Ons pleintje nu:

donderdag, mei 28, 2015

Een dagje natuur in de Outer Banks en omgeving

Alweer heb ik heerlijk geslapen en om kwart voor negen word ik weer gewekt door mijn telefoon.  Ik doe even wat squats, lunges, push ups en een minuut plank om mijn spieren in werkende toestand te krijgen.  Dan ga ik Kai wekken, die zijn telefoon al ligt te lezen.

We hebben een vol programma vandaag dus we vertrekken zo snel mogelijk.  Eerst stoppen we bij Duck Donuts om ontbijt te eten.  Dit keer bestellen we vier donuts, een ervan zullen we delen.  Ze zijn zo ontzettend lekker!  Ik heb weer de maple icing met bacon en deel met Kai pinda icing met pinda stukjes.  Ook die smaakt super! 


Ons eerste doel van vandaag is zo'n 26 mijl verderop wat hier in de Outer Banks zeker een uur rijden betekent. Ik stel mijn GPS in op het bezoekerscentrum van het Alligator River Wildlife Refuge.  Om de een of andere reden kan Waze geen route vinden dus ik probeer de Nokia app dan maar.  Die lijkt ons wel erheen te kunnen leiden.

Alleen zie ik als we dichterbij dat "doel" komen dat het wel in de goede richting is, maar zeker niet waar wij willen zijn.  Ik probeer Waze nog eens en dit keer heb ik wel succes.  We rijden over een brug over de Roanoke Sound Roanoke Island op.

Dit eiland intrigeert mij altijd, want hier werd het eerste officiele Engelse colonistje, Virginia Dare, geboren in 1587.  Alleen is Virginia samen met de rest van haar "colonie" compleet verdwenen en weet men niet wat er met ze gebeurd is.  Zij maakte deel uit van de Lost Colony of Roanoke.  Veel plaatsen hier heten "Dare", naar haar vernoemd.

Bij het bezoekerscentrum helpt een vriendelijke park ranger ons en wijst waar we moeten zijn in het wildlife refuge.  Het park staat er bekend om dat er veel beren te zien zijn, maar wij zijn daar volgens de ranger te laat voor.  Hij raadt een van de natuurpaden aan om te lopen en zegt er nog bij dat we ons daar geen zorgen om beren hoeven te maken.

Met een kaart van het enorme gebied gaan we erop uit.  We rijden de brede Croatan Sound over en zien dan al gauw borden voor het Wildlife Refuge.  We besluiten met het verste weggetje wat de ranger aanraadde te beginnen.  Daar zien we echter helemaal niets en moeten na een paar kilometer omdraaien,want de rest is afgesloten.

Dan maar de "officiele" route, die via onverharde weggetjes langs aan de ene kant boerenland en aan de andere kant moerasland.  Het is prachtig en er is geen mens behalve wij.  Beren hebben we nog helemaal niet gezien en verwachten we na het verhaal van de ranger ook niet.

Opeens zie ik echter iets langs de weg.  Het blijkt een hertenmoeder met haar kleintje te zijn.  Het is een echte Bambi met stipjes, zo schattig!  Ze zijn niet erg bang en ik kan een aantal goede foto's maken.

We gaan verder en stoppen af en toe om te genieten van de rust en natuur.  Niet veel later zegt Kai weer "stop!".  Dit keer is het een nog kleiner bambi hertje aan de rand van het water.  De moeder is niet te zien, maar het diertje is duidelijk bang en ik hoor de moeder wegrennen.  Het kleintje maakt zich zo klein mogelijk en Kai en ik gaan maar gauw verder om ze niet verder bang te maken.

In de verte zien we weer wat en dat blijken twee wilde kalkoenen te zijn.  Eentje is duidelijk bezig indruk te maken op de ander, want hij doet zijn staartveren mooi omhoog.

Dan bereiken we het begin van het wandelpad dat de ranger aanraadde.  Daar staan een aantal andere auto's geparkeerd, later blijken die van een groepje kayakers te zijn.  We zien ze net terugkomen.  Dat lijkt mij ook wel erg leuk om eens te doen!

Het pad is prachtig, maar helaas zijn er ook horzels en muggen.  Al om ons heen zwaaiend lopen we het af.  Ik loop vooraan en opeens zie ik een groot zwart iets verderop.  Ik kijk nog eens en ja, het is echt een beer!  Hij of zij blokkeert het hele pad en eet wat.

Zodra ik hem zie, ziet hij ons ook.  Kai ziet hem nog net voor hij het op een rennen zet en wij zijn zwarte berenbillen zien vertrekken.  Gelukkig heb ik net twee foto's kunnen nemen, al focuste mijn camera op het struikgewas dichterbij.  Het is bewijs dat het een echte heuse zwarte beer was, de derde keer dat we die tijdens een wandeling op ons pad treffen.

Onze dag kan nu echt niet meer stuk.  Eigenlijk zou ik terug willen om die ranger te vertellen dat er wel degelijke beren op ons pad kwamen.  Dat Nederlandse gezegde speelt telkens door mijn hoofd.  Er is volgens mij geen Engels equivalent.

We rijden terug over de onverharde weg, maar dit keer zien we enkel een paar schildpadden, die gauw wegschieten als we foto's willen nemen.  Het is inmiddels al half twee en we besluiten dat het tijd is ergens te gaan lunchen.

Rick en ik hebben twee jaar geleden een leuk restaurant op een pier aan het strand ontdekt.  Kai vindt dat ook leuk en ik rijd naar Fish Heads.  Daar kunnen we ons eigen tafeltje kiezen. Kai neemt een hot dog met zoete aardappelfrietjes en ik vind dat ik gezond moet doen en neem vers fruit en hummus met verse groentes.  Die laatste zijn zo droog als het maar kan, maar ach, zicht op strand en zee maakt alles goed.

Onze volgende stop is de Bodie Island vuurtoren.  Dit is een van mijn favorieten met zijn zwarte en witte ringen.  Tot mijn vreugde zie ik dat we naar boven kunnen.  De vorige keren dat ik hier was was het gesloten.   We kopen de $8 kaartjes, helaas werkt mijn parkenpas hier niet, en mogen om half vier naar boven.

Dat geeft ons nog wat tijd om het houten pad tot boven het moeras te lopen.  Daar zien we een paar blauwe crabben eten en hebben we gewoon mooi uitzicht.

De Bodie Island vuurtoren is ontworpen en gebouwd door dezelfde persoon, die het Currituck Beach Lighthouse van gisteren bouwde.  Het is dan ook ongeveer even hoog en heeft 219 traptreden, een minder dan gisteren.  Wel fijn is dat de National Park Service op iedere "verdieping" een fan heeft staan waardoor het minder benauwd is binnen dan gisteren.

Het uitzicht vinden Kai en ik allebei ook mooier.  Ik ben blij hier nu ook eens omhoog te hebben kunnen gaan.  Het uitzicht is natuurlijk minder dan als je over een stad uitkijkt, maar nog zeer de moeite waard.

We rijden langzaam terug richting Duck, maar onderweg hopen we nog een paar dingen te bekijken.  Eerst Kitty Hawk Kites, een enorme winkel met van alles en nog wat.  Natuurlijk vliegers, maar ze hebben ook leuke vlaggen en tuinversieringen.  Rick en ik hebben er leuke dingen gevonden, maar dit keer spreekt niets ons aan.

Niet veel verderop is de ingang van Jockey's Ridge State Park.  Hier zijn de hoogste duinen aan de oostkust van de VS te vinden.  De hoogste is meer dan 30 meter hoog en helemaal van zacht zand.  Hier worden ook hang gliding lessen gegeven, maar daar zijn we te laat voor. 

We maken een wandeling op blote voeten door de enorme duinen.  We hebben mooi uitzicht bovenop en het zand voelt heerlijk aan.  Daarom is het goed wat later te gaan, want midden op de dag is het brandend heet, natuurlijk.

Onze laatste bezienswaardigheid gaat helaas niet lukken.  Ik wilde Kai nog het Wright Brothers Memorial laten zien.  Hier werd namelijk de eerste vlucht ooit in 1903 door de gebroeders Wright volbracht.  Maar het sluit om vijf uur en dan kunnen we er ook helemaal niet meer bij komen, helaas.  Gelukkig was dit het laagst op Kai's lijstje.

Terug in ons appartement neem ik een nodige douche en maken we ons klaar om te gaan eten.  We hebben net als gisteren een reservering bij The Blue Point aan de bar.  Daar verwelkomt John ons als oude vrienden.
Mooie luchten over de Currituck sound

Dit keer neem ik de crab soep en de calamari salade starter.  Beiden zijn zo ontzettend lekker!  Kai smult van de catfish.  De vrouw naast mij vraagt of ik mijn tienduizend stappen heb gehaald vandaag (ja, ruimschoots) en we hebben een leuk gesprek tussen de gerechten door. 

Kai en ik kunnen het niet laten, we delen de overheerlijke pecan pie met bourbon ijs nog een keer.  Intussen komt er een man praten met de dame naast mij en mij.  Hij aait over onze ruggen, brr!!  Ik betaal snel en Sherry naast mij ook.  Kennelijk is zij ook niet gediend van zijn avances als "hedge fund manager uit saai Minnesota". 

Eenmaal terug bij ons complex zien we weer vossen en herten.  Een van de vossen ligt lekker te rollen en te genieten.  Ik heb geprobeerd er een filmpje van te nemen.  En zo gaat de laatste nacht hier alweer in.

Foto's van vandaag staan hier

woensdag, mei 27, 2015

Outer Banks: Corolla wilde paarden en vuurtoren

Om half zeven werd ik al wakker van de zon, die mijn kamer binnenscheen, maar dat was me nog te vroeg.  Ik stapelde een paar kussens op om het licht wat tegen te laten en draaide me nog eens om.  Het volgende dat ik hoor is mijn telefoon, die me er om kwart voor negen aan herinnert mijn multivitamine in te nemen.  Die dient regelmatig ook als wekker.

Ik blijf nog even mijn emails liggen lezen en sta dan op.  Kai's deur is nog gesloten, maar ik weet niet wat hij als ontbijt wil.  We hadden wel bepaald dat we Duck Donuts wilden proberen, maar welke donuts hij dan zou willen is mij onbekend.


Gelukkig vindt Kai het niet erg om gewekt te worden voor een vraag over zoiets lekkers.  Hij kiest een vanille donut en een met hagelslag.  Ik wil de maple icing met bacon stukjes.  Ik ga de donuts halen, terwijl Kai nog wat werkt.

Dit is de originele locatie van deze keten waar alle donuts vers en warm worden afgeleverd.  Ik kan niet wachten ze te proberen!  Aan de ene kant van de boardwalk moet je bestellen en ik neem er nog een grote ijskoffie bij.  Aan de overkant krijg ik een doosje met warme donuts mee.

Kai en ik genieten, wat het enige juiste woord voor zo'n hoopje heerlijkheid is, ervan op ons deck voor het appartementje.  We weten meteen wat de rest van onze ontbijten gaat zijn.  Maar goed, dat de Duck Donuts in ons gebied niet zo dicht bij ons is!  Die combinatie van zoet en zout in die van mij is niet te versmaden!

Kai heeft een deadline en gaat nog wat werken.  Ik ga intussen eens kijken hoe het zwembad en strand erbij liggen.  Niet veel is veranderd in de twee jaar sinds Rick en ik hier waren.  De buitenkanten van de gebouwen worden nu wel eindelijk langzaam vernieuwd, heel hard nodig!
Een gerenoveerd gebouw
De onze is nog oud (wij zijn rechts op de middelste verdieping)

Kai en ik maken als hij klaar is een lekker lange strandwandeling.  Bij ons complex zitten er aardig wat mensen op het strand, maar daarna wordt het bijna leeg.  We zien een mooie crab en ruiken later een enorme rotte vislucht.  Hoger op het strand ligt een enorme dode rog.  Dat die zo stinken!

Nog wel erg koud voor mijn smaak!

Terug in het appartement gaat Kai nog wat werk doen.  Ik ga wat benodigdheden kopen.  Kai is zijn teenslippers vergeten, dus ik koop een goedkoop paar bij de Wings.  Het zand is veel te heet om op blote voeten te lopen.

Bij Duck Donuts koop ik een van hun rode baseballcaps.  Het waait flink en ik word gek van mijn haar.  Daarvoor vind ik bij een marktje ook elastiekjes om het in een paardestaart te doen.

Inmiddels is het lunchtijd.  We willen gaan eten bij de Sunset Grille tegenover Barrier Island Station.  We zouden kunnen lopen, maar het plan is direct na de lunch verder te gaan dus we rijden erheen.

We krijgen een tafeltje aan het water in de schaduw van een paar palmbomen.  Het is heerlijk vertoeven met een flinke bries, die de warmte verlicht.  Ik bestel een soft shell crab sandwich en Kai een hamburger.  Het eten is zeer matig, maar de ambiance kan niet beter. 

Vanmiddag staat Corolla op ons programma.  Dit is het noordelijkste plaatsje met een gewone auto bereikbaar in de Outer Banks.  Eerst bezoeken we de vuurtoren.  Die heb ik met Rick twee jaar geleden ook beklommen en ik weet dat Kai dat ook leuk gaat vinden.

We betalen de $10 entree en beklimmen dan de 220 treden van het Currituck Lighthouse.  Naar boven voel ik mijn rechterheup en knie al, maar vergeet dat even boven met het prachtige uitzicht.  De trap af hinkel ik echter praktisch.  Ik heb hier al een tijdje last van, scherpe brandende pijn van mijn heup naar mijn knie.  Gelukkig niet als ik gewoon loop, maar wel met traplopen bijvoorbeeld.

Beneden lopen Kai en ik nog een houten pad naar de Currituck Sound.  We lopen tussen het riet door.  Eenmaal boven het water waarschuwen een paar anderen voor een slang die daar ligt.  Zij denken dat het een giftige water moccasin is, maar Kai is het daar niet mee eens.  Hij lijkt meer op een banded water snake.  Maakt niet uit, ik kom er in ieder geval niet dichtbij!

Om half vier moeten we ons melden bij Wild Horse Adventure Tours.  Ten noorden van Corolla bevindt zich een kudde wilde mustang paarden, die de Spanjaarden in de 16e eeuw achterlieten.  De enige manier om deze zeldzame wilde paarden te zien is per 4X4 voertuig.

Wij gaan met tien anderen in een Hummer over het strand en door de afgelegen plaatsjes North Beach en Carova rijden.  Al vrij snel zien we een viertal paarden.  Ik zit aan de zijkant en kan goed foto's nemen.  Heel vervelend is dat mijn rechterbeen enorm veel pijn doet en ik helemaal achterin zit en niet kan strekken of wat ook.  Ik baal dat het van het plezier in de toer wegneemt.

Eenmaal weer op het strand zie ik als enige een paar dolfijnen vlak aan de kust.  De Hummer gaat zo snel dat ik ze Kai niet aan kan wijzen.  We zien nog een aantal paarden bij huizen en in het gewas en gaan dan na zo'n anderhalf uur terug over het strand.

Kennelijk is laat in de middag een goede tijd om deze toer te nemen, want een aantal van de paarden staan verkoeling te zoeken vlak aan zee.  Zo krijgen we prachtige foto's met de dieren op het strand.  Will Smith (een saaiere naam bestaat bijna niet), onze gids, is zelf ook erg enthousiast, want hij ziet de paarden niet vaak op het strand.  Hebben wij weer geluk! Aan mensen, die de Outer Banks bezoeken, raad ik deze toer van harte aan! 

Het is al na zessen als we weer terug naar Duck rijden.  Ondanks de baseball cap heeft mijn haar ernstig te lijden gehad van de wind en ik moet eerst douchen en haar wassen voor we uit eten kunnen gaan.  Dat is prima, want onze reservering bij het restaurant waar we gisteren nul op het rekest kregen is voor half acht.

The Blue Point is duidelijk het meest populaire restaurant in Duck en terecht.  We konden geen tafeltje meer krijgen, maar een paar plaatsen aan de bar zijn misschien nog wel beter.  John, de barkeeper, was er twee jaar geleden toen Rick en ik hier aten ook en nog net zo attent.

Kai neemt de crabcakes, die er heerlijk uitzien.  Ik kies twee voorafjes, die samen een goed maal vormen.  Een salade met o.a. linzen en stukjes forel en een soft shell crab met een salade van komkommer, tomaat en mais, beiden heerlijk!

John, de barkeeper, haalt ons daarna nog over de pecan pie met bourbonijs en caramelsaus te proberen.  Hij geeft ons er gratis een paar glaasjes port bij, zo aardig!  En het smaakt heerlijk, al laat ik het merendeel voor Kai.

Als we terug bij het complex komen zien we vier herten grazen vlak voor ons appartement.  We blijven kijken en niet veel later komen er ook twee vossen bij.  Wat een wilde dieren hier!  Rick belt intussen uit Seattle en ik vertel hem erover.  Ook met Saskia check ik even of alles goed gaat en dat gaat het gelukkig.

Foto's van vandaag staan hier.

dinsdag, mei 26, 2015

Naar de Outer Banks in North Carolina

We worden weer met zomerse temperaturen wakker.  Tot nu toe is het een flink warme meimaand.  Heerlijk na de koude winter, ik geniet dan ook weer van mijn ontbijt buiten op het deck.  Mijn gevederde vriendjes houden me weer gezelschap en ik vul de voederbakjes bij.


Saskia heeft lekker geslapen met het nieuwe katje bovenop haar.  Rick merkt al op dat hij maar hoopt dat het beestje zich niet aan Saskia hecht in plaats van Bella.  Nu gaat Saskia daar ook wonen dus heel erg zou dat (nog) niet zijn en ik denk dat katten vooral zich al gauw aan degene, die ze voedt, hechten.  Flapjack is althans ook erg aan mij en Rick gehecht.

Rick werkt vandaag van huis uit, want hij gaat later vanmiddag naar Seattle.  Kai moet ook werken en wil daarom pas na de lunch naar North Carolina vertrekken.  Ik vind het prima.  Dat geeft ons ook nog wat meer tijd met Rick.

Nadat ik mijn uur interval op de elliptical en nog wat andere oefeningen met gewichten heb gedaan pak ik mijn spullen alvast in.  Ik heb ook nog wat administratie voor de rondleidingen af te werken dus een wat later vertrek komt mij ook wel goed uit.  Ik weet nl. niet of ik in onze timeshare wifi zal hebben.

Eigenlijk wilde Saskia dat Cosmo naar de kennel zou gaan en ik sta op het punt hem te gaan brengen en dan kan ik het niet over mijn hart verkrijgen.  Als ze voor vier katten kan zorgen kan Cosmo er ook nog wel bij.  Ik vraag haar of hij thuis mag blijven en gelukkig vindt Saskia dat goed. 

Ze hoeft echt geen eindeloze wandelingen met hem te maken, maar thuis is voor hem veel fijner dan de kennel, hoe goed hij het daar ook heeft.  Voor wij vertrekken geef ik Cosmo dan nog maar even een wandeling.

Rick en ik gaan lunch halen voor Kai en ons bij Potbelly.  Ooit moet ik eens wat anders bestellen dan de mushroom melt, maar vandaag nog niet.  Met de hete pepers, tomaat en augurk is en blijft het mijn favoriete broodje hier.

Na met zijn drieen buiten gegeten te hebben laden we alles in de auto's.  Dan nemen Kai en ik afscheid van Rick en Saskia en gaan richting de Outer Banks van North Carolina.  De rit naar Duck is zo'n 450 kilometer en we doen er ongeveer vier en een half uur over.

Rond Virginia Beach komen we in langzaamrijdend verkeer terecht bij een van de tunnels.  Verder rijdt het lekker door en ik blijf maar de hele weg chaufferen.  Kai had wel gezegd ook wat te kunnen rijden, maar ik weet dat hij aan het werk is.

Onderweg luister ik naar CNN en MSNBC op de satellietradio en Waze leidt ons in de goede richting.  We maken een keer een pit stop en kopen onze favoriete "road trip" snack, een zakje beef jerky. 

Tegen half zeven rijden we Barrier Island Station in, ons timeshare complex in Duck.  Daar worden we zeer nors begroet door de man, die de auto's binnen moet laten.  Hij bijt me toe te parkeren en dan naar hem toe te komen.

Daar gaat alles op zijn elvendertigst.  Eerst kan hij ons pakket niet vinden, dan snauwt hij een aantal vragen, intussen grommend andere auto's doorlatend.  Dit moet dan het gezicht voor dit resort zijn?  Geen wonder dat we onze timeshare aan de straatstenen niet kwijtraken.

Gelukkig krijg ik het pakket met sleutels niet veel later aangereikt.  Ik herinner me nog van twee jaar geleden waar ons appartement is en laat het aan Kai, die er al vijftien jaar niet is geweest, zien.  Het zijn eigenlijk twee appartementjes bij elkaar, die apart verhuurd kunnen worden.  Kai heeft dus ook zijn eigen slaapkamer, badkamer en keukentje. 

We laden de van uit en relaxen even.  Dan gaan we op zoek naar een restaurant voor het avondeten.  Heel veel keuze is er niet en ik ben verbaasd hoe druk het is, ondanks dat het nog geen hoogseizoen is. 

Het eerste restaurant heeft een wachttijd van een uur en valt dus af.  Bij Aqua krijgen we wel meteen een tafeltje met zicht op de zonsondergang nog wel!  We nemen beiden de tomatensoep en ik de tonijnsteak met een salade van verschillende gekleurde druiftomaatjes en watermeloen.  Kai heeft het kipgerecht.  Het smaakt allemaal prima!
 

De rest van de avond werkt Kai aan zijn projekt en ik kijk tv en schrijf dit blog.  Het complex heeft wifi, maar die krijgen we niet aan de praat. Gelukkig heb ik een mobiele hotspot gekocht en die werkt prima. 


maandag, mei 25, 2015

Memorial Day

Een zomerse dag lacht ons weer toe.  Het is al 23 graden als ik beneden kom!  Rick stond vroeger op en komt al thuis met ontbijt voor iedereen.  Katja en Kevin hebben een veel betere nacht achter de rug en zijn ook van de partij.

We eten gezellig met zijn allen op het deck en dan moet ik weer aan sporten geloven.  Vandaag doe ik een half uur op de elliptical.  De rest van de tienduizend stappen hoop ik in de loop van de dag bijeen te krijgen.

Memorial Day is altijd een dag om na te denken dat wij ook o.a. aan de Amerikanen te danken hebben dat Nederland een vrij land is.  Meer dan 400000 gaven hun leven in de Tweede Wereldoorlog

Katja en Kevin willen graag naar een wijngaard vandaag en we kiezen de dichtstbijzijnde, the Winery at Bull Run.  Die heb ik een aantal weken geleden met Anja ontdekt en ligt mooi en is erg gezellig.  Vandaag helemaal, want er is live muziek.

Eerst halen we een picknick bij Panera en rijden dan de twintig minuten naar de wijngaard.  Het is er vrij druk, maar we vinden nog een lege picknicktafel.  Met een glas wijn, rose voor Rick en mij en witte wijn voor Katja en Kevin genieten we van het meegebrachte eten.

Het is altijd zo ontspannend bij de wijngaarden.  Het weer werkt ook enorm mee.  Het is tegen de dertig graden, maar niet vochtig en er staat een lekker briesje.  Zo zitten we en kletsen we een paar uur.

Deze wijngaard ligt vlak naast het Manassas Battlefield Park en ze hebben dan ook allerlei gevonden dingen van de Burgeroorlog in de wijngaard om te bekijken.  Ernaast ligt het historische stenen bruggetje dat een paar keer verwoest is door gevechten tijdens de Burgeroorlog.  We lopen er overheen en lezen de informatieborden over die geschiedenis. 

Op de terugweg halen we spullen voor het avondeten bij Giant en Whole Foods.  Zoals zoveel Amerikanen willen we buiten grillen en eten.  Thuis bereiden we het samen voor en dan doet Rick het op de grill.

Intussen komt Saskia thuis met een poezendrager.  Daarin zit een heel klein poezenbeest.  Saskia's vriendin en huisgenootje volgend jaar wilde een kitten, maar kan die deze zomer niet bij haar thuis hebben.  Wij hebben toegestaan dat het beestje tot ze in augustus in hun appartement gaan bij ons te laten wonen.  Zo kan Flapjack er ook alvast aan wennen en omgekeerd.
video

En zo hebben we dus een schattige acht weken oud lapjeskatje hier.  Bella, Saskia's vriendin, heeft besloten haar Mira te noemen.  Na het eten gaan de meiden er een kitten kattebak en eten voor kopen.

We genieten van burgers (voor de K's en Rick en een veganistische voor Saskia) en kip spiesjes voor Kai en mij.  Daarbij lekkere groene asperges en een witte maiskolf.  Toe hebben we schijven watermeloen en voor Katja, Kai en mij decadente chocolade met caramel mini dessertjes.

Dan nemen Katja en Kevin weer afscheid.  Hopelijk valt het verkeer terug mee voor ze, want dat kan erg druk zijn op Memorial Day, het eerste "unofficiele" zomerweekend hier.  Het was weer erg gezellig ze hier te hebben.  En zo eindigt een heel leuk lang weekend.

Foto's van Mira staan hier

zondag, mei 24, 2015

Memorial Day weekend

Zaterdag

Gisteravond laat zijn Katja en Kevin inderdaad aangekomen.  Nog net voor ik naar bed ging dus ik kreeg nog een knuffel van Katja.  Daarna ging iedereen meteen plat en dat was na middernacht.  Rick en ik slapen vanochtend dan ook lekker uit. 

Alleen Saskia is al weg als we opstaan.  Zij heeft een interview met een familie voor een mogelijk babysitbaantje.  Het is een goed idee van haar om te gaan babysitten, want zo verdien je een stuk meer geld dan met een baantje voor minimumloon.

Het weer is alweer schitterend.  Rick geeft me een kop koffie en een quesadilla en we eten buiten op het deck.  Het valt me op dat het kolibri buisje alweer bijna leeg is!  Hij of zij of beiden moeten wel vaak komen nu.

Terwijl we zitten te eten zie ik dat er een eerst van de grote bak drinkt en dan doorvliegt naar het buisje.  Ook het andere voederhuisje wordt druk bezocht tot vermaak van Zorro, die daar "thuis" nooit iets van ziet.  Gelukkig hangt het hoog genoeg dat de vogels niet door de katten gevangen kunnen worden.


Voor mijn 10000 stappen ga ik een uur op de elliptical "rennen".  Intussen lees ik en speel Word Feud en Trivia Crack.  Die laatste inmiddels in vier talen, want behalve Engels en Nederlands ook in het Spaans en Italiaans.  Kennelijk begrijp ik die talen goed genoeg, want bij beide spelletjes ben ik aan de winnende hand.  Echt sporten voor lichaam en brein is het dus.
video
Je wilt toch altijd kat zijn?

Inmiddels is het hele huis op, Rick heeft een fietstochtje erop zitten en we bespreken lunch.  Maar eerst moet de hele goegemeente douchen.  Ik vlucht naar boven, want het warme water is beperkt en mijn ervaring is dat jongeren nogal wat meer gebruiken dan wij.
Bijna 10000!

Als iedereen dan klaar is gaan Katja, Kevin, Rick en ik naar Viva Vienna.  Vandaag is daar de kermis en veel eetstandjes. Vorig jaar was het zelfs deel van Carnival Eats op Food Network.  Je kunt er dan ook van alles, zeker niet erg gezonds, krijgen.

Onze keuze valt op Al Nakheel, het plaatselijke Libanese restaurant.  Ik bestel de falafel in pita gerold, erg lekker!  De anderen bestellen shawarma's en kabobs.  Op de rand van een stoep eten we het in de schaduw op.

Terwijl we daar zitten komt onze overbuurvrouw Mel hallo zeggen en niet veel later onze vrienden Mary en David.  Het is enorm druk en dit is pas de eerste dag van drie dagen festival.  We kletsen gezellig bij, maar dan moet er nog iets heel slechts gegeten worden.  We zijn hier tenslotte op een kermis.
Alles kan hier gefrituurd worden

Er is een standje waar je van alles gefrituurd kunt kopen.  Van gewone dingen als aardappels en funnel cakes (een soort oliebol, maar dan dunner), maar ook augurken, een pindakaas met jam sandwich en verschillende chocoladerepen.  Ik bestel de Mars (hier Milky Way) reep gefrituurd en Katja en Kevin het chocolade chip koekjesdeeg.   Het smaakt heerlijk, maar wel (natuurlijk) heel zwaar!
Gefrituurde Milky Way (Mars), erg lekker!

We kijken nog wat rond bij de kermisattracties, maar vinden er niet veel aan.  Vroeger gingen de kinderen hier hele dagen heen, maar het is wel erg veel voor jongere kinderen en nu hebben ze daar dus geen interesse meer in.  We lopen dan ook terug naar de auto.

Rick en ik gaan het vlinderbankje dat ik heb besteld in elkaar zetten.  Online kreeg het goede recensies, behalve het in elkaar zetten.  Er zijn vier delen en ettelijke schroeven, lijkt zo makkelijk.  Maar dat blijkt het inderdaad niet!

Met veel bloed (ok, dat nog net niet), zweet en tranen (als je de zweetdruppels in mijn ogen telt) hebben we het meer dan twee uur later eindelijk in elkaar.  Dan ontbreekt nog steeds een schroef, maar het bankje zal zonder ook prima werken.  Mijn hemel, wat een slechte aanwijzingen!  We hebben het wel vijf keer weer uit elkaar moeten halen, maar nu ziet het er ook erg leuk uit.
Rick staat erop dat ik op mijn bankje poseer


De rest van de middag zitten we op het deck en genieten van het heerlijke weer en de vogeltjes.  De kolibri komt ook weer langs en ik neem een aantal foto's.  Ik kan het gewoon niet laten.  Saskia is intussen naar Lofty Salon geweest en heeft haar haar laten verbeteren door Taylor daar.  Het is nog steeds heel blauw, maar met een pony erbij ziet het er leuk uit.

Katja en Kevin gaan naar een barbecue feest hier in Vienna en willen daarheen gebracht worden, want ze zullen drinken.  Ik breng ze erheen en Rick gaat ze ophalen.  Wel goed dat ze van tevoren al besluiten dat ze dan liever niet willen rijden.

Rick en ik bedenken waar we willen gaan eten en onze keuze valt op Cafe Renaissance.  Daar zijn we alweer jaren niet geweest, maar we worden er als oude vrienden begroet door Saeed, de eigenaar.  We krijgen dan ook een leuk tafeltje aan het raam.

Saeed is Iraans, maar het restaurant heeft een sjieke Frans-Italiaanse keuken. Als voorafje neem ik de koude yoghurt komkommer soep en Rick de gerookte zalm.  Het smaakt ontzettend lekker! 

Onze kelner is Bulgaars en hoort mij Nederlands spreken met Rick. Hij vraagt welke taal dat is en introduceert ons dan aan de mensen aan de tafel achter ons.  Een van de mannen daarvan is ook Nederlands, hier sinds 1979 dus vier jaar vroeger dan ik.  Zo toevallig dat we net allemaal in dit kleine restaurant zijn!

Ons hoofdgerecht komt op enorme borden.  Ik heb de soft shell crabs almandine met groentes en Rick de filet mignon.  Zo ontzettend prima bereid en geserveerd is het.  Niet voor niets is dit restaurant nog steeds een van de sjiekste in Vienna.

Als dessert krijgen we vijf mini hapjes, precies lekker voor iets zoets.  Saeed geeft ons ook een gratis glaasje heerlijke port en we gaan weer zeer tevreden huiswaarts.  We besluiten dit restaurant weer vaker voor een romantisch etentje te bezoeken.

Zondag

Gisteravond werd het weer laat en hoezeer ik ook eerder op wilde staan, pas om half tien staan Rick en ik naast ons bed.  We horen in de verte het geronk van de motoren van Rolling Thunder al en haasten ons naar de afrit van de I-66 waar ieder jaar een enorme groep rijders de snelweg oprijdt.  De I-66 is daarvoor ook afgezet, heel indrukwekkend. 
Een leuke verrassing op onze stoep als we terugkomen, deze "beste vriendinnen" feetjes, die Annette me toestuurde.  Zo leuk!  Het feeendorpje groeit gestaag

We hebben echter te lang uitgeslapen, want we zien nog net de laatste motorrijders en dan opent de politie de wegen weer.  Onze overburen zijn er ook.  Van die buurman leren we dat het ieder jaar tussen 9 en 10 uur is.

Wij rijden Vienna in waar het Viva Vienna festival ook weer in volle gang is.  Het is dus druk, maar bij Panera en Starbucks valt het mee.  We nemen ook eten voor Katja en Kai mee, maar Kevin heeft de hele nacht overgegeven dus die wil niets.  Hij heeft waarschijnlijk voedselvergiftiging opgelopen tijdens zijn reis naar West-Virginia.  We hopen althans van harte dat het niet een besmettelijk virus is!

Buiten op het deck eten we ontbijt en daarna gaat Katja weer naar bed.  Ook zij was de halve nacht wakker door Kevins ziekte.  Intussen is hij een stuk beter, maar zijn beiden nog moe.  Ik doe drie kwartier op de elliptical en Rick maait het gras.

We hadden allerlei plannen vanmiddag met de kinderen, maar die gaan niet door.  Kai heeft werk, Saskia gaat bij het asiel met Bella, haar huisgenootje volgend jaar, naar kittens kijken en Katja en Kevin blijven liever rusten in de tuin.

Rick en ik gaan er dus samen op uit, want ik wil heel graag Rolling Thunder meemaken.  De afgelopen paar jaar waren we niet thuis met Memorial Day en ik vind het altijd een zeer indrukwekkend evenement.

Zodra we de stad inrijden staan we in de file, maar gelukkig kennen we genoeg garages en vinden er een vlakbij de parade.  Intussen is het ruim lunchtijd geweest dus Rick stelt voor dat hij eten gaat halen bij Paul, terwijl ik alvast ga kijken en foto's maken.

Gelukkig is de route van de motoren zo lang dat er geen rijen dik publiek staat.  Ik heb dan ook goed zicht op de rijders, vooral als ik tijdens een pauze oversteek.  De parade is al anderhalf uur gaande, maar de stroom motoren zal nog enkele uren doorgaan.
 
 

Rick komt een kwartiertje later met een heerlijk gerookte zalm pistoletje voor mij en een baguette met mozzarella en prosciutto voor hem.  We nemen beiden heel wat foto's en filmpjes en pas tegen drieen hebben we het wel gezien.
video

Thuis treffen we een weer helemaal betere Kevin en veel uitgerustere Katja.  We genieten van de tuin voor en achter het huis.  Ik wacht op de kolibri, die gelukkig ook weer komt.  Het is een vrouwtje heb ik inmiddels uitgevonden.  Hopelijk komt er ook nog een mannetje, want die zijn nog mooier.

Voor het avondeten gaan we naar de Lebanese Taverna, een van Katja's favoriete restaurants.  We krijgen de heerlijke pita's met knoflooksaus en Katja en ik delen de kibbeh nayeh, lamstartaar, en andere lekkernijen.  De anderen smullen ook, zo leuk om voor het eerst in lange tijd weer met zijn allen te zijn en Kevin is gewoon deel van de familie.

Na het eten gaat Saskia naar vuurwerk kijken bij Wolf Trap met Laura en haar familie.  Rick, Katja en Kevin gaan naar de bioscoop voor de 3D Mad Max film.  Kai en ik blijven thuis, Kai om te werken en ik ben gewoon te moe.  Net als in Nederland is dit ook een lang weekend voor ons.  Morgen is Memorial Day (dodenherdenking).

Foto's van Rolling Thunder staan hier

Foto's van de kolibri staan hier