Een weekend in eigen omgeving "spelen"

Zaterdag

Het is donker in onze kamer en daardoor slapen Rick en ik eigenlijk langer dan we zouden willen uit.  Pas om kwart voor negen komen we ons bed uit. Ondanks de bewolking is het 22 graden en lekker genoeg om buiten te ontbijten. 

 

Nu we dus niet naar Charlottesville gaan voor een ballonvaart bedenken we wat we dan willen doen.  Ten eerste lijnen we Cosmo aan en lopen naar het zaterdagse boerenmarktje in het centrum van Vienna.  Daar aangekomen zien we dat honden niet op de markt mogen, een beetje belachelijk, maar Rick blijft toch maar wachten met Cosmo.

Wat huizen in onze buurt

Het marktje stelt niet veel voor.  Ik hoop er iedere keer weer meer van.  Er zijn wat groente en fruit stalletjes, maar de aardbeien kosten twee keer zoveel als bij Whole Foods en dat zegt wat.  Verder zijn er wat eetstandjes, een slager, honing en nog wat meer.  Als er twintig tentjes zijn is het veel.  Andere boerenmarkten in de omgeving zijn groter, maar daar komen we eigenlijk nooit.

 

 

Leuk :)

Het is warm en vochtig en we hebben alle drie dorst.  Ik maak een pit stop bij Whole Foods en haal een paar flesjes water.  We laten Cosmo uit onze handen drinken wat hij dankbaar doet.

Cosmo's botjes zijn op en we lopen ook even naar Petco.  Het blijft toch leuk in zo'n Europees aandoend plaatsje te wonen waar iedereen wandelt en fietst en wij zo ook naar winkels kunnen.  Op de terugweg nemen we nog een stuk W&OD pad mee en zo hebben we onze 10000 stappen ruimschoots bijeen.

Het is inmiddels lunchtijd en we bestellen van Panera.  Ik stel mijn eigen flatbread samen en Rick zijn eigen sandwich.  Ik heb er ook een kopje kippensoep bij.  Op het deck smullen we ervan en de zon komt zowaar tevoorschijn. 

Dat maakt dat het weer tegen de 30 graden wordt. We zijn er nog niet aan gewend en al zeker niet aan de vochtigheid.  Toch klaag ik absoluut niet, het enige ongemak is transpireren.

We maken ons klaar en kleden ons zo luchtig mogelijk en rijden dan naar de stad.  Dit keer gaan we naar een gedeelte waar we niet vaak komen, vlakbij het Washington Nationals honkbalstadion.  Deze omgeving wordt enorm opgeknapt en er komt een heel restaurants en winkelgedeelte bij de rivier.

De oudste drijvende vismarkt van het land zal wel blijven bestaan en is enorm druk.  Ik had gehoopt er even rond te lopen, maar er is geen kans onze auto kwijt te raken. Ik zou toch niets kunnen kopen en het goed houden met deze hitte dus dan maar verder.

We hebben thuis gekeken waar we vanavond willen eten en parkeren de auto op een parkeerplaats daar dichtbij.  Via de "Transportation Walkway" van het Ministerie van Vervoer dat hier zijn hoofdkantoor heeft lopen we naar het Washington Nationals stadion.

 

 

Daarnaast vindt het Summerfest DC plaats.  Vorig jaar waren we hier met Kai, Katja en Kevin en dit jaar dachten we vanwege de ballonvlucht niet te kunnen gaan.  Toen die niet doorging hebben we meteen kaartjes gekocht, want het is een heel populair evenement en iets waar Rick vooral erg van geniet.

We moeten tien minuten wachten tot de vorige "lichting" vertrokken is.  Om half vier mogen wij naar binnen. We krijgen een groene armband om en mogen alle bier proeven, die we willen.  Er is ook wat wijn, maar met deze hitte moet ik daar niets van hebben.

Gelukkig zijn er ook een heel aantal ciders en die vind ik lekkerder en frisser dan bier.  We proberen verschillende dingen, ik appel, peer, bloedsinaasappel en abrikoos cider.  Rick wat meer bier, maar hij is wat teleurgesteld in het aanbod in vergelijking met vorig jaar.

Halverwege gaan we eens kijken wat er te eten is.  Er blijken zowaar twee Indonesische food trucks te zijn.  Ze hebben rendang, sate en loempia's, maar we hebben al lunch gegeten dus te zwaar.  We delen lekkere dumplings gevuld met tofu en kimchi van de Koreaanse truck.  Ze zijn werkelijk heerlijk!

 

Dan gaan we nog een rondje langs de standjes, maar de rijen zijn zo lang en het is zo heet dat we niet veel meer te proeven krijgen.  Misschien ook wel goed, want we zien toch wel een aantal mensen, die het bier net iets te lekker vonden (die hebben volle glazen om hun nek hangen, wij hebben proefglaasjes).

Als Rick om kwart over vijf aankondigt klaar te zijn ben ik daar helemaal blij om.  Ik voel mezelf als juffrouw Scholten van Annie M. G. Schmidt! Gelukkig smolten wij nog net niet!  We lopen naar Arsenal at BlueJacket waar we een reservering hebben wat maar goed is, want het is er flink druk.

Dit wordt echt een gezellige buurt langs de rivier en het viel ons in het Summerfest al op dat de stad veel jongeren aantrekt.  Wij waren met enkele uitzonderingen de oudste mensen daar.  DC is echt een yuppie stad aan het worden merken we.  Ook in het restaurant zijn het twintigers en dertigers en sommige jonge families.  Dat is natuurlijk alleen maar goed, want dat trekt nieuwe dingen aan.

Ook dit menu is heel divers.  We krijgen een tafeltje boven met zicht over de bar en de biertanks. Onze serveerster is zeer attent!  We krijgen water en drankjes en bestellen gepekelde groentes en een forel dip. Beiden smaken zeer goed.

Rick neemt daarna een burger als hoofdgerecht, maar ik heb niet zoveel trek meer en bestel het gerookte zalm met "silver dollars" voorafje.  Hier komt even naar voren dat ik me niet alle Amerikaanse termen herinner, want die silver dollars blijken pannenkoekjes te zijn.  Eigenlijk wist ik dat wel, maar het kwartje valt pas als ze me voorgezet worden.

Lekker is het zeker en meer dan genoeg voor mij! Intussen kijken we naar de honkbalwedstrijd op tv.  De Nationals spelen uit en daardoor kon het Summerfest plaatsvinden, want gewoonlijk is dat waar de fans drankjes en snacks halen gedurende wedstrijden.

Na het eten lopen we nog even naar de rivier, de Anacostia dit keer, en vinden het super dat dit gebied nu eindelijk ook opgeknapt wordt.  De weg naar huis is zonder obstakels en we hebben van een fijne dag genoten! (Saskia is gelukkig ook veilig terug in haar Airbnb na een hele dag concert in Dublin en een pub met Ierse jongens, nog vier nachtjes en dan zien we haar weer).

Zondag

Rick staat om kwart over acht op en ik ben ook wakker, maar Flapjack komt op me liggen om geknuffeld te worden. Hoe kan ik dat weerstaan? Hij is zo'n knuffelkat!  Om kwart voor negen moet ik hem zelfs van me afzetten om toch eens op te staan!

Voor vandaag worden de hele dag zware onweersbuien voorspeld en het wordt een beetje net als de sneeuwstorm, die nooit kwam.  De zon komt af en toe kijken vanochtend en het is een aangename temperatuur van 23 graden.

We besluiten crepes te gaan eten als ontbijt.  Ik wil zo graag niet altijd hetzelfde bestellen, maar kom toch weer op de Madagascar terecht, mijn favoriete zoete crepe bij Crepe Amour.  Die is gevuld met aardbeien, bosbessen, mango en geschaafde amandelen en een tropische saus. Rick neemt de gerookte kalkoen crepe.

Het is druk vandaag hier, duidelijk doen ze goede zaken.  We vinden nog een tafeltje buiten en smullen van onze crepes.  Intussen is het gewoon een zomerse dag met lekker veel zon.  Waar zijn die voorspelde onweersbuien dan?!?

Natuurlijk klagen wij allerminst!  Ik lijn Cosmo aan voor zijn wandeling en Rick gaat een fietstochtje maken.  Hij ziet ons onderweg en Cosmo is daar kennelijk zo van ondersteboven dat hij niet verder wil met mij.  Hij lijkt werkelijk op zoek naar Rick en ik kan hem niet aan zijn verstand brengen dat die verder gefietst is.

Gefrustreerd dat Cosmo werkelijk nergens meer heen wil loop ik dan maar weer huiswaarts.  Halverwege zien we Rick ook terugfietsen en opeens trekt Cosmo mij vooruit!  Zo grappig!  Ik dacht altijd dat hij helemaal mijn hond was, maar nu zie ik dat hij ook dol op Rick is.

Thuis zoek ik gauw de douche op, want ik voel me zo bezweet!  Rick begint aan de schommelstoel uit North Carolina, die gisteren is aangekomen.  Gelukkig ben ik beneden wat vergeten, want ik zie meteen dat die niet is wat wij wilden.

Het "hout" (kunststof van gerecyclede melkgallons) is bruin gekleurd en ik wilde wit.  Rick kijkt op de bon en daar staat inderdaad ook "cedar", terwijl wij precies de wit met blauw gekleurde stoel bekeken met de verkoopster!

Wat te doen?  Even overwegen we het maar zo te laten, maar ik vind die bruine kleur echt niet mooi en het is niet bepaald de goedkoopste stoel dus ik wil niet jarenlang tegen een compromis aankijken.  Rick belt met Nags Head Hammocks en het is absoluut geen probleem.

We zullen deze stoel terugsturen en moeten dan wel weer een paar weken op de juiste wachten.  Niet leuk, maar soms is het beter geduld te hebben in plaats van iets dat niet echt wat gewenst is accepteren.

Terwijl Rick zich klaarmaakt zit ik lekker op het deck, want de zon schijnt nog steeds.  Ik vind deze zomerse temperaturen zo heerlijk en kan gewoon niet binnen zitten. Ik heb nu ook zoveel minder pijn (eigenlijk zou ik dat mijn barometer voor het weer moeten laten zijn, want wij krijgen letterlijk niets van dat voorspelde noodweer).

We bedenken waar we willen lunchen en gaan eens kijken welke nieuwe restaurants vlakbij bij het Dunn Loring metrostation geopend zijn.  Het is echt leuk dat we langzamerhand zoveel keuze hebben dat we niet meer naar de stad hoeven!

Er zijn een heel aantal nieuwe restaurants hier, zowel Amerikaanse als internationale cuisines.  Onze keuze valt op Spice-6. Oh, dat is lekker!! We kunnen hier o.a. een naan wrap krijgen en die naan wordt voor je neus gebakken!  Daarna kun je zelf kiezen wat je erop wilt hebben. 

Rick en ik kiezen kip met verschillende groentes en pittige sausjes.  Terwijl we ervan genieten zien we een aantal Indiase families binnenkomen. Dit is duidelijk authentiek en zo smaakt het ook.  Deze houden we erin!

Dan is het tijd om te gaan "spelen".  Het is nog steeds zonnig en warm, trouwens.  We rijden naar de schietbaan en vernieuwen onze lidmaatschappen daar, want  we waren daar vier jaar geleden. Dit is de tweede keer in ons leven dat we gaan schieten.

Natuurlijk vraagt de man waar we ons opgeven wat we willen schieten.  Tja, daar zou ik geen antwoord op weten, maar Rick bedenkt dat we ons huis willen beschermen. Goeie, Rick!  We krijgen daartoe een 9mm pistool mee met 50 kogels.

Een beetje eng vind ik het wel weer na zo lang, maar ze zijn hier heel erg op veiligheid gericht.  We krijgen instructie over hoe het pistool te laden en dat we het nooit naar binnen mogen richten.  Ook moeten we oog en oor protectie aan en ik koop nog extra oordopjes.  Ik hoor altijd veel beter dan anderen en heb die wel nodig.

We krijgen baan 4 en Rick begint.  Hij hangt zijn doelwit op, die we ook gekocht hebben, en laadt tien rondes in zijn pistool.  Hij schiet goed, maar niet in het doelwit.

Dan is het mijn beurt en ik heb even Rick's hulp nodig de kogels in te laden (daarna absoluut niet meer).  Dames en heren, ik denk dat ik warempel een betere schutter dan mijn man ben!  De eerste schoten zijn zeker rond het doelwit en een er precies in!  Ik heb er zeker plezier in!

We schieten ieder 25 rondes en dan haalt Rick een tweede ronde en nieuwe doelwitten.  Om ons heen horen we intussen zwaar geschut!  Een van de "range masters", die met de veiligheid te maken heeft, komt mij vertellen dat ik mijn linker duim verkeerd heb.  Die wordt iedere keer door het pistool geslagen en doet inderdaad wat pijn.  Niet veel later blijkt dat Rick dezelfde fout maakt.

De nieuwe doelwitten, die weer heel anders zijn, geven een nieuwe uitdaging.  Nu moeten we niet alleen het midden raken, maar ook vier andere doelwitten, twee hoger en twee lager.  Rick lukt het alleen nummer twee van de vijf te raken. 

Hier doe ik het dus veel beter dan manlief van dezelfde afstand moet ik erbij schrijven, want die kun je kiezen.  Ik raak alle vijf in het midden oranje gedeelte.  Toegegeven, beiden zijn we minder precies naarmate de tijd vordert, want het is best een weerslag van zo'n wapen en het is snikheet! Het zweet druipt me in de ogen waardoor ik ook minder goed kan concentreren.

Als die vijftig kogels dus op zijn, zijn wij ook klaar.  We nemen de doelwitten mee, maar wat gaan we daar nu mee doen?  Rick geeft ruiterlijk toe dat ik veel preciezer heb geschoten dan hij. Maakt niet uit, het was echt leuk om te doen!

Bij de Wendy's halen we koude drankjes, want het werd wel heel warm bij die schietbaan!  Ik neem de light Minute Maid lemonade en die is erg lekker verfrissend. Het is trouwens nog steeds droog en zonnig en ik zie op Facebook dat mensen grapjes maken over de weersvoorspelling.  Wij klagen niet.

Thuis ga ik op het deck zitten en doet Rick even zijn ding.  De waarschuwingen voor zware onweersbuien vliegen ons om de oren, maar, je raadt het al, het is droog en zonnig.  De eekhoorntjes hebben korte metten gemaakt met de maiskolf, maar mais ligt over het hele deck. Pig zou zo graag naar buiten gaan, hij heeft een lekker zeurend miauwtje daar achter de horrendeur.

Tegen vijven rijden we naar Fairfax.  Daar gebruikt Rick zijn automatische inparkeren functie van zijn BMW i3.  Het werkt perfect en we zien mensen in het restaurant kijken hoe dit zonder handen op het stuur gaat.  Ik ben dol op mijn DRAAKJE, maar zou ook wel zo'n auto willen eerlijk gezegd!

We hopen bij de Aziatische supermarkt Lotte wat sake te kopen, maar Lotte blijkt er niet meer te zijn!  We hebben van Ricks zus een sake stel gekregen en willen nu ook sake vinden.  Er zijn genoeg andere Aziatische supermarkten in de omgeving en dat heeft waarschijnlijk deze de das om gedaan.

Jammer, maar dan lopen we (nog steeds droog) naar Bowl America.  Daar huur ik schoenen en zoek naar een bal. Rick heeft zijn eigen schoenen en bal, want hij speelde vroeger competitie bowling. Ik heb dat voordeel niet, ik heb in mijn jeugd nooit gebowld en ben echt een nieuweling iedere keer. Zoiets als skien, want Rick is altijd zo goed!

Al krijg ik maar twee "strikes" (alle tien vallen om), het is toch leuk om te doen.  Ik kan alleen geen fijne bal vinden hier.  De 10 is te zwaar en de 9 heeft te kleine gaten voor mijn vingers.  Ik gebruik toch die laatste maar.  Ik heb nog heel wat oefening nodig duidelijk, want mijn scores zijn om je rot te lachen.  Gelukkig kan ik wel schieten, ha ha!

Een van mijn strikes!

Bij Artie's naast de bowlingbaan vinden we twee stoelen aan de bar.  Zij hebben mijn favoriete sauvignon blanc voor een redelijke prijs.  Ik bestel de pasta primavera met garnalen en Rick de varkenshaas. Het is zoals altijd heel lekker en de bediening perfect.

Zo eindigen we een heerlijk weekend.  De teleurstelling van geen ballonvaart is uitgewist, we hebben nieuwe avonturen gecreeerd.  Mijn pijnen zijn ook wat minder dus dat helpt ook. Nog drie nachtjes en dan zien we onze jongste weer!

Een gelukkig droge rondleiding

Vannacht heb ik gelukkig stukken beter geslapen en heb ook minder pijn. De wekker gaat wel vroeg voor mijn doen om half acht, maar Rick heeft de koffie al klaarstaan.  Na hetzelfde ontbijt als gisteren, bessen met slagroom en een eitje, wat ik heerlijk vind, brengt Rick me naar de metro.

Dit is de laatste dag dat die op een normaal schema rijdt. Morgen wordt tot en met 16 juni het schema aangepast om hard nodige reparaties te verrichten.  Gelukkig heb ik alleen de 16e weer een rondleiding dus hopelijk krijg ik er niet teveel mee te maken.

Het is somber weer, maar een aangename temperatuur en, allerbelangrijkst, droog.  Ik ben tien minuten voor onze afspraak bij het Smithsonian station en dan is het zoals altijd raden wie mijn groepje gaat zijn.  Ik moet toegeven dat ze dit keer helemaal geen Europese uitstraling hebben en zij herkennen mij dan ook eerst.

Vandaag ga ik op pad met S. en B. uit Schiedam.  Michael is er ook en geeft me zijn hug en vertelt S. en B. dat ze met de beste op pad gaan.  Ik moet daar altijd wel om lachen, want hij heeft natuurlijk geen idee hoe mijn rondleiding is.

Na een korte geschiedenis van de stad verteld te hebben beginnen we aan onze wandeling. Het is heel vochtig, maar blijft droog.  Ons nieuwe maand fotothema is "Perspectief" dus onderweg zoek ik naar foto's daarmee.

B. en S. lopen snel en nemen niet heel veel foto's dus naar mijn gevoel racen we langs het Washington Monument en Tweede Wereld Oorlog Monument naar het Vietnam Veterans Memorial.  Overal staan kransen van het afgelopen weekend met Rolling Thunder en Memorial Day. 

 

Ook vandaag is het weer druk met schoolgroepen, allemaal in hetzelfde t-shirt.  Een heel grote groep heeft fluorescerende gele shirts aan, niet om aan te zien in die sobere monumenten! Maar wel makkelijk om van heel ver te zien wie er bij je groep hoort!

Het Lincoln Memorial wordt uitgebreid bekeken en het Koreaanse Oorlogsmonument maakt altijd weer indruk.  Dan steken we over naar het Tidal Basin.  Nog steeds is het droog en ik zie zelfs wat blauwe lucht.  In ieder geval vis ik mijn zonnebril uit mijn tas, want het is schel!

 

Via het Martin Luther King Jr. en Franklin Delano Roosevelt Memorial lopen we naar het Jefferson Memorial.  Het is aan deze kant van de Mall altijd een stuk rustiger.  Nog steeds lopen we sneller dan gewoonlijk.  Grappig toch, want ik vertel net zoveel, maar ik denk dat niet veel foto's maken verschil maakt.

We lopen terug naar het bewoonde gedeelte van de stad en ik zie dat we in ieder geval nog tijd voor de achterkant van het Witte Huis hebben voor onze lunchreservering.  En daarna zelfs nog voor de voorkant waar ik er wat leuke weetjes over vertel. 

Er zijn vandaag heel wat protesten, maar niemand specifiek tegen Obama.  Dat valt me al vaker op, zelfs het 35-jarige protest heeft niets tegen hem, terwijl dat met Bush wel anders was. Uitzondering zijn de enkele racisten, die met een Confederate (zuidelijke tijdens de Burgeroorlog) vlag komen zwaaien.  Gelukkig zijn die er vandaag niet.

Keurig op tijd komen we bij de Old Ebbitt Grill aan. Mark hoeft niet eens op te kijken en weet al dat ik het ben, ha ha.  We krijgen een tafeltje in de hoofdzaal en het is mensen kijken geblazen.  Dit restaurant is zo druk en allerlei verschillende mensen komen er.

We genieten allemaal van onze gerechten.  Ik heb de hummus, want die is op een warme dag lekker licht met veel verschillende smaken.  Zo'n drie kwartier later zijn we weer klaar om onze tocht voort te zetten.

Nog steeds is het droog en zelfs af en toe zonnig.  Het is wel heel vochtig, ik druip werkelijk!  Dat is weer even wennen!  Via Pennsylvania Avenue met zijn speciale gebouwen (nog steeds ontsierd door het lelijke blauw-witte enorme bord van het toekomstige Trump hotel voor een van de mooiste historische gebouwen in de stad) lopen we naar het Capitool.

We lopen Capitol Hill op en voor het Capitool vertel ik de interessante geschiedenis daarvan.  Dan lopen we naar de Library of Congress waar een korte rij staat om naar binnen te gaan.  Gelukkig valt de drukte binnen erg mee.  We kunnen dan ook zo naar boven om de grote leeszaal te bekijken.

Daarna vertel ik wat over de dingen, die we zien, en we bewonderen de bibliotheek van Thomas Jefferson.  Als laatste laat ik de twee 15e eeuwse bijbels zien, de ene handgeschreven, de andere de eerste gedrukte (Gutenberg). 

Het is pas half drie en ik stel voor dat zij de rondleiding in het Capitool gaan doen.  Ze kunnen er door een tunnel heen.  Dat lijkt hen wel wat dus we nemen afscheid. Dit is een van de vroegste tijden dat ik klaar ben, maar goed ook, want nu zie ik allerlei onweer op de radar.

Gauw loop ik naar het Capitol South metrostation.  Daar moet ik even op mijn trein wachten.  Rick meldt dat onze ballonvaart van morgen in Charlottesville is afgelast vanwege voorspeld onweer.  Ja, dan hang ik ook liever niet in de lucht!

Even overwegen we toch het weekend naar Charlottesville te gaan, maar er wordt echt slecht weer voorspeld en wat gaan we daar dan doen?  Beter het geld van hotel en kennel besparen en hier in de omgeving leuke dingen gaan doen. 

Als we de tunnel uitkomen zie ik dat het plenst!  Maar in Vienna is de bui al bijna overgedreven. Ik wacht even in het station en loop dan droog naar huis.  Niet veel later komt de zondvloed weer dus ik heb vandaag enorm geluk gehad!

Het blijft maar plenzen!  Mickey op het deck laat drie centimeter regen zien, in een uur!  Rick kan dan ook niet zijn gewone weg naar huis nemen, die is overstroomd.  Hij komt wat laat thuis, maar heeft al een reservering bij Greenhouse Bistro, een nieuw restaurant vlakbij.

Mooie regenboog na de plensbuien

We rijden er meteen heen en krijgen een tafeltje.  Het is een groot restaurant, een deel en is theehuis en een deel een bar-restaurant.  Ze zijn pas open dus hun menu is nog beperkt.  Er staan een heel aantal dingen op, die we lekker vinden, dus moeilijk kiezen.

Onze serveerster is heel vriendelijk en we bestellen eerst de krab met appelsalade op zuurdesem brood.  Wauw, dat is werkelijk heerlijk!  Maar goed dat we delen, want voor een persoon is het bijna een compleet maal.

Tot mijn grote vreugde zie ik inktvisinkt pasta op het menu staan!  Geserveerd met scampi en een pittige tomatensaus lijkt het wel op mijn favoriete maal bij Pazzo Pomodoro wat ze van het menu hebben gehaald.  Eigenlijk is dit gerecht zelfs nog lekkerder.

Het is wel duidelijk dat dit restaurant nog in zijn "soft opening" is (open, maar nog aan het leren).  Ik vroeg een glas rose bij mijn maaltijd, maar dat komt pas als alles al op is.  De manager, die het komt bezorgen, belooft het van de rekening te halen.

Dan krijgen we tot twee keer toe de rekening van iemand anders aangereikt.  Het duurt even voor we onze eigen krijgen en daar staat die rose toch op.  Gelukkig geen probleem om hem eraf te halen en we gaan zeker terug hier.  Hun menu vooral is erg lekker en anders.

En zo begint weer een weekend.  Het weer is niet zoals we gehoopt hadden en dus geen spannende ballonvlucht morgen.  We zullen ons echter vast niet vervelen, tenslotte wonen we naast een wereldstad.

Een pijndagje, helaas

Vannacht kwam Flapjack op mij liggen en dat wekte me.  Ik voelde meteen dat het niet goed zat, heel veel pijn van top tot teen, vooral in mijn schouders, nek en hoofd. Het lukte me niet weer de slaap te vatten, al probeer ik nog lang te doezelen.  Met heel veel pijn sta ik dus op.

Rick is allang naar zijn werk als ik naar beneden hobbel.  Ik drink koffie en maak dan ontbijt.  Gisteren heb ik slagroom en gemengde verse bessen gekocht en die smaken me prima.  Ik bak er ook een eitje bij voor proteine.  Vreemd ontbijt zul je denken, maar het is heerlijk.

Op het deck geniet ik ervan en de vogeltjes vliegen af en aan op hun voer.  Vooral de titmice zijn niet bang. Eentje komt zelfs op de stoel naast waar Snickers ligt te slapen zitten.  Ook het kolibrietje komt weer voorbij, maar alweer lukt het me niet snel genoeg een foto te nemen, zo'n snel beestje!

Het is zo verleidelijk om hier gewoon te blijven zitten, want alle energie ontbreekt me, maar ik weet dat beweging me goed zal doen. Bij Anytime Fitness plant ik me op de ARC trainer en ik zie wel hoe lang ik het volhoud.  Tot mijn verbazing lukt een uur en 10000 stappen!

Na afloop rek en strek ik veel en dat helpt ook wat.  Thuis neem ik Cosmo mee voor zijn wandeling, maar hij heeft ook geen energie.  Vind ik niet erg, want ik zou het liefst terug naar bed gaan. Tot overmaat van ramp heeft mijn telefoon problemen en staan de tranen me nader dan het lachen.  Het kleinste kan me op dagen als deze aan het huilen maken, terwijl het me gewoonlijk weinig zou doen.

Gelukkig komt de zon tevoorschijn wat de wereld een stuk vrolijker maakt.  Ik douche en bedenk ondertussen waar ik zal gaan lunchen.  Af en toe voel ik me best eenzaam, maar dat zal ook komen door de pijn en mijn humeur dat er niet beter op wordt erdoor.

Nu het zonnig is besluit ik mezelf te trakteren op lunch bij Le Pain Quotidien.  Mijn hele lichaam voelt alsof iemand er een speldenkussen van heeft gemaakt, maar ik weet dat afleiding helpt. Ik geniet van hun zalm tartine met een glas verse munt limonade.

Dan loop ik naar de Mint Lounge om te kijken of ze tijd hebben om mijn vingernagels te doen.  Dat is het geval, al zijn mijn gewoonlijke stylistes er niet.  Ik kies een zeeblauw met verschillend gekleurde glittertjes erop.  Quinn maakt het allemaal weer keurig!

Mijn telefoons mini SD kaartje werkt om de een of andere reden niet meer.  Bij Microcenter haal ik een lezer voor mijn laptop en voor de zekerheid ook een nieuwe micro SD kaart.   Ernaast loop ik de Michaels binnen om te kijken wat voor zomerse versieringen zij hebben.  Helaas vind ik niet waar ik naar zoek.  Het is allemaal 4 juli spul met de Amerikaanse vlag en hoe mooi ik die ook vind, hij hoeft niet te overheersen.

Thuis probeer ik mijn telefoon weer aan de gang te krijgen en dat lukt nadat mijn laptop de micro SD kaart heeft gerepareerd. De deurbel gaat en daar zijn mijn nieuwe Teva sandalen (zwart dit keer, ik heb meer dan 500 km op mijn oude paar gelopen!) en een strandje voor Fairyville.  Dat laatste is heel erg leuk!

Rick komt thuis, zoals altijd zijn vrolijke zelf.  Wat zou ik zonder die man moeten?  Hij zegt dat hij wel weet hoe hij mij blij maakt en leidt me naar zijn auto.  Echter hij rijdt de compleet andere richting dan mijn favoriete sushi restaurants op. Ik ben dus zeer benieuwd.

We landen bij Yoko, het Japanse restaurant in Oakton, ook slechts een paar kilometer van ons huis, maar ik ben er maar een keer geweest. We nemen plaats aan de sushi bar en hun vis is lekker vers en de porties groot. Ik krijg werkelijk een halve zalm voor mijn sashimi!

Een van Ricks collega's komt ook binnenlopen en zegt dat dit haar absoluut favoriete Japanse restaurant in de omgeving is.  Onze favoriet, Sushi Yoshi, die ook door de Washingtonian favoriet werd benoemd, kent ze niet, maar wij zijn het eens met verse vis en goede portie voor het geld.

Op weg terug naar huis luisteren we naar de heerlijke muziek van de Epcot Illuminations show.  De hele dag heb ik mijn tranen ingehouden en met de muziek komt het opeens allemaal naar buiten.  Het stroomt over mijn wangen en ik weet heel goed waarom.


Sommige dingen kunnen niet openbaar besproken worden, maar als je een belangrijke familiebeslissing neemt om jezelf te beschermen gebeurt dat niet "zomaar".  Het doet heel veel pijn en die heb ik heel lang binnengehouden. Ik ben ervan overtuigd dat mijn fibromyalgie niet enkel lichamelijk is.

Een heerlijke woensdag!

Al ben ik dol op Meike en Snickers, Saskia's katten en dan vooral Flapjack hebben een speciaal plekje in mijn hart.  Vannacht kwamen beiden op me liggen en als ik op wil staan weerhoudt Flapjack me ervan, want hij heeft zijn knuffeluurtje.  Dan is hij opdringerig!  Als ik niet aai haalt hij mijn hand terug met zijn pootje, zo schattig.

Flapjack springt eindelijk van me af en ik ga naar beneden waar Rick nog hard bezig is met AT&T, want ondanks dat Saskia haar telefoon niet op data heeft staan heeft ze meer dan $100 gebruikt opeens.  Hoe dat kan is iedereen een raadsel, maar gelukkig krijgen we het terug.

Rick vertrekt verlaat naar zijn werk en ik maak een paar gepocheerde eieren met kaas als ontbijt.  Het is alweer 26 graden dus buiten op het deck geniet ik ervan met een flinke bak koffie.  De verleiding is groot hier maar te blijven zitten, maar er moet gesport worden.

Bij Anytime Fitness doe ik een uur cardio. Sharon vertelt dat ze morgen toch geen tijd heeft voor personal training. Balen, want vrijdag heb ik een rondleiding.  Dan maar proberen morgen de discipline op te brengen zelf wat gewichten te doen.  Ik heb daar een enorme hekel aan!

Buurvrouw Jeanne van twee huizen verderop komt net als ik bijna klaar ben.  We hebben elkaar alweer een tijdje niet gesproken dus kletsen even bij.  Dan zeg ik met liefde gedag tegen de sportschool tot morgen.

Thuis laat ik Cosmo even uit en besluit dan lunch te gaan halen van Chopt. Eerst probeer ik van binnen het huis het kolibrietje te fotograferen.  Ik wacht een half uur en ze komt maar niet dus ik besluit even snel het menu van Chopt te halen om mijn saladecombinatie uit te zoeken. Ik kijk naar het raam en wie komt er net even eten? Juist. Murphy's wet!

Met een lijstje van ingredienten voor mijn salade rijd ik naar Chopt.  Ik heb gemerkt dat het zo het beste gaat, want er is zoveel keuze aan ingredienten.  Er staan dan ook altijd mensen vertwijfeld naar het menu te staren als ik binnenkom.  Ik overhandig mijn lijstje en binnen een paar minuten is mijn salade ge"chopt" (met een groot mes) en gemengd met de lekkere "spa dijon" dressing.

Samen met Cosmo en Snickers, die de salade ook lekker vinden ruiken kennelijk, smul ik er op het deck van.  Intussen zijn de schoonmaaksters gearriveerd en ik ontsnap heel decadent naar het zwembad. 

Dat is vrijwel leeg en ik lees Christine's boek tot ik het te warm krijg.  Ik spring in het lege zwembad en zwem zowaar twee banen.  Het is verfrissend, maar mij nog net te koud er langer in te blijven. Ik droog op tot net voor vieren en loop dan naar huis om me weer aan te kleden.

Om kwart over vier halen Cosmo en ik Chris en PJ op. Chris heeft niet veel tijd en de honden hebben er geen zin in.  Beiden stoppen ze om ons te laten weten dat ze niet verder willen.  Eigenlijk heel grappig, eerst moet Chris PJ meetrekken en dan ik Cosmo.  Het begint ook opeens te regenen dus we gaan maar weer huiswaarts.

Net voor de bui echt losbarst zijn Cosmo en ik weer binnen.  Het duurt gelukkig niet lang en tien minuten later schijnt de zon weer. Ik rijd naar Whole Foods met een lege maag en dat is gevaarlijk.  Behalve spullen voor het avondeten kan ik het niet laten ook wat snacks in te slaan.

Met een biertje geniet ik van het vogelgezang en onze gevederde deckgastjes.  Zelfs de cardinaal komt op de achterkant van een stoel zitten.  Als ik maar doodstil blijf zitten lezen durven ze wel. Het kolibrietje zie ik helaas niet meer vanmiddag dus geen foto vandaag.

Rick komt thuis en grilt de worstjes en worteltjes.  We genieten alweer van een maal buiten op het deck.  Mijn worstjes zijn kipworstjes met champignons. Rick heeft een bratwurst en een chorizo worst.  Die van mij zijn best lekker en hebben weinig calorieen, maar die van Rick zien er gewoon zo lekker uit! Misschien dat ik volgende keer een "gewone" worst neem.

Saskia is inmiddels in Berlijn aangekomen.  Daar blijft ze tot vrijdag met Kaylee en reist dan weer alleen af naar Dublin om daar een concert bij te wonen.  Ik denk dat ze veel leert tijdens deze reis, onder anderen dat reizen met een superzware tas geen goed idee is, zoals ze vandaag schreef.

Katja is flink ziek en dat vind ik als moeder ver weg natuurlijk helemaal niet fijn.  Gelukkig zorgt Kevin goed voor haar.  Ik ben blij dat Kai en Bea hun happy zelf zijn. Ik vind het zoveel makkelijker dat ze zo ver weg zitten door Facebook!