Ons pleintje nu:

vrijdag, december 15, 2017

Een sneeuwerige vrijdag

Vanochtend hebben Rick en ik beiden moeite met opstaan. Eindelijk dwingen we onszelf om half negen op te staan. Rick maakt zich gauw klaar voor zijn werk en ik voor de sportschool. Alweer heb ik enkel een cracker met smeerkaas als ontbijt.

Het vriest nog en is waterkoud als ik Orion uitlaat. Er zit sneeuw in de lucht, maar het is nog droog. Na Orion een knietje gegeven te hebben in zijn bench ga ik naar Anytime Fitness. Ik zie dat Saskia gisteren de van op Celsius en metrisch heeft gezet, zo grappig! Ik doe dat zelf ook weleens, maar meestal heb ik hem op Fahrenheit en mijlen.

Bij de sportschool doe ik met moeite een kwartier cardio voor ik personal training heb. Ik ben zo moe! Mijn lichaam wil gewoon niet. Gelukkig lukt het Sharon wel me een goede gewichtenroutine te laten doen, maar na afloop heb ik de energie niet om meer cardio te doen. 
Wees vriendelijk voor jezelf sms-t Rick me. Okay dan maar, dat uur of meer komt binnenkort wel weer. Ik heb een lijstje af te werken voor vandaag en dan kan ik ook best wat meer tijd gebruiken, al zou ik het liefst terug naar bed gaan.
Onderweg zie ik een paar heel leuk versierde huizen, hier met een Grinch thema, zo goed gedaan!

Als ik de oprit oprijd vallen er al een paar sneeuwvlokken. Ik laat Orion even uit maar lang wil ik niet in deze kou lopen. Het ziet ernaar uit dat het kwik niet boven het vriespunt uit gaat komen. Ik voel het erg in mijn spieren en wens mezelf even terug in lekker warm Sydney!

Van mijn lijstje maak ik een afspraak om ons tapijt in de family room en op de trap naar boven te laten reinigen. Dat is weer een en al modderpoot en een doorn in mijn oog. Via chat regel ik een afspraak met een bedrijf dat enkel natuurlijke producten gebruikt. Maandag komen ze, we zullen zien, want de vorige reiniger deed het niet goed.

Intussen is het lunchtijd en ik neem Orion mee in de van. Om warm te worden ga ik pho eten en bestel daar ook nog een jasmijnthee bij. Het smaakt me weer zeer goed en het warmt goed op. Ik ben hier al een oude bekende en eigenlijk hoefde ik niet eens te bestellen want ik neem altijd dezelfde pho.

Orion zit nog lief in zijn stoel dus ik loop ook de Michaels in. Daar hoop ik nog een verlichte "dennen"slinger te vinden voor onze trap. Die zijn helemaal uitverkocht! Het is eigenlijk net als wanneer je een badpak wil kopen in de zomer. Ze zijn hier al met Valentijnsdag bezig!
Terwijl het onder nul is!

Dan koop ik maar een paar pakjes witte lichtjes, die ik om de groene slinger, die het niet meer doet, kan winden. Verder vind ik ook niets, want de halve winkel is leeg. Bij Safeway haal ik nog wat boodschappen en dan neem ik Orion weer mee Vienna in. Hij vindt het heel leuk in de auto!

Bij Rite Aid hoop ik mijn medicijnen op te halen, maar die zijn nog niet klaar. Ik mag over een half uur terugkomen, maar intussen sneeuwt het en het verkeer is idioot druk dus dat gaat morgen worden.
Saskia is haar kamer aan het opruimen en aan het uitpakken. Zij wilde boodschappen gaan doen, maar heeft haar lijst nog niet klaar. Ik vind het prima want het sneeuwt en ik voel me niet lekker. Rick heeft al aangeboden Saskia vanavond mee naar Whole Foods te nemen.

Boven ligt het vol dozen met cadeautjes erin en alles is aan mij geadresseerd. Ik voel me wat overweldigd en besluit alles eens te gaan bekijken. Het blijken ook cadeautjes van Ricks zus, Kai en mijn zus te zijn. Verder is alles wat ik besteld had aangekomen.

Nu ik alles geinventariseerd heb moet het volgende week worden ingepakt. De cadeautjes van de familie gaan onder de kerstboom voor en de andere cadeautjes onder de echte boom, die we hopelijk morgen gaan kappen. Ik moet alleen nog een aantal "stocking stuffers" vinden.
In een van die dozen zit mijn "foute" Kersttrui van dit jaar, ik vind hem best leuk en hij zit heerlijk

De rest van de middag besteed ik met mijn foto's van Australie online te zetten. Het is toch altijd weer even nagenieten zo. Wat hebben we veel gezien en gedaan! Het staat bovenaan de meest bijzondere vakanties voor mij, samen met de Alaska cruise en Yellowstone National Park.

Als Rick thuiskomt neemt hij Saskia mee voor haar boodschappen. Dan hebben we beiden honger, maar willen niet lang ergens gaan zitten. Verschillende restaurants passeren de revue, maar een wordt het.

Bij Pazzo Pomodoro zorgt Jimmy ervoor dat we een tafeltje krijgen omdat de bar propvol zit. Anders hadden we moeten wachten, maar wij zijn VIP's, zo schrijft hij ons in het register! Het eten is weer heerlijk, al vind ik mijn zwarte pasta (door inktvis inkt) teveel aan elkaar zitten. Dit is nu al de tweede keer dus ik vertel Jimmy erover. Hij belooft de chef aan te spreken.
Best lekker, maar die klonten pasta vind ik minder

Thuis gaan de voeten omhoog en de kerstshows aan. Het Hallmark Channel heeft iedere avond films en dat is lekker weg zwijmelen. Verder is kerst hier serieus, ik probeer het ieder jaar wat minder te maken, maar de tegenwind is groot.
Nog een Grinch huis, zo grappig!

Zelfs als ik aan Rick voorstel het buffet op Oudejaarsavond minder te maken protesteert hij luid. Er komen nu eenmaal minder mensen nu onze vrienden ook geen kinderen meer thuis hebben. Ach, ik geniet er ook van natuurlijk. Ik ben allang blij dat we Oud en Nieuw vieren, want dat doen de meeste Amerikanen niet.

Voor nu is het tijd om te gaan slapen en we zien wel wat het weekend brengt. Ik wens iedereen in ieder geval een heel fijn weekend voor Kerst!

Voor de geinteresseerden:
Foto's van Melbourne staan hier
Foto's van Cairns staan hier
Foto's van Sydney staan hier

donderdag, december 14, 2017

Een winterse en Kerstachtige rondleiding

Rick en ik hebben duidelijk nog last van jet lag. Al denk ik dat ik beter heb geslapen dan Rick, want ik ben als mijn wekker om kwart voor acht gaat meteen klaarwakker. Rick zegt maar tien minuten geslapen te hebben vannacht, ik gelukkig wel wat meer want ik moet de hele dag in de kou lopen.

Toch heb ik zin in deze rondleiding. Het is altijd leuk om onze mooie stad te laten zien, maar vooral als ik net een vakantie met mooie dingen achter de rug heb. Het laat me dan weer extra beseffen hoe fijn wij wonen en dat er maar weinig andere plekken op de wereld zijn waar ik net zo graag zou wonen.

Na een snel ontbijt zet Rick me af bij de metro. Ik heb mezelf zo warm mogelijk aangekleed, handwarmers mee en mijn nieuwe FitFlop laarsjes houden mijn voeten lekker warm. Natuurlijk mis ik net de trein weer, maar de volgende komt al aanrijden, het is ijzig op het perron!


Iets meer dan een half uur later stap ik bij het Smithsonian station uit. Ik heb nog een half uur voor ik heb afgesproken en ga naar het Smithsonian kasteel. Daar koop ik een flesje water en een granola reep, want die cracker als ontbijt was gewoon niet genoeg.

Eenmaal weer bij de uitgang van het metrostation word ik weer enthousiast begroet door Michael en zijn collega waarvan ik de naam ben vergeten. Die arme mannen moeten hier de hele dag in de kou staan om te proberen dingen voor de daklozen te verkopen.

Het zijn schatten van mannen en ik vermoed dat zijzelf ook dakloos geweest zijn en dit hun onderhoud verschaft, maar ik vraag daar natuurlijk niet naar. Ik heb een aantal keren dingen van ze gekocht, maar een muts met de Amerikaanse vlag heb ik niet nodig.

Mijn gezelschap is ietwat verlaat en om mezelf niet in een ijspegel te laten veranderen ga ik in het metrostation buiten de wind wachten. Maar goed dat Y. dat doorkreeg, anders waren we elkaar straal misgelopen (hoewel Michael me vast wel naar boven had geroepen).

Y. en W. zijn met de bus uit New York gekomen voor een dagje Washington. Ik denk dat mijn rondleiding voor mensen als deze twee zeer handig is. Zo krijgen ze in een dag de hoogtepunten van de stad te zien. Als je anders een onbekende stad verkent is het moeilijk te weten wat je niet moet missen.

Gelukkig zijn ook zij gekleed op het weer want de wind maakt de gevoelstemperatuur ver onder nul. Vooral bij het Washington Monument worden we bijna weggeblazen! Er is wel wat bescherming bij het Tweede Wereldoorlog Monument en het Vietnam Veteranen Monument. Intussen "flurriet" het ook, af en toe een sneeuwvlok.

Ook de Reflecting Pool is gedeeltelijk bevroren

Bij het Vietnam Memorial staat een voor mij nieuw bord. Menselijke overblijfselen of objecten waar menselijke overblijfselen inzitten mogen niet bij het monument achtergelaten worden en zullen geen deel worden van het nieuwe museum met dingen, die bij het monument worden achtergelaten.
Een paar jaar geleden zagen wij inderdaad een urn bij het monument met iemands as erin. Kennelijk gebeurt dat zo regelmatig dat er een bord voor gemaakt moest worden. Het laat wel zien hoe belangrijk dit monument is voor de Vietnam veteranen!

In het Lincoln memorial is het even lekker warm zonder wind. Het is ongelofelijk rustig in de stad. Ook hier waar het gewoonlijk vol toeristen is zijn misschien twintig mensen aanwezig! Het maakt wel dat er makkelijk foto's zonder anderen erop gemaakt kunnen worden.

Ook bij het Koreaanse oorlogsmonument is het rustig en alles ziet er toch anders uit zonder bladeren aan de bomen. Vanwege de vorst 's nachts staan alle fonteinen uit en dat is wel jammer, die horen toch bij het geheel.
We steken over naar het Tidal Basin waar het helemaal koud is zonder enige windbescherming. Er zijn een paar mensen bij het Martin Luther King Jr. memorial en duidelijk neemt de National Park Service van de stilte gebruik om onderhoud te doen. Er wordt een nieuw hek gezet bij dit monument zodat mensen niet al fotograferend in het Tidal Basin vallen.

Bij het Franklin Delano Roosevelt memorial is het helemaal uitgestorven. Er loopt een vrijwilligster rond, die vraagt of we vragen hebben. Die hebben we niet. Dan is er een park ranger, die ik hier al vaker heb gezien, en die vertelt ons ongevraagd een en ander. Wel interessant en ik leer toch weer iets bij. Er is zoveel symboliek hier!

Als laatste monument wagen we ons aan het tochtige Jefferson Memorial. Achter een muurtje kunnen we even buiten de wind staan en dat maakt enorm verschil! De paar mensen, die hier ook zijn hebben hetzelfde idee, even schuilen voor die eindeloos koude wind, die door alles heen blaast!
Iedere keer is het weer even tegen elkaar zeggen "kom, we gaan verder" en dan net als in een koud zwembad springen. Even ademhalen, en je dan aanpassen. Gelukkig komt de zon nu af en toe tevoorschijn en dat helpt wel.

We lopen naar de achterkant van het Witte Huis waar we ook de nationale kerstboom en de 54 kleinere boompjes eromheen bewonderen. Zoals ieder jaar rijden er weer minitreintjes rond de boom. Ook Thomas de trein is weer aanwezig.
 
 

Na de nodige foto's lopen we naar de Old Ebbitt Grill waar aan weerszijden van de deuren de meer dan levensgrote notenkrakers weer staan. Alle Clyde's ketenrestaurants hebben die en het staat erg feestelijk.

Zoals altijd is het enorm druk hier, maar met mijn reservering hoeven we maar een paar minuten te wachten. We bestellen allemaal warme drankjes, hard nodig na vanochtend! Y. neemt warm water en is later verbaasd dat ze daar niet voor hoeft te betalen. In Nederland moet dat wel, wat???

Mijn koffie, die eindeloos gratis wordt bijgevuld,  is lekker en W. vindt zijn capuccino ook lekker verwarmend. Y. kiest de linzenburger als eten, W. de jalapeno burger en ik neem een bowl van de romige vissoep. Allemaal helemaal prima en veertig minuten later kleden we ons weer dik aan voor de tweede helft van de rondleiding.

Gelukkig is er tussen de gebouwen in wat minder wind en af en toe kunnen onze handschoenen zelfs uit. We bekijken het Witte Huis van voren en lopen dan Pennsylvania Avenue af. Voor de National Archives hebben Y. en ik hoge nood.

Paul is gewoonlijk mijn stop, maar zij hebben nu ook, net als de Starbucks in de stad, een code voor de wc's die je alleen krijgt als je iets koopt. Ik ga dus maar een flesje Evian kopen en dan kunnen we beiden plassen. Dit is natuurlijk om te voorkomen dat de zwervers hier naar de wc gaan, maar ik vraag me dan ook af waar die hun behoeftes kwijt kunnen.

Bij het Capitool aangekomen vertel ik daarover. Het is zonder bladeren aan de bomen stukken makkelijker, want we kunnen het hele gebouw zien. Zowel de Senaat als het Huis van Afgevaardigden zijn in sessie, te zien aan de vlaggen, die boven de vleugels waaien.

Na mijn verhaaltje lopen we naar de kerstboom van het Capitool. Die is niet permanent en stukken hoger dan die bij het Witte Huis. Leuk is dat er allemaal zelfgemaakte versieringen in hangen. Wie die gemaakt hebben weet ik niet, maar het is wel gezellig en leuk.

We nemen de nodige foto's en lopen dan Capitol Hill op. Dat is ook echt een heuvel, even klimmen! Na een foto van Y. en W.  voor het Capitool gemaakt te hebben lopen we naar de Library of Congress.

Ook hier is het rustig en we kunnen zo naar boven voor de grote leeszaal. Er staat een prachtige kerstboom in het midden van het gebouw waar we ook de nodige foto's van maken. Dat is toch wel erg leuk aan een rondleiding voor Kerst, al die versieringen! Hoewel New York veel leuker is wat dat betreft kan Washington er ook best wat van.


We bekijken Thomas Jefferson's bibliotheek en de Gutenberg bijbel. Als laatste bekijken we de "nieuwe en correcte" kaart van de Verenigde Staten van Abel Buell. Nog tijdens de Revolutionaire Oorlog gemaakt is het naar mijn mening een meesterwerk, zonder GPS of wat ook en handgetekend!

Eenmaal weer beneden geef ik Y. en W. de optie de rondleiding in het Capitool nog te doen. Ze zijn daar nog net op tijd voor. Zij willen echter liever wat andere dingen gaan bekijken voor ze de bus terug naar New York nemen.

Helemaal goed en we nemen afscheid want zij willen de wifi van de Library of Congress nog even gebruiken. Ik loop terug naar de metro en Rick sms-t dat hij mij op kan komen halen. Alleen schatte ik mijn aankomsttijd later dan die werkelijk is.

Er is geen tochtiger metrostation dan Vienna! Ik bel Rick en die heeft als aankomsttijd tien over vijf. Dat betekent twintig minuten wachten! Ik ga in een nisje staan en uit de tocht is het te doen. Het is zo koud overal! Het zal vast niet helpen dat we net uit zomers weer komen.
De zonsondergang vanuit dat ijskoude metrostation is wel erg mooi

Thuis haalt Rick Libanees eten voor ons, lekkere linzensoep, falafel en spinazie "fattayer"" voor mij. Dan ben ik eigenlijk doodmoe, maar moet van mezelf tot tenminste tien uur opblijven. Het is te makkelijk om aan de jet lag toe te geven. Ik kijk dus maar allerlei kerstshows, zo blijf ik wel wakker, hoe rozig ik me ook voel.

Dit is een verslag van een rondleiding, wie leest die ook? Reacties welkom!

woensdag, december 13, 2017

Weer in het ritme proberen te komen

Dat Rick en ik heel anders zijn blijkt vanochtend wel. Ik word met schrik om vijf voor negen wakker na elf uur geslapen te hebben. Ik was wel even wakker in het midden van de nacht, maar viel makkelijk weer in slaap. Rick daarentegen schijnt om vier uur al op te zijn gestaan.

Rick komt net terug van Starbucks met mijn ontbijt als ik beneden kom. Zijn eigen ontbijt haalde hij al toen Starbucks om vijf uur openging, waarschijnlijk het vroegst ooit. De koffie is zeer welkom en de egg bites lekker licht na alle grotere ontbijten.


Veel mensen hebben gevraagd hoe het met mijn oog gaat. Ik denk dat ik veel geluk heb gehad. Gisterochtend vond ik nog een stukje contact lens onderin mijn oog wat het scherpe gevoel verklaarde. Verder voelt en ziet het er helemaal normaal uit en ik heb zelfs weer een contactlens in. Ik moet nodig naar de oogarts voor controle maar dat heeft nu niet meer zo'n haast wat mij betreft.

Vandaag besluit ik het makkelijk te houden qua sporten want ook daar moet ik weer een beetje inkomen. Ik doe een half uur op de elliptical in gezelschap van Orion. Intussen is Saskia aan haar vlucht naar Washington begonnen. Zij heeft een vreselijk lange reis via Abu Dhabi in vergelijking met de onze,. Achteraf hadden we haar ook via de westkust moeten laten vliegen.

We pakken uit en dan is het lunchtijd. Eerst stoppen we bij de bank want dit is de laatste keer dat de schoonmaaksters komen voor Kerst. Dan krijgen ze altijd een bonus van een keer schoonmaken. Best een flink "cadeautje" maar ze hebben het verdiend en het zijn meestal dezelfde dames.

Lunch halen wij bij Potbelly. Het is ijskoud met een harde wind. De gevoelstemperatuur is ver onder nul. We halen dus lekkere warme broodjes, voor mij de mushroom melt met champignons, kaas, tomaat en augurk. Gewoonlijk neem ik er de hete pepers op, maar daar voelt mijn maag vandaag niet naar.

De schoonmaaksters zijn er intussen en als we thuiskomen maak ik me klaar om Orion aan zijn riem te doen als hij tegen ze blaft. Tot onze verbazing komt er geen kik uit hem, zelfs niet als de dames vlakbij hem komen!

Het is altijd zaak uit hun weg te blijven dus ik ga in de voorkamer zitten lezen en Rick en Orion zijn in de basement. Ik heb mijn kerstkaart voor de schoonmaaksters in het Spaans geschreven en zij bedanken mij in het Spaans, zo leuk! Hopelijk verwachten ze nu echter geen Spaanse conversaties van mij, want dat lukt me nog maar zeer matig.

De rest van de middag besteden Rick en ik aan het bewerken en online zetten van onze DSLR foto's. Ik maak een album voor het snorkelen in het Great Barrier Reef, Nieuw Zeeland en Perth. Melbourne, Cairns en Sydney volgen nog.

Saskia is inmiddels geland en wordt opgehaald door Kaylee. Dat wilden de dames per se, ze hebben elkaar ook vijf maanden niet gezien en dat was best moeilijk voor allebei. Ze hebben, zoals Saskia zegt, zo wel geleerd dat ze het ook zonder elkaar kunnen al is het niet zo leuk.

Saskia heeft geen trek en Kaylee heeft haar eigen maaltje mee. Rick en ik bestellen dus Thais van ons favoriete restaurant Bangkok Street voor ons tweeen. Ik houd het bij een Pad Thai, lekker licht. Het smaakt weer heerlijk!

Dan gaat de tv aan en zijn er heel wat Kerstthema shows te kijken. Om te beginnen een programma met een competitie wie de beste kerstverlichting heeft. Onvoorstelbaar wat mensen met hun tuinen doen, daar is de onze niets bij (ik moet vrijdag weer even aan de gang met lichtjes want we zijn nog niet klaar).
Hij is vandaag zo schattig geweest, ik krijg echt het gevoel dat hij heel blij is ons terug te hebben!

Morgen heb ik eerst nog een ijskoude rondleiding. Ik bedenk nu wat ik wil gaan dragen om warm genoeg te zijn. Laagjes lijken me het beste. Toch grappig hoe ik rondleidingen in de hitte, maar ook in de kou heb. Dat krijg je als je buiten werkt.


Voor de geinteresseerden:
Foto's van Nieuw Zeeland staan hier
Foto's van Perth staan hier
Foto's van de Great Barrier Reef staan hier

dinsdag, december 12, 2017

Dag 20 Nieuw Zeeland en Australie: De terugreis

Rick en ik hebben onze wekker voor kwart voor zeven gezet met de bedoeling om zeven uur op te staan. Katja hebben we opgedragen uiterlijk kwart over acht klaar te zijn en aan haar berichtjes te zien is zij ook al op.

Saskia vertrekt pas vanavond, maar wij nemen een van haar koffers mee, zodat we niet weer de belachelijke $320 hoeven te betalen bij Etihad. Die moet dus wel klaar zijn en is dat ook.

Als wij onze spullen in hebben gepakt wat nauwelijks tijd neemt gaan Rick en ik koffies halen. Laat het tentje aan de overkant nu van alles veganistisch hebben! En lekker ook nog, maar de meisjes willen om te beginnen niets.

Dit tentje heeft geen ijskoffies dus we lopen naar Avenue vlakbij waar ik een grote long black op ijs met melk bestel. Rick neemt lattes mee voor hem en Katja. Dan schrijft Katja dat ze de avocado bruschetta wil van het andere tentje.

Rick gaat vast koffers naar beneden brengen en ik Katja's ontbijt halen. Alleen moet ik voor die bruschetta twintig minuten wachten en die tijd heb ik niet. Saskia vraagt om een soja latte en Katja neemt dan maar de granola.

Boven neem ik nog wat spullen van Saskia mee in onze koffers zodat die van haar niet te zwaar zullen zijn. Rick gaat de auto halen en Katja en ik nemen de laatste koffers naar de lobby. Dit keer kunnen wij drieen en de bagage in de auto dus geen taxi nodig.

We nemen afscheid van Saskia en rijden met maar een beetje oponthoud naar het vliegveld. Dat duurt lang geen uur zoals ze in het hotel gaven. Maar liever te vroeg dan te laat, zo hebben we de tijd alles rustig te doen.

Rick en ik hebben business class van Sydney naar San Francisco en Katja mag met ons inchecken. Binnen de kortste keren zijn de vijf tassen ingecheckt en krijgen we een "Fast track" kaart zodat we niet in de rij hoeven voor veiligheidscontrole. Hier moeten de laptops en vloeistoffen wel apart door de scanner.

Katja vergat haar vloeistoffen uit haar rugzak te halen en die moet dan doorzocht worden. Als we alle drie er doorheen zijn lopen we door het Duty Free gedeelte. Katja heeft haar warme hoodie en jas op het bed in de hotelkamer laten liggen en Saskia zal die meenemen. Het is ijskoud in New Jersey dus Katja koopt gauw een Australische hoodie om toch iets warms te hebben straks.

 Rick en ik hebben nog geen ontbijt gehad, maar Katja en ik willen ergens gaan zitten met onze zware tassen. Rick gaat op onderzoek uit en Katja en ik vinden een cafe vlakbij de gate waar we neerstrijken en koffie bestellen. Dit gaat een lange dag worden! Rick komt met een wrap met ei, champignons en spinazie, die prima smaakt.

Ons vliegtuig wachtend om ons terug naar de VS te nemen

Katja wil daarna bij de gate gaan zitten en Rick en ik willen nog verder kijken in de winkels.  We kijken vooral even naar de Android telefoons want het moet echt binnenkort gebeuren dat ik van Windows Phone naar Android ga. Ik ben dol op mijn Windows telefoon, maar het gebrek aan apps wordt me echt te irritant. Microsoft gaat ook niet verder met telefoons dus de mijne zal al gauw een dinosaurus worden. Ik kijk nu naar de Samsung 8 of Google Pixel, ervaringen?

We hebben voor Katja Economy Plus gekocht met extra beenruimte. Zij wil graag een zalmsalade en fruitsalade van een standje voor we aan boord gaan. Dat heeft ze liever dan het vliegtuigeten en ik begrijp het volkomen.
Nog even uitzicht op Sydney

Katja mag tegelijkertijd met ons aan boord, maar heeft stoel 19C en Rick en ik 2A en 2B. Daar worden we vriendelijk begroet door Bob, onze flight attendant. Voor ons zit een stel met een eenjarig kindje. Bob helpt ze zo goed, heel aardig!
We maken onze etenskeuze van het menu, voor mij de bouillabaise, met mosselen, garnalen, St. Jabobsschelpen en witte vis, Rick neemt de lamsbout. Als voorafje krijgen we lamsterrine en salade. Het dessert bestaat uit een heerlijk kaasplankje waar ik van smul en een ijsje met van alles erop, wat Rick weer erg lekker vindt.

Er zijn ook kleine zoete hapjes en Rick probeert een paar daarvan naar Katja te smokkelen, maar dat mag niet. Volgens de flight attendant denken de andere zielen in economy dan dat zij dat ook gaan krijgen. Wat een nonsens, maar ja, zij zijn de baas.

Intussen krijgen we allerlei lekkere drankjes. Voor het eten komen ze met een rijdende bar met o.a. bloody Mary's en Mimosa's. Ik neem een bloody Mary, die erg lekker is. Rick heeft een prosecco. Alles smaakt gewoon voortreffelijk.
Na het eten raak ik in gesprek met Bob. Hij is al zo lang in de reiswereld als ik (althans ik ben er officieel in 1995 al uitgestapt, maar voel me nog steeds verbonden). Hij werkte voor Continental wat nu al zeven jaar United is, maar nog steeds is het personeel gescheiden! Bob vindt het wel prima want Continental is veel flexibeler. Wat ik niet wist is dat de vliegtuigen ook nog gescheiden zijn. Wij vliegen in Continental vliegtuigen vandaag.

De cabine is intussen nogal donker en het lijkt mij een goed idee om wat te gaan rusten. Echt slapen lukt me niet, maar ik doezel wel even weg want opeens is het twee uur later. Ik besluit dan een paar oudere Kerstfilms te gaan kijken en voor ik het weet is het tijd voor het ontbijt (want in San Francisco is het vroege ochtend als we aankomen).

Dat is lekker roerei met asperges en ham. Jammer genoeg is daarmee de luxe van business class afgelopen deze reis want als gauw landen we in San Francisco. Voor onze vlucht naar Washington staan we wel standby voor business class, maar er is teveel competitie en we krijgen het waarschijnlijk niet.

Omdat San Francisco onze eerste stop in de VS is moeten we er door de paspoortcontrole en douane. Rick en ik hebben Global Entry en kunnen zo door nadat ons paspoort is gelezen en een foto is genomen. Katja moet door de gewone rij.

Wij halen de bagage vast van de band en omdat Katja's tas daar ook bij zit lopen we met haar door de Global Entry bagage controle rij. De agent daar zegt streng dat dat eigenlijk niet mag. Hij waarschuwt dat we daarmee onze Global Entry status kunnen kwijtraken. Dat willen we natuurlijk niet riskeren. Toch wuift hij ons door.

We doen onze bagage weer op de band en dan nemen we afscheid van Katja want haar gate is de andere kant op van de onze. Wij hebben weer een 787 en Economy Plus (extra beenruimte) dit keer. We krijgen een aardige dame tussen ons in. 

Gelukkig maar, want mijn lichaam is helemaal niet blij met deze vlucht! Mijn rug is niet blij met al die uren zitten en liggen! Mijn benen doen pijn en ik moet constant naar de wc. Rick moet ik iedere keer wakker maken en de lieve dame vraagt of ik wel okay ben. Ik vertel haar van onze lange reis en we kletsen wat wat helpt met afleiding. De wifi en tv werken niet in het vliegtuig en ik heb weliswaar mijn boek, maar ben ook doodmoe en wil eigenlijk slapen.

Kennelijk lukt het me het laatste uur wel even weg te doezelen want ik schrik als de captain opeens de landing omroept. Dit vliegtuig voelde echt als een gevangenis! Ik was te moe om te lezen, hoewel ik dat toch vaak deed en vier en een half uur is toch best lang zo. Maar we zijn er, hoera!
Zonsondergang boven Dulles Airport


We kunnen zo naar de baggage claim en onze tassen komen vrijwel meteen. Rick heeft nog een korte broek aan, maar ik heb me voorbereid op koud weer gelukkig. Er is namelijk net een koufront langsgekomen en het voelt ver onder nul met harde wind.

We vinden al gauw een taxi en die brengt ons onder leiding van Rick weer veilig thuis. Daar is het heerlijk Orion en de vier katten weer te zien. Snickers en Flapjack komen ook persoonlijk gedag zeggen, de andere twee houden zich ver van Orion.

Rick haalt avondeten bij Skorpios, hun Griekse kippensoep voor mij, lekker licht en toch vullend. Rick heeft gyro's. Orion knuffelt lekker, ik heb al heel wat zoentjes gehad. Dat is wel een groot voordeel dat hij hier thuis kan blijven, we hoeven hem niet op te halen van de kennel. En wat is die hond blij vooral mij weer te zien! Zo lief!

Rick vertrekt al voor achten naar bed, maar ik wil zo snel mogelijk in een gewoon ritme komen. Overmorgen heb ik een rondleiding en dan wil ik niet een zombie zijn. Het ging in het vliegtuig niet goed maar nu voel ik me moe, maar hoop het nog een uurtje vol te houden.

Day 19 Nieuw Zeeland en Australie: Saskia's verjaardag en afscheid van Oz

Het blijft moeilijk op tijd op te staan en Rick en ik zijn al blij als we om kwart voor acht naast onze bedden staan. De meisjes antwoorden nog niet op onze Facebook berichtjes dus als we klaar zijn gaan we op het terrasje tegenover het hotel koffie drinken.


Het is vandaag Saskia's tweeentwintigste verjaardag en zij heeft een veganistisch restaurant voor het ontbijt gevonden. Het is in een andere buurt dus we vragen de auto op. Wij zijn voornamelijk in het CBD geweest, maar we hebben al gezien dat er andere gezellige buurten zijn.

Bij Shift Eatery krijgen we met gemak een tafeltje. We zijn ook al best laat. Dit menu is compleet veganistisch en ik moet toegeven dat ik moeite heb iets te vinden wat me lekker lijkt. Uiteindelijk kies ik de kaas tosti met veganistische kazen en meer.

Rick is slim en neemt een paar donuts. Dat had ik ook moeten doen. Over het algemeen vind ik altijd wel iets lekkers op een veganistisch menu, maar bij het ontbijt is er teveel nagedaan spul. Ik vind de vegan cheddar nog wel lekker, maar wat ze cashew kaas noemen doet me bijna kokhalzen. Toch lukt het me een halve boterham te eten.

Katja heeft ook moeite met haar keuze, maar eet het wel op. Gelukkig vindt Saskia het wel heel erg lekker en daar gaat het om. Dit is haar verjaardag tenslotte.

We rijden terug naar het hotel en leveren de auto af. Dan gaan we terug naar Soul Pattinson, de apotheek die Saskia's vorige recept vulde, want Saskia heeft nog een recept. Alleen kan het dit keer niet. Ze hebben de pillen niet en het recept heeft "repeats" dus het kan een tweede keer gevuld worden. Dat is om de een of andere reden een probleem.

Rick neemt dat niet zomaar aan en terwijl Saskia en ik naar een mouwloos topje voor haar zoeken bij H&M loopt hij terug naar de vriendelijke apotheker van een paar dagen geleden. Die verwijst hem naar de CBD apotheek en raadt aan te zeggen dat we het land uit gaan en dus dat tweede potje pillen niet nodig zullen hebben.

Rick sms-t mij enthousiast dat het inderdaad gelukt is. Zo hoeft Saskia niet zonder haar broodnodige medicijnen te zijn. We slagen voor het topje en de dames gaan ook nog bij Sephora kijken.

Dan lopen we naar Wild Life, de Sydney dierentuin. Rick heeft nog altijd de wens om een platypus te zien en die hebben ze hier. Verder hebben ze allerlei reptielen waaronder een gigantische krokodil. Ook de koala's zijn weer schattig al zijn ze achter glas. We mogen tussen de kangoeroes lopen, maar die zijn niet geinteresseerd in ons dit keer.
De platypus zijn veel kleiner dan ik had verwacht! Echt de helft zo klein en heel snel. Een foto nemen lukt absoluut niet en zelfs een filmpje mislukt. Enfin, we hebben er een gezien. De Tasmanian Devil daarentegen wordt wakker en komt ons van dichtbij bekijken. Ik had een heel lelijk beest verwacht, maar ze zien er best schattig uit (hoewel ze heel sterke kaken hebben en flink kunnen bijten).

Bij de cassowary, een "grond"vogel zoals de emoe en de struisvogel alleen mooier, wordt er net een praatje erover gehouden. Wij waren in cassowary gebied toen we het regenwoud dichtbij Cairns bezochten. Wij zagen er natuurlijk geen dus blij deze nu te zien. Ze zijn de dodelijkste vogels ter wereld want ze hebben twee mensen doodgeschopt. Hun binnenste teen is zo'n scherpe nagel dat die als een soort dolk werkt.

Saskia en ik vinden wel dat de verblijven heel klein zijn bij deze dierentuin. Saskia is eigenlijk tegen dierentuinen, maar omdat Rick zo graag die platypus wilde zien heeft ze zich toch geschikt. Ik vond de opvangen, die we nabij Melbourne bezochten veel leuker. Maar die platypus hebben we gezien!

Het is inmiddels ruim lunchtijd geweest. Saskia wil een acai bowl en zegt ons gewoon te gaan eten waar we willen. Dat wordt een Italiaans restaurant aan het water. Katja en ik delen een frutti di mare pizza, die heel lekker is, en Rick neemt een antipasto met allerlei vleeswaren.

Het smaakt ons allemaal heel goed, maar nu is het tijd om de birthday girl van lunch te voorzien. Gelukkig hoeven we maar een blok te lopen en daar is Maria's Healthy Shack. Saskia bestelt haar acai bowl, Katja een watermeloen en andere vruchten sap en ik iets wat "de bloated" heet, komkommer, selderij, gember en citroen. Het is heerlijk verfrissend.

Dan gaan we nog wat shoppen. Voor haar verjaardag wil Saskia graag een jurk of ander kledingstuk uitkiezen bij Gorman (waar we ook onze leuke regenjassen kochten). Ze slaagt leuk met een jumpsuit.

Op de weg terug naar het hotel gaan we eerst nog een souvenirwinkel in. Daar kopen Katja en ik nog wat dingetjes, voor mij een kerstboomversiering. Die kunnen we dit weekend er meteen inhangen. Ik denk dat ik thuis makkelijker de kerst "spirit" ga krijgen. Hier is het te ongewoon met dit zomerse weer ondanks de versieringen.


Saskia wil nog een enorme boekenwinkel in en Katja besluit terug naar het hotel te gaan. Ik vermaak me in die boekenwinkel prima en Saskia vindt er wat ze zoekt. Zij is zo klaar om terug naar de VS te gaan! Ze mist haar vriendinnen en haar katten. Australie was een gemengd succes voor haar, maar ze heeft veel geleerd.

In het hotel verkleden we ons en we hebben geregeld dat het hotel ballonnen in Saskia's kamer hing. Ook geven we haar een kaart voor haar verjaardag. Het is zeker een andere verjaardag dan anders, maar hopelijk geniet ze er desondanks van.

Ons laatste avontuur van deze vakantie is de Harbour Bridge oplopen. Je kunt hem ook beklimmen, maar dat zou voor ons vieren $800 kosten en je mag geen foto's nemen. Dat slaan we dus maar over. Het uitzicht vanaf de brug is sowieso prachtig.

We lopen aan de linkerkant naar boven, want iedereen rijdt hier niet alleen links maar loopt dat ook, Logisch als ik erover nadenk. Halverwege vinden we dat we het wel gezien hebben. We nemen de nodige foto's en lopen dan terug.





Onderaan de brug bij het Australia Hotel roepen we een Uber. Die brengt ons naar het vegetarische restaurant voor Saskia's verjaarsdiner, Yulli's. We hebben geluk en krijgen de laatste tafel!

Het eten is erg lekker, ik deel de papadum met drie sausjes met Rick en Katja en mijn "hoofdgerecht" is de haloumi kaas. Daarvan kan ik nog geen derde op, zo machtig! En ze noemen het een "medium" gerecht, niet eens een groot gerecht! De anderen hebben dumplings en die zien er ook zeer smakelijk uit.

De meisjes nemen daarna een Uber naar een restaurant met allemaal pindakaas gerechten. Daar hadden ze het in Melbourne al over dus ik ben blij dat het nog lukt. Rick en ik nemen een taxi terug naar het hotel.

Veganistisch eten is niet Ricks ding en hij heeft nog trek. Hij gaat bij het Flynn restaurant naast het hotel nog wat eten. Ik heb wel genoeg gegeten en ga naar boven om in te pakken en alvast mijn haar te wassen zodat dat morgen niet hoeft.

We kijken nog wat tv en dan gaan we onze laatste nacht in Australie in. Morgen staat ons weer een ellenlange reis te wachten, hoewel denk ik korter dan de heenreis, want de vlucht van San Francisco naar Washington is bijna twee uur korter. We hebben zo genoten, maar zijn ook weer klaar om nu kerst te gaan vieren en onze viervoeters weer te knuffelen!

maandag, december 11, 2017

Dag 18 Nieuw Zeeland en Australie: De Blue Mountains

We hebben vandaag een wekker gezet want we worden hier in Sydney telkens te laat naar onze smaak wakker. Om kwart over zeven gaat die af en met moeite staan we een kwartiertje later op. Katja schrijft dat zij ook op is en Saskia wil weer niet mee. 

Als we alle drie klaar zijn gaan we terug naar de Chrysler Bar waar we gisteren ook ontbeten. Ik bestel weer de long black met melk en dit keer de gepocheerde eieren met kerstomaatjes en ham. Grappig dat ik zoveel zalm had gisteren dat ik het bijna niet op kon. De ham moet kennelijk wel heel duur zijn want daar krijg ik twee flinterdunne plakjes van.


Het is meer dan genoeg eten en Rick en Katja smullen ook van hun keuzes. Terug in het hotel halen we Saskia op en brengen haar naar haar favoriete veganistische restaurant een kwartier rijden van het hotel. Saskia gaat vandaag verder haar eigen ding doen.

Katja, Rick en ik gaan naar de Blue Mountains, een natuurgebied waar de bewoners van Sydney in de zomerweekends heen gaan. We rijden naar Katoomba, anderhalf uur rijden vanaf de stad. Het verbaast ons hoeveel plaatsjes we onderweg zien. In de VS zijn dit soort natuurgebieden veel meer afgelegen.

In Katoomba rijden we naar het uitkijkpunt voor de Drie Zusters, drie rotsen, die zo heten door een locale legende, die zegt dat ze ooit drie zussen waren.  Het is er enorm druk en warm. We nemen foto's en je kunt allerlei natuurwandelingen maken, maar Katja voelt zich niet zo lekker dus we houden het voornamelijk bij uitkijkpunten vandaag.
 
Let niet op mijn haar, ik ben mijn pony aan het uitgroeien en dat is hoogst irritant
 
Inmiddels is het ook lunchtijd en er is een restaurant met prachtige uitzichten. Hier halen we lunch, een spinazie en ricotta rol (soort saucijzenbroodje) voor mij, Rick neemt een sausage roll en Katja een broodje. Daarbij bestellen we twee vruchtensalades, niet wetend dat die enorm zijn. We hadden genoeg gehad aan een ervan.
Bij het toeristencentrum halen we een gratis brochure met kaart van dit gebied. Er is natuurlijk enorm veel te zien, maar ja, tijd is beperkt. We rijden naar de Leura Cascades, een mooie waterval, maar een boom is omgevallen waardoor we hem niet goed kunnen zien.

Als laatste gaan we naar de Wentworth Falls. Dat is wat meer van een wandeling eerst naar beneden (nooit mijn favoriet want dat moet je altijd weer naar boven klimmen en dan speelt mijn rug op). Het is zeer de moeite waard echter. We zien een prachtige regenboog onderaan de waterval!

In mijn beste Duits vraag ik een Duits koppel of ze onze foto kunnen nemen. Ze zijn helemaal onder de indruk dat ik Duits spreek zomaar in Australie en doen het met graagte. De waterval is moeilijk te zien, maar toch een leuke foto van ons drieen. Katja maakt vervolgens ook een foto van hun tweeen.
Dan klimmen we weer naar boven en gaan terug naar Sydney. We zijn blij dat we deze excursie hebben gemaakt. Al hebben we op iedere plaats die we bezochten relatief weinig tijd gehad, ik heb toch het gevoel wat hoogtepunten gezien te hebben.

We rijden express over de Harbour Bridge om dat ook meegemaakt te hebben. We hopen er morgen overheen te lopen. Terug in het hotel voelt Saskia zich niet lekker en Rick gaat gauw wat eten voor haar kopen.
 
 
 
Wel vervelend dat we zoveel gezondheidsproblemen hebben deze vakantie. Dat is gewoonlijk niet het geval. Saskia kiest ervoor in het hotel te blijven. Wij lopen naar Circular Quay, een van de gezelligste plekken in de stad.

Eerst nemen we een lift naar boven voor prachtig uitzicht over de haven. We zien de Harbour Bridge en het Opera House op deze manier. Je krijgt er geen genoeg van! Na ettelijke foto's gaan we weer naar beneden.
 
 

Daar is Rick geinteresseerd in Buckley's Bar. We krijgen een tafeltje met perfect uitzicht en nemen een drankje en mini loempiaatjes als voorafje. Na het menu bekeken te hebben besluiten we hier ook te eten.

Katja en ik nemen de soft shell crab met Aziatische salade en Rick een pizza. Eerlijk gezegd is het allemaal maar matig. Misschien kiezen wij hier niet de juiste restaurants want behalve de eerste avond bij Ananas is het duur maar niet heel lekker.

Katja en ik nemen een taxi terug naar het hotel en Rick loopt. Het is dat mijn rug weer opspeelt, anders was ik ook gaan lopen. Saskia bestelt eten van Uber Eats en Rick wacht daar voor haar op in de lobby. Dit is onze een na laatste nacht hier, nog een dag genieten en dan naar de kou. Het sneeuwde vandaag in Vienna!

Orion met besneeuwde tuin op de achtergrond