Ons pleintje nu:

dinsdag, januari 04, 2011

Sushi bezoeken

Dank allemaal voor de lieve meelevende woorden! Als ik wakker word, moet ik meteen aan Katja en Sushi denken. De dierenarts heeft Rick gebeld en Sushi is in ieder geval wat levendiger aan het worden. We mogen vandaag langskomen, wanneer we willen.

Katja heeft echter heel slecht geslapen, dus wil liever nog wat langer blijven liggen. Ik ga mijn eigen gangetje dan maar even. Het zal vandaag voorlopig de laatste "warme" dag van boven de vijf graden worden, dus ik neem Cosmo mee voor een lange wandeling door de buurt. Dat heeft hij wel verdiend en ik popel om hem weer eens een keer de natuur in te kunnen nemen.

Katja is nog steeds niet op, dus ik ga ook nog even naar de sportschool. Op de stairmaster lees ik verder in mijn nieuwe boek, alweer een erg leuke mystery van Elizabeth Peters. De humor erin verzet mijn gedachten en ik merk sowieso, dat mijn sombere bui door het sporten wat beter wordt. Het is eigenlijk mentaal net zo belangrijk, als lichamelijk.

Inmiddels zijn Kai en Katja ook in het land der levenden. Na een snelle douche ga ik met Katja naar Town and Country Animal Hospital. Kai wil niet mee, hij ziet Sushi liever niet ziek, ook begrijpelijk.

Bij de dierenarts krijgen we een behandelkamer toegewezen en wordt Sushi naar ons gebracht. Ze ziet er alert uit en klimt meteen in Katja's schoot. Haar linkervoorpootje heeft een roze verband voor het infuus, waar ze aan lag. Om haar nek zit een rood rekverband, waaruit het buisje naar haar maag hangt. Verder ziet ze er redelijk gewoon uit, zo af en toe hangt haar bekje open en kwijlt ze wat, maar dat is ook niet verwonderlijk.

Een van de jongere dierenartsen, niet de hoofddokter, die de operatie heeft gedaan, komt met ons praten. Gisteren kreeg ik van Rick de indruk, dat Sushi haar hele tong eraf had gekauwd, maar dat blijkt niet zo te zijn. Het was een flinke punt, maar er is nog hoop, dat ze genoeg tong overheeft om op een gegeven moment zelf te gaan eten. Ook deze dierenarts heeft het nog nooit meegemaakt, dat een kat haar tong helemaal doorbeet. Helaas voor ons, dat ons poesje dat nu net wel moest doen.

Een van de techniciens laat ons zien, hoe Sushi door het buisje gevoed wordt. Dat buisje kan er tot uiterlijk een maand inblijven. De kans, dat Sushi nog zolang blijft leven, acht ik erg gering, maar dat zeg ik maar niet. Katja geniet zo van het samenzijn met haar lievelingetje, ik wil dat niet verstoren.

Na zo'n anderhalf uur met Sushi geknuffeld te hebben, geven we haar terug aan haar verzorgers. Het is moeilijk voor Katja, want Sushi ligt rustig op haar schoot te spinnen. Helaas rammelen onze magen en moeten we echt iets gaan eten.

Gisteravond is Katja rechtstreeks vanuit de brandweerkazerne hierheen gereden. Ze heeft de tijd niet genomen om eerst naar huis te gaan voor kleren en toiletspullen. Terugrijden om ze op te halen zit er niet in. Hier thuis heeft ze vrijwel niets meer, dus we gaan naar Tysons Corner voor wat noodspullen. Ze heeft ueberhaupt wel wat nieuwe dingen nodig, dus dat komt mooi uit.

Eerst vragen we een tafeltje bij Coastal Flats voor een (heel) late lunch. We krijgen een heel vrolijke serveerster, wat wel goed is, want we zijn wat down van het bezoek aan Sushi. Zoals altijd neem ik hun garnalen"cocktail", die lekker veel groentes heeft en meer dan genoeg is voor een lunchmaaltijd. Ook Katja neemt garnalen maar met orzo salade.

Dan kan het winkelen beginnen. Ondergoed is wel het meest belangrijk en uitgerekend vandaag heeft Victoria's Secret hun grote "sale". Het is er dan ook behoorlijk druk, terwijl de rest van de mall vrij uitgestorven is. Met het bekende roze tasje staan we al gauw weer buiten.

Volgende stop is Delia's, waar Katja voor $20 een leuke spijkerbroek vindt. Alles is in de uitverkoop en dat levert ook twee topjes voor ieder $5 op. Bij American Eagle slaagt ze nog eens met een jegging en een vest.

Intussen belt Katja's manager van Jimmy John's. Ze moet eigenlijk de komende drie dagen werken en dus vervanging zoeken. Hij mailt haar de lijst met medewerkers, die ze thuis zal opbellen. Ze maakt zich er wel druk om, want ze wil niet ontslagen worden. Niet opdagen, omdat je bij je doodzieke kat wilt zijn, is echter geen geldig excuus om niet te werken, natuurlijk (al heb ik wel zwakkere excuses gehoord, toen ik manager was).

Katja heeft nu genoeg om te dragen, tot ze weer terug naar Blacksburg gaat. Ze heeft gisteravond ook te horen gekregen, dat ze nu als studente te boek staat bij het rescue squad, wat betekent, dat ze schoolvakanties vrij krijgt. Dat komt mooi uit, want zaterdagnacht valt nog steeds in de vakantie en dus hoeft ze daarvoor niet terug.

Voor we naar huis gaan, wil ik nog even kijken naar een lange warme jas. Er worden voor dit weekend weer ijskoude temperaturen voorspeld en mijn skijack is niet lang genoeg. Ik heb er genoeg van om met ijskoude benen te lopen en een skibroek is niet altijd een optie.

Bij Lord & Taylor zijn alle jassen 40% afgeprijsd. Tot mijn grote vreugde zie ik een DKNY jas, die precies aan mijn eisen voldoet (lang, capuchon, ritszakken en rits en knopen tegen de wind). Alleen is hij bruin en ik had liever zwart, maar dat is een kleinigheid. Hij is ook nog eens heerlijk met dat heel zachte "bont" gevoerd. Ik ben er helemaal blij mee!

Thuis belt Katja allerlei collega's, maar niemand lijkt voor haar in te kunnen vallen. Pas als ze $25 per dag aanbiedt, krijgt ze een bijter. Gelukkig, want die extra stress heeft ze nu niet nodig.

Dr. Hall, de hoofddierenarts, belt weer. Allereerst om Meike, die een blaasontsteking blijkt te hebben en daarvoor antibiotica krijgt. Over Sushi's conditie vanavond is hij niet erg positief. Onder haar tong, waar de tumor zat, is het erg opgezwollen en haar tong zelf ook. Vanochtend zag het er beter uit.

Ze hebben haar een injectie gegeven om de zwelling te verminderen, maar hij zegt eerlijk, dat haar prognose niet goed is. Eigenlijk weet ik niet, of hij, als hij de dierenarts was geweest, die Sushi's diagnose stelde, had voorgesteld om te opereren. Nu wilde ik wel, dat we om hem hadden gevraagd, voor ze geopereerd werd. Maar "hindsight is always 20/20" (achteraf weet je altijd beter) en we hebben gedaan, wat wij dachten, dat het beste was.

Katja en Saskia gaan meteen weer naar Sushi en blijven daar tot acht uur. Dat is wel heel fijn, dat ze al die tijd met haar door mag brengen. Ze vertellen, dat het intussen net was als in een mensenziekenhuis. Sushi's temperatuur werd opgenomen, ze kreeg haar medicijnen toegediend en verder lag ze op Katja's schoot.

Nu gaan we gauw eten. Het is om een nare reden, maar ik vind het toch ook weer erg fijn om Katja hier thuis te hebben. Zijzelf trouwens ook, merk ik duidelijk. Het was toch wel erg eenzaam daar in Blacksburg, want letterlijk iedereen is naar huis.

Nogmaals heel hartelijk dank voor het medeleven, jullie woorden deden ons goed. Wat Sushi betreft wordt het dag op dag. Katja en ik vanmiddag en Katja en Saskia vanavond hadden het gevoel, dat Sushi op het moment nog best wil leven. De komende dagen zullen heel belangrijk zijn, dus de spanning blijft. Dat Sushi niet meer beter zal worden, is zeker, maar ik hoop toch zo, dat ze nog even thuis bij Katja kan komen.

19 reacties:

Nicole zei

Ik had je mail op otje en je berichtjes op Facebook al gelezen. En dan nu je blog van 2 dagen. Wat erg! Ik heb zelf de tranen in mijn ogen staan. Arme Sushi, arme Katja, arme jullie...
En wat is Katja toch een kanjer dat ze gewoon alles laat vallen om bij haar poes te kunnen zijn! Ik hoop écht dat Sushi nog zoveel opknapt dat ze nog naar huis kan komen.
Da's toch wel het grote nadeel van huisdieren, je moet er meestal te vroeg/snel afscheid van nemen. Ik hoop dat Katja de kracht heeft om op het juiste moment de juiste keuze voor Sushi te maken.
Heel veel liefs en sterkte voor jullie allemaal!

Anoniem zei

Heel erg sterkte voor Sushi, Katja en iedereen thuis. Geen leuk begin van het nieuwe jaar zo.

Emma

Bianca zei

Ik hoop heel hard met jullie mee hoor, elke dag is er 1 en gelukkig dat Katja (en jullie) nog de tijd hebben om afscheid van Sushi te nemen mocht het zover komen, hoewel je natuurlijk zou willen dat dat moment nooit aanbreekt. Sterkte en liefs gewenst !

Anja zei

Oh wat triest, ik wens jullie dan ook heel veel sterkte.
Hopelijk mag Sushi nog een tijdje bij jullie blijven!

Alice zei

Vind dit echt zo vreselijk erg voor Katja, Sushi en de rest van jullie gezin.
Zit echt met tranen in mijn ogen je blog te lezen.
Geef Katja maar een heel dikke knuffel!
Veel sterkte alvast.

Suus zei

Hallo,
jammer dat het zo schommelt. Ik hoop dat het toch gauw weer wat beter gaat.

Fijn dat het geregeld kon worden met vervanging, al is het misschien wat jammer om er geld voor te moeten bieden....
Ik hoop dat Katja een beetje tot rust kan komen.

Liefs en een dikke knuffel uit Nederland

Tink zei

Wat een intens emotionele periode voor jullie allemaal. Iets wat me juist te binnen schoot wilde ik toch even posten want het is iets waar je in deze periode niet aan denkt. Toen mijn therapie hond Gwen lymfklier kanker had en ik haar verzorgde was ik zo intens bezig met haar en vergat helemaal veel foto's te nemen als herinnering voor later. Ik wilde dat ik het wel gedaan had. Je brein is in zo'n schok toestand dat je er niet goed over na kunt denken of verwerkt. Had ik later de foto's gehad zeker ook van de laatste tijd dat had dat me geholpen om het allemaal een plaatsje te geven. En om te beseffen dat het inderdaad allemaal echt zo gebeurd was. Nu heb ik het nog steeds niet verwerkt en mis haar nog elke dag.
Maar iedereen is anders natuurlijk, misschien heeft Katja we helemaal geen behoefte daar aan. Maar ik wilde het toch even posten voor het geval dat het toch een beetje zou helpen.

Anoniem zei

Wat een toestand.
Zo'n poesje wat gewoon nog verder wil, maar toch zo ziek is.
Heel veel sterkte voor jullie.
Groet, Bea

Familie Langens zei

Heel veel sterkte allemaal, een huisdier waar je zo'n goede band mee hebt en dan dit mee te moeten maken, is verschrikkelijk.

We leven met jullie mee!

groetjes,
Anne-Marie

Karin (dh) zei

He, gelukkig klinkt het allemaal toch wat beter dan gisteren, ondanks dat Sushi natuurlijk erg ziek is; heb de afgelopen dag vaak aan jullie gedacht en blijf dat natuurlijk doen. Hopelijk knapt jullie poezenkind nog een beetje op.
Liefs uit Den Haag!

Anja zei

Wat fijn dat jullie naar Sushi toe kunnen wanneer jullie willen en zolang als jullie willen kunnen blijven!

Ik hoop heel erg dat ze in elk geval nog naar huis kan komen en nog een poosje bij jullie kan zijn!

Veel sterkte en kracht toegewenst!

Anoniem zei

Wat heb je eigenlijk veel lezers!
Is het je wel eens overkomen dat je op straat bent aangesproken? 'Hè, jij bent toch Petra?'
Marjon

Annemiek zei

Het is toch zielig als je huisdier wat krijgt. Het kan best zijn dat ze er binnenkort niet meer is. Fijn dat jullie bij de dierenarts op bezoek kunnen om haar te kunnen knuffelen. Je kunt alleen maar doen wat je kunt, en ondertussen voor het beste hopen.

Margreet zei

Tjee, wat een emotionele dagen. Fijn, dat Katja kon komen en ook kan blijven.
Sterkte!

Elke zei

Wat rot zeg, dat Katja mensen moet betalen om voor haar in te springen! Moeten zij ooit ook eens hulp nodig hebben bij een noodgeval...

Wel fijn dat je nu nog zoveel tijd met Sushi kan doorbrengen, daar zal Sushi ook wel van genieten.

Petr@ zei

Wat fijn dat Katja een en ander heeft kunnen regelen voor haar werk, al was het met moeite. Nu kan ze rustig een paar dagen met Sushi doorbrengen.
Sterkte voor jullie allemaal.

naomi zei

Ik wens jullie nog steeds veel sterkte en denk aan jullie.
Wel fijn dat jullie zo veel bij haar kunnen zijn. Geniet van deze tijd. Fijn dat Katja bij jullie kan zijn.

Sterkte en alle liefs
Naomi

Petra zei

@Nicole - Dank je!

@Emma - Zeker geen leuk begin inderdaad :(.

@Bianca - Jij ook bedankt, inderdaad, ik heb Katja ook gezegd van dag op dag te leven en te genieten van de tijd, die ze nog met haar poes krijgt.

@Anja - Ik hoop het ook.

@Alice - Katja vindt alle lieve woorden erg fijn. Bedankt!

@Suus - Het is ook wel goed voor Katja om thuis te zijn, zij heeft de rust ook eigenlijk hard nodig, al is het natuurlijk wel erg emotioneel.

@Tink - Bedankt voor de herinnering, met Brynna ben ik dat inderdaad ook vergeten. Ik heb gisteren al wat foto's gemaakt en vandaag weer.

@Bea - We hopen, dat die wil om te leven nog even blijft en dat ze daarom zelf zal gaan eten.

@Anne-Marie - Dank je wel!

@Karin - Dank voor de goede gedachten!

@Anja - Dank je, we hopen ook dat ze nog even bij ons kan blijven.

@Marjon - Nee, niet op straat, maar wel een keer in het vliegtuig. De man van een van mijn lezeressen werkte in dat vliegtuig, zo toevallig! Sindsdien hebben zij en ik elkaar ook ontmoet.

@Annemiek - Het is heel fijn, dat we de hele dag op bezoek mogen, ook voor Sushi.

@Margreet - Erg emotioneel, ik maak me zorgen om Sushi, maar vooral ook om Katja, pfff.

@Elke - Ja, inderdaad, maar de ene jongen moet van verre komen om in te vallen. De andere jongen, die volgende week voor haar waarneemt, doet het gratis, gelukkig.

@Petra - Ja, het brengt haar rust om te weten, dat ze hier lang genoeg kan blijven en Sushi misschien genoeg aansterkt om met haar mee terug te gaan.

@Naomi - Voor Sushi is het duidelijk heel belangrijk, dat Katja er is, ze komt helemaal tot rust bij haar. Het zou zomaar kunnen, dat ze daardoor wat langer kan blijven leven.

Gerda zei

Ach Petra.... ik lees het nu pas! Wat een verdriet! En ik als moeder van 3 poezedames kan het weten hoe gek iemand kan zijn met die dames/heren.
Ik wens jullie heel veel sterkte en ik hoop dat Sushi (wel erg lekker trouwens!) het levenslicht nog lang mag zien.
En Katja... sterkte meid!
Met tranen in mijn ogen heb ik je moeders berichtjes gelezen net...
Helaas kan ik niet meer doen dan aan jullie denken.

Veel liefs uit Harderwijk, Holland.