Ons pleintje nu:

zaterdag, februari 17, 2018

Dag 1 St. KItts en Nevis: Aankomst in de Caraiben

Voor ik het weet wekt Alexa me om vijf over vier. Daarna mijn telefoon om tien over vier en als laatste piept Alexa nog eens om kwart over vier. Is het duidelijk dat ik altijd bang ben om door de wekker heen te slapen? Totaal ongegrond want ik ben altijd bij het eerste piepje al klaarwakker.

Gauw douche ik en doe de laatste spullen in mijn tas. Ik heb mezelf maar 25 minuten gegeven om me klaar te maken en dat haal ik keurig. Rick laat intussen Orion even uit en doet hem in zijn bench. De hond was helemaal enthousiast dat wij zo vroeg al bereid waren met hem te spelen, zo schattig!

Rick brengt me naar National Airport, het vliegveld dichtbij Washington. Hij helpt me ook even met mijn tassen, want ik heb een extra tas mee voor mijn snorkelspullen. Ik weet niet of ik ga snorkelen, maar zou balen als ik het niet mee had. Ik hoef toch niet te betalen tot de derde tas.

Dan nemen we afscheid en ik ga in een mum van tijd door de TSA Pre. Mijn gate is wat afgelegen dus ik koop eerst even een flesje water. Dan duurt het niet lang of we kunnen aan boord. Voor deze korte vlucht naar Newark heb ik een upgrade naar business class gekregen.

De vlucht duurt maar 36 minuten, maar ik krijg broodnodige koffie en een banaan om mijn lege maag wat tevreden te stellen. Ik heb expres een stoel aan de rechterkant van het vliegtuig gereserveerd in de hoop dat we langs de National Mall opstijgen.



Dat is inderdaad het geval en ik heb prachtig uitzicht. Het begint net licht te worden aan de horizon dus het is nog vrijwel donker en alle lichtjes zijn aan. Dat maakt het wel moeilijk een scherpe foto uit een bewegend vliegtuig te maken, maar ik vind ze toch mooi.

Onderweg zien we een prachtige zonsopgang en tegen de tijd dat we in Newark landen is de lucht boven Manhattan oranje. Ik maak dus ook een foto van de New York skyline. Het zijn zulke verschillende steden met beiden zeer herkenbare dingen van uit de lucht.


Newark Airport is een van mijn favoriete, zo niet op nummer een, vliegveld in de VS. Overal zijn stopcontacten om je electronica op te laden en bij de verschillende restaurants kun je via een iPad je bestelling doen. Ik vind nog uit dat ik ook 20% korting krijg met mijn United credit card.

Bij een restaurant wat een zalmplankje met bagel, cream cheese, tomaat, ui en kappertjes serveert neem ik plaats. Ik geniet van nog een sterke kop koffie, eigenlijk zelfs een beetje te sterk voor mij. Dat is iets nieuws hier. Toen wij in de VS kwamen wonen leek de koffie wel smakeloze thee zo slap!

De zalm smaakt me prima en ik voel het vroege opstaan toch wel. Bij de gate hoop ik te zien nu ook een upgrade te krijgen, maar helaas. Ik ben wat United betreft laag aan de totempaal ondanks mijn Gold status.

Wel heb ik Economy Plus met extra beenruimte. Een aantal mensen blijken de vlucht niet gehaald te hebben (dan baal je met de enige rechtstreekse vlucht per week!) en ik krijg een hele rij voor mezelf! De vlucht gaat dan ook lekker snel voorbij en na iets meer dan drieeneenhalf uur landen we op St. Kitts.

We zijn voor op schema maar er blijkt een enorme rij voor de paspoortcontrole te staan. Geeft niet, ik ben op een warme plek en geniet van de palmbomen en de mooie groene heuvels. Een uur later ben ik er doorheen en staan mijn tassen al op me te wachten.

Een porter biedt zijn diensten aan en die neem ik dankbaar aan, want drie roltassen met twee handen is onhandig en ik zie geen karretjes om ze zelf op te hijsen. Ik wilde nog een simkaart kopen hier, maar er is niets anders dan de bagage en douane.

Op het internet zie ik dat de bedrijven in de stad pas maandag weer opengaan. Ik besluit dus maar mijn AT&T $10 per dag te blijven gebruiken deze week (daarmee heb ik ongelimiteerde data). Tegen de tijd dat ik een simkaart aan zou kunnen schaffen zou het toch al zoveel gekost hebben.

Barry White (niet de zanger zegt hij erbij) is mijn taxi chauffeur. Hij geeft me ook gelijk zijn kaartje voor het geval ik nog dingen wil doen op het eiland. Nu heb ik wel drie excursies geboekt, maar misschien wil ik wel meer dus ik neem het dankbaar aan.

Minder dan een kwartier later zet hij me bij het Timothy Beach Resort af. Dat is duidelijk een echt Caraibisch hotel. Het ligt aan het strand, heeft een strandbar en een restaurant en ook een (eenvoudig) zwembad. Ik vind het allemaal heel charmant.

Er zijn ook een aantal Amerikaanse ketens hier, maar die zijn vele malen duurder en ik vind die Caraibische sfeer juist wel heel leuk. Jammer genoeg is mijn kamer nog niet klaar, maar ik krijg een gratis drankje en wordt door een vriendelijke medewerker naar de strandbar geleid.  De rum punch smaakt erg lekker en het uitzicht kan niet beter.

Pas tegen vijven kan ik in mijn kamer, die een flinke wandeling heuvel op  en trappen op weg is. Gelukkig helpt de medewerker me met mijn tassen, maar dat wordt wel een gesjouw straks bij het uitchecken!

Volgens de medewerker heeft mijn kamer geen zicht op zee en dat heb ik wel geboekt! Hij vraagt of ik tenminste wil kijken en dan blijkt dat ik vanaf het balkon prachtig zicht op de zonsondergang heb. Helemaal goed. Het is een vrolijk ingerichte kamer. Hier ga ik me wel een weekje thuis voelen.

Nadat ik wat uitgepakt heb besluit ik verder te gaan verkennen. Ik zie het zwembad met mooi zicht op zee, hier hoop ik morgen wat uurtjes door te brengen. Ook het strand ziet er aanlokkelijk uit.

Mijn maag laat zich nu wel even horen, want ik heb sinds de zalm van vanochtend niets gegeten. Ik bestel in het restaurant conch cakes en een Carib biertje. Met zicht op de ondergaande zon geniet ik ervan, het lijken wel pannenkoekjes, maar dan met het conch schelpdier erin.

Als ik klaar ben neem ik plaats in een van de stoelen die me perfect zicht op de zonsondergang geeft. Een echtpaar zit naast mij ook te genieten van het uitzicht. We worden getrakteerd op een spectaculair schouwspel. 

Soms zijn de mensen me hier net iets te vriendelijk. Toen ik eerder stond te twijfelen op het straatje bij het hotel stopte er een auto en werd me "hey honey" toegeroepen. En nu de zon onder is komt er opeens een zwarte man vragen hoe ik het hier vind.

Op mijn antwoord dat ik het mooi vind vraagt hij of ik morgen met hem ga dansen. Nou, ik dacht het niet dus ik zeg dat ik niet zo van dansen houd. Oh, maar hij geeft ook massages, zijn naam is Magic Fingers. Ik probeer niet te giechelen en sla het allemaal zo vriendelijk mogelijk af. Echt? Magic Fingers???

Nieuwsgierig vraagt de vrouw van het echtpaar naast me of ik wel veilig ben en wat hij zei. Ik vertel haar dat hij Magic Fingers heet en volgens mij is dat het hoogtepunt van haar vakantie. "We're not in Kansas anymore", zegt ze lachend (een beroemde uitspraak uit de film "The Wizard of Oz"). Toch vind ik het heel aardig dat ze checkte of hij mij niet lastig viel.

Intussen heb ik ook wel trek in avondeten. Het restaurant bij het hotel is echter helemaal leeg en dat vind ik toch wel veel te saai. Ik loop naar de overkant naar Mr. X's Shiggidy Shack. Ik neem plaats aan de bar en voel me meteen welkom.

Er zijn allerlei mensen, die hier duidelijk regelmatig komen en iedereen stelt zich voor. Het is een mengelmoes Amerikanen, lokale mensen en buitenlanders. Amy achter de bar is Amerikaans en super efficient (dat vind ik fijn want op Caraibische eilanden is de service nogal eens op "island time").

Ze hebben hier heel redelijk geprijsde Caraibische kreeft dus die bestel ik. Het wordt geserveerd met groente en rijst met bonen. De kreeft is werkelijk heerlijk!

Intussen ontmoet ik meer en meer mensen. De Braziliaanse Calini, die hier woont, is helemaal idolaat van het eiland. Er is ook een viervoeter, de heel lieve Doberman Loki. Meteen mis ik Orion!

Naast mij zit een gynaecoloog, wiens specialiteit babies op de wereld helpen is. Hij komt uit Indiana en is hier voor een doktersconferentie. We praten wat over van alles en nog wat en dan begin ik te voelen dat ik om kwart over vier opstond.

Na afscheid van de dokter genomen te hebben (wiens naam ik niet opving toen hij zich voorstelde) loop ik terug naar het hotel. Het is even zoeken naar mijn kamer, maar gelukkig vind ik hem snel weer.

Eigenlijk wilde ik Olympische Spelen gaan kijken, maar dat kanaal werkt als enige niet! Dan maar op mijn telefoon hoewel dat niet hetzelfde is. Ik ga ook niet lang kijken, want ik ben moe en wil alles uit morgen halen.

vrijdag, februari 16, 2018

Inpakken en Katja even thuis

Een blik naar buiten laat natte straten zien. Wat ben ik blij dat ik mijn rondleiding gisteren had! Het is wel al zestien graden als we beneden komen. Weer heel warm voor midden februari natuurlijk, maar voor morgen wordt er wat sneeuw voorspeld. Hopelijk zit ik dan echter al in de warmte.

De tulpen binnen blijven mooi!

Rick is wat langzaam vanochtend en we eten samen ontbijt. Dat gebeurt niet vaak en is wel gezellig. Voor de verandering maakt hij mij laat om naar de sportschool te gaan. Zijn auto staat altijd achter mijn van, maar de meeste ochtenden is dat geen probleem als Rick voor mij vertrekt.

Natuurlijk is het nu ook geen probleem, maar ik ben later bij Anytime Fitness dan ik had gewild. Ik doe drie kwartier cardio en dan komt Sharon me halen.

Zij heeft net bericht gekregen dat haar achtentachtigjarige schoonmoeder, die al een tijdje aan het kwakkelen is, waarschijnlijk een hersentumor heeft. Sharon hoopt dat het niet lang gaat duren voor haar schoonmoeder.

We praten een groot deel van het halve uur (terwijl ik echt wel steun en kreun onder de gewichten) over het verschil in levenseinde hier in de VS en in Nederland. Sharon zou zo graag willen dat euthanasie hier ook legaal zou zijn. Haar schoonmoeder heeft al laten weten dat te willen, maar ja.

Als we klaar zijn worden op de grote televisie in het gewichten gedeelte de ritten van de 5000 meter dames schaatsen herhaald. Samen met de personal trainers en een paar van hun klanten kijk ik. Wel leuk om al het commentaar over de "onverslaanbare" Nederlanders te horen. Een van de personal trainers is Frans en wist wel degelijk dat Ted-Jan Bloemen ook (volgens hem) eigenlijk Nederlands is.

Het is zulk lekker weer en even droog dat ik Orion aanlijn voor een echte wandeling. Het lukt me steeds beter hem met snoepjes af te leiden als er iets gebeurt waar hij gewoonlijk eindeloos tegen zou blaffen. Lorraine merkte dat gisteren ook al op.
Hij heeft zin in zijn wandeling!

Thuis haal ik mijn tassen te voorschijn en begin met inpakken. Dan douche ik en is het tijd voor de lunch. Het regent inmiddels weer en ik besluit pho te gaan eten. Orion gaat uiteraard ook mee in de van.

Precies op tijd voor mijn nagelafspraak ben ik klaar. Het plenst inmiddels en is opeens ook een stuk kouder. Ik heb spijt dat ik alleen mijn regenjas aanheb! Ik moet ook mijn teennagels laten doen dus ik loop op teenslippers. Gelukkig is het in de salon wel lekker warm.

T. maakt mijn voeten en handen weer keurig. Ik kies dit keer helder blauw met veel glittertjes. Ik krijg er van alle kanten complimenten over en een dame kiest zelfs dezelfde kleuren. Ik ben er ook blij mee, perfect voor een strandvakantie!

Bij Safeway haal ik nog wat zonnebrandspray en geld. Dan loop ik rillend terug naar de van. Daar word ik zo lief begroet door Orion dat ik me zo bevoorrecht voel met deze hond. Hij geeft zoveel liefde!

Thuis laat ik mijn credit card bedrijven weten dat ik internationaal ga reizen, print mijn tickets voor de excursies uit en haal ik mijn paspoort uit de safe. Ik pak alles in en als ik er vrijwel zeker van ben alles te hebben ga ik even ontspannen en computeren.

Net na vijven bel ik Christine zoals afgesproken. Zoals altijd is het goed om bij te kletsen, ik mis onze wandelingen samen. Chuck heeft wat gezondheidsproblemen en Christine maakt zich duidelijk zorgen om hem. Niets is levensbedreigend, maar wel een operatie in het verschiet. Wat zou ik dan graag dichterbij wonen en echt helpen!

Rick is inmiddels thuis en we besluiten gezellig naar Pazzo Pomodoro te gaan. Het is nog happy hour en heel druk in de bar. We hebben geluk dat een stel net vertrekt van een tafeltje. Rick neemt een hart vorm pizza en ik de inktvis pasta met zongedroogde tomaatjes en gamba's. Het smaakt ons prima!

Thuis gaan natuurlijk de Olympische Spelen weer aan en wachten we op Katja. Zij komt een nachtje logeren op weg naar Richmond waar zij morgenavond uitgaat met Saskia en Leah als een soort mini bachelorette party. Wij krijgen Zorro te logeren tot Katja en Kevin naar hun nieuwe huis verhuizen.

Mijn nacht zal kort zijn (en die van Rick ook). Ik moet om kwart over vier op om mijn vlucht van tien over zes naar Newark te halen. Van daaruit zal ik naar St. Kitts vliegen voor een week in de warmte en zon. Altijd een avontuur om alleen te reizen, maar ik heb er veel zin in!

donderdag, februari 15, 2018

Een lenteachtige rondleiding in midden februari

Alexa wekt me om kwart voor acht, maar ik was al wakker vanaf dat Rick om kwart over zeven opstond. Al een tijdje heb ik het weerbericht voor vandaag angstvallig in de gaten gehouden. Eerder werd er regen voorspeld, maar een blik om mijn app laat nu maar 20% kans op regen zien.

Dat niet alleen, maar er wordt een temperatuur van 21 graden verwacht vanmiddag. Het wordt even uitvogelen wat ik aan moet trekken dan. Ik kies een lange broek, een topje met drie kwart mouwen en mijn lichte winterjas.

Na mijn koffie en ontbijt brengt Rick me op weg naar zijn werk naar de metro. De trein komt al gauw en veertig minuten later stap ik bij het Smithsonian station uit. Zoals altijd loop ik eerst naar het kasteel voor een pit stop en om water met aardbeiensmaak te kopen.

Een maquette van de Mall hier

Dan ga ik bij het metrostation wachten op mijn gezelschap. Al gauw zie ik het gezin T. uit Antwerpen aan komen lopen. Vader P., moeder C. en de kinderen L., A., A. en C.  C. is zeven en duidelijk uitgestapt. Hij heeft al bijna een week door New York gebanjerd, geen wonder dat zijn beentjes moe zijn.

Op mijn Facebook groep Wereldvrouwen vroeg een dame hier in de VS wie er bereid zou zijn om de "Flat Stanley" van haar dochter mee op sleeptouw te nemen. Hier in de VS is dat een vrij standaard schoolproject in groep drie. Ik beloofde Flat Stanley voor de zevenjarige Iris mee te nemen vandaag, wie weet vinden de kinderen dat wel leuk om te doen.

Klein C. heeft er geen interesse in maar zijn zus A. van elf wel. Met enthousiasme houdt zij het platte ventje omhoog bij de Reflecting Pool. Het wordt een leuke foto.
De kinderen zijn helemaal blij met de eekhoorntjes overal. Het is grappig hoe sommige monumenten ook meer indruk maken dan anderen. Het Tweede Wereld Oorlog Monument vonden ze niet zo bijzonder, het Vietnam Veteranen Monument daarentegen wel.
Vooral ook om zich te realiseren dat de naam C. heel vaak voorkomt en dat al die mensen in die oorlog zijn overleden. In zijn soberheid en met alle namen maakt dit vrij eenvoudige monument meer indruk dan het wat men soms zo noemt bombastische van het Tweede Wereld Oorlog monument.

Ook het Lincoln Memorial spreekt tot de verbeelding. De oudere kinderen hebben ook van Martin Luther King Jr. gehoord, die hier in 1963 zijn beroemde "I have a Dream" speech hield. Kleine C. heeft er  intussen steeds meer moeite mee verder te lopen.


We bekijken het Koreaanse Oorlogsmonument nog en die soldatenbeelden spreken ook tot de verbeelding. Dan lopen we naar de overkant waar we op het terrasje (ja, je leest het juist en ik trek mijn jas ook uit) een drankje drinken. Even pauze is altijd goed.
We bekijken intussen ook de kaart en ik wijs de opties aan. Een ervan is helemaal rond het Tidal Basin lopen, de andere het Franklin Roosevelt monument overslaan en vanaf de overkant over het Jefferson Memorial vertellen. Kijkend hoe kleine C. is besluiten ze de laatste optie te nemen.

Na het Martin Luther King Jr. Memorial en mijn verhaaltje bij het Jefferson Memorial (belangrijk voor later in de Library of Congress), lopen we terug naar de bewoonde wereld. Dat is nog best een wandeling maar eindelijk komen we bij Potbelly Sandwich Works aan.

Daar vinden we nog een tweetal tafeltjes buiten waar we zeven stoelen bij aan kunnen schuiven. Na het bestuderen van het menu gaan C. en ik alles bestellen. Zoals altijd is het even alles uitvogelen met zoveel mensen, maar uiteindelijk heeft iedereen zijn gekozen broodje of salade.

We nemen er ruim de tijd voor en het is ook zo lekker buiten! Maar na een uurtje zijn we klaar om verder te gaan. Zij hebben gisteren de achterkant van het Witte Huis al gezien dus vandaag zien we enkel de voorkant.

A. biedt weer aan met Flat Stanley te poseren en ik maak ook een familiefoto van ze. Er is besloten om van hieruit de metro naar het Capitool te nemen dus we lopen naar het McPherson Square metrostation.

Als je zo de metro neemt is het toch wel een heel end. Zes stations later stappen we uit bij Capitol South. Maar goed dat we niet gelopen hebben want C. is er helemaal klaar mee. Het is ook nogal wat voor een zevenjarige (hoewel ik ze ook ver voor ons uit rennend heb gehad).

Voor het Capitool vertel ik de geschiedenis daarvan. Beide huizen zijn in sessie, te zien aan de vlaggen boven de vleugels. Die hangen halfstok vanwege de schietpartij in Florida gisteren. Er leeft enorm veel  boosheid in het land dat het Congres weigert de wapenwetten te verscherpen. De NRA (National Rifle Association) betaalt miljoenen aan kandidaten die juist meer bewapening willen. Onvoorstelbaar!

Ook hier wordt Flat Stanley weer gefotografeerd dankzij A.

Als laatste gaan we natuurlijk de Library of Congress binnen. Die vindt iedereen interessant en ook de bibliotheek van Thomas Jefferson spreekt ze aan. We bekijken de originele Gutenberg bijbel en de oudste kaart van de VS.

Eenmaal weer buiten beeindig ik de rondleiding en neem afscheid van het gezin. Zij gaan nog verder naar het Air and Space museum tot ongenoegen van kleine C. Het was voor mij weer een leuke dag. Ouders maken zich altijd druk om hun kinderen, maar die reageren gewoon zoals ze zijn.

Elfjarige A. was zo geinteresseerd dat ze regelmatig haar hand omhoog deed om een vraag te stellen. Veertienjarige A. kwam ook regelmatig met weetjes, die hij op school had geleerd. Een rondleiding met kinderen vind ik eigenlijk altijd heel leuk want de vragen (en verhalen, want daar was C. wel goed in) zijn altijd zo heel anders dan wat je van volwassenen krijgt.

Mijn metrotrein komt al gauw en zonder oponthoud ben ik drie kwartier later terug in Vienna. Dit keer roep ik een Lyft auto om me naar huis te brengen. Alleen voer ik de verkeerde uitgang in. Gelukkig is mijn chauffeur bekend met het station en haalt me toch aan de goede kant op.

Lorraine komt net naar buiten om Orion nog eens uit te laten, maar dat hoeft dus niet meer. Ik neem Orion mee de achtertuin in en ga op het deck relaxen. Het is tenslotte 23 graden dus warm genoeg. Orion rent lekker in de modder in de achtertuin.

Zijn pootjes zien er dan ook weer vreselijk uit, maar ik doe hem meteen in zijn bench met zijn eten. Dan ga ik op Chris wachten, die me ophaalt voor ons maandelijkse happy hour. Wij zijn vroeg bij Red Galanga en praten nog verder over onze reis samen.

Dan komt Marielle er ook bij wordt het echt gezellig. Jammer genoeg komen degenen, die "misschien" zeiden niet. Deze maand is het dus enkel ons drieen, maar dat is ook gezellig. We bestellen van het happy hour menu en dat is erg lekker.

Chris moet vroeger weg om bijles te geven. Marielle en ik praten nog een tijdje verder tot zeven uur. Dan lopen we naar buiten waar het nog steeds 21 graden is! We wachten tot Rick mij op komt halen en nemen dan afscheid tot de volgende keer.

Als vaste prik kijken we weer Olympische Spelen vanavond. Veel skieen en waarschijnlijk ook weer kunstschaatsen. Ik hoop ook een gedeelte tenminste van de tien kilometer schaatsen te zien. Natuurlijk weet ik de resultaten al, maar het altijd toch leuk om ook de races te kijken.

woensdag, februari 14, 2018

Valentijnsdag

Rick en ik wensen elkaar een happy Valentine's Day en dan vertrekt hij naar zijn werk. Orion, Snickers en ik zijn dus weer met zijn drietjes. Snickers wil al gauw naar buiten, maar Orion is zoals iedere ochtend meer geinteresseerd in wat ik ga eten.


Helaas voor hem krijgt hij geen menseneten. Om Orion bezig te houden geef ik hem een Whimzees "tandenborstel". Altijd grappig te weten dat die uit Nederland komen. Orion is een goede klant.

Het uur cardio op de elliptische machine gaat lekker snel met alle spelletjes die ik nu tot mijn beschikking heb. Langzaam komt er ook een waterig zonnetje tevoorschijn en als Orion uit het raam Mia buiten ziet moet hij natuurlijk ook naar buiten.

De honden rennen weer lekker langs het hek. Volgens mij praten ze ook met elkaar want als Orion blaft antwoordt Mia. Jammer genoeg is Orion me telkens veel te snel af en probeert de vijver in te gaan. Nu raakt hij weer verstrikt in de netten en weigert naar mij te luisteren. Eindelijk krijg ik hem weer los.

Met zijn natte pootjes wordt Orion nog modderiger en gewoonlijk zou ik daar wanhopig van worden want hoe goed ik ook afdroog, de helft ervan komt toch op het tapijt terecht. Met de Paw Plunger worden de pootjes helemaal schoon en hoef ik ze alleen af te drogen. Wat een uitvinding is dat ding!

Als ik mezelf heb opgeknapt ga ik naar Whole Foods. Orion gaat natuurlijk mee in de van. Ik haal wat snacks en dumplings voor mijn lunch. Die warm ik thuis op en doe de saus vast in een bakje. Ik dacht niet dat Orion daarin geinteresseerd zou zijn en dat was dom!
Deel van een hele stellage met hartjes bij Whole Foods

Achter mijn rug hoor ik het bakje vallen met de dumpling saus over de vloer. En inderdaad, Orion vindt er niets aan, maar ik heb nu geen saus. Dan maar wat ketjap wat ook wel lekker smaakt. Deze dumplings zin best lekker, maar ik moet binnenkort weer eens naar District Dumplings want die zijn vele malen beter.

Orion en ik gaan weer naar buiten. Dit keer voor een wandeling in de buurt. Ik probeer langs de wegwerkers te gaan zonder dat Orion naar ze gaat blaffen. Dat lukt niet helemaal maar met snoepjes weet ik Orion af te leiden. We lopen door het bosje naast het zwembad maar dit keer zijn er geen herten, waarschijnlijk zijn de wegwerkzaamheden te lawaaierig.

Op tijd voor Lisa's massage zijn we terug. Ondanks dat ik hem wat extra medicijn heb gegeven blaft Orion nog steeds tegen haar. We zijn ervan overtuigd dat het de tafel is, want zodra die staat en ik erop ga liggen gaat Orion ook rustig liggen. Hij blijft de hele massage rustig tot Lisa de tafel weer op begint te ruimen.
Lekker in het zonnetje liggen

Katja en ik kletsen over Valentijnsdag. Zij gaat een romantisch maal voor Kevin koken met biefstuk Wellington nog wel! Kevin heeft haar bloemen, een lieve kaart en een ketting, die ze graag wilde gegeven.

Rick komt vroeg thuis want ook wij gaan Valentijnsdag vieren. Weliswaar was ons speciale etentje gisteravond, maar Rick vond het saai vandaag niets te doen en maakte een reservering bij de Lebanese Taverna.

Het is druk bij de mall, allerlei mensen met boeketten rozen en rode ballonnen. De Lebanese Taverna is een groot restaurant, maar het zit helemaal vol! Dat maakt het anders wat kille restaurant erg gezellig.

We krijgen een Valentijnsdag prix fixe menu in handen gedrukt en zien al gauw dat er niets van onze gading op staat. Gelukkig kunnen we ook van het gewone menu bestellen. Rick neemt een trio hummus en ik de overheerlijke linzensoep. Met spinazie en ui is het mijn favoriet van degenen, die ik heb geprobeerd.

Rick heeft biefstuk shawarma als hoofdgerecht en ik neem twee mezza, kleine gerechtjes. De garnalen in citroensaus zijn altijd Katja's en mijn favorieten. De gegrilde jibne kaas is nieuw voor mij, smaakt ietwat als halloumi. Het is me echter teveel en ik neem de overblijfselen maar naar huis.

Tussen de gerechten door geven Rick en ik elkaar onze cadeautjes. Van hem krijg ik een lieve kaart en een heel mooi ringetje met mijn geboortesteen saffier. Voor Rick had ik opeens een ingeving vorige week en bestelde een 23andMe DNA test. Ik weet dat Rick daar heel erg in geinteresseerd is en hij is er dan ook zeer enthousiast over. Ook voor hem heb een grappige kaart overigens.

Onze reservering was vrij vroeg, om kwart over zes, en ze willen duidelijk tafeltjes meerdere keren gebruiken vanavond. Iets meer dan een uur later zijn we dan ook alweer op weg naar huis. Dat was gisteren wel anders, maar het zijn dan ook heel andere restaurants.

Natuurlijk kijken we vanavond weer Olympische Spelen en zien verlaat hoe Jorien Ter Mors goud wint. Verder is het skien en kunstschaatsen, beiden sporten, die ik leuk vind om te kijken. Morgen heb ik een rondleiding en ik zie ernaar uit.

dinsdag, februari 13, 2018

Een speciaal etentje om 31 jaar samen en Valentijnsdag te vieren

De zon schijnt vrolijk als ik beneden kom. Rick vertrekt net naar zijn werk, maar heeft zoals altijd de koffie al aan het pruttelen. Als ontbijt bak ik een paar eieren met kaas en schenk een glaasje V8 groentesap in. Het smaakt me prima!

Online heb ik al gezien dat Nederland er weer twee medailles bij heeft. Jammer genoeg had ik te vroeg op moeten staan om de wedstrijden te zien. Langzaamaan krijgen de Amerikanen er ook medailles bij dus de twee landen waar ik voor ben doen het goed.


Natuurlijk is het dan weer tijd voor mijn eigen sporten. Ik stel de elliptische machine in op een uur interval en dat is best zwaar. Ik wil mijn conditie nog beter krijgen voor het bezoek aan de nationale parken met Chris. Zij is namelijk iemand die mijlen hardloopt en daar haal ik niet bij!

De deurbel gaat en er staat een bezorger met een prachtige bos rode rozen. Ik houd Orion in bedwang terwijl ik ervoor teken. Die blaft wel, maar niet zo erg als voorheen. Het lukt me zonder om te gooien met een hand Orion vast te houden en met de andere de grote vaas aan te nemen. Natuurlijk zijn bloemen van mijn Valentijn en er zit een lief kaartje bij.

Mia zit voor de achterdeur te kijken en Orion wil daarom naar buiten. Alleen is er kennelijk niemand om Mia naar buiten te laten dus Orion blaft onverrichterzake naar haar. Hopelijk lukt het na de lunch wel om met zijn vriendinnetje te rennen.

Die lunch ga ik bij Chop't halen. Hun rode kerrie linzensoep is een van mijn favorieten. Grappig is dat ik kennelijk een van de weinigen ben die hier soep eet. Ze kijken altijd heel verbaasd als ik geen salade vraag. Maar het smaakt me weer opperbest.

Bij Rite Aid heb ik vast wat medicijnen voor Orion besteld zodat Rick dat volgende week niet hoeft te doen. Nog steeds geen Walgreens korting op de medicijnen en apotheker zegt dat dat wel tot mei kan duren. Schandalig en ik ga zeker Orions medicijnen naar de Walgreens even verderop verplaatsen!

Dan is mijn laatste stop Safeway voor wat boodschappen. Ook daar staat het vol rozen en die vinden zo te zien gretig aftrek. Ik maak een foto van een van de ballonnen en een Safeway medewerkster grapt dat die foto een prima cadeau is. Waarom geld besteden aan die tijdelijke ballonnen. Tja, ze heeft een punt.

Als Orion en ik thuiskomen is het tot zijn vreugde zover, Mia is buiten! Ze rennen zeker twintig minuten heerlijk met elkaar en dan heeft Orion dorst en voor ik het kan voorkomen is hij weer over het hek van de vijver! Gelukkig luistert hij dit keer beter en komt er meteen en zonder verstrikt te raken weer uit.

Hij is wel weer een modderbaal, maar dankzij de Paw Plunger zijn Orions pootjes al gauw weer helemaal schoon. Wat een ideaal ding is dat! Orion laat het schoonmaken gelaten toe, gelukkig.

De rest van de middag besteed ik met het boeken van een paar tours in St. Kitts. Onvoorstelbaar dat ik zaterdag al vertrek! Ik vind het alleen reizen naar een onbekende bestemming altijd wel spannend, maar heb er ook erge zin in!

Als Rick thuiskomt dollen we onszelf op en nemen een Uber naar de stad. De chauffeur is vriendelijk maar hij heeft de hele tijd een zeer rechts praatprogramma aan op de radio. Rick en ik praten er zoveel mogelijk doorheen en het ligt op mijn tong om te vragen van zender te veranderen. \\

Wij hebben niets tegen andersdenkenden, maar werden zoveel conspiracy theories op niets gebaseerd naar voren gebracht! Heel ergerlijk en onprofessioneel vind ik, je weet nooit wie je in je auto krijgt qua politieke overtuiging. Vooral in dit gebied krijg je mensen van over de hele wereld en om dan racistische uitlatingen over Obama aan te hebben staan is niet netjes.

Wij laten het maar zo en ik ben blij als we bij het restaurant aankomen. Toch laat ik het via mijn sterren voor hem bij Uber wel weten dat het de radio was die ons niet aanstond. Als ik zo'n chauffeur zou zijn zou ik het klassieke muziek of het plaatselijke nieuws (zoals velen) station aanhebben.

Bij Fiola is het heel druk, gelukkig hebben we gereserveerd via Open Table en krijgen een leuke hoektafel, die vrij prive is. Chef Fabio Trabocchi "kennen" we al jaren via verschillende restaurants en dit is zijn oudste in Washington.

We krijgen een soort beignet met Parmezaanse kaas als eerste hapje en genieten beiden van een cocktail. Dan bestellen we onze gerechten van het heerlijke menu. Ik ga voor de visgerechten met een kaasgerecht toe. Rick heeft meer vlees, maar ook wat vis en zeker geen kaas maar een lekker klinkende hazelnoot gianduiotto. Veel te veel voor mij, weet ik al van tevoren!

We beginnen met een amuse bouche van squash soep, die wij beiden wat naar speculaas vinden smaken. Dan krijg ik een kunstwerkje met rauwe tonijn en allerlei ander moois als voorgerecht. Rick heeft de prosciutto en burrata salade. Die ziet er goed uit, maar om de een of andere reden vind ik burrata niet lekker vanwege de slijmerige buitenkant.

Rick heeft een spaghetti gerecht met calamari en een gamba als tweede gang. Ik heb de kreeft ravioli waarvoor ik iets bij moet betalen maar dat is het helemaal waard! Ieder hapje proef ik zo goed mogelijk, zo fantastisch smaakt het.

Daarna hebben we beiden de branzino met prei, caviaar, zeewier en roomsaus. Ook dit is weer voortreffelijk bereid en mooi gepresenteerd. Het oog wil ook wat bij zo'n restaurant en dat weet chef Trabocchi goed. De bediening is ook heel attent.
Voor we het weten is het tijd voor het dessert, al zijn we hier al ruim twee uur. Ik heb pecorino kaas, die met jam, een honingraatje en meer prachtig wordt gepresenteerd. Ricks gianduiotto is een "gouden" chocolade koepel met heerlijke hazelnoot mousse en caramel.

Alles smaakte zo lekker en het is precies genoeg. Die kleine liflafjes is waar ik zo van kan genieten. Geen blok kaas maar een paar stukjes met allerlei lekkers om het nog smakelijker te maken. Dat dessert van Rick was me teveel geweest.

Met de rekening komt ook nog een schaaltje met snoepjes en mini cakejes, maar die halen niet bij wat we net op hebben dus we knabbelen er wat aan, maar verder niet. Het was dan ook meer dan genoeg eten!

Uber rekent inmiddels flink extra omdat er veel vraag naar ritjes is. Ik probeer mijn Lyft app eens en dat blijkt zomaar $19 goedkoper dan Uber te zijn! Tijd om Lyft dus voor het eerst te proberen.

Taylor komt ons ophalen en is een heel aardige jongeman. Hij heeft allerlei vertier in zijn auto aangebracht voor de mensen, die hij ophaalt. Hij is duidelijk heel enthousiast over Lyft en ik begin te denken dat ik Lyft ook vaker ga gebruiken.

Zonder oponthoud zet Taylor ons thuis af. Op de app geef ik hem een extra fooi, iets wat ik nog niet nodig heb gevonden bij de Uber chauffeurs, hoewel het nu veranderd is en een fooi wel wordt verwacht.

We kijken nog wat Olympische Spelen en zien Shaun White goud winnen. Zo verdiend! Verder kunstschaatsen, maar al gauw vallen de ogen toe en zoeken we ons bed op.

maandag, februari 12, 2018

Live schaatsen kijken

Eigenlijk was ik van plan om kwart over zeven samen met Rick op te staan, maar ik heb hem niet eens gehoord en ben pas om vijf voor acht terug in het land der levenden. Gauw kleed ik me aan en ga naar beneden.

Natuurlijk wordt het schaatsen hier niet live uitgezonden, maar NBC heeft live streaming. Ik ben net op tijd want er zijn nog twee ritten voor die van Wust. Natuurlijk kijk ik, met koffie en quiche, met spanning naar de rest van de ritten en juich waarschijnlijk met heel Nederland als Wust weer goud haalt.


Jammer genoeg is het meeste schaatsen veel te vroeg voor mij. Omdat het niet live wordt uitgezonden kan ik het ook niet opnemen. Meestal weet ik de uitslag dus al voor ik de belangrijkste wedstrijden te zien krijg.

Het is al later dan ik had gedacht en ik haast me naar de sportschool. Het regent nog steeds, heel ongewoon voor hier, en ik parkeer de van in de garage. Voor de personal training doe ik het meeste van mijn cardio.

Sharon komt me om kwart over tien halen en heeft weer een vol half uur voor mij. Na afloop rolt ze mijn schouders met de roller en rekt en strekt mijn benen. Dan ben ik weer klaar voor vandaag.

De regen is eindelijk opgehouden en ik zie blauwe lucht in de verte. Mia is buiten als ik Orion uit zijn bench haal en daar wil hij natuurlijk meteen naartoe. Even slikken want het is een modderboel in de tuin, maar ik kan Orion zijn spelen met zijn vriendin ook niet onthouden. Het is gezond om te rennen voor hem.
Daar is mijn geliefde zon weer!

Alleen kan ik niet voorkomen dat Orion toch weer probeert de vijver in te gaan. Rick heeft daar allemaal netten over gehangen. Orion drinkt uit de vijver en raakt dan in de netten verstrikt! Wat nu?

Gelukkig weet ik een opening te vinden en komt Orion eruit.Nu heb ik een heel modderige hond die naar binnen wil. Gelukkig is daar de Paw Plunger, die Orions pootjes helemaal schoonmaakt. Ideaal is die!

Het is alweer lunchtijd inmiddels en ik maak me klaar erop uit te gaan. Orion gaat weer mee in de van. Ik besluit te gaan kijken welke soepen Whole Foods heeft en ik ben blij de Italian wedding soep weer te zien. Die vind ik zo lekker en ik drink er weer een flesje groentesap bij.
Valentijnsdag komt eraan dus driedubbel zoveel bloemen bij Whole Foods

Weer een lekkere groene lunch

Orion heeft al zijn botjes weer op geknauwd dus ik haal een nieuwe lading bij Petco. Dan ga ik naar Birdwatchers voor meer vogelvoer en misschien een nieuwe eekhoornvoeder. Maar die zijn hetzelfde als die we hebben waar de schroef uitgaat. De verkoopster heeft een goed idee en raadt aan een lange schroef te gaan halen bij een doe het zelf zaak.

Als laatste ga ik naar Rite Aid voor medicijnen en toiletspullen. Het lijkt wel of ik hier iedere week heen moet. Gelukkig zijn een aantal medicijnen nu iedere drie maanden. Dertig dagen zijn zo voorbij!

Thuis loop ik naar de buren om Lorraine te vragen of ze tijdens mijn rondleiding deze week en tijdens mijn reizen Orion 's middags uit wil laten. Dat vindt zij gelukkig prima. Orion is ook dol op haar dus het is wederzijds.

Terwijl we zo voor het huis staan te praten voelt de zon al lekker warm. Ik besluit met Orion even voor op de stoep de stralen te absorberen. De komende week zal het lenteachtig weer worden. Hopelijk is de kou dan lekker vroeg verdwenen, maar vorig jaar hebben we gezien dat die zomaar terug kan komen en de bloesems kapot kan vriezen. Het is te hopen dit jaar niet!

Natuurlijk moet ik de laatste aflevering van de Luizenmoeder nog kijken. Soms zijn er Nederlandse programma's die me echt aanspreken en dit is er een van. Het is heel erg overdreven, maar soms ook heel bekend (de moeder, die haar dochter de mooiste surprise wil laten hebben).

Die heb je hier in de VS trouwens ook. Rick en ik vonden altijd dat de kinderen zoveel mogelijk zelf hun projecten moesten maken. Andere kinderen kwamen dan met dingen, die overduidelijk voornamelijk door hun ouders waren gemaakt. De leraren zijn ook niet gek dacht ik dan altijd.

We bestellen Thais voor ons avondeten. Mijn gerecht is zo lekker met veel groentes, die ga ik vaker bestellen. Rick vertrekt meteen na het eten naar de mall om voor Valentijnsdag te shoppen.

Natuurlijk kijk ik weer Olympische Spelen. De halfpipe dames snowboard is vanavond. Zo knap, dat vliegen door de lucht. Mooi om te zien, maar ik ben blij dat wij niet zulke avontuurlijke kinderen hadden!

Voor de tweede keer vandaag juichen we. Dit keer voor de zeventienjarige Chloe Kim, die zelfs een bijna perfecte score haalt. Ook de brons is voor ons.  Spannende wedstrijd was het!

zondag, februari 11, 2018

Een regenachtig, lekker rustig weekend

Zaterdag

Hoezeer ik me ook voorneem voor negenen op te staan, het lukt maar niet! Nu is het vandaag ook wel erg donker in de kamer. Het belooft een nat weekend te worden en dat voel ik in mijn spieren. Krakend kom ik mijn bed uit, letterlijk, zoals Rick opmerkt.

Er is een nieuw Thais cafe in Vienna, Magnolia, en daar serveert men ook ontbijt. Sharon raadde me aan er eens heen te gaan dus dat doen we vanochtend. We halen eerst koffies bij Starbucks en denken dan even ontbijt te halen.

Dat gaat echter niet zo makkelijk. Ten eerste kunnen we geen parkeerplaats vinden dus parkeert Rick illegaal, denkend dat het maar even gaat duren. Dan wil Rick een croissant bestellen, maar blijkt die al op te zijn om half tien. De enige, die nog over is, is de ham en kaas croissant, die Rick dan maar neemt.
Gezellig is het wel
Natuurlijk maak ik het dan makkelijker, denk ik althans, en kies de spinazie met kaas crepe. Dat duurt maar en duurt maar en ik zie dat Rick nerveus wordt om zijn illegaal geparkeerde auto. Ik bied aan te blijven wachten terwijl hij de auto verzet.

Een half uur (!) later is mijn crepe eindelijk klaar! Het regent intussen en door de nattigheid loop ik naar de auto. Rick maakt zich meer druk om hoe lang het allemaal duurde dan ik, maar ik ben het met hem eens dat Crepe Amour aan de andere kant van de stad het veel beter doet. De crepe is best lekker maar haalt niet bij het andere restaurant.

Dan moet ik van mezelf wat bewegen, maar mijn schouders en heupen doen heel veel pijn. Ik besluit op de plaats hard te lopen. Dat volbreng ik met moeite tot ik vijfduizend stappen bijeen heb. Het is maar zelden het geval maar vandaag heb ik teveel pijn om goed te kunnen sporten.

Vanavond zijn we uitgenodigd voor een tachtiger jaren Valentijnsdag dansfeest bij onze vrienden Michael en Denise. We zagen ernaar uit en hebben muziek suggesties ingestuurd (Alphaville en Spandau Ballet!).

Na overleg met Rick zeg ik het feestje met grote spijt af. Het zal buiten zijn, weliswaar overdekt en met een buitenhaard, maar toch kil en nat. Dat vele staan en misschien wat dansen is me vandaag teveel.

We gaan lunch eten bij Maggio's en ik bestel de avgolemono soep. Deze is zo lekker en licht met veel kip en worteltjes en weinig orzo. De Olympische Spelen staan aan en zo zien we (verlaat) hoe Nederland het podium oranje maakte in de 3000 meter schaatsen. Erg leuk! Overigens grappig hoe de enige Amerikaanse schaatster de in Nederland opgegroeide Carlijn Schoutens was.
De rest van de middag kijken we Olympische Spelen tot het curling wordt. Dat is een sport, die me tienduizend keer kan worden uitgelegd en ik snap het nog niet! Ik heb Canadese vrienden, die er helemaal idolaat van zijn. Het schijnt van Schotse afkomst te zijn en gerelateerd aan golf. Nooit geweten.

De dierenarts belde dat Snickers blaasontsteking heeft en Rick gaat zijn antibiotica ophalen met Orion mee in de van. De eekhoorns lijken dat te weten want ze klimmen meteen in onze horrendeur en springen op de vogelvoerhouder. Zo brutaal, want ik sta er vlakbij aan de andere kant van het raam, maar dat doet ze niets.

Via wat Nederlandse groepen heb ik over de Luizenmoeder vernomen en besluit nu eens te gaan kijken waar alle ophef over is. Tot mijn verbazing kijk ik een serie over een school, die zo mijn dorpse basisschool in de jaren 70 had kunnen zijn!

Zo grappig, ik herken er mijn vijfde klas leraar in, de ouders wiens kinderen natuurlijk nooit pestten (terwijl ik mijn ski jack uit de wc viste) en meer. Het schoolhoofd die dacht dat hij alles wist, maar uiteindelijk niets en als zesde klasleraar tennisballen naar leerlingen gooide.

Het is eigenlijk de nachtmerrie van mijn vierde t/m zesde klas in Leusden-Zuid. Niet helemaal hetzelfde natuurlijk, maar heel herkenbaar! Zo dysfunctioneel als je je maar kunt bedenken! Ik heb zelfs later nog contact met mijn vierde klas leraar gehad hier in de VS, maar dat mocht hij niet meer van zijn vrouw??? (Ik was al met Rick getrouwd) Ik weet dan ook niet wat ik van die serie moet denken. Het is grappig, maar een parodie van de waarheid op sommige scholen, althans vroeger.

Vorig jaar heeft Rick een $100 cadeaubon gewonnen tijdens een veiling voor het J. Gilbert restaurant. Dat is een echt Amerikaans steak en vis restaurant eigenlijk niet eens zo ver bij ons vandaan. We zijn er echter nog nooit geweest.

Via Open Table kon ik nog net een reservering voor zes uur krijgen. Het is dan ook flink druk op de parkeerplaats maar Rick vindt nog net een plekje. Het regent weer en ik ren naar het restaurant. Daar krijgen we een gezellige "booth".

Het is een typisch Amerikaans restaurant zonder vrijstaande tafels. Een booth is twee bankjes tegenover elkaar, erg gezellig en ook meer prive, want je ziet niet veel van de andere klanten. Wij beginnen met een voorafje.

Rick kiest de garnalencocktail en ik de oesters. Als ik had geweten hoe groot die "garnalen" zouden zijn had ik die cocktail ook genomen. De Bluepoint oesters zijn ook wel heel erg lekker, al zou ik willen dat ze de oesters ook los zouden snijden, zodat je ze zo uit de schelp kunt halen.

In een restaurant als dit weet ik dat de biefstuk goed moet zijn. Ik waag me dus aan een kleine (voor Amerikaanse begrippen) filet mignon, met wilde paddenstoelen in truffel boter en regenboog wortels met sriracha en mint suiker. Rick neemt iets dergelijks met een andere, grotere biefstuk, Beide biefstukken zijn perfect op onze gewenste temperatuur gegrild.
Ziet er donker uit, maar alles even lekker en goed bereid
We genieten erg van ons eten en de bediening is ook voortreffelijk. Wel een restaurant om in gedachten te houden voor een wat specialere avond. Met Ricks cadeaubon eten we, zelfs met de fooi, heel goedkoop voor wat we besteld hebben!

Het is een mistige avond en we kletsen nog even bij met buurman Chuck, terwijl Fay, de Deense dog mij opwarmt. Zo'n schattig dier, ik zou nooit een Deense dog willen want ze leven niet lang genoeg, maar lief zijn ze wel!
Dan ga ik in mijn stoel liggen met zo min mogelijk pijnpunten en de Olympische Spelen kijken. Hopelijk heb ik morgen weer meer energie.
Zondag
Alweer klatert de regen op het dak als we opstaan. Vandaag gaan we gewoon koffies en eten bij Starbucks halen. Voor mij de egg bites, die smaken me goed.

Dan moet ik weer aan de elliptische machine geloven. Ik doe er een uur op, gelukkig met minder pijn dan gisteren. Rick neemt Orion intussen mee voor een lange wandeling. De regen is overgegaan in een drup, maar de achtertuinen van onze buren lijken wel kleine meertjes.
Dat bootje komt straks nog van pas

We gaan lunchen in de food court van de mall. We verwachten met dit weer grote drukte maar dat valt gelukkig mee. Rick neemt een pita met van alles erin van Pita Pouch en ik een kip pho van Taka Grille. Tot mijn verbazing is die echt lekker, meestal vind ik food court eten niet zo goed.

Precies op tijd voor de film zijn we klaar. We hebben kaartjes voor Peter Rabbit. Rick weet niet wat hij ervan moet verwachten. Na afloop zijn we het erover eens dat het een heel leuke en grappige film is. De zaal ligt regelmatig dubbel en zelfs ik moet een aantal keren hardop lachen en dat overkomt me niet vaak.
Na afloop wil Rick nog een kerstcadeau wat hij dubbel kreeg gaan ruilen bij Brookstone. De verkoper wil echter een bon zien en die heeft Rick natuurlijk niet. Meestal geven ze dan "store credit" dus het equivalent van het product om in hun winkel te kopen. Kennelijk doet Brookstone daar niet (meer) aan. Iets om te onthouden want dat vinden wij niet erg klantvriendelijk.
Toch leuk om de Nederlandse vlag in een Amerikaanse mall te zien

Thuis skypen we met Kai. Het gaat goed met hem, maar hij voelt zich duidelijk wel eenzaam. Vooral nu hij meer dan twee maanden vakantie heeft. Hij weet ook niet zeker of hij in Europa wil blijven na zijn studie. Het zal afhangen van waar hij een baan vindt.

Katja begint morgen met haar eerste verpleegkundige baan in het grote ziekenhuis dichtbij hen. Ik ben erg benieuwd hoe ze het gaat vinden. Ze begint met orientatie dus dagwerk. Pas na drie weken gaat ze meelopen met andere verpleegkundigen.

Voor het avondeten haalt Rick lekkere pita's van Al Nakheel, die van mij met halloumi kaas. Die is zo ontzettend lekker! En natuurlijk kijken we de rest van de avond weer naar de Olympische Spelen. Hier in de VS krijgen we het kunstschaatsen live te zien, dat vind ik altijd wel erg leuk.