Islands of Adventure (Harry Potter)

Om half zeven gaat de wekker al. Ik heb werkelijk heerlijk geslapen in mijn piratenschipbed. Gewoonlijk word ik halverwege de nacht wakker en heb dan moeite weer in slaap te komen, maar zo niet vannacht. Ook de andere twee hebben voor Pampus gelegen.

Rick staat als eerste op en neemt een douche. Langzaam komen Saskia en ik ook in het land der levenden. Gisteravond hebben wij een ontbijtreep en V8 gekocht voor ons ontbijt, maar Rick gaat het zijne in het food court van het resort halen.

Dit is namelijk geen gewoon hotel, maar een uitgestrekt resort met allerlei verschillende gebouwen. In het midden ligt het hoofdgebouw met allerlei eettentjes. Onze kamer ligt helemaal aan het uiteinde van het complex, dus Rick moet de auto nemen. Allerminst onder de indruk komt hij terug. Hij vond niets echt lekker, dus heeft maar een banaan en een croissant meegenomen.

Vandaag staat Islands of Adventure op het programma. Daar zullen we Laura en haar ouders ontmoeten. Het park gaat om acht uur open en we verwachten grote drukte, dus willen er voor de opening zijn.

Om kwart voor acht komen wij aan en nemen voor $5 extra preferred parking. Uit ervaring weten we, dat het een flink eind lopen is van de parkeergarages naar Citywalk en dan nog verder naar de parken. Na een lange dag op de been is het dan heel fijn om de auto relatief dichtbij te hebben.

Saskia sms-t met Laura en zij komen net in Orlando aan (ze logeren in Cocoa Beach, een uur hiervandaan). Dat geeft ons tijd om koffie te kopen bij een van de standjes op Citywalk. Hard nodig voor mij om wakker te worden!

We wachten op de andere drie, die al gauw aan komen lopen. We hebben allemaal onze kaartjes al bij AAA gehaald vorige week. Na een heel snelle tassencontrole moeten we onze wijsvinger laten scannen en kunnen dan het park in.

Wetend, dat het Harry Potter gedeelte enorm populair is, raad ik aan daar meteen naartoe te gaan. De Hulk achtbaan heeft echter volgens het bordje maar vijf minuten wachttijd en Rick en de meisjes willen daar dus eerst in. Jim and Lois gaan vast naar Harry Potter om daar voor ons in de rij te staan.

De Hulk is een van mijn favoriete achtbanen in de VS, dus ik vind het geen straf die om half negen 's ochtends als eerste te doen. Hij is spannend en duurt lekker lang.

Na afloop lopen we richting Harry Potter, maar al gauw blijkt, dat we de lange weg hebben genomen. We lopen en lopen en eindelijk komen we bij een brug, die ons naar de ingang leidt. Eenmaal daar aangekomen wordt ons verteld, dat deze ingang gesloten is en we terug de brug over moeten.

Daar blijkt, dat er teveel mensen in het Harry Potter gedeelte van het park zijn en we daarom of moeten wachten (minstens drie kwartier) of naar een ander gedeelte van het park gaan om een gereserveerde tijd, om naar binnen te mogen, te krijgen.

We proberen nog te vertellen, dat een deel van ons gezelschap al binnen is, maar dat mag niet baten. Laura belt haar moeder dus om weer naar buiten te komen en gezamelijk gaan we een kaartje met gereserveerde tijd halen.

Het gaat er allemaal heel chaotisch aan toe. We verzuchten herhaalde keren, dat ze een voorbeeld aan Disney kunnen nemen, waar alles altijd tot in de puntjes georganiseerd is. Ten eerste is het niet duidelijk, waar die kaartjes te krijgen zijn. Daarna is de rij chaotisch en niemand om uit te leggen, hoe het in zijn werk gaat. Uiteindelijk, na zo'n drie kwartier (die we ook in de standby rij hadden kunnen doorbrengen) krijgen we kaartjes om tussen 10:10 en 11:10 naar binnen te gaan.

Inmiddels is het kwart voor tien en de meisjes hopen nog "even" in Jurassic Park te gaan. Daarvoor bedraagt de wachttijd inmiddels echter een uur en we willen onze toegang voor Harry Potter niet missen. Daarvoor zijn we hier vandaag tenslotte eigenlijk.

Om de tijd te doden luisteren we naar de grappige fontein dichtbij de ingang. Die fontein "praat" (via iemand met een videocamera en microfoon ergens anders) met de omstanders. De meisjes gaan er na wat schroom ook bij staan en het wordt een hilarische uitwisseling van grapjes. Laura heeft een leuk gevoel voor humor, Lois en ik liggen dubbel!

Eindelijk is het tijd om Hogsmeade binnen te gaan. Het is werkelijk geweldig gedaan, alsof je zo in een Harry Potter boek terechtkomt! De namen zullen in het Nederlands wel anders zijn, maar die ken ik dus niet. Ik hoop, dat jullie een beetje wijs kunnen worden uit de Engelse namen.

De Hogwarts Express (trein) staat aan de ingang. Daarna een winkelstraat met allerlei interessante magische winkels. Het is duidelijk winter, want er ligt sneeuw op de daken. En het is druk!!!

Tot onze verbazing bedraagt de wachttijd voor de Dragon Challenge achtbanen (twee achtbanen, die een wedstrijd met elkaar houden) maar 25 minuten. Daar gaan we dus eerst heen. Lois en Jim wachten beneden op ons.

Ook dit is een heerlijke achtbaan, lekker snel, maar niet dat je hoofd heen en weer wordt geslagen. De meisjes nemen de rode kant, Rick en ik de blauwe, maar uiteindelijk is er geen "wedstrijd". Volgens ons is er iets mis met de achtbanen, waardoor ze niet tegelijk vertrekken.

De grote attractie hier is het Hogwarts kasteel, waar de school van Harry Potter is gevestigd (Zwijn-- iets of zo in het Nederlands?). Daarvoor staat een wachttijd van 90 minuten. We besluiten het wel te doen, want dit is waarvoor iedereen hier is. Terwijl we in de rij wordt het zelfs een twee uur wachttijd! Gelukkig staan wij er al een tijdje.

Eenmaal binnen het kasteel verbazen we ons over de slierten rijen met wachtende mensen! Met zijn allen staan we op een vrij klein stukje grond. Ik ben al in veel pretparken geweest, maar deze attractie slaat alles. Eindelijk lopen we het kasteel binnen en daar is tenminste wat te zien.

De schilderijen praten, net als in de boeken, met elkaar. In een volgende kamer vertelt professor Dumbledore ons van alles en tenslotte zien we Harry, Ron en Hermione ook in een avontuur. Eindelijk, na inderdaad precies 90 minuten, mogen we in onze karretjes stappen.

In een woord: fantastisch! Dat is hoe ik deze attractie wil bestempelen. We vliegen in en rond Hogwarts, worden aangevallen door een draak, spinnen, Dementors (geen idee, hoe die in het Nederlands heten) en een slang, onderwijl Quidditch spelend. Het was het lange wachten helemaal waard, daar zijn we het allemaal over eens.

In de winkel wil Laura graag een sjaal kopen. De rijen zijn overal flink, dus Rick, Saskia en ik gaan alvast bij het restaurant wachten. Wonder boven wonder gaat het daar heel gesmeerd. We zijn net weer allemaal bij elkaar, als we naar binnen mogen.

Daar bestellen we boterbier en voor Saskia en mij erwtensoep met salade. Rick en de anderen nemen de Shepherd's Pie, die kennelijk erg lekker is. Het boterbier smaakt grappig. De kraag lijkt wel van dunne marshmallow en het drankje is erg zoet (te zoet voor mij).

Eigenlijk hadden de meisjes ook nog wel de winkel met toverstokken in gewild, maar ook daar staat een flinke rij voor. Hetzelfde geldt voor de andere winkels. We besluiten, dat we klaar zijn met het Harry Potter gedeelte. Het is zo ontzettend druk, dat verder blijven geen zin heeft en we hebben het belangrijkste gezien.

De meisjes gaan er alleen op uit en Lois, Jim, Rick en ik bedenken, wat ons volgende doel gaat zijn. De keuze valt op Jurassic Park, waar je met een grote plons ook nat kunt worden. Het is flink warm, dus een beetje nat worden is wel lekker.

Terwijl we erheen lopen, sms-t Laura haar moeder, dat de attractie niet werkt en dicht gaat. Dat is jammer! De meisjes gaan naar Seuss Landing en wij lopen het Dinosaur Discovery Center binnen. Hier zijn we nog nooit geweest, dus het proberen waard met maar vijf minuten wachttijd (het gros van de attracties heeft inmiddels een wachttijd van meer dan 90 minuten).

Eenmaal binnen krijgen we een grappig praatje en mogen dan een hok met een "levende" dinosaurier binnen. De onze heet Sarah en is een triceratops. Volgens mij heten alle triceratops dinosaurien in de VS Sarah, om de een of andere reden.

Sarah ziet er echt uit en haar "verzorger" spreekt over haar, alsof ze zijn patient is. Ik weet zeker, dat heel wat kinderen na deze ervaring overtuigd zijn van het bestaan van dinosauriers!

De meisjes hebben intussen Cat in the Hat gedaan en willen ons weer zien (wat een goed gevoel is dat, ha ha!). Het is een warme dag in Florida en we halen eerst nog wat te drinken. Water kost hier een fortuin ($2,75 per flesje), maar het is niet anders.

De meisjes hebben het warm en zijn een beetje gedesillusioneerd. Alle attracties, waar zij in geinteresseerd zijn, hebben gigantische rijen. Wij zeggen ze er een te kiezen en dan maar te gaan wachten. Er zit niets anders op.

De keuze valt op Spiderman. Die vinden we allemaal leuk, dus we lopen erheen. Bij deze attractie is ook de mogelijkheid om de single riders rij te nemen (mensen, die alleen zijn). Die is beduidend korter en na enig overleg gaan Saskia en Laura daar ook voor. Al na een half uur kunnen we zo allemaal het grappige 3D ritje maken.

Lois en ik willen graag het Cat In The Hat ritje ook maken. Het hele Dr. Seuss gedeelte is zo schattig en deze attractie ook. Er staat, dat we 50 minuten zullen moeten wachten, maar in werkelijkheid is dat gelukkig maar een half uur. De mannen ondergaan dit zoetige gedoe, maar wij vrouwen genieten.

Als laatste vandaag willen we de Sindbad Stunt Show doen. We gaan vol verwachting zitten, want we hebben deze nog geen van allen gezien. We hebben goede zitplaatsen en zijn klaar voor de show. En dan...wordt er omgeroepen, dat de show door technische mankementen (blijkt een acuut zieke acteur te zijn) is afgelast.

Wel krijgen we nog even een vuurwerkshow te zien. Die duurt nog geen twee minuten en dan mogen we weer weg. De niet zieke acteurs komen nog wel naar buiten voor foto's en ondergaan een boe concert, wat ik ook weer zielig vind, want zij kunnen er ook niets aan doen.

Wat een anticlimax, maar wel een beetje passend voor de dag, die echt niet zo ging, als vooral Saskia en Laura zich hadden voorgesteld. Gelukkig hebben we de belangrijkste attracties wel kunnen doen. Onze voeten protesteren hard tegen het vele staan en lopen, dat ze vandaag hebben moeten doen!

We hebben er genoeg van, zelfs Rick, die gisteravond nog riep, dat hij absoluut ook nog naar Universal Studios wilde gaan om de Simpsons te doen. We slenteren naar de uitgang, want onze voeten doen pijn en het is warm.

Vanochtend zag ik al op Facebook, dat Mallory, Christine's dochter en Saskia's vriendin, ook in Islands of Adventures was vandaag. Laten we nu tussen de vele duizenden op het laatste moment voor de uitgang Mallory tegenkomen! Zij is ook superverrast en we krijgen een flinke knuffel. Mallory is hier met haar koor voor een competitie. We waren vandaag wel op de uitkijk voor haar, maar zij had haar telefoon niet mee, het is dus een klein wonder, dat we elkaar toch zagen!

Voor Margaritaville nemen we afscheid van Lois, Jim, Laura en Saskia. Saskia gaat vanavond met hen mee en we halen haar morgenmiddag weer op. Ze logeren in Cocoa Beach, vlak aan zee, dus Saskia heeft morgen een lekker stranddagje.

Rick en ik hebben de avond dus voor onszelf. We zetten onze naam op de lijst bij Margaritaville, waar een wachttijd van 35 tot 45 minuten is. In de tussentijd lopen we naar Hard Rock Cafe en drinken daar een biertje. De bartender is ontzettend aardig en maakt ook ongevraagd een paar foto's van Rick en mij met de draaiende auto erop.

Als we teruglopen naar Margaritaville bel ik Christine om haar te vertellen, dat we Mallory hebben gezien. Intussen ziet Rick ook een bekende. De halve (noord) oostkust is hier, vooral heel veel New Yorkers, maar we zien ook regelmatig Virginia kentekens.

Bij het restaurant blijkt, dat onze naam al geroepen was, maar dat is geen probleem. We kunnen gewoon naar binnen en krijgen meteen een tafel. Er hangt een super sfeer in dit restaurant, een van de redenen, dat ik Margaritaville zo leuk vind, al ben ik geen super Jimmy Buffett fan.

Het eten is ook prima (tweede reden en vast, waarom deze keten het zo goed doet). We bestellen conch fritters als voorafje, genoeg voor zes mensen, maar ze smaken voortreffelijk. Mijn hoofdgerecht is de crab en garnalen salade, lekker licht en koel met dit warme weer.

Ook na het eten is Ricks energie niet dusdanig, dat hij nog naar de Simpsoms wil (gelukkig, want ik wilde er niets over zeggen en had mezelf gedwongen mee te gaan). We rijden terug naar het hotel en kijken daar even rond bij het food court (niet veel soeps) en het zwembad (wel veel soeps, maar hopelijk vinden we daar een minuut tijd voor).

Net als de zon ondergaat komen we bij de kamer aan. Ik neem nog een foto en dan gaan de schoenen uit en de benen omhoog. Rick en ik bedenken nog even wat we morgen gaan doen. Animal Kingdom is een mogelijkheid, Hollywood Studios ook. We zien wel.

Foto's van vandaag staan hier.

Disney's Caribbean Beach Resort en Epcot

Na een redelijke nacht, want ik werd regelmatig wakker van de warmte in de kamer, staan we om kwart voor acht op. Saskia en ik maken ons klaar om in de fitnessruimte te gaan sporten en Rick gaat buiten hardlopen.

Helaas staan er alleen twee lopende banden (waarvan een niet werkt) en een fiets in de sportruimte. Saskia neemt de lopende band en ik dan uit armoede maar de fiets.

Wat een rotding blijkt dat ook nog te zijn, zelfs op de laagste stand zo zwaar ingesteld, dat ik nauwelijks kan trappen. Dit is een nieuw hotel, dus teleurstellend. Maar goed, ik volbreng met moeite 25 minuten en doe dan nog wat losse oefeningen. Saskia werkt haar gewoonlijke intervalprogramma af.

Dit hotel heeft een gratis ontbijtbuffet en Saskia en ik nemen een bordje mee naar de kamer. Gelukkig zijn er genoeg gezonde dingen te vinden, die zij ook lekker vindt. Ik houd het bij verse meloen en een boterham met ei. Saskia neemt yoghurt, fruit en wat Cheerios.

Na snel gedoucht te hebben laden we de van in en beginnen aan het laatste stuk. Het is schitterend weer, geen wolkje aan de lucht. We hebben zo'n honderd mijl in Georgia voor de boeg en om klokslag elf uur rijden we de Sunshine State binnen. Het is altijd meteen zo'n vakantiegevoel hier in Florida!

Van de grens is het nog meer dan een tweeeneenhalf uur rijden naar ons hotel, Disney's Caribbean Beach Resort.

Daar aangekomen checken we vlot in en krijgen de sleutels voor Trinidad South kamer 3822. Deze kamer heeft uitzicht op het meertje en een piratenthema. Saskia vindt het prachtig. De bedden zijn piratenschepen, de ijskast zit in een ton en het gordijn heeft een piratenhoofd. Zelfs het tapijt lijkt op scheepsplanken.

We leggen onze bagage neer en gaan dan gauw naar Epcot. Het loopt al tegen drieen en we hebben nog niet geluncht. Bij de ingang kopen we een pas voor vijf dagen voor Rick en mij en een voor vier dagen voor Saskia (zij zal een dag met Laura en familie doorbrengen).

Hopend, dat het om drie uur niet zo druk zal zijn, proberen we het Coral Reef restaurant bij de Living Seas. Dat is ons favoriete restaurant hier. Helaas zit het ook om deze tijd nog vol, maar gelukkig hebben we er woensdag ook een lunchreservering voor.

Dan lopen we maar naar The Land. Daar is een soort food court. We hebben een vroege reservering voor het avondeten, dus nemen een snack. Tot mijn genoegen hebben ze sushi, die ook nog eens erg lekker smaakt.

Eigenlijk zouden we graag Soarin' doen, maar de wachttijd daarvoor is 110 minuten en de fast passes zijn al vergeven. Living with the Land heeft geen wachttijd en Saskia herinnert zich dat bootritje niet. Het is interessant om te zien, hoe men hier in Epcot allerlei experimenten doet met het kweken van planten op een zo efficient mogelijke manier.

Daarna lopen we naar het Imagination paviljoen, waar we ons weer zeer vermaken met Figment, ons favoriete draakje. Jaren geleden verving Disney Figment met een meer serieuze attractie. Die sloeg helemaal niet aan en het draakje werd erg gemist. Het huidige ritje is kleurrijk en grappig.

Uiteraard komen we naderhand in de winkel terecht, waar Saskia een bedelarmbandje koopt, waar ze allerlei Disney figuurtjes aan kan hangen. Ik koop een speldje in de vorm van een MP3 speler met Figment erop.

Bij Mission Space halen we fast passes voor na ons avondeten en dan moeten we alweer naar Canada lopen. Hier hebben we al jaren niet meer gegeten. Het steakhouse Le Cellier is een gezellig restaurant. Onze serveerster komt uit Toronto en we kletsen even over dat gebied, waar wij ook al een aantal keer zijn geweest.

Rick vraagt, of Disney de calorieen, die in een gerecht zitten, bijhoudt. Dit, omdat Saskia probeert zo bewust gezond mogelijk te eten. Dat is niet het geval, maar de chef is bereid zich aan haar wensen aan te passen.

Saskia bestelt de filet mignon en worteltjes zonder de sauzen, die erbij op het menu staan. Rick neemt de reerug ook met worteltjes zonder saus, want hij houdt niet van de spruitjes, die daar als groente bij geserveerd worden. Ik ben makkelijk, gewoon twee voorafjes. De tomatensalade met blauwe kaas en steak tartar (filet Americain) met een gebakken ei erop smaken super lekker en zijn precies genoeg.

Rick bestelt ook nog een dessert van drie soorten chocolade. Ook dat is ontzettend lekker, want ik kan het niet laten er een paar hapjes van te nemen. Vooral het chocolade ijs is vrijwel pure chocolade, heerlijk!

Voldaan lopen we weer naar buiten. Het is tijd om de fast passes voor Mission Space te gaan gebruiken. Rick zou wel willen, dat we de oranje kant deden (met de G krachten), maar Saskia en ik doen liever de mildere variatie. Ik heb de volle kracht een keer gedaan en voelde me daar niet lekker bij. Saskia was toen nog te klein, dus dit is haar eerste keer.

Met de fast pass zijn we al gauw aan de beurt. Het is een leuke rit door de ruimte, die ook zonder G krachten best intensief is. Voor mij hoeft het dus niet meer intens en ook Saskia vindt het zo wel goed. Misschien gaat Rick er de komende dagen nog alleen in.

Tot mijn ergernis ben ik flink moe en mijn voeten doen pijn van de sandalen, waar ik anders altijd heerlijk op loop. Ook Saskia is moe. We besluiten op zoek te gaan naar Guest Relations in de hoop nog een paar reserveringen voor maaltijden te maken.

Dat blijkt bijna hopeloos, want alles zit vol. Alleen voor vrijdag lukt het in Frankrijk te reserveren. Dat vinden wij wel een minpunt hier in Disney World, als je niet ver van tevoren reserveert zit alles vol.

Op weg naar de uitgang wil Saskia nog graag in de grote Mouse Gear winkel kijken. Ook daar vindt zij weer een aantal leuke dingen. Ik ben op zoek naar een vervanging van mijn geliefde Tinkerbell jasje, dat onverklaarbaar zoek is geraakt (ik verdenk een van mijn dochters). Wat er hangt is echter niet mijn smaak.

Terwijl op de achtergrond het vuurwerk van Illuminations plaatsvindt, lopen we naar de uitgang. Die show staat als klap op onze vuurpijl op vrijdagavond op ons schema. Nu willen we de menigte voor zijn. De tram staat al klaar en spoedig lopen we bij Create 45 naar de van.

Voor we naar het hotel teruggaan, stoppen we om benzine te tanken. De prijs is, ondanks, dat we midden in Disney World zitten, goedkoper, dan thuis. Er is ook een supermarktje, waar we dranken en snacks inslaan. Lang leve de ijskast op de kamer!

Foto's van vanavond staan hier.

PS: Ik hoop dit blog een beetje bij te houden, maar zoals altijd hier in Orlando is het programma overvol.

Naar Florida

Het zal vast zijn, omdat ik zo'n zin heb om naar de warmte te gaan, want ik ben ver voor achten klaarwakker. Om acht uur sta ik dan maar op. Rick is al op en Saskia volgt al snel.

Terwijl Saskia en ik gaan sporten, maait Rick in de al beginnende regen nog gauw het gras. Saskia wil thuis hardlopen en ik ga naar de sportschool. Het regent al flink en er wordt nog veel erger voorspeld. Hebben wij weer, als we honderden mijlen moeten gaan rijden!

Na een intensief half uur op de stairmaster haast ik me naar huis. Cosmo moet nog naar de kennel gebracht, dus dat doe ik maar meteen. Onderweg hoor ik op de radio, dat het verkeer op de I-95, onze geplande route, mijlenlang compleet vaststaat. Ook wordt het zwaarste weer in dat gebied voorspeld.

Rick en ik overleggen en besluiten dan toch maar de westelijke route te nemen. Die is wel tachtig mijl langer, maar we kunnen dan tenminste doorrijden. Bijkomend voordeel is, dat het zware weer van west naar oost trekt en wij er zo hopelijk minder last van zullen krijgen.

Om kwart over elf rijden we ons pleintje uit. Ik begin met rijden en moet flink opletten door het opspattende water en de plensregen. Toch maken we goede tijd, stukken beter, dan als we in de file hadden gestaan, natuurlijk.

Na een uurtje zijn we klaar met de I-66 en draai ik de I-81 naar het zuiden op. Het begint langzaamaan lunchtijd te worden, dus in Staunton gaan we op zoek naar een Subway. Dit is het enige fast food restaurant, waar Saskia wil eten.

Je zult het altijd zien, overal zijn Subways vlak langs de weg, maar niet bij deze afslag. We moeten helemaal het oude pittoreske stadje in, een paar mijl verderop. De broodjes zijn net gebakken en smaken werkelijk heerlijk.

De reden, dat we deze afslag namen, is een Starbucks drive thru, waar Rick een latte haalt voor we verder gaan. Hij zit nu aan het stuur en we horen het al gevaarlijk donderen. Niet veel later breekt er een waar noodweer los!

Online zie ik, dat er een tornado waarschuwing is voor de stad, waar we bij rijden. Het bliksemt links en rechts van ons en regent zo hard, dat we het niet eens zouden zien, als er een tornado kwam. Daar wordt door de National Weather Service ook voor gewaarschuwd, maar we hebben weinig keus. Ik voel me in zo'n relatief kleine van absoluut niet veilig en Saskia is ook angstig. Gelukkig blijft Rick zijn kalme zelf.

Dan begint het te hagelen, stenen zo groot als golfballen!! Het verbaast ons, dat de voorruit heel blijft. Ik hoop van harte, dat de van er niet door wordt beschadigd. Het is doodeng, zeker het zwaarste weer, waar we ooit doorheen zijn gereden! Er is echter nergens om te schuilen, behalve een viaduct waaronder al allerlei auto's stilstaan.

Het lijkt even wat minder te worden, maar dan rijden we weer een gebied met tornado waarschuwing binnen. Horen en zien vergaan ons en weer is er nergens om te schuilen. Het bliksemt zoveel en zo dichtbij, dat ik blij ben, dat een auto een kooi van Faraday is. Hier staan de gevaarlijke weerssituaties in Virginia, North Carolina (waar een zware tornado over Raleigh heenkwam) en South Carolina beschreven.

Eindelijk klaart het wat op en rijden we met de schrik in de benen verder. Kennelijk had ons klokje nog niet geslagen! Gisteren waren er in Alabama al 9 doden door dit weerssysteem en nu staat het totaal op 17. Wat kan het toch huishouden! Washington moet dit weer nog krijgen, hopelijk zwakt het tegen die tijd wat af.

Even verderop komen we in een korte file terecht. Het blijkt "rubber necking" te zijn, want er zijn op de tegenliggende weghelft twee zware ongelukken vlakbij elkaar gebeurd. We vragen ons af, of die ook met het weer te maken hadden.

Vrij plotseling is het zware weer voorbij en wordt het helemaal zonnig. Katja had me dat al ge-smst, want wij rijden nu in haar buurt. Hun stroom was een uur uit, maar nu was alles weer gewoon. We zijn blij, dat we de I-95 niet hebben genomen, want dan hadden we dit zware weer nog veel langer gehad.

Bij de grens met North Carolina (Virginia is zo groot, dat een derde van onze reis in onze eigen staat is) neem ik het stuur weer over van Rick. Het waait behoorlijk en zo af en toe heb ik flinke moeite de van recht te houden. Later zie ik op tv, dat er windstoten van meer dan 100 km/u waren.

Net na Charlotte, North Carolina, en net voor de grens met South Carolina zoeken we een restaurant voor het avondeten. Het wordt Ruby Tuesday. Daar staan ook een aantal "fit and trim" gerechten op het menu met de calorieen erbij. Perfect voor Saskia, dus, en ik bestel er ook een van.

Het moet gezegd, het eten is erg goed en ik heb gewoonlijk niet zo'n hoge pet op van Ruby Tuesday. Ik heb gegrilde tilapia met een mango salsa, spaghetti squash en tomatensalade. Saskia en Rick hebben allebei de sirloin steak en die zijn ook precies, zoals ze bestelden, gegrild.

We zetten onze tocht naar het zuidoosten voort. Gelukkig is het helemaal helder en droog en schijnt de maan vrolijk naar binnen. Rick wil tot in Georgia rijden en dan meteen een hotel zoeken.

Bij het vliegveld van Savannah staat een heel nieuw hotelpark. Bij de Hampton Inn proberen we eerst, maar die zit vol. Het enige hotel, dat volgens hen nog plaats heeft hier, is de Staybridge Suites. Gelukkig is dat zo en we krijgen een grote kamer met een queen size bed en uitklapsofa.

Opgelucht gaan we naar boven. Ik kan eerlijk zeggen, dat we nog zelden (zeg maar nooit) zo'n enerverende rit hebben gemaakt! Gelukkig is de van niet beschadigd door de hagel (wonder boven wonder!) en is het extreme weer voorbij. Morgen nog 290 mijl (475 km of zo) en dan zijn we in Disney World!

Een dagje Virginiaanse geschiedenis

Vandaag staat er weer een heel andere dag op het programma, dan gisteren. De zon schijnt vrolijk, als ik opsta, en het belooft weer een lekkere dag te worden. Ik kan Cosmo zelfs zonder jas uitlaten.

Met Naomi en Roberto heb ik afgesproken ze om half tien van de metro op te halen. Naomi leest al een tijdje dit blog en ook op Facebook hebben we regelmatig contact. Het is leuk haar in levende lijve te zien.

We gaan vandaag een beetje Virginiaanse geschiedenis opsnuiven en beginnen bij het Manassas Battlefield. Na even in het museumpje rond te hebben gekeken, gaan we de film kijken. Voor mij is dat dus de tweede keer in een week, maar het is een boeiende film, dus geen straf.

Na afloop is het bijna tijd voor de wandeling met een ranger, dus daar gaan we buiten in het zonnetje op wachten. Intussen landt een prachtige bluebird op een van de kanonnen, zodat Naomi en Roberto dit mooi gekleurde vogeltje ook kunnen bewonderen.


Dit keer treffen we een vrouwelijke ranger, die het verhaal van de eerste veldslag van de Burgeroorlog weer net iets anders vertelt, dan de ranger van dinsdag. Daarom vind ik het nooit erg om bepaalde plekken meerdere malen te bezoeken. Ik leer iedere keer weer nieuwe dingen bij.

Bij het oude stenen bruggetje, dat strategisch zo belangrijk was voor beide legers, stappen we even uit en maken een korte wandeling. Ook hier staan langs de Bull Run rivier hele velden met Virginia bluebells. We maken een aantal foto's en gaan dan verder met de rit.


Binnendoor rijd ik naar Middleburg. Het is een mooie weg met alle bloeiende bomen. In Middleburg gaan we lunch bij de Red Fox Inn. Deze historische inn stamt uit 1728 en is er heel trots op, dat Jackie Kennedy er logeerde.

Helaas zit hun terrasje met dit lekkere weer vol, dus we vragen een tafeltje binnen. Naomi had al in mijn blog over de Virginiaanse pindasoep hier gelezen. Daarvan delen ze een kop en die gaat op, dus het moet lekker geweest zijn.

Daarna bestellen Naomi en Roberto allebei een bbq sandwich, die werkelijk enorm is. Ik neem mijn oude favoriet, ham en brie met apple chutney. Het is, zoals altijd, weer erg lekker in deze gezellige taverne.

Vanmiddag staat een bezoek aan de Oatlands plantage in Leesburg gepland. We kopen kaartjes en moeten iets langer, dan een half uur, wachten op de volgende rondleiding. We bekijken de tuinen, die er wat verwaarloosd bijliggen op het moment en gaan dan in de zon zitten wachten. Het is intussen zeker twintig graden en zeer aangenaam buiten.


Om drie uur worden we, samen met drie oudere dames, het huis binnengelaten. Onze gids vertelt heel interessant over de twee gegoede families, die in dit huis woonden. George Carter begon de Oatlands plantage in 1797 en bouwde het huis in 1804.

Begin twintigste eeuw werd het verkocht William en Edith Eustis. Die laatste familie was bevriend met alle belangrijke Amerikanen ten tijde van de wereldoorlogen. Edith groeide op met Franklin Roosevelt. Wie interesse heeft kan de geschiedenis hier lezen. Ons duizelt het na een tijdje van de namen, maar het verhaal van hun levens is erg interessant.

We kijken nog even rond in het leuke winkeltje bij de plantage en rijden dan terug naar ons huis. Onderweg laat ik Naomi de plekken, waar ik regelmatig over schrijf, zien.

Bij ons thuis drinken we nog wat en pakt Naomi de spulletjes uit, die ze voor me mee heeft gebracht. Mijn hemel, het lijkt wel Sinterklaas! Een hele stapel tijdschriften, Delfts blauwe vezeldoekjes en een schort, Pickwick thee (Rick is daar vooral dolblij mee), stroopwafels, drop en pepermunt. Ik vergeet vast nog wat, allemaal even leuk en lekker.


Nogmaals bedankt, Naomi!

Dan loopt het alweer tegen zessen en is het tijd om Naomi en Roberto naar de metro te brengen. Morgen gaan ze alweer terug naar Nederland. Hopelijk gaat het voorspelde zware weer niet voor problemen met hun vlucht zorgen!

Als Rick thuiskomt wil hij zijn vakantie beginnen met alvast een voorproefje Florida. Dat kunnen we in onze buurt krijgen bij Clare and Don's Beach Shack. Duidelijk zijn we niet de enigen, die op die gedachte zijn gekomen, want we moeten een kwartiertje op een tafeltje wachten.

Gelukkig heeft Rick twee jassen mee, want er staat een koude wind en ons tafeltje staat op het terras. Hopelijk zal het in Florida wel warmer zijn, maar het eten geeft ons een lekker zuidelijk gevoel. Ik neem de vistaco's en Rick de grouper sandwich.

Thuis gaan we gauw inpakken, want morgen willen we op tijd weg.

Washington in de lente

Heel bijtijds sta ik op, want ik wil vroeg in Washington zijn en soms is het in de metro in het spitsuur flink druk. Rick brengt me naar de metro op weg naar zijn werk. Het belooft een schitterende dag te worden. Al is het nu nog koel, er is geen wolkje aan de lucht en de weerman beloofde zeker twintig graden.

De trein staat al klaar en een half uurtje voor de afgesproken tijd van half tien stap ik bij McPherson Square uit. Na me even georienteerd te hebben, vind ik het St. Regis hotel al gauw. Ik besluit ook maar meteen te kijken, waar de Old Town Trolley halte is, waar we straks zullen instappen.

Dit gedeelte van de stad is het kantoorgedeelte, dus ik deel de stoep met keurig in pak geklede mannen en vrouwen. De vrouwen dragen meestal gymschoenen, pas op kantoor worden die vervangen door hoge(re) hakken. Bij een Starbucks denk ik een koffie te halen, maar daar staat een flinke rij. Daar heb ik geen tijd meer voor, dus dan maar geen extra caffeine.

Het St. Regis hotel is een van de sjiekste hotels in Washington. In de prachtige lobby wacht ik op mijn vier Belgische klanten. Het is precies half tien, als ik binnenloop.

Tegenover mij staat een groepje van drie mannen en een vrouw geanimeerd te praten. Een van hen komt me heel bekend voor. Ik kijk nog eens en laat het toch Chevy Chase zijn! Een van mijn favoriete acteurs! Hij lacht vriendelijk naar me.

Even weifel ik, maar ik vind het toch een beetje banaal om om zijn handtekening te vragen. Om me een houding te geven sms ik Rick gauw. Ook hij is dol op Chevy Chase films. Het groepje wordt opgehaald door een chauffeur en de lobby is weer leeg.

Niet veel later komt er een hele groep met naamkaartjes, maar nog steeds niet mijn klanten. Om kwart voor tien begin ik me af te vragen, of ik misschien toch het verkeerde hotel heb. Ik kijk mijn emails erop na en het is toch echt het St. Regis.

Denkend, dat ze dan misschien op een telefoontje van mij wachten, dat ik in de lobby sta, vraag ik met hun kamer verbonden te worden. Het blijkt, dat ze wel een reservering hebben, maar die begint pas vandaag. Ze hebben vannacht dus niet in het hotel gelogeerd.

Ze zouden gistermiddag met de trein uit New York hier zijn gekomen, dus dat is heel vreemd. Ik heb geen email ontvangen, dat er iets veranderd is en ik heb geen telefoonnummer voor ze. Ik weet dus even niet, wat ik zal doen. Ik loop naar buiten en zie daar net vier mensen met een taxi aankomen. Op een riem van hun koffer zie ik een internetsite, die eindigt in .BE staan. Ik neem meteen aan, dat het "mijn" groepje is.

In de lobby wacht ik, tot ze zijn ingecheckt. Dan loopt een van hen op me af en stelt zich voor als D., met wie ik al het email contact heb gehad. Ik maak kennis met zijn vrouw en hun vrienden en dan kunnen we op weg.

Op weg naar Old Town Trolley halte krijg ik het hotelverhaal te horen. Bij aankomst bleek het hotel vol te zijn en kregen ze voor een nacht een kamer in het nabije W hotel. Net als vliegtuigen boeken hotels regelmatig meer kamers, dan ze hebben, ervan uitgaand, dat er altijd annuleringen komen. Soms komen die echter niet en moeten gasten tijdelijk in een ander hotel worden ondergebracht.

Voor een hotel van het kaliber van het St. Regis is dit echter wel een blamage. Om het goed te maken krijgen ze de komende twee nachten een grote suite toegewezen en een gratis maaltijd bij het zeer goede restaurant morgen.

Eergisteren heb ik online al mijn kaartje voor de Old Town Trolley gekocht, maar de rest van de groep heeft er nog geen. Gelukkig kunnen die in het Mayflower Hotel bij de halte aangeschaft worden.

De trolley komt al gauw en we maken kennis met onze gids-chauffeur, Bob. Bob is redelijk bejaard en helaas ook heel slecht te verstaan. Wel jammer, want er is heel wat te zien.

Bij de National Cathedral stappen we uit om die te bezichtigen. Deze op vijf na grootste cathedraal ter wereld is vooral erg mooi vanwege zijn vele glas in lood ramen. Op een zonnige dag als vandaag reflecteren die prachtig op het marmer in de kerk.


De trolley rijdt hier ieder half uur, dus we zorgen weer op tijd terug bij de halte te zijn. De rit gaat verder door Georgetown (ik neem me meteen voor weer eens een fotoexcursie naar deze pittoreske buurt te maken), langs het Watergate hotel en naar het Witte Huis.

Daar stappen we uit en worden de nodige foto's met de prachtig bloeiende tulpen op de voorgrond genomen. Voor het Witte Huis zit al sinds 1981 een stel, die tegen van alles protesteren. We lopen naar de andere kant van het Witte Huis, maar daar mogen we niet dichtbij. Duidelijk is er iets gaande met Obama. Later horen we, dat hij een bezoek bracht aan het Capitool.




Al dertig jaar protesteren, waar je maar zin in hebt

Inmiddels is het alweer tijd voor de lunch. Ik heb bij Old Ebbitt Grill gereserveerd. Het is er minder druk (maar nog wel heel erg druk), dan vorige week en we krijgen, ondanks dat we een beetje vroeg zijn, meteen een tafeltje.

Het wordt een gezellige maaltijd. Mijn falafel salade is heerlijk en de anderen smullen ook van hun gerechten. Dit is ook de tijd om elkaar een beetje te leren kennen. Het is een leuk, goedlachs stel mensen, die duidelijk van het leven genieten.

Na het eten beginnen we aan onze wandeling langs de monumenten. Er wordt naar hartelust gefotografeerd en ik vind het weer heel leuk om "mijn" stad door de ogen van enthousiaste toeristen te zien. Wederom is het contrast met New York, waar ze de afgelopen paar dagen waren, groot. Ook nu wordt er weer opgemerkt, hoe relatief weinig aandacht Washington krijgt, ook in Belgie.


Eendenfamilie bij het Vietnam Memorial

Bij het Lincoln Memorial wordt duidelijk, dat de wandeling langs het Tidal Basin teveel zou worden. De bloesembomen zijn toch uitgebloeid en de twee monumenten daar zijn mooi, maar niet zo belangrijk om gezien te hebben, als bijvoorbeeld het Capitool.

Terwijl we op de volgende trolley wachten, drinken we een drankje in het zonnetje. Ik ren nog even terug naar het Lincoln Memorial voor een toiletbezoek en dan komt de trolley alweer aanrijden. Langs de musea en door Chinatown rijden we naar het hoofdkantoor van Old Town Trolley.

Wij blijven zitten, want we willen door naar het Capitool. Helaas heeft deze bus een probleem met de microfoon, waardoor we de helft van het verhaal van de gids niet kunnen horen. Bij Union Station moeten we er daarom uit en wachten op een nieuwe trolley. Na zo'n twintig minuten wachten brengt die ons eindelijk naar het Capitool.

De lucht zou niet blauwer kunnen zijn en het licht is perfect op het Capitool. Er worden dus weer heel wat plaatjes geschoten. We lopen Capitol Hill op naar de voorkant van het gebouw.

Daar vertel ik ook over de Library of Congress en het Supreme Court. Helaas zijn we te laat om de Library of Congress in te gaan, maar misschien lukt het ze dat morgen nog te doen.


Het loopt tegen vijven en het is tijd om afscheid te nemen. Het viertal neemt een taxi terug naar hun hotel en ik loop naar het Capitol South metrostation.

Als ik hier weer eens schrijf, dat ik nerveus ben, mogen jullie me allemaal herinneren aan deze dag. Wat een verspilde zenuwen waren dat! We hebben inderdaad niet alles kunnen doen, wat ik in gedachten had, maar dat was prima. Ik denk, dat Washington er vier fans bij heeft. Hopelijk hebben ze vanavond ook een fijne maaltijd bij het restaurant, dat ik aanraadde.

Moe, maar voldaan, kom ik weer in Vienna aan. Even overweeg ik een taxi naar huis te nemen, want ik ben uitgeput, maar het is maar een kilometer en prachtig weer. Langzaam loop ik dan toch maar terug naar huis, genietend van alle bloeiende bomen onderweg.


Dogwood

Saskia heeft gisteren een soep recept in een tijdschrift gezien en Rick daar de ingredienten voor gegeven. Hij heeft ze bij Giant opgehaald en Saskia kookt een heerlijke bonensoep voor ons. Van ons mag ze wel vaker koken!

Morgen is er ook weer een excursie en alweer heel anders. Ik zie ernaar uit bloglezeres Naomi te ontmoeten. Daarna is het inpakken geblazen en wegwezen naar warm en zonnig Florida!

Een rustige woensdag

Alweer een grijze dag daagt! Ik kan me zo'n grijze en koele lente niet herinneren. Zin om op te staan heb ik niet, dus ik draai me nog een aantal keren om. Dan eet ik rustig ontbijt met een paar lekker sterke koppen Starbucks koffie.

Om kwart voor tien heb ik met Sharon afgesproken. Zij is snipverkouden, maar dat weerhoudt haar er niet van een intensief uur voor mij in petto te hebben. Na afloop was ik mijn handen wel goed, want ik wil haar verkoudheid niet tijdens onze vakantie hebben!

Op de stairmaster doe ik nog een half uur. De komende twee dagen zal ik geen tijd hebben om te sporten, maar hopelijk wel heel wat wandelen, wat ook helpt met mijn spieren. Morgenavond zal mijn tot nu toe meest enerverende rondleiding voorbij zijn. Het moeilijkst vind ik tijd inschatten, want iedereen heeft een ander tempo.

Na met Cosmo door de sombere buurt te hebben gewandeld (al geven alle bloeiende bomen de nodige kleur) neem ik hem mee in de auto. Mijn eerste stop is het benzinestation, want er zitten nog maar tien mijlen in mijn tank. De benzineprijzen naderen de $4 per gallon met rasse schreden, maar ik krijg 30 cent korting per gallon via mijn Giant kaart. Altijd meegenomen!

Bij AAA haal ik kaarten voor de staten, waar we dit weekend doorheen gaan rijden en voor Orlando. AAA adverteert ook met kortingen op de toegang van de pretparken in Orlando. Ik koop alvast onze kaartjes voor Islands of Adventure, maar wacht nog even met Disney.

Mijn laatste stop vanmiddag is Whole Foods. Ik heb enorme zin in pasta voor vanavond. Whole Foods heeft bijzondere verse ravioli en ik kies champignons en spinazie met ricotta kaas. Daarbij een lekker pittige saus en haricots verts en we kunnen smullen.

Eindelijk heb ik weer eens een massage kunnen boeken met Laura. Er is van alles mis met mijn lichaam, waar een massage bij kan helpen, maar de tijd vliegt zo snel! Laura doet goed haar best, wat een uur afzien betekent. Hopelijk helpt het wel.

Na zo'n massage ben ik altijd helemaal op. Ook Rick heeft een heel drukke week en komt moe terug. De ravioli is zo klaar en gaat er heel goed in. Soms is Italiaans eten gewoon het perfecte "comfort food".

Katja is online en zij voelt zich erg ziek. Het klinkt als griep. Voor de tweede keer in zoveel weken zou ik willen, dat ik voor haar kon zorgen. Lekker wat soep maken en haar gezelschap houden. Soms verlang ik toch wel naar hun kindertijd terug.

Great Falls en Manassas slagveld

Oei, het is wel erg donker, als ik opsta en de radar ziet er geel en rood uit. Niet bepaald gunstig voor een excursie, die voornamelijk buiten zal plaatsvinden.

Door de stromende regen rijd ik naar de sportschool. Daar doe ik gauw een half uur op de stairmaster. Intussen ziet het er buiten gelukkig wel ietsje lichter uit. Meteen thuis raadpleeg ik de radar weer en zie, dat de zwaarste neerslag naar het noorden is vertrokken. Er is nog hoop.

Gauw maak ik me klaar en rijd naar het Vienna metrostation om B. op te halen. Gelukkig spettert het intussen nog maar een beetje, want B. staat al op me te wachten. Hij heeft een excursie naar Great Falls en Manassas Battlefield geboekt.

We maken kennis en rijden dan door de bloeiende buurten naar de watervallen. Zoals altijd maken de enorme landhuizen langs de weg indruk. Net las ik ook, dat het "Witte Huis", dat ook in die buurt staat, te koop is voor een schamele $4,65 miljoen.

Na mijn America the Beautiful pas aan de ranger bij de ingang te hebben laten zien, parkeer ik de van. Meteen, als je uitstapt, is het geraas van de watervallen te horen. Die zitten op het moment lekker vol.

Eerst lopen we richting het adelaarsnest. Ik heb een verrekijker meegenomen om te zien of de vogels "thuis" zijn. Helaas lijkt dat niet het geval, althans, ze zitten niet aan deze kant van de rivier. Jammer, maar het is sowieso een mooie wandeling langs de rivier. Ook hier bloeien de bluebells uitbundig.

Als we bij de uitkijkpunten over de watervallen aankomen, laat de zon zich zowaar zien. Het wordt meteen ook lekker warm. De watervallen zijn prachtig op het moment. Het water kolkt en schuimt, heel woest. Na de drie uitkijkpunten te hebben bezocht, lopen we terug naar de van.


B. wilde graag echte Amerikaanse dingen buiten de stad zien. Tysons Corner voldoet daar volgens mij wel aan. Voor de lunch heb ik het Clyde's restaurant daar gekozen. Dit is een plaatselijke keten, die origineel Amerikaans eten serveert.

Dit gebied staat bekend om zijn blauwe crabben, dus ik raad B. de crabcake aan. Die gaat er volgens mij prima in bij hem. Zelf bestel ik een "crab tower", ook super lekker. Het is een torentje, de onderste laag is rijstcake, dan zeewiersalade, crabsalade en advocado.

Na de gezellige en smakelijke lunch stappen we weer in de van. Ik rijd naar het westen naar het Manassas Battlefield Park. Toevallig is het vandaag ook 150 jaar geleden, dat de Amerikaanse Burgeroorlog bij Fort Sumter begon.

Ook hier geldt mijn America the Beautiful pas als entree. Wachtend op de wandeling met een ranger kijken we wat rond in het kleine museum. Al zijn andere plaatsen beter bekend, als het op Burgeroorlogslagen aankomt, hier in Manassas vonden twee belangrijke confrontaties plaats. De eerste was de eerste officiele veldslag van die bloederigste oorlog in de Amerikaanse geschiedenis.

De ranger vertelt heel interessant hoe het die 21ste juli 1861 allemaal in zijn werk ging. Allebei de veldslagen bij Manassas werden gewonnen door de Confederates (Zuidelijken). Na zijn betoog is het precies tijd voor de film. Deze film heb ik ook nog nooit gezien. Hij geeft een goed beeld van hoe verschrikkelijk de omstandigheden van deze oorlog waren (niet dat alle oorlogen niet verschrikkelijk zijn, daar niet van).

Het park is heel groot en je kunt een route rijden om de verschillende historische plekken te bezoeken. We rijden naar een paar daarvan, waaronder het stenen bruggetje, dat strategisch zo belangrijk was tijdens het eerste gevecht. Het weer werkt redelijk mee, zo af en toe een druppel, maar niets van de voorspelde onweersbuien, gelukkig.

Het loopt tegen vijven en het is alweer tijd om B. af te zetten bij de metro. De dag is omgevlogen en was, dankzij moeder natuur, die het voornamelijk droog hield, goed geslaagd. Het leuke aan de rondleidingen vind ik, dat het iedere keer weer anders is. Zo ook vandaag en ik heb er zelf ook weer het een en ander bij geleerd.

Moe rijd ik huiswaarts. Saskia had me alweer gemist. Haar rapport is er en dat is prima. Het gaat goed met onze jongste spruit en dat is zo leuk om te zien. Op mijn vijftiende worstelde ik met van alles en ik ben blij, dat zij zo lekker in haar vel zit.

Na het avondeten, wat vanavond lekker makkelijk spaghetti met gehaktballen is, ga ik lekker voor de buis hangen. Ook Rick heeft een superdrukke dag achter de rug. Hij heeft deze week allerlei projecten en belangrijke deadlines en ziet enorm uit naar onze vakantie volgende week.

Virginia bluebells

Enthousiast sta ik op, want de weerman heeft beloofd, dat het een zomerse maandag zal worden. De zon laat nog even op zich wachten, maar als ik Cosmo naar buiten laat voelt het al heel aangenaam. Helaas nog niet warm genoeg om buiten te ontbijten, maar de belofte, dat die tijd ook weer komt, is er in ieder geval.

Sharon heeft vandaag ook extra energie, die ze in mijn training steekt. Het is echt goed voor mij om met haar te trainen, want ze is zeker geen zachte heelmeester. Heel goed voor mij, want ik wil me niet laten kennen, dus ik push mezelf flink. Aan de andere kant is Sharon zich ook goed bewust van mijn beperkingen, dus ik heb nooit het gevoel te ver te moeten gaan.

Het uur vliegt voorbij en na afloop lees ik alweer een mystery uit op de crosstrainer. Inmiddels schijnt de zon volop en zonder jas loop ik naar buiten. Heerlijk!

Er is nog wat Thais eten over van gisteravond en dat wordt mijn lunch. Buiten op het deck geniet ik ervan. Intussen bedenk ik me, waar ik met Cosmo wil gaan wandelen. In deze tijd van het jaar moet je overal gauw bij zijn, want de bloeitijd kan kort zijn. Op het moment staan de bluebells in volle bloei, dus de keuze valt op Bull Run Regional Park.

Na een rit van ongeveer twintig minuten parkeer ik bij het bluebells pad. Dit park staat bekend om zijn velden met de Virginia bluebells, een inheemse lentebloem hier in, hoe kan het anders, Virginia.

Het pad naar de bluebells velden is, zoals ieder jaar, flink modderig. Gelukkig liggen er op de ergste plekken houten vlonders overheen. Ik had me hier al op voorbereid en heb schoenen aan, die vies mogen worden. Voor Cosmo heb ik een doek mee, mocht ik hem schoon moeten maken voor de auto, maar dat hoeft dit keer niet.


Natuurlijk maak ik de nodige foto's, sommigen met mijn viervoetige model erop, maar eigenlijk is al dit moois niet op foto's weer te geven. Zover je kunt kijken bloeien de blauwe klokjes, ook aan de overkant van de "run" (kleine rivier). Frappant is, dat ik deze week twee keer naar een veel minder lieflijke plek van deze run zal gaan, namelijk waar 150 jaar geleden de eerste grote veldslag van de Burgeroorlog plaatsvond.

Na een uurtje heeft Cosmo het wel erg heet, dus ik besluit terug naar de van te gaan. Het is hier ook vrijwel volle zon, nu er nog geen bladeren aan de bomen zitten. Gelukkig heb ik water voor hem mee, wat hij met veel enthousiasme oplebbert.

Thuis ga ik in mijn luie stoel op het deck verder met de Italiaanse lessen. Ik ben wel benieuwd hoe ver ik eind juni zal zijn. In ieder geval hoop ik zo een paar keer per week een paar uur door te leren, dan kom ik al een heel eind.

Terwijl ik hier zit word ik vrijwel ononderbroken toegezongen door een cardinaaltje. Zo vrolijk word ik daarvan! De eerste hommels zijn er ook al. Hier hebben die formaat groot! Grote griezels vind ik het, al doen ze niets.

Als avondeten heb ik voor mezelf zalmburgers en voor Rick en Saskia kalkoenburgers. Rick gaat ze op de barbecue grillen, alleen komt hij tot de ontdekking, dat het gas op is. Oeps! Dan maar op het fornuis afbakken, het smaakt even lekker, zeker, omdat we het buiten kunnen opeten.

Zoals meestal in dit jaargetijde wordt er vannacht onweer voorspeld en morgen veel minder weer. Alleen hoop ik, dat de beloofde regen mee gaat vallen, want watervallen en een slagveld zijn dan beduidend minder interessant. Ik hoop maar, dat Nederlanders wel aan een spettertje gewend zijn en de regen niet teveel kan deren.

De rest van de foto's van vandaag staan hier.

Gezellig familieweekend

Zaterdag

Het is hier een ongewoon grijze, nattige en koele lente tot nu toe. Ook voor dit weekend wordt voorspeld, dat de zon zich weinig tot niet zal laten zien.

Na het ontbijt lees ik mijn Facebook pagina en zie daar tot mijn schrik, dat er een schietpartij met veel doden in een winkelcentrum in Nederland was. Rick heeft weleens opgemerkt, dat een shopping mall hier het perfecte doelwit voor een terreuraanslag zou zijn en nu gebeurt zoiets zomaar in Nederland! Vreselijk!

Saskia wil graag mee naar de sportschool vandaag, dus we gaan er samen heen. Alleen is het op zaterdag een drukte van jewelste in Vienna en ik kan geen parkeerplek vinden! Dat is me nog nooit overkomen! We gaan helaas onverrichterzake terug naar huis. Als het mooier weer wordt, kunnen we erheen fietsen.

Thuis doe ik de EA Sports Active dvd in de Kinect. Bij gebrek aan beter doen Sas en ik dat dan maar. Ik heb dit programma op de Kinect nog niet zo uitgevogeld. Per ongeluk kies ik een te gemakkelijke routine voor ons. Maar ach, zo hebben we toch iets gedaan en zo samen op de Kinect is ook leuk.

Saskia vertrekt met Laura naar de mall en Kai gaat in de basement zijn basgitaar oefenen. Rick houdt zich bezig met de tuin, het gras moet voor het eerst dit jaar weer gemaaid worden. Dat geeft mij de gelegenheid om lekker te gaan lezen. Niets fijner, vind ik, op zo'n saaie grijze dag.

Voor vanavond willen de kinderen graag uit eten en naar de bioscoop. De restaurantkeuze valt op Cafe de Luxe. Natuurlijk kan ik het niet laten mijn vaste gerecht hier te bestellen, gegrilde tonijnsteak, bijna rauw. Zoals altijd smaakt die voortreffelijk en de bijkomende haricots verts ook.

Tijdens de maaltijd vertelt Kai ons van alles over zijn leven in Richmond. Het gaat goed met hem, hij vindt VCU nog steeds erg leuk. Helaas is het met de bandjes (nog) niets geworden, maar het begint tegen het einde van het schooljaar te lopen en Kai heeft goede hoop voor volgend jaar. Hij weet ook al met wie hij volgend jaar zal wonen en dat lijken leuke jongens te zijn.

Bij de bioscoop is het beredruk en de zaal voor Arthur zit flink vol. We vinden nog vier stoelen naast elkaar niet eens zo dicht op het scherm. Eigenlijk weet ik niet, wat ik me van deze film voor moet stellen. Gewoonlijk ben ik niet zo'n Russell Brand fan, dus ik bereid me voor op een teleurstelling.

Het valt alles mee. Al erger ik me halverwege wel een beetje aan "Arthur", de actrices in de hoofdrollen maken alles goed. Helen Mirren vooral is super in haar rol als Hobson, de nanny. Arthur krijgt van mij drie sterren. Leuk vertier, maar prima om te wachten op de dvd.

Zondag


Alweer een grijze dag en we slapen lekker lang uit. Ik heb de hele tijd rare dromen over rondleidingen. De komende week heb ik er drie, waarvan ik me een beetje zorgen maak om die van donderdag. Die mensen willen combineren met een van de hop on hop off bussen en ik ben een beetje bang, dat ze teveel willen zien. Hopelijk lukt het allemaal qua tijd. Kennelijk komt die angst echter in mijn onderbewustzijn terug.

We zijn net klaar met ons zondagse Starbucks ontbijt, als de deurbel gaat. Het is Mary Ellen met haar sheltie Marty, die komt vragen of Cosmo en ik een stuk met ze willen wandelen. Daar hebben zowel Cosmo als ik zeker oren naar. De honden kunnen het heel goed met elkaar vinden en we lopen een flink half uur door de buurt.

Na de lunch wagen Saskia en ik nog een poging om naar de sportschool te gaan. Dit keer is er nog een plaats open in de parkeergarage, oef! Ik doe een interval op de stairmaster van 35 minuten en Saskia loopt op de lopende band. Daarna doen we nog een half uur gewichten en buikspieroefeningen.

Het wordt een actieve dag voor ons, want Rick en Kai hebben intussen bedacht, dat we gaan bowlen. Zonder de tijden te checken rijden we naar Bowl America. Daar staat een bordje, dat er tot 15:15 geen banen open zijn. Een blik op mijn horloge laat 15:20 zien, dus we hebben geluk.

Na schoenen te hebben gehuurd krijgen we baan 15. Rick is de enige van ons, die zijn eigen bowlingschoenen en bal heeft. Hij speelde vroeger in een bowling league (ook duidelijk zichtbaar aan zijn techniek, die ik bijvoorbeeld absoluut niet heb).

Het is voor mij alweer eeuwen geleden, dat ik heb gebowld. Rick, Kai en Saskia hebben het vele keren vaker gedaan. Ook heb ik uitgerekend vandaag enorme last van mijn rechterschouder. De eerste paar keer doen pijn en laten we zeggen, dat ik het allerminst goed doe.

De andere drie gaan wel goed en hebben duidelijk medelijden met mij. Als ik eindelijk eens een kegel omver krijg, applaudisseren ze als aanmoediging. Dan weet je als speler wel, dat het zeer slecht met je is gesteld, ha ha!


Met een abominabele score voor mij sluiten we het eerste spel af. Rick wint, Kai een goede tweede en ook Saskia heeft goede punten. Ik bengel ver onderaan, maar ach, het is gewoon leuk en tot mijn verbazing voelt mijn schouder ietsje beter.

We nemen een korte pauze en een drankje. Ik denk, dat Kai's root beer mijn diet Coke is en neem er een slok van. Bah! Dat is een Amerikaanse favoriet, waar ik nog steeds geen smaak voor heb ontwikkeld.

Waar het door komt, weet ik niet, maar ik doe het in de tweede ronde vele malen beter! Ik krijg zelfs twee strikes (alle kegels in een keer) na elkaar en daarna nog een spare (alle kegels na twee keer), geen idee, wat de Nederlandse termen zijn, want ik heb in Nederland nooit gebowld.

De kinderen doen het deze ronde een stuk minder en opeens is het tussen Rick en mij. Halverwege sta ik zelfs een paar punten voor, wie had dat gedacht? Maar uiteindelijk wint Rick (zoals altijd) overtuigend, 145 punten tegen mijn 129. Toch ben ik heel trots op mijn come back!

Vanavond heeft Kai zin in Thais eten voor hij terug naar Richmond gaat. We bestellen van Natta Thai. Mijn gerecht is met garnalen, broccoli, wortels en wordt in een heel pittige saus geserveerd. Het is erg lekker, maar ik ben nu eenmaal niet zo'n sausliefhebster en er zijn vrijwel geen Thaise gerechten, die daar niet in zwemmen. Geef mij maar Vietnamees, helaas is de rest van mijn gezin daar niet zo dol op.

Dan is het alweer tijd om afscheid van Kai te nemen. Hij gaat liever vanavond terug, zodat hij het morgenochtend rustig aan kan doen. Gelukkig is het afscheid niet voor lang, want hij zal voor zijn 19e verjaardag op de 29e ook weer thuiskomen.

Intussen kunnen Katja's Zorro en Leah's Diego het heel goed met elkaar vinden. De foto's zijn vaak hilarisch, zoals deze:

Gaan ze sluiten of niet?

Allereerst allemaal bedankt voor de leuke reacties op mijn blog van gisteren!

Wat ben ik blij, dat we gisteren zulk mooi weer hadden. Vanochtend is het druilerig, koud en miezerig. Het is hier werkelijk een wip qua weer en temperaturen deze lente!

Op tijd voor Sharons klas loop ik de sportschool binnen. Meteen vraagt een heel aantal mensen, hoe het gisteren was. Zo attent! Sharon doet zelf deze week niet mee met de training, omdat ze morgen een halve marathon gaat lopen. Dat betekent grappig genoeg, dat het een intensiever uur, dan gewoonlijk, wordt.

Na afloop ga ik nog een half uur op de crosstrainer. Buiten regent het pijpestelen. Cosmo heeft er dan ook vandaag weer weinig zin in. Ik zie er zo naar uit om lekker een heel stuk met hem te gaan lopen in de natuur. De voorspellingen voor volgende week klinken gelukkig een stuk beter.

Met dit koude weer heb ik zin in Noodles & Company voor de lunch. Ik bestel de Japanese pan noodles met garnalen. Terwijl ik erop sta te wachten, komt Sharon ook binnen. Zij wil zoveel mogelijk carbohydraten eten voor haar race.

De hele dag al volg ik het nieuws op de voet. Wordt er een akkoord gesloten, waardoor de Federale regering niet zal hoeven sluiten? Er vanuit gaand, dat dat niet zo is, e-mail ik mijn klanten van volgende week over alternatieven. Ik vind het vooral zuur voor bloglezeres Naomi en haar vriend, die de komende week helemaal in Washington zullen doorbrengen. Hopelijk komt het allemaal niet zo ver.

In afwachting op Kai's thuiskomst ga ik verder met mijn Italiaanse lessen. Rosetta Stone is erg goed, maar ik ben wel blij, dat ik ergens in mijn achterhoofd al een "bodempje" heb.

Italiaans is een vrij logische taal, maar het is wel fijn bepaalde achtergronden te weten. Dat zie ik ook aan Rick, die begrijpt dingen, die voor mij zo logisch zijn, niet. Het is wel fijn de spellingregels en dergelijke te weten. Ik vlieg dan ook door de lessen. Hopelijk kan ik over een paar maanden tenminste een basisconversatie houden.

Net na vieren hoor ik het opritalarmpje afgaan en een minuut later komt Kai binnenlopen. Het is altijd weer zo fijn om de collegekinderen weer te zien. Grappig is ook, dat Cosmo wild enthousiast is. Kai is na mij zijn favoriet. Hij speelt dan ook lekker veel met Cosmo.

Saskia is ook dolblij haar broer weer te zien. Zo leuk om die twee samen bezig te zien, giechelend over gekke computerdingen, die Kai heeft gevonden. Het is toch wel heel fijn, dat Kai in Richmond studeert en vrij makkelijk zo even terug kan komen. Katja en wij missen elkaar op het moment erg, maar 400 kilometer overbrug je niet zo makkelijk voor een weekendje.

Kai mag bepalen, waar we gaan eten, en de keuze valt op Gordon Biersch. Online heeft Saskia een gerecht gevonden, dat niet zoveel calorieen heeft. Het is fijn, dat de ketenrestaurants die informatie geven. Sommige gerechten klinken heel gezond, maar blijken toch heel wat calorieen te hebben.

Met Ricks speciale kaart krijgen we meteen een tafel. Rick vindt het altijd leuk om de hostess, die vertelt, dat er een wachttijd van een uur is, te onderbreken door die kaart voor haar neus te zwaaien. Echt een prima manier om klanten te werven, zo'n kaart.

Het wordt een gezellige maaltijd. Kai vertelt over de sfeer tijdens de basketbalwedstrijden en hoe gigantisch het was voor VCU om bij de laatste vier te komen. Niemand kende zijn school voorheen en nu weet vrijwel iedereen in Amerika wat en waar VCU is. Hoe vreemd het ook klinkt, zo'n sportevenement doet wonderen voor de reputatie van een college.

Het is minder dan drie uur voor de regering tot een akkoord moet komen. Ik begin er een heel hard hoofd in te krijgen. Overal proef ik een enorme aversie tegen het Congres en terecht. Het is toch te gek, dat mensen met gewone banen, die van dag tot dag leven, of soldaten, die iedere dag hun leven riskeren voor hun land, niet betaald gaan krijgen, maar die hoge piefen in het Congres wel? Ik kan me er heel kwaad om maken!

PS: Ongeveer een uur voor de deadline werd er gisteravond toch een akkoord gesloten, pfff!!

Eerste officiele rondleiding

Vandaag is het dan zover, mijn eerste boeking. Ik ben er al vroeg door wakker en sta dan ook maar meteen op. Dat ontlokt aan Rick de uitroep, dat ik, behalve om een vliegtuig te halen, al maanden niet zo vroeg op ben gestaan.

Het is wel lekker om even rustig te ontbijten en Cosmo ook een wandeling te geven. Het weer werkt helemaal mee. Het is nog frisjes zo vroeg, maar er wordt 22 graden voorspeld vandaag.

Om kwart voor negen stap ik op de fiets en rijd naar de metro. De basisschoolkinderen lopen ook allemaal naar school. Dat betekent, dat de politieagent, die ze helpt met oversteken, er ook weer staat.

Net als een paar weken geleden roept hij "Where is your helmet?" naar mij. Ik antwoord niet eens, want ik vind het ergerlijk. Ik fiets nota bene op de stoep en helmen zijn alleen onder de 14 jaar verplicht. Als ik een helm op had gedaan, had ik die de hele dag mee moeten dragen. Al wordt er hier weinig gestolen, hem los aan de fiets laten hangen is praktisch een uitnodiging. Als ik op langere fietstochten ga draag ik altijd wel braaf een helm.

Bij het station zet ik mijn fiets vast en loop zo de al klaarstaande trein in. Voordeel van in het spitsuur reizen is, dat de treinen in rap tempo komen. Nadeel is, dat het al hier bij het beginstation heel vol is. Om een zitplaats te krijgen moet ik achteruit reizen, wat ik altijd wat minder vind, maar vooruit.

Al lezend gaat de metrorit vlot en voor ik het weet komen we in het Smithsonian station aan. Ik heb nog ruim een half uur voor ik met G. en K. heb afgesproken. Ik bedenk me, dat ik geen idee heb, hoe zij eruit zien en ik heb gisteravond wel een foto van mezelf gestuurd, maar weet niet, of ze die bekeken hebben.

Voor de zekerheid besluit ik een papiertje met hun namen erop te maken. Alleen heb ik geen pen bij me. Gelukkig zie ik een snacktentje dichtbij, dat al open is. Daar leen ik even een pen om de namen op te schrijven.


Volgens deze groep vergaat de wereld op 21 mei, opschieten met genieten, dus!

De cirkel van vlaggen rond het Washington Monument leek een goede plek om elkaar te ontmoeten, maar ik had even niet op de enorme groepen schoolkinderen gerekend. Ik ben bang om in de menigte niet op te vallen, dus let vooral op, of ik mensen er niet Amerikaans uit vind zien.


Na een paar keer misgegokt te hebben, zie ik een vrouw zoekend rondkijken. Inderdaad blijkt het G. te zijn en K. volgt al snel. We maken kennis en ik begin met een korte geschiedenis over het ontstaan van Washington.

Na ook wat over het Washington Monument verteld te hebben, lopen we naar het Tidal Basin. Daar zijn kersenbloesems nog net mooi, maar wel op hun einde. Toch krijgen ze nog een goede indruk ervan.

Via het Jefferson Memorial en het Franklin Delano Roosevelt Memorial lopen we rond de vijver. Ik let intussen wel een beetje op de tijd, want we hebben om twaalf uur een lunchreservering. Het gaat gelukkig allemaal op schema, want hier maakte ik me het meest druk om. Het is heel moeilijk in te schatten hoe lang alles duurt zonder mensen om rond te leiden.

Het leuke van rondleiden vind ik het enthousiasme van de mensen, als ze de dingen, die ik ook zo mooi vind hier, zien. Washington krijgt kennelijk in Nederland bij de reisbureaus maar weinig aandacht, zeker in vergelijking met New York. Iedereen is altijd zo onder de indruk van de stad, als ze er eenmaal zijn en veelal is er te weinig tijd ingelast om de bezienswaardigheden te bezoeken.

We bezoeken het Lincoln Memorial, waar Martin Luther King zijn speech hield, en waar ze Obama ook op tv hebben zien staan. Het Koreaanse monument maakt indruk en de Vietnam muur ook. Net als ik vertel, dat hier nog regelmatig veteranen huilend staan, zie we een man tranen wegvegen. Dit momument kan ik zelden zonder een brok in mijn keel bezoeken.

Als laatste voor de lunch gaan we naar het Tweede Wereldoorlog monument. Ook daar zijn een aantal veteranen aanwezig. Ze zijn makkelijk te herkennen, want ze dragen allemaal een petje met "World War II veteran" erop. Deze monumenten zijn zo belangrijk voor degenen, die in die oorlogen vochten of ermee te maken hadden. Het treft me altijd weer.

Keurig op tijd voor onze reservering komen we bij de Old Ebbitt Grill aan. Meteen zegen ik het feit, dat ik heb gereserveerd, want het is enorm druk! We kijken onze ogen uit naar iedereen, die binnenkomt, terwijl we op onze tafel wachten.

We krijgen een tafeltje helemaal achterin het restaurant tussen de palmbomen. Dit restaurant is niet voor niets zo populair. Het is de oudste saloon in Washington (al was dat in een ander gebouw), de bediening is heel vriendelijk en het eten erg goed.

Er is een speciaal Kersenbloesem gedeelte op het menu, waarvan een deel van de opbrengst naar Japan zal gaan. We delen de salade met appel en kersen met zijn drieen. Het restaurant verdeelt de porties al en van die ene salade hebben wij alle drie een goede hap! Hij is ook erg lekker fris.

Daarna neem ik de mosselen, G. zalm en K. de kip "Cherryaki". Alles is even goed bereid. Ondertussen is het gesprek ook erg geanimeerd. G. en K. zijn zes dagen geleden begonnen aan een reis van vier maanden door Amerika en Canada. Zeer benijdenswaardig, zoveel moois als zij gaan zien!

Na de lunch zetten we onze wandeling voort. Eerst gaan we naar het Witte Huis, waar president Obama duidelijk thuis is, gezien de vele Secret Service aanwezig. Later lees ik, dat hij de Colombiaanse president op bezoek had. Vandaar het (kleine) protest tegen Colombia, dat aan de overkant bezig is.

Via "America's Main Street" Pennsylvania Avenue lopen we naar het FBI gebouw. Daarna langs Ford's Theatre, waar Lincoln werd vermoord, naar Chinatown. Daar bewonderen we de mooie Chinese boog.


America's Main Street, Pennsylvania Avenue

Al lopend vertel ik over de verschillende dingen, die we zien. Al gauw zijn we weer bij het Capitool, waar we Capitol Hill oplopen. Dat is echt een heuvel en die voelen we na al dat wandelen! Gelukkig zal het hierna allemaal bergafwaarts gaan.

Bij het Capitool staat een gigantische rij, maar bij de Library of Congress kunnen we zo binnen. Ik raad iedereen, die Washington bezoekt, aan dit gebouw van binnen te bekijken. Mijn compagnons zijn sprakeloos, als ze de grote zaal binnenstappen.


Het is binnen heel erg mooi



We hebben geluk en kunnen met een groep naar boven om de grote leeszaal te zien. Dat is altijd weer indrukwekkend. G. en K. vinden het fantastisch. Dat is het leuke aan deze rondleidingen, ik zie "mijn" stad weer helemaal door andere ogen.

Onze voeten beginnen langzamerhand te protesteren, dus ik stel voor in het American Indian Museum wat te gaan drinken. Zo midden op de middag is het bij Mitsitam heel rustig.

Met hernieuwde energie beginnen we aan het laatste stuk van vandaag. K. en G. willen graag bij het Air and Space Museum naar binnen en ik laat ze de Apollo tentoonstelling daar zien.


Als laatste bezoeken we de tuin achter het Smithsonian Kasteel. Die is een oase van rust in het midden van de stad. Hier willen G. en K. nog even bij blijven komen.

Het loopt tegen vijven en dit is het einde van mijn rondleiding. Na mijn eerste salaris in ontvangst te hebben genomen (zij tracteerden ook op lunch en de drankjes, heel aardig!) neem ik afscheid. Ik hoop, dat ze me af en toe nog op de hoogte willen houden van de rest van hun reis. Die klinkt enorm interessant.

Blij, dat het allemaal zo'n succes was, loop ik terug naar de metro. Ik zal de website wel moeten aanpassen, want duidelijk is er veel meer tijd nodig voor deze rondleiding, dan daarop staat. Verder ging het super en ik denk echt, dat zij ook een fijne dag hebben gehad.

Na het hele toeristische van Washington is het altijd weer zo vreemd om na een metrorit van een half uur weer in zo'n heel andere, dagelijkse omgeving te zijn. De kop is eraf, de eerste officiele rondleiding zit erop. Het voelt nog onwerkelijk, dat ik hier nu ook voor betaald word.

Saskia is blij mij weer te zien, zij heeft een groot project, waar ze mijn hulp bij wil. Katja voelt zich gelukkig weer beter en Kai komt morgen voor het weekend thuis.

Rick en ik eten een simpele pastamaaltijd. Ik moet zeggen, dat ik mijn voeten ook best voel! Hoog tijd, dat ik goede, maar ook leuke, wandelschoenen vind. Ik denk, dat mijn klanten vannacht vast goed zullen slapen na alle indrukken, die ze hebben opgedaan!

Onderhoudsdagje

Schitterende zonneschijn begroet ons vanochtend. De lucht lijkt wel schoongewassen door de regen van gisteren en is diepblauw. Ook de temperaturen beloven wat aangenamer te worden. In onze achtertuin staat de kersenboom heel mooi in bloei en de dogwoods in de knop. Heerlijk wakker worden vind ik al die kleur!

Vandaag wordt een onderhoudsdagje voor mij en de van. Om kwart voor tien loop ik de wachtkamer van mijn endocrinoloog binnen voor mijn jaarlijkse afspraak. Ik ben altijd een beetje nerveus, al is het een heel aardige man. Ik voel me goed, heb geen schildkliersymptomen, dus ik hoop, dat de dosis medicijnen, die ik slik, zo zal blijven.

Meestal is deze dokter keurig op tijd. Het verbaast me dus, als ik meer dan een half uur moet wachten dit keer. Dan komt de verpleegster me halen en neemt alvast het bloed af. Ze verontschuldigt zich voor de dokter. Het is zijn schuld niet. Ze hebben vandaag drie doktoren aan het werk en daardoor te weinig behandelkamers.

Ook Dr. Ross zelf biedt zijn uitgebreide excuses aan, dat ik zo lang moest wachten. Keurig, want bij andere specialisten wordt er net gedaan, alsof er niets aan de hand is en de tijd van de patienten niet ook kostbaar is.

Alles is goed en ik krijg een nieuw recept mee. Ik moet nog een paar dagen wachten voor ik dat instuur, voor het geval de dosis veranderd moet worden. Dat laatste hoop ik dus niet. Nog even duimen, maar.

Direct na de dokter rijd ik door naar de fitness. Daar doe ik een uur op de stairmaster. Intussen komt mijn buurvrouw ook binnen en ik heb alweer een tijdje niet met haar gesproken. Tot mijn schrik vertelt ze, dat haar man al voor de derde keer melanoma had en daarvoor een paar weken geleden geopereerd werd.

Nu heeft hij net weer een scan gehad en horen ze maandag of die (hopelijk!) schoon is. Ze moeten daarvoor naar Baltimore. Ik bied haar meteen aan op haar zonen te letten, die Saskia's vrienden zijn. Dat neemt ze in dank aan. Ze zijn oud genoeg om alleen te blijven, maar het is toch fijn te weten, dat iemand een oogje in het zeil houdt.

Na de lunch is het tijd voor de volgende onderhoudsbeurt, dit keer het DRAAKJE. Eigenlijk is het nog een beetje vroeg voor de 35000 mijl beurt, maar we gaan over anderhalve week een flink eind rijden, dus ik heb het maar liever gedaan.

Onderweg naar de garage luister ik naar het nieuws. Dat gaat op het moment vrijwel alleen over de mogelijke sluiting van de regering, als de Republikeinen en Democraten niet tot een compromis komen omtrent het budget.

Honderdduizenden in dit gebied zouden daardoor tijdelijk zonder werk komen te zitten. Van alle kanten komen gefrustreerde reacties daarover, want dat zal natuurlijk slecht zijn voor de economie, die net een beetje begint op te krabbelen. Bovendien kost het sluiten van de regering meer, dan als iedereen gewoon doorwerkt.

Zelf knijp ik hem ook een beetje, want twee van mijn geboekte excursies volgende week gaan naar bezienswaardigheden, die onder de National Park Service vallen. Als de regering sluit, zullen die parken ook dicht gaan. Enfin, ik zal nog maar niet op de feiten vooruit lopen.

Er wordt me beloofd, dat de 35000 mijl beurt maar ongeveer een uur zal duren. Ik blijf dus maar wachten. Samen met een heel aantal andere verveelde autoeigenaren ga ik in de grote wachtkamer zitten. Daar gaat de tv echter ook alleen maar over de "shutdown showdown" en ik word daar niet vrolijker van (het andere nieuws maakt me ook niet vrolijk, daar niet van).

Gelukkig staan er ook een aantal heel oncomfortabele stoelen in de gang met uitzicht op de zonnige parkeerplaats. Duidelijk wil men eigenlijk niet, dat klanten hier zitten, want iedere keer als er iemand langsloopt, moet ik mijn voeten intrekken. Echt rustig lezen is het hier dus ook niet, want de "excuse me"'s van voorbijgangers volgen elkaar rap op.

Als mijn mobieltje gaat en mijn "service adviser", nog geen twintig meter verderop, me mededeelt, dat de van klaar is, spring ik op. Het zou verspilling zijn om voor zo'n beurt een auto te huren, maar ik ben blij, dat het weer voor een paar maanden gedaan is!

Thuis heb ik nog een uurtje om voor in het zonnetje te lezen. Rick neemt sushi mee voor het avondeten, mmm! Hij mist nog steeds Sakana, waar we altijd als goede bekenden werden ontvangen. Dat restaurant ging van de ene op de andere dag over op nieuw management, alsof Ken en MJ van de wereldbodem waren verdwenen.

Bij Yama, waar Rick ons eten haalde, werkt hun vroegere serveerster. Die vertelde Rick, dat Ken en MJ gescheiden zijn en daardoor niet door konden met hun restaurant. Wauw, dat hadden we echt niet verwacht. Zo zie je maar, hoe je geen idee hebt, wat er zich achter de schermen afspeelt.

Arme Katja schrijft op MSN, dat ze migraine heeft. Een van de ergste ooit, zegt ze. Ze heeft zware hoofdpijn en geeft de hele dag al over. Wat zou ik dan graag even naar haar toe kunnen! Ze schrijft zelf ook, dat ze me nu enorm mist. Bah, ik maak me bezorgd, hopelijk gaat het gauw over.

April doet wat hij wil

Vannacht heeft het flink huisgehouden en de dertig graden van gisteren is weer verleden tijd. Sterker nog, het is maar liefst veertig graden Fahrenheit (22 graden Celsius, Fahrenheit klinkt altijd spectaculairder) kouder dan gisteren. Het is een regenachtige, koude en winderige ochtend.

Gelukkig heb ik een personal trainer afspraak met Sharon. Daarom moet ik wel naar de sportschool. Onderweg vallen me de vele kleuren in de natuur op. Er zijn rode maples, wit bloeiende perenbomen, lichtgroene struiken, gele forsytia, roze kersenbloesems en meer. Dit is een van de kleurrijkste tijden van het jaar. Het is wel funest voor mensen met allergien, want de lucht zit vol pollen.

Het uur met Sharon vliegt voorbij. Naderhand doe ik nog een half uur op de crosstrainer. Helaas regent het nog, als ik Cosmo uitlaat. Hij heeft een hekel aan regen, dus wil na een paar blokken al niet meer verder. Blij, dat ik hem gisteren een lange wandeling heb gegeven.

Bij Whole Foods haal ik wat boodschappen. Saskia en ik eten op het moment hetzelfde ontbijt, Griekse yoghurt met vers fruit. Vooral bosbessen, frambozen en aardbeien gaan er goed in. Die zijn in deze tijd van het jaar vrij duur, maar ik ben allang blij, dat Saskia een gezond ontbijt eet. Voorheen sloeg ze die maaltijd vaak over.

Saskia blijft goed bezig met sporten op de meeste dagen en een gezond dieet. Ze ziet er bijzonder goed uit, maar nu passen haar kleren natuurlijk niet meer. Ik heb dus beloofd vanmiddag met haar te gaan winkelen voor wat zomerkleding.

Direct uit school gaan we naar Tysons Corner. We beginnen bij Delia's, waar Saskia dit keer alleen maar een korte broek vindt. Ik heb nog een kaartje met $20 korting, dus dat scheelt lekker veel.

Bij PacSun heeft Saskia veel meer succes. Daar slaagt ze met een leuke bikini, korte broek en een heel aantal topjes. Ze is helemaal enthousiast, want ze voelt zich nu goed over haar lichaam en ik moet zeggen, vrijwel alles staat haar leuk.

Op weg naar de van lopen we langs Esprit. Daar zie ik een paar leuke dingen voor mij in de etalage. Saskia moedigt me aan naar binnen te gaan. Daar zie ik nog meer leuks en neem me voor hier terug te komen. "Waarom probeer je ze nu niet aan", vraagt Saskia. Eigenlijk vind ik dat nog beter, dan kan zij mij raden over wat wel en niet leuk staat.

Tot mijn verbazing slaag ik met maar liefst twee rokjes, een capribroek en vier topjes! Ze hebben veel blauw met wit, wat ik altijd graag draag. Ik had nog wel meer kunnen kopen, maar Esprit is niet de goedkoopste winkel, dus ik laat het hier maar bij. Toch grappig, hoe de mode in een bepaalde winkel opeens helemaal je smaak kan zijn.

Bij Old Navy probeert Saskia nog een paar rokjes aan, maar die zijn of te groot of niet leuk. Wel slagen we er nog met wat sportkleding, die daar spotgoedkoop is. Saskia kiest een paar leuk gekleurde sportbh's en ik een zwarte capri met handige zakken erin. Dan zijn we uitgeshopt en gaan tevreden huiswaarts.


Mijn "buit"

Rick heeft het er al een tijdje over, dat hij zo'n zin in Indiaas eten heeft. Gisteren kwam er in een van die kortingsbonnen envelopes een aanbieding van twee gerechten voor de prijs van een bij een voor ons nieuw restaurant, Bollywood Bistro in Fairfax.

Daar was Ricks kans, hij wil er vanavond eten. Aangezien ik Indiaas eten ook heel erg lekker vind, komt er van mijn kant geen protest. Na even zoeken vinden we het restaurant. Het ligt in een nieuw aangelegd winkelcomplex.

Het decor in het restaurant is heel modern. Het menu ook, er staan een paar klassieke Indiaase gerechten op, maar allemaal met een modern tintje. Ik bestel een kippesoep met mosterdbladen, die werkelijk heerlijk licht is. Rick houdt het bij de papadom met verschillende sausjes.

Als hoofdgerecht bestel ik gamba's uit de tandoor oven. Rick neemt een pittig gerecht met lamsvlees en kerrie. Een van de redenen, dat hij Indiaas zo lekker vindt, is de vele gerechten met lam. Die zijn aan mij niet besteed, maar gelukkig is er, in tegenstelling tot het Afghaanse restaurant, veel andere keuze.

Het eten is goed, de bediening snel en vriendelijk, maar toch... Na een korte evaluatie zijn we het erover eens, dat Jaipur, hier heel dichtbij, ons favoriete Indiase restaurant blijft. Maar het is altijd leuk nieuwe restaurants te ontdekken.

Dertig graden!

Met de wetenschap, dat ons een lekker warme dag is voorspeld, sta ik bijtijds op. Dat is zoveel makkelijker, als de zon schijnt en de vogels vrolijk fluiten. Saskia heeft vandaag vrij van school, dus we eten samen ontbijt.

Daarna race ik naar de sportschool. Althans me wel aan de snelheidslimieten houdend, gelukkig, want de Vienna politie staat weer eens op de oprit, die voor iedereen onzichtbaar is, te meten. Helaas voor hen zijn de meeste mensen daar nu wel op bedacht. Ik heb ze al meer dan een week geen slachtoffers zien hebben.

Net als gisteren doe ik de stairmaster voor een half uur op tien. Daarna ga ik op de crosstrainer, die ik ook op een moeilijkere stand zet. De tijd gaat snel met een leuk boek, wat helaas ook alweer uit is. Binnenkort heb ik alle reismysteries, die er geschreven zijn, uit!

Inmiddels is de temperatuur al flink opgelopen. Benieuwd, hoe het met de natuur daar staat, wil ik graag naar Great Falls. Saskia is druk met haar vriendengroepje in de straat en wil niet mee. Cosmo springt, zoals altijd, wel heel enthousiast in de van.

Iedere keer, als ik hem in zijn oude autoharnas deed, wist hij zich eruit te wurmen. Nu heb ik een nieuw harnas gekocht, dat er degelijker uitziet. Ik doe het zo strak mogelijk bij hem aan en het eerste kwartier zit hij keurig op de stoel.

Daarna heeft hij er echter genoeg en maakt allerlei bokkesprongen. Tot mijn ergernis blijkt Cosmo een ware Hondini te zijn, want ook uit dit harnas weet hij zich te draaien! Ik houd me aanbevolen voor suggesties voor een veilige manier om hem in de auto vast te zetten.

Bij Great Falls is het druk. Ik was even vergeten, dat de scholen in onze county vrij zijn. Er zijn dus veel picknickende families. Ook zijn er de nodige toeristen, die de watervallen op deze mooie dag komen bekijken.

Om te beginnen lopen we richting de dam, want ik wil kijken, of de adelaars op hun nest zitten. Onderweg staat een ouder paar te kijken naar een boom. Daar hadden ze net een groenige slang gezien en willen weten, of ik kennis van slangen heb. Dat heb ik niet echt, maar het herinnert me er wel aan, dat ik voorzichtig moet zijn met waar Cosmo ruikt. In deze tijd van het jaar zien we altijd de meeste slangen.

Even verderop komen we bij een veldje Virginia bluebells. Die zijn al verder op, dan ik had verwacht. Mijn schatting is, dat ze eind volgende week bij Bull Run op hun hoogtepunt zullen zijn. Ik denk alleen niet, dat ik ze dit jaar te zien ga krijgen, want dat valt precies in Saskia's spring break.


Bij het beste uitkijkpunt op het adelaarsnest tref ik een groepje toeristen. Zij denken, dat de dam Great Falls is en zijn teleurgesteld. Ik monter ze weer helemaal op, als ik vertel, dat de watervallen een stukje verderop liggen en echt wel spectaculairder zijn, dan de dam.

Het adelaarsnest lijkt onbewoond, maar net als ik het aan het groepje aanwijs, vliegt er een grote vogel op. Ik zie meteen, dat het geen gier is, die hier in grote getale vliegen. Met mijn zoemlens zie ik een duidelijk witte kop, een bald eagle dus!

Tot mijn vreugde vliegt hij onze kant op voor hij begint de cirkelen. Hij is nog ver weg, maar ik kan zijn gele snavel, oog en witte kop goed zien. Het blijven zulke majestueuze dieren, ik kan er nooit genoeg van krijgen. Jammer genoeg vliegt hij al heel snel over het bos weg. Hier een live webcam van een adelaarsnest in Iowa (terwijl ik nu kijk komt er zwaar onweer aan, arme vogel).


Cosmo en ik lopen verder richting de watervallen. Daar is het vrij druk ook met veel honden. Ik denk erover terug naar training te gaan met Cosmo, want het lukt maar niet hem andere honden te laten negeren. Hierdoor kan Saskia niet met hem wandelen, daarvoor is hij te sterk.


Met een uitgeputte Cosmo rijd ik terug naar Vienna. Het is allang lunchtijd geweest en mijn maag laat duidelijk weten, dat er iets in moet. Het is echter zo warm, dat ik Cosmo niet in de auto wil laten. Ik besluit dus maar door de drive thru bij McDonald's te gaan en een gegrilde kip snackwrap te bestellen. Het zal mijn lege maag zijn, maar die smaakt toch bijzonder goed.

Thuis installeer ik me met boek, computer en drinken op het deck. Heerlijk! Ik kan niet wachten tot het weer bijna iedere dag mogelijk is om dit te doen. Iedereen is ook buiten. Op het veld hierachter wordt gevoetbald, kennissen lopen voorbij met hun honden en Saskia en haar groepje houden een waterballonnengevecht.

Het is nog vroeg in april en warmterecords zullen vandaag verbroken worden (zo vreemd, nadat het vorige week zoveel kouder was dan gemiddeld). De warmte zal nog niet duren, maar in ieder geval gaan de temperaturen de goede kant op.

Vanavond wordt er bij Gordon Biersch weer een nieuw bier geintroduceerd, Mai Bock. Daarbij worden dan ook altijd de nieuwe gerechten op het menu gratis geserveerd. Een gratis biertje en gratis maaltijd laten wij natuurlijk niet gaan.

Rick geniet volop, maar ik vind het eten en het bier veel te zwaar. Alles is gefrituurd en daar houd ik mezelf zo ver mogelijk van (behalve op zaterdag, maar dat was een uitzondering). Gelukkig kan ik ook van het gewone menu bestellen. Ik kies garnalen en kreeft taco's zonder de saus, die daarbij komt. Dat is een smakelijk en licht maal. Het is ook gezellig, want zo langzamerhand leren we de mensen hier tenminste qua gezichten kennen en er ontstaan leuke gesprekken.

Nu is het tien voor half negen en ik zit dit nog buiten te typen. Er staat een fikse wind, maar het zware weer wordt pas na middernacht verwacht. Dat is dan wel weer jammer, zulk mooi, warm weer wordt in dit jaargetijde meestal opgevolgd door flinke onweersbuien.

Film, sport en eindelijk een lenteachtige dag

Zaterdag

Saskia heeft twee vriendinnen te logeren en tot onze verbazing sliepen ze alle drie in Saskia's kamer. Die meiden beginnen nu wel volwassen proporties te krijgen en Saskia's kamer is op zijn hoogst 3,5 bij 3,5. Maar kennelijk gaat het met de nodige dekens op de grond nog prima.

Rick en ik eten samen ontbijt, want de dames slapen een gat in de dag. De zon en wolken wisselen elkaar in rap tempo af buiten. Het zou zomaar weer kunnen gaan regenen, dus we maken gauw een lange wandeling met Cosmo. Die zou nog langer zijn geweest, als we in het westen geen enorm donkere lucht aan hadden zien komen! We halen het nog net droog!

Na een zalm met cream cheese bagel (voor Rick een gewone en voor mij een dunne) bij Manhattan Bagel te hebben gehaald, stelt Rick voor naar de bioscoop te gaan.

Dat lijkt mij ook het perfecte vertier voor deze regenachtige middag. We hebben zin in iets lichts, dus kiezen Rango. Dat blijkt een prima keuze te zijn. Het is een typische Johnny Depp geanimeerde film, een goed verhaal met de nodige (soms best donkere, zoals het Johnny betaamt) humor.

Vanavond worden de semifinales van het "March Madness" NCAA basketbaltoernooi gespeeld. De wedstrijd van VCU zal om zes uur beginnen. Het lijkt Rick en mij wel leuk om die bij een sportbar te gaan bekijken met andere VCU fans.

Rick zoekt online naar een goede bar in de buurt en vindt tot zijn verbazing een enorme bar met vijftig tv schermen hier nog geen vijf kilometer vandaan, Velocity 5! Hoe hebben we die ooit gemist?

Rick is bang, dat het erg druk gaat zijn, en wil er dus al een uur voor aanvang van de wedstrijd heen. Zoals ik al dacht is er nog geen kip en ik heb niet zo'n zin om een uur voor niets aan de bar te gaan hangen. Ik loods Rick dus mee naar de H Mart ernaast, waar we ons vergapen aan de vele exotische produkten.

Ze hebben in deze H Mart zelfs een Koreaans food court. Dat ga ik eens proberen, want het is spotgoedkoop. Ook fruit moet ik echt hier gaan kopen. De prachtigste aardbeien zijn meer dan een dollar goedkoper per bakje dan bij de gewone supermarkten.

Terug in de bar zijn er nu wel een aantal VCU fans aanwezig. We krijgen een tafeltje met heel goed zicht op het grote scherm. Het menu hier blijkt uitgebreid en lekker te zijn. We bestellen een paar appetizers, die hier altijd om te delen zijn.

De turkey sliders (mini kalkoenhamburgertjes), tuna bites (mini gegrilde tonijnhapjes) en jalapeno poppers (met kaas gevulde gefrituurde jalapenos) zijn zondigingen op mijn dieet, maar voor de verandering oh zo lekker! De perfecte snacks bij een sportwedstrijd.

Het wordt een heel spannende wedstrijd. VCU doet er alles aan en staat soms een paar punten voor, maar uiteindelijk wint Butler met acht punten. Dat is natuurlijk erg jammer, maar dit was echt zo'n geval van eentje moet de winnaar zijn. De teams waren erg aan elkaar gewaagd en het is fantastisch, dat VCU het zover heeft geschopt.

Kai heeft de wedstrijd ook op een groot scherm op campus gekeken. Later zette hij foto's van riot police op zijn Facebook, die hij vanuit zijn kamerraam heeft gemaakt. Kennelijk nam niet iedereen het verlies sportief op.

Zondag

Om een uur of vijf word ik wakker door een vreemd geluid buiten. Het klinkt als een buitenaards wezen, maar ik weet sinds vorig jaar, dat het een blaffende vos (call.wav op die site) is. Het blijft een eng geluid in de stilte van de nacht.

Daarna kan ik de slaap niet goed meer vatten en sta tegelijk met Rick om half negen op. Dat is vrij vroeg voor ons doen op een zondagochtend. Het lijkt dan ook eindelijk eens een lekkere lentedag te worden en ik neem me voor daar vol van te gaan genieten.

Na ons gebruikelijke Starbucks ontbijtje belt Mary Ellen of ik zin heb met de honden te gaan wandelen. Dat hebben Cosmo en ik zeker. Het is alweer een tijd geleden, dat we samen gelopen hebben, dus er is heel wat bij te kletsen.

Marty, de sheltie van Mary Ellen, vindt Cosmo helemaal geweldig en wil telkens spelen. Cosmo heeft duidelijk meer zin in een goede wandeling, want die heb ik hem de afgelopen paar weken regelmatig door de neus geboord.

Pas, als we de honden in Mary Ellens achtertuin loslaten, wil Cosmo wel een paar rondjes met die dreumes rennen. Het is trouwens een schattig hondje, die Marty, hij doet me met zijn dikke rode staart aan een vos denken.

De wandeling was voor mij nog niet genoeg sporten, dus ik ga nog door naar Anytime Fitness. Daar plant ik mezelf op de stairmaster en besluit op niveau tien een interval te doen. Dat is het hoogste, dan ik ooit heb gedaan, en flink afzien, maar het lukt me! Ik heb besloten mijn lichaam (nog) meer uitdaging te geven qua sporten de komende tijd.

Het zonnetje schijnt lekker en ik ben weer helemaal in mijn boek, dus ga voor het huis zitten lezen. Saskia en Laura maken een picknick klaar en gaan een stuk fietsen. Dat blijf ik toch wel fijn vinden van in Vienna wonen, die vrijheid, die onze kinderen hebben om te wandelen, fietsen, metro te nemen etc. Dat vind je ook in dit gebied niet overal.

Met dit lekkere lenteweer heeft Rick zin om te barbecuen. Saskia en ik zijn helemaal voor. Rick grilt kipspiesjes en daarbij hebben we spinazie en maiskolven. Van die laatste geniet Saskia vooral, omdat ze die tijdens de jaren, dat ze haar beugel had, niet mocht eten. Het smaakt allemaal voortreffelijk en lekker zomers!

Wij hebben na vele jaren op houtskool te hebben gegrild sinds een paar jaar een gasbarbecue. Het is een stuk makkelijker en we grillen er sneller op, omdat we niet hoeven te wachten tot de kolen goed zijn. Toch merk ik, dat Rick het houtskool grillen nog mist. Hoe grillen jullie?

Op het Alles Amerika forum loopt een draadje over Dunglish, waaronder het letterlijk vertalen van Nederlandse uitdrukkingen in het Engels. Mijn favoriet, die Rick ook heeft overgenomen, is "Laughing like a farmer with a toothache".

Dit filmpje is super, wat dat betreft, ik lig iedere keer, dat ik het zie, weer dubbel. Unfortunately peanut butter begrijpen de Amerikanen er niets van:

Aprilgrappen

Zoals iedere ochtend lees ik als eerste met een kop koffie erbij mijn Facebook pagina. Tot mijn grote verbazing zie ik daar dat Katja "in a relationship" is met een jongen, waarover ik haar nog nooit gehoord heb. Dat is raar, want zij vertelt mij vrijwel alles. Of zou ik niet goed opgelet hebben tijdens haar verhalen?

Voor het eerst in weken ga ik weer eens naar Sharons klas. Zoals altijd kletsen we gezellig tussen het gewichten heffen door. Na dat uur doe ik nog een half uur op de crosstrainer.

Het weer is nog steeds grijs en koel. Na Cosmo's wandeling heb ik het echt koud! Gelukkig zien de temperaturen er voor volgende week een stuk beter uit. Om op te warmen haal ik pho voor de lunch.

Inmiddels is Katja ook online en vraag ik haar om de details van haar "relationship". Ik vind het een beetje verdacht, dat die precies vandaag is begonnen. Maar zij lijkt heel blij en vertelt honderduit over hoe leuk deze jongen wel niet is. Net als ik het dan toch geloof, komt het met een grote lach: "April fools!" Ha ha, heel goed gevonden, want iedereen op haar Facebook is erin gestonken.

Al Italiaans lerend neem ik zo af en toe een pauze om de hilarische Aprilgrappen op een aantal websites te lezen. Jullie hebben in Nederland vast al de Heineken bierpad voor Senseo en het Bolletje beschuit voor linkshandigen gezien. Hoe komen ze erop!

Hieronder een aantal van de leukste Amerikaanse grappen, die ik tegenkwam (hopelijk werken de links na vandaag ook nog):
ThinkGeek heeft een Playmobil Apple Store en veel andere bijzondere dingen te koop vandaag.

Bij Whole Foods Market zorgen ze erg goed voor hun insekten en kun je lipbalsem met de geur van je favoriete kaas krijgen (de hele hoofdpagina is erg leuk).

Helaas is de kop, die altijd half vol is, uitverkocht bij Life is Good.

Vandaag kondigde Starbucks hun nieuwe programma aan: Mobile Pour. Barrista's zullen op een step je favoriete drankje komen bezorgen.

Jammer genoeg zijn de "bags of crap" uitverkocht bij Woot.com, maar je kunt nog steeds hun Crapshoot spel spelen.

Geen keyboard of muis meer nodig voor Google's Gmail, gebaren zullen voortaan voldoende zijn.

Door de telescoop van het National Air and Space Museum
werd iets vreemds waargenomen voor de zon.

Hootsuite komt met een nieuw spelletje, dat zelfs een baasknop heeft, die het doet lijken of je aan het werk bent.

en tot slot heeft Groupon het patent op April Fool's Day aangevraagd. En hier nog veel meer leuke grappen online.

Hiermee eindigt mijn 2375ste blogpost en dat is geen 1 aprilgrap.