n paraplu open, paraplu weer dicht regen, vooral omdat we ook vaak onder bomen lopen.

Na het Koreaanse oorlogsmonument steken we over naar het Tidal Basin.  Bij de monumenten daarlangs is het helemaal rustig.  Natuurlijk is het hoogtepunt van het toeristenseizoen ook voorbij nu.  De Amerikaanse kinderen zijn veelal terug naar school en veel Europeanen ook.

We hebben voor de lunch nog tijd om de achter- en voorkant van het Witte Huis te bekijken en lopen dan naar de Old Ebbitt Grill. Het is wel erg lekker weer even te zitten!  Tony heeft de menu's ook al klaar liggen en komt me vertellen dat ik voortaan gewoon direct naar deze tafel kan lopen en niet in de rij hoef te staan.  Hoezo VIP hier, erg leuk!

De andere dames bestellen hamburgers en ik de zalmburger, die erg lekker is.  Na afloop delen zij nog een stuk cheesecake en dan zijn we klaar om verder te gaan.  Het weer werkt redelijk mee en we lopen via Pennsylvania Avenue naar het Capitool.

Daarna gaan we de Library of Congress binnen.  Het kan niet anders, dit gebouw maakt veel indruk.  Aan C. merk ik echter wel dat ze het punt van verzadiging heeft bereikt.  Ze heeft dan ook geen interesse de bibliotheek van Thomas Jefferson, waar deze gigantische bibliotheek mee begon, nog te bekijken.

Bij de tunnel naar het Capitool adviseer ik ze daar de rondleiding te gaan doen, maar ze hebben genoeg indrukken opgedaan vandaag.  Kan ik me helemaal begrijpen, het is een flinke wandeling toch weer iedere keer!

Voor ik naar het metrostation ga wil ik altijd nog even naar het toilet hier.  Ik vertel C. en S. dat en verwacht hen na afloop weer aan te treffen in de ruimte met bankjes.  Maar ik zie ze niet en het duurt maar.  Net als ik wil sms-en waar ze zijn belt C. dat ze buiten aan een tafeltje op me wachten.  Geen wonder!

Na hartelijk om dat misverstand te hebben gelachen nemen we afscheid.  Zij nemen een taxi terug naar hun hotel en ik loop naar de metro.  Rick heeft beloofd met in Vienna op te halen en ik hoef daar niet lang te wachten (gelukkig, want opeens is het heel warm en vochtig).

We halen de post op thuis en rijden dan naar Home Depot.  Daar kiezen we nieuwe modernere lampen voor onze badkamers.  Die kunnen nu gratis geinstalleerd worden en daar maken we natuurlijk gebruik van.

Terug in het hotel ontmoeten we de vertegenwoordiger, die onze vloeren opnieuw gaat doen.  We kiezen nieuw tapijt voor de bovenverdieping en de rest is hetzelfde als we al hadden.   Er gebeurt op het moment veel wat ons optimistisch stemt voor een terugkeer eind september.

Na de vergadering lopen Rick en ik naar Four Sisters.  Het is nog vroeg, half zes, dus we krijgen met gemak een tafel.  Ik ben dol op Vietnamees eten en bestel hun lekkere kleine loempia.  Daarna gegrilde vis met rijstpapier "pannenkoekjes".  Het smaakt weer heerlijk!

Rick gaat terug naar het huis om weet ik veel wat te doen.  Ik ben moe van de rondleiding en kijk tv waar ik niet bij na hoef te denken.  Ik sms ook nog even met Saskia.  Haar auto wilde vanmiddag niet starten, maar gelukkig heeft ze iemand gevonden om hem weer aan de praat te krijgen. 

Ook wilde Saskia dat we dit weekend weer naar Richmond zouden komen, want zij moet van alles kopen, vooral schoolboeken.  Gelukkig heeft Rick haar kunnen overtuigen dat ze dat ook zelf kan.  Hoe lief ik haar ook vind, ik kijk echt uit naar een vrij rustig weekend voor de verandering!

Foto's van vandaag staan hier.

donderdag, augustus 21, 2014

Katja weer heel eventjes hier

Vandaag mag ik van mezelf uitslapen en doe dat dan ook lekker.  Rick vertrekt naar zijn werk en om een uur of kwart voor negen sta ik eens op.  Ook Kai bleef langer liggen en alweer zitten we samen aan het ontbijt.  Het eiwitomelet met groentes en ham smaakt weer prima.

Dan haal ik mijn Kindle op de kamer en ga naar de sportruimte.  Daar doe ik iets meer dan een uur op de elliptical.  Ik zorg dat ik de meer dan 8000 stappen heb, in de loop van de dag kom ik dan gemakkelijk aan meer dan 10000.

Op de kamer organiseer ik de restaurantbonnetje van de afgelopen weken en maak er individuele foto's van (natuurlijk niet van die in Aruba, zo gek is de verzekeringsmaatschappij niet, helaas).  Dan laad ik ze op de website van USAA en kan Jayme, onze agente, weer gaan uitrekenen hoeveel we terugkrijgen.

In Vienna ga ik wat boodschappen doen.  Als eerste naar de bank waar ik een check op onze rekening zet.  Dan naar Rite Aid om medicijnen voor mij en Kai op te halen.  Alleen blijken Kai's pillen bijna $500 te kosten!  Oef, daar moet hij zijn dermatologe maar even over bellen!

Met de lunch wacht ik tot Katja aankomt.  Zij komt even snel op doorreis naar haar (vrij) nieuwe vriend, Kevin, in New Jersey.  Katja is wat verlaat en pas om kwart over twee nemen we plaats op het terras van Le Pain Quotidien.  Cosmo heb ik ook mee en die is dolblij Katja weer te zien.

De tartines met gerookte zalm worden zo ongeveer geinhaleerd, zo'n trek hebben we!  Dan gaan we naar boven, want Katja wil haar cadeau voor Kevin afmaken.  Het is een heel lief cadeau, twintig "waarde"bonnen, zoals een door Katja gekookte maaltijd, bier van zijn keuze etc.  Katja heeft het flink te pakken en die jongen ook, ze stralen beiden.


Na nog een paar dingen bij Target te hebben gekocht gaat Katja verder naar New Jersey.  Helaas voor haar is het ook spitsuur en duurt het bijna twee keer zo lang voor ze er is.  Ze mist het avondeten met Kevin's familie.
Cosmo houdt Katja gezelschap tijdens het knutselen

Mijn haar moet nodig weer bijgewerkt worden en Carmen en Mona doen dat bekwaam bij Lofty Salon.  Intussen onweert het enorm buiten, maar gelukkig is het net weer droog als ik klaar ben.

Op weg naar huis belt mijn zus en we kletsen lekker bij.  Rick sms-t intussen waar ik wil eten en dat is gewoon makkelijk bij Matchbox.  Daar is een wachttijd van een half uur voor een tafeltje, maar we krijgen al gauw twee stoelen aan de bar en eten daar maar.

Hun menu is veranderd en ik bestel de gegrilde zalm met erwten, champignons en gnocchi.  Ik heb een nieuwe favoriet bij dit restaurant, zo lekker en gezond!  Rick heeft de gegrilde kip en vind die ook goed.  We nemen een pizza mee terug voor Kai om te eten.
Ontzettend lekker!
 
Naar "huis" lopend

Vanavond wil ik vroeg naar bed, want ik heb veel pijn en morgen een rondleiding.  Ik ga toch eens kijken of ik Laura hierheen kan krijgen voor een massage.  We kijken nu een heel leuke nieuwe sitcom, Welcome to Sweden.  Heel leuk, een aanrader!

woensdag, augustus 20, 2014

Onze 26e huwelijksverjaardag

Om acht uur schrik ik wakker en ik besef dat dat is omdat Rick de hotelkamerdeur (weliswaar zachtjes) dichtdeed.  Ik blijf nog even liggen lezen, maar als Rick terugkomt van zijn ontbijt sta ik ook maar op.  We wensen elkaar een "happy anniversary" en dan vertrekt Rick naar zijn werk.

Samen met Kai ontbijt ik op mijn gemak.  Dit keer weer roerei, ham en ananas.  Intussen praat ik met de moeder naast mij, die een schattig zeven maanden oud baby-tje heeft.  Die tijd ligt al zo ver achter ons!

Om kwart over tien heb ik met Sharon afgesproken voor personal training.  Ze rekt en strekt mijn schouders en heupen ook flink, want daar heb ik op het moment veel last van.  Het uur gaat weer snel voorbij en ik besluit vandaag geen cardio te doen, omdat ik op tijd naar Richmond wil.

Eerst rijd ik nog even langs ons huis om te kijken of een pakketje wat Saskia verwacht al is aangekomen.  Dat is helaas niet het geval.  Bij het huis van haar vriendin haal ik nog Saskia's krultang op en haast me dan terug naar het hotel.

Daar haal ik Saskia's Vitamix en wat andere spullen, die ze wilde hebben, op.  Bij Taylor Gourmet haal ik een broodje met tomaat, mozzarella en basilicum voor de lunch, die ik in de auto opeet.  Dan sms ik Saskia dat ik op weg ga.

Net als ik op weg ben belt Katja met de vraag wanneer ik in Richmond zal zijn.  Zij is op weg naar Virginia Beach om wat botten en huid weg te brengen voor Lifenet en moet onderweg bij het kantoor in Richmond stoppen.

We komen vrijwel tegelijk in Richmond aan en Katja ziet zo ook Saskia's dorm.  We kletsen even en Katja maakt een heel leuke selfie van ons drieen.  Dan moet Katja er alweer vandoor, want Roanoke naar Virginia Beach is vijf uur rijden en ze wil vanavond op tijd terug zijn.

 

Saskia en ik lopen nog een rondje door de campus.  Zij laat mij de werkelijk schitterende sportschool zien.  Die heeft twee verdiepingen, een klimmuur en een hardloopbaan.  Daar is Anytime Fitness helemaal niets bij vergeleken!

Richmond heeft zoveel muurschilderingen!
 
Eigenlijk wilde Saskia dat we wat zouden gaan winkelen, maar daar heb ik vandaag geen tijd voor.  Rick en ik gaan onze huwelijksverjaardag vieren met een etentje en ik wil niet het risico lopen in lange files terecht te komen.

Na een uurtje neem ik afscheid van Saskia, haar op het hart drukkend goed voor zichzelf te zorgen.  Misschien dat ik binnenkort nog eens kan gaan om te winkelen, maar laat haar eerst maar in een schoolritme komen nu.

De terugrit verloopt gelukkig heel soepel.  In de verte zie ik wel heel donkere wolken en net als ik het hotel inloop barst het onweer los.  Wat een geluk!

Rick komt thuis met een prachtig boeket bloemen en dan kleden we ons netjes aan. We geven elkaar onze cadeautjes, voor mij de mooie blauwe diamanten slider en ik heb voor Rick dus bier en een daarbij passend glas.  Gelukkig vindt hij dat erg leuk, want ik vind het altijd maar moeilijk iets voor hem te bedenken.
Met mijn cadeau om (ik ben slecht in selfies)
 

Gelukkig is het droog als we naar het restaurant, 2941, rijden. Daar krijgen we een romantisch tafeltje aan het raam.  We bestellen onze traditionele kir royale als voorafje en klinken op nog een lange toekomst samen.  Het menu ziet er heerlijk uit!  Eerst delen we een tartine met ricotta kaas en champignons.

Daarbij drinken we een van hun speciale cocktails.  Voor mij een gun slinger, bourbon, limoen, agave nektar en habanero liqueur.  Het smaakt heel speciaal!
Mijn gerechten zijn de gazpacho en steak tartare (filet Americain), beiden even lekker.  Rick heeft de reerug en vindt dat ook heerlijk.  We genieten, ook van de mooie omgeving, want dit restaurant heeft prachtige kunst en we kijken uit op een meertje met een fontein.

We hebben beiden plaats overgehouden voor het dessert.  Ik bestel de "gateau Basque" en heb daar geen spijt van.  Het is een amandeltaartje met wat fruit, erg lekker!  Rick heeft de omelet Siberienne, maar dan anders.  Ook hij vindt zijn dessert zeer smakelijk.

Dan komt de serveerder twee donut holes brengen en een bord met een "marshmallow" (marscapone met een bodem van chocolade cake) en een kaarsje erop.  Erop geschreven staat "Happy Anniversary", een erg attente geste.

We hebben  genoten van het eten en de service en halen onze auto op.  We rijden terug naar het Mosaic District.  Rick wil graag nog ergens een drankje halen en we proberen eerst Gypsy Soul, maar daar hebben ze geen cognac of port waar Rick zin in heeft.

Dan lopen we maar naar Matchbox (en ja, dat is een van de voordelen van in een hotel wonen, alles binnen loopafstand).  Daar is het druk en we vinden nog een stoel in de bar.  Zij hebben wel port en Rick krijgt zijn drankje.  Ik houd het bij een glas rose. 

Hand in hand lopen we terug naar het hotel.  Zevenentwintig jaar samen (want we verloofden ons op 27 augustus 1987 na slechts zes maanden samen) en we zijn gelukkig nog heel blij met elkaar.  Op naar de volgende 26 jaar!

dinsdag, augustus 19, 2014

Een dag om een lijst af te werken

Rick is voor zijn werk weer vroeg op.  In een hotelkamer is het een stuk moeilijker om dan door te slapen, dan thuis.  Ik ben dus ook meteen klaarwakker.  Ik blijf nog even liggen, maar lang is het niet.

Na Cosmo zijn ochtendwandeling te hebben gegeven ga ik beneden ontbijt eten.  Ik bestel weer een eiwitomelet met groentes.  Dat is toch wel het lekkerste op het menu hier, hoewel ik zou willen dat ik van havermout hield, want wat mensen daarmee bereiden ziet er ook erg lekker uit.

Daarna rijd ik naar Vienna Family Medicine voor mijn dokters, of althans nurse practioner's, afspraak.  Zoals altijd ben ik flink nerveus en jawel hoor, ondanks het medicijn is mijn bloeddruk hoog, terwijl dat anders niet zo is.  Het helpt ook niet dat ik de nurse practioner, die ik noodgedwongen toegewezen kreeg, niet bepaald mag.

Daarom wacht me een zeer aangename verrassing.  Niet Mylene Kedrock komt de kamer binnen, de nurse practitioner, die ik bij tijden ronduit onaardig heb gevonden, maar Beth Intermill, die ik om te beginnen had aangevraagd in november, maar niet toegewezen kreeg.

Hoe de mix up heeft kunnen gebeuren is ons een raadsel, maar ik ben helemaal blij.  Beth is precies de warme en attente vrouw, die mensen online in recensies beschreven.  Ze neemt ruim de tijd en ik ga met een blij hart weer weg.  Ik wil haar als NP houden, dus maak meteen een afspraak voor november.

Nu ik toch in Vienna ben kan ik net zo goed naar Anytime Fitness gaan.  Onderweg zie ik Sharon in haar van, maar zij gaat niet naar de sportschool.  Ik doe een uur cardio en ga dan terug naar het hotel.  Zoals zo vaak begint mijn dag voor mijn gevoel pas als mijn sporten erop zit.


Vanaf de sportschool rijd ik naar huis.  Maar wacht, ik ga niet naar huis, maar naar het hotel.  Voor de zoveelste keer rijd ik automatisch richting ons huis.  Mijn brein staat op auto-piloot.

In het hotel biedt Kai aan Noodles & Co te halen voor de lunch.  Dat vind ik prima en ik bestel hun Bangkok curry, heerlijk met veel groentes.  We eten het op de kamer en dan ga ik op weg om een lijstje af te werken. 

Als eerste rijd ik naar Falls Church naar Dominion Camera.  Mijn Canon 60D laadt geen sd kaarten meer.  Of althans ze gaan er wel in, maar blijven steken.  Met een heel klein zaklampje ziet de medewerker dat er een stukje plastic, waarschijnlijk van een sd kaart, in vastzit.

Hij stelt voor dat ik met een tandenstoker probeer dat eruit te halen.  Ik vraag of zij dat niet kunnen doen, want terugsturen naar Canon kan wel $230 kosten!  Zij kunnen het inderdaad proberen voor een tiende van die prijs en dan wil ook mijn toestel schoongemaakt.  Dat kan allemaal en ik laat mijn fotobaby achter.  Gelukkig mag ik voorlopig Ricks 60D gebruiken mocht ik dat willen.

Volgende stop is Merrifield Wine and Beer, hier hoop ik een speciaal bierglas en bier te vinden voor Rick. Morgen is onze 26ste huwelijksverjaardag en hij heeft uitdrukkelijk gezegd niets te willen, maar dat vind ik zo saai.  Hier hebben ze echter niets bijzonders.

Dan rijd ik maar naar Vienna waar ik bij Norm's Beer and Wine wel iets leuks vind, of tenminste, ik hoop dat Rick het leuk vindt.  Bij The Fresh Market haal ik wat snacks voor op de kamer, zij hebben net weer wat andere dingen, dan elders.

Precies op tijd voor mijn afspraak van drie uur kom ik bij Pro Nails 3 aan.  Ti maakt mijn verschrikkelijk uitziende nagels weer presentabel.  Ik kies dit keer weer eens lichtpaars en ben blij weer nette handen en voeten te hebben na afloop.

Na de van volgegooid te hebben ga ik kijken of onze buren, de kattenverzorgers, thuis zijn.  Gelukkig is dat het geval en ik geef ze de cadeautjes, die we uit Aruba mee hebben gebracht.  Die vallen goed in de smaak, gelukkig.

Flapjack komt me ook begroeten en Snickers ligt lekker te slapen.  Als ik Meike roep komt zij ook meteen tevoorschijn.  Alle drie doen het duidelijk goed, maar zijn niet hetzelfde als thuis.  Ik hoop dat ze straks weer zoals voorheen zullen zijn thuis.

We kletsen een tijdje, maar dan moeten zij naar een doktersafspraak.  Ik zie een kennis voor ik wegrijd en praat met haar.  Ze belooft ons uit te nodigen voor een etentje bij hun thuis.  Dat vind ik zo lief!  We hebben dit weekend ook twee uitnodigingen waar we naar uitkijken. 

Terug in het hotel laat ik eerst Cosmo uit.  Die vindt het hier allemaal prima, trouwens.  Hij slaapt lekker op ons bed (wat thuis echt niet mag!) of op de bank en ik denk dat dit een stuk beter is dan hem bij vreemden onder te brengen.  Ik zou alleen willen dat ik meer vrije tijd had om hem een goede wandeling te geven, maar hopelijk komt dat binnenkort.

Sea Pearl heeft een happy hour met sushi voor $1 en oesters voor $1.  Dit is de enige avond deze week dat ik daar gebruik van kan maken, dus ik loop erheen en bestel rose en sushi.  Rick en Kai komen ook en we maken een diner van de voorafjes hier.  Alles is even lekker.

Opeens hoor ik een bekende stem en daar zijn onze vrienden Denise en Michael!  We kletsen en eten, maar op een gegeven moment wil Rick terug naar het huis om onze boekenplanken in te pakken.  Ik blijf nog achter, want ik vind het zo heerlijk weer eens lekker bij te praten met vrienden!

Denise en Michael brengen mij terug naar het hotel en het was vandaag gewoon zo fijn weer met buurtgenoten te praten!  Dat mis ik dus het meest, gewoon makkelijk naar buiten en even een praatje.  Ook de mooie groene buurt met zijn dieren en geluiden, maar hopelijk zijn we over de helft wat het huis betreft.

Intussen maakte Saskia ons ook nog ongerust, want zij viel midden in een introductie sessie opeens flauw.  Ze heeft ook al een paar dagen erge maagpijn.  Gelukkig ga ik er morgen heen en kan dan zien of het ernstig is of niet.  Geen goed begin voor Saskia, hopelijk is het donderdag als haar klassen beginnen beter.