Katja's college graduation van Virginia Tech

Vrijdag

Saskia heeft vannacht bij Lisa op de kamer geslapen, zodat we allemaal ons eigen bed hadden.  Ik heb dan ook heerlijk geslapen en de anderen zo te horen ook.  Gauw maken we ons klaar om naar Blacksburg te rijden.  Het belooft een hete dag te worden, dus we gaan allemaal luchtig gekleed. 

In Blacksburg stoppen we eerst even bij de CVS zodat Lisa een kaart voor Katja kan kopen. Die laatste heeft haar bestelling voor Starbucks intussen doorgegeven en we sluiten aan in de lange rij daar.  Het gaat vrij vlug en met koffies en broodjes rijden we naar Katja's huis.

Vandaag is de Commencement Ceremonie met alle 4333 studenten, die hun diploma's krijgen dit weekend.  Het is dus overal flink druk met graduates en hun familie.  We zien ook al een aantal mensen in hun traditionele cap en gown en eentje met enorme vogelpoten.  Dat blijkt later de jongen te zijn, die de Hokie Bird mascotte was tijdens sportwedstrijd.  Pas met de graduation mag hij laten weten dat hij dat was door het dragen van die poten.  Heel grappig, dus.

Katja heeft zich al in een mooi paars jurkje gekleed en heeft leuke schoenen met een flinke sleehak.  Daaroverheen gaat haar "gown", een zwarte met het Virginia Tech embleem aan beide kanten op de borst.  Om haar nek gaat een goudkleurige zijden stola voor de biologie wetenschaps fraternity waar ze lid van is. Omdat Katja cum laude is geslaagd krijgt ze ook nog een witte sjerp om.

Haar cap heeft Katja van te voren prachtig versierd.  Ze heeft hem beplakt met zilver papier en de letters VT erop.  Verder staat er "Thanks, Mom and Dad", heeft ze er een Christiansburg Rescue Squad sticker op geplakt en versierd met bloemetjes.  Vooral veel van de meisjes hebben zo'n versierde cap.  Het staat vrolijk en maakt het ook makkelijk onze "graduate" in de zee van caps te vinden.

 

De Commencement vindt plaats in het stadion.  Na de van geparkeerd te hebben, lopen we daarheen.  Natuurlijk is het met meer dan 4000 graduates en hun entourages een zee van mensen.  Katja vindt haar vriend Wes, naast wie ze zal zitten, gelukkig al snel, maar ze hebben geen idee waar ze heen moeten.

Een medewerkster ziet ze twijfelen en wijst ze hun groep studenten van de College of Agriculture and Life Sciences.   Wij nemen de gelegenheid meteen waar om haar te vragen in welk vak wij het beste kunnen gaan zitten om Katja te zien.  Dat was heel slim, want we vinden zulke goede zitplaatsen dat Katja ons zelfs in de menigte vindt!

Om twaalf uur begint de ceremonie met het spelen van Pomp and Circumstance en lopen alle studenten het stadion binnen.  Die muziek wordt traditioneel tijdens graduations gespeeld en ik krijg er altijd weer een brok van in mijn keel.

 

Als iedereen zit en het volkslied gezongen is door een heel goede studente/zangeres houden verscheidene mensen een speech.  Vorig jaar was de hoofdspreekster Michelle Obama, maar dit jaar moeten we het helaas met de president van Virginia Tech doen. 

 

Die spreekt heel saai en het is snikheet in het stadion, dus al gauw sms ik constant met Katja en luister er niet meer naar.  Die arme studenten in die zwarte toga's en caps hebben het helemaal super warm, natuurlijk.  We zien zelfs een meisje van het veld afgedragen worden.

Eindelijk zijn de speeches voorbij en verklaart de president de studenten "graduated" en wordt er een mooi vuurwerk afgestoken.  Dit was de algemene graduation voor de hele school.  Katja's individuele graduation waarbij ze haar diploma krijgt is morgen.

Bij een Hokies spulletjes winkeltje kopen we oranje en bordeauxrode kralen (de schoolkleuren) om aan Katja te geven en lopen dan het stadion uit.  Het vergt even zoeken voor we Katja hebben gevonden in de menigte.

Onderweg naar de auto komen we door mooie botanische tuinen waar we de nodige foto's van en met de graduate maken.  Ook ziet Katja een aantal bekenden en felicitaties vliegen haar om de oren.  Het loopt intussen al tegen tweeen en de magen rommelen flink.

We verwachten dat de restaurants in Blacksburg wel afgeladen zullen zijn en wijken uit naar het buurstadje Christiansburg.  Intussen is het mooie zonnige weer verdwenen en vallen de eerste regendruppels.  De zon zullen we helaas de rest van het weekend niet meer zien.  We hebben enorm geluk gehad dat het enige evenement buiten zonder regen plaats kon vinden!

Bij de Macado's in Christiansburg is nog precies een tafeltje voor vijf personen open.  Dit restaurant serveert gigantische sandwiches, die mij altijd veel te veel zijn.  Nu hebben ze ook flatbreads op het menu staan, zoals ieder zichzelf respecterend restaurant tegenwoordig.  Dat is meer mijn ding en ik bestel de flatbread met groentes en kaas, erg lekker.

Het is ook zo gezellig met Lisa en Katja.  Eindelijk ziet Lisa haar nichtjes ook eens voor een langere tijd.  Saskia heeft ze een paar jaar geleden nog gezien, maar Katja al heel wat jaren niet meer.

Na het eten plenst het en laten we ons plan om naar de Ster in Roanoke te gaan varen.  Van daaruit heb je met mooi weer prachtig uitzicht, maar nu hangen de flarden mist op de heuvels.  In plaats daarvan gaan we naar Katja's huis.

Terwijl Katja zich verkleedt vermaken wij ons met de katten.  Zorro is zoals altijd groot vermaak, maar de lappenkitten van Katja's huisgenote helemaal.  Die loopt miauwend en een soort vogelgeluidjes makend rond en is heel aanhankelijk.  Heel schattig, maar ze houdt niet op met "kletsen" en Katja wordt er gek van.

 

Zorro's favoriete mand

 

 

Krols katje

Voor het avondeten hebben we gereserveerd in Roanoke.  We rijden met twee auto's de meer dan 50 kilometer naar Roanoke en stoppen nog even voor wat opfrissen bij het hotel.  Daarna rijden we naar het gezellige centrum van deze stad, die zich ook Star City noemt vanwege die grote ster op de heuvel, die we door de mist niet kunnen zien.

Bij Wasabi's staat onze tafel al klaar.  Katja's favoriete eten is al sinds haar kindertijd sushi en zij had gehoord dat dit restaurant goed was.  Dat is zeker zo, de sushi is lekker en vers.  Lisa probeert voor het eerst in haar leven rauwe zalm en vindt die erg lekker.  Ik ben helemaal blij dat ze de garnalen met de gefrituurde kopjes op het menu hebben staan.

Na weer een supergezellige maaltijd komt Katja nog even mee naar het hotel om verder te kletsen.  Daarna rijdt zij terug naar Blacksburg en gaan wij gauw naar bed, want morgenochtend moeten we vroeger op dan vandaag.

Zaterdag

De wekker gaat al om zeven uur en drie kwartier later rijden we weer de I-81 richting Blacksburg op. Net als gisteren wil Katja graag Starbucks als ontbijt.   Daar is het beduidend minder druk en we hebben onze bestellingen al gauw.

Bij haar thuis treffen we Katja nog in haar korte broek en t-shirt aan.  Saskia helpt haar een jurk voor vandaag uitzoeken.  Het wordt een vrolijke rode, die Katja goed staat.  Daaroverheen gaan weer de witte sjerp en de goudgele stola, maar dit keer ook twee bordeauxrode stola's.  Katja doet geheimzinnig over wat die betekenen.

Terwijl Katja zich klaarmaakt verbazen wij ons weer over het gedrag van de kitten.  Ze loopt zoekend rond en steekt bij het aaien haar staart in de lucht.  Ik opper dat ik denk dat ze krols is al lijkt ze daar nog te klein voor, maar niemand weet hoe oud ze precies is. 

Saskia zoekt de symptomen van krolsheid op haar telefoon op en inderdaad zijn ze dat precies. Dit katje zou morgen gesteriliseerd worden, maar of dat ook kan als ze krols is is de vraag (later horen we van Katja van niet).  Het mysterie van het eindeloze gemiauw is in ieder geval opgelost.

Als Katja weer helemaal in vol ornaat is, rijden we naar de parkeerplaats bij het Coliseum van Virginia Tech waar de graduation van haar college, Agriculture and Life Sciences, plaats zal vinden.  We kunnen lekker dichtbij parkeren, want de lucht ziet er alweer dreigend uit.  De paraplu's gaan dan ook mee.

Omdat de graduation van de College of Engineering nog bezig is, moeten we buiten wachten.  Alleen Katja mag al naar binnen.  Gelukkig houden we het droog tot we naar binnen mogen.  Echt jammer dat het weer niet meewerkt!

Van tevoren hebben we een email gekregen met een plattegrond en waar we het beste kunnen gaan zitten om onze graduate te zien.  Katja sms-t ook dat ze vrij vooraan aan de linkerkant zit.  Wij gaan in vak vier zitten en hebben zo goed uitzicht op het podium en Katja.  We hebben beide keren echt mazzel met onze zitplaatsen!

We hebben een programma gekregen en zien met trots een ster achter Katja's naam staan.  Dat betekent dat zij cum laude slaagt.  Twee sterren betekent magna cum laude en drie sterren summa cum laude.

Ook nu weer begint de ceremonie met het spelen van Pomp and Circumstance en komen alle professoren binnenlopen.  Dit keer geen lange speeches, maar wel ongeveer 500 studenten, die hun bul krijgen.  Katja is vrij aan het begin en we filmen en fotograferen zo goed als we kunnen.  Het gaat allemaal zo snel, ik hoop dat enkele foto's gelukt zijn.


Daarna wordt het een lange zit en we vermaken ons met onze smartphones.  Daarmee zijn we zeker niet de enigen.  Ik vind het een grappig gezicht al die gebogen hoofden over kleine schermpjes in het publiek.  Hoe kwamen we ooit zonder electronisch vertier zulke saaie plechtigheden door?

Als iedereen zijn diploma heeft ontvangen verklaart de voorzitter van het College iedereen "graduated".  Het kwastje van de cap hing bij iedereen aan de rechterkant als teken dat ze nog niet gegraduated waren en gaat nu als een beweging naar links, een grappig gezicht.  De plechtigheid is hiermee afgelopen en tot onze verbazing gooit maar een enkeling (waaronder natuurlijk ook Katja) zijn of haar cap de lucht in.


Het verplaatsen van het kwastje van rechts naar links

Voor het Coliseum vinden we Katja al snel weer terug.  Nog steeds weten we niet waar die twee bordeauxrode stola's voor zijn, maar dat wordt nu duidelijk.  Katja overhandigt er een aan Rick en een aan mij, ons bedankend voor alle steun en liefde de afgelopen vijf jaar.  Het blijken stola's van dankbaarheid te zijn. 

Nu ik erover denk zag ik er eerder ook andere ouders mee lopen.  Tot nu toe hebben Rick en ik het droog gehouden ondanks de emotionele momenten, maar dat lukt ons na deze lieve geste van Katja eventjes niet meer.  Trots doen we de sjaal om en maken foto's samen met Katja.

 

Rick heeft uit Orlando ook een Mickey graduation cap meegenomen, die Katja even opzet, maar haar eigen cap vindt ze duidelijk mooier.  Saskia neemt het dragen van de Mickey cap dan wel over.



 

In een van halls wordt door de College of Agriculture and Life Sciences een lunch gehouden, dus we lopen erheen.  Dat is het moment dat de hemelsluizen besluiten te openen!  Mijn hemel, wat een bakken met water komen eruit. 

Ondanks onze paraplu's zijn we in een mum van tijd doorweekt.  Katja's schoenen met de hoge sleehak zelfs zo erg dat ze stuk gaan.  Gelukkig doet Katja zich verder geen pijn, maar wel zonde van de net nieuwe schoenen!  Lisa heeft Katja's teenslippers in haar tas zodat ze nog wel wat aan haar voeten kan doen.

Binnen maken we kennis met twee van Katja's professoren, die vol lof over haar zijn.   Zij zullen een belangrijk deel van Katja's aanname bij medical school zijn, want ze hebben beloofd een aanbevelingsbrief voor haar te schrijven.

De lunch bestaat uit enorme hompen brood met kalkoenborst en kaas en pizza.  Ik neem zo'n homp, maar dat is me veel te veel brood.  Ik pluk de kaas en kalkoen er tussenuit en neem ook een bakje van de vanille ijsyoghurt.  Er zijn ook VT cupcakes, heel kleurig en leuk, maar ook niet mijn ding. 

Terwijl we daar zitten te eten belt Kai om Katja te feliciteren.  Hij is dit weekend met zijn schoolgroep in Dresden.  Het is natuurlijk heel jammer dat hij er niet bij kan op deze heuglijke dag voor Katja, maar via Skype zien ze elkaar in ieder geval en ziet Kai zijn tante Lisa ook weer eens.

Als we allemaal klaar zijn gaat Rick de stortregens trotseren en de auto ophalen.  Alweer gaat de Roanoke Ster niet door, maar we willen wel nog meer foto's maken van onze graduate.  We besluiten naar haar Rescue Squad in Christiansburg te gaan.

Daar wordt Katja door alle aanwezigen omhelsd en gefeliciteerd.  Daarna rijden twee van de mannen de grote crash truck voor ons naar buiten.  De regen is weer even opgehouden en wij maken foto's van Katja als "sexy EMT grad".

 

Bij Starbucks halen we na afloop allemaal een drankje en omdat het is opgehouden met regenen besluiten we nu een fotosessie met Katja op de campus van Virginia Tech te gaan houden.  Ook laten we Lisa het monument voor de 32 slachtoffers van de schietpartij hier in 2007 zien.  We zijn Moeder Natuur dankbaar deze gelegenheid te hebben gekregen.

Bij Katja thuis is het tijd om de cadeautjes te geven.  Katja wordt goed verwend.  Ik heb het cadeau van mijn zus en zwager al mee, een boek over leven na college en een flinke cadeaubon.  Van Lisa krijgt ze een check met een leuk bedrag erop.  Saskia geeft haar de Pandora bedel met de graduation cap en ons grote cadeau is een Surface tablet.

De dag vliegt voorbij en het is alweer tijd om riching Roanoke te gaan.  Dit keer hebben we bij Metro!  gereserveerd en dat is een heel goede keuze.  Wat een heerlijk en origineel menu hebben zij!  Ook de ambiance is erg gezellig en modern.

We bestellen eerst cocktails en voorafjes.  Na op Katja getoast te hebben komen de lekkere liflafjes.  Ik heb een ceviche van tonijn en kleine paddestoeltjes, die bijzonder lekker smaakt.  Ook de anderen zijn zeer te spreken over hun keuzes.

Na lang wikken kies ik de soft shell crabs met witte en groene asperges als hoofdgerecht.  Daar heb ik geen spijt van!  Ik ben dol op soft shell crabs en deze zijn heel lekker bereid.  Saskia heeft weer sushi en kan die niet op, dus ik probeer een stukje, ook erg smakelijk.

Dit restaurant heeft mini desserts en we besluiten met zijn allen een chocolade cakeje met kersen en vanilleijs te delen.  Zo hebben we allemaal een zoet hapje, want plaats voor zelfs een heel mini dessert heeft niemand meer.

Intussen gaat het gesprek over allerlei enge dingen, die ons overkomen zijn.   Opeens zegt Saskia naast mij "Mammie, ik ben duizelig" en valt flauw tegen mij aan.  Gelukkig zat ze in het midden anders zou ze van de bank zijn gevallen.  Katja zet meteen haar EMT hoed op en doet Saskia's benen omhoog.  Dat helpt inderdaad en  Saskia komt bij. Na een hapje cake is de duizeligheid ook weg. 

Bij het hotel neemt Katja afscheid.  Zij wil in Blacksburg nog uitgaan met een aantal vrienden om hun graduation te vieren.  Wij kletsen nog tot laat met Lisa op de hotelkamer en dan gaat onze laatste nacht hier alweer in.  De tijd ging weer veel te snel!

Zondag

Met schrik word ik om tien voor half tien pas wakker!  De hotelkamer is ook zo donker dat het nog nacht lijkt.  Een blik uit het raam laat zien waarom.  Het plenst alweer!  Wat zijn wij blij dat we gisteren nog de campus foto's hebben gedaan.

Katja zal later vanochtend naar Roanoke komen voor nog een laatste lunch voor we allemaal weer huiswaarts gaan.  Rick, Lisa en ik gaan op zoek naar een McDonald's om ontbijt te eten.  Ik bestel Eggwhite McMuffin, die nieuw op het menu is.  Rick probeert die ook en Lisa neemt de ontbijt burrito's.  Soms is McDonald's toch best lekker, hun koffie ook.

Terug op de hotelkamer copieren we elkaars foto's van gisteren en eergisteren.  Als Katja aankomt plaatsen we die ook op haar nieuwe Surface.  Ik ben heel benieuwd hoe de mijne gelukt zijn!  Er zijn er in ieder geval honderden, dus ik moet wel sorteren.

We hebben een uur langer in de hotelkamer gekregen en tegen twaalven checken we uit.  We gaan op zoek naar een restaurant in het gezellige centrum van Roanoke.  Eerst lopen we 202 Market binnen, maar daar zit helemaal niemand anders en het menu is erg beperkt en zwaar.

Dan maar naar de overkant naar Awful Arthur's.  Dit is een visrestaurant, maar er zijn ook vegetarische opties.  Hier is het ook een stuk drukker en gezelliger.  Katja en ik nemen dezelfde lunch, zes rauwe oesters uit de Chesapeake Bay en een kop krab soep.  Lisa neemt die soep ook en we zijn het erover eens dat hij ontzettend lekker is.

Helaas is de tijd om afscheid te nemen nu aangebroken.  Lisa moet nog terugrijden naar Greensboro, North Carolina, om haar vlucht te halen en wij natuurlijk naar Noord-Virginia.  Katja blijft nog even in Roanoke want ze heeft een vriend gezien in de bar bij Awful Arthur's. 

Wat altijd helpt bij afscheid nemen is te weten wanneer je elkaar weer zult zien.  Lisa zullen we misschien met Thanksgiving weerzien, anders bij de bruiloft van haar jongste zoon volgend jaar juni.  Katja komt zeker 21 juni naar huis, maar hopelijk daarvoor ook nog een keer al is het alleen om haar gebroken mobieltje in te wisselen voor een nieuwe.

Het is nog steeds verschrikkelijk weer als we vertrekken.  Het zicht op de I-81 is dan ook erg slecht en we zien een paar nare ongelukken aan de overkant van de weg.  Ook aan onze kant moet er een gebeurd zijn getuige de file waar we in terechtkomen.

Gelukkig rijden we net langs een afrit, die Rick neemt.  We stellen de GPS in op een omweg, die ons langs route 11 leidt.  Ik mag zulke sluipwegen altijd graag rijden.  Er is zoveel meer te zien langs de weg en hier is Virginia zo ontzettend mooi met zijn glooiende heuvels, rode boerderijschuren en oude silo's.

Helaas schiet het natuurlijk niet zo goed  op als de snelweg en Rick heeft geen zin in dralen.  Zodra mijn telefoon laat zien dat de file weg is draait hij de I-81 weer op.  Gelukkig is het inmiddels ook droog en dat is toch een stuk prettiger rijden.

Na een uurtje geeft Rick het stuur over aan Saskia zodat zij ook meer snelweg ervaring krijgt.  Zij heeft natuurlijk al heel wat ervaring met stadsrijden, maar de snelweg is toch weer iets anders met de hogere snelheden.  Heel bekwaam rijdt Saskia tot de afslag voor de I-66.

Dan is het nog maar een uurtje naar huis.  Gelukkig want mijn lichaam is niet blij met een weekend vrijwel zonder beweging, regen en een lange autorit.  Morgen staat in ieder geval een flinke sportsessie op het programma!

Hoe dichter bij huis we komen, hoe beter het weer wordt.  Het is een stuk warmer en de zon komt zelfs af en toe te voorschijn. We kunnen zelfs buiten op het deck zitten.  Voor het avondeten bestellen we kabobs van Friends.  Hun zalmkabobs zijn mijn absolute favorieten. 

En zo eindigt een heel bijzonder en toch ook emotioneel weekend, want dat is zo'n graduation toch wel, vind ik.  Volgend jaar hebben we zelfs twee graduations, die van Saskia voor high school en Kai voor VCU.  Nog maar even niet aan denken want daarna zullen Rick en ik officieel empty nesters zijn. 

Foto's van dit weekend staan hier

Naar Roanoke

De kapotte jurk van Saskia zit me flink dwars, dus het eerste wat ik doe na me aangekleed te hebben  is naar de door verschillende kennissen aangeraden kleermaker in Vienna rijden.  Die man schijnt allerlei schier onmogelijke dingen voor elkaar gekregen te hebben, dus ik hoop dat hij ook een nieuwe rits in een avondjurk kan zetten.

Saskia sms-t dat het internetbedrijf waar ze de jurk heeft gekocht heeft teruggeschreven dat ze er niets meer aan kunnen doen.  Misschien ook wel begrijpelijk.  Iedereen kan tenslotte na de prom op zo'n manier proberen een jurk terug te sturen. 

Gelukkig lijkt de kleermaker niet onder de indruk.  Hij kijkt even naar de jurk, zegt dat het $35 zal kosten en dat hij volgende week zaterdag klaar zal zijn.  Ruim op tijd voor de Prom, hoera!  Dat is een pak van mijn hart!

Zin om terug naar huis te gaan en koffie voor mezelf te maken heb ik niet.  Ik besluit mezelf te trakteren op een koffie van Panera, die ik zo mogelijk nog lekkerder vind dan Starbucks. En tja, dan kan ik de verleiding van power ontbijtsandwich met ham, kaas en ei als ontbijt ook niet weerstaan.  Thuis eet ik alles buiten op het deck op, want het is weer lekker warm weer.

Daarna ga ik de nieuwe elliptical trainer inwijden.  Wat een heerlijk ding is dit!  Ik vind hem nog fijner dan onze vorige.  Deze houdt ook hartslag bij en de helling gaat een stuk hoger.  Intussen lees ik en Christine belt, want zij zijn in ons gebied en we willen voor volgende week afspreken.  De mannen kunnen dinsdagavond, dus dan zullen we elkaar zeker zien.  Hopelijk zullen Christine en ik elkaar nog wat vaker zien dan dat.

Voor ik hem naar de kennel breng geef ik Cosmo nog een goede wandeling.  Het is vochtig warm en men is bij het zwembad bezig het klaar te maken voor de opening volgend week.  Het voelt nu wel echt zomers aan! 

Als we de hoek om een straat inlopen rent er opeens een hele groep chipmunks, ik tel er in ieder geval tien, weg.  Helaas allemaal te snel voor mijn fototoestel, want ik vind dat altijd zulke grappige diertjes!  Volgens mij was dit een "gezin", zoveel zie je er meestal niet bij elkaar.

 

Het enige "wild" dat ik vandaag fotografeerde was dit spinnetje in haar web

Na zijn wandeling doe ik Cosmo in de auto en breng hem naar de kennel.  Daar wordt hij altijd zo liefdevol ontvangen.  Cosmo loopt er ook heel graag binnen waaraan ik kan zien dat hij het hier ook wel prima vindt.  Ik laat hem er altijd met een gerust hart achter.

Thuis zorg ik ervoor dat de katten genoeg eten en drinken hebben tot ons buurmeisje zaterdag voor ze zal komen zorgen.  Ik pak Katja's cadeaus in speciaal graduation pakpapier in en zet ze in de van.  Daarna maak ik mezelf klaar en pak mijn spullen in.

Intussen is Saskia ook terug uit school en pakt in.  Rick is nog onderweg uit Pennsylvania, maar belt dat hij onderweg lunch haalt.  Noodles & Company heeft tijdelijk een nieuw lentegerecht met pasta, pesto, asperge, champignons, feta en meer en ik haal daar een van voor mijn lunch.  Nou, dat ga ik vaker eten!  Zo ontzettend lekker is het!

Als Rick thuiskomt pakken we de van verder in en om kwart over twee vertrekken we richting Roanoke.  Omdat Rick nog steeds last heeft van zijn rug en er net naar Pennsylvania ook weer uren rijden op heeft zitten, bied ik aan te rijden.  Dat gaat zo goed dat we de hele 350 kilometer hierheen niet eens stoppen!

Om kwart voor zes komen we bij de Holiday Inn Express in Roanoke aan.  Dit is ongeveer vijftig kilometer van Blacksburg waar morgen en overmorgen de graduationceremonies zullen plaatsvinden.  De reden voor een hotel zo ver weg is tweevoudig. 

Een, de hotels in en dichtbij Blacksburg verhoogden hun prijzen dit weekend dusdanig dat het onbetaalbaar werd en twee, dit hotel kon nog tot 18 uur vanavond geannuleerd worden.  De meeste anderen vergden of meteen betaling of maanden van tevoren.  Aangezien we pas sinds kort wisten dat alleen Lisa, Ricks zus, erbij zou zijn, is het maar goed dat we de andere drie geboekte kamers nog konden annuleren.

Dit is voor ons de eerste keer dat we, na er vele malen langs gereden te zijn, in de stad Roanoke zelf zijn.  Wel leuk om die nu ook een beetje te leren kennen.  Eerst gaan Saskia en Rick op zoek naar een supermarkt om wat snacks te kopen.

Intussen is Lisa ook gearriveerd en kiezen we een restaurant voor het avondeten.  De keuze valt op Nawab, een Indiaas restaurant in het gezellige centrum van Roanoke.  Het wordt een heel gezellige en lekkere maaltijd.  Lisa en ik nemen hetzelfde garnalengerecht wat erg lekker smaakt. 

Na het eten nemen we nog even een afzakkertje in de hotelkamer en zoeken dan gauw ons bed op.  Morgenvroeg gaan we richting Blacksburg en toch ook weer een grote nieuwe happening in ons leven meemaken: de college graduation van een kind. 

 

Tante en nichtje (lijken zij niet op elkaar?)

Eindelijk een echt zomerse dag!

Gisteravond werd het toch weer veel later dan ik wilde, omdat ik op Ricks thuiskomt heb gewacht.  Niet dat dat heel veel uithaalde, want hij had nog van alles te doen en ik was voor hij mij zelfs een hallo zoen kon geven al buiten westen!

Om zeven uur vanochtend gaat Ricks wekker ook weer.  Ik blijf nog een uurtje liggen, want de late avonden beginnen met echt op te breken.  Vanavond moet ik van mezelf voor elf uur naar bed!!!

Saskia is inmiddels al naar school maar om tien voor half acht zie ik dat zij belt en Rick het opneemt.  Een half uurtje later komt Rick naar boven en vertelt dat Saskia op school kwam en uitvond dat ze een proefwerk voor Anatomie had waar ze niets van wist.  Hij heeft dan toch de school maar weer met een smoes gebeld, maar het wordt wel heel vervelend nu!  Zucht!

Als ik opsta heb ik dan ook even een serieus gesprek met Saskia.  Wij hebben er genoeg van voor haar te moeten liegen.  De volgende keer gebeurt dat dan ook niet weer. Zij belooft (eindelijk!) een agenda te gaan gebruiken en zegt deemoedig dit niet weer voor te zullen laten komen. 

Natuurlijk zijn er veel ergere dingen waar sommige tieners doorheen gaan.  Saskia wil echter dolgraag naar bepaalde colleges en gaat ongetwijfeld spijt krijgen, maar ja, zij moet toch het werk doen.  Wij kunnen enkel helpen en adviseren.

We vertrekken tegelijkertijd, Saskia naar school, ik naar de sportschool. Hier wachten Sharon en Tom me al op en we doen een gewichtenroutine van een half uur.  Sharons oudste zoon heeft maandag zijn college graduation.  Tom gaat dit weekend naar Wilmington, North Carolina.  Wat gaan die gewichten toch een heel stuk beter met zijn drieen, dan alleen!

Na afloop doe ik nog een uur cardio en intussen begint het ook langzaam op te klaren na een bui of twee vanochtend.  Buiten voelt het ook een stuk aangenamer.  Of we de beloofde dertig graden gaan halen vandaag betwijfel ik, maar alles boven de twintig graden is meegenomen.

Thuis spring ik gauw onder de douche, zodat ik klaar ben als de bezorgers van de elliptical komen.  Die komen tussen twaalf en drie uur en ik ben zeer blij als ze om twaalf uur bellen dat ze er om half een zullen zijn.  Het neemt nog een half uur om het oude toestel weg te halen en de nieuwe te plaatsen.  Hij ziet er prachtig uit. Ik kan niet wachten hem morgen een vuurdoop te geven!

Nu ze zoveel eerder zijn gekomen dan ik had verwacht, besluit in Vienna in te gaan.  Eerst trakteer ik mezelf op een dunne bagel met asperge, ei en champignons van Manhattan Bagel. Daarna haal ik eten voor Flapjack op Saskia's verzoek.  Ik gooi de van alvast vol voor de rit morgen, zodat we pas later voor benzine hoeven te stoppen.

Mijn uitgroei is ook alweer te zichtbaar voor mijn smaak.  Gelukkig kan Carmen het bij Lofty Salon bijwerken en is er een uurtje later geen grijs meer te zien.  Thuis droog ik mijn haar en kan dan eindelijk weer eens lekker buiten op het deck zitten. 

Cosmo houdt me gezelschap en "verdedigt" intussen zijn achtertuin als er andere honden langslopen.  Die tuin is echt al sinds hij een puppy was zijn terrein.  Hij wilde nooit in een bench, dus liet ik hem buiten.  Hij blaft ook niet als de bel voor gaat, maar wel als er mensen langs de achtertuin lopen.

Rick komt thuis en stelt voor bij Matchbox op het terras te gaan eten.  Daar zijn nog een paar stoelen vrij voor ons, gelukkig.  We hebben uitzicht op de fonteinen waar kleine kinderen spelen en lekker nat worden. 

Het ziet er zo leuk uit, ik zou bijna weer kind willen zijn.  Dat zeg ik hardop aan de bar en de man naast mij reageert daarop met "wat weerhoudt je?".  Tja, misschien dat ik vier keer zo groot ben als die kleintjes?

Rick en ik delen een superlekkere tonijn tataki met groente chips.  Als hoofdgerecht neem ik weer de scallops (St. Jacobsschelpen) met een salade van kikkererwten en yoghurt.  Zo ontzettend lekker is het weer!  Rick vindt zijn lamsvleessandwich ook heerlijk.

Intussen sms-t Saskia dat ze bij Target is om een agenda te kopen.  Toevallig rijden we achter elkaar aan naar huis.  Zo ziet Rick ook nog even zijn jongste dochter, want hij moet vanavond weer op reis.

Saskia besluit ons haar prachtige prom jurk te laten zien.  Die staat haar nog beter dan dat model op de site!  Alleen krijgen we hem niet uit!!!  De rits gaat maar een paar centimeter naar beneden en niet verder.  Wat we ook proberen, er zit geen stof tussen of wat ook.   Saskia kan de jurk nu niet uitdoen, dus er zit niets anders op dan de rits eruit te knippen. 

Hopelijk kunnen we een kleermaker vinden om die rits te maken.  Gelukkig hebben we nog een week of twee.  Serena komt na een oproep op Facebook naar de jurk kijken en zegt dat als niets anders werkt Saskia erin geregen kan worden.  Dat werkt dan tenminste voor die ene avond.  Dat is een opluchting, al willen wij hem natuurlijk gemaakt aangezien het een flink dure jurk was, een paar weken werk voor Saskia.

Rick neemt afscheid en gaat naar Pennsylvania rijden waar hij morgenochtend vroeg een presentatie heeft.  Saskia en ik zijn vannacht dus weer samen.  Met onze viervoetige vriendjes, natuurlijk, die ons ook weer gezelschap houden. 

De sushi zag er lekker uit, maar...

Cosmo besloot de nacht in de tuin door te brengen en om kwart over vijf naar een paar langskomende honden te gaan blaffen.  Ik race mijn bed uit, want dat is veel te vroeg voor de buren natuurlijk!  Ondanks dat vroege wakker worden voel ik me vanochtend bij het opstaan een stuk beter dan gisteren.

Saskia is al naar school als ik koffie zet en mijn Crispix met melk klaarmaak.  Alleen zie ik op de datum van de melk dat die al een week geleden verlopen is!  Hij ruikt ook niet bepaald lekker meer, dus die gaat door de gootsteen. 

Gelukkig is er ook een nieuwe gallon.  Rick staat erop gallons te kopen, maar regelmatig krijgen we die met zijn tweeen niet op tijd op.  Ik zou dan liever wat vaker halve gallons kopen, maar goed. In ieder geval heb ik geen zure melk in mijn koffie of cereal. 

Op mijn sportprogramma staat een uur op de ARC trainer.  Ik varieer de hoogte en zwaarte en krijg zo het uur al lezend wel weer om.  Het is alweer een koele (voor hier althans) dag met veel zon.  Wat een andere lente dan vorig jaar is dit, ik kan er maar niet over uit!

Na Cosmo uitgelaten te hebben maak ik me gauw klaar.  Ik heb met Scarlett afgesproken voor de lunch.  Wij hebben elkaar alweer maanden niet gesproken en zij is helemaal hersteld van haar rugoperatie. 

Eerst wilde Scarlett graag dicht bij haar thuis lunchen, maar omdat ik me de afgelopen paar dagen niet lekker voelde vroeg ik naar iets meer in het midden.  De keuze viel op Sushi Jin in Fairfax Station.  Dat is voor mij twintig minuten rijden, dus een stuk beter dan de drie kwartier naar Scarlett's huis.  Bovendien zeg ik natuurlijk nooit nee tegen sushi!

Omdat ik nog de leen Toyota Highlander (best een fijne auto, trouwens) heb, gebruik ik de GPS van mijn Nokia telefoon om bij het restaurant te komen.  Het is even zoeken, maar dan zie ik de naam op de hoek van een strip mall (buiten winkelcentrum).   Ik parkeer en wacht even in de auto tot het half een is. 

Niet wetend of Scarlett misschien al binnen wacht, loop ik het restaurant in.  Het valt me meteen op hoe donker het is ingericht.  Veel minder vrolijk en gezellig dan de Japanse restaurants in Vienna.  Er zit ook maar een andere familie, maar het is pas half een, misschien komen er later meer klanten (blijkt niet het geval). 

Als Scarlett aankomt bestellen we beiden een kop groene thee.  Die van haar is lauw en die van mij zo heet dat ik er bijna mijn mond aan brand.  We vermoeden dat ze de thee in de magnetron opwarmen, niet echt lekker.  Voor ik naar een restaurant ga lees ik altijd eerst Yelp en daar krijgen ze toch heel goede recensies.

We bestellen beiden van het a la carte menu en een zeewiersalade vooraf.  Die laatste is erg lekker, maar wel een heel erg kleine portie.  Ik heb drie stukjes sashimi gekozen, zalm, tonijn en inktvis en een rol met verse krab, advocado en visseeitjes.  Scarlett had meer trek en nam een aantal stukken sushi en een regenboog rol.  Het ziet er allemaal prima uit.

De sashimi smaakt ook lekker, maar als ik het eerste stukje van de krabrol wil eten valt me de sterke geur ervan op.  Dat ben ik niet gewend van krab en het smaakt ook heel erg sterk naar vis.  Ik denk nog dat het misschien iets met een saus of zo is, maar lekker is het niet.  Eigenlijk had ik het terug moeten sturen, maar ik wil niet vervelend doen vooral omdat Scarlett dit restaurant heeft uitgekozen.

Tijdens het eten hebben we natuurlijk meer dan genoeg te kletsen.  Scarlett en haar familie houden ook van reizen en zij heeft twee tieners, haar jongste is net zo oud als Saskia.  Meer dan genoeg gesprekstof, dus.

Als we de rekening krijgen merkt Scarlett op dat veel van haar vis wel erg "visserig" smaakte.  Nu kan ik ook toegeven dat mijn krab ook zeker niet vers smaakte.  Ik heb eigenlijk grote vrees voor voedselvergiftiging (ja, ik hoor het jullie denken, eet dan ook niet zoveel rauw, maar daar houd ik nu eenmaal van) en hoop maar dat we dat hier niet hebben opgelopen!

We nemen afscheid en spreken af binnenkort iets avontuurlijkers te gaan ondernemen (hoewel deze maaltijd ook wel in die categorie geplaatst kan worden).  Onderweg naar huis stop ik nog om wat foto's te nemen van het pittoreske 18e eeuwse kerkje vlakbij.  Dan ga ik thuis wat pepermunt halen om de nare krabsmaak mee weg te werken.

Daarna is het tijd om de van op te halen.  Dat gaat allemaal heel makkelijk, vooral nadat ik de flinke rekening heb betaald.  Maar de remmen zijn weer veilig en een heel aantal andere dingen zijn ook gemaakt.  Het voelt voor mij niet zo, maar zeven jaar oud is tegenwoordig een "oude" van. 

Op de terugweg haal ik bij Whole Foods wat fruit en yoghurt en natuurlijk wijn, ook hard nodig tenslotte.  Cosmo's eten is bijna op dus ik haal een nieuwe 40 pond zak bij Petco.   Hij heeft ook wel weer eens een traktatie verdiend en dat wordt een enorm varkensoor.  Verder een zak met botjes en we kunnen er weer tegenaan.

Even overweeg ik de uitgroei in mijn haar nog te gaan laten bijwerken, maar die is nog niet zo erg en hopelijk heb ik morgen geen voedselvergiftiging en kan ik het dan gaan laten doen.  Ja, ik weet het, ik ben soms echt paranoide, maar ik check de hele middag mijn maag of die al vreemd voelt. 

 

Daar zit mijn rode vriendje weer hoog in de boom naast ons huis te zingen

Het stapeltje met tijdschriften en kranten over de kroning van Willem Alexander lonkt en ik neem het mee de voorkamer in.  Dat is mijn leeskamer, lekker op de leren bank.  Wat zijn het toch een mooie mensen.  Er is toch iets magisch voor mij aan koningshuizen en het Nederlandse komt ook zo echt koninklijk, maar toch menselijk over.

Saskia komt terug van haar bijles  voor de SAT en zij is blij met de lerares en heeft het gevoel dat ze veel leert.  Ook kreeg ik vandaag tussenrapporten voor haar moeilijkste AP vakken waar ze nota bene heel hoge cijfers voor heeft.  Duidelijk gaat daar haar interesse naar uit, maar om er goed voor te staan moeten de andere vakken ook haar aandacht krijgen.

Rick komt vanavond laat pas terug uit Orlando en Saskia heeft haar eigen kostje, dus ik bestel een Zpizza voor mezelf.   Daar gooi ik allerlei gezonds op: paprika, verschillende champignons, tomaat, kruiden.  En ik eet, zoals gewoonlijk met pizza, alleen de bovenkant en maar weinig van het deeg. 

En het is nu zeven uur na de vieze krab en ik voel me nog goed.  Hopelijk bleef het dus bij een niet zo lekkere maaltijd.  Voedselvergiftiging net voor we naar Katja's graduation gaan zie ik namelijk niet zitten!  Ik heb wel besloten voortaan meteen aan de alarmbel te trekken als vis niet vers smaakt.  Al is het alleen al om niet de hele middag te vrezen voor maagproblemen!

Moe, maar toch een leuke en drukke dag

Gisteren voelde ik me de hele dag al moe en vandaag word ik weer heel moe wakker.  Ik voel me ook niet optimaal, trekkingen in mijn spieren, m.a.w. een fibrodag.  Met moeite kom ik mijn bed uit.  Het is ook vreemd koud voor de tijd van het jaar, misschien is het daardoor.

Rick heeft intussen al ontbijt gehaald bij Starbucks.  Hij vertelde het "Pay Check" verhaal van gisteren aan Gabe, de gewoonlijke barrista, die er erg om moest lachen.  We eten samen ontbijt en dan neemt Rick afscheid om naar het vliegveld te gaan.  Hij moet voor zijn werk in Orlando zijn, wat zou ik graag meegaan!

In plaats daarvan sleep ik mezelf naar de sportschool in de hoop dat beweging meer energie geeft.  Tot mijn verbazing lukt het uur personal training me goed en ik voel me ook een stuk beter na afloop.  Na nog een half uur op de ARC Trainer voel ik me tenminste weer een beetje mens.

Helaas duurt dat niet zo lang.  Terwijl ik Cosmo uitlaat loop ik werkelijk te huiveren!  Dat op 13 mei, heel erg ongewoon voor dit gebied.  Ik kijk dan ook met smart uit naar het einde van de week wanneer de temperaturen eindelijk echt boven de 24 graden gaan blijven.

Thuis voel ik me toch wel erg vaatdoekerig en zou het liefst vanmiddag gewoon thuis blijven luieren.  Maar de van heeft een beurt nodig en die wil ik gedaan hebben voor we er weer 800 kilometer in rijden naar Blacksburg en terug.  Maar goed ook blijkt later, want mijn remblokken zijn bijna op.

Er zijn behalve de gewoonlijke beurt nog wat andere dingen kapot in de van, die intussen alweer zes jaar oud is.  Bij Koons Tysons Toyota vertel ik mijn service adviseur daarover en hij zegt te denken alles over een uur of twee klaar te kunnen hebben.

De garage heeft een shuttle, die naar Tysons Corner mall rijdt, en ik besluit die te nemen.  De chauffeur heet Oscar en blijkt getalenteerde voetbalspelers te trainen.  Hij komt oorspronkelijk uit El Salvador, maar woont hier duidelijk al sinds heel jong getuige zijn accentloze Engels.

We hebben een werkelijk heel interessant gesprek over wereldvoetbal.  Hij weet ook erg veel over Nederlands voetbal.  Hij vertelt ook de Nederlandse methode bestudeerd te hebben en delen daarvan met zijn klanten te trainen.  Oscar werkt zeven dagen per week en daar bovenop doet hij die trainingen, petje af!

Voor de deur van Macy's word ik afgezet.  De kleuren deze lente zijn erg vrolijk.  Ik zie veel oranje ook, zou goed geweest zijn voor een paar weken geleden.  Alleen ben ik vandaag niet van plan hier bij Macy's te winkelen. 

Mijn eerste stop is Athleta.  Van deze keten heb ik wel vier leuke winterjurken en ik hoop net zoveel succes te hebben met hun lentecollectie.  Rick heeft me voor Kerst ook een Athleta lentejurk gegeven, die ik pas een paar weken geleden voor het eerst aan wilde doen.  Oeps, hij stond van geen kanten!  Gelukkig hangt er een kaartje aan dat hij ten allen tijde geretourneerd kan worden.

Dat is geen probleem inderdaad en ik mag of het geld meenemen of kijken of ik iets anders kan vinden.  Dat laatste hoop ik dus.  Helaas hebben ze in de lentecollectie een stuk minder rekening gehouden met vrouwen een "cleavage", zoals ze hier zo netjes zeggen, oftewel een voorgevel.

Daardoor vind ik maar weinig flatterends.  Na veel gepast te hebben staat de laatste combinatie opeens heel erg leuk.  Precies mijn kleuren voor het topje en een zwart "denim" skort dat mooi afkleed.  Ik zie mezelf hier zelfs nog wel een rondleiding in geven. 

Deze combinatie kost iets meer bij elkaar dan de jurk, dus ik gebruik mijn moederdagcadeau ook alvast om de rest bij te leggen.  Tijd om verder te shoppen.  Natuurlijk stikt het in de mall van de kledingzaken en mijn oog valt op een combinatie van een rok en topje bij een winkel waar ik nog nooit iets heb gekocht, Chico's.

Het is me al eerder opgevallen dat maxirokken in zijn.  Hier zie ik een kobaltblauw en witte rok in de etalage met een kobaltblauw topje erop.  Die moet ik aanproberen!  En inderdaad, het staat heel leuk, kleed goed af en zit lekker. 

Ook de medewerksters vinden het duidelijk oprecht een goede combinatie. Soms krijg je het gevoel dat zij alles leuk vinden om maar te verkopen, maar ik hoor een van hen een klant vertellen dat wat zij aanheeft misschien beter in een andere kleur kan.  M.a.w. het staat niet, lees ik daar dan in (en dat doet het ook niet).

Er is ook nog een leuke rode driekwart broek, die 40% is afgeprijsd.  Daarop kies ik een zwart topje met witte polka dots.  Ik heb al heel lang weer eens polka dots willen dragen en hier is het dan.  Blij reken ik af en zal Ricks moederdagcadeaus met plezier gaan dragen.

Het enige wat nu nog mist zijn wat nettere sandalen.  Mijn dagen van goedkoop schoeisel zijn met al mijn voetproblemen voorbij.  Verderop zie ik een nieuwe Ecco winkel.  De wandelsandalen daarvan heb ik al en die lopen lekker.  Tot mijn vreugde hebben ze ook de perfecte zwarte sandalen voor mijn voeten!

Net als ik afreken belt John, de service adviseur van Toyota, dat er toch meer dingen mis zijn met het DRAAKJE dan gedacht.  Hij stelt voor dat ik een leenauto mee naar huis neem, zodat zij alles morgen kunnen maken.  Natuurlijk hangt er ook weer een flink prijskaartje aan, maar veilige remmen en dergelijke zijn toch wel heel belangrijk.  Ik geef dus het groene licht die te maken.

Alleen is het nu net na half vier en de shuttle terug naar de garage komt ieder uur op het halve uur.  Die heb ik net gemist en ik ben klaar met winkelen en voel me nog steeds niet optimaal.  Bij het eerste telefoontje naar de garage om te vragen of er een vroegere shuttle kan komen krijg ik een ongeinteresseerd persoon aan de lijn, die me vertelt te wachten tot half vijf.

Na Rick in Orlando te hebben gebeld met het fijne nieuws over de remmen bedenk ik me dat ik echt niet nog drie kwartier hier in de mall wil rondhangen.  Ik bel de garage terug en vraag naar John, de service adviseur, denkend dat hij die shuttle wel voor me zal kunnen regelen.  Dit keer tref ik een veel aardigere receptioniste, die belooft me te bellen als de shuttle me op komt halen.

In plaats daarvan krijg ik een kwartiertje later een telefoontje van Oscar dat hij weer voor de Macy's op me wacht.  Hoera!  Oscar heeft me nog een feitje over Nederland te vertellen, wij zijn het langste volk ter wereld.  Toch leuk dat hij er zoveel vanaf weet, echt een aardige man.

John geeft me binnen de papieren voor een leenauto en die haal ik bij de verhuurafdeling op.  Na de nodige handtekeningen te hebben gezet en de auto op krassen nagekeken te hebben, rijd ik in een zilverkleurige Toyota Highlander weg.  Een SUV, dus, niet iets waar ik aan gewend ben, maar hij rijdt lekker.

Saskia is al naar haar werk en ik ben weer blij met onze huisdieren, zodat ik niet in een leeg huis terechtkom.  Gauw neem ik Cosmo uit en neem ook gelijk een foto van akeleien in de tuin van onze buren voor mijn dagfoto.

Als ik terugkom zie ik een grote doos op de stoep voor de voordeur staan.  Het zijn allerlei verrassingen uit Nederland van Naomi.  Zo ontzettend leuk!  Er zit van alles Oranje in, bordje, servetten, pepermunt, tijdschriften.  En mijn favorieten: de koninklijke tuinkabouters.  Die vindt iedereen in Nederland vast helemaal fout, maar hier in den vreemde zijn ze hartstikke grappig.

Vanavond ben ik dus alleen voor het avondeten.  Ik voel me niet lekker en dan heb ik eigenlijk alleen maar trek in lichte Aziatische gerechten.  Mijn keuze valt op de wakame soep (werkelijk zo lekker!) en General Tso's Surprise van Sunflower.  Het smaakt me allemaal prima.

Na het eten kijk ik een dubbele episode van Hell's Kitchen.  Intussen krijg ik ook tussenrapporten voor Saskia van sommige vakken.  Blij met de resultaten ben ik niet.  Het lijkt of zij de "senioritis", die veel laatste jaars high school studenten krijgen, nu al heeft. 

Saskia lijkt academisch helemaal afgebrand. Ze kan het zo goed, maar kan zichzelf niet motiveren.  Ik herken dat goed van vroeger, maar in Nederland telden dingen als huiswerk doen e.d. meestal niet mee.  Hier dus wel, helaas.  En ook wordt er gekeken naar het hele "GPA" over de vier jaar high school.  Voor Katja is dit een heel goed systeem, voor Saskia een stuk minder.  Hopelijk kan ze het toch allemaal nog voor elkaar krijgen.

Europese ambassades en Moederdag

Zaterdag

Rick staat om een uur of kwart voor negen op en ik denk nog een kwartiertje te blijven liggen, want we willen op tijd naar de Shortcut to Europe.  Een heel aantal Europese ambassade openen hun deuren vandaag voor het publiek en vorige week zagen we al dat deze open dagen heel populair zijn. 

Als ik mijn ogen weer opendoe is het tot mijn ontzetting al tegen tienen!  Wij wilden om tien uur in Washington zijn.  Gauw sta ik op.  Ik vraag Rick waarom hij mij niet heeft gewekt en hij antwoordt dat hij dacht dat ik mijn slaap wel nodig zou hebben.  Datzelfde zou ik bij hem ook gedacht hebben, dus vooruit.

De koffie staat wel al klaar en ik eet gauw ontbijt en duik dan de douche in.  Een kwartiertje later ben ik klaar om te gaan, volgens Rick de snelste vrouw ooit.  We rijden naar de stad en dan begint de zoektocht naar een parkeerplaats.  Intussen zien we heel lange rijen bij de ambassades.  Het is al na elven als Rick het opgeeft en mij afzet en zelf naar de parkeergarage waar we vorige week parkeerden rijdt.

Als eerste sluit ik aan bij de rij voor de ambassade van Estland.  Die gaat vrij snel en het is een mooi oud gebouwtje.  Ook zijn de mederwerksters in kleurrijk kostuum gekleed.  Verder is hier niet veel te beleven, dus ik sta ook weer gauw buien. 

De volgende lange rij is de voor de Griekse ambassade.  Aan de overkant zie ik de ambassade van Luxemburg met geen rij, wat me doet denken dat daar niet veel interessants te zien is.  Ierland, ook aan de overkant, heeft daarentegen net zo'n lange rij als Griekenland.  Na even overleg met mezelf besluit ik toch maar in de Griekse rij te blijven staan.

Die gaat maar heel langzaam en tegen de tijd dat Rick de auto geparkeerd heeft ben ik nog maar een paar meter opgeschoten.  Mensen, die uit de ambassade komen, zeggen allemaal dat het zeer de moeite waard is.  Dan blijven we dus maar wachten, want ook de andere ambassades hebben lange rijen. 

Dit is duidelijk een heel populair evenement!  Zo vaak hoor ik mensen uit Europa zeggen dat Amerikanen enkel in hun eigen land geinteresseerd zijn en in mijn ervaring is dat niet het geval.  Men is juist altijd zeer geinteresseerd en lovend over Europa.

Na een groepje kinderen Griekse dansen te zien doen en ongeveer een uur wachten lopen we eindelijk de ambassade binnen.  Hier wordt het meteen duidelijk waarom we zo lang wachtten.  Overal staat iedereen stil om dansen te bekijken. 

Wij wormen ons een weg naar het eten wat inderdaad erg lekker is.  Er is tzatziki, verschillende smaken olijfolie, een soort baklava zonder noten (ik ben de naam vergeten) en een superlekker bakje met Griekse yoghurt en kersensaus.  Ik had flinke trek bij binnenkomst en nu heb ik mijn lunch wel bij elkaar.

We hebben geen zin in de rij bij de Ierse ambassade, maar kijken wel naar de Ierse dans, die buiten wordt opgevoerd.  Hetzelfde geldt voor de Roemeense ambassade er praktisch naast. Ook hier wordt er in kostuum gedanst.  Ik vraag me af hoe vaak deze dansen in de landen zelf nog opgevoerd worden. Het doet me opeens denken aan de klompendans in Holland, Michigan, die wij nooit eerder in Nederland hebben gezien.

Een heel stuk verderop de heuvel op, puf puf, want het is ontzettend vochtig en warm, komen we bij de Britse ambassade aan.  Het zou volgens het verhaal de hele dag regenen vandaag en in plaats daarvan schijnt de zon, dus we klagen niet over de vochtigheid.  Wel nemen we meteen het ons aangereikte waterflesje aan.

Rick heeft nog trek en bestelt een "banger" sandwich.  Daar neem ik ook een hapje van, maar ik heb verder geen zin in het zware eten dat ze hier hebben.  Ook niet gratis, overigens, terwijl de andere ambassades niets vragen voor hun hapjes.  Rick heeft iets met de Britten, omdat hij in Londen gewoond heeft, maar zelfs hij moet toegeven dat andere ambassades veel gastvrijer lijken.

De Belgische ambassade is de volgende op ons lijstje.  Ook hier staat weer een enorme rij, maar die gaat vrij snel.  De man voor ons vertelt ons dat hij van verscheidene mensen gehoord heeft dat de Nederlandse ambassade de meeste indruk maakte.  

Wij hebben er bewust gekozen daar niet heen te gaan, omdat we die al kennen.  De Nederlandse ambassade ligt ook wel een flink stuk uit de route.  Later hoor ik dat het er ook flink druk was en de verse stroopwafels en poffertjes gretig aftrek vonden.  Misschien toch maar op ons lijstje zetten volgend jaar.

 

Belgische ambassadeur's kantoor

 

Als we dichter bij het Belgische ambassadegebouw komen wordt ons verteld dat ze geen bier meer hebben.  Maakt ons niet uit en de anderen in de rij duidelijk ook niet, want niemand keert om.  Er is een meer dan levensgrote Smurf, natuurlijk een Belgisch produkt, met wie iedereen foto's kan nemen.

Rick en ik zijn het er over eens dat we deze rondleiding na Australie vorige week de best georganiseerde vinden.  We krijgen een doosje met Guylian chocolaatjes aangereikt, leren over het Belgische leger en hun station op Antarctica en nog veel meer.  Het gaat allemaal veel beter en sneller dan in de Griekse ambassade.  Ook Le Pain Quotidien, de succesvolle Belgische bakkerij, is erbij.

Het bier is dus op, maar we zien wel waar we er meer van kunnen vinden op een lijstje van restaurants dat er hangt.  We besluiten dan ook vanavond Belgisch te gaan eten.  De vrijwilligers hier zijn voornamelijk Vlamingen en ik spreek regelmatig Nederlands.  Al met al vonden wij het hier in "Belgie" allemaal heel erg goed en interessant gedaan en ook vriendelijke mensen, allemaal bereid tot een praatje.

Voor we naar buiten gaan doen we onze regenjassen aan en paraplu's op, want voor het eerst vandaag regent het.  Echt onvoorstelbaar hoeveel geluk we hebben gehad met het weer vandaag.  Wij verwachtten de hele dag kleddernat rond te lopen, maar zelfs dit buitje is valt erg mee.

Tegen de tijd dat we bij de Finse ambassade aankomen is het alweer droog.  Dit wordt onze laatste stop vandaag.  Deze ambassade heeft heel bijzondere architectuur.  Er groeien planten aan de muren  buiten en duidelijk wil men die over de hele muur doen groeien.  Ook binnen is het een duidelijk eco-omgeving, alles hout, veel licht en originele architectuur.

 

De Finse ambassade van buiten

 

Tot onze verbazing zien we opeens de Kerstman rondlopen.  Ook lopen de medewerkers met t-shirts, die zeggen dat Rovaniemi het officiele oord van Santa Claus is.  Een zoektocht op het internet wijst uit dat dat inderdaad zo is.  Rovaniemi ligt in Lapland, een bestemming nog hoog op mijn wenslijst (die trouwens heel lang is).

 

 

Prachtig Laps kostuum

Er zijn hier ook weer allerlei hapjes te proeven. Mooi vind ik ook de kleurrijke kostuums.  Volgens mij zijn die uit Lapland, maar dat wordt niet uitgelegd.

Net voor vieren zijn we ook klaar met deze ambassade.  Vier uur is het einde van de Open House, dus Finland was ons laatste bezoek.  We lopen de heuvel af naar waar Rick heeft geparkeerd.  Onderweg komen we nog langs een heel aantal interessante ambassades, bijvoorbeeld van Turkije en Mexico, maar ook van kleine landjes, zoals de Marshall Islands.  Het heet niet voor niets Embassy Row.

Het loopt tegen vijven en gaan een restaurant opzoeken.  Onze keuze is vanavond op Et Voila gevallen.  Alleen is het hier om vijf uur nog uitgestorven, bovendien hebben zij geen tapbier.

Rick heeft daar juist veel zin in, dus we reserveren hier een tafeltje voor zes uur en lopen naar Sur La Place aan de overkant.  Dit restaurant serveert Belgische gerechten, maar heeft geen Belgische eigenaren (zij zijn Arabisch), en tot Ricks vreugde zijn er vier Belgische bieren aan tap. 

Rick zou hier ook wel willen eten, maar ik vind het menu bij Et Voila veel lekkerder.  Hier staan voornamelijk mosselen op en die heb ik gisteravond ook al gegeten.  Na van een biertje genoten te hebben, lopen we dus terug naar de overkant.

Bij Et Voila is het inmiddels gezellig druk en krijgen we meteen een tafeltje.  Ik bestel gerookte forel met linzen als voorafje, dat erg lekker is. Rick heeft erwtensoep en vindt die duidelijk prima.

Hoofdgerecht voor mij is de special van soft shell crabs.  Dat is een plaatselijke lekkernij, krabben gevist in de Chesapeake Baai, die nog geen harde schaal hebben. Het is een van mijn favoriete gerechten en ik kan het niet nalaten het te bestellen als het op het menu staat.

Op weg naar huis regent het weer, maar zien we ook een prachtige regenboog.   Saskia moest vanavond werken, dus alleen de huisdieren zijn thuis.  Cosmo heeft zich te goed gedaan aan het katteneten dat Saskia niet heeft weggelegd.  Hopelijk krijgt hij daar vannacht geen last van.

Zondag

Geen verslapen dit keer, integendeel ik ben om onverklaarbare redenen om half zes klaar wakker!  Rick ligt nog in diepe rust, dus ik draai me nog een aantal keren om, maar sta dan op.  Het is schitterend zonnig weer, maar een heel stuk koeler dan gisteren.  We schijnen vannacht zelfs het laagste temperatuur ooit record voor deze datum te kunnen gaan verbreken!

Als Rick ook weer in het land der levenden is, gaan we naar Starbucks voor ons wekelijkse ontbijt.  De barrista daar is niet een van de snuggerste en vergeet onze halve bestelling.  Gelukkig bemerkt de manager dat en Rick krijgt een bon voor een gratis koffie.  Vorige week kreeg hij die ook al doordat deze zelfde jongen een fout maakte.

Zoals altijd wordt ook onze naam gevraagd om op de kop met ons drankje te schrijven.  Ik heb voor deze barrista mijn naam al herhaalde malen gespeld, dus als hij het zonder te vragen hoe het te spellen opschrijft, denk ik dat hij die spelling nu dan wel kent.  Thuis zie ik dat hij van Petra "Pay Check" maakte, we lachen er hartelijk om! 

Rick en Saskia verwennen me flink.  Ze geven me leuke kaarten en van Rick krijg ik een cadeaubon voor Tysons Corner.  Hij weet dat ik graag wat nieuwe kleren wil kopen, dus helemaal perfect!  Gisteravond werd er ook al een prachtig boeket tulpen van Rick bezorgd.

Saskia geeft me een schattige magneet met een foto van ons tweetjes, toen zij een jaar of zes was, en een wijnglas beschilderd met "It's five o'clock somewhere".  Ze kent haar moeder goed!

Dan is het toch weer tijd voor mij om te gaan sporten.  Ik zou deze Moederdag graag vrij daarvan nemen, maar met dit koelere weer voel ik mijn spieren ook weer flink.  Het is zaak die weer wat losser te krijgen.  Met mijn weer leuke boek gaat het uur cardio gelukkig lekker snel.

Saskia moet vanavond weer werken en gaat daarom gezellig mee lunchen.  Mijn keuze is Le Pain Quotidien.  Daarmee ben ik niet de enige moeder en we moeten even op een tafeltje wachten.  Mijn keuze aan eten heb ik al gemaakt: de overheerlijke linzensalade.  Iedere lekkere hap heb ik bovendien het gevoel een hele berg vitamines binnen te krijgen.

De rest van de middag ga ik uit de wind voor het huis mijn boek verder lezen.  Halverwege de middag belt Kai om mij een fijne moederdag te wensen.  Hij komt net met vrienden terug van een weekend in Belgie.  Ze hebben onder anderen Brussel en Gent bezocht.

Niet lang na Kai krijg ik Katja aan de lijn.  Het is ook weer fijn haar stem te horen, want het gros van onze communicaties gebeurt via sms of Facebook chat.  Ik moet toegeven dat ik die twee vandaag flink mis.  Gelukkig zullen we over ongeveer een maand weer even allemaal bij elkaar zijn.

Tot slot van deze fijne Moederdag neemt Rick mij mee naar Sushi Yoshi.  Hij weet dat je mij geen groter plezier kan doen dan met een lekker bord vol sushi en sashimi!  Daarna wordt het lekker bankhangen en maken we ons klaar voor een drukke week.  Dit weekend was er in ieder geval weer een met een flinke ster.

 

Mijn moederdagmaal met allerlei exotisch, precies zoals ik het lekker vind!

 

 

Een warme vrijdag

Het belooft een heerlijk zomerse vrijdag te worden en de vrolijke zon, die de kamer binnenschijnt, maakt het makkelijk opstaan.  Ik maak een paar in de magnetron gepocheerde eieren met kaas en Tabasco voor mijn ontbijt en neem mijn eten en koffie mee naar buiten. 

Dit jaar duurt het in vergelijking met vorig jaar wel enorm lang voor het echt zomer wordt, dus het is zaak optimaal van iedere zomerse dag te genieten.  Maar eerst nog even naar de sportschool voor gewichten en cardio.

Tom en Sharon zijn er ook en we doen dit keer vooral bovenlichaamoefeningen.  Intussen staat het sportkanaal aan op de tv en wordt de naam van de Washington Redskins weer eens besproken.  Om de zoveel jaar komt er protest dat deze naam racistisch zou zijn.  De eigenaar van het bedrijf weigert echter zelfs een verandering te bespreken.  Ik heb er gemengde gevoelens bij.

Na zo'n drie kwartier gewichten doe ik nog drie kwartier cardio en dan kan ik eindelijk van het mooie weer gaan genieten.  Hoewel, eerst wil ik mezelf op een Elevation burger trakteren.  Dat restaurant is vandaag geopend in het centrum van Vienna en ik vind hun veggie burger heerlijk!  Bovendien kun je die in sla gewikkeld bestellen en dus zonder broodje.  Het smaakt allemaal super lekker!

Naast dit restaurant ligt The Fresh Market, een supermarkt met gourmet produkten.  Eigenlijk vergeet ik altijd een beetje het bestaan ervan, maar ga er nu toch even in rondsnuffelen.  Daar zie ik dat ze mijn favoriete Raincoast Crisps hebben en nog wel goedkoper dan Whole Foods.  Ook hebben ze de pure Belgische chocolade "chips", die precies goed zijn voor mijn chocolade snack.  Ik neem me meteen ook weer voor hier vaker heen te gaan.

Thuis lijn ik Cosmo aan voor een wandeling door de buurt en op zoek naar mijn dagelijkse foto voor het "ga naar buiten" thema.  De azalea's en dogwoods zijn alweer uitgebloeid, dus ik moet het nu hebben van wat mensen in hun tuinen hebben geplant.  Na foto's van diverse kleuren irissen, vergeet-me-nietjes en bloemen waarvan ik de naam niet ken, valt mijn keuze uiteindelijk op een doodgewone uitgebloeide paardenbloem waarvan de zaadjes net wegvliegen.

Thuis neem ik een Diet Coke en mijn computer mee op het deck. Cosmo houdt me gezelschap en ons cardinaaltje in de boom ook.  Er zijn alleen zoveel pollen dat ik de hele tijd mijn scherm moet schoonvegen!  Echt last van allergieen heb ik gelukkig niet, maar die stofjes gaan hinderlijk onder mijn harde contactlenzen zitten en ik moet er ook regelmatig van niezen.  Maar ach, klein ongemak voor lekker buiten zitten.

 

 

Een van Saskia's managers werkt vanavond voor het laatst voor Zinga!.  Met nog een aantal medewerkers heeft zij een taart voor hem gekocht, die ze in onze keuken versieren.  Dit weekend neemt Saskia tijdelijk zijn plaats in en als dat goed gaat wordt zij gepromoveerd tot shift manager wat ook salarisverhoging inhoudt.  Best veel verantwoording voor een zeventienjarige en wij hopen maar dat het niet meer uren betekent, want meer dan nu kan Saskia niet werken zonder haar schoolwerk te beinvloeden.

Ongeveer een half jaar geleden begaf onze elliptical trainer het.  Saskia en ik gebruikten die vooral heel veel en missen hem echt.  Ook Rick kan zo'n machine met zijn rugproblemen goed gebruiken.  Hij heeft net een grote bonus gekregen op zijn werk en besluit die aan een nieuwe trainer te gaan besteden.

We rijden naar Leisure Fitness.  Daar begroet Lisa, die Rick eerder vandaag al heeft gesproken, ons in sporttenue.  Duidelijk zijn ze hier serieus over fitness!  Het is maar goed dat ik mee ben, want Rick wilde eenzelfde trainer als bij Anytime Fitness kopen, maar ik vind het juist belangrijk iets heel anders thuis te hebben.

Nu hebben we boven een Precor staan en die wil ik weer.  Dat merk is de enige elliptical die ook hoog en laag kan.  De keuze is snel gemaakt en Lisa geeft Rick een goede prijs.  Het is niet bepaald goedkoop, maar we hebben allemaal de vorige zo vaak gebruikt dat we de prijs er met de jaren wel uitkrijgen. 

Ze hebben nog twee voorradig, dus het zal ongeveer een week duren voor we onze nieuwe machine hebben.  Ik kan niet wachten en Saskia ook niet.  Hoe vaak wij de laatste maanden niet hebben verzucht dat we wilden dat de elliptical weer werkte!

Het is intussen etenstijd en nog erg lekker buiten.  Rick stelt voor bij Cafe DeLuxe te gaan eten op hun grote terras.  Helaas hebben ze nog steeds hun tonijn niet terug op het menu.  Ik bestel de "Fra Diavolo" mosselen en die zijn heel erg lekker met een pittige tomatensaus.  Mosselen zijn hier de afgelopen jaren ook steeds populairder geworden en ik moet zeggen dat ze groot en lekker zijn.

Rick vindt zijn bisonburger ook lekker en het is heerlijk op het terras.  Helaas moeten we nog een paar koelere dagen door voor die warmte ook blijvend lijkt.  Bij mijn broer in Ottawa wordt zelfs sneeuw verwacht!  Nogmaals, wat een verschil met vorig jaar!  Het weekend is hier in ieder geval goed begonnen.