Ons pleintje nu:

maandag, januari 16, 2017

Dr. Martin Luther King Jr. Day

Sinds vorig jaar heeft Rick vrij op Dr. Martin Luther King Jr.'s Day.  Op deze dag rond zijn verjaardag (hij zou 88 zijn geworden dit jaar) wordt de burgerrechtenleider herdacht.  Dit jaar des te belangrijker vanwege de raciale haatmisdaden die na de verkiezing van Trump ernstig omhoog zijn gegaan.

We hoeven ons dus niet te haasten en staan rond half negen op.  Na de honden uitgelaten te hebben maken we ontbijt.  Ik heb Egg Beaters met geraspte Parmezaanse kaas en tomaat op mijn "menu" staan.  Maar waar zijn de tomaten, die Rick zich toch zeker herinnert gisteren in de tas te hebben gedaan.  Waar we ook kijken, ze zijn er niet.  Dan maar ontbijt zonder, smaakt ook lekker.

Rick gaat zijn haar laten knippen en boodschappen doen terwijl ik naar de sportschool ga.  Daar doe ik eerst wat cardio en dan komt Sharon me halen.  Ik heb mijn Simply Fit board weer mee en we doen er allerlei gewichtenoefeningen op.   Dan nog wat cardio en ik heb het sporten weer gehad voor vandaag.


Als ik thuiskom is Rick er met de honden op uit.  Heerlijk, even die taak op zijn schouders te weten, zo'n puppy is toch wel vermoeiend!  Ik merk ook dat ik niet meer ben wie ik tien jaar geleden was of misschien is het door de winter en mijn daardoor toch altijd verminderde energie.

Na een lekker warme douche kom ik opgefrist weer beneden en zijn Rick en de honden er ook weer.  We ontspannen even en dan gaat Rick zijn lunch halen en komt Lia om met mij te gaan lunchen.  Wij waren beiden vergeten dat de mannen vrij zouden zijn, dus die moeten voor hun eigen lunch zorgen.

Lia en haar man gaan helaas in juli ook alweer terug naar Nederland en moeten dan een tijdje in een hotel hier voor ze vertrekken.  Lia wil graag het Mosaic District beter leren kennen waar het Hyatt House is waar wij drie maanden woonden.

Daar is natuurlijk een enorme keuze aan restaurants en we kiezen na wat wikken en wegen Sisters Thai.  Dat is duidelijk zeer populair! Gelukkig kunnen we nog een tafeltje krijgen.  De atmosfeer hier is ook zo leuk met wanden vol boeken en snuisterijen.

Lia en ik bestellen beiden soep, zij de Tom Yum, die wat pittig is en ik de wonton soep.  Erg lekker vinden we ze.  Dan hebben we ook een salade, Lia met verschillende groentes en garnalen en ik de papayasalade met garnalen. 

De mijne is echter zo zuur dat ik na een aantal happen maagpijn krijg.  Ik kan hem dan ook niet helemaal op. Dat is natuurlijk wel jammer.  Ik heb het bij andere restaurants lekkerder gehad. Met de soep heb ik toch meer dan genoeg gegeten.

Na het eten lopen we nog even door het Mosaic District om Lia te laten zien wat er zoal is.  Het is dat wonen in een hotelkamer gewoon niet fijn was, maar anders hadden we het hier prima toen we hier woonden.

Lia en ik willen binnenkort weer afspreken want het is gewoon gezellig zo samen te lunchen of iets anders te ondernemen.  We missen allebei Anja met wie we de afgelopen jaren zoveel ondernamen. 

Het is hier wel altijd weer een komen en gaan van contacten.  Zelfs mijn langste vriendin hier, Claudia, wil over anderhalf jaar wegverhuizen naar Florida.  Het is dan ook telkens zaak weer nieuwe contacten te leggen.

Rick en ik ontspannen een paar uur voor we naar de bioscoop willen.  We hadden echter eerder kaartjes moeten kopen voor Hidden Figures en komen nu in de eerste rij te zitten.  Gelukkig zijn de zalen tegenwoordig groot genoeg dat die ver genoeg van het scherm is dat je geen nekpijn krijgt.
Het is werkelijk een van de beste films die ik in lange tijd heb gezien.  Wat een verhaal en nog waar gebeurd ook!  Ik ben teleurgesteld als hij afgelopen is want ik had de levens van die drie dames nog wel verder willen volgen.  Morgen ga ik er meer over lezen, want alle drie zijn bekende NASA medewerksters geweest (de hoofdpersoon leeft nog en is 97!).  Ga hem kijken, mensen, ik dring erop aan!

Het is half zeven als we de zaal uitlopen en we besluiten in de mall een hapje te gaan eten.  Bij Seasons 52 vinden we een paar stoelen aan de bar.  Ik bestel een kop soep met boerenkool en chorizo en een kreeft flatbread.  Rick heeft chili en een kip flatbread.  We smullen ervan!

Thuis merk ik op dat de linkerkant van Cosmo's snuit helemaal opgezwollen is.  Hij lijkt er niet veel last van te hebben want eet gewoon.  Morgen duidelijk tijd voor de dierenarts.  Het is of een infectie of een of andere beet, maar ik denk het eerste.

Rick vertrekt naar Pennsylvania voor vannacht dus hij neemt afscheid.  Ik ben toch een bezorgde hondenmoeder en plaats een foto van Cosmo met vraag op een Australian Shepherd Facebook groep.
Andere Aussie eigenaren raden aan hem Benadryl, een antihistamine, te geven. 

Die heb ik niet in huis, maar gelukkig de buren wel.  Wat zou ik zonder hen moeten?  Sommige hondeneigenaren vinden ook dat ik vanavond nog naar de dierenarts moet, maar ik kan niet in het donker rijden en Cosmo lijkt er verder niet veel last van te hebben. 

Duimen jullie dat het overnacht niet veel erger wordt?  Dan zou ik me zo enorm schuldig voelen, maar een Uber of taxi is met een hond geen optie en een dierenambulance kennen ze hier niet.  Ik hoop dat de Benadryl helpt.  Wordt vervolgd...

zaterdag, januari 14, 2017

Een rustig weekend met zijn tweeen

Zaterdag

Die lieve Orion heeft de hele nacht doorgeslapen en als ik om negen uur opsta rekt hij zich ook lekker uit.  Ik vind het wel goed van een puppy om zo lang uit te slapen!  Ik laat hem dan ook gauw naar buiten en dan plast hij meteen heel lang.  Hij is dus duidelijk helemaal zindelijk (al een tijdje, hoor).

Rick komt niet veel later naar boven met Cosmo.  Hij klinkt gelukkig een stuk beter.  Na Cosmo ook uitgelaten te hebben rijden we naar Starbucks voor ons ontbijt.  Hier hebben ze iets nieuws, egg bites.  Twee mini omeletjes, ik bestel die met eiwit en geroosterde paprika en vind ze erg lekker.  Met de venti Americano is het een prima begin van de dag.

We zijn vandaag wat langzaam dus het is al na half elf als ik naar boven ga om mijn uur interval op de elliptical te doen.  Mijn zus belt net en we kletsen dat hele uur en langer.  Zij loopt intussen met haar hond, maar bij ons regent het en is maar net boven het vriespunt dus buiten zijn trekt me absoluut niet.

Rick neemt de honden wel mee naar buiten en ruimt de kerstspullen, die ik donderdag in de garage legde, op.  Nu is de rest weer nat dus dit weekend wordt er niet meer opgeruimd en volgend weekend ook niet want dan zijn we er niet. Die overgebleven lichtjes en sneeuwpoppen vind ik nog wel gezellig en zijn ook niet zo kerstachtig.

Opeens ziet Rick dat we een dode eekhoorn in de achtertuin hebben.  Dat hebben onze huisdieren in ieder geval niet op hun geweten, want die tuin is een modderbad en daar laat ik ze niet in. Hopelijk is het diertje van ouderdom gestorven maar Rick is toch maar heel voorzichtig met opruimen voor het geval het een ziekte was.

Inmiddels is het alweer bij enen en Rick wil graag bij een nieuw Libanees restaurant eten, Farooj Beik.  Daar worden we heel vriendelijk ontvangen door de eigenaar.  Hun soep is linzensoep en die bestel ik, heerlijk!  Rick neemt de kip shawarma met allerlei lekkers eromheen, het ziet er zo goed uit dat ik die volgende keer ook wil nemen.

Na afloop halen we wat boodschappen bij Giant.  Dat is van Ahold en ik vind het altijd zo vreemd dat ze toch geen Nederlandse Goudse kaas hebben!  De kaas die ze hebben is best lekker en smaakt wel authentiek maar komt uit Wisconsin.  Bij Wegmans en Whole Foods hebben ze wel gewoon Uniekaas en andere Nederlandse merken.

We besluiten later vanmiddag naar de bioscoop te gaan en besteden de tussenliggende uren aan het wandelen met de honden en het plannen van onze excursies tijdens de cruise volgend weekend. Het gaat erg leuk worden, hopelijk is Rick dan weer beter (hij is zeker aan de beterende hand) en krijgt die verkoudheid mij niet alsnog te pakken. 

Na nog een laatste wandeling met de honden rijden we naar het Mosaic District.  Het plenst intussen weer een heel koude regen.  Gelukkig is de voorspelde ijzel echter geen bewaarheid geworden.  Het is druk, maar we vinden een goede parkeerplaats.
Bij het Angelika Theater zien we dat de zaal voor La La Land bijna vol zit.  We moeten dus vrij dicht op het scherm zitten, maar dat geeft niet.  Ook voor de versnaperingen staat er een lange rij, maar we halen het nog voor de voorfilms beginnen.

Sommigen daarvan vinden wij zeker de moeite waard.  La La Land is toch anders dan ik had gedacht.  Ik las al van een van Ricks tantes dat zij het einde vreselijk vond.  Ik weet niet wat ik ervan denk, aan de ene kant niet wat ik zou willen, aan de andere kant logisch.  Rick en ik zijn het erover eens dat het een heel leuke film is, zeker de moeite waard.
Het is half acht en tijd om te proberen stoelen aan de bar bij Matchbox te vinden voor ons avondeten.  Dat lukt ondanks hoe vol het is vrij snel.  We bestellen drankjes en ons gewoonlijke voorafje met mini burgertje, mini krabcakeje en St. Jacobsschelp.

En dan horen we een klap en valt de elektriciteit uit. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt in een restaurant.  Het blijkt dat de bioscoop ook donker is en verder bijna het hele complex!  Het duurt voort en na bijna een half uur wordt verkondigd dat het restaurant gaat sluiten.  Ze kunnen niet koken zonder stroom.  We bedenken net waar we dan heen willen als onder groot gejuich de lichten weer aangaan.

We krijgen ons voorafje wat zoals altijd heerlijk smaakt.  Ik bestel de zalm met erwtjes en gnocchi en Rick een lam pita met kikkererwtenfrietjes (die heel lekker zijn!).  Ik kan niet alles op maar het smaakt goed. We zijn blij toch nog te hebben kunnen eten hier en het creeerde ook leuke gesprekken met de mensen om ons heen.

Op de terugweg speelt Rick heel luid het intro van La La Land.  Ik ben echter doodmoe en vraag hem het wat zachter te zetten.  Ik heb na een film en een luid restaurant en een dag vol pijn last van een gevoel van overbelasting van mijn zintuigen.  Dat voelt als nagels op een schoolbord.  Rick snapt dat nog steeds niet en doet gebelgd de muziek uit terwijl ik alleen vroeg het zachter te zetten.  In stilte rijden we terug naar huis. 

Schrijf ik nu opeens iets heel persoonlijks over ons huwelijk?  Nee, hoor, het is begrijpelijk onbegrip en als we thuiskomen laat Rick ook weer zien dat hij het wel begrijpt maar muziek is gewoon zo'n enorm deel van zijn leven en dat snap ik ook.  Het is enkel een teken dat het zelfs voor degene, die me het naast staat, moeilijk is te bevatten waarom het dan opeens teveel wordt.

Natuurlijk loop ik echt niet de hele dag te verkondigen wat ik allemaal voel en ik doe ondanks dat zoveel dat het zelfs voor mijn familieleden nog steeds  lastig is te weten wanneer ik compleet mijn grens heb bereikt.  Toen ik nog bedlegerig was was dat makkelijker, maar die dagen wil ik zeker niet terug!

Zondag

Gelukkig is de koude regen van gisteren weer verdwenen en daagt een zonnige en ook warmere dag vandaag.  Rick en ik zijn beiden om negen uur op en laten de honden als eerste uit. Dan rijden we weer naar Starbucks.  Die "egg bites" vond Rick toch ook wel interessant en hij neemt de bacon met gruyere, ik weer de eiwit met geroosterde paprika.  Ze zijn echt zeer smakelijk.

Voor mijn sporten heb ik gewoon geen zin in een heel uur.  Een keer in de week moet het toch wat minder lang kunnen.  Ik stel de elliptical wel in op een zware interval van een half uur.  Ik heb dan ook het gevoel goed bezig te zijn.  Jammer genoeg geen zus om mee te kletsen vandaag, maar een half uur gaat altijd snel.

Intussen heeft Rick de "ijspegel"lichtjes van boven de garage en boven de voordeur eraf gehaald.  Ook heeft hij de sneeuwpoppen in de tuin naar binnen gehaald.  Langzamerhand wordt "kerstmis" zo opgeruimd.

Voor de lunch bestellen we Panera.  Ik neem de kip met wilde rijst en groentes soep.  Die is dikker dan ik gewoonlijk lekker vind al is de smaak wel erg goed.  Ik vind hun andere soepen geslaagder.

Het is intussen zo lekker zonnig en we nemen de honden de voortuin in.  Ik haal de meeste lichtjesnetten weg, maar laat er aan weerszijden van ons voetpad een paar hangen.  Ik vind die lichtjes in de winter zo gezellig! 
Ook doe ik mijn feeentuintje in een doos.  Binnenkort komen ze het werk bij ons voetpad doen om te voorkomen dat daar zich weer een rattenfamilie kan vestigen.  Het feeentuintje zou dan in de weg zitten dus voorlopig wordt het opgeborgen.  Ik denk tot de lente en dan ga ik ook een paar gebroken en/of door de zon helemaal gebleekte dingen wegdoen. Zo is er dan ook weer plaats voor wat nieuws.

Orion en Cosmo vermaken zich intussen in de voortuin.  Die is tenminste nog geen modderbad en zo krijgen ze toch wat beweging.  Rick neemt ze na een tijdje mee naar binnen, maar ik blijf nog voor het huis lezen.
In de zon buiten de wind zit ik heerlijk.  Het is maar acht graden, maar de zon is hier zo sterk dat ik zonder jas kan zitten.  Na zo'n anderhalf uur begint het te bewolken en wordt het te koel, maar ik heb die zonnestralen toch maar binnen.

De rest van de middag kijken we naar football. Er zijn nu wedstrijden om te bepalen wie de kampioenen van de twee divisies worden en dan uiteindelijk in de Super Bowl terechtkomen.

Gisteren hebben de Seattle Seahawks helaas verloren waardoor wij volgende maand in Seattle jammer genoeg niet die spirit van twee jaar geleden met de "Twaalfde Man" gaan meemaken.  Wij zullen daar zijn tijdens de Super Bowl.

Rick's hoop landt nu op de Dallas Cowboys, het team waar hij al sinds kind af aan fan van is.  Hij heeft toen veel buiten de VS gewoond en zegt dat de Cowboys voor hem het meest Amerikaanse team was. Toch grappig want je zou denken dat hij fan van de Detroit Lions (het Michigan team waar zijn familie vandaan komt en fan van is) of de Washington Redskins (waar zijn ouders woonden als ze in de VS waren) zou zijn.

We kijken de eerste helft van de wedstrijd thuis en besluiten de tweede helft aan de bar bij Chili's te gaan kijken en daar dan ook te eten. Alleen blijkt dat restaurant er na decennia opeens niet meer te zijn.  Wel een teken dat de goedkopere ketens steeds meer verdwijnen uit deze op een na rijkste county (provincie) van de VS, jammer!
Aan zulke auto's kunnen we dus de rijkdom in deze county zien!

Plan B is de bar bij Chef Geoff's want daar hebben ze een van Ricks favoriete bieren, Mad Elf. Ik neem er een slokje van en vind het ook erg lekker, maar neem liever een glaasje Cava.  Ze hebben hier op zondag ook happy hour en ik bestel garnalen dumplings en Rick een witte bonen bruschetta.

Opeens gaat Ricks telefoon en het is zijn vader. Die belt nu werkelijk nooit uit zichzelf dus logisch dat Rick dat opneemt.  Het wordt een vrij lang gesprek dus ik geniet van mijn voorafje en Rick eet intussen wat van zijn bruschetta.

Onze hoofdgerechten komen, Rick heeft de zalmburger die ik ook bijna nam, maar die ziet er niet zo lekker uit als ik had verwacht.  Ik ben dus blij de zalm met soba noedels en groentes te hebben besteld.  Dit is een "special" en ik zeg tegen Mark de bartender dat ik hoop dat ze die erin houden.  Hij zegt dat dat heel waarschijnlijk is, gelukkig.

Rick kletst verder met zijn vader en ik kijk naar de wedstrijd, die heel spannend is.  Op het laatste moment winnen de Green Bay Packers met drie punten verschil.  Jammer voor Rick en de vele andere Dallas Cowboys fans die ik ken. Voor mij maakt het niet veel meer uit, ik heb eigenlijk niets met de overgebleven teams, maar een spannende wedstrijd is altijd leuk om te kijken.

Als Rick zijn maaltijd ook op heeft gaan we huiswaarts.  Daar is het toch wel weer gezellig nog wat lichtjes aan te hebben.  De honden begroeten ons enthousiast.  Orion blafte vanmiddag alweer tegen Kaylee, die hier al ik weet niet hoe vaak is geweest, dus ik heb een berichtje bij de hondentrainer achtergelaten.  Ik heb geen idee wat eraan te doen, want al die "hulpmiddeltjes" negeert Orion gewoon.
Nog even, hoewel de boom altijd zijn lichtjes houdt doen we het op een gegeven moment uit

Verder is hij zo'n schattige pup, zucht! Ik wil echter ook met hem kunnen wandelen zonder geblaf en ook dat is nog "hit or miss". Hij zal niet bijten, maar zijn geblaf klinkt wel agressief en dat schrikt mensen natuurlijk af.  Ik zou me zelf bij een onbekende hond met zo'n blaf niet veilig voelen en dat is natuurlijk heel vervelend. Er is vast iets wat ik niet goed doe al zou ik niet weten wat.
Konden ze maar mensentaal!

Nu is het dan kijken naar de vierde footballwedstrijd dit weekend.  Ook deze teams doen me niets, maar het is wel een spannende wedstrijd. Ik merkte vanavond dat ik zelfs meer van de football regels weet dan Rick!  Dat komt omdat ik, toen wij hier pas kwamen, in een groep fervente Redskins fans belandde en iedere zondag met hen keek.  Het spel is niet leuk als je de regels niet kent, dus die heb ik heel gauw geleerd.

Zo eindigt weer een weekend.  Wat zijn ze toch altijd veel te kort!

vrijdag, januari 13, 2017

Gezellige lunch met buurvrouwen

Vannacht hebben Rick en ik de honden opgesplitst.  Hij nam Cosmo en ik Orion.  Orion is er nu helemaal aan gewend om langer te slapen of zich tenminste stil te houden.  Heel grappig gaat hij als hij wakker is uit het raam kijken.  Ik zie dus als ik een oog opendoe zijn schattige koppie van achteren.

Hij mag ons dan nog steeds soms zeer frustreren door maar tegen mensen, die langskomen, te blaffen, maar wat ben ik inmiddels dol op dit dier. Hij is zo enthousiast en wil eigenlijk heel graag plezieren.  En hij is superintelligent want heeft zijn nieuwste puzzel ook alweer door.

Rick is al op en heeft Cosmo uitgelaten.  Ik neem Orion dus als bijna eerste daad van vandaag naar buiten.  Gelukkig doet hij zijn behoeftes vrijwel meteen, want het is een stuk kouder dan gisteren. Rick heeft de koffie intussen gezet en een warme kop doet me goed.


Als ontbijt maak ik een Weight Watchers ham en ei gerecht.  Rick vertrekt naar zijn werk en Saskia naar Jiffy Lube om te zien wat er lekt in haar auto.  Tot ons aller opluchting blijkt dat slechts ruitenwisservloeistof te zijn.  Ze kan dus wel naar Richmond rijden, maar de auto moet zeker gemaakt worden.

Tijd om naar de sportschool te gaan heb ik vanochtend niet.  De elliptical lukt ook niet met Orion die dan van alles gaat doen wat hij niet mag.  Ik zet dus de tv aan en "ren" op de plaats, terwijl de honden om me heen spelen. Om de een of andere reden is Orion nu veel rustiger.

Intussen kijk ik weer naar House Hunters International en die is dit keer in Groningen.  Het is best vaak in Nederland eigenlijk, leuk! Dan Hell's Kitchen en ik probeer te bedenken wie dit keer de hoofdchef van een restaurant in het Venetian Hotel in Las Vegas gaat worden.

Tienduizend stappen nemen ongeveer een uur en dan laat ik de honden uit. Verderop zie ik een vos oversteken, maar gelukkig zien de honden hem niet.  Iedere keer als er een auto langs rijdt zie ik Orion reageren, maar hij springt er niet meer achteraan. Er komen wat mensen langs en Orion blaft, maar stopt als ik hem disciplineer.

Thuis maak ik me gauw klaar en rijd dan naar het Mosaic District.  Daar heb ik met vier van de dames van ons pleintje afgesproken te lunchen.  Ik kom als eerste aan bij Four Sisters, het Vietnamese restaurant daar.

Susan volgt niet veel later en we worden naar mijn gereserveerde tafel gebracht.  Susan en ik kletsen even goed bij en zien dan Nadia en Carole door de draaideuren komen.  Nadia heeft haar schattige zeven maanden oude zoontje Carter mee.  Carole is voor het eerst sinds de geboorte van haar tweelingen vijf maanden geleden zonder kinderen uit.

Het wachten is dan nog op Linda.  Haar man heeft darmkanker en vandaag zijn eerste chemotherapie na de operatie vorig jaar.  Zij heeft hem dus eerst weggebracht voor ze ging lunchen.  Zij nemen zijn kankerdiagnose zo "het is wat het is" op, ik bewonder dat erg.

Het wordt een heel gezellige lunch met heerlijk eten.  Het is zo leuk dat de helft van de buurvrouwen kon komen.  De vijf anderen kunnen hopelijk volgende keer.  Ik vind het zo fijn dat we zo'n gezellige straat hebben.  Voor de kinderen ook, want onze kinderen groeiden op met buurkinderen en de nieuwe lichting nu weer.

Na de lunch loop ik naar Francesca's want de ketting, die ik daar dinsdag kocht, is al stuk.  De verkoopster zegt hem gewoon terug te brengen en dan kan ik een vervanging krijgen. Ik heb alleen de ketting niet mee, stom genoeg. Ze hebben er nog een paar dus ik besluit later vanmiddag terug te gaan.

Eerst laat ik de honden nog eens uit.  Tot mijn ongenoegen volgt Snickers ons overal en steekt zelfs over.  Mijn nachtmerrie is dat hij overreden wordt, want we hebben een blinde hoek aan het einde van onze straat. 

Gelukkig gaat het dit keer goed, maar Rick vertelt dat hij dit 's avonds ook doet.  Ik heb toen ik zestien was ons mini poedeltje Black Beauty overreden zien worden in Zwitserland en wil dat echt niet nog eens meemaken!

Cosmo heeft helemaal geen eten meer dus ik moet naar Petco.  Onderweg luister ik naar WTOP, de nieuwsradio hier, en hoor het grappigste verhaal over de inauguratie vrijdag.  De draagbare toiletten worden altijd gehuurd van een bedrijf dat Don's Johns heet.

Altijd al een grappige naam, maar nu helemaal.  Donald John Trump wil die naam dan ook niet tentoonstellen tijdens zijn inauguratie en dus zijn werkers hard bezig de naam van dat bedrijf te bedekken met blauw plakband.  Wel vervelend voor Don's Johns want zo krijgen zij niet de advertenties tijdens de inauguratie (en wie zou zo fantastisch zijn voor de kleine ondernemers, hm?)
Bij Petco koop ik eten voor Cosmo en wat snacks voor de honden.  Dan rijd ik terug naar Mosaic en verruil mijn kapotte ketting voor een nieuwe.  Hopelijk niet hetzelfde probleem, want het ringetje dat de kralen hield ging kapot aan beide kanten. 

Thuis zijn Saskia en Laura bezig Saskia's spullen en katten bij elkaar te rapen.  Saskia gaat vandaag officieel terug naar Richmond.  We zijn dus weer "empty nesters" en eigenlijk vind ik dat wel prima. Iedereen is waar ze moeten zijn en Rick en ik doen ons ding.

Rick stelt voor te gaan eten bij Clyde's in Tysons Corner.  Dat restaurant heeft een interessante ambiance. Er staan echte palmbomen en de muurschilderingen zijn op zijn zachtst gezegd gewaagd voor Amerikaanse begrippen. Het is druk en we moeten voor het eerst wachten op een tafeltje.

Dit restaurant gaat 5 februari na achtendertig jaar sluiten.  Ik denk dat veel mensen dat weten en toch nog even komen.  Het is voor mij alsof de Old Ebbitt Grill zou sluiten!  We komen hier al jaren en jaren. Er komt een nieuw complex en hopelijk ook een nieuwe Clyde's, maar ik zal vooral de palmbomen missen.

Rick bestelt de biefstuk en ik een kop uiensoep en de krab "toren", die werkelijk heerlijk is. We bespreken van alles en Rick voelt zich gelukkig duidelijk beter. Thuis kijken we lekker tv en dan begint het weekend.

donderdag, januari 12, 2017

Een productieve lenteachtige dag

Rick moet er alweer vroeg op uit.  Ik heb met hem te doen maar hij zegt een betere nacht gehad te hebben. De Mucinex heeft dus geholpen.

Orion houdt zich nog een tijdje rustig gelukkig dus ik draai me nog een paar keer om.  Als ik beneden komt zie ik dat het al veertien graden is, heerlijk!  Ik eet een gezonde burrito als ontbijt en wandel dan met de honden.


De achtertuin is voorlopig geen optie, die is een groot modderbad.  Ik heb absoluut geen zin in een herhaling van gistermiddag met Orion! Die gaat opeens weer achter auto's aan tijdens de wandeling, maar de luide toeter werkt goed en hij blijft dan maar aan de andere kant van mij lopen.  Helemaal goed, want dat vind ik maar een enge gewoonte.

Saskia slaapt nog dus ik doe Orion in zijn bench en rijd naar Anytime Fitness.  Daar doe ik een half uurtje cardio en dan komt Sharon me halen voor personal training.  Ik heb mijn Simply Fit board mee en daar doen we de meeste oefeningen op.  De andere personal trainers zijn er ook zeer in geinteresseerd en proberen het uit.

Na afloop doe ik nog wat cardio, maar niet tot 10000 stappen, die hoop ik met honden en vriendin wandelen bijeen te krijgen. Op de terugweg rijd ik langs pokestops en van een paar Pokemon.  Intussen is de temperatuur opgelopen tot zeventien graden!

Moeilijk te weten wat ik aan moet trekken op zo'n dag.  Ik kies maar een lange broek met een topje met driekwart mouwen.  Zonder jas (!) laat ik de honden daarna uit.  Wat een heerlijkheid zo midden in de winter, ik klaag absoluut niet.

Met dit weer heb ik zin in een salade als lunch. Die haal ik bij Chop't en eet hem voor het huis op.  Ik wacht intussen op mijn Nederlandse vriendin, die tegen tweeen zei te komen.  Twee uur komt en gaat en ik besluit dat het nu wel perfect weer is om wat van de kerstversieringen buiten op te ruimen terwijl ik bij iedere auto kijk of het M. is.

De kransen en groene slingers gaan eerst.  Nog steeds is M. er niet dus ik ga verder met de "landingsbaan"lichtjes langs het gras.  Ik wil de lichtjes in de struiken nog laten hangen, die zijn zo gezellig in deze donkere maand. Verder mogen de sneeuwpoppen blijven staan, die passen bij de winter. Ook zet ik de vuilnis en recyclables vast buiten, meestal Ricks ding, maar hij is me zeer dankbaar als hij thuiskomt. 

Het is opeens al half drie en het is me wel duidelijk dat M. niet meer komt.  Ik stuur haar een berichtje voor de zekerheid, want ik heb om drie uur een massage.  Pas later vanavond krijg ik antwoord en blijkt dat zij de 16e in plaats van de 12e bedoelde.  De 16e komt haar niet goed meer uit dus nu proberen we het weer op de 30e.  Helemaal goed, want ik wilde de tuin toch al wat opruimen met dit heerlijke weer.

Net ben ik aan de versieringen op het deck begonnen als de deurbel gaat.  Lisa komt om me een massage te geven en Orion blaft ook weer tegen haar.  Ik hoop morgen wat tijd te vinden om Mark, de trainer, te bellen.  Orion houdt wel gauw op, maar ik wil dat hij helemaal niet blaft als ik laat zien dat de persoon ok is.

Terwijl de honden onder de tafel liggen geeft Lisa mij een zeer goede massage.  Ik voelde me vandaag vrij goed door het warme weer, maar natuurlijk vindt zij de nodige knopen.  Mijn nek voelt al een paar dagen heel stijf en Lisa ziet er inflammatie en raadt aan ibuprofen te slikken.  Dat zal ik braaf doen.

Eigenlijk vond ik het zonde van deze mooie dag om een uur op de massagetafel te liggen, maar mijn lichaam heeft ze wel hard nodig.  Na afloop ga ik wel weer naar buiten en neem eerst de honden mee voor nog een wandeling.

Dan ga ik verder aan de deckversieringen.  Intussen heb ik Cosmo en Orion een nieuwe puzzel gegeven. Deze is van Bark Busters en ze moeten hem open krijgen om bij de snoepjes te komen.  Het lukte ze tijdens mijn massage, maar de tweede keer gaat niet zo makkelijk.  Het houdt beiden om de beurt goed bezig.

Als het deck ook weer kerstloos is ga ik nog buiten zitten tot vijf uur!  Dan wordt het donker en te koel voor mij.  Meerdere van dit soort dagen maken wel dat de winter een stuk makkelijker door te komen is! Helaas wordt er zaterdag weer sneeuw en ijzel voorspeld.

Christine belt en we kletsen gezellig bij.  Voor de zoveelste keer zou ik willen dat ze weer in deze buurt zouden wonen.  Dat gaat echter niet meer gebeuren, hun huidige plan is op een gegeven moment naar Austin, Texas, te verhuizen waar hun dochter nu werkt.  Dat zal wel een leukere bestemming zijn voor ons om te bezoeken dan Alabama.

Rick sms-t of hij mij sushi kan brengen voor het avondeten.  Nou, daar zeg ik nooit nee tegen en al helemaal niet na zo'n lekker warme dag.  Kaylee en Saskia hebben boodschappen gedaan en komen terug met de mededeling dat iemand in de parkeergarage achteruit reed tegen Saskia's auto aan, zucht!

Gelukkig hebben ze wel verzekeringsinformatie uitgewisseld, want het is geen grote deuk, maar Rick vreest dat er iets lekt onder Saskia's auto.  Waarom is zij zo'n magneet voor aanrijdingen door anderen?  Als het lekt kan ze morgen niet naar Richmond met die auto dus moeten we dan een auto voor haar huren via de verzekering.

En zo eindigt een heerlijke dag toch weer stressvol.  Morgen zullen we beter kunnen zien wat er aan de hand is.

woensdag, januari 11, 2017

Zeker een "interessante" dag

Arme Rick voelt zich vreselijk en heeft nauwelijks geslapen maar moet toch zeer vroeg de deur uit. Volgens mij heeft hij in al de jaren dat ik hem ken op zijn hoogst een keer een ziektedag gebruikt.  Ik denk er het mijne van dat hij ziek naar zijn werk gaat, maar wie ben ik.

Gelukkig, even afkloppen, merk ik nog niets en ik doe er alles aan om te voorkomen ook ziek te worden. Na mijn ontbijt neem ik dan ook Airborne, een vitamine cocktail die claimt ook je weerstand te verbeteren.  Hopelijk is dat allemaal het geval, want een verkoudheid duurt bij mij altijd extra lang.

Gisteren had ik veel last van mijn knieen op de ARC trainer dus ik besluit vanochtend op de plaats te rennen voor mijn cardio.  Intussen kijk ik House Hunters International en gedraagt Orion zich als een peuter.  Hij komt de hele tijd met dingen aandragen, die hij niet mag hebben.

Als ik 8000 stappen bijeen heb besluit ik dat Orion echt een wandeling nodig heeft.  Hij verveelt zich duidelijk.  Tijdens het wandelen merk ik ook dat Orion weer echt leiding nodig heeft.  Met het koude weer zijn de wandelingen erbij ingeschoten en kennelijk heeft Orion die juist nodig om naar mij te luisteren.

Net voordat Claudia komt zijn we weer thuis.  Ik oefen de voordeur routine voor de duizendste keer met de honden, maar om de een of andere reden vindt Orion dat hij toch tegen Claudia moet blaffen, zucht! Ik heb het gevoel dat alle training voor niets was en hij weer helemaal (ok, niet helemaal want hij houdt wel op) weer terug bij af is.

Orion gaat in zijn bench met een Kong en Claudia en ik nemen Cosmo en Ranger mee voor een lange wandeling.  Het is werkelijk heerlijk weer! Vijftien graden en zonnig, ik heb het bijna te warm met mijn winterjas aan.

Dan is het lunchtijd en ik haal een gerookte zalm sandwich bij Sweet Leaf. Daar vraag ik altijd veel groentes op en smaakt heerlijk! Ik wil graag tulpen voor thuis en ga naar Giant, maar daar hebben ze ze niet.  Whole Foods gelukkig wel en ik neem een bosje gele en een bosje oranje tulpen mee.

Terwijl ik bij Whole Foods afreken krijg ik een sms dat de technicien voor onze open haard op weg naar ons huis is.  Ik haast me terug en doe de honden in de achtertuin, want ze willen dat we die weghouden van hun personeel.  Ook zijn de schoonmaaksters er en zo kunnen die ook hun gang gaan.

Een uur later is de technicien er echter nog niet.  Wel komt Saskia thuis en haar vriendin Laura, die net gisteren uit Nieuw Zeeland thuiskwam, komt langs. Kaylee komt ook, ik vind het zo fijn voor Saskia dat zij die twee vriendinnen heeft.

Eindelijk om kwart over drie komt Charles, die eigenlijk altijd onze technicien is voor dit bedrijf.  Als ik had geweten dat hij kwam had ik de honden gewoon binnen gelaten, want hij is dol op honden.  Een blik naar buiten en ik zie dat ik straks mijn handen vol ga hebben, want Orion is bruin van de modder en Cosmo tenminste alleen maar van onderen!

Charles krijgt onze open haard weer aan de praat en ik betaal hem.  De schoonmaaksters kunnen dan gelukkig ook onze family room weer schoonmaken. Maar die honden... De kranen buiten staan uit vanwege de vorst dus daar kan ik ze niet mee schoonspuiten.

De enige andere optie is het bad in de basement. Ik laat het vollopen en haal de honden door de basementdeur naar binnen.  Dat betekent wel modderpoten op het tapijt daar, maar dat is minder belangrijk dan boven.  Mag ik nog eens schrijven hoezeer ik gruwel van tapijt? Hier is mijn uitlaat daarvoor want manlief is er dol op.

Cosmo droogt wel op, maar Orion heeft echt een bad nodig.  Hij is dol op zwemmen en water dus ik heb goede hoop dat hij een bad ook prima vindt.  Dat blijkt absoluut niet het geval en tien minuten later heb ik een iets minder modderige puppy en een zeer modderige badkamer!

Nadat ik Orion zo goed mogelijk afgedroogd heb en de badkamer er niet meer uitziet alsof iemand heel erg serieuze explosieve diarree had, neem ik de honden de recreation room in.  Iedere kamer in dit huis heeft een naam en de grootste in de basement (aka kelder) is de "rec room". 

Hier dient men zich te vermaken, maar voor ons is het voornamelijk een plek om dingen ter vermaak te bewaren.  Tot Rick er over een aantal jaren een bar wil maken en het werkelijk tot "recreation" kamer verheven zal worden.  Ik vermaak me tot de schoonmaaksters weggaan met het lezen van kinderboekjes, die er nu nog staan.

Orion is wonderbaarlijk schoon als we weer naar boven gaan. Ik geef de honden eten en neem even tijd om uit te rusten.  Dan bestel ik een Uber om naar Pazzo Pomodoro te gaan.  In het kader van mijn voornemen om meer mensen in persoon te zien heb ik hier een "happy hour" georganiseerd vanavond.

Daarvoor heb ik een Facebook groep gecreeerd en iedere vrouw, die ik in Vienna ken, uitgenodigd.  Ik ben er eigenlijk best nerveus over want zou zomaar alleen aan die bar kunnen zitten.  Dat doe ik ook voor ongeveer een half uur maar gelukkig ken ik de mensen, die er werken inmiddels.

Om kwart voor zes komt Freya en ik slaak een zucht van verlichting.  Zij moet later naar een vergadering maar komt gezellig ook een wijntje drinken.  Dat is leuk want we hebben al een tijd niet gesproken en elkaar zeer veel te vertellen.

Dan komen Suneeta en haar vriendin Tammy.  Suneeta nodigde ik zondag uit en ik vind het heel leuk dat ze komt.  Chris komt en Suneeta's vriendin Desi, die Bulgaars is en geinteresseerd in mijn rondleidingen, die zij ook wel in het Bulgaars zou willen doen.

Als laatste komt Mary en het is gewoon gezellig.  Ik ben blij dit begonnen te zijn. Ik ben van plan het maandelijks te doen en zoals ik eerder vanavond merkte is het al leuk als er maar een persoon komt. De meesten nemen alleen een drankje, maar Chris en ik ook een pizza.

Mary helpt ons die op te maken, want het is teveel voor ons beiden. Chris neemt afscheid en dan ook Suneeta en haar vriendinnen.  Mary en ik blijven nog een tijdje kletsen en dan geeft zij mij een lift terug naar huis.

Daar tref ik een miserabele Rick aan. Hij weigert altijd medicijnen, maar nu heb ik hem er eindelijk aan. Slaap is allerbelangrijkst en Rick zei dat hij zichzelf wakker hield vannacht. Tijd voor Mucinex en Sudafed om tenminste te kunnen slapen! Intussen roep ik nogmaals alle goden aan dat ik het niet ga krijgen. 

dinsdag, januari 10, 2017

Lunch nummer twee met een vriendin deze week

Rick en de honden hebben in de basement geslapen en ik helemaal alleen boven.  Kennelijk waren ze vroeg wakker want om half zeven hoor ik Cosmo al buiten blaffen.  Arme Rick!  Vannacht neem ik ze maar weer.  Ze zijn natuurlijk gewend in onze kamer te slapen.

Daarna kan ik de slaap ook niet meer vatten, maar ik soes nog tot acht uur.  Dan komen Rick en onze hondenzonen naar boven en is er geen slapen meer aan.  Het is ook weleens goed om wat eerder op te staan, vooral omdat we gisteren vroeger dan gewoonlijk gingen slapen. 

Rick heeft echt een verkoudheid.  Ik niet, denk ik, maar ik voel me zeker niet honderd procent.  Het weer helpt ook niet.  Het vriest nog steeds en is bewolkt.  Voordeel is wel dat de honden niet vies worden als ze in de tuin rennen.  Dat gaat na vandaag weer veranderen, maar ik heb potenschoonmaakdoekjes (leuk Scrabble/Wordfeud woord) besteld. Hoog nodig want de tapijten zien er alweer groezelig uit, zucht!

Rick vertrekt naar zijn werk en ik schenk een kop koffie in.  Als ontbijt maak ik gebakken eieren met tomaat en kaas.  Het smaakt prima en lekker warm op zo'n koude ochtend. Cosmo vermaakt zich buiten, maar Orion wil altijd bij mij zijn. 

Het is werkelijk schattig, maar soms wil Cosmo ook en dan worstelt Orion zich snel tussen mij en Cosmo in.  Ik zorg er dan ook voor dat Cosmo ook zoveel mogelijk aandacht krijgt. Ik doe Orion met een bevroren Kong in zijn bench en rijd naar Anytime Fitness.

Daar doe ik een uur op de ARC Trainer en krijg zo mijn 10000 stappen bijeen. Het is somber en koud buiten en ik laat thuis de honden in de achtertuin.  Alleen gaat Orion meestal niet naar beneden tenzij ik meekom.  Ik ben de hond van de achterburen heel dankbaar want Orion vindt het leuk met haar zo hard mogelijk heen en weer langs het hek te rennen.  Zo kan ik gewoon boven op het deck blijven kijken.

Orion is helemaal buiten adem als ik hem meeneem naar boven.  Hij ligt werkelijk voor pampus terwijl ik douche!  Ik zou de tijden dat die andere hond buiten is willen coordineren, want ik weet zeker dat zij het ook fijn vinden als hun pit bull die beweging krijgt.  Beide honden zijn ongeveer dezelfde leeftijd.

Dit keer geef ik beide honden een bevroren Kong en rijd naar het Mosaic District.  Hier heb ik afgesproken met Eveline, die ik in juli bij het Koningsfeest heb ontmoet en sindsdien hebben we contact gehouden. 

Zij wacht al op mij bij Jinya, het ramen restaurant hier.  We krijgen een tafeltje en ik leg aan Eveline uit hoe het allemaal werkt.  We bestellen beiden de kippensoep, maar op verschillende manieren bereid.  Het smaakt heerlijk en we hebben het over van alles en nog wat.
 
Rick sms-t dat hij bij Ted's Bulletin naast ons restaurant luncht dus we gaan hem even gedag zeggen.  Hij heeft een vergadering vlakbij om twee uur.  Wat een toeval want gewoonlijk is hij in Reston of Washington.

Eveline en mijn gemeenschappelijke "hobby" is Pokemon Go spelen en daarvoor is het Mosaic District zeer geschikt. We vangen de ene na de andere en lopen intussen langs de winkels.  Er zijn hier veel leuke boutiques.

Eveline slaagt voor een kraamcadeautje bij de unieke baby winkel.  Ze hebben zulke leuke dingen dat ik zou willen dat wij nog kleintjes of al kleinkinderen hadden! Hopelijk blijven ze bestaan, want er is best veel verloop qua winkels in dit winkelcentrum.  Ik denk dat sommige boutiques net iets te exotisch zijn.

Wij gaan ook nog de Paper Source in, ook zo'n hebbedingetjes winkel waar we eigenlijk niets van nodig hebben. Eveline geeft Stampin' Up les en ze hebben hier ook stempels.  Ik hoop nog steeds een van haar lessen bij te kunnen wonen.  Tot nu toe kan ik telkens net niet.

Het Mosaic District is erg leuk en iedere keer als we een winkeltje zien dat ons leuk lijkt gaan we er binnen.  We bekijken een fair trade winkel en die hebben heel leuke kerstspulletjes, maar daar is het nu wat laat voor. 

Bij Francesca's zijn de sieraden halve prijs en ik kan het dan niet laten oorbellen en een ketting, die precies mijn kleuren hebben, mee te nemen!  Als laatste lopen we Simply Gatherings binnen, gelokt door de afgeprijsde kerstversieringen, maar ik ben gewoon niet zo iemand, die dingen na de feestdagen koopt hoezeer dat ook beter voor het budget is.

Hier zien we ook heel leuke meubelen voor buiten en binnen.  En de helft van de prijs, slechts $10000 in plaats van $20000.  Een verkoper denkt nog dat we echt geinteresseerd zijn, maar ik zou zelfs niet weten waar dat in ons toch zeer ruime huis neer te zetten! 

Eveline vindt nog wel een leuk  limoenen en zout doopbakje om margarita's te maken voor haar man. Die maakt ook deel van een hele Margaritaville margarita set met mixer, plastic glazen en meer.  Voor "maar" $2,99 zegt de verkoopster, gelukkig weten wij dat dat $299 betekent.  Ik kan eigenlijk zulke overdreven dure zaken niet uitstaan en vooral dat goedkoper laten klinken dan het is niet.

We lopen nog tot het einde van de winkelstraat, maar daar zijn voornamelijk restaurants.  Er wordt nog wel veel bijgebouwd dus ik ben benieuwd.  En dan te bedenken dat hier vroeger slechts een bioscoop stond en de rest allemaal rotzooi was!
Eveline en ik nemen afscheid en thuis loop ik naar de buren.  Wij gaan binnenkort een paar keer op reis en Lorraine en Patricia hebben beloofd op de honden te passen.  Gelukkig kunnen zij op de dagen dat wij weg zijn. 

Hun nieuwe Deense dog Phil hangt tegen mij aan terwijl we praten en gooit me bijna omver met zijn 70 kilo!  Faye is ook zeer aanhankelijk en ik ben Deense doggen meer gaan waarderen sinds zij ze hebben, maar die grote honden leven maar zo kort.

Orion en Cosmo begroeten me weer enthousiast en ik negeer ze zoals een roedelleider doet.  Ik kan het niet helpen te lachen om Orion, die van alles aansleept om mijn aandacht maar te krijgen. Rick kan dat niet negeren, maar ik wel.
Oeps, vergeten de horrendeur dicht te doen

Boven op zolder zoek ik naar de heel kleine zak met miniem winterdecor voor het huis.  Voor de lente, zomer, herfst en vooral kerst hebben we zakken vol dus winter komt er wat zielig vanaf.  Het neemt dan ook even voor ik hem vind.  Maar nu zijn we dan volop gedecoreerd met sneeuwpoppen en hartjes (voor Valentijnsdag).

Rick komt vroeg thuis en we bestellen Friends kabob.  Voor mij de zalm met veel groentes en het smaakt altijd weer heel goed.  Zelfs de rijst waar ik vanaf probeer te blijven.  Intussen horen we van Saskia, wiens verwarming vanochtend niet werkte, maar nu gelukkig weer wel. Het is wel makkelijk in een appartement dat je meteen iemand langs krijgt, die het maakt.

Vanavond houdt president Obama zijn afscheidsspeech.  Wat zullen we hem missen, ik heb dat nog nooit eerder bij een president gevoeld. Geen schandalen, geen drama's, natuurlijk heeft hij ook fouten gemaakt, maar hij is gewoon zo sympathiek. Nu krijgen we dan Donald Trump, zelfs mensen, die voor hem stemden, zien nu hoe hij niet doet wat hij beloofde en ik houd mijn hart vast.

We zijn tien dagen januari in, De maand, die ik ieder jaar weer vrees. Ik moet zeggen dat het me tot nu toe meevalt.  Zijn het de medicijnen, het dingen doen met vriendinnen?  Wie zal het zeggen, ik tel nog steeds af naar de lente maar heb niet zo het gevoel te overleven zoals andere jaren.  Helemaal goed dus, op naar de komende drie weken januari.

maandag, januari 09, 2017

Lunch in een stadje waar ik nog nooit geweest was!

Rick voelde een verkoudheid aankomen en heeft beneden in de basement geslapen om te proberen mij niet aan te steken.  Ik sliep dus met de twee honden en om zeven uur is het Cosmo, die me met gepiep wekt.

Hij wil naar buiten, maar Orion niet.  Ik laat Cosmo dus in de tuin en neem Orion nog even mee naar boven om verder te sluimeren.  Hij is zo schattig, want natuurlijk wel wakker, maar hij gaat naar buiten zitten kijken en is muisstil.  Tot Cosmo om kwart over acht begint te blaffen, maar dan wil ik eigenlijk toch al opstaan.

Rick is ook net op en voelt zich niet top.  Toch vertrekt hij naar zijn werk en ik laat de honden uit en geef ze hun ontbijt.  Dan maak ik gepocheerde eieren met kaas en koffie voor mezelf.  Saskia ligt nog te slapen.

Voor mijn personal training wil ik nog wat cardio doen (later blijkt dat maar goed ook). Ik krijg meer dan vijfduizend stappen bijeen voor Sharon me komt halen.  Ik ben mijn Simply Fit board vergeten in de auto en het is me te koud om het bezweet te gaan halen.

Geeft niet, want Sharon heeft genoeg oefeningen, die mijn spieren uitdagen.  Eigenlijk was ik na afloop van plan de rest van mijn stappen bij elkaar te krijgen, maar Saskia sms-t.  Ze voelt zich niet lekker en vraagt of ik ontbijt voor haar kan halen.

Alleen heb ik geen geld mee en moet dus eerst naar huis.  Aangezien ik ook een lunchafspraak heb vervalt de rest van mijn cardio training (niet dat ik daar erg rouwig om ben). Ik haal mijn tas thuis op en ga op pad.

Onderweg stop ik bij Rite Aid voor wat medicijnen en andere spullen. Ik koop Airborne vitamines in de hoop Ricks verkoudheid te ontlopen.  Dan rijd ik naar South Block en kom voor dichte deuren te staan.  Ik bel Saskia en die voelt zich nu goed genoeg om dan maar naar de verder wegge, wel open, South Block te gaan.

Als ik thuiskom is zij er dan ook niet.  Ik neem de honden mee naar buiten en gelukkig hebben ze zin in samen spelen in de achtertuin, want ik ben al vrijwel meteen verkleumd!  Het waait niet zo hard als gisteren, maar is nog steeds -5. 

Dan maak ik me klaar om naar Manassas te rijden.  Intussen is Saskia ook weer thuis dus zij kan op de honden passen.  Zij heeft nog veel te doen voor ze later vanmiddag naar Richmond gaat.  Haar school begint volgende week pas, maar ze moet nog een paar dagen werken voor ze haar ontslag neemt. Ze wil alvast veel spullen meenemen.
 
Mijn enig goede voornemen voor dit jaar is te zorgen meer contact te maken met de mensen in mijn omgeving.  Tot nu toe lukt dat goed, want ik heb deze hele week afspraken! Mijn eerste lunch is met Scarlett, die ik al bijna een jaar niet heb gezien!
 
Zij stelde voor in Old Town Manassas te gaan eten en laat ik daar nu nog nooit geweest zijn!  Natuurlijk nam ik dat met beide handen aan.  Het is zo'n vijfentwintig kilometer bij ons vandaan, want Scarlett woont nogal ver van ons. Het is echter een makkelijke rit zonder enig verkeer.
 
Keurig op tijd kom ik in het oude gedeelte van dit stadje aan.  Wij zijn heus wel in Manassas geweest, vooral om het Burgeroorlog slagveld wat een nationaal park is te bezoeken.  Er is ook een hoofdweg met werkelijk alle ketens, die je je maar kunt bedenken erlangs.
 
Dit oude centrumpje is echter nieuw voor mij en ik ben blij verrast.  Er is een station en ik vind een gratis parkeerplaats daar waar ik de van vier uur mag achterlaten.  Het restaurant, Okra's, is slechts een blok lopen, gelukkig, want wat is het koud!
 
Scarlett heeft al een tafeltje en we kletsen gezellig bij.  Er zijn nogal wat dingen gebeurd in onze beider gezinnen sinds we elkaar zagen!  Dit restaurant is authentiek cajun creole, zoals in New Orleans!  Rick zou het ook heel leuk vinden.  Mijn crawfish etoufee smaakt voortreffelijk en vers, Scarlett heeft de jambalaya, die er ook heel goed uitziet.
Scarlett stelt na het eten voor naar het Manassas museum te gaan, maar helaas blijkt dat op maandag gesloten te zijn. Er is ook een plantage, maar ook die is gesloten en verder zijn er microbrouwerijen en een distillerij, maar daar hebben we nu geen zin in.
 
We besluiten dan maar door de hoofdstraat te lopen en een paar winkels te bekijken. De eerste is een aardewerk studio.  Er is veel te kopen van plaatselijke pottenbakkers en we zien een aantal ervan aan het werk.  Erg leuk!
 
Aan de overkant is er een tweedehands boekenwinkel waar we wat in rondwaren.  Het is leuk de oudere boeken te zien, maar wat zijn ze hier duur!  We verbazen ons er beiden over dat ze nog bestaan, want wij zijn de enige klanten en kopen niets.  Ik ga niet meer voor een boek betalen dan wat het oorspronkelijk kostte tenzij het een echt verzamelingsexemplaar is!
De brandkranen hier zijn zo schattig!  Een dalmatier deze
 
Het is zo koud dat Scarlett, die dichter bij heeft geparkeerd mij terugbrengt naar mijn van.  Op de terugweg ga ik eindelijk een paar te kleine laarzen, die wij aan Katja gaven, terug sturen naar Amazon.  Bij de UPS store willen ze een dollar voor extra plakband, maar dat kan ik me nog wel veroorloven. Al gauw krijg ik een email dat het geld teruggestort is.
 
Thuis is Saskia hard bezig met haar wassen en opruimen. Ik neem de honden weer mee naar buiten en die rennen lekker rond. Eigenlijk is het veel fijner om alles bevroren te hebben voor hen.  Na vandaag wordt het weer een modderboel met regen e.d. Ik heb daarvoor nu speciale hondenpoten doekjes besteld, want ons tapijt ziet er na een maand alweer verschrikkelijk uit.  Zucht!
 
Saskia heeft van alles om naar haar auto te dragen en ik help haar ermee. Zakken vol spullen, kerstcadeaus (wafelmaker en tosti ijzer) en haar schone lakens en dekbed.  Ze komt nog terug, maar toch voelt het weer langdurig.  Volgende keer gaan haar katten ook weer mee en blijven wij weer met zijn vijven over, Rick, ik, Cosmo, Orion en Snickers.
 
Terwijl Saskia op haar was wacht stofzuig ik de boomnaalden weg en zet de "family room" (we hebben twee woonkamers, maar dit is de kamer waar we de meeste tijd doorbrengen) weer zoals die voor Kerst was.  Dat betekent dat Orion ook weer lekker naar buiten kan kijken als hij in zijn bench zit.
 
Saskia vraagt nog eens of ik haar kan helpen en we laden nog wat spullen in haar auto.  Dan neemt ze afscheid.  Als ik haar een zoen geef valt me op dat ze sproetjes op haar wangen heeft getekend.  Er zijn geen rode vlechten (wel rood haar), maar opeens vind ik mijn jongste er als Pippi uitzien.  Het is zo'n leuk en interessant jong mens, ik vind het jammer dat mensen, die haar niet kennen, haar vaak be(ver?)oordelen om haar tattoos. Dat is toch allemaal maar oppervlakkig?
 
Rick komt thuis en we bestellen Thais wat binnen het kwartier wordt bezorgd, wauw.  Het smaakt ook prima, Goong Ob Woon Sen doet me een beetje aan de Chinese gerechten in Nederland denken. Het is lekker eten op zo'n koude dag. 

Het is koud, koud, koud en mijn met Kerst verkregen zeemeermindeken houdt mijn voeten warm
 
Nu het wat rustiger is kan ik Orion ook weer wat meer trainen.  Het is een beetje opnieuw beginnen al denk ik dat Kai's training ook helpt met mijn "status" als hoger dan de pup. Hij luistert al snel weer beter dus we (lees ik) moeten er echt weer aan werken. Ik heb bewondering voor mensen, die zich honderd procent inzetten voor hondentraining want het is vermoeiend!!!