Ons pleintje nu:

maandag, juni 27, 2016

Eindelijk echt zwemmen

Gisteravond was Rick pas na middernacht thuis en gaf eindelijk toe dat het misschien niet zo'n goed idee is om 2200 kilometer te rijden in zijn BMW i3.  Het arme autootje had moeite met de Pennsylvania heuvels en het was toch niet zo leuk als hij dacht om ieder uur te moeten stoppen voor benzine.

We hebben dus maar kort geslapen en moeite met opstaan.  Rick moet om half negen een conference call doen, die hij van huis uit doet.  Ik maak de laatste crumpet met jam en gesmolten Goudse kaas als ontbijt.  Zo lekker!

Een lieveheersbeestje landde op mijn broek

Saskia is vanochtend begonnen met haar biologieklas van deze zomer.  Rick en ik zijn dus samen.  Zodra ik klaar ben met eten moet ik echter naar de sportschool.  Voor Sharon me komt halen doe ik een half uur cardio op de ARC trainer.

Sharon heeft weer een intensieve gewichtstraining voor me.  Zo'n half uur is eigenlijk meer dan genoeg, al hebben we dan iets minder rek- en strektijd.  Na afloop maak ik mijn tienduizend stappen vol op de ARC trainer en dan ben ik weer vrij.

Het is heerlijk warm, maar een stuk vochtiger dan gisteren.  Ik moet zeggen dat ik me de afgelopen week al heel goed voel.  Het is onvoorstelbaar hoe ik me in de zomer zo ontzettend veel beter voel.  Natuurlijk is het ook heel ontspannen leven dat scheelt vast ook.

Thuis lijn ik Cosmo aan voor zijn wandeling.  We lopen naar het zwembad waar een paadje door het bos is.  Het valt me weer op hoeveel chipmunks er zijn.  Het is een ware plaag dit jaar!  Overal Knabbels en Babbels!
Onze cul de sac is zo groen dat we nauwelijks de andere huizen zien

Dan is het tijd Vienna in te gaan.  Bij de Giant haal ik wat fruit en neem mijn "perspectief" foto van vandaag. Ik vind de maandelijkse thema uitdaging erg leuk, maar tegen het einde van de maand merk ik dat mijn creativiteit met het thema minder wordt.  Nog drie foto's en dan is er een vers thema.
 
Bij Birdwatchers haal ik een nieuwe zak vogelvoer.  Ik weet dat ik ze in de zomer niet hoef te voeren, maar ik vind het zo gezellig dat gevlieg terwijl ik op het deck zit.  Zelfs de cardinaal durft er tegenwoordig te komen als ik heel stil blijf zitten.

Mijn maag laat me weten dat het lunchtijd is en ik besluit een "Schotse" sandwich van Sweet Leaf te halen.  Die komt eigenlijk met gerookte zalm en cream cheese, maar dat laatste hoeft van mij niet en laat ik eraf.  Wel laat ik er zoveel mogelijk verse groente op doen en hun meergranen brood is heerlijk. Op het terrasje in de schaduw laat ik het me goed smaken.

Saskia is intussen terug en vond haar professor erg goed. Ze gaat meteen aan haar huiswerk voor morgen.  Het is eigenlijk ideaal dit, ze heeft maandag tot en met donderdag van negen tot twaalf les en vrijdag vrij.  Zo krijgt ze een vak van een heel semester in zes weken (meen ik) gedaan.

Saskia vertrekt naar Lifetime om te sporten en ik doe mijn bikini aan en loop naar het zwembad.  Daar is het vrij rustig en ik vind met gemak een ligstoel onder een parasol.  Vandaag moet ik van mezelf echt zwemmen, het water is eindelijk lekker genoeg en zo'n twintig minuten later heb ik de eerste vijfhonderd meter van de zomer gezwommen.  Mijn doel wordt tenminste een kilometer, maar daar moet ik naar opwerken, vooral met mijn schouders.

Chris is er intussen ook nadat ze haar oudste en diens man naar het vliegveld heeft gebracht voor hun een jaar vertraagde huwelijksreis.  Ze gaan naar Frankrijk en Ierland en Chris is helemaal in tranen.  Zij is er niet aan gewend haar kinderen zo ver weg te weten.

Ze gaan voor twee weken en ik troost Chris dat die zo voorbij gaan.  Ze vertelt het heel moeilijk te hebben met het lege nest.  Ik vind het ook moeilijk om Kai aan de overkant van de oceaan te hebben en Katja drie uur rijden weg, maar het feit dat zij daar zo gelukkig zijn maakt dat ik er vrede mee heb. 

Het is superleuk als iedereen er is, maar ook onnatuurlijk om ze thuis te willen houden. Dat is Chris met me eens.  Ik ben opeens wel blij dat ik maar af en toe echt last van dat lege nest syndroom heb. Over het algemeen heb ik een vredig gevoel dat het zo gewoon hoort, al vind ik het dolgezellig Saskia voor de zomer thuis te hebben.

Chris gaat haar zwemroutine doen en ik ga nog wat dobberen.  Om vijf uur sluit het zwembad helaas voor een zwemteamwedstrijd.  Chris verzucht dat ze het zwemteam haat en ik kan daarin meegaan.  Nu haten we natuurlijk niet het team zelf, maar wel hoe vaak ze het hele zwembad overnemen. 

Hoe veel keren ik al niet nog even wilde gaan zwemmen na mijn werk en het zwembad ontoegankelijk trof vanwege een of ander zwemteam evenement.  Als je er kinderen in hebt is het vast leuk, maar van onze kinderen had alleen Katja er een blauwe maandag interesse in. 

Tijdens haar eerste "meet", zoals de wedstrijden heten, werd ze meteen gediskwalificeerd vanwege een verkeerde beweging.  Als zesjarige heb je er dan geen zin meer in en ik vond dat wel prima, want Saskia was een baby en er werd van ons ouders ook van alles verwacht. Gelukkig wilden Kai en Saskia nooit, want we wilden ze natuurlijk wel de kans geven.

Rick komt thuis met zalm kabobs van Friends voor mij en een of ander vlees voor hem.  Morgen vertrekt hij weer dus we genieten van een maaltje samen.  Jammer genoeg miezert het wat dus we eten binnen, al is het nog steeds dertig graden buiten.  De voorspelde onweersbuien blijven gelukkig voor Cosmo uit.
Dit is mijn favoriete uitzicht, onze geraniums doen het prima op het moment





zondag, juni 26, 2016

Weekend zonder Rick, maar wij maken er iets van

Zaterdag

Voor mijn wekker om acht uur af zal gaan ben ik al wakker  Jammer genoeg zie ik geen zon buiten, maar ik heb goede hoop dat die zich spoedig zal laten zien.  Saskia is tegelijkertijd met mij op en we maken ons klaar en eten ontbijt.  Ik maak een crumpet met amandelboter en geef Cosmo natuurlijk ook een hapje.

Saskia heeft lief aangeboden mij naar de stad te brengen voor mijn rondleiding.  Daar ben ik heel dankbaar voor, want met de Metro weet je het op het moment niet.  Daar worden allerlei reparaties aan gedaan en de schema's zijn niet betrouwbaar.

Zonder problemen rijden we de stad binnen.  We zijn het erover eens dat we zouden willen dat het verkeer altijd zo was.  Binnen de twintig minuten zet Saskia me voor het Witte Huis af.  Voor de uitgang van het McPherson Square metrostation wacht ik op mijn groepje van vandaag.

De Washington "skyline"

Als er om tien over half tien nog niemand is bel ik toch maar eens.  Zij hebben besloten vanaf hun hotel te wandelen en zijn er bijna.  Gelukkig, want soms staan mensen bij de andere uitgang van het station te wachten.

Inderdaad zie ik een paar minuten later een gezinnetje met een jongetje in een buggy aankomen.  Ik maak kennis met Belgische S. en G. en hun jochie M.  Aan hoe groot M. is denk ik dat hij zo'n vier jaar oud is, maar hij is pas twee (bijna drie)! Zo'n schattig ventje!

We lopen langs de voor- en achterkant van het Witte Huis naar het Washington Monument.  Daar wil kleine M. echt uit zijn wandelwagentje.  Zijn ouders vertellen dat ze hem daar in New York net vier dagen vrijwel onafgebroken in hebben gehouden uit angst hem in de menigtes kwijt te raken. Geen wonder dat het jochie zin heeft zijn beentjes eens te strekken.

Hij loopt best snel en bij het Tweede Wereldoorlog Monument vindt hij het ook wel erg leuk even zijn handjes in het water van de fonteinen te dompelen.  Hij rent telkens parmantig voor ons uit.  Echt een heel lief goedlachs knulletje. 
 

Zijn ouders hebben veel films en series, die in Washington spelen gezien, dus veel komt hen bekend voor.  De Reflecting Pool onder anderen uit Forrest Gump.  Jammer genoeg is er als wij er langs lopen geen reflectie vanwege de wind. Later vanaf het Lincoln Memorial is die er wel.

Kleine M. is helemaal gecharmeerd van de vele eekhoorns, die vandaag wel erg actief zijn.  Na een korte pit stop lopen we door naar het Vietnam Veterans Memorial.  M. zit weer in de buggy met een lekkere snack.

De zon schijnt inmiddels vrolijk en het wordt warm, al is het niet vochtig.  Ik moet S. en G. ervan overtuigen dat dit echt gewoon een lekkere zomerse dag hier is, want het is zeer warm voor Belgische (en Nederlandse) begrippen.  Het Vietnam Memorial is altijd heter, want dat zwarte graniet absorbeert enorm.

Bij het Lincoln Memorial nemen we de lift naar boven. Het is er enorm druk, vandaag is het echt duidelijk dat het toeristenseizoen begonnen is. Kleine M. wil weer uit zijn buggy, dus we nemen de trap naar beneden.

Soms denk ik dat deze halve dag rondleiding zoveel relaxter is.  Ik heb geen reservering voor de lunch dus hoef niet constant op mijn horloge te kijken.  Gelukkig ken ik Mark bij de Old Ebbitt Grill, maar het blijft toch een tijd om naar te streven, zo'n reservering.

G. vraagt ook waar hij het best de wedstrijd tussen Belgie en Hongarije kan kijken morgen.  Ik raad Elephant & Castle aan.  Daar spelen ze alle wedstrijden met geluid op meerdere schermen.  Hij maakt er een notitie van.

Bij het Koreaanse Oorlogsmonument is een ceremonie gaande.  De namen van Koreaanse soldaten, die er omkwamen, worden afgelezen.  Ook staan er allemaal kransen van ieder land van de Verenigde Naties wat meedeed, inclusief Nederland.  Erg indrukwekkend is het weer.

Kleine M. wordt duidelijk moe en krijgt zijn Dumbo speeltje en speentje.  Dat kalmeert hem helemaal en hij zit gedwee in zijn buggy.  S. vertelt dat hij er echter nooit in slaapt.  Wat dat betreft waren Katja en Kai wel fijn, die sliepen uren terwijl ik met ze door New York wandelde.

We lopen door het Martin Luther King Jr. Memorial en dan langs het Tidal Basin naar het Franklin D. Roosevelt Memorial.  Ik bedenk me dat tot 1994 enkel het Jefferson Memorial langs deze vijver stond.  Dit monument is uitgebreid en weer heel anders dan de anderen. Ik vind het supergoed gedaan met al de symboliek hier.

 
We kunnen niet helemaal langs het Tidal Basin naar het Jefferson Memorial lopen, want het is overstroomd.  Het moet dan vloed zijn, kennelijk.  We bekijken Jefferson in zijn Memorial en dan bedenken S. en G. dat het tijd is voor hen om naar het hotel terug te gaan.
Dat is nog zo'n drie kilometer verderop en S. ziet het niet zitten dat te lopen.  Kleine M. is duidelijk aan een slaapje toe.  Zij besluiten een taxi te gaan nemen en we nemen afscheid.  Ik vond het een heel leuke rondleiding met dat vrolijke ventje en zijn ouders!  Soms heb je iets met een kind en dat had ik met hem vandaag.

Mijn maag rommelt en ik besluit naar een van de terrasjes langs Pennsylvania Avenue te gaan.  Onderweg klets ik met Rick, die even tijd heeft voor hij naar de bruiloft gaat.  Ik druk hem op het hart veel foto's te nemen.  Als het niet zo'n, excusez le mot, kloteneind weg was zou ik ook gegaan zijn. 

En dan kregen we net vandaag een uitnodiging voor de bruiloft van een nicht van Rick.  Jamie heeft hier een paar jaar geleden gelogeerd en we hebben veel contact, maar de datum is 10 december, een dag voor Saskia's 21ste verjaardag.  Ik wil die mijlpaal van onze jongste echt niet missen en we zullen dus niet naar Jamie's bruiloft kunnen gaan.  Twee weken voor Kerst is ook altijd een heel drukke tijd bovendien.

Intussen loop ik verder naar Cafe du Parc.  Daar krijg ik een tafeltje op hun terras.  Ik hoop op een koude soep, maar die hebben ze niet.  Wel zie ik een Alsatian Flammkuchen met gerookte zalm op het menu staan. 

Die Flammkuchen heb ik vorig jaar met Kai een aantal keren gegeten en ik moet die proberen.  Het smaakt werkelijk net als in Strasbourg!  Het is genieten hier op het terras tussen de toeristen.  Ik realiseer me weer eens dat ik hier in een van de meest bekende steden ter wereld zit.  Ik smul van mijn lunch en klets intussen met de kinderen en Rick op Facebook.

Katja en Kevin vieren woensdag dat ze twee jaar samen zijn.  Daarvoor hebben ze tot maandag het huisje van Kevin's ouders aan het strand.  Kai en Bea zijn naar de dierentuin in Frankfurt geweest en Kai stuurt foto's daarvan.  Saskia begint maandag met biologie bij het Community College en moet een varken ontleden daarvoor.  Moeilijk voor een veganist is dat. Rick stuurt foto's van de bruiloft.

Als ik klaar ben met eten loop ik naar het festival dat duidelijk gaande is langs Pennsylvania Avenue.  Ik ben maar blij dat ik geen volle dag rondleiding had, want ik zou niet weten hoe ik zonder de $15 entree te betalen erlangs zou kunnen.  Het is een BBQ festival, mijn minst favoriete cuisine hier in de VS.

Gelukkig heb ik net gegeten.  Ik zie van alles in de menigtes hier, waaronder een bichon met een zonnebril op.  Die zou Cosmo toch echt niet toelaten!  Tijd  om de stad weer te verlaten. Ik loop naar het McPherson Square station en wacht bijna een kwartier op mijn trein.

Daarna kom ik zonder oponthoud in Vienna aan.  Zo'n andere wereld is het weer opeens.  Ik loop terug naar huis waar Saskia tv shows kijkt.  Ik ben moe, vooral mijn voeten, en de hangmat lonkt. Ik ga er anderhalf uur in liggen ontspannen met een diet Coke.

Dan krijgt Cosmo honger en moet ik wel weer naar boven.  Ik help Saskia met haar parkeerpas voor het Community College waar ze maandag begint.  Dan rijden we in Saskia's auto naar Sushi Yoshi, ons favoriete (en niet alleen het onze, uitgeroepen tot beste Japanse restaurant in Washington en omgeving recentelijk) sushi restaurant.

Gelukkig heeft Saskia gereserveerd en helemaal goed een tafeltje buiten. Saskia bestelt haar favoriete avocado sushi en edamame.  Ik heb een bord vol sashimi en wat sushi.  Het is erg gezellig zo met mijn jongste en we hebben een goed gesprek.  Ik herken mij als twintigjarige erg in Saskia, meer dan de andere twee, die altijd hun voorkeuren al wisten.

Vanavond kijken we o.a. een House Hunting International over Amsterdam.  Wat een dure stad is dat! Ik dacht dat de huurprijzen hier duur waren, maar je krijgt hier meer voor wat je in Amsterdam kan huren!

Saskia gaat vroeger dan ik naar bed, want zij moet morgen om negen uur al werken.  Rick belt nog met een verhaal over de builoft en dan ga ik ook bedwaarts.  Wat morgen gaat brengen is nog een verrassing.

Zondag

Om acht uur hoor ik Saskia al bezig en komt Snickers me kopjes geven.  Ik heb echter nog geen zin om op te staan en doezel tot een uur of negen door en internet nog in bed.  Mijn plannen met een vriendin gaan niet door wegens ziekte van de vriendin, Saskia is naar haar werk en Rick rijdt vandaag terug dus haast heb ik niet.

Als ik dan eenmaal aangekleed beneden ben besluit ik mezelf op Duck Donuts te trakteren.  Eerst rijd ik door de drive thru van Starbucks en bestel een venti Americano met zes shots, suikervrije caramelsiroop en een beetje magere melk.  Hij wordt bij het raampje perfect afgeleverd.

Duidelijk ben ik niet de enige, die zin heeft in donuts, want er staat een flinke rij bij Duck Donuts.  Ik bestel twee in maple icing gedoopte donuts met stukjes bacon erop.  Thuis geniet ik op het deck van anderhalf ervan, twee hele is me net teveel. 

Dan moet er weer bewogen worden, maar ik kan me er met dit heerlijke weer niet toe zetten binnen te gaan sporten.  Weer "ren" ik iets minder dan een uur op de plaats en haal zo mijn 10000 stappen bijeen.  Intussen belt Rick dat hij weer op weg naar huis is en hijgend sta ik hem te woord.

Na mijn sporten laat ik Cosmo uit, die maar al te graag meegaat.  Ik kan er niet over uit wat een zalig weer het is en besluit ter plekke vanmiddag naar het zwembad te gaan.  Het is een genot om door de groene buurt te lopen.  Heel wat mensen hebben mooie tuinen en de hortensia's bloeien prachtig.

Omdat we helemaal geen wc papier meer hebben en al een dag zakdoekjes ervoor gebruiken rijd ik snel naar Safeway.  Daar haal ik ook gelijk wijn, want ze hebben een koop een fles en krijg de tweede voor tien cent aanbieding.  Niet te versmaden, natuurlijk.  Hier maak ik ook mijn maandthema "perspectief" foto van de enorme rij met verschillende cereals.

Vanochtend deed ik me tegoed aan een niet erg gezond ontbijt dus als lunch haal ik een lekkere lichte salade van Chop't.  Ik vind dit verreweg de lekkerste saladewinkel, want dat door elkaar hakken mengt de smaken zo goed.  Hoewel Sweet Green ook heerlijk is, maar die zit wat verder weg.
Mijn salade staat klaar om ge"chopt" te worden

Op het deck smul ik van de bak vol vitamientjes en kleed me dan in bikini.  Het is gezellig druk in het zwembad, maar ik vind nog een ligstoel, die ik de schaduw insleep.  Net als vorig jaar vind ik dat er veel te weinig parasols zijn.

Als de kinderen het water uitmoeten ga ik eens kijken hoe dat aanvoelt.  Voor het eerst dit seizoen is het lekker.  Niet warm, maar ik hoef ook niet "door".  Ik doe een kwartier aan allerlei oefeningen.  Mijn voornemen is om een lijst van zwembadoefeningen uit te printen en te doen.  Daar is het vandaag echter wat te druk voor.
Het perfecte liedje voor Rick vandaag

Het is dertig graden, maar in de schaduw met het windje een beetje koel.  Ik heb althans kippenvel.  In de zon is het echter zeer aangenaam, maar ik moet uitkijken niet te verbranden.  Na nog een paar koele duiken en lekker lezen, al lukt het me niet echt in het boek te komen, loop ik na vijven weer terug naar huis.

Saskia is daar inmiddels en maakt zich klaar om met haar vriendinnen te gaan eten.  Dat betekent dat ik alleen ben en ik besluit aan de bar bij Pazzo Pomodoro een lekkere Aperol Spritz te bestellen en hun spinazie en ricotta agnolotti (hadden ze net zo goed ravioli kunnen noemen) met tomatensaus als avondeten.  Gewoonlijk is de bar gezellig druk, maar vanavond ben ik de enige klant, waarschijnlijk willen de meeste mensen op een terrasje eten.

Terwijl ik eet belt Rick.  Ik denk dat het is om te vertellen dat hij dichter bij huis is, maar het blijkt dat hij zonder benzine langs de snelweg staat.  Hij wacht altijd lang met benzine tanken en in deze auto kan hij maar een kilometer of honderd zonder te tanken.  Hij had er niet op gerekend dat de tankstations ver uit elkaar zouden liggen.  Ben ik even blij niet meegegaan te zijn!

Pas een uur later is AAA geweest met extra benzine en is Rick weer onderweg.  Zijn aankomsttijd is nu na middernacht, terwijl hij voor tienen vanochtend vertrok.  Denkelijk lig ik dan al in bed.

Het is zo heerlijk buiten dat ik nu om kwart voor negen nog op het deck zit te schrijven.  Wat is de zomer toch een heerlijk jaargetijde!  Straks lichten de bomen weer op met vuurvliegjes en ik zag net al een vleermuis rondvliegen.  Ondanks dat Rick weg was heb ik van het weekend genoten.




vrijdag, juni 24, 2016

Een luie zomerse vrijdag

Rick vertrekt om kwart over acht naar Michigan.  Ik ben blij dat ik heb besloten niet mee te gaan.  Hij zal vandaag meer dan 1100 kilometer rijden en zondag weer terug.  Ik heb er gewoon teveel pijn voor en ken de bruid niet en haar ouders nauwelijks. 

De moeder van de bruid is Ricks moeders zus, die we eigenlijk pas vorig jaar voor het eerst na Ricks moeders overlijden weer zagen.  Aardige mensen, hoor, maar niet om me weer vreselijk door te laten voelen.  Voor Rick is het natuurlijk wel erg leuk zijn familie weer te zien en hij heeft mijn gezondheidsproblemen (gelukkig) niet.

Als ik Facebook opendoe zie ik allerlei berichtjes van mijn vriendinnen, die in Engeland wonen, die toch erg klinken alsof het VK uit de EU is gestemd.  Nee, toch?  Gisteren was men nog zo positief dat het referendum de andere kant op zou gaan. Onvoorstelbaar!  Iedereen reageert ook hier in de VS geschokt en de aandelenmarkt keldert honderden punten!

Het is weer heerlijk buiten en met een bakje fruit met slagroom en een gebakken eitje ga ik op het deck zitten.  Ook de door Rick gezette koffie smaakt prima.  Hij verwent me daar zo mee dat het vreemd zal zijn het morgen zelf te moeten zetten (neemt natuurlijk nog geen twee minuten, daar niet van).

De hibiscus is echt een genot!

Voor mijn personal training wil ik al wat cardio doen dus ik rijd naar Anytime Fitness.  Het nieuws onderweg op de radio gaat over niets anders dan Brexit en ook over de domme (what else is new) tweet van "the Donald", die toevallig net in Schotland is.  Wat heb ik toch een hekel aan die man.  Velen met mij, hopelijk genoeg dat hij geen president zal worden!

Na een kwartier op de ARC trainer komt Sharon me halen.  Om de een of andere reden heb ik meer last van mijn schouders en nek dan voor de massage gisteren.  Soms heeft zo'n massage het niet gewenste effect om mijn spieren teveel te stimuleren en geeft het meer pijn.

Sharon houdt er rekening mee en ontziet mijn schouders.  Dat wil niet zeggen dat het een makkelijk half uur wordt. Ze weet me altijd goed uit te dagen qua oefeningen.  Zo'n half uur vliegt dan ook voorbij.  Na nog meer cardio tot ik mijn 10000 stappen heb ga ik weer huiswaarts.

Saskia en Laura staan net op het punt om naar het zwembad te gaan.  Ik zou zo mee willen, maar bewaar dat tot na de lunch.  Eerst lijn ik Cosmo aan voor zijn wandeling.  Intussen maakt Katja zich klaar om naar een bruiloft te gaan en stuurt een foto van haar haar en jurk. Ze ziet er prima uit vindt deze trotse moeder. Katja schrijft dat ze ideeen op gaat doen voor haar eigen bruiloft, spannend!

Voor de lunch haal ik een nieuw favoriet broodje, de avocado BLT van Manhattan Bagel.  Dat klinkt decadent en veel calorieen, maar heeft heel veel smaak voor slechts 440 calorieen!  Ik smul ervan op het deck met zowel Cosmo als Snickers hopend een hapje mee te krijgen. Helaas voor hen eet ik het tot de laatste kruimel op.

Saskia denkt misschien naar Washington te gaan om een vriend te zien, dus haar krijg ik niet weer mee naar het zwembad.  Dan maar alleen, ik vind het zo ontspannend en krijg zo'n vakantiegevoel daar.  Rick belt dat hij in Ohio is, nog niet eens halverwege. Zijn rit gaat bijna 14 uur duren vanwege een file in Pennsylvania.

Ben ik even blij dat ik niet ben gegaan, want eigenlijk vind ik het niet leuk om Rick alleen te laten gaan.  Hij vindt het volgens mij wel prima, luistert naar zijn muziek (keihard!) en moet iedere ruwweg 100 kilometer een liter of acht bijtanken om door te kunnen.  Dit wilde hij in december al doen voor zijn vaders verjaardag, maar toen heb ik erop gestaan te vliegen.  Een man en zijn auto, het is toch wat!

Iedere keer als de kinderen het zwembad uitmoeten waag ik me aan een paar baantjes.  Het water is nog steeds te koel om er langer in te blijven, vooral met de pijnen, die ik vandaag heb.  Maar het is verfrissend om er even in te zijn.

Chris komt ook en we kletsen gezellig voor zij haar zwemroutine gaat doen. Om de een of andere reden wordt opeens de muziek keihard gezet.  Ook hebben ze een of andere sirene, die ze aandoen, die op Chris en mij werkt als nagels op een schoolbord! 

Chris zegt dat ze die vanochtend ook al hoorde toen ze buiten ontbeet.  Zij wonen aan de overkant van het zwembad.  Als dit gewoonte wordt zijn we vastbesloten erover te klagen!  Geen idee waarom dat nare geluid nodig is.

Voor ik het weet is het half zes en tijd om huiswaarts te gaan. Daar was ik mijn haar, zodat ik het morgenochtend niet hoef te doen. Saskia wil vanavond met Kaylee eten koken hier dus ik ben alleen voor het avondeten. 

Bij Sea Pearl hebben ze het "happy hour" van mijn dromen.  Natuurlijk gaan Sara en ik hier iedere maand ook heen, maar ik zou het wel wekelijks kunnen eten.  Ik kies twee oesters, wat sushi en een heerlijke watermeloen met feta salade.  Ik zou die zo thuis maken, maar Rick houdt niet van feta, of fruitsalade of noten in zijn salade.  Al die ingredienten zitten erin en dus geniet ik ervan bij dit restaurant.

Thuis is de keuken inderdaad overgenomen door Kaylee en Saskia.  Ze hebben een heerlijk boerenkoolgerecht gemaakt wat ik ook mag proeven.  Het smaakt inderdaad zeer goed. Ik denk dat de meisjes het komend schooljaar erg leuk gaan hebben samen.

Pas na negenen belt Rick dat hij bijna in Ravenna is waar ze met een groepje op hem wachten in de "pub".  Daarom alleen al is het goed dat ik niet mee ben.  Ik zou op zijn na zo'n rit en niet meer uit willen gaan.  Soms is het goed echt te luisteren naar mijn lichaam, maar Rick ook te laten doen wat hij wil. Hij wilde eerst niet gaan om bij mij te blijven maar dat vond ik onzin.  Ik ga straks lekker in mijn eigen bed slapen wetend dat mijn man zijn idioot lange rit veilig volbracht heeft.

donderdag, juni 23, 2016

Mijn 4000ste blog! Ontmoeting met een Facebook vriendin

Het heeft vannacht naar mijn gevoel vrijwel constant gedonderd.  Cosmo was dan ook een zenuwachtig hondje en wij hebben niet best geslapen.  Gelukkig is het bij het opstaan weer droog, maar alles is nat dus geen ontbijt buiten vandaag.

De natte eekhoorntjes doen zich tegoed aan de mais op het deck en een ervan is zeer nieuwsgierig wat er bij ons binnen aan de hand is.  Flapjack, Cosmo en Pig zijn dan weer zeer geinteresseerd in hem.  Ik vermaak me prima terwijl ik mijn fruit en ei eet en sloten koffie drink.


Rick is al naar zijn werk en Saskia gaat naar Lifetime Fitness. Ik houd het bij een uur cardio op de elliptical boven.  Dan laat ik Cosmo gauw uit en maak me klaar om naar Washington te rijden.

Al een heel aantal jaren heb ik Petra als Facebook vriendin.  Zij woont in Pennsylvania en doet veel met het redden van galgo's uit Spanje.  We hebben al vaker gesproken over elkaar ontmoeten, maar daarvoor wonen we net iets te ver uit elkaar.

Toen zij op Facebook aankondigde dat ze hier in Washington haar paspoort zou komen verlengen vandaag vroeg ik of ze tijd en zin had elkaar dan eindelijk in persoon te zien.  Dat had ze en ik rijd dus voor de zoveelste keer de afgelopen maanden naar de Nederlandse ambassade.  Zo kom je er nooit, zo ben je er constant (ok, wat overdreven).

Petra ziet mij aankomen en we maken in persoon kennis.  Dan rijden we achter elkaar aan nog geen 500 meter verderop naar het Hillwood Museum.  Daar weet ik dat het cafe erg lekker is en heb er voor kwart over een gereserveerd.  We zijn een heel stuk vroeger, maar ik denk niet dat dat een probleem is.

We melden ons in het bezoekerscentrum en kopen kaartjes voor het huis, want we hebben wel tijd om dat te doen en het is zeer de moeite waard.  Maar eerst lopen we naar het cafe waar we een tafeltje nog net onder de tent krijgen, maar met mooi uitzicht op de prachtige tuinen.

We genieten van onze lunch.  Ik neem de zalm salade Nicoise, die heerlijk is.  Petra kiest voor de mozzarella en tomaat sandwich, die er ook heel lekker uitziet, maar wel heel veel brood wat ze ook niet allemaal opeet.

Precies op tijd voor de laatste rondleiding door het huis lopen we er binnen.  We zouden eigenlijk kaartjes moeten hebben die we om onverklaarbare redenen niet kregen bij de ingang.  Gelukkig maakt dat niet uit en kunnen we toch mee.
Er zijn vier docenten en wij mogen mee met Wilhelmina.  Nu vind ik dat al een erg Nederlands klinkende naam, maar dat hoeft natuurlijk niet. Haar achternaam is absoluut niet Nederlands, maar dat is de mijne ook niet. Wilhelmina heeft een Brits klinkend accent, maar echt Brits is het niet.  Ik kan mijn vinger er niet op leggen dus luister maar naar haar heel interessante rondleiding.

Dit museum is het huis van Marjorie Merriweather Post, die het in 1955 kocht en er meteen in woonde wetend dat het ooit een museum zou worden.  Marjorie was de erfgename van het Post bedrijf (nu General Foods) en tijdens haar leven de rijkste vrouw in de VS.  Ze besteedde haar kapitaal o.a. aan het verzamelen van Russische kunst en Frans meubilair en porcelein. 

Het huis is werkelijk prachtig en iedere docent heeft weer een ander verhaal.  Ik ben hier al herhaalde malen geweest en leer telkens weer nieuwe dingen.  Wilhelmina praat vooral over de geschiedenis van wat we zien wat ik zeer interessant vind. Vooral haar verhaal over de Romanovs, die aan de muur hangen, vind ik fascinerend.  Ik heb iets met de tsars en tsarina's.

We lopen door de diverse kamers en komen dan in de enorme eetkamer terecht met een zeer bijzondere tafel.  Die is helemaal van marmer en half edelstenen, zo zwaar dat de vloer ervoor verstevigd moest worden, zodat hij er niet doorheen zou zakken.

Allemaal heel mooi, maar Petra en mijn aandacht gaat naar de schilderijen.  Petra ziet er hazewindhonden op en ik meen me te herinneren dat ze door een Nederlander geschilderd zijn.  Wilhelmina beaamt dat, Dirk Langendijk was de schilder en dat spreekt ze zo op zijn Nederlands uit dat het meteen duidelijk wordt.

En ja, ze zegt het fijn te vinden ook iets uit haar vaderland te zien iedere keer.  Zij is van oorsprong Nederlands en Petra en ik zeggen dat wij dat ook zijn.  We zeggen een paar korte Nederlandse dingen tegen elkaar, want het is natuurlijk niet beleefd voor de rest van de groep om een heel gesprek aan te gaan. Wel erg toevallig is het, we hadden ook met de andere drie docenten mee kunnen gaan.

Jammer genoeg moet ik de tijd in de gaten houden, ik heb helaas (denk ik nu) om vier uur een massage.  Wilhelmina vertelt veel en graag en ik zou het allemaal willen horen, maar in de keuken zeg ik tegen Petra dat we toch maar beter de bovenverdieping zelf kunnen verkennen zodat ik op tijd terug naar huis kan.
Een heel roze badkamer!

Boven zijn natuurlijk de slaapkamers en daar is wel veel te zien, maar het gros van het verhaal hebben we beneden gehoord.  Marjorie was duidelijk dol op roze, haar slaapkamer en badkamer zijn voornamelijk in die kleur.  Het is niet alleen een mooi museum, maar je kunt je ook echt voorstellen hoe hier gewoond werd.
Een van de bijzondere dingen hier zijn de kostbare Faberge eieren, deze van Katarina de Grote

Marjorie overleed in 1973 en toen was het huis dus meteen klaar om het museum te zijn wat het nu is.  De tuinen zijn ook prachtig, maar daar hebben we vandaag geen tijd voor.  Grappig genoeg wilde Marjorie hier geen bruiloften of concerten of wat ook.  Volgens Wilhelmina had ze het allemaal vastgelegd in haar testament.  Jammer, want een bruiloft hier in de tuinen zou prachtig zijn.
Om half drie nemen Petra en ik weer afscheid.  Erg leuk haar nu eindelijk ontmoet te hebben en zoals altijd voelt het alsof we elkaar al kenden.  Zij gaat terug naar Pennsylvania en ik baan me een weg door het drukke Washington naar huis.

Gelukkig ben ik op tijd terug voor Lisa, die keurig om tien voor vier aanbelt.  Ze maakt kennis met Saskia en geeft mij dan weer een heel goede massage.  Denkelijk van het verdriet om Meike zijn mijn schouders zeer verkrampt, maar verder vindt ze dat mijn spieren goed aanvoelen.  Ik mis Meike wel erg, vooral 's avonds, maar ik denk dat het feit dat ze zo duidelijk niet verder kon helpt met haar dood een plaatsje te geven.

Rick gaat dit weekend op en neer naar Michigan rijden voor een familiebruiloft (12 uur heen morgen, 12 uur terug zondag).  Dat trek ik niet en ik heb zaterdag een rondleiding dus Saskia en ik zullen hier blijven. Vanavond stelt Rick dan voor samen te gaan eten bij Matchbox

We kennen het barpersoneel daar. Ashley maakt mijn favoriete cocktail, wodka martini met bloody Mary mix en Old Bay seasoning.  Het wordt ook weer een heerlijk maal.  We delen een tonijn tartaar en Rick neemt een salade en ik de pizza met rucola, prosciutto en vijgen.  Het smaakt prima. 

Thuis treffen we Saskia en Kaylee.  Ik denk dat Saskia's volgende collegejaar veel beter gaat zijn met Kaylee als huisgenote.  Die twee kunnen het zo goed met elkaar vinden.  En ik denk dat Kaylee een veel positievere invloed gaat zijn.
Niemand slaapt als Flapjack!

En ja, dit is blog nummer 4000! Wie had dat ooit gedacht?  Ik begon er bijna dertien jaar geleden mee om te laten zien dat je hier in de VS ook prima kunt wonen.  En zie nu, onze kinderen zijn volwassen en er is van alles voorgevallen in ons leven en nog schrijf ik erop los.  Heel hartelijk dank aan degenen, die trouw meelezen en vooral ook reacties achterlaten!


woensdag, juni 22, 2016

Zomers genieten vandaag

Rond half acht word ik wakker en denk Saskia al beneden bezig te horen. Dat is vroeg!  Als Rick niet veel later boven komt beaamt hij dat Saskia op is. Het blijkt dat ze haar wekker voor zes uur heeft gezet en al naar Lifetime Fitness is geweest! 

Nu zijn Rick en Saskia niet de stilste en hoe ik ook probeer, het lukt me niet verder te doezelen.  Ach, ook wel fijn eens dichter bij achten op te staan. Vooral omdat de onweersbuien van gisteren de lucht weer hebben "schoongewassen" en het is prachtig weer met 25 graden.


Rick vertrekt natuurlijk naar zijn werk en Saskia en ik zitten buiten.  Ik heb een flinke bak koffie en mijn fruit en ei ontbijt.  Saskia vraagt of we naar de mall kunnen gaan voor ze moet werken.  Dat vind ik wel goed, want geeft me ook nog tijd om wat te sporten daarna.

De Whole Foods hier in Fairfax blijkt strengere regels omtrent kleding te hebben dan de Whole Foods waar Saskia in Richmond werkt.  Zo mag ze geen jurken of rokken dragen, zelfs niet over de knie zoals ze de eerste dag aanhad.  Alleen lange broeken mogen en daarvan heeft Saskia er maar een.  Ook wel erg warm in de hete zomers hier!

Maar goed, het is niet anders. Ook Saskia's topjes zijn niet goed voor haar werk.  We beginnen dus bij Forever 21 en komen daar nog voor ze open gaan aan.  We zijn dan ook de eerste klanten, maar Saskia ziet al gauw dat ze het hier niet gaat vinden.

Bij PacSun heeft ze meer succes, tenminste met topjes.  Hun jeans passen haar niet goed en ook bij American Eagle geen succes.  Saskia heeft maar een lange broek dus we moeten iets vinden.  Gelukkig heeft ze bij de Gap wel succes, die broek past haar zelfs enorm goed.  Wel een stuk duurder (maar niet voor Europese begrippen) dan ik had gehoopt, maar het moet maar.

Thuis verkleedt Saskia zich in haar nieuwe kleding en vertrekt naar haar werk.  Ze sms-t niet veel later dat ze denkt dat haar leidinggevende boos is dat ze zich zondag ziek meldde.  Dat was toen we Meike net doodziek gevonden hadden en Saskia was natuurlijk helemaal ontdaan die dag.  Ik betwijfel dat de dame in kwestie haar huilend aan de kassa had gewild.  Duidelijk is dit niet Saskia's "eigen" winkel.

De elliptical roept mij weer eens.  Ik heb in de mall al wat stappen bijeen gekregen en heb eigenlijk weer eens helemaal geen zin.  Toch maak ik de 10000 stappen erop vol en dat neemt drie kwartier in beslag. Het helpt wel met hoe ik me voel en daarom heb ik toch altijd weer de zelfdiscipline.

Het is niet overdreven warm dus ik lijn Cosmo aan voor zijn wandeling.  Terwijl hij overal ruikt en snuift maak ik wat foto's van bijtjes.  Die zijn weer overal heel actief gelukkig. Zin in een lange wandeling heeft Cosmo niet en dat vind ik prima.

Vervolgens rijd ik Vienna in om medicijnen op te halen bij Rite Aid.  Nu ik hier toch ben ga ik ook even gauw naar Whole Foods om daar spullen voor het avondeten te halen.  We (of liever Rick, ik maak de salade wel) gaan weer lekker grillen.

Tijd thuis om mijn bikini aan te trekken en naar het zwembad te lopen.  Morgen is de laatste schooldag hier dus het is vandaag nog lekker rustig.  Ik vind een ligstoel onder een parasol en ga liggen lezen. Niet veel later komt Chris ook naast me zitten. 

We kletsen wat en dan gaat Chris haar zwemroutine doen.  Ik ga ook het water in, maar het is me nog steeds te koud om meer dan een snelle dompeling te doen.  Chris zegt dat het gauw went, maar ik voel mijn spieren protesteren en dat is niet goed.  Ik ga dus maar weer lekker in de warmte zitten lezen.

Tegen vijven wordt het druk met zwemteam en coaches.  Chris en ik besluiten dat het genoeg is geweest voor vandaag en gaan huiswaarts.  Dat zwembad geeft de zomers hier helemaal een vakantiegevoel.

Thuis prepareer ik de komkommersalade met zout en azijn.  Rick maakt eerst even een fietstochtje na zijn werk en grilt dan de burgers.  Zalmburgers voor mij met tomaat en basilicum, Rick heeft "gewone" burgers, ze smaken prima zo buiten.

We blijven nog een tijdje buiten zitten en kijken naar de vele vuurvliegjes na zonsondergang.  De muggen weten mij ondanks dat ik muggenspul op heb weer te vinden en jagen me naar binnen.  De wereld zou zoveel fijner zijn zonder, op vierjarige leeftijd wist ik dat al want toen "kreeg" ik malaria van een van die rotbeesten.

dinsdag, juni 21, 2016

Stormachtige middag

De zon schijnt vrolijk als we wakker worden.  Rick vertrekt naar zijn werk, Saskia ligt nog te slapen en ik neem mijn koffie mee het deck op. Het is al 28 graden om negen uur!  Als ontbijt besmeer ik een crumpet met amandelboter en geef Cosmo ook wat daarvan in zijn speeltje.


Katja zendt een berichtje dat het haar gelukt is naar haar werk te gaan vandaag. Ze is nog niet helemaal de oude, maar gelukkig een stuk beter.  Daar ben ik blij om, want ik maakte me echt zorgen om haar de afgelopen week.  Dan vind ik de afstand opeens een stuk moeilijker.

Het is zo lekker buiten en de vogels fluiten zo vrolijk dat ik mezelf er niet toe kan zetten op de elliptical te gaan sporten.  Ik besluit zo snel mogelijk op de plaats hard te lopen op het deck.  Na een uur heb ik zo mijn 10000 stappen bijeen en het gevoel goed bezig geweest te zijn, maar dan buiten.

Saskia is inmiddels ook op en samen gaan we naar Whole Foods.  Ik haal spullen voor het avondeten en Saskia doet ook wat inkopen.  Bij het afrekenen laat ik Saskia haar creditkaart gebruiken en betaal haar terug, want zij krijgt maar liefst 20% korting als medewerkster. Dat scheelt toch een slok op een borrel!
Het groente en fruit ligt hier altijd zo keurig opgestapeld, dat moet uren nemen om te doen!

Thuis pakken we de boodschappen uit en dan vertrekt Saskia naar Lifetime Fitness waar ze een zomerlidmaatschap gaat nemen.  Ze wil niet naar Anytime Fitness want daar kent ze teveel mensen. Grappig, ik vind dat juist leuk.

Er zijn nog dolmadakia (rijst en gehakt in druivenbladeren) en gyrovlees over van ons avondeten gisteren dus daar maak ik mijn lunch van.  Als "toetje" neem ik een bakje Rainier kersen, die afgeprijsd waren bij Whole Foods.  Meestal zijn ze me te duur, maar ze zijn zo lekker zoet, alsof je snoepjes eet.

Het lukt me nog om buiten te eten, maar ik zie een zeer donkere lucht aankomen en mijn telefoon zendt een "severe thunderstorm warning" waarschuwing.  Gauw wil ik nog mijn zwemkleding aan gaan doen voor een supersnelle duik in het zwembad, maar zodra ik boven ben hoor ik donder.  Niet veel later hoor ik ook de aankondiging dat het zwembad gesloten is.

Kijkend naar de radar denk ik niet dat het zwembad vanmiddag nog zal gaan lukken. want na iedere donder blijft het nog drie kwartier dicht.  De onweersbuien volgen elkaar constant op en sommigen zijn indrukwekkend.  Onze stroom blijft aan, maar veel mensen met electriciteit boven de grond raken het kwijt.
Kleurrijke radar om 15 uur

Arme Cosmo heeft ook een nare middag met al het lawaai.  De ene waarschuwing na de andere volgt op mijn telefoon.  Zware onweersbuien brengen ook overstromings- en tornadokansen.  Gelukkig blijft die laatste hier weg, maar niet ver hiervandaan wordt er wel een gesignaleerd.
video
Geen wonder dat er overstromingen zijn

Nu ik toch nergens heen kan besluit ik wat huishoudelijke taken, die Rick gewoonlijk doet, op me te nemen.  Ik voel me ondanks het onweer best goed.  Ik verschoon ons bed en doe de was en afwasmachine.  Ook help ik Saskia mee haar kamer op te ruimen, zodat de schoonmaaksters er morgen kunnen stofzuigen.

Saskia krijgt Laura en Kaylee over en ik vind het weer zo gezellig het gegiechel te horen.  Er mag dan wat meer niet op zijn plaats liggen in huis, maar er wordt weer in geleefd.  Ik "speel" intussen op Pinterest en zoek naar zwemoefeningen.

Als Rick thuiskomt is het net even droog, maar er dreigt nog een flink onweer in het westen.  Gauw maak ik de tomaat, augurk en olijfsalade en zet de krieltjes met rozemarijn en zeezout in de oven. Rick haast zich naar buiten om de kipspiesjes te grillen.  Wonder boven wonder houdt hij het droog en we smullen van een zomers maal, helaas wel binnen vanavond.

Eindelijk zijn de onweersbuien voorbij voor vandaag! Wat kan het hier toch huishouden soms, in die paar uur is er maar liefst vijf centimeter water naar beneden gekomen volgens mijn Mickey regenmetertje.  Gelukkig staat er morgen weer een zonnetje voor het weerbericht.