Ons pleintje nu:

dinsdag, september 13, 2011

Dag 2: Een dag op zee

Middenin  de nacht word ik wakker van een vreemd hoog geluid.  Ik heb van alles gedroomd over cruisen en kan het niet thuisbrengen.  Wat het nu precies was, weet ik nog niet, maar ik ben weer in slaap gevallen.  Om een uur of vijf word ik weer wakker en voel het schip toch flink deinen.  Wetend, dat ik zeeziek word, neem ik toch maar gauw medicijn in, want dat werkt alleen ter voorkoming.

Ondanks het geregeld wakker worden heb ik toch lekker geslapen.  Om acht uur ben ik dan ook klaar om op te staan.  We hebben schitterend uitzicht op de kust van Alaska met zijn witbesneeuwde bergen.  Rick is ook wakker en we maken ons klaar voor het ontbijt.

We besluiten dat in de eetzaal te gaan eten, want we willen vragen of we voor ‘s avonds “open seating” mogen hebben.  Dan mogen we vanaf 17:15 zelf beslissen, wanneer we gaan dineren, wel zo fijn.  Gelukkig is dat helemaal geen probleem en gaat het vanavond, de eerste galaavond, al in.

Onze tafel staat aan het raam en kijkt uit op de achterkant van het schip.  Onze tafelgenoten zijn van de oudere garde (het gros van de passagiers is dat, wij voelen ons als vijftigers jong).  Een stel uit Texas en een moeder en dochter uit New Jersey.  We praten wat over koetjes en kalfjes, maar zo geanimeerd als gisteravond is het niet.  Ach, het is ook nog vroeg.

Het menu is werkelijk fantastisch!  Allerlei internationale keuzes, waaronder een uitsmijter met ham, kaas en spiegeleieren, die ik prompt bestel met wat vers fruit.  Het smaakt allemaal prima en ik weet nog een paar gerechten, die ik later in de week ga proberen.

Na het eten gaan we even terug naar de kamer om fototoestellen te halen.  Mount St. Elias is namelijk vrijwel geheel zichtbaar en dat is de op een na hoogste berg van de VS met ruim 5000 meter.  Het is werkelijk een schitterend uitzicht!  We gaan het buitendek op voor de foto’s, maar ik heb mijn korte broek aan, omdat ik wil gaan sporten.  Kkkkoud!!! 

Gauw, gauw schieten we wat plaatjes en dan snel weer naar binnen.  Rick gaat naar de bibliotheek om een internet connectie te krijgen, want hij moet nog wat werk naar zijn baas sturen.  Ik loop naar het achtste dek, waar de sportschool zich bevindt.  Ik kies een crosstrainer met perfect uitzicht op Mt. St. Elias.  Ik heb mijn Kindle mee, maar doe die niet eens open, wie wil er met zulk uitzicht nu lezen?

Naast mij komt Eve uit Californie op de crosstrainer lopen.  Zij begint een conversatie en dat maakt het halve uur nog sneller voorbij gaan.   Behalve het sporten lopen Rick en ik ook de trappen tussen de verdiepingen, in plaats van de lift te nemen.  Ongemerkt krijg je dan nog flink wat beweging, vooral als je, zoals ik, constant verdwaalt.

Rick is nog aan het werk, want hij krijgt het internet niet aan de praat.  Ik ga gauw terug naar de kamer en na een snelle douche naar het klerenwinkeltje boven.  Ik heb van alles mee, maar geen warm jasje, dat ik ook binnen even snel aan kan trekken.  Op sommige plekken, vooral in de eetzaal, is het niet bepaald warm binnen.  Gelukkig hebben ze een leuk zwart jasje, dat er zelfs nog wel vlot uitziet.

Rick wil graag met de internet manager overleggen, waarom hij geen internet (meer, want het werkte om te beginnen wel) heeft en ik wel.  Gelukkig is die te vinden bij het Explorations Café.  Alleen komen ze er ook samen niet bepaald uit.

Het wachten verveelt mij, dus ik ga de rest van het schip, dat ik gisteren gemist heb, verkennen.  Het valt me op, dat er op iedere verdieping van de trappengang een kunstwerk van Escher hangt.  Ook andere Nederlandse werken zijn vertegenwoordigd.  Op het Lido dek verlekker ik me aan het buffet, waar zelfs sushi wordt geserveerd!

Om de een of andere reden is het binnenzwembad leeg, terwijl het buitenzwembad water heeft.  Niet, dat ik plannen heb om te gaan zwemmen, want zelfs in de ruimte van het binnenbad is het flink koel.  Misschien, dat we de hot tubs later deze reis zullen bezoeken. 

Het is nog steeds mooi weer, dus we blijven de storm vooruit gelukkig.  Ondanks de kalme zee voel ik dit schip meer deinen, dan het Carnival schip, waarmee we 12 jaar geleden in het Caribisch gebied cruisten.  Wellicht, omdat het kleiner is?  Ik ga op het Lido dek naar buiten en geniet van het uitzicht.  Alleen de walvissen, die mijn sportgenote Eve vanochtend wel zag, ontbreken nog.

Op de terugweg kijk ik naar het lunchmenu van de eetzaal.  Dat is lekker, maar we besluiten toch naar het Lido restaurant te gaan.  Daar is meer varieteit.  De eerste twee dagen wordt hier het buffet geserveerd door de bediening om het verspreiden van virussen tegen te gaan.  Er wordt duidelijk alles aan gedaan om iedereen gezond te houden!

Het is lekker eten en we zitten naast het raam, dus hebben mooi uitzicht.  Als we klaar zijn gaan we even terug naar de kamer.  Ik ben toch wel moe en wil vanavond wat later door, dus doe mijn ogen even dicht.  Rick worstelt nog steeds met zijn internet.   Na een half uurtje ben ik weer wat uitgerust.

We gaan naar de grote eetzaal om een wijnproeverij te doen.  We krijgen twee witte en drie rode wijnen en leren eerst, hoe je hoort te proeven.  Dan mogen we daadwerkelijk proeven en proberen met stukjes kaas en aardbeien.  Wij zitten naast een Brit, die nu al jaren in Australie woont.  Het is interessant hem over het leven “down under” te horen.

Na de proeverij zien we boven in het restaurant een heerlijk buffetje met kleine vingersandwiches en ander lekkers (waaronder mini-saucijzebroodjes, leuk aan deze cruise is, dat er af en toe echt Nederlands eten is).  Het blijkt de Royal Dutch Tea te zijn, die net begint.  Wij krijgen meteen stoelen, terwijl we later zien, dat er in de gang een enorme rij staat.  Oeps, maar wel een geluk. 

Veel trek heb ik niet, maar die mini-saucijzebroodjes moet ik proberen.  Ik kan me wel helemaal voorstellen, hoe het zo makkelijk is om aan te komen op zo’n cruise met al dat eten, dat wordt aangeboden.  Ik hoop maar, dat netjes sporten het een beetje beperkt voor mij.

Intussen begint de La Pereuse gletscher, waar de kapitein ons een paar uur eerder alvast op wees, in beeld te komen.  We gaan terug naar de kajuit (is eigenlijk het goede woord, ik weet niet meer, wie het in het commentaar schreef, maar bedankt daarvoor) en kleden ons warmer aan, want het is maar tien graden en er staat een flinke wind.

Op het promenade dek gaan we naar buiten en blijven een paar uur naar het natuurschoon kijken.  Wat een prachtige bergen!  Ook zien we een paar scholen dolfijnen voorbij zwemmen.  Opeens bedenkt Rick zich, dat hij zijn stropdassen is vergeten en het is vanavond formal night.  Gelukkig hebben ze er bij de Duty Free winkel een, die wel met zijn beide pakken gaat.

We maken ons klaar voor het avondeten.  Ik draag mijn paarse lange jurk en Rick zijn zwarte pak.  Rick was nog bang, dat we zo ongeveer de enige opgedoftenn zouden zijn, maar dit is een “volwassen” cruise en het gros van de mensen is in galakleding.

Eigenlijk hebben we te weinig tijd ingelast voor het diner, vooral als de service vanavond wel heel langzaam blijkt te zijn.  We willen namelijk naar de champagne toast met de kapitein.  Niet zozeer om de gratis champagne, maar omdat we allebei heel nieuwsgierig zijn hoe die beste man eruitziet.  Hij klinkt zo enorm Nederlands  en zo ziet hij er ook uit, een lange blonde man.  Hij ziet er ook een stuk jonger uit, dan je van een kapitein zou verwachten, maar ik heb altijd een soort Captain Stubing van de Love Boat voor ogen.  
In ieder geval vertelt de kapitein, dat we de storm hebben kunnen ontlopen en dat hij medelijden met het Princess schip achter ons heeft, dat er middenin zal zitten.  Ik ben er blij om, want ik voelde me bij het beetje deinen van vandaag al niet super.
Ook alle andere hoofdofficieren zijn Nederlands en worden voorgesteld.   Na de toast vertrekt de bemanning weer gauw.  Wel leuk om nu een gezicht bij de omroepen te kunnen plaatsen.  De cruise director, die Brits is, babbelt nog wat over morgen en dan begint de Love Broadway show.  Die leek ons wel leuk, dus we blijven even.  Echter zijn het allemaal onbekende liedjes, dus we laten het al gauw afweten.

Omdat we alleen tijd hadden voor de garnalencocktail voor de toast gaan we terug naar de eetzaal om onze maaltijd af te maken.  Dit keer krijgen we een tafeltje met zijn tweeen, wel zo romantisch.  We nemen allebei de beef Wellington en Rick vertelt de serveerder, dan we mijn vijftigste verjaardag vieren met deze cruise.  Met het dessert krijg ik prompt een kaarsje en voor ik het weet zingen alle Indonesische serveerders “Lang zal je leven” in het Indonesisch!  Zou dat deuntje nog overgenomen zijn van de Nederlanders?

Terug op de kamer gaan de mooie kleren gauw uit en gaan we lekker relaxen.  We willen morgen op tijd op om niets van het moois te missen!  Het internet is hier tergend langzaam en ik heb maar een beperkt aantal minuten, dus foto’s opladen lukt me helaas niet.

8 reacties:

Petr@ zei

Fijn dat jullie de storm voor zijn gebleven. Ik heb zelf geen last van zeeziekte, maar kan me nog een overtocht naar Newcastle herinneren waar de helft van de passagiers ziek op bed lagen, waaronder mijn man. Het was toen zo erg dat we in plaats van 's morgens pas eind van de middag aankwamen.

Het deinen van een schip is inderdaad minder, hoe groter het schip is. Ook op de middelste verdieping schijn je er het minst last van te hebben.

Moeilijk hè, om van al dat lekkere eten af te blijven. Het is net zoiets als met een all inclusive accommodatie. Scheelt alleen dat als het erg warm is, ik minder eet en dan vooral salades en fruit. Maar bij jou is het niet echt warm, zo te lezen.
Ach, gewoon lekker genieten. Mocht het nodig zijn, dan train je het er na de vakantie zo weer af.

Ik wacht geduldig je foto's af, maar ben wel erg nieuwsgierig geworden na je verslag.

Anja zei

Wat leuk, toch een verslag!
Prettig dat jullie niet in de storm zijn terecht gekomen. Ik heb er gelukkig ook geen last van.
Ik kan me voorstellen dat het moeilijk is om al die lekkere hapjes te weerstaan maar gelukkig kun je op zo´n boot ook heel veel bewegen!
Ik ben heel benieuwd naar je foto´s.

Karin (dh) zei

Wat een leuk verslag weer, ik waan me nu ook een beetje op een cruise (ondanks dat het hier nu echt herfstachtig weer is, inclusief veel wind langs de kust).
Balen dat je last hebt van zeeziekte, eigenlijk kun je maar één ding doen, hoe gek het ook klinkt...blijven eten! en dan juist een beetje vettig (mini saucijzenbroodjes = prima keuze). Ik heb ooit eens gelezen dat als je maag goed gevuld is je evenwichtsorgaan minder moeite heeft om te corrigeren. Geen idee of dit ook echt zo is hoor.
Zelf heb ik de zeebenen geerfd van mijn vader, maar ooit tijdens een erg stormachtige overvaart naar Engeland heb ik mijn (lichtgroen aangelopen :-) ) zusje verplicht een cheeseburger laten eten, en ondanks dat ze me op dat moment vervloekte, knapte ze daarna toch op.

Anoniem zei

Het is echt genieten, in alle opzichten. Ik reis met je mee en zie die prachtige kusten met hun bergen en besneeuwde toppen zo voor me. Buiten op het dek is gewoon de beste plek hiervoor.
Verleidelijk al dat heerlijks dat uigestald staat.
Wij hadden overdag een flinke deining maar ik heb geen last van zeeziekte.Gewoon erin meegaan dat is het beste werd mij altijd verteld.Cathy heeft heel wat jaren gevaren en weet er dus het een en ander van.
Je foto's zijn prachtig en ik ben benieuwd naar de volgende serie.
Groetjes, Wil

Margreet zei

Nou, jullie hebben het heerlijk zo te lezen. Wij liepen inderdaad ook altijd de trappen op en af en liepen ook vaak het schip rond op het promenadedek. Ook de fitnessruimte werd goed gebruikt door ons. Je kunt inderdaad de hele dag door wel eten als je wilt. Ach, dat verjaardagszingen, haha, leuk toch, wij deden dat voor oma, die haar verjaardag aan boord vierde. Had ze nog nooit meegemaakt.

Geniet lekker verder!

naomi zei

Hallo

Zo ben weer terug in het koude winderige land. Portugal was top en heerlijk weer. Ben weer helemaal bijgelezen. Nog een aantal leuke rondleidingen gehad en vreselijk weer.

Ik geniet nu ook weer erg van je verslag van Alaska, mooie foto's hebben jullie weer gemaakt. Wel leuk zo'n hollandse boot en ik zou zeggen geniet van het eten is vakantie mag je best wat snoepen. haha.

Verder kan ik je nog als tip geven drink geregeld cola (ik drink altijd gewone weet niet of het uitmaakt) maar lucht mij op bij misselijkheids klachten ook met vliegen en veel onrust in de lucht.

Ik vindt de kajuit nog behoorlijk ruim leuk om te zien. Is ook nog droom van mij een cruise ooit te maken maar zal eerder voor carribean gaan dan.

Groetjes Naomi

Karin zei

Leuk verslag weer!! Het maakt absoluut uit of het schip kleiner is qua deining. Ook hoe oud het schip is en hoeveel stabilisatoren. Ik kijk altijd naar het aantal stabilisatoren als ik boek ha ha. Niet dat ik er echt veel last van heb maar ik vind het gewoon fijner als er niet teveel deining is. Ben benieuwd naar de foto's van al dat moois!!

Pascale zei

Heerlijk om zo "virtueel" mee te genieten van jullie cruise! Leuk dat er van die Hollandse dingen tussen zitten om van te smikkelen, zoals de saucijzenbroodjes. Dat is één van mijn zwakke punten, ik zou inderdaad aankomen. Maar ach, hoe vaak doe je nou zo iets als een cruise. Geniet er maar van!