Ons pleintje nu:

woensdag, augustus 26, 2015

Perfect weer voor een rondleiding vandaag

Rick is al vroeg op en mijn wekker gaat om kwart voor acht.  Tot mijn verbazing heb ik Rick nog niet zien douchen en neem dan zelf de badkamer maar in beslag.  Pas als ik al aangekleed en klaar ben komt Rick naar boven.  Ja, hij is verlaat en ja, hij kan me nu toch naar de metro brengen, want ik ben juist vroeger klaar, hoera!

Gauw prop ik een paar wafels en een kop koffie naar binnen en vertel Kai dat hij kan blijven liggen.  Hij had eerst lief aangeboden me naar het station te brengen.  Het is maar goed dat ik vroeg ben, want natuurlijk is er weer een vertraging op de oranje en zilver lijnen, zucht!  Dat terwijl er net in het gratis Express krantje staat dat ons verkeer het slechtst in het land is.  Op het openbaar vervoer kun je ook vaak niet rekenen, duidelijk.


Het valt vandaag allemaal mee en om tien over negen stap ik bij het Smithsonian station uit.  Het is er heel stil, al help ik toch een aantal toeristen op weg terwijl ik wacht.  Opeens zie ik een stel naar boven komen waarvan ik denk: "zou het?".  En ja, hoor, het zijn G. en E., ook weer rond Katja en Kevin's leeftijd net als maandag.

We maken kennis en ik vertel over de geschiedenis van de stad.  Zij vragen keurig of ze "jij" mogen zeggen en daar ben ik blij om, want ik ben geen "u"!  Dat vind ik altijd heerlijk van het Engels, geen formeel gedoe, iedereen is "you". 

Bij het Washington Monument kijken we of er nog kaartjes zijn om naar boven te gaan.  Het is zo'n mooie dag, het uitzicht zal schitterend zijn.  Ze krijgen nog de laatste twee kaartjes voor vier uur vanmiddag, dus na de rondleiding. 

De vlaggen bij het Washington Monument hangen net als maandag halfstok.  Ik kan nergens vinden waarvoor, al dacht ik maandag te lezen dat het voor Julian Bond is.  Vandaag zou het net zo goed kunnen zijn voor de twee journalisten, die vroeg vanochtend tijdens een live uitzending neergeknald werden in zuidwest Virginia, dichtbij waar Katja woonde.  Hun leeftijden van 24 en 27 maken dat ik het niet goed los kan laten, het hadden onze kinderen kunnen zijn.

We lopen verder langs de monumenten, die weer allemaal flinke indruk maken.  Ze zijn dan ook allemaal zo doordacht!  De symboliek vind ik nog altijd zo knap gedaan, zelfs bij de oudere monumenten.  E. stelt voor een foto van mij "aan het werk" te maken met Abraham Lincoln (ik probeerde een selfie te nemen, maar dat lukte me niet).  Hij wordt leuk!

Ook vandaag stappen we goed door en zie ik dat we voor de lunch nog tijd hebben voor de voor- en achterkant van het Witte Huis.  Beiden hebben ook een stappenteller en die krijgen we vandaag wel bij elkaar. 

Bij de Old Ebbitt Grill heeft Mark meteen weer een tafeltje voor ons in de hoofdzaal.  Tony, die mij nog steeds "honey bunny" noemt, de enige man behalve Rick waar ik dat van kan velen, komt vragen of we nu voortaan in de hoofdzaal willen zitten en dat is het geval.  Hij zal daarvan een aantekening bij mijn naam maken.  Toch wel bijzonder om mijn naam in de database van de oudste saloon en een van de populairste restaurants van Washington te hebben als vaste klant!

E. en G. bestellen beiden de fish and chips als hun maaltijd.  Daar smullen ze van, maar wat een portie!  Meestal zijn de porties in dit restaurant niet idioot groot, maar deze wel.  Ze kunnen het dan ook niet op.  Ik ben op het moment helemaal verslaafd aan het flatbread en eet dat weer met vele smaak.

Na het eten lopen we Pennsylvania Avenue af en zij zijn vooral geinteresseerd in de Onafhankelijkheidsverklaring en Constitutie te zien.  Na de rondleiding wijs ik ze dan ook naar de National Archives.  Ze zullen nog ruim de tijd hebben voor hun kaartjes voor het Washington Monument.

Zoals altijd eindigen wij in de Library of Congress.  Het verveelt gewoon nooit, dit gebouw.  Ik zie nog steed nieuwe uitspraken of bedenk weer wat een mooie quote een, die ik al ken, is.  Zo vind ik "They are never alone that are with noble thoughts" prachtig. 

In de winkel koopt E. nog de Jefferson Bible voor haar moeder en wat andere souvenirs.  Dan lopen we weer naar buiten en nemen afscheid.  Een erg leuk en enthousiast stel vond ik hen, net als het paar op maandag.  Ze doen me aan Katja en Kevin denken.  Ik wijs hen richting Archives en loop zelf naar het Capitol South metrostation.  Alweer is het pas half drie, in de zomer ben ik vaak pas na vieren klaar.

Maakt allemaal helemaal niet uit, maar opvallend is het wel.  Nu ik voor drieen in de trein stap betaal ik net iets minder voor de metro.  Ook vandaag komt Kai met van Vienna ophalen. Nog steeds weet hij niets meer over Duitsland en hij lijkt erdoor gefrustreerd.  Ik stel voor dat hij morgen gewoon in het Engels opbelt, want de tijd begint te dringen. Hij lijkt het daarmee eens te zijn.

Het is wat koel (ja, je leest het goed, het is 27 graden, maar er staat een koele wind) voor het zwembad dus ik ga op het deck zitten.  Ik heb zin weer een zentangle achtig iets te maken en neem een glas en maak allerlei door elkaar cirkels op papier.  De bedoeling is al die vormen in te vullen met verschillende patronen.  Ik ben benieuwd naar het resultaat, na een paar uur heb ik ongeveer een kwart getekend.

Laura komt eindelijk weer eens om me een massage te geven.  Ironisch genoeg voel ik me vandaag juist goed na lange tijd veel pijn.  Helaas merk ik echt dat Laura minder rigoureus masseert.  Dat vind ik moeilijk, want ik heb echt deep tissue nodig en ik ken haar natuurlijk al vele jaren dus wil haar niet "ontslaan".  Bovendien heb ik nog niemand gevonden, die het beter doet. 

Rick komt thuis met eten van Whole Foods.  Voor mij is er hun heerlijke zalm en de mannen hebben kippenborsten.  Rick maakt zoete aardappelfrietjes in de oven en we hebben er een lekkere tomaat en komkommersalade bij.  Het smaakt allemaal prima!

Morgen ga ik richting de kust naar broer en schoonzus!  Heb er zin in, al wil een gedeelte van mij ieder wakend uur mogelijk met Kai besteden.  Realiteit is echter dat hij boven in zijn kamer zit of met koptelefoon aan de computer dus dingen samen doen is er niet bij.  Ik denk dat het makkelijker zal zijn als hij eenmaal op weg is. Dan kunnen wij ook verder met ons leven.

dinsdag, augustus 25, 2015

Tandartsbezoek en meer

Dagje vrij, dus ik denk lekker uit te slapen.  Mijn brein denkt daar echter anders over.  Rick moet deze week vroeg op voor vergaderingen deze week.  Ik word wakker en dan probeer ik me op een tropisch eiland te wanen, maar alle problemen van de kinderen malen door mijn hoofd.

Rick komt nog wel even heel goed nieuws brengen, want hij heeft de beste jaarlijkse waardering in lange tijd gekregen.  Dat is natuurlijk in deze nog steeds wat wankele economie heel erg fijn.  Rick gaat dan ook blij naar zijn werk.

Nog moe van de slechte nacht sta ik op.  Het is schitterend weer, de vochtigheid verdreven na de regen van gisteravond.  Ik neem mijn wafels en koffie mee op het deck.  Het kolibrietje komt ook weer langs.  Grappig is dat nadat tijdens onze vakantie de buisjes met nectar leeg waren de bijen het kennelijk op hebben gegeven.


Voor mijn personal training wil ik nog een half uur cardio doen.  Alleen blijkt mijn horloge niet goed te werken en op de klok in de sportschool is het opeens al kwart voor tien.  Een kwartiertje cardio dan maar, want Sharon komt me om tien uur halen.

Omdat ik me niet goed voel en veel pijn heb rolt Sharon mijn rug eerst en dat helpt goed.  Ik merk echt dat ik me weer veel te druk maak om alles en mijn spieren reageren daarop.  Na het uur gewichten en rekken en strekken voel ik me wel een stuk beter.

Kai heeft intussen nog steeds niets vernomen van zijn school en de tijd tikt verder.  Ik snap niet dat hij niet een bonk zenuwen is en vreest dat hij straks te laat is.  Maar hij is volwassen en weet dat zijn vliegtickets straks enorm duur kunnen zijn.  Ik bereid me er maar op voor dat hij van de ene op de andere dag kan vertrekken.

Voor mijn lunch maak ik snel een tosti met ham en kaas en een lekkere perzik uit de boomgaard.  Dan is het tanden poetsen en naar de tandarts voor een grote schoonmaak.  Het is al een jaar geleden dat ik hier was, want in die stoel liggen is een marteling.  Ik kom er altijd met enorme nek- en hoofdpijn vandaan.

Vandaag bedacht ik me dat het fijn zou zijn om naar een boek te luisteren terwijl ik gepijnigd word.  Ik heb dus een roman van een van mijn favoriete schrijfsters op Audible gekocht en luister daarnaar op mijn telefoon.  Het helpt goed, iets om vaker te doen.  De rest van het boek kan ik tijdens mijn rit naar de kust op donderdag horen.

Nadat alle tanden en kiezen weer schoon zijn gepeuterd komt de tandarts nog even kijken.  Voor we begonnen zijn er foto's genomen en daarop is te zien dat een paar kronen los aan het gaan zijn.  Kennelijk hebben kronen niet het eeuwige leven, zelfs als je goed voor je gebit zorgt.  Deze zijn elf jaar oud en een ervan moet spoedig vervangen worden, de andere kan nog even wachten. 

Er wordt nog een mondkanker screening gedaan en gelukkig niets gevonden.  Nu moet ik de moed gaan vinden om die kroon te laten vervangen, bah!  Het hoeft niet morgen, maar toch wel voor er rotting kan ontstaan.  Ik denk erover tot oktober te wachten wanneer het allemaal wat kalmer is.

Toen ik dit weekend een paar armbanden aan wilde doen bleek er een al gebroken te zijn (was ik vergeten) en brak de andere.  We hebben een heel goede juwelier in Vienna en ik wil ze graag kunnen dragen dus breng ze erheen voor reparatie.  In de winkel verlekker ik me aan sommige van hun sieraden.  Heel moderne stukken zitten ertussen, maar ja, buiten mijn budget, natuurlijk.

Bij Rite Aid koop ik een aantal dingetjes voor een "care package" voor Saskia.  Zij vertelde gisteravond dat het niet makkelijk gaat.  Ze vindt haar appartement en huisgenote leuk, maar worstelt met haar studie.  Ik koop wat schoolspullen en hebbedingetjes en snoepjes voor Flapjack. 
Flapjack "helpt" Saskia studeren

Vroeger maakte ik "hoorns" gevuld met die dingen op de eerste schooldag en Saskia vertelde dat ze die miste.  Ik versier de envelop met stickers en zend hem dan naar Richmond.  Hopelijk vindt Saskia haar passie en dan zal het een stuk makkelijker gaan, denk ik.

Thuis kleed ik me in zwemkleding en loop naar de overkant.  Ik ben helemaal van plan het water in te gaan, maar mijn boek is zo spannend dat ik maar blijf lezen.  Tegen de tijd dat ik klaar ben is de zon achter de bomen verdwenen en het water me te koud.

Rick is intussen met Kai's auto en mijn van bezig de veiligheidsinspecties te doen.  Ik zei al tegen hem dat zijn aureooltje almaar groeit.  Dit scheelt mij natuurlijk enorm veel tijd en Kai ook.  De auto's zijn weer een jaartje goed.

Intussen kleur ik lekker op het deck, hoewel ik ondanks de Off! lek word geprikt door de muggen!  Ze bijten zelfs door mijn kleding, ook bespoten met Off!, heen!  Ik weiger naar binnen gejaagd te worden, want het is een heerlijke temperatuur.   Ik maak mijn mandala af en het helpt me te ontspannen, ik voel me de afgelopen dagen erg gespannen.

Rick heeft na de tweede veiligheidsinspectie eten gehaald bij Plaka Grill.  We smullen van hun authentieke gyro's.  Zelfs mijn Grieks-Canadese schoonzus vond hun gyro lekker en dat zegt wat.  Het is dan ook een razend populair restaurant.

Dan gaan de voeten omhoog en de tv aan.  Vanavond is het America's Got Talent avond.  Er zitten een aantal heel goede tussen, maar ook waarvan we ons afvragen hoe die naar de volgende ronde zijn gekomen.  Hopelijk vannacht een betere nacht zodat ik op en top ben voor de rondleiding morgen.

maandag, augustus 24, 2015

Maandag = een warme rondleiding

De komende paar weken heb ik nog regelmatig rondleidingen te boek staan.  Vandaag is het een volle dag en na mijn wafels en koffie zet Rick me af bij het metrostation.  Vervelend genoeg heb ik hoofdpijn en het belooft een hete dag te worden.  Hopelijk gaat het lopen helpen.

Straks is hij nog mijn enige "kind" thuis

Het is alsof er nooit problemen met de metro zijn geweest en gelukkig kom ik helemaal zonder oponthoud bij het Smithsonian station aan.  Onderweg las ik weer over de twee pandababies, die dit weekend bij de National Zoo zijn geboren.  De kans dat beiden zullen overleven is klein, hard duimen dus maar!

Het toeristenseizoen is vrijwel over en het is rustig bij het metrostation.  Ik zie nog niemand, die aan M. en T., mijn stel van vandaag, kan voldoen.  Ik wacht in de schaduw van de M metropaal.  Dan komt er een Aziatisch mannetje met $1 waterflesjes.  Ik heb mijn eigen drankje mee dus hoef er geen, maar de man maneuvreert zich gewoon zo dat hij mij uit de schaduw duwt!

Gewoonlijk zou het me niet zoveel kunnen schelen, maar het is flink warm en mijn hoofdpijn wordt zo alleen maar erger.  Zodra hij even wegloopt neem ik die schaduwplek weer in, voor zijn koelbox met drankjes.  Hij komt terug en probeert me weer te verdringen, maar ik zeg hem zonder pardon dat hij onbeschoft is en ik hier eerst stond.

Hij druipt af en inmiddels is het na half tien, maar ik zie nog steeds geen Nederlanders.  Ik loop eens naar de andere uitgang, maar ook daar zijn ze niet.  Dan besluit ik maar even te bellen.  M. neemt op en het blijkt dat ze me straal voorbij zijn gelopen.  Gelukkig niet te ver en voor het Aziatische kunstmuseum zie ik ze staan.

We maken kennis en ik heb een beetje het gevoel met Katja en Kevin op stap te gaan.  Ik schat dat M. en T. ongeveer hun leeftijd zijn en ook is zij blond en hij donker en net als Kevin lang.  We lopen naar het Washington Monument en daar willen ze wel kijken of er nog kaartjes zijn voor vandaag.  Ze scoren twee kaartjes voor zeven uur vanavond.

De vlaggen bij het Monument hangen halfstok en ik zie online dat dat is om de vorige week overleden burgerrechten activist Julian Bond te eren.  Het is altijd weer een ander gezicht met al die vlaggen halfstok.
 
 
 
M. en T. fotograferen regelmatig, maar zetten er goed de pas in.  Het is erg warm met 32 graden, maar in de schaduw en bij het Tidal Basin met een windje is het goed uit te houden.  We bekijken alle monumenten en als we terug zijn bij het Washington Monument zie ik dat we nog tijd hebben het Witte Huis aan beide kanten te bekijken voor we gaan lunchen.  De president komt vandaag terug van vakantie, geloof ik.

Mark is er vandaag niet bij de Old Ebbitt Grill en we worden prompt in het koude gedeelte gestopt.  Niet goed voor mijn spieren, maar de anderen hebben er zo te zien geen last van.  Ik bestel weer het flatbread en T. ook, M. neemt de caesar salad.

Leuk vind ik dat dit hun allereerste kennismaking met de Verenigde Staten is!  Niet alleen laat ik ze dus onze mooie stad zien, maar het zijn ook nog eens hun eerste indrukken van dit land.  Hopelijk, maar ik denk het wel, is de rondleiding een goed begin.

Na het eten lopen we via Pennsylvania Avenue en o.a. het (lelijke) FBI gebouw, het Newseum en de Canadese ambassade naar het Capitool.  Het Congres is nog op vakantie dus het is er erg rustig.  Ik kan niet wachten tot de steigers weer van de koepel komen, maar dat zal nog even duren.

Het is pas twee uur als we de Library of Congress inlopen!  Twintig minuten later heb ik ze de mooie dingen in dit gebouw laten zien en nemen we afscheid.  Zij hebben besloten de rondleiding in het Capitool te gaan doen.  Ze hebben heel wat gezien vandaag, maar duidelijk nog energie voor heel wat meer!

Het was weer een erg leuke dag en iedere keer bijzonder om "mijn" stad door "nieuwe" ogen te zien.  Vandaag vond ik het ook fijn om dit te doen, omdat ik vanochtend een beetje met mijn ziel onder mijn arm liep vanwege het vertrek van Kai.  Hij is nog niet eens vertrokken en ik voel me al zo! 

De rondleiding heeft me echter de kans gegeven mijn gedachten op een rijtje te zetten en te weten dat ik ook mijn eigen leven heb.  Het is moeilijk de kinderen te laten gaan, maar in Kai's geval weet ik dat hij dit graag wil en dan is het makkelijker, ondanks de afstand.  In mijn hoofd heb ik mezelf dus eens streng toegesproken tijdens de stukken waar we even niet kletsten.

Mijn metrotrein komt er net aan als ik het station binnenloop en Kai komt me in Vienna ophalen.  Ik vraag natuurlijk meteen of hij al antwoord op zijn email heeft, maar dat is niet het geval.  Als ik hem was had ik allang opgebeld, maar ja, ik ben nu eenmaal een echte type A persoonlijkheid en Kai heeft dat niet zo dringende van Rick.

Het was zo warm vandaag en ik heb nog steeds hoofdpijn dus ik kleed me meteen in mijn bikini en loop naar de overkant het zwembad in.  Het water voelt zo heerlijk!  Niet te koud en niet te warm en is zo ontspannend.  Ik denk wel dat dit de laatste heel hete rondleiding was dit jaar. Gek genoeg vind ik dat dan ook weer jammer, want het betekent dat de zomer bijna voorbij is.

Tussen duiken in het zwembad door klets ik met deze en gene op Facebook.  Jammer genoeg hebben beide meisjes de nodige moeilijkheden en dat weegt ook op mijn schouders.  Op de radar zie ik dat er regen op komst is, maar het duurt gelukkig tot na ik weer thuis ben voor het losbarst.

Voordat dat gebeurt klets ik bij met Christine.  Zij is altijd goed om me weer op de rails te krijgen.  Zo jammer dat ze zo ver weg wonen, maar hopelijk kunnen we in het komende jaar elkaar weer zien.  Het wordt steeds moeilijker om iedereen, waar we om geven en ver van ons woont, regelmatig te zien!

Rick komt thuis met een heerlijke kip en spinazie quiche van Pie Gourmet.  We hebben er een frisse salade bij met pittige augurken.  Pittige augurken?  Ja, je leest het goed, Rick wist zelfs niet dat ze pittig waren, maar ze zijn "buffalo style" en dat is gekruid!  Erg lekker is het wel.

Vanavond kijk ik naar de America's Next Top Model afleveringen, die ik tijdens onze vakantie heb opgenomen.  Het blijft een leuke show om naar te kijken.  Ik ben zeer benieuwd wie er dit keer gaat winnen.  Volgen anderen hier ook ANTM?

zondag, augustus 23, 2015

Perziken plukken, huwelijksverjaardag vieren en Kai aangenomen aan de Duitse universiteit

Zaterdag

Om half negen komt Berend-Jan mij en Athena wekken.  Wij en Kai zijn nog de enige luilakken van de familie en Kai gaat niet mee op onze excursie van vandaag.  Het ontbijt en de koffie staan al klaar en we eten op het deck met zijn allen.  Het is heerlijk weer!

Dan gaan we op weg naar Delaplane en Cosmo mag mee.  Dat is zo'n drie kwartier rijden en we zoeken de Hollin Farms op.  Daar gaan we perziken plukken en we zijn niet de enigen.  We parkeren de auto en dan zijn Athena en Ana Maria meteen verknocht aan de kippen, die tegenover onze auto lopen.  Ze mogen er dan ook mee knuffelen.


Berend-Jan en ik kopen beiden hun eieren, want die zijn vers van de pers, letterlijk.  Als we de doos met twaalf eieren bekijken valt op dat ze allemaal verschillende kleuren en groottes hebben. De eigenaar van de kip legde uit hoe je de kleur van de eieren kunt zien aan de poten van kippen.  Weer wat geleerd!

Het is weliswaar het einde van het perzikseizoen, maar we worden gewezen naar boompjes waar nog volop perziken aanzitten.  Inderdaad plukken we twee volle zakken met heerlijk ruikende en uitziende vruchten.  Ik maak ook nog veel foto's van vlinders op bloemen en dan gaan we weer huiswaarts.  Athena wil Cosmo mee naar huis nemen, want die slaapt op haar been.

Het bezoek van mijn broer en schoonzus komt nu tot een einde. Ik vond het zo leuk om Athena beter te leren kennen!  We halen nog met zijn allen lunch van Elevation Burger en eten die op hun terrasje op.  Hun frietjes zijn de lekkerste ooit, verse aardappel en direct gefrituurd. 

Thuis pakken de Canadezen in en we nemen afscheid.  Hopelijk zie ik ze volgende week weer en Rick heeft nu ook plannen die kant op te gaan.  We zien elkaar zo weinig dat alle gelegenheden aan moeten worden genomen.  Dit waren in ieder geval al een paar kwaliteitsdagen samen.

Alle drukte van de afgelopen week maakte echter wel dat ik doodmoe ben.  Ook mijn spieren reageren op die vermoeidheid.  We hebben net de hot tub laten maken en Rick stelt voor dat ik lekker met mijn Kindle ga "bubbelen".  Dat laat ik me geen tweede keer zeggen en het is inderdaad superontspannend.

Vanavond gaan we onze huwelijksverjaardag vieren met een sjiek etentje en daarvoor laat ik mijn nagels doen.  Helaas werkt mijn favoriete nagelstyliste Thu niet meer bij Pro Nails 3.  Ty vertelt dat ze van de ene op de andere dag vertrok.  Waarschijnlijk om meer te verdienen, denkt Ty, want zij werken maar voor een heel klein salaris.  Ik geef haar dan ook maar een dubbele fooi als ik met keurige nagels een uurtje later weer vertrek.

Bij de Dive Shop kijk ik of ik iets leuks voor Rick kan vinden voor vanavond.  Veel is er niet, maar ik koop een onderwaterpotlood en leitje.  Bij de Safeway haal ik een grappige kaart en een tasje om het allemaal in te pakken.

Dan haast ik me naar huis en we maken ons klaar voor ons avondje uit.  Stom, stom, stom genoeg krijg ik geldeodorant in mijn linkeroog.  Pijn dat het doet!  Het traant en wat ik ook doe, het helpt niet.  Ik ga dus met een rood en tranend oog uit eten.  Vanavond geen foto's van Rick en mij, want ik zie er niet uit!

Gelukkig is het in het restaurant, Marcel's, sfeervol donker, zodat het oog hopelijk niet teveel opvalt.  We beginnen met een heerlijke amuse bouche en drinken beiden rose vanavond.  Dan kunnen we kiezen voor 4,5, 6 of 7 gangen van het menu.  We gaan beiden voor vijf gangen.



Mijn keuzes zijn een lekkere witte gazpacho, een tonijn tartaar gerecht, gerookte zalm "napoleon", blauwe kaas met honing en een toetje van hazelnootmousse met perzik.  Alles is even exquisiet voorbereid.  Ook Rick smult van zijn keuzes, hij heeft twee visgerechten, twee vleesgerechten en hetzelfde dessert als ik.

Rick is blij met mijn cadeautje en van hem krijg ik de Pandora ketting met de jurken van Doornroosje, Belle en Sneeuwwitje, die we in Grand Cayman samen hebben uitgekozen.  Ik kan niet wachten hem te dragen!

De bediening is ook erg aardig.  Onze hoofdserveerder komt uit Algerije en een aantal anderen uit Marokko.  Het restaurant is Belgisch-Frans en het personeel spreekt dus duidelijk ook Frans.  Rick en ik hebben genoten en gaan tevreden huiswaarts.

Terwijl we aan het eten waren heeft Kai de post uit de bus gehaald en daarbij zat zijn acceptatie voor de School der Talen van de Universiteit van Mainz.  Rick is wild enthousiast bij dit nieuws en ik ben natuurlijk ook blij voor Kai, maar nu is het dus ook echt dat hij binnenkort vertrekt.  Daar moet ik toch even bij slikken.

Zondag

Wat moet ik moe geweest zijn!  Ik slaap de hele nacht door en word pas om half acht wakker.  Dat gebeurt vrijwel nooit!  Ik heb dan ook moeite met opstaan en pas om een uur of negen begeef ik me naar beneden.

Rick schrikt van mijn "deodorant"oog, het is inderdaad bijna helemaal dichtgezwollen.  Het doet gelukkig geen pijn meer en ik heb goede hoop dat het open zal gaan.  Met het vorderen van de dag ziet het er inderdaad steeds beter uit.

Rick pocheert een aantal van de eieren, die we gisteren kochten, en die hebben zoveel meer smaak dan de eieren, die we uit de supermarkt krijgen!  Jammer dat we geen kippenboerderijen dichtbij hebben. 

Voor het eerst in lange tijd hebben we helemaal niets op het programma staan vandaag.  Rick gaat rond het huis bezig zijn en ik doe een uur op de elliptical.  Intussen vindt Kai uit dat hij voor 9 september in persoon moet registeren in Duitsland. 

Nu moet hij misschien de komende week al weg om dingen te regelen.  Dat valt me even rauw op het dak, want het plan was dat ik mee zou gaan om hem te helpen.  Dat gaat nu niet lukken, want ik heb allerlei rondleidingen.  Kai weet niet of het zin heeft om nog terug te komen voor zijn klassen beginnen.

Maar ja, het is niet anders en ik zal maar proberen "met de stompen mee te gaan", zoals we hier zeggen.  Wie weet kan ik eind september nog wel daarheen en zien hoe hij woont of dat we samen een andere stad gaan bezoeken.  Nog maar even genieten van de dagen dat Kai hier nog is.

Voor mijn lunch maak ik een paar lekkere pindakaas met sambal boterhammen.  Daar kan ik soms echt heel veel zin in hebben!  Als "toetje" eet ik er een lekkere perzik bij, helemaal goed.

Dan loop ik naar het zwembad, denkend daar even te blijven.  Dat "even" wordt echter tot vijf uur, want Lorraine, Chris en Mary Ellen zijn er ook.  Jammer dat het zwembad over twee weken alweer dichtgaat, maar gelukkig heb ik er deze zomer veel vaker gebruik van kunnen maken dan vorig jaar.

We hebben geen van allen puf om te koken of ergens heen te gaan voor het avondeten.  We bestellen Thais van Tara Thai en dat wordt keurig bezorgd.  We eten het lekker buiten op met de insektenconcerten op de achtergrond.  Onvoorstelbaar hoe luid die zijn (filmpje)!

Foto's van gisteren staan hier


vrijdag, augustus 21, 2015

De National Zoo met de familie

Om een uur of acht zijn Rick en ik en Berend-Jan en Ana Maria op.  Kai en Athena liggen nog lang op een oor.  Rick vertrekt naar zijn werk en wij eten ontbijt.  We kletsen zoveel dat het voor ik het weet al kwart voor tien is!

Gauw haast ik me naar boven voor een uur interval op de elliptical.  Berend-Jan en Ana Maria gaan een stuk lopen door de buurt.  Tegen de tijd dat ik klaar ben zijn zij terug en is Athena ook op.  We maken ons klaar om naar de dierentuin te gaan.


We besluiten de metro te nemen, want in de zomer is er altijd te weinig parkeergelegenheid.  De metro heeft echter zijn eigen problemen.  Zo is er natuurlijk weer eens vertraging op de oranje lijn.  Eindelijk vertrekken we dan eens!

In het Farragut West station komen we weer stil te staan.  We moeten in Metro Center overstappen op de rode lijn, maar er is een rode lijn station, Farragut North, praktisch aan de overkant.  Berend-Jan stelt voor daarheen te lopen.  Prima plan!

Langs allerlei heerlijk ruikende food trucks lopen we door een parkje naar de ingang van Farragut North.  Het kost iets meer, maar tijd is ook geld vinden we.  De trein naar Woodley Park komt vrijwel meteen en als we er uitstappen hebben we allemaal zin in lunch.

Aan de overkant is er een Noodles & Company en de Lebanese Taverna.  De keuze van de Grieks-Canadezen valt op het Libanese restaurant.  Daar krijgen we een tafeltje op hun terrasje en genieten van hummus, linzensoep, watermeloen en feta salade, pita's met knoflookpasta en meer.

Het is heerlijk weer, zo'n dertig graden met lage luchtvochtigheid.  Ik zou hier wel uren kunnen zitten.  Maar ons doel is toch de dierentuin en we lopen zo'n vijfhonderd meter naar de ingang van de dierentuin.  Daar loop je hier in Washington zomaar binnen, want er is geen toegangsprijs.

We zien als eerste onder anderen de rivierotters, die heel speels zijn.  We lopen door naar de panda's maar daar wacht ons de eerste teleurstelling.  Omdat de vrouwtjespanda waarschijnlijk zwanger is is het pandahuis gesloten en ze zijn niet buiten.

Ook het olifanten- en giraffenhuis is gesloten.  Vreemd, want de zomer is de drukste tijd qua bezoekers.  Zogenaamd zouden de dieren buiten zijn, maar dat is niet het geval.  We lopen dus maar verder het kleine zoogdierenhuis in.

Hier zien we allerlei leuke en actieve dieren en blijven er een tijdje.  Athena vindt het duidelijk allemaal erg leuk en daar gaat het om.  Ik vind het zo leuk om haar beter te leren kennen!  Blij dat ik volgende week nog een paar nachten naar Ocean City ga om met hen te besteden.

Ook de gorilla's krijgen we nauwelijks te zien, want die zijn buiten, maar hun tuin is voor ons afgesloten om de een of andere reden.  Gelukkig zien we een heel aantal reptielen in het reptielenhuis en, weliswaar slapende, leeuwen en tijgers.


In het reptielenhuis zien we verschillende leguanen waaronder de blauwe leguaan uit Grand Cayman

Via de zeehonden en zeeleeuwen lopen we terug naar de uitgang.  We lopen de heuvel af naar het metrostation en rennen om de trein, die net aankomt, te halen.  Bij Metro Center stappen we over en alweer komt de oranje trein net aan. 

Daardoor duurt het maar veertig minuten om weer in Vienna aan te komen, versus de anderhalf uur naar de stad vanochtend!  Thuis is Rick er ook vrijwel meteen en we ontspannen met een biertje (de mannen) en Aperol spritz (Ana Maria en ik) op het deck tot het tijd is voor het avondeten.
Athena en Berend-Jan spelen eindelijk eens met ons schaakspel dat we al vele jaren hebben

We hebben een reservering bij Pazzo Pomodoro en worden daar als oude bekenden (wat we ook zijn) begroet.  De eigenaar Jimmy komt gezellig kletsen en is blij dat we familie mee naar zijn restaurant hebben genomen. 

Eerst smullen we van hun prosciutto en verschillende kazen bord met zijn allen.  Berend-Jan, Athena en Rick nemen pizza, ik weer mijn favoriete zwarte pasta met garnalen en zongedroogde tomaat en Kai en Ana Maria andere pastagerechten.  Het blijft heerlijk!

Als toetje kiest Athena panna cotta, Kai cannelloni en Ana Maria en ik delen de baci di Sofia, Sofia (Loren) kusjes.  Dat zijn pure chocolade bakjes met zabaione en een framboos erop.  Berend-Jan bestelt ook grappa, die we allemaal proeven.  Rick en Berend-Jan genieten ook van een bakje gelato ieder.

Als we weer op de parkeerplaats lopen zegt Rick dat het internationale ruimtestation over vijf minuten weer over zal vliegen.  We blijven er op wachten en de Canadezen zijn er ook van onder de indruk.  Het is ook echt wel cool om te zien.

Thuis kijken we op Athena's verzoek Family Feud en dan gaat langzaam iedereen naar bed, behalve ik.  Ik wil ten eerste dit blog afschrijven, maar ook heel even gewoon tijd voor mezelf hebben.  Ik dacht altijd dat ik heel extravert was, maar ik merk dat ik op een gegeven moment echt alleen moet zijn.

Foto's van vandaag staan hier.

donderdag, augustus 20, 2015

27 Jaar getrouwd en American History Museum met de familie

Het is maar een sombere grijze boel als we opstaan.  Het keukenlicht moet zelfs aan, maar het is wonder boven wonder droog en ook warm.  Alleen Ana Maria en Rick zijn al beneden (of boven sinds Ana Maria  beneden sliep). Berend Jan heeft een conference call tot half tien en Athena ligt nog te slapen net als Kai.


Rick en ik vieren vandaag onze zevenentwintigste huwelijksdag.  We wensen elkaar een "happy anniversary", maar Rick moet naar zijn werk en de familie is dus hier. We gaan het zaterdagavond met een sjiek etentje echt vieren.
Rick gaf me dit mooie boeket
Zevenentwintig jaar geleden

Ana Maria zegt nog geen trek in ontbijt te hebben dus ik maak een paar gepocheerde eieren met spinazie en Parmezaanse kaas voor mezelf.  Natuurlijk heb ik er een grote kop koffie in een van mijn Blond Amsterdam mokken bij.  Ana Maria vindt dat ontbijt wel erg lekker en gaat het voor zichzelf maken nadat ze in onze buurt hardgelopen heeft.

Mijn sporten doe ik vandaag bij Anytime Fitness.  Eerst cardio om stappen bijeen te halen en dan komt Sharon me halen voor een uur personal training.  We houden de gewichten laag, maar dat betekent niet dat ik niet toch flink bezweet ben na afloop!  Hoe Sharon het doet weet ik niet, maar ik heb altijd weer het idee goed bezig te zijn geweest.

Op weg naar huis stop ik nog even bij Bird Watchers.  Onze maiskolven voor de eekhoorns zijn op dus ik koop daar een nieuwe zak van.  Ik ben al bekend bij deze winkel en de kassajuffrouw vraagt zelfs hoe mijn vakantie was.

Thuis maken we ons allemaal gauw klaar om naar de stad te gaan.  Berend Jan rijdt naar de metro waar we gelukkig meteen een parkeerplaats vinden.  We kopen Smartrip kaarten voor de Canadezen.  Dat duurt even, want je kunt maar een Smartrip tegelijk kopen.

Als we de roltrap afgaan zien we de trein net vertrekken!  Gelukkig komt de volgende al aan en hoeven we maar tien minuten te wachten voor we richting Washington gaan.  Vanochtend heb ik Mark gebeld en een reservering voor ons allen bij de Old Ebbitt Grill gemaakt.  Ik vind het leuk mijn familie te laten zien waar ik zo vaak lunch.

Mark begroet ons heel enthousiast en ik stel mijn broer, schoonzus en nichtje aan hem voor.  Hij zegt dat ze hier heel blij met mij zijn.  Dat is leuk om te horen.  Hij heeft ook een mooie tafel in het oudste gedeelte van het restaurant voor ons.
Gezellig samen lunchen na elkaar (behalve mijn broer) vier jaar niet te hebben gezien
 
Gelukkig is ook mijn familie zeer tevreden over het eten hier.  Athena neemt het restaurant week menu met drie gangen.  Ze zegt dat het haar lekkerste maal in lange tijd was en zo zag het er ook uit.  Ana Maria neemt de calamari waar ik ook wat van proef en ook die is prima. 

Berend Jan heeft een klassiek Washingtonian gerecht, de half smokes.  Dat zijn een soort hot dogs, maar specifiek bereid zoals je alleen in onze hoofdstad kunt krijgen.  Ik bestel de steak tartare en die is ook heerlijk!
Athena herinnert zich het Witte Huis niet en als je in de hoofdstad van de VS bent moet je dat natuurlijk gezien hebben.  Na het eten lopen we dus eerst naar de voorkant waar ik een en ander vertel over de geschiedenis van het huis en wat anecdotes.  Dingen, die mijn broer zelfs niet wist na hier toch jaren te hebben gewoond (eerlijkheidshalve wist ik ze ook niet voor ik me in ging lezen om te gidsen).

De achterkant van het Witte Huis is snel bekeken en we bedenken wat we nu willen doen. Het is nog steeds droog, maar dreigende luchten en hoge luchtvochtigheid jagen ons een museum in.  We kiezen het American History Museum.  Daar bekijken we de Star Spangled Banner en het poppenhuis eerst.

Dan gaan we naar "American Stories", daar zien we onder anderen Kermit de Kikker en de rode schoentjes van de Tovenaar van Oz.  Ook staat de stoel van Archie Bunker er nog steeds, maar ik vraag me nu af hoeveel mensen "All in the Family" nog kennen.


Volgende stop zijn de jurken van de presidentsvrouwen, altijd mijn favoriet hier.  Daarna kijken we wat rond in de nieuwe vleugel met uitvindingen e.d.  Als laatste gaan we naar de keuken van Julia Child.  Zij was de voorloper van de huidige kookshows.

Athena wil nog naar de winkel en astronauten ijs kopen.  Dat is vriesgedroogd ijs en smaakt inderdaad erg lekker.  Ik heb het al jaren niet geproefd, maar het stukje dat ik van Athena krijg herinnert me eraan dat dit echt smaakt als ijs, maar dan hard en niet koud.

We lopen terug naar de metro, want Berend Jan moet voor zessen thuis zijn voor nog een conference call. De terugrit verloopt vlot en B.J. is op tijd terug voor zijn werk.  Ana Maria en ik gaan naar Whole Foods om avondeten te kopen.

De radar ziet er angstig uit en we nemen grote paraplu's mee voor het geval het zal gaan regenen.  Als we klaar zijn is het nog droog, maar de lucht in het westen ziet er paars uit!  Het rommelt ook vervaarlijk.

We halen het droog naar huis en Rick besluit de barbecue toch al aan te steken.  Dat is een goede beslissing, want zoals gewoonlijk gaat het zware weer om ons heen.  Het regent wel wat, maar niet genoeg om niet te grillen.

Wel worden we beloond met een prachtige regenboog!  Die duurt ook nog eens meer dan een half uur.  Ik probeer hem zo goed mogelijk te fotograferen, want het maandthema is "Regenboogkleuren". 

Kai en ik dekken de tafel in onze eetkamer waar we maar weinig zitten.  Eigenlijk zouden we die veel meer moeten gebruiken.  We genieten van de kipspiezen, gegrilde maiskolven, komkommersalade en olijfbrood.  Het gesprek verloopt ook zo goed dat het al negen uur is voor we opstaan!

Het is heel gezellig ze hier weer te hebben!  Ik leer mijn nichtje ook weer een stuk beter kennen en het is een heel leuk kind!  Morgen hebben we weer grote plannen dus het is zaak op tijd onze bedden op te zoeken.

woensdag, augustus 19, 2015

Een leuke rondleiding en mijn broer, schoonzus en nichtje hier

Kwart voor acht komt weer voor ik het weet.  Mijn eerste gang is naar de basement om te zien of er nog kevertjes zijn.  Gelukkig zijn er maar een paar (ik weet het, die worden binnen de kortste keren weer een plaag, maar voor nu valt het mee).  In de kamer waar mijn broer en schoonzus zullen slapen zie ik er geen meer.

Na een paar wafels geroosterd te hebben en een flinke kop koffie achterover te hebben geslagen zet Rick me af bij het metrostation.  Zonder problemen stap ik een half uurtje later weer uit midden op de Mall. Michael is er ook en belooft bij de andere uitgang te gaan kijken als mijn gezelschap weer niet komt.

Dit gratis krantje houdt me altijd bezig op weg naar de stad
 
Gelukkig is dat niet nodig.  Ik zie al gauw A. en haar vrouw S. aan komen lopen.  Met A. heb ik op het Alles Amerika forum al regelmatig gecorrespondeerd dus erg leuk haar ook in persoon te ontmoeten.

Het is vandaag vochtig, maar niet zo heet als maandag gelukkig.  Na over de geschiedenis van de stad te hebben verteld lopen we naar het Washington Monument.  De bewolkte lucht maakt voor mooie HDR foto's.


We lopen langs het Tweede Wereldoorlog Monument en het Vietnam Veteranen Monument, beiden maken indruk en er worden vele foto's genomen.  Ook het Lincoln Memorial is altijd weer populair.  Maar mijn favoriet blijft het Koreaanse oorlogsmonument.  De gezichtsuitdrukkingen op die beelden zijn zo realistisch.


 

Dan steken we over naar het Tidal Basin.  Bij het Martin Luther King Jr. Memorial is het heel rustig en zo ook bij het Franklin Roosevelt Memorial.  Als laatste bezoeken we Thomas Jefferson's Memorial.  Daar tocht het altijd flink en dat is op een warme dag als vandaag heerlijk.

Na al dit lopen hebben we trek gekregen en we lopen snel naar de Old Ebbitt Grill.  Daar heeft Mark al een tafel voor ons open.  S. en ik bestellen de flatbread en A. hummus met groentes en pita.  Het smaakt allemaal prima en is altijd weer fijn om even te kunnen zitten.

We zetten onze tocht voort en bekijken het Witte Huis van voren en achteren.  Langs Pennsylvania Avenue lopen we richting Capitool.  Bij het Newseum lezen we wat van de vijftig voorpagina's, die er uit iedere staat hangen en iedere dag ververst worden.  Als laatste is er altijd een Canadese krant, want het Newseum ligt naast de Canadese ambassade.



Capitol Hill is altijd weer even klimmen na alle kilometers, maar we halen het naar de top.  Als laatste bezoeken we zoals altijd de Library of Congress.  Het gebouw maakt zoals altijd weer indruk.
Those people have a great view of the city!

Intussen hebben A. en S. besloten na de Library of Congress de rondleiding in het Capitool te gaan doen.  Ze hebben ook een reservering voor morgenmiddag, maar dit komt beter uit.  Ik denk (hoop) dat ze snel mee zullen kunnen zelfs zonder reservering.

Wij nemen dus afscheid voor zij de tunnel naar het Capitool ingaan.  Mijn broer heeft ge-sms-t dat zij inmiddels bij ons thuis zijn aangekomen dus ik loop gauw naar de metro.  Rick komt me ophalen van Vienna en het is zo fijn de familie weer te zien!  Ik heb mijn schoonzusje en nichtje alweer vier jaar niet gezien!

Berend-Jan stelt voor naar het zwembad te gaan.  Dat lijkt mij ook heerlijk na de plakkerige dag in de stad. We kleden ons allemaal in badkleding en lopen naar de overkant.  Daar is het lekker rustig en we genieten van een duik in het koele water.   Het is ook leuk Athena hier te hebben, zij was maar tien toen we haar voor het laatst zagen!

Voor het avondeten bestellen we naar Athena's wens Indiaas eten.  Gelukkig blijven de beloofde onweersbuien om ons heen trekken.  Het smaakt allemaal prima en we hebben meer dan genoeg gespreksstof. 

We zijn allemaal moe.  Zij hebben de hele dag gereden en ik natuurlijk de hele dag gelopen.  We hangen lekker op de banken en een voor een gaan we naar boven of in het geval van Berend Jan en Ana Maria beneden.  Zij hebben besloten ondanks de beestjes in onze logeerkamer te slapen.