Ons pleintje nu:

zondag, juli 24, 2016

Een heel heet weekend

Zaterdag

We slapen een beetje uit, maar om half negen heb ik het zo warm dat ik opsta.  Rick volgt niet veel later.  Het is zo vroeg al 31 graden!  Ik ga toch even buiten in mijn schommelstoel zitten, want daar heb ik nog nauwelijks van kunnen genieten. 


Jammer genoeg jaagt een agressieve wesp me weg. Ik pak een tijdschrift om hem dood te slaan en dan kiest hij eindelijk eieren voor zijn geld en leeft nog wat langer door.

Rick is inmiddels klaar om ontbijt te gaan halen.  We rijden naar Starbucks en ik bestel mijn gewoonlijke ijs-Americano met een spinazie croissant.  De barista spelt mijn naam weer goed!  Ook hij kent iemand anders, die Petra heet. 

Waarom kom ik zelf dan nooit naamgenoten tegen?  Het is echt een exotische naam hier (en dan te denken dat ik toen ik naar de VS verhuisde van plan was mijn echte voornaam te gaan gebruiken, die hier juist meer voorkomt).  In Nederland was ik altijd de zoveelste Petra in een groep.

Met ons ontbijt gaan we op het deck zitten.  Dan gaat Rick een stuk fietsen in de hitte en ik ga naar boven.  Door de rondleidingen doe ik te weinig gewichten met Sharon en ik krijg mezelf zowaar zover een gewichtenroutine te doen vanochtend.  Een half uurtje later zijn alle spiergroepen aan bod gekomen.

De Property Brothers op HGTV hielden me intussen bezig.  Ik blijf die kijken terwijl ik mijn uur cardio op de elliptical doe.  Daarmee heb ik ook gelijk mijn tienduizend stappen voor de dag bijeen, tijd om leuke dingen te gaan doen.

Met dit weer kan ik wel twintig keer per dag onder de douche dus ik spoel me even af en doe droge spullen aan.  Al dagen heb ik zin in een salade van Chop't.  Dat is niets voor Rick dus hij zet mij daar af en gaat een wrap bij Mike's Jersey Subs halen. 

Thuis heb ik al een lijstje van wat ik in mijn salade wil doen gemaakt, want het is een efficiente lopende band hier.  Ik neem dit keer boerenkool als basisgroente, daarbij tomaatjes, wortels, quinoa en linzen mix, palmharten en Parmezaanse kaas knapperige rondjes.  Het wordt door elkaar gehakt en ik kies de sriracha tzatziki dressing.

Rick haalt me weer op en we eten nog eens buiten.  Rick besluit dat hij mijn schommelstoel (de blauw witte uit North Carolina) wil gaan maken, want de juiste componenten zijn aangekomen.  Althans, dat dachten we, het blijkt dat bij deze de gaten ook niet wijd genoeg zijn.  Ik stuur een geergerd mailtje naar het bedrijf, want dit is al de derde keer dat het niet goed gaat.  Ik kan de stoel wel gebruiken, maar hij is duur genoeg dat we de juiste steunen ervoor willen hebben. Ze beloven meteen het helemaal goed te maken.

Bij het zwembad is het druk want het is kindermiddag met een springkussen en een DJ met spelletjes.  Arme Rick baalt, want dit was de vorige keer dat hij hier was ook zo en de muziek is werkelijk keihard.  We kunnen ook geen schaduwplek vinden, maar gelukkig komt buurvrouw Lorraine ons halen en er is nog plek onder haar parasol.

Het water is wonder boven wonder lekker koel.  Ze hebben een methode gevonden, iets met koude lucht, om het niet als warm badwater te laten voelen wat het met deze temperaturen anders zou zijn.  Het is namelijk 39 graden en voelt als 45 graden.

Met mijn zwemflippers aan trek ik 21 baantjes, heerlijk!  Op een gegeven moment heeft Rick genoeg van het lawaai en gaat naar huis.  Ik blijf nog tot half vier en loop dan ook terug.  Ik ben alweer doorweekt van het zweet tegen de tijd dat ik binnenloop.  Dit is zeker de warmste dag sinds 2012!

We frissen ons op en doen oranje topjes aan, want vandaag is het zeer verlate Koningsfeest van de JSF groep hier (oorspronkelijke datum van 30 april werd geannuleerd vanwege slecht weer).  We zijn weer uitgenodigd in McLean bij Dennis en Myrthe.  Daar is de tuin oranje en rood, wit, blauw versierd.  We zien meteen Anja en Marcel, die we door omstandigheden de afgelopen maanden niet hebben gezien!
Koel blijven met koude waterflesjes
Het is erg gezellig en ik heb er weer een aantal Facebook vrienden bij.  Renice is iemand, die zeer geinteresseerd is in Nederlands leren en ik wijs haar op Duolingo. Verder kletsen we leuk met deze en gene.

Dan komt er een toast op koning Willem Alexander, weliswaar bijna drie maanden na zijn verjaardag, maar dat mag de pret niet drukken.  Oorspronkelijk zou dit feest op 30 april zijn, maar toen zag de weersverwachting er slecht uit.

Dit jaar brengt een Indonesische caterer het voedsel.  Er is nasi, sate, rendang, gado gado en kroepoek.  Het smaakt allemaal even lekker!  We eten aan een tafel en praten met de omzittenden.  Pas om kwart voor acht nemen we afscheid en hopen Anja en Marcel zeker voor ze op 15 augustus terug naar Nederland verhuizen weer te zien. Verder heb ik een paar leuke anderen van hun groepje ontmoet, die nog wel een tijdje blijven.

Thuis tref ik mijn stoel bezet door een luie kater (Flapjack).  Jammer voor hem, maar ik wil ook met de voeten omhoog en zet hem op een andere stoel.  Mijn vriendin K. belt voor een luisterend oor over haar ex-man, die wel erg veel narcistische trekjes vertoont (ik zag dat al jaren, maar eindelijk zijn haar ogen ook open).  Zo moeilijk is het en ik luister en begrijp.  Het is een lang proces om doorheen te gaan, voor haar met een partner anders dan voor mij met een ouder, maar ze komt er wel.

Dan is het alweer tijd om te gaan slapen.  Hopelijk is het niet te warm vannacht, want we hebben nu wel recordtemperaturen.  Het is half elf en nog 28 graden.

Zondag

Ook vandaag staan we om half negen op.  Het bevalt me wel niet zo lang uit te slapen, want zo vroeg is het nog wat koeler.  Hoewel, als we naar Starbucks rijden voor het ontbijt wijst de thermometer al 33 graden aan.  Het is echter wat minder vochtig en daardoor beter uit te houden dan gisteren.

We eten ons ontbijt op het terras voor het restaurant en rijden dan naar Giant.  Daar halen we wat boodschappen.  Rick vindt tot zijn genoegen een bakje met Goudse kaas blokjes van Artikaas uit Nederland.  Ooit van gehoord?  Ik in ieder geval niet, ik wacht nog tot we eindelijk eens geraspte Goudse kaas zullen kunnen kopen.

Terug thuis vind ik ergens diep van binnen de discipline om een uur op de elliptical te gaan doen.  Het is heel warm in die kamer en na een tijdje realiseer ik me waarom.  Een van de ramen staat om onverklaarbare redenen open.  Dat was gisteren niet het geval, heel vreemd. 

Dit keer houdt onder anderen een aflevering van House Hunters International in Amsterdam me bezig.  Ik ben dolblij als het uur erop zit en ik 10000 stappen bijeen heb. Rick heeft intussen met de elektrische handmaaier het gras gemaaid, want de rijdende maaier hield er gisteren mee op.  Gelukkig voor hem groeit het niet snel met deze hitte.

Na de lunch vertrekt Saskia naar haar werk en ik smeer me in en loop naar het zwembad.  Daar is het stukken rustiger dan gisteren en ik vind met gemak een beschikbare parasol.  Het voelt een beetje als een oven dus ik spring meteen het lekker koele water in.

Rick komt niet veel later en we lezen in het water en drogen dan in de schaduw waar het nog warm genoeg is. Rick gaat eerder dan ik terug naar huis en ik volg niet veel later. We maken ons klaar om naar de bioscoop te gaan.

Daarin zijn we niet de enigen, er staat een lange rij om naar binnen te gaan en bij de concessies.  Maar dat deert ons niet, want Rick heeft een "premiere" Stubs kaart waar nu aparte rijen voor zijn zodat we niet hoeven te wachten. Voor we het weten zitten we in onze gereserveerde stoelen.

Van de film, die we gaan kijken, hebben we al maanden het voorfilmpje gezien.  The Secret Life of Pets blijkt net zo leuk te zijn als dat voorfilmpje deed vermoeden.  We moeten regelmatig hardop lachen zo herkenbaar met onze eigen dieren!  Ook een erg leuk verhaal en voor we het weten zijn de anderhalf uur voorbij.

Intussen knorren onze magen en wil Rick zijn "stein kaart" van Gordon Biersch wel weer eens gebruiken.  Daar krijgen we meteen een tafel en Colleen is een heel enthousiaste serveerster.  Rick wil de zuurkool en bacon aardappelkroketten proberen en ik neem er ook een hapje van.  Niet zo bijzonder als het klinkt, helaas.

Mijn hoofdgerecht, de Bourbon zalm met quinoa en boerenkoolsalade en versgebakken chips is echter heel erg lekker!  Rick heeft bruschetta kip met meergranen linguini, die er ook erg lekker uitziet.  Ik plaag hem ermee dat hij toen de kinderen klein waren absoluut weigerde meergranenpasta te eten.  Toen deed ik stiekem half en half. Kijk hem nu, het valt hem niet eens meer op.

Morgen heb ik weer een rondleiding en dat gaat volgens het verhaal de heetste dag van het jaar worden.  Ik moet denken aan het gedichtje over Juffrouw Scholten, die op de Dam is gesmolten van Annie M. G. Schmidt.  Hopelijk smelten wij morgen niet voor het Witte Huis!

Eerlijk gezegd vind ik het enige onplezierige aan dit weer het constante transpireren.  Ik heb dat echter vele malen liever dan de pijnen als het weer kouder wordt. Ik voel me nu echt leven en anders overleef ik meer. Van mij mag het dus best warm blijven!

vrijdag, juli 22, 2016

Een verkorte rondleiding om de week af te sluiten

Vanochtend hoef ik niet zo vroeg op te staan als de afgelopen dagen omdat mijn gezelschap pas om half elf wil beginnen.  Toch sta ik om kwart voor acht naast mijn bed.  Rick vraagt waarom ik zo vroeg ben, maar ik merk dat ik in dit ritme aan het komen ben.  Helemaal goed, want zo is er meer dag om van te genieten.

Als ontbijt pocheer ik twee eieren met geraspte kaas en drink een flinke bak koffie.  Na wat lanterfanten vraag ik Rick me naar het metrostation te brengen.  Met de "SafeTrack" vertragingen weet ik niet hoe lang het buiten het spitsuur zal duren om naar de stad te komen dus ik ben er liever vroeg.

Mijn tijgerlelies bloeien en het wordt duidelijk een zeer hete dag (het werd 36 graden vandaag)

Dat is inderdaad het geval, want om kwart voor tien stap ik al uit.  Ik besluit te gaan wachten in de airconditioning van het Smithsonian kasteel en bekijk ook eens wat er daar zoal te zien is.  Ik lees de hele geschiedenis achter de erfenis van James Smithson en hoe het Congres bepaalde wat ze ermee gingen doen.

De zalen van dit gebouw doen denken dat je door een middeleeuws kasteel of kerk loopt.  Het gebouw stamt uit 1855 dus zeker niet middeleeuws.  Voor Amerikaanse begrippen wel redelijk oud, zeker voor Washington, een stad die pas in 1800 in gebruik werd genomen.
Als ik om kwart over tien weer naar buiten loop gaat mijn telefoon.  T. zegt dat ze nog naar een parkeerplek zoeken en half elf dus niet gaat lukken.  Ik ga in de schaduw wachten en zie telkens gezinnen van vier langskomen, maar die lopen me voorbij. Ook bel ik Mark van de Old Ebbitt Grill om de reserveringstijd te verzetten.

Tegen elven loopt een gezin van vier wel op mij af en ik maak kennis met T. en J. en hun dochter J. en zoon N.  Wachtend had ik bedacht dat het misschien beter zou zijn de rondleiding te beginnen met de Library of Congress omdat ik niet denk dat we daar nu nog voor sluitingstijd kunnen komen anders. Ik begin dat aan hen uit te leggen.

T. onderbreekt me en vertelt dat hij gisteren door zijn rug is gegaan en nauwelijks kan lopen van de pijn.  Oei!  Hij wil eigenlijk gewoon ergens kunnen liggen of zitten terwijl ik de anderen wat van de bezienswaardigheden laat zien. 

Gelukkig is het Smithsonian kasteel dus vlakbij en daar kan T. in de airconditioning op een van hun pluche bankjes wachten.  We schuifelen erheen en maken gelijk gebruik van de voorzieningen en ik haal een koel flesje water.

We nemen afscheid van T. en natuurlijk vinden de anderen het ook niet zo leuk als gewoonlijk omdat hij niet mee kan.  Het is echt heel sneu!

Het wordt dus een wat andere route dan anders, om het zo logisch mogelijk te maken.  Ik vertel weer over het ontstaan van de stad en dan lopen we via het Washington Monument naar de voorkant van het Witte Huis.  Dit stond hoog op hun lijstje dus dat kunnen ze er in ieder geval afkrassen.

Net nadat ik mijn verhaaltje met anecdotes over het Huis verteld heb worden we door de Secret Service het park uitgebonjourd.  We hebben al gezien dat bij het Blair Mansion waar de bezoekende staatshoofden logeren de Mexicaanse vlag uithangt en inderdaad geeft de president een gezamenlijke persconferentie met president Enrique Pena Nieto.

Grappig genoeg mogen we wel best dichtbij de achterkant van het Witte Huis komen.  Weliswaar niet helemaal tot aan het hek, maar wel tot de overkant van de straat.  Na wat foto's van het drietal te hebben genomen lopen we door.

Het Tweede Wereldoorlog Monument is weer vrij rustig en het Vietnam Veterans Memorial ook.  Waarschijnlijk mijden toeristen met deze hitte het buiten zijn zoveel mogelijk en de musea zullen wel afgeladen vol zijn.

Nu belt T. hoe lang we denken dat de rondleiding nog gaat duren.  We zijn natuurlijk vrij laat begonnen en het is al na enen.  Ik stel voor het Lincoln Memorial en Koreaanse Oorlogsmonument nog te bekijken en dan terug te lopen.  Dan missen ze de monumenten rond het Tidal Basin, maar dat is dan een reden om nog eens terug te komen zegt J.
Zo gezegd zo gedaan en na die twee monumenten lopen we over de inmiddels wel heel hete Mall terug naar het "kasteel".  Onderweg zien we het Jefferson Memorial ook nog goed in de verte dus feitelijk hebben ze maar twee monumenten gemist.

Zeer verhit zijn we blij de airconditioning weer in te gaan.  Zodra ik wist dat T. niet kon lopen heb ik Mark al gebeld om onze reservering bij de Old Ebbitt Grill te annuleren.  Bij het cafe hier halen we lunch.  Ik neem quinoa salade en hummus met dipgroentes, beiden idioot duur voor wat het is, maar ik heb geen zin nog later te eten aangezien het al na tweeen is.

Na het eten nemen we afscheid en hobbelt arme T. met zijn gezin mee naar de auto.  Ik hoop van harte voor allemaal dat het gauw beter wordt.  Rugpijn is al nooit leuk, maar al helemaal niet op vakantie!

Op een bankje in de schaduw doe ik mijn simkaart weer in de iPhone en ga Pokemon Go spelen terwijl ik naar het metrostation loop.  Onderweg kom ik allerlei pokestops tegen en zie dat het Capitol gebouw een pokegym is.  Dat werkt op mijn lachspieren want elkaar betwisten doen ze daarbinnen in het ware leven ook.
 
Inmiddels gutst het zweet van me af.  Genoeg gespeeld en ik ga het metrostation in.  Daar zie ik dat mijn trein over twee minuten komt, maar ik moet nog geld op mijn Smartrip kaart doen.  Gelukkig gaat dat vlot en ik kan meteen instappen.

Alleen kom ik in een zogenaamde "hot car" terecht, een waar de airconditioning niet werkt.  Het is niet te harden zo warm en een groot probleem voor Metro met de hitte. Bij het volgende station loop ik naar de wagon achter deze en daar is het gelukkig wel prettig koel.

Het duurt meer dan een uur voor we terug in Vienna zijn.  Rick is op weg om me van het station te halen dus ik wacht in de schaduw.  Een aardige dame reikt flesjes water uit aan verhitte reizigers en ik ben haar zeer dankbaar, want heb flinke dorst.

Thuis doen we even de voeten omhoog, maar gaan ons dan verkleden, in mijn geval ook even afspoelen, voor het avondeten.  Onze vrienden Karin en Frank, die tot vorig jaar vlakbij ons woonden, zijn hier op vakantie en we hebben afgesproken bij Clarity hier in Vienna.

Bij dit restaurant aten we vorig jaar ook voor ons afscheidsetentje van elkaar en het is Rick en mij sindsdien niet gelukt een reservering bij het heel populaire restaurant te krijgen.  Ik was dan ook aangenaam verrast toen dat vorige week zomaar lukte.

Als we er aankomen zien we Karin en Frank net naar de ingang lopen.  Het is zo leuk elkaar weer te zien!  Onder het genot van een wijntje en biertje (voor de mannen) kletsen we bij.  Gelukkig gaat alles aan weerszijden goed.

We bestellen voorafjes, Rick en ik de zalm met fijngehakte groentes, Karin heeft een champignonsoep en Frank een salade.  Als hoofdgerecht heb ik weer eens twee voorgerechten, de carpaccio en de verschillende tomatensalade. Karin heeft de Amish kip en de mannen hanger biefstuk.

Iedereen smult en het gesprek vloeit voort.  Mijn enige kleine klacht is dat de carpaccio zoveel aioli heeft dat het de overhand neemt.  Ik moet onthouden dat altijd apart te vragen.  We nemen alle tijd om te genieten en voor de verandering worden de lege borden hier niet zodra je klaar bent voor je neus weggegrist.

We zijn het erover eens dat het een heel goed restaurant is, ook de bediening. Frank heeft als enige nog ruimte voor een dessert.  Dan is het alweer tijd om afscheid te nemen.  Wij zijn blij dat zij een avondje van hun korte vakantie namen om gezellig met ons door te brengen.

Gelukkig heb ik het weekend vrij.  Het wordt nog warmer dan vandaag en ik hoop zeker het zwembad eindelijk weer op te kunnen zoeken.  Saskia is na haar werk naar Richmond om Kaylee te helpen verhuizen morgen dus Rick en ik hebben het rijk alleen met alle dieren vannacht.

donderdag, juli 21, 2016

Rondleiding nummer 3 achtereen, ook weer erg leuk

Eerst was er afgesproken dat we vandaag om tien uur zouden beginnen, maar gisteren kreeg ik een email of we vanwege de hitte om negen uur (een half uur eerder dan gewoonlijk voor mij) konden beginnen.  Met de werkzaamheden aan de metro en hoe lang het duurde om gisteravond thuis te komen beloof ik mijn best te doen zo dicht mogelijk bij negen uur aan te komen.

Nog vroeger dan gisteren sta ik op en Saskia ook, want die moet naar school.  Nog twee weken en dan is zij daarmee klaar. Ik eet snel een bakje cereal voor het eerst in lange tijd, want niet mijn favoriete ontbijt, maar ik heb geen tijd of energie gehad voor boodschappen.


Rick brengt me naar de metro waar tenminste een trein klaar staat.  Ook zijn er meer plaatsen dan gisteren. Optimistisch neem ik er een in.  En dan wachten we.  Op het internet stond dat de trein om kwart voor acht zou vertrekken.

Acht uur komt en gaat en we zitten er nog terwijl de trein steeds voller wordt.  Ik sms mijn groepje toch maar even dat ik betwijfel op tijd aan te zullen komen.  Eindelijk om kwart over acht gaan we op weg.  Dan stoppen we wonder boven wonder maar een paar keer onderweg en ik ben heel verbaasd om klokslag negen uur aan te komen bij het Smithsonian station. 

Met een taxi komt het gezin v. I. niet veel later aanlopen.  Ik maak kennis met A. en I. en hun kinderen J. en A. Alweer mensen, die er duidelijk zin in hebben en veel interesse tonen.  A. en I. zijn een aantal jaren geleden al in Washington geweest maar voor de (volwassen) kinderen is de stad nieuw.

Na mijn gewoonlijke verhaal over de onfortuinlijke Pierre L'Enfant, die de stad ontwierp, maar er nooit voor betaald werd, lopen we naar het Washington Monument.  Het weer is veel beter dan ik hoopte, want ik dacht dat het vandaag snikheet en vochtig zou worden, maar er staat een lekker windje en met de vochtigheid valt het mee.  Tja, het is toch een graad of dertig, maar we klagen niet.

Net als gisteren is het heel rustig bij het Tweede Wereldoorlog Monument en de Vietnam muur.  In het Lincoln Memorial is het echter zoals altijd een drukte van jewelste.  Ik kan mijn groepje op een gegeven moment ook niet vinden, maar zij komen al gauw weer op mij aflopen.
De negentien soldaten van het Koreaanse oorlogsmonument blijf ik iedere keer weer imposant vinden.  Daarin ben ik niet de enige, het is gewoon een monument dat tot de verbeelding spreekt.  Je ziet hoe het geweest moet zijn in dat vreemde land als verkenningstroep rond te lopen.

Aan de overkant kopen we drankjes en rusten even uit in de schaduw aan een tafeltje.  I. kan niet zo ver achtereen lopen.  Ik vind het dan ook dapper dat ze wel nog langs het Tidal Basin wil gaan.  Ik ben wel bezorgd dat ze zich niet overbelast.  Ik weet hoe het kan zijn als je teveel van je lichaam vraagt, maar ook om dat te doen als je ergens speciaals bent.

A. vindt het interessant om de delen van speeches van Dr. Martin Luther King Jr. te lezen in diens memorial.  De rest van ons neemt plaats in de schaduw.   Ik vraag I. of ze er echter zeker van is, nu ze het Tidal Basin ziet, dat ze er omheen kan lopen. Het is namelijk iets groter dan de Nederlandse vijvers.  Na  even twijfelen zegt ze van wel.

Opeens valt een van de lenzen uit mijn zonnebril.  Ik zie dat de bovenkant gebroken is.  Gelukkig zijn mijn zonnebrillen slechts van Target, maar balen is het wel.  Ik zet hem weer in elkaar en terug op mijn neus.

We lopen na I's beslissing dus verder naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial.  Zo'n heel ander monument dan alle anderen weer.  Vier kamers, voor elk van zijn termijnen een, er is veel te vertellen over dit monument.

Mijn stomme zonnebril blijft echter uit elkaar vallen en ik besluit hem maar weg te gooien.  Rick heeft nooit een zonnebril op, maar ik vind het moeilijk zonder.  Ik hoop er verderop in de stad een bij een standje te vinden.

Boven in het Jefferson Memorial tocht het lekker en nemen we de tijd om het te bekijken.  Zonder reservering bij de Old Ebbitt Grill is het wel ontspannen lopen, moet ik zeggen.  Lunch bij dat restaurant is een typische Washingtonian ervaring, maar soms vind ik het heerlijk om niet op de tijd te hoeven letten.

Vandaag hebben ze besloten bij een broodjeszaak te eten en dat is voor mij altijd Potbelly, want die hebben heerlijke broodjes.  Echter is dat nog een hele tippel langs het Washington Monument en Witte Huis en I. ziet dat terecht niet zitten.

Er staat net een taxi bij het licht en I. en dochter A. willen die nemen.  Ik leg aan de chauffeur uit waar het restaurant is en loop met A. en J. verder.  Via de achterkant van het Witte Huis komen we op 17th Street NW aan.  Niet veel later zien we de dames op het terrasje van het restaurant zitten.

We besluiten buiten te eten, want het is in de schaduw een heel aangename temperatuur.  Ik haal wat menu's en de keuzes worden gemaakt.  Zoals zo vaak hier in de VS zijn er eindeloos veel opties, dus ik haal mijn pen tevoorschijn en markeer iedereens keuzes. 

A., A. en ik gaan naar binnen om te bestellen.  In de rij staat een medewerker met een tablet en ndaaraan geven we onze sandwich wensen.  Dan is er een ijskast voor de drankjes en kunnen we vertellen wat we verder nog aan dingen op de broodjes willen. 

Het neemt wat tijd maar dan lopen we met vijf broodjes en drankjes weer naar buiten.  Ik heb de "skinny" (minder van alles) tonijnsalade met kaas met hun hete pepers.  Die zijn heet!  J. en A. hebben ze ook en zijn het daarover eens. Gelukkig vindt iedereen de broodjes inderdaad prima te pruimen.

Het is zo lekker in de schaduw hier dat het even weer "wakker worden" vergt om verder te gaan. Aan de overkant van de straat zie ik tot mijn genoegen een standje wat ook zonnebrillen verkoopt.  Voor $5 heb ik even later weer een "zonnescherm".

Aan de overkant staat een man hits te zingen in de zengende zon.  Ik loop erop af om hem een dollar te geven en A. denkt dat we dus die kant uit gaan.  Gelukkig kan I. hem terugfluiten, ondanks de herrie, want we willen eerst heuvel af naar de achterkant van het Witte Huis.

Daar is het altijd weer een drukte van jewelste, maar wel het bekendste deel van het Huis, grappig genoeg.  We wandelen de heuvel weer op naar de voorkant en daar vertel ik wat over de geschiedenis van het huis. Natuurlijk hebben daar inmiddels 43 gezinnen gewoond en al die verhalen vertellen zou veel te lang duren.
Het ministerie van financien naast het Witte Huis

I. heeft volgens mij al het uiterste van haar heup gevraagd dus we nemen de metro naar het Capitool.  Zo hoeven we Capitol Hill niet op en zien dit machtige gebouw toch van heel dichtbij.  We lopen erheen en ik vertel over hoe de eerste moderne democratie tot stand kwam (met veel verbaal conflict!).

Dan zijn we alweer aan de laatste "attractie" van de rondleiding toe.  Ik vraag aan I. of ze de trappen van de Library of Congress wil lopen of liever de lift.  Na iedere rondleiding zou ik willen dat we de lift konden nemen, maar I. aarzelt.  A. maakt de beslissing voor haar en lift wordt het (tot mijn genoegen, want ik begin na drie dagen zoveel lopen ook mijn voeten en spieren te voelen).
We beginnen met de grote leeszaal en werken onze weg naar beneden.  Ik merk aan de twee jong volwassenen wel dat ze een beetje verzadigd zijn met alle informatie. De bibliotheek van Thomas Jefferson interesseert hen maar matig, maar hun vader des te meer.

Ze doen me erg aan ons gezin op vakantie denken.  Iedereen respecteert elkaars interesses en de "kinderen" wachten dan ook geduldig op een bankje in de hal. We bekijken nog even de twee vijftiende eeuwse bijbels en een van de eerste kaarten van de VS en lopen dan weer naar buiten.

Daar nemen we afscheid.  Hun hotel ligt op loopafstand van het Capitool en ik moet de andere kant uit voor het metrostation.  Gelukkig kunnen we alweer via Facebook contact houden, na zo'n dag heb je toch een connectie opgebouwd.

Het is pas half vier en niet te heet dus ik zie mijn kans schoon even Pokemon Go te gaan spelen.  Ik verwissel de sim kaarten van mijn Windows Phone naar de iPhone. Er is hier van alles te vinden, de Library of Congress heeft maar liefst drie Pokestops en ik laad pokeballen op.

Het metrostation blijkt een Pokegym te zijn, maar daar ben ik nog niet vergevorderd genoeg voor.  Ik loop wat rond en bedenk dat een foto met een Pokemon bij het Capitool heel grappig zou zijn. Ik vind er een bij de Library of Congress, maar het lukt maar niet bij het Capitool. En dan opeens is er een! Helemaal blij fotografeer ik hem en vang hem natuurlijk ook.
Na wat proberen heb ik hem gevangen

Tijd om terug naar de metro te lopen.  Onderweg vang ik nog een paar Pokemon, maar eenmaal in het station zet ik de iPhone uit, want dat spel vreet batterij. In de tunnels heb ik toch geen bereik.  Dit keer is er helemaal geen oponthoud naar huis, zo vreemd, maar ik klaag absoluut niet.

Gelukkig zet ik de iPhone weer aan als we bovengronds zijn, want Rick zendt een berichtje dat hij me van het station zal komen halen.  Daar ben ik blij om, want mijn voeten zijn doen pijn.  In het station vang ik nog drie Pokemon en doe mijn eerste "gevecht" (en verlies). Het Vienna metrostation blijkt een Pokegym te zijn.

Thuis doe ik mijn voeten meteen omhoog.  We bestellen eten van Natta Thai en Rick gaat dat halen.  Intussen belt Christine en we kletsen gezellig bij.  Ik merk gek genoeg dat ik na een rondleiding moeite heb me te concentreren op wat mensen mij vertellen.  Ik had dat gisteren met Sara en vandaag weer met Christine.  Vreemd.

Het eten is bijzonder lekker, gefrituurde boerenkool met lekkere kruiden en varkenshaas met groentes en groene peperkorrels. Morgen hoef ik niet zo heel vroeg op, want ze willen pas om half elf beginnen, maar ik bereid me voor op veel hitte. Zoals altijd is het hun dag en zij kunnen aangeven als het teveel wordt, of niet.  Ik pas me aan. Maar eerst lekker slapen!

woensdag, juli 20, 2016

Nummer twee van vier rondleidingen, weer een leuke dag

Om kwart voor zes ben ik klaarwakker en bedenk me dat ik mijn extra telefoonoplader niet aan de stroom heb gelegd.  Gauw loop ik naar beneden en hoop dat hij voor ik vertrek genoeg sap heeft om mijn telefoon de hele dag aan de praat te houden.

Daarna doezel ik nog een half uurtje, maar spring eigenlijk helemaal uitgerust mijn bed uit.  Ik zou willen dat dat iedere ochtend het geval was!  Beneden tref ik Saskia al aan, die zich klaarmaakt om naar school te gaan.

Rick is vannacht laat thuisgekomen, maar na mijn ontbijt en koffie brengt hij me wel naar de metro.  Daar moet ik vanochtend extra vroeg zijn, want door werkzaamheden aan de rails tussen East Falls Church en Ballston kunnen er ernstige vertragingen zijn. 

Inderdaad moeten we herhaalde malen wachten op andere treinen.  Daardoor duurt mijn rit naar de stad bijna een uur, twee keer zo lang als gewoonlijk.  Ik zal de komende dagen zeker ook minstens zo vroeg moeten vertrekken.

Ietsje na negenen stap ik bij het Smithsonian station uit.  Er is nog geen teken van een Nederlands gezin te bekennen en daar ben ik wel blij om, want mijn koffie heeft zijn weg al naar mijn blaas gevonden.  Ik loop naar het Smithsonian kasteel dat gelukkig zo vroeg al open is.

Terug naar het station neem ik de achter uitgang en loop even door de oasis van de Enid Haupt tuin, in ieder jaargetijde prachtig, maar het haalt nooit bij de lente hier met alle bloeiende magnolia's.  Ik wacht bij het metrostation en zie dan vanaf de andere uitgang een groep van vier op me aflopen.

Zij hebben een taxi genomen, die hen bij de andere uitgang afzette.  Maar goed dat ik ook altijd de straathoek aangeef in mijn emails.  Ik maak kennis met R. en F. en hun tienerzonen B. en S.  Zij hebben mijn rondleiding aangeraden gekregen door een gezin wat ik in 2012 rondleidde.  Altijd super fijn om te weten dat mensen mij aan vrienden aanraden!

Het weer is vandaag "koel" vergeleken bij de afgelopen week.  Zij zijn gisteren aangekomen uit New York en vertellen dat er een enorm onweer was.  Wij hebben wel gedonder in de verte gehoord, maar geen druppeltje gehad.

Hoe erg het was zien we onderweg!  Overal liggen bomen als lucifers omgeknakt en enorme takken, die afgebroken zijn.  Zo erg heb ik het nog nooit gezien, het is een heel ander park dan gisteren!


Na het Washington Monument lopen we naar het Tweede Wereldoorlog Monument dat bezaaid ligt met bladeren.  Ik lees later dat er ook golfbal grootte hagel was en vind het onvoorstelbaar dat wij, nog geen twintig kilometer verderop, helemaal niets kregen!

Het Vietnam Veteranen Memorial is weer heel rustig.  Ik vraag me af of er op het moment geen Honor Flights zijn vanwege de hitte, want die veteranen heb ik de afgelopen week nergens gezien.  Misschien maar goed ook, want het is wel heel erg ongezond voor bejaarden om in dit weer buiten te zijn. 
 
Hoewel het niet zo vochtig is, is het tegen de tijd dat we de trappen van het Lincoln Memorial oplopen alweer 31 graden.  In het monument is het dan ook niet te harden en ik blijf aan de rand wachten. 

Eerder vroeg R. waarom de Secret Service "geheim" is en ik wil daar eigenlijk het goede antwoord op zoeken.  Ik zat in de goede richting gelukkig.  De dienst is na de Burgeroorlog ontstaan om het vervalsen van munten en biljetten tegen te gaan.  Daarvoor moesten ze natuurlijk "geheim" blijven.  Tegenwoordig dienen ze voornamelijk ter bescherming van presidenten (en presidentskandidaten).

Na het Koreaanse oorlogsmonument lopen we naar het Tidal Basin.  We bewonderen Martin Luther King Jr. en lopen dan naar het Franklin D. Roosevelt Memorial.  Hier is het heel aangenaam lopen met een verfrissend (allerminst koel, maar verfrissend) briesje.  Tot mijn verdriet zie ik dat ook een aantal kersenboompjes door de storm zijn aangetast.
Als laatste genieten we van de tocht in het Jefferson Memorial, 's winters ijskoud, maar 's zomers heerlijk.  Dan lopen we naar de Old Ebbitt Grill.  Mark geeft ons weer een tafeltje in de hoofdzaal. 

Dit keer bestel ik het hummus trio eens voor de verandering. F. neemt mijn andere zomerfavoriet, die ik gisteren had, de tomaatsalade met mozzarella.  De jongens kiezen de bacon cheeseburger en R. de crabcake sandwich, een gerecht dat uit dit gebied komt.

Het smaakt ons allemaal prima en na een uurtje zijn we klaar om verder te gaan.  Zij hebben gisteren al de achterkant van het Witte Huis gezien dus we concentreren ons op de voorkant.  Daar vertel ik over de geschiedenis en wat anecdotes.  Er is natuurlijk eindeloos veel te vertellen over dit 216 jaar oude "huis".

We lopen naar Pennsylvania Avenue en ik leg uit dat we die avenue uit gaan lopen naar het Capitool dat van hieruit heel dichtbij lijkt.  De presidenten komen na hun inauguratie langs deze weg naar het Witte Huis.

Via Freedom Plaza met zijn plattegronden van het Witte Huis en het Capitool lopen we langs het stadhuis naar het FBI gebouw.  Omdat het vandaag niet zo heet is, is deze kant van Pennsylvania Avenue te doen.  Gisteren liepen we aan de overkant, want die is vrijwel helemaal in de schaduw.

De blokken in Washington zijn een stuk groter dan in New York dus halverwege zegt S. ook dat hij dacht dat het Capitool dichterbij was. Onderweg komen we langs ministeries en musea, waaronder het Newseum waar we de voorpagina's van kranten uit de vijftig staten kunnen lezen.  Dat Donald Trump nu officieel de Republikeinse presidentskandidaat is heeft de overhand.

Bij het Capitool vertel ik van alles daarover en over het Supreme Court aan de overkant.  Dan lopen we naar de Library of Congress.  R. heeft National Treasure Book of Secrets gezien dus hem zegt de grote leeszaal al wat. 

F. maakt indruk op mij, want zij is de eerste die weet wie Sappho was (kan zijn dat anderen dat ook wisten, maar die maakten dat dan niet zo duidelijk).  Sappho is namelijk de enige vrouwennaam op de muren en plafonds van de Library of Congress.

Na Jefferson's bibliotheek bekeken te hebben en een van de eerste kaarten van de Verenigde Staten lopen we weer naar buiten.  R. vraagt of ik zin heb mee te gaan een drankje te drinken en het is zo gezellig dat ik dat graag doe.

We lopen naar Bullfeather's en vragen een tafeltje op hun terras. We genieten van een biertje dat heerlijk smaakt na de warme stadswandeling.  Helaas moet ik echter om kwart over vier afscheid nemen, want ik heb om half zes afgesproken met Sara voor ons maandelijkse happy hour.

Als ik in het station aankom zakt de moed mee in de schoenen.  De eerstvolgende trein komt pas over dertien minuten.  Ik dacht dat ze juist meer treinen zouden hebben tijdens het spitsuur, maar nee.  Ik sms Sara dat we maar beter om zes uur kunnen afspreken.

Als de trein eindelijk komt moeten we telkens stoppen vanwege die enkele rails problemen.  De trein is ook afgeladen, ik snap echt niet wat hun denken is. Bij Virginia Square lijken we wel gestrand.  Ik moet zeggen dat de machinist ons goed op de hoogte houdt en zelf wel geergerd lijkt dat zijn trein zo lang gestopt moet zijn.

Er blijkt een of ander probleem te zijn en hij komt zich telkens via de intercom verontschuldigen dat het zo lang duurt.  Eindelijk mogen we verder en eindelijk na meer dan anderhalf uur komen we in Vienna aan. 

Daar wacht Rick me al op en rijdt me snel naar Sea Pearl.  Het is bijna kwart over zes als ik daar aankom en Sara heeft dan ook al een tafeltje.  Ik ben wel toe aan een glas rose en lekkere sushi.  Ik bestel ook de crispy rice cake en groente dumplings. 
Eens per maand heb ik dit heerlijke gerecht, crispy rice cake

Sara heeft een cruise in noord Europa gemaakt naar o.a. Denemarken, Zweden en Sint Petersburg.  Het klinkt allemaal heel goed, Sint Petersburg zou ik dolgraag bezoeken.  Zoveel interessante plaatsen op de wereld en niet genoeg tijd (maar vooral geld) om ze allemaal te bezoeken!

Omdat ik zo laat was hebben we minder tijd dan gewoonlijk om bij te kletsen, want om half acht komt Rick me weer ophalen.  We spreken half augustus tussen reizen en kinderbezoeken weer af.  Tot nu toe lukt het nog iedere maand. Ik vind het altijd heel gezellig en hoop dat Sara als de drukke zomer voorbij is ook weer wat andere dingen samen wil ondernemen.

Rick is net zo moe als ik en we gooien onze voeten thuis omhoog op de bank.  Lekker tv kijken en niksen.  Op tijd naar bed en morgen weer vroeg aan de bak, want mijn groepje wil om 9 uur al beginnen.  Met de onzekere metro kan ik dat niet garanderen, maar het wordt extra vroeg opstaan ervoor.

dinsdag, juli 19, 2016

Rondleiding 1 van 4 achtereen

Mijn wekker gaat om tien voor half acht, maar ik ben al zeker een uur wakker dus lees mijn email tot de wekker afgaat.  Ik wou dat ik iedere ochtend zo vroeg al klaarwakker was!  Vandaag komt het in ieder geval goed uit.

Als ik uit mijn kamer stap hoor ik Saskia's fan nog aanstaan en zie dat zij nog in bed ligt.  Ze heeft hoofdpijn en gaat daarom niet naar haar klas, wel naar het laboratorium later hoopt ze.  Ik baal ervan dat zij mijn hoofdpijnen geerfd lijkt te hebben, hoewel ze lang niet zo erg meer zijn als een paar jaar geleden. 

Na een ontbijtquesadilla en een kop koffie verorberd te hebben maak ik aanstalten om naar de metro te lopen.  Net dan gaat de telefoon en ik zie dat het mijn zus is. Ik vraag haar of ik haar op mijn mobiel terug kan bellen en terwijl ik naar de metro loop kletsen we gezellig bij.

Ik ben weleens in zo'n hot car terechtgekomen, maar vanochtend gelukkig niet
 
Al begint de volgende fase van vertragingen e.d. voor onze metrolijn pas morgen toch wordt er veel gestopt en daardoor kom ik maar net op tijd om half tien bij het Smithsonian metrostation aan.  Daar zie ik een gezin van vier zitten die weleens mijn gezelschap van vandaag zouden kunnen zijn.

Dat is inderdaad het geval en ik maak kennis met J., E. en hun zonen J. en N.  Zij hebben over mij te horen gekregen van een bloglezeres.  Heel hartelijk dank voor de reclame als je meeleest!

Zoals altijd begin ik met een korte geschiedenis van deze door een architect ontworpen stad.  Opeens word ik van achteren omhelsd door Michael.  Hij doet me bijna schrikken, maar is de liefheid zelve.  Hij prijst mijn groepje dat ze de juiste uitgang hebben genomen.  Hij heeft inderdaad al een heel aantal keren mijn klanten bij de andere uitgang opgevist.

We lopen als eerste naar het Washington Monument.  Het is vandaag wel warm, maar lijkt niet zo vochtig en er staat een briesje.  Ik vind het tenminste beter uit te houden dan de afgelopen dagen.  De vlaggen hangen nog steeds halfstok voor de vermoorde politieagenten.  Ze kunnen zo langzamerhand wel halfstok blijven hangen, zoveel tragedies tegenwoordig.

Het is vrij rustig bij de monumenten vanochtend.  Dit keer gelukkig geen pootje badende toeristen in het Tweede Wereldoorlog Monument.  Bij het Vietnam Memorial kan ik de muur van verre zelfs gedeeltelijk zonder mensen erop fotograferen.  Dat komt in dit seizoen vrijwel nooit voor.
Zo subtiel is die muur
 
Het Lincoln Memorial daarentegen is flink druk.  Ik hoor vandaag ook overal Nederlands om ons heen.  Hier hebben een vader en dochter ruzie.  Ze hebben waarschijnlijk niet door dat er landgenoten om hen heen staan.

Zoals altijd maakt het Koreaanse oorlogsmonument veel indruk.  Ik haal aan de overkant een koud flesje water van het standje en dan lopen we naar het Tidal Basin.  Hier is het ook vrij rustig en we bewonderen Martin Luther King Jr., Franklin Delano Roosevelt en Thomas Jefferson op ons gemak.
Dan is iedereen wel toe aan wat koelte en even zitten.  Langs o.a. het Bureau of Engraving and Printing waar de dollarbiljetten worden gedrukt lopen we naar de Old Ebbitt Grill.  Na een paar minuten wachten heeft Mark een leuk tafeltje voor ons. 

Rita is onze serveerster en we weten al snel wat we allemaal willen.  De jongens nemen bacon kaasburgers, de ouders Caesar salade en ik mijn nieuwe favoriet de tomatensalade met mozzarella.  Het smaakt allemaal even goed!

Gesterkt gaan we de warmte weer in.  Bij het Witte Huis speelt een bandje, altijd gezellig.  We vinden een medewerker van Big Bus waarmee ze vanavond een monumentenrondleiding gaan doen.  Die laat zien waar ze op kunnen stappen.

Online heb ik gelezen dat Obama vandaag de Attorney General Loretta Lynch en de FBI directeur Comey ontvangt in de Oval Office.  Vandaar dat we waarschijnlijk aan de overkant van de straat moeten blijven. 

In de schaduw vertel ik over de geschiedenis en neem dan aanstalten om een foto van hun vieren te maken.  Voor ik dat doe hoort een andere Nederlandse dat ik haar taal spreek en vraagt of ik een foto van haar en haar man kan maken.  Zo grappig! 

Na een (hopelijk) leuke familiefoto lopen we verder. Bij de achterkant van het Witte Huis loopt er niemand tot vlak bij het hek al is het pad open.  Dan durf ik het ook niet, na al herhaalde malen met de strenge Secret Service agenten te maken hebben gehad. Opeens zien we er toch mensen lopen en E. is net zo'n fotograaf als ik dus we lopen terug en maken foto's aan het hek.
Eerste wereldoorlog monument onderweg naar de achterkant van het Witte Huis

In de schaduw is het best te doen dus zij hebben besloten naar het Capitool te lopen langs Pennsylvania Avenue.  We komen onder anderen langs de FBI en de National Archives waar o.a. de Onafhankelijkheidsverklaring en Constitutie (grondwet) te bewonderen zijn.

Het is altijd weer even volhouden om aan het einde van een lange dag lopen Capitol Hill nog te "beklimmen", maar het lukt ons.  De luchten zijn intussen flink dreigend.  De wolken lijken zich wel samen te pakken boven het Capitool, misschien zijn de hemelgoden ook niet blij met de huidige lichting daar.  Gelukkig gaat alles ten zuiden van ons langs en blijft het droog.

De Library of Congress wordt zoals altijd zeer gewaardeerd.  We bekijken de algemene leeszaal en de bibliotheek van Thomas Jefferson in dit gebouw.  Beneden zien we de twee vijftiende eeuwse bijbels en een van de oudste kaarten van de VS uit 1784.  Die ziet er heel anders uit dan wat het tegenwoordig is.

Mijn voorstel om nu nog een rondleiding in het Capitool te gaan doen wordt van harte afgeslagen.  Ze zijn toe aan wat rust en gaan naar de dichtstbijzijnde Big Bus halte om in de bus meer van de stad te zien.  Bij het afscheid krijg ik een heerlijk zakje drop fruit duo's aangereikt (de eerlijkheid gebied me te schrijven dat daar bij thuiskomst nog maar ongeveer de helft van over is, oeps!).

Terwijl zij hun bushalte opzoeken verwissel ik de SIM weer van Windows Phone naar iPhone om Pokemon Go te spelen.  Helaas lukt het me echter niet in het spel te komen. Het blijft maar laden. Volgens mij moeten ze even in meer servers investeren!  Ik denk dat ze de populariteit van het spel ernstig onderschat hebben.

Bij het Capitol South station hoef ik maar een paar minuten op een trein te wachten. Ik maak me een beetje zorgen over de komende dagen en hoe lang het met het oponthoud gaat duren om naar de stad te komen en terug.  Ik ga er maar ruim de tijd voor nemen. 

Zonder problemen kom ik zo'n drie kwartier later weer in Vienna aan.  Ik loop naar huis en tref daar drie katten en een hond aan bij de deur.  Tot het moment van schrijven heb ik geen idee waar Katja's kat Zorro is. Het is niet mis, al die dieren, gek te denken dat we aan het einde van de zomer enkel Cosmo en Snickers hier zullen hebben.

Om de een of andere reden ben ik helemaal op.  Eigenlijk zou ik nog boodschappen moeten gaan doen, maar de energie is weg. Ook voor ergens anders te gaan eten heb ik geen puf meer.  Ik geef Cosmo eten en bestel Chinees voor mijn avondeten van East Chateau.

Het is alweer tijden geleden dat ik Chinees heb gegeten en ik bestel hot and sour soep, dumplings en Singapore rijstnoedels.  Dat laatste gerecht heb ik nooit eerder op en wat is het lekker!  Ik heb een nieuwe favoriet!  Ik smul, al krijg ik nog niet de helft op, en dan gaan mijn voeten omhoog en de tv aan, want mijn energie moet wel terugkomen voor de rondleiding morgen!