Ons pleintje nu:

maandag, oktober 16, 2017

En weer naar huis

Het wordt weer een vroege ochtend, de wekker gaat om tien voor half zeven. Het is nog donker en dus wel even moeilijk opstaan. Gauw maken we ons klaar en merken dan dat er geen warm water is om te douchen! Brrr!!!

Beneden bij de receptie staat inderdaad een aankondiging dat er aan de waterketels wordt gewerkt, maar dat doe je toch niet als iedereen opstaat??? Enfin, we zijn in ieder geval klaar wakker!

We laden de tassen in de auto en rijden naar Starbucks. Onderweg komen we in een file te staan, maar Rick kent de omgeving genoeg om net op tijd van de weg te gaan en een omweg te nemen. We bestellen onze drankjes en eten, voor mij ijskoffie en de eiwit met paprika bites.

Gelukkig valt het verkeer verder alles mee, want Tammy zei gisteren dat we het spitsuur zouden treffen en extra tijd moesten nemen. Dat valt hier in het niet bij in ons gebied, heel af en toe even wat langzamer rijden is alles! Onderweg zien we een prachtige zonsopgang, die heel lang blijft. Duidelijk zitten we hier noordelijker want bij ons gaat dat allemaal veel sneller.

Bijna twee uur voor we vertrekken leveren we de huurauto in bij Avis. Dan zijn we onze tassen ook vrijwel onmiddellijk kwijt want de United balie is het eerste wat we in de terminal zien. Gek genoeg heeft Rick geen TSA Pre vandaag, maar ik wel.
Al is de rij daar langer dan bij de gewone veiligheidscontrole sluit ik er toch bij aan. Op die manier hoef ik mijn hele tas niet leeg te halen en kan ik mijn schoenen aanhouden. Rick is er wel sneller doorheen dan ik, maar ik hoef niet alles terug te stoppen.

Eigenlijk jammer dat we al ontbijt hebben gegeten want dit is een leuk vliegveld met lekkere restaurantjes. Wij nemen plaats bij de gate en laden onze telefoons op zodat ze helemaal vol zijn voor de vluchten.

We hebben Economy Plus voor de vlucht van Grand Rapids naar Chicago. Ik zit aan het raam en het grootste deel van de vlucht vliegen we over het enorme Michigan Meer! Na een uur bereiken we de andere kant en ik baal dat ik aan de verkeerde kant zie om de Chicago skyline te fotograferen!

Voor op schema landen we bij een E gate en onze volgende vlucht is bij een B gate. Dit is een heel uitgestrekt vliegveld en het is even lopen, maar we hebben een half uur de tijd. Rick en ik lopen best snel dus dat gaat lukken.

Onderweg koop ik een heerlijke uitziend meergranen stokbroodje met kip, brie en paprika voor mijn lunch. Rick vindt de kazen, feta en brie, hier niet lekker en haalt een veel minder lekker uitziend broodje (of zeg maar gerust brood) bij het volgende restaurantje.

Als we bij de gate komen staat iedereen al in de rij om aan boord te gaan. Dit keer zitten we wel vrij vooraan maar hebben we geen extra beenruimte. Ik wou dat ik dat had geweten want er was nog genoeg plaats in Economy Plus.

Gelukkig heb ik een raamplaats en Rick het gangpad en de man tussen ons in verzucht dat ze de stoelen steeds dichter bij elkaar zetten. Dat is mijn mening ook. het is bijna misdadig! Ik ben 1,75 meter lang en heb lange benen, die de stoel voor mij dan ook raken. Ik kan me niet voorstellen hoe dit moet zijn als je echt lang bent!
Nu vliegen we wel over Chicago!

Het is maar een korte vlucht en ik smul hapje voor hapje van mijn lunch. Ik lees eindelijk de biografie over Isabella van Castilie uit en begin dan aan de laatste romantische mystery van een van mijn favoriete auteurs Barbara Freethy.

Voor ik het weet is het tijd om te landen. We zijn heel blij met het heerlijke weer hier, zonnig met wel wat wind, maar na het grijze weekend zeer welkom. We nemen de people mover bus terug naar de hoofdterminal.

Daar komen onze tassen binnen de kortste keren van de band rollen. We betalen voor het parkeren en zien weer dat een taxi voor langere reizen een betere keuze is, zo duur is het parkeren hier geworden! De "Flux Tek", Ricks auto, wacht geduldig op ons.

Thuis is dat met Orion ook het geval. Er is geen beter welkom dan van een hond! Na hem flink geknuffeld te hebben dragen we onze tassen naar boven.  Zin om uit te pakken hebben we niet want het is zo lekker buiten!

Rick gaat aan de achtertuin en ik ga voor het huis verder lezen in mijn spannende boek. Tegen vijven wordt het te koel en verplaats ik me naar onze voorkamer. Rick heeft intussen de achtertuin gemaaid en is bezig met meer Halloween enge dingen boven in Kai's kamer.

Hij is klaar om te gaan eten als dat allemaal op is gezet, maar ik wil mijn boek uitlezen. Dat lukt me om half zeven en dan rijden we naar Taco Bamba voor ons avondeten. Daar bestel ik een tostada met ceviche verde en een paar taco's, het smaakt weer super lekker.


Dit is het enige Mexicaanse restaurant waar ik graag heenga, alleen staat hun muziek zo belachelijk hard dat we niet eens gewoon kunnen praten. Rick merkt dat zelfs op en dat zegt wat. Het maakt dat ik ook zo snel mogelijk weer naar huis wil.


Halloween in de buurt (de laatste een foto van onze verlichte tuin)

Thuis gaan we lekker ontspannen met ons heel blije hondje. Voeten omhoog en lekker tv kijken. De afgelopen dagen waren best intens vooral emotioneel, merk ik. Ricks familie is mijn familie en we maken ons erge zorgen om zijn vader en de rest van de familie ook.

Morgen een van de laatste rondleidingen dit jaar, ik zie ernaar uit. Het zal lekker weer worden, eindelijk eens niet zweten!

zondag, oktober 15, 2017

Een gezellig weekend met familie en vrienden

Zaterdag


Met schrik word ik wakker als Rick de badkamerdeur dichtdoet. Tot mijn verbazing is het al kwart voor negen! Het is ook zo donker in de kamer. Sowieso is het raam klein en het weer is ook nog eens somber. Maar goed, we zijn hier niet voor het weer zullen we maar denken.

Rick vertrekt om ontbijt te halen bij Starbucks en ik kleed me in sportkleding en wacht op zijn terugkeer. We drinken samen koffie en ik eet mijn eiwit bites en Rick zijn broodje. Dan ga ik naar de tweede verdieping naar de fitness kamer. 
Daar staat een man al op de elliptische machine, maar gelukkig is hij na een paar minuten klaar. Ik doe een uur half vooruit en half achteruit. Dan ga ik nog even in de sauna. Wat een luxe is dat! 
Rick heeft intussen een flinke wandeling gemaakt, maar is alweer terug in de kamer. Als ik ook weer fris en fruitig ben rijden we naar Ricks vaders huis. Daar helpt Rick zijn vader en Carol met hun telefoons en computers weer up to date te krijgen. Voor tachtigjarigen zijn zij aardig modern met hun elektronica!

Voor de lunch maak ik crackers met de heerlijke zalmdip, die Dad (mijn schoonvader) altijd speciaal voor mij maakt. Er is ook sushi waarvan ik een paar stukjes eet. De anderen houden het bij boterhammen met beleg.
Zo'n schattig beestje!

Tegen half drie neemt Carol afscheid en gaat naar haar eigen huis om van alles en nog wat, inclusief het avondeten, klaar te maken. Rick en ik gaan op weg naar Ricks oom Dick, die net vorige maand weduwnaar is geworden. 

Hij ontvangt ons hartelijk met zijn (eigenlijk zijn kleinzoons, maar die kan de hond niet meer in zijn appartement hebben) hond Zeus. Aunt Mary, Ricks favoriete tante, was een uitgesproken iemand en tegen alle huisdieren. Dick is echter duidelijk blij met het gezelschap. Dat had Mary toch ook voor hem gewenst.
Ook hier weer een schat van een hond!

We kletsen gezellig en halen herinneringen op over Mary, wiens as op de vensterbank staat in een doosje. Uiteindelijk wordt die bijgezet op het familie kerkhof waar de meeste Engles begraven zijn. Ricks moeder ligt op een ander kerkhof en Ricks vader wil nog altijd dat zijn as naast haar wordt gezet.

Deze familie heeft zoveel mensen aan kanker verloren met de jaren dat het wel een epidemie lijkt. Ricks moeder overleed het eerst, daarna de echtgenoten van alle broers en zussen van mijn schoonvader, behalve de jongste tot nu toe! Nu heeft Ricks vader ook kanker, het lijkt wel een vloek op de familie!

Na een paar uur nemen we afscheid van Dick en treffen Dad al aan het eerste Belgische biertje wat Rick voor hem mee heeft genomen. Rick neemt er ook een en ik een glaasje wijn met wat crackertjes met zalmdip. Zo lekker is die!
Dad heeft zo'n mooi uitzicht!

Carol komt met grote tassen met eten. Zij heeft een heerlijke ovengerecht met kip, wortel en ui voor ons. Daarbij komt een salade met tomaten en feta en als toetje een chocolade taart met kersen en slagroom. Die laatste laat ik aan de anderen, een hapje van Rick is genoeg voor mij. 

We laten foto's van verschillende gebeurtenissen in de afgelopen twee jaren zien en dan signaleer ik Rick dat ik terug naar het hotel wil. Het onweert buiten en alles doet pijn waardoor ik gewoon wil liggen. Ik ken mezelf en heb altijd wat tijd om te ontspannen nodig voor het slapen gaan. 

We nemen afscheid en door de bliksemschichten en donder rijden we terug naar het hotel. Gelukkig is daar ook overdekt parkeren en compleet droog lopen we naar binnen. Ik hoop wel dat het morgen wat beter weer is!

Zondag

We hebben heerlijk geslapen en staan om half negen op. We maken ons gauw klaar want we hebben voor het ontbijt afgesproken met onze vrienden Brent en Tammy. Rick kent Brent al vanaf zijn kindertijd en ik ken ze van voor ons trouwen.

We rijden naar Booyah's, een gezellige bar met lekker eten. Muskegon is ook weer zo uitgestrekt, het is veertien kilometer van ons hotel! Brent en Tammy wachten ons al op en het is zo goed ze weer te zien!

Tammy raadt de mimosa's of de bloody Mary bar aan. Nu heb ik nog nooit een bloody Mary bar meegemaakt dus die ga ik proberen. Rick houdt het bij jus d'orange. We hebben zoveel bij te praten dat de serveerster meerdere malen langs moet komen om onze bestelling te vragen.

Eindelijk buigen we ons over het menu en bestellen. Ik neem de gebakken eieren met bacon, tomaat en spinazie. Ik krijg een glas ijs voorgezet en Tammy wijst me waar de bloody Mary bar is. Daar schenk ik de (heerlijke!) bloody Mary in en kies dan dingen erbij.

Het is echt een bar met hapjes! Ik heb nog nooit zoiets gezien. Er zijn gehaktballetjes, hamrolletjes met groene uitjes, garnalen, kaas, olijven, augurken, tomaat en meer. Ik kies er een aantal dingen van en wat lekker is dit!

Ook mijn maal is zeer smakelijk en een stuk lichter dan wat de anderen eten. Brent en Tammy's maal, de "hot mess", ziet er niet zo lekker uit, maar zij smullen ervan. Rick heeft een burrito met ei en meer. Het is gewoon dolgezellig zo! Voor we het weten is het elf uur en moeten we weer afscheid nemen.

Carol en Dad zijn vanochtend naar de kerk gegaan dus Rick en ik hebben wat tijd door te brengen. We gaan op zoek naar het graf van Ricks moeder, die alweer zestien en een half jaar geleden overleed.

We zijn niet helemaal zeker waar de begraafplaats is en Rick vindt niets op zijn telefoon. Na wat zoeken vind ik de Laketon Cemetery wel. Ook vind ik Moms graf meteen, Rick was vergeten dat de grafsteen de bijzondere traanvorm heeft.

Het is voor Rick op het moment een moeilijke tijd en het is goed voor hem even hier te zijn. Al ben ik niet religieus, ik geloof wel in een soort voortleven van de ziel. Al is het maar in de herinnering van geliefden. Hier staand komen de herinneringen aan Ricks vrolijke moeder ook meteen weer terug.

Dad en Carol zijn intussen ook terug. Zij maken soep voor de lunch, maar Rick en ik snacken wat na ons zware ontbijt. Het wordt eentonig, maar ik besmeer weer een paar crackers met de heerlijke zalmdip. Dad heeft een bakje daarvan ingevroren wat ik morgen mee kan nemen. Dat wordt mijn ontbijt de komende week!

Het weer is heel wisselvallig wat de prachtigste luchten geeft. Alweer is Rick druk met de laptops en telefoons van Dad en Carol. Ik speel intussen Candy Crush zodat ik aan het gesprek deel kan nemen en geniet van de mooie uitzichten over het Muskegon Meer. Op een gegeven moment komen er vijf zwanen voorbij.

Als alles eindelijk weer werkt zoals het zou moeten stelt Rick voor naar de vuurtoren te lopen. Blij lekker even naar buiten te kunnen en te bewegen ben ik meteen enthousiast. Vandaag krijg ik nog niet de helft van mijn gewoonlijke stappen bijeen!

We rijden langs de kust van het Michigan Meer dat eruit ziet als een oceaan met hoge golven. De vuurtorens van Muskegon zijn felrood en de verste wordt af en toe helemaal aan het zicht onttrokken door een opspattende golf.

Jammer genoeg begint het weer te regenen en ik wil mijn haar niet nat hebben dus we lopen terug naar de auto na een paar foto's. Op de terugweg parkeren we even met zicht op het meer en het blijft zo bijzonder dat er geen overkant te zien is. Die is per ferry een paar uur verderop in Illinois of Wisconsin!
Tussen de buiten door maak ik gauw een paar foto's en dan rijden we terug. Dad kondigt aan dat er vanavond niet gekookt gaat worden en dat vinden wij helemaal goed. We besluiten lekker te gaan eten bij de Bear Lake Tavern, die hier al sinds 1929 is.

Hun bekendste gerecht is de geelbuik baars en die bestellen Dad en ik dan ook. Het is weliswaar gefrituurd, maar helemaal niet zwaar. Rick neemt die baars met een filet mignon en Carol neemt de grouper. Het wordt een gezellig maal.


Net op tijd voor een prachtige zonsondergang boven het Muskegon meer zijn we terug. Buurvrouw Laura, die wij ook alweer heel lange kennen, komt even buurten. Als zij weer afscheid neemt vertrekt Carol ook naar huis.


Wij hebben nog een uurtje alleen met Dad zo. Hij is zo realistisch over zijn gezondheid en de toekomst. Volgende week krijgt hij de uitslag van een scan. We hopen dat het goed nieuws gaat zijn, maar hij is heel gauw buiten adem en dat is wel beangstigend. Grappig genoeg lachen we ook heel wat af met galgenhumor.

Dan komt toch ook weer het moment dat wij afscheid moeten nemen. Dad is duidelijk moe en ik ook. Ik weet weer waarom ik niet zo ver noordelijk wil wonen. Al is het niet zo heel koud, het gaat door merg en been met de vochtigheid.

Terug in het hotel ontspannen we ons nog even en gaan straks slapen. De wekkers zullen morgen weer vroeg gaan.

 


vrijdag, oktober 13, 2017

Reis naar Michigan

Het is wel heel moeilijk opstaan als onze wekker om kwart voor zes afgaan! Slaapdronken maken we ons klaar, terwijl Orion meteen klaarwakker is. Na mijn douche laat ik Orion uit terwijl Rick doucht.

Dan pakken we de laatste spullen in en doen de bagage in Ricks auto. We nemen afscheid van Orion die weer heel goed verzorgd zal worden door de buren en rijden naar Dulles Airport. Het is nog donker als we daar om tien voor zeven aankomen.

We zijn inmiddels allebei Premier met United dus checken onze tassen daar in. Opeens merkt Rick dat hij zijn telefoon in de auto heeft laten liggen. Gelukkig hebben we voor de verandering vrij dicht bij de terminal geparkeerd en kan hij hem makkelijk op gaan halen.

Intussen sluit ik in de TSA Pre rij aan en ga vast door de veiligheidscontrole. Die stelt niets voor hier. Ik vind het nog altijd $100 heel goed besteed aan Global Entry en TSA Pre!

Rick volgt niet veel later en we nemen de "people mover", een soort bus op hoge poten, naar de D terminal. Daar gaat Rick in de rij staan voor koffies van Starbucks en ik bij Potbelly voor ontbijt broodjes.

Ongeveer tegelijk krijgen we onze bestellingen en dan lopen we naar de gate. Daar zijn we precies op tijd om meteen aan boord te gaan. We hebben Economy Plus en dus meer beenruimte. Rick heeft het gangpad en ik het raam en tussen ons in zit een alleenreizende vrouw.

Keurig op tijd vertrekken we en de vlucht gaat maar liefst veertig minuten duren. De drankjes zijn dus enkel jus d'orange of water, maar wij hebben onze koffies. De flatbread met ham, ei, champignons en tomaat smaakt mij zeer goed als ontbijt.

Behalve de drankjes worden er ook stroopwafels uitgedeeld en ik zeg dat die uit mijn geboorteland komen. De vrouw naast mij vraagt of ik Nederlands ben en vertelt dat zij uit Croatie komt. Zij wil daar over een aantal jaren met haar man weer gaan wonen als hun kinderen uit huis zijn.  Zoals zij erover vertelt lijkt het me inderdaad een heel mooie woonplek.

Voor we het weten is het tijd om te landen en de copiloot roept om dat dit de laatste vlucht van onze piloot is na achtentwintig jaar met United. Dat levert natuurlijk applaus op. Als we eenmaal geland zijn blijkt de goede man ook net tijdens de vlucht een kleinzoon gekregen te hebben. Iedereen feliciteert hem dan ook van harte bij het van boord gaan, zo leuk!

Op de achtergrond zie je de skyline van New York

We hebben een overstaptijd van 2,5 uur hier in Newark. Gelukkig is het een heel modern vliegveld met overal zitplaatsen en barretjes met stopcontacten om electronica op te laden. We gaan ergens dichtbij onze gate aan een bar zitten en bestellen een Diet Coke.

Echter staat er zo'n harde muziek boven ons hoofd en zitten we vlak naast een plek waar geboord en gezaagd wordt. Ik kan niet tegen al dat geluid en kan me nergens op concentreren. Ik ga dus op verkenning uit en vind daarbij een veel rustigere zitplaats.

We rekenen snel af en verkassen daarheen. Een half uurtje voor we aan boord kunnen gaan we eten voor de lunch kopen. Ik heb een dim sum restaurant gevonden en bestel de "sampler", drie verschillende gerechtjes, wat me genoeg lijkt voor de lunch.  Rick koopt een belegd broodje.

Nu kunnen we meteen door de bus in naar ons vliegtuigje naar Grand Rapids. Dit is een klein vliegtuig dus veel mensen moeten hun bagage alsnog inchecken, maar onze tassen passen onder de stoelen.

Als we opstijgen hebben we mooi zicht op New York City en als we landen zie ik mooie herfstkleuren.  De vlucht duurt een paar uur en voor we het weten zijn we in Grand Rapids, Michigan. De tassen komen ook heel vlot en dan gaan we naar Avis om de huurauto op te halen.
 



We moeten even in de rij staan, maar dan krijgen we een Volkswagen Jetta mee. We laden alles in en rijden het uur naar North Muskegon waar Ricks vader heel blij is ons weer te zien. Zijn vriendin Carol komt niet veel later en we kletsen gezellig bij.

Tegen vijven rijden we naar een bar in Muskegon waar Ricks ooms en een tante al zijn. Ook zij begroeten ons als lang verloren kinderen, zo lief! Het wordt erg gezellig met een paar drankjes en veel familiegeschiedenis verhalen.

Jammer genoeg begint om half zeven een band te spelen en kunnen we ons niet meer verstaanbaar maken. Ricks vader vond het volgens mij al sowieso genoeg dus we nemen hartelijk afscheid. Een oom gaan we waarschijnlijk morgen nog bezoeken.

Intussen heeft Carol het avondeten klaarstaan. We eten bbq pork, een zuidelijk gerecht van varkensvlees in zoetzure saus op een broodje met koolsla. Ook heeft zij een soep met rundvlees en gerst. Het smaakt allemaal erg goed.

We vermaken ons nog met hun bichon Bobo en praten nog wat na. Het vroege opstaan begint mij echter parten te spelen en Rick ook. Tegen negenen nemen we dan ook afscheid. We checken in het Holiday een paar kilometer verderop en ontspannen ons daar nog even maar het licht zal we snel uitgaan denk ik!
Zo'n schattig beestje!

donderdag, oktober 12, 2017

Een natte rondleiding en een broodnodige massage


Al om vijf uur begin ik met klok kijken of ik al op moet staan. Zo ergerlijk hoe ik dat zo vaak doe als ik weet dat ik op een bepaalde tijd eruit moet. Rick doet hetzelfde, blijkt. In ieder geval ben ik om kwart voor acht dus klaarwakker als mijn wekker gaat.

Het is grijs en "maar" (ik realiseer me dat dat voor Nederlandse begrippen in deze tijd warm is) achttien graden. Er staat ook een flinke wind. Ik kleed me voor het eerst in tijden in spijkerbroek en topje met in iedere geval een driekwart mouw.

Als ontbijt besmeer ik een paar crackers met geitenkaas en drink er groentesap en koffie bij. Dan brengt Rick me naar de metro. Het is nog droog, maar ik doe toch maar mijn gele regenjas aan en neem mijn paraplu mee.

Alweer komt er een nieuwe trein aanrijden om ons naar de stad te brengen. Ze zijn zoveel schoner dan de oude, die allemaal meer dan vijfentwintig jaar oud zijn. De elektronische stem is wel grappig, vooral als ze "the last stop" zegt, alsof dit echt het einde van de rit is, letterlijk en figuurlijk.

Een half uur later stap ik bij het McPherson Square station uit. Het is spitsuur dus de stad is druk. Ik heb nog een flesje water nodig en koop dat bij de Eye Street Grill (aan I Street, vandaar de naam).

Dan ga ik even op een bankje voor het Witte Huis zitten. Toch een vreemd gevoel om meters van de Oval Office af te zitten waar dagelijks rechten van Amerikaanse burgers worden weggehaald tegenwoordig.

Tegen tienen loop ik naar de hoek van 15th Street en New York Avenue waar ik met E. heb afgesproken. Ik vind haar meteen en ook zij heeft een geel regenjack aan dus we lijken wel de Minions, ha ha. Haar man heeft een conferentie in de stad en zij gaat dus met mij op verkenning uit.

We bekijken het Witte Huis van de voorkant en dan de achterkant. Dan lopen we naar het Washington Monument. Het heeft een grappige geschiedenis maar E. merkt terecht op dat zo'n obelisk eigenlijk maar een saai monument is voor de eerste president.

Daar ben ik het wel mee eens, maar het is ook de oudste en is eigenlijk nooit afgemaakt (er zou nog een cirkel zuilen met daarin een rijtuig met George Washington komen in het oorspronkelijke ontwerp).

We lopen verder naar het Tweede Wereldoorlog monument. Het is vochtig en af en toe te warm voor een jas. Natuurlijk is achttien graden echt niet koud, maar wel als je twee dagen geleden nog dertig graden had. Zolang het maar droog blijft, denk ik nog.
Dat blijft het tot we, na het Vietnam Monument, Lincoln op zijn troon en de negentien roestvrij stalen soldaten van het Korea monument, naar het Tidal Basin oversteken. Dan begint het (hard) te miezeren.
Een prachtig gedicht

Bij het Dr. Martin Luther King Jr. Memorial valt het nog mee, maar wordt steeds erger. Het is dan ook heel stil overal. In het Franklin D. Roosevelt Memorial zijn we vrijwel alleen.  Het blijft een bijzonder monument dit hoewel om de een of andere reden de meeste fonteinen uit staan. Dat maakt het wel heel stil hier.

Als we naar het Jefferson Memorial lopen hoor ik opeens allemaal klappen. Het klinkt bijna als schieten en mijn eerste gedachte is daaraan. Toch erg eigenlijk, maar na Las Vegas zit dat kennelijk in mijn brein.

Gelukkig blijkt het vuurwerk te zijn. De nieuwe "Wharf" wordt vandaag geopend met allerlei winkels en restaurants aan het water. Het werd tijd dat de meer dan zestig kilometer langs de rivier, die Washington heeft, werd gebruikt. Rick en ik kunnen niet wachten het te gaan bezoeken!

Bij het Jefferson Memorial zijn we blij even te kunnen schuilen. Ik heb inmiddels mijn paraplu open en E. heeft haar capuchon opgedaan. Het uitzicht is saai, we kunnen de kathedraal niet eens in de verte zien!
De koepel van het Jefferson Memorial is zwart van "biofilm" een combinatie van algen, bacteria en meer. met een laser kreeg men het er eindelijk gedeeltelijk af en wat een verschil!

We lopen terug naar de bewoonde wereld en ik bied E. aan een Uber te nemen naar het American Indian Museum om te lunchen. Als zij hoort hoe ver dat van haar hotel is besluit ze toch liever meer in de buurt te blijven. Ik wijs haar de weg naar de Old Ebbitt Grill en we nemen afscheid.

Zin om het hele stuk te lopen heb ik niet en probeer een taxi te roepen. Ik zie er een aan de overkant, maar die gaat de verkeerde kant op. Kennelijk zag de chauffeur dat ik op zoek was, want even later komt hij terug. Hij vertelt naar mij getoeterd te hebben, maar dat hoorde ik niet.

Ver is het ritje niet en de man is zo aardig dat ik hem een goede fooi geef. Dat ontlokt heel wat God bless you's van hem. Ik voel me weer helemaal gezegend na deze simpele goede daad van een paar dollars.

Bij het museum zie ik dat de heel mooie grote deuren weg zijn! Zo jammer! Ik hoop dat het tijdelijk is, maar de veiligheidscontrole weet men het antwoord niet. Ze zijn hier altijd zo onaardig in tegenstelling tot andere musea waar men wat van dit baantje weet te maken.

Bij Mitsitam is het enorm druk! De schoolreizen zijn weer begonnen en kennelijk zijn er verder nog meer dan genoeg toeristen. Vroeger was oktober heel rustig in de stad maar dat is niet meer het geval. Het wordt hier steeds drukker.

Na de druilerige, winderige wandeling heb ik zin in soep. Ik bestel een bakje garnalensoep van het Zuid Amerikaanse gedeelte, maar dat is zo weinig dat ik er bij het noordoosten de clam chowder (vongolensoep) bij neem. Die is ook niet romig en beiden smaken heerlijk en zijn lekker licht.

Dan haast ik me naar het Federal Center SW metrostation en heb geluk dat er net een Oranje trein aankomt. Terug in Vienna roep ik een Uber en wordt dit keer door een vrouwelijke chauffeur thuisgebracht.

Orion is blij mij weer te zien en ik geef hem wat extra medicijn voor als Lisa komt voor mijn massage. Als de deurbel gaat moet Orion toch weer tegen haar blaffen, maar als ik hem bij mij roep en kalmeer houdt hij op. Het is heel duidelijk dat hij voornamelijk bang is voor de tafel.

Zodra die op is gezet gaat Orion liggen slapen, zo grappig! De massage is dan wel heel nodig, maar ook heel pijnlijk. Ik hoop dat de ergste rugpijnen verholpen zullen zijn morgen. Lisa is werkelijk heel goed.

We hebben intussen bedacht wat we gaan doen bij het weggaan. Ik betaal Lisa en we spreken de volgende massage af. Dan neem ik Orion mee naar de keuken zodat hij die "vreselijke" tafel niet ziet en niet hoeft te blaffen.

Lisa neemt haar spullen mee naar buiten en roept een afscheid. Geen piep uit Orion! Dit gaan we van nu af doen. Nu nog bedenken hoe we dat geblaf bij aankomst kunnen vermijden.

Al met al ben ik flink uitgeteld na afloop. Lisa drukte me op het hart nu verder niets meer te doen vanmiddag en dat advies volg ik graag op. Ik loop wel nog even naar de buren om nog even alles voor dit weekend te bevestigen. Zo fijn dat zij er zijn om op ons hondenkind te passen!

Rick komt laat uit zijn werk en stelt meteen voor om Indiaas te gaan eten. Laat ik daar nu ook al de hele tijd zin in hebben! Bij Jaipur krijgen we zo een tafeltje en het ruikt er al heerlijk! We krijgen een paar velletjes papadum met twee sausjes vooraf, zoals in andere restaurants brood en boter wordt gegeven.

We bestellen beiden een spinaziegerecht ("saag"), ik met Indiase boerenkaas, paneer, en Rick met lam, ghost. Daarbij komen verschillende soorten naan brood, chutney en achar, zoetzure vruchten. Die laatste haalt voor mij niet bij de Indonesische atjar, trouwens. Het is smullen geblazen al kan ik het allemaal lang niet op.

Morgen gaan we naar Michigan. Gelukkig vliegen dit keer, het zal fijn zijn om Ricks vader weer te zien en hoe het met hem is. De therapie sloeg bij de laatste test niet helemaal aan dus Rick maakt zich terecht zorgen. Het zal goed zijn de schoonfamilie weer te zien. Iedereen is altijd zo blij ons daar te hebben!




woensdag, oktober 11, 2017

Het midden van de week alweer!

Voor de verandering word ik eens door Snickers gewekt. Rick heeft de deur van onze slaapkamer open gelaten en opeens krijg ik een kattenkopje tegen mijn voorhoofd. Dit oude katertje kan Orion nog heel goed aan, want als die nieuwsgierig komt kijken krijgt hij een poot van Snickers tegen zijn neus.

Het is grappig wakker worden, dat zeker. Minder grappig vind ik het weer en mijn lichaam is het met mij eens. Het is bewolkt en miezerig en ik heb om de een of andere reden stekende pijnen in mijn heupen en rug. Hij is weer fijn.

Ik voel me als deze figuur

Rick heeft de koffie al gezet en ik bak weer een paar eieren. Eigenlijk zou ik zo terug naar bed willen gaan, maar dat is geen optie. Ik rijd naar Anytime Fitness en doe daar alvast wat cardio voor Sharon me komt halen.
Onderweg veel leuk versierde huizen

Veel energie heb ik niet maar na het halve uur heb ik toch het gevoel hard gewerkt te hebben. Ik moet zeggen dat Sharon altijd perfect weet wat ik aankan en wat niet. Na het halve uur dwing ik mezelf nog tot drie kwartier op de machines, maar zo intens als gewoonlijk lukt me niet.

Thuis loop ik een stukje met Orion, maar heb geen zin in een lange wandeling in de regen. Gelukkig is Mia buiten en rennen de honden weer lekker langs het hek. Ik mag die buurman helemaal niet, maar zijn hond is wel schattig met Orion.

Voor mijn lunch besluit ik naar Viet Aroma te gaan. Daar zie ik tot mijn genoegen dat het vrij druk is. Ik bestel een lunchbox met een Vietnamese loempia, die altijd zo ontzettend lekker is, en gegrilde garnalen met groentes en vermicelli. Het smaakt ontzettend lekker!

Op de terugweg rijd ik langs Rite Aid om medicijnen op te halen. Ik kom hier zo vaak dat ze mij al bij naam kennen. Eigenlijk wel erg, maar tussen Orion en mij heb ik heel wat pillen op te halen.

Om Orion wat vertier te geven neem ik hem mee in de van naar Petco. Jammer genoeg kan hij niet mee naar binnen vanwege zijn geblaf tegen mensen. Zo jammer, want Cosmo vond het hier altijd fantastisch met alle luchtjes.  Ik koop wat botjes in verschillende vormen en Orions Halloween kostuum.  Orion wacht geduldig in de van.

Na Orion weer thuis afgezet te hebben rijd ik door naar Lofty Salon. Daar kleurt Carmen mijn haar weer bij, iets wat hard nodig was. Ik heb besloten mijn pony uit te laten groeien dus die wordt dit keer niet bijgeknipt.

Met een net gekapt hoofd kom ik weer thuis. Daar wacht mijn Halloween kostuum van Amazon op mij. Het is weer eens iets heel anders dan ik voorheen heb gehad. Ik verklap de kostuums niet tot Halloween!

Rick komt thuis en weet dat ik na een pijndag erg kan genieten van Japans eten. We gaan aan de sushi bar zitten en krijgen een stuk zalm voorgeschoteld om te proberen. Een serveerster laat zien dat de wang daarvan het lekkerst is. Mijn sashimi en Ricks sushi zijn weer heerlijk en ook een genot voor het oog.

Morgen wordt het weer zulk weer en ik heb een rondleiding. Hopelijk valt het wat mee want in de regen is niets echt leuk. Maar ja, het is een Nederlandse dus wel aan wat regen gewend.

dinsdag, oktober 10, 2017

Nog een laatste heel warme dag

Nog een zomerse dag vandaag voor wij ook aan de herfst moeten geloven (hoewel nog altijd wat warmer dan in Nederland volgens mij). Ik ben dan ook van plan er alles uit te halen! Rick heeft mijn koffie weer gezet en vertrekt naar zijn werk.

Als ontbijt bak ik een paar eieren in mijn Gotham Steel pan. Ik vind dat ding nog steeds fantastisch! De eieren glijden er zo uit, perfect gebakken. Zondag hadden we ook ovenfrietjes in een Gotham Steel pan en die waren veel knapperiger dan gewoon op een bakplaat.

Zin om binnen te sporten heb ik niet dus het wordt op de plaats hardlopen op het deck vandaag. Nog even genieten van de geluiden van de krekels, de fontein en de eeuwige grasmaaiers. Een uur later heb ik er 9000 stappen opzitten.

Orion snapt maar niet dat Snickers niet met hem wil spelen

Met Orion ga ik de rest van mijn stappen bijeen krijgen. Heel vervelend alleen dat er gewerkt wordt aan de stoep voor het zwembad. Dat betekent dat er een verkeersregelaar vlak voor de uitgang van ons pleintje staat. Zin in een blaffende en trekkende hond heb ik niet dus loop maar een aantal keren om het plein heen. Orion snuffelt graag zijn snoepjes uit het gras.

Voor de lunch haal ik een salade van Chop't. Op het deck smul ik ervan. Natuurlijk kun je salades ook met koeler weer eten, maar met warmer weer heb ik er meer zin in. Ik heb weer genoeg groentes voor vandaag binnen na die bak vol!

Na wat op het deck gezeten te hebben besluit ik naar DePaul's Urban Farm te gaan. We hebben onze pompoenen al, maar ik wil ook wat "Indiaanse mais", decoratieve meerkleurige maiskolven. Alweer maak ik allemaal foto's, want het is hier zo fotogeniek!
 


Als ik het trosje maiskolven afreken vraag ik of ze een designer hebben. Het is allemaal te mooi en op kleur gecoordineerd om toevallig te zijn. De kassa juffrouw antwoordt trots dat dit het werk van haar zus is. Die heeft een kunst achtergrond en dat is te zien. Ik zeg haar haar zus een groot compliment te geven!
 


 
 

Thuis hang ik de mais op en zie dat Lorraine en de buren aan de andere kant van ons intussen ook hun Halloween versieringen hebben aangebracht. Waarschijnlijk wilden zij dat ook doen voor het weer omslaat. Het ziet er weer spookachtig uit op ons plein!
 

Orion en ik ontspannen ons nog een paar uur in de heerlijke warmte op het deck. Hoewel, voor Orion is het langs het hek rennen met Mia en de honden van de buren links van ons. Zo krijgt hij in ieder geval wel zijn beweging.

Als Rick thuiskomt bestellen we kabobs van Friends. Voor mij de zalm, die met kikkererwten tomatensoep en rijst wordt bezorgd. De zalm is erg lekker, maar de kikkererwten soep/moes doet me aan snert denken en die is mij veel te dik! Na een hap heb ik het wel gehad.

Met moeite neem ik afscheid van het warme weer. Het zal een hele aanpassing worden opeens onder de twintig graden na de bijna dertig graden van vandaag. Tijd om de zomerkleding te verwisselen voor veel warmere kleding! Het is al heel bijzonder dat het tot zo laat in oktober zo warm was.