Over vuurtorens en wilde paarden

"Wat is dat felle licht dat onze kamer binnen schijnt?", vraagt Rick grappend.  Het is zomaar de zon!  Dat niet alleen, er is geen wolkje aan de lucht en de temperatuur al zeer aangenaam met negentien graden.

We maken ons gauw klaar en rijden dan naar de Nags Head pier waar het Fish Heads restaurant adverteert ontbijt te serveren.  Pas net na tienen komen we eraan want we verkijken ons op de afstanden hier.  Het is niet eens zo ver, maar erg druk en duizend stoplichten en langzaam rijdende toeristen.

Het restaurant is wel erg leeg valt ons op.  We hebben keuze van alle tafeltjes en kiezen er een buiten in de zon.  Een serveerster komt ons vertellen dat ze om elf uur open gaan, maar dat ze ons een drankje kan brengen.  Wij willen graag ontbijt eten vertellen we haar.  Dat is ook prima, gelukkig, en ze brengt ons menu's.

Dan komt er een andere serveerster langs, die nogmaals verkondigt dat de keuken pas om elf uur open zal gaan.  Wij leggen uit dat we hier voor het ontbijt zijn, maar volgens haar wordt dat pas na Memorial Day (volgend weekend) geserveerd. Wij vinden dat slecht nieuws, want onze magen knorren en het dichtstbijzijnde ontbijtrestaurant is een eindje weg.

Gelukkig komt de eerste serveerster niet veel later excuses maken.  Ze hebben ontbijtsandwiches en zetten speciaal voor mij koffie.  Echt heel aardig en het is hier goed vertoeven met zicht op zee.  Wat een verschil met gisteren toen het strand vrijwel leeg was, nu zijn er allerlei zonnebaders en mensen zwemmen zelfs!

De Engelse muffins met ham, kaas en ei gaan er zeer goed in en de koffie is lekker sterk.  Een half uurtje later kunnen we er dus weer tegenaan.  We rijden naar de Bodie Island vuurtoren waar we zondag te laat waren om naar boven te kunnen.  Misschien een geluk bij een ongeluk want het is vandaag veel mooier weer.

Rick koopt kaartjes terwijl ik wat rondloop.  Niet veel later komt hij naar buiten met de mededeling dat we een uur moeten wachten voor we naar boven kunnen.  We besluiten de brug over te rijden naar Hatteras Island.

Daar rijden we het Pea Island National Wildlife Refuge in.  We rijden tot aan Mirlo Beach door prachtig kustlandschap met veel vogels vooral.  Op de terugweg stappen we ook even uit om het mooie ongerepte strand te bewonderen.

Net voor we terug zijn bij de vuurtoren stopt Rick de van opeens.  Hij heeft een schildpad ontdekt in het gras.  Ik herken hem meteen als een snapping turtle, maar Rick gelooft me niet.  Op mijn telefoon zoek ik het op en het is wel degelijk een "gewone" snapping turtle.  Er is ook een alligator snapping turtle, die Rick in gedachten had. Het zijn prehistorisch uitziende dieren.

Keurig op tijd melden we ons bij de park ranger bij de ingang van de vuurtoren.  Hij vertelt ons eerst een interessante geschiedenis van de vuurtorens hier in de VS en natuurlijk voornamelijk van deze vuurtoren.  Ik heb iets met vuurtorens hier, zoals ik dat met kastelen in Europa heb.

Daarna mogen we naar boven, maar er mag maar een persoon tegelijk op elke van de tien trappen (219 treden).  Rick en ik zijn eerst en kunnen zo mooie foto's nemen van de spiralen trappen.  Ik draai mijn hand niet om voor tien trappen en ben zelfs niet buiten adem als we aan de top komen.

Van hieruit hebben we prachtig uitzicht over de Outer Banks.  Er zijn een paar park rangers boven, die interessant vertellen over hoe dit licht vroeger vele wrakken voorkwam.  De Outer Banks staan bekend als de begraafplaats van de Atlantische oceaan, duizenden schepen vergingen hier. 

Het was ook een populaire piratenbestemming, onder anderen van Black Beard.  De piraten hingen een lamp om de nek van een paard en lieten dat paard heen en weer lopen op het strand zodat het een vuurtorenlicht leek in het donker.  De legende is dat daar de plaatsnaam Nags Head vandaan komt (nag = oud paard).

Ook de naam van de plaats Kill Devil Hills heeft met vergane schepen te maken.  Volgens het verhaal spoelden er zoveel vaten sterke rum aan dat die de duivel zelfs zouden doden.  Leuke legendes, of ze waar zijn weet niemand.

Rick en ik lopen weer naar beneden en nog eens de boardwalk af naar het water.  Daar zien we een waterslang wegzwemmen en een aantal witte reigers vissen.  Het is zoveel mooier met zon en lekker warme temperaturen.

Onze magen rommelen alweer en we besluiten ook te gaan lunchen bij Fish Heads.  Het is het enige restaurant op een pier en heeft een lekker menu.  We krijgen een tafeltje aan het raam wat opgerold is.  We hebben de vissers op de pier en de surfers in het water als uitzicht.  Beter kan het niet.

 

Het eten kan ook niet beter en is verrassend goedkoop voor de locatie.  We delen een gerookte vis dip en die is net zo lekker als die Ricks vader maakt!  Het broodje gegrilde mahi mahi smaakt ook voortreffelijk. Ik heb er een gember limoen shandy bij, die lekker fris is.  We besluiten ter plekke hier morgen weer te gaan lunchen!

De tijd vliegt vandaag helaas en we hebben geen tijd om een strandwandeling te maken. We stoppen wel even bij de Nags Head Hammocks winkel in Nags Head. Ik wil Rick de schommelstoel laten zien, die ik graag voor ons deck wil.  Die hebben ze hier niet voorradig, maar wel de dubbele schommelstoel.  Die proberen we en is ook erg gerieflijk, maar te groot voor ons deck. Morgen dan maar naar de winkel in Duck.

Rick heeft op een benzine tank van ons gebied hierheen gereden en vandaag ook zonder tanken tot nu toe.  Tot onze schrik zien we opeens dat er nog maar 8 kilometer in de tank zit!  Natuurlijk zien we nu geen benzinestations aan onze kant van de weg.  Met maar 3 kilometer te gaan volgens de van neemt Rick er dan maar een aan de overkant.

Dan rijden we naar Corolla naar het Wild Horse Adventure Tours kantoor.  Kai en ik deden deze 4WD tour door het gebied met de wilde paarden ten noorden van hier vorig jaar.  We genoten ervan en Rick wil het ook weleens meemaken.  We tekenen onze formulieren en wachten dan op de safari voertuigen.

Onze gids, Ben, is ontzettend leuk en vertelt veel onderweg naar het strand.  Op een gegeven moment net ten noorden van Corolla wordt de NC 12 letterlijk een strandweg, die alleen met vier wiel aandrijving bereden kan worden.  Ben vertelt hoeveel mensen dat negeren en vast komen te zitten.  De man met de sleepwagen vraagt $200 voor elke sleep en heeft een prachtig huis hier (zien we later).

Terwijl we over het strand rijden zit ik aan de zeekant en opeens zie ik allemaal dolfijnen.  Ben rijdt wat langzamer zodat we ze goed kunnen zien.  Het lukt me niet een foto te maken, maar ik vind het altijd zo leuk ze te zien!

We rijden naar de kant van de "sound", het water tussen de Outer Banks en het vaste land.  Daar zien we de eerste wilde paarden.  De paarden zijn hier zo'n vijfhonderd jaar geleden gekomen.  Waarschijnlijk wilden de Spanjaarden, die hier destijds kwamen, hun schepen lichter maken zodat ze niet aan de grond raakten.  Daartoe lieten ze de paarden naar de kust zwemmen, die redden zich wel.

Afstammelingen van die paarden zien wij dus nu.  Er zijn er vier en we mogen de auto uit om foto's te maken.  Ben verzekert zich ervan dat we niet tot dichter dan 20 meter bij ze komen.  Daarop staat een $500 boete en al is er niemand om te beboeten, wij respecteren die regels.

Wat me tijdens de tour ook bij blijft is het respect dat dit bedrijf voor de natuur heeft.  Ze hebben bijvoorbeeld een heel stuk land opgekocht om te zorgen dat dat niet bebouwd wordt.  Het merendeel van het land hier is namelijk prive en grote kans dat daar meer en meer vakantiehuizen worden neergezet.  Zonde! 

Na de nodige foto's gaan we verder.  Er staan prachtige huizen, maar wie wil er nu anderhalf uur door het zand moeten rijden om bij de eerste winkel of restaurant te komen?  Ik moet er echt niet aan denken!  Het enige wat er te doen is, is op het strand zitten of vissen.

Als wij het strand weer oprijden zien we daar een groep van negen paarden aan de rand van het water.  Ben is daar al heel enthousiast over, maar later zien we er nog veel meer!  Ik denk wel dat we tegen de dertig paarden aan het strand zien!

Ben rijdt langs allemaal en ik hoop een heel aantal mooie foto's gekregen te hebben. Hij laat onze rondleiding langer duren ervoor en daarvoor krijgt hij natuurlijk na afloop een ruime fooi.  Op de terugweg denken we nog wat paarden te zien in zee, maar dat blijken drie herten te zijn!  Dat heeft Ben ook nog nooit gezien.

Net na zessen zijn we terug bij het hoofdkantoor en bedanken Ben heel hartelijk, wat een prachtige rit!!  Hij vond het zelf duidelijk ook fantastisch.  Dat is het leuke aan gids zijn, ik herken het helemaal.  Je klanten zijn super tevreden en jijzelf hebt ook een unieke ervaring gehad.  Daarom is gidsen nooit saai.

Rick is moe en wil in het appartement wat rusten.  Begrijpelijk, want hij heeft er gisteren een flinke rit opzitten en is vandaag ook weer chauffeur geweest.  Ik ga met mijn laptop op het deck zitten en zie de drie herten, die hier altijd zijn, weer.

Om half acht rijden we naar Aqua, nog geen vijf minuten verderop.  Dit restaurant ligt aan het water en de zonsondergang belooft prachtig te zijn.  We vragen dus een tafeltje aan het water. JB is onze ober en hij houdt ervan te kletsen.  Zeer vriendelijk, dat is zeker.

Rick en ik toasten onze laatste avond hier met een prosecco voor mij en een Chimay biertje voor hem.  Als voorafjes bestellen we soep. Rick neemt de krab en mais soep en ik de groente bisque.  Ieder hapje smaakt naar meer.

Langzaam zinkt de zon achter de horizon.  Het is een idyllisch gezicht en zo welkom na zo lang grijs en grauw weer!  Vandaag heeft iedereen, mens en dier, van de stralen genoten.  Dat hebben wij overal gezien en zelf ook gedaan.

Als hoofdgerecht heeft Rick de eendenborst en die vindt hij lekker, maar hij weet ook weer dat hij niet van eend houdt.  Dat gebeurt mij ook weleens. Eend blijft wat vettig. Ik smul van mijn heel malse tonijnbiefstuk met jicama salade en rijstnoedels met Thaise saus.  Een heel goede keuze was dit restaurant.

 

Na afloop lopen we nog even over de boardwalk, maar alles is al gesloten en het wordt snel fris nu de zon weg is. Wat een heerlijke dag was dit!  We hebben hier slecht internet dus ik zal mijn betere foto's later plaatsen. 

Op zijn Nederlands op de fiets aan het strand

Ricks wekker gaat om half zes en hij maakt zich in de andere badkamer klaar zodat hij mij niet wekt.  Om zes uur schudt hij me toch weer wakker, want wonder boven wonder is Saskia's portemonnee met alles er nog in gevonden!  Wat een opluchting en het scheelt ons heel wat gedoe.

De dames mogen hem in Alkmaar op komen halen wat maar een korte treinrit van Castricum is.  Ze halen daarna ook de fietsen van het station en kopen een mooie bos bloemen voor L. en E. waar ze gelogeerd hebben, zie ik op L.'s Facebook.  Dan vertrekken ze naar Den Haag waar ze tot donderdag zullen logeren.  Ik ben zo blij voor ze dat ze weer verder kunnen genieten!

Rick vertrekt voor zijn lange rit terug naar ons gebied en ik slaap nog even verder.  Tegen achten ben ik echter klaarwakker en begin aan mijn dag.  Ik zet wat koffie, maar het is te winderig en koel om die buiten op te drinken.  Gelukkig moet het de komende dagen stukken beter worden.

Omdat Rick de van mee heeft zit ik vandaag zonder auto.  Ik sleep mijn fiets dus mee naar beneden en rijd naar Duck Donuts.  Daar bestel twee van mijn absolute favoriet, maple icing met bacon stukjes.  Ook neem ik een ijskoffie en geniet buiten aan een tafeltje van de net gebakken donuts.  Het is een populair restaurant met constante klandizie, maar er staat nooit een rij.

 

Na het eten fiets ik terug en loop naar het strand.  Het waait flink en ziet er zeer dreigend uit. Mijn hoop droog te blijven vervliegt dan ook al gauw.  Toch blijf ik lopen en ondanks de regen en wind geniet ik hier meer van dan een uur op de elliptical in de sportschool!

 

Verregend en verwaaid loop ik na een paar uur terug naar het appartement.  Onderweg bekijk ik nog even het "recreatiecentrum".  Dat is maar klein en donker. Er is een sportkamer zonder ramen, sauna, stoomkamer en binnenbad.  Dat laatste is vol met kinderen dus lokt ook niet (nog afgezien van hoe donker ook dat is).

Blij dat ik mijn beweging in de buitenlucht heb gekregen!  Ik neem een warme douche en fiets dan het plaatsje weer in.  Dit keer ga ik bij The Roadside lunchen.  Heel handig hebben ze hier overal fietsenrekken.  Er zijn dan ook heel wat mensen, die of hun eigen fiets mee hebben of er een huren. 

Het restaurant is druk, altijd een goed teken.  Voor een tafeltje zou ik moeten wachten, maar er is plaats aan de bar wat toch mijn voorkeur heeft.  Ik bestel een salade met een quinoa en zoete aardappel "burger".  Het smaakt werkelijk heerlijk en is ook lekker licht, wel goed na de donuts.

Vlakbij het restaurant ligt de Cotton Gin en op hun bord zie ik dat ze Pandora bedels verkopen.  Ik weet precies welke ik graag als herinnering aan deze vakantie wil hebben.  Het symbool voor Norfolk is een zeemeermin en die kies ik dus, want veel van de "strand"bedels heb ik al van andere plaatsen en een eendje (voor Duck) ook al.  Ik ben er weer heel blij mee!

Bij een ander leuk winkeltje koop ik een paar libelle oorbellen en een libelle ketting.  Ze hebben erg leuke spulletjes en ik moet me inhouden niet meer te kopen.  Gelukkig ben ik op de fiets en heb dus maar beperkt ruimte.

Dan parkeer ik mijn fiets in het rek bij het Duck Park en ga de houten "boardwalk" langs de Sound lopen.  Prachtig is het en het weer ook een stuk beter met zelfs zon.  Er staat alleen wel een venijnige wind, maar de zon maakt alles goed.

 

Onderweg kom ik langs allerlei leuke winkels en ga af en toe naar binnen.  Zo ook bij Nags Head Hammocks waar we drie jaar geleden onze hangmat kochten.  Ik ben op zoek naar een "hangstoel", want mijn Adirondack stoel op het deck is ernstig aan vervanging toe.  Ik zie de perfecte schommelstoel!  Ik wil die morgen aan Rick laten zien en als hij hem ook leuk vindt in wit met blauw bestellen.

Er is ook een leuke dierencadeautjeswinkel, die Outer Barks heet, ha ha.  Daar zie ik echter niets leuks, want de enige Aussie op een vlaggetje is geen bleu merle zoals Cosmo.  Ik loop de boardwalk af en ga dan terug. 

Bij de gezellige openlucht Coastal Cantina bestel ik een diet Coke.  Het is echter wel koud met de wind, dus ik drink zo snel mogelijk.  Langzaamaan komt er echter blauwe lucht en zon en dat maakt de temperatuur een stuk aangenamer. 

In het natuurgedeelte zonder winkels zoek ik een bankje uit de wind om even te genieten van het uitzicht, het geluid van de klotsende golfjes (door de wind) en de zingende vogels.  Het geeft me rust in mijn brein dat de afgelopen dag weer veel te druk bezig is met een situatie, die ik niet kan veranderen.

Het is zo sereen hier

Tegen vieren ben ik terug bij mijn fiets en ga terug naar het appartement.  Vandaag laat me wel zien dat in de winter een paar weken alleen in een huisje in Florida niets voor mij is, hoe lekker warm ook.  Ik vul de uren echt tot Rick terugkomt, al vermaak ik me best, maar meerdere dagen zou ik me gaan vervelen.

Inmiddels is het lekker zonnig en ik neem mijn laptop mee naar buiten.  We hebben geen zicht op zee, maar wel op de Sound dus ook mooi.  Op Facebook zie ik een link naar een blog dat een wereld van herkenning is. 

Soms denk ik dat toeval niet mogelijk is, want dit had ik vandaag zo nodig, te weten dat ik niet de enige ben.  Helaas heeft het proberen toch wat contact te houden niet gewerkt en doet me nu teveel pijn.  Om mezelf te beschermen kies ik er weer voor het contact te verbreken. Veel mensen begrijpen dat niet, maar het zou een boekwerk vergen om het uit te leggen. Het gaat tenslotte om meer dan een halve eeuw aan redenen.

Nu die beslissing is genomen voel ik ook een vrede over me heenkomen.  Ik hoef niet meer van mezelf.  Nu nog even mijn gevoelens ook weer in goede banen leiden, want pijn doet het wel.  Maar mensen zijn niet te veranderen, hoe graag je het ook zou willen.

Voor mijn avondeten fiets ik weer naar het centrum van Duck.  Ik heb gezien dat Red Sky Cafe soft shell krabben op het menu heeft staan en in dit seizoen kan ik die niet vaak genoeg eten!  Het is een gezellig restaurant en er is nog een tafeltje voor mij.

Als voorafje bestel ik een kopje she crab soep, een plaatselijke specialiteit, want ik heb het koud.  Wat een heerlijke soep is dat!  Mijn soft shell krabben vraag ik pan gebakken, want ik vind ze zo lekkerder dan gefrituurd.  Het smaakt allemaal voortreffelijk, maar ik eet toch liever aan de bar als ik alleen ben.  Ik heb zo het gevoel dat iedereen naar me staart omdat ik alleen ben (verbeelding is dat vast).

Rick belt net als ik terugfiets.  Hij schiet lekker op en zal rond half twaalf terug zijn.  Ik doe terug in het appartement mijn voeten omhoog en de tv aan.  Ik ben best moe van al dat fietsen en lopen en waarschijnlijk ook van het vroege wakker worden.  Toch wil ik opblijven tot Rick terug is.  Morgen hebben we nog een heerlijke (met veel beter weer voorspeld) dag hier.

Eindelijk een mooie zonsondergang

Weekend in de Outer Banks

Zaterdag

Rick en ik hebben heerlijk geslapen!  Het bed was zeer gerieflijk en de kamer lekker donker.  Om een uur of kwart voor negen zijn we beiden klaarwakker.  Jammer genoeg zien we de regen op het raam klateren.  Dat was wel verwacht, maar na de heerlijke dag gisteren toch niet welkom.

We maken ons klaar en checken uit.  Rick vraagt om ideeen voor een ontbijtrestaurant, want het restaurant in het hotel serveert slechts een buffet en daar willen we niet aan.  De receptionist raadt d'Egg Diner aan. 

We rijden naar Norfolk's Main Street en parkeren de van voor $5 in de parkeergarage daar.  Dit is het centrum van Norfolk wat er erg gezellig uitziet ondanks de regen.  Het restaurant is super!  Echt een ouderwetse diner met een nieuwerwets menu. 

Rick bestelt jus d'orange en thee en ik de "green machine", een enorme beker met spinazie, boerenkool, appel, gember en citroensap, super lekker en ik voel de vitamines gewoon mijn lichaam ingaan.  Hun koffie is ook erg lekker al zou ik het graag wat sterker hebben. Het is in ieder geval niet meer het slootwater wat ze ons vroeger voorzetten.

Het menu ziet er ook prima uit.  Ik bestel de crab Benedict zonder de Hollandaise saus.  Rick vindt corned beef hash altijd heerlijk en neemt het "Hollywood" gerecht daarmee.  We zitten aan de bar en onze serveerster Monica is niet alleen heel attent, maar heeft ook een leuk gevoel voor humor.  Op een gegeven moment vraagt iemand, die een bestelling op komt halen, of hij een paar kleine jammetjes mee kan nemen en zij zegt met een knipoog dat dat $10 extra kost.

Het wordt een lekker en leuk ontbijt.  Klaar om de dag te beginnen lopen we weer naar buiten.  Het regent weer dus ik haal mijn paraplu uit de van.  Daarna lopen we naar de overkant het Hampton Roads (zoals dit gebied van Virginia heet) Naval Museum binnen.

Dat is niet alleen een museum over de marine en een klein aquarium, maar we kunnen ook de USS Wisconsin bekijken. Dit slagschip heeft nog meegevochten in Desert Storm in het begin van de jaren negentig.  De wapens erop zijn enorm!  De "kogels" wegen 1900 pond, zoveel als een Volkswagen kever en kunnen meer dan 30 kilometer ver reiken.

Omdat het buiten nog plenst kijken Rick en ik eerst een uurtje in het fascinerende museum rond.  We kijken wat filmpjes en zien hoeveel personeel op zo'n schip vaart!  Het aquarium boeit ons niet zo, maar alle informatie over de geschiedenis van de Amerikaanse marine en dan vooral over de USS Wisconsin wel degelijk.

Als het ietsje droger wordt lopen we over de loopplank het schip op.  Ik had van tevoren niet verwacht dat we er zoveel van zouden kunnen bekijken.  We mogen bijna overal binnenin komen.  Tot 2009 was dit schip nog van de marine dus het ligt hier nog niet zo lang.

We komen binnen in het cafetaria van de officieren en zien eerst de onderkomens daarvan.  Vooral die van de Executive Officer, nummer twee na de kapitein (om zijn onderkomens te zien moet je een rondleiding van $30 nemen en zo gung ho zijn we niet).  De officieren hadden verbazend veel ruimte vinden wij. 

We zien ook waar alle communicaties plaatsvonden.  Fascinerend, die oude computers, maar je realiseert je ook dat de rode telefoons de belangrijkste waren.  Rick, als computer expert, is vooral helemaal geinteresseerd in dit gedeelte van het schip.

Een dek lager is waar de matrozen vertoefden.  Hun slaapkwartieren waren beduidend kleiner.  De "bedden" maar net breed genoeg om op je rug te liggen en eronder wat bergruimte en minieme kastjes voor meer.

Ook het cafetaria voor hen was lang niet zo gerieflijk, maar zo te zien kregen ze best goed te eten.  Ik probeer me de hele tijd voor te stellen hoe dit voor een 18 tot 20 jarige geweest moet zijn.  Ik denk dat er veel saamhorigheidsgevoel was als ik de foto's bekijk en hoe twaalf mannen in een superkleine kamer sliepen.

Als we weer buiten komen is het zowaar droog.  We bekijken het schip van buiten en Rick klimt ook naar boven.  Trappen lopen vind ik nog steeds niet fijn met mijn knieen en ik heb het eigenlijk ook wel gezien.

We zijn verbaasd dat het al na enen is als we terug naar de van lopen.  We stellen de GPS in op Duck, North Carolina, maar besluiten zodra we een leuk restaurant zien te gaan lunchen.  Dat vinden we in Chesapeake bij Kelly's.

Intussen regent het weer dus we rennen naar binnen. Dit restaurant ligt aan het water, maar met de regen maakt dat niet veel uit.  We bestellen drankjes en voor het eerst in mijn leven kies ik een BLT (bacon, lettuce (sla) en tomaat) sandwich met daarbij een kop Franse uiensoep (die ik al talloze malen heb gegeten). 

Waarom ik nooit eerder een BLT heb besteld? Ik denk omdat bacon niet "gezond" lijkt en ik het ook een rare sandwich vind.  Maar ik moet zeggen, het smaakt naar meer en de uiensoep is ook prima.  Rick heeft een kalkoenburger, die er ook goed uitziet.

Het neemt allemaal wel meer tijd dan we dachten.  Pas om half drie rekenen we af.  Niet dat we haast hebben, want we kunnen pas na vieren onze sleutels ophalen.  De rest van de rit gaat voorspoedig.  We stoppen even bij het bezoekerscentrum van de Outer Banks (net zoiets als de Waddeneilanden, eigenlijk) en nemen wat informatieve brochures mee.

Dan rijden we Duck weer binnen.  Hier was ik voor het laatst met Kai vorig jaar.  Voor Rick is het drie jaar geleden dat hij hier was.  We halen de sleutels voor onze timeshare op bij Barrier Island Station en het regent alweer, terwijl het eerder zonnig en lekker warm was.

Zul je altijd zien, want ons appartement is op de tweede verdieping en alles moet dus naar boven gedragen worden.  Rick staat erop dat ik binnen blijf en hij alles naar boven sleept.  Met de pijnen in mijn knieen ben ik daar blij om, maar voel me ook schuldig dat ik niets doe.

Gelukkig hebben we een wasmachine en droger en Rick kan zijn kleren dus meteen drogen.  Zodra alles boven is wordt het droog, natuurlijk!  We moeten er wel om lachen.  Ach, we zijn aan het strand, tenslotte.

We gaan even ontspannen en de brochures doornemen.  Van belang is waar we vanavond gaan eten en als ik soft shell krab op het menu van The Saltbox Cafe zie staan weet ik mijn favoriet.  Het restaurant ligt in een gedeelte van de Outer Banks waar wij nooit geweest zijn dus we hebben GPS nodig.

Het blijkt een zeer goede keuze!  Rick en ik delen een lekker pittige kerrie hummus met pita schijven.   De soft shell krab staat op het menu met grits en meer en ik houd niet van grits.  Ik vraag het met de dingen, die met de grouper komen.  Dat is een succes! 

Van de wortel-gember puree zou ik een hele bak op kunnen en de geroosterde asperges zijn perfect.  De appelsalade op de soft shell krab is ook heerlijk.  Maar de grote ster is de soft shell krab zelf.  Licht gefrituurd  en zo ontzettend lekker!  Ik kan wel zeggen dat dit mijn favoriete maal in lange tijd is en dat zegt wat!

Ondanks dat het zo afgelegen ligt is het restaurant erg druk.  Dat zegt al veel en ik ben blij dat wij het ook gevonden hebben. Niet alleen was het eten voortreffelijk en niet idioot duur, de bediening was ook zeer attent.  Een echte aanrader, jammer dat het zo ver weg is anders zou ik er nog eens heen willen.

Terug bij Barrier Island Station rijden we nog even naar het strand.  De maan laat zich even zien en het ziet er goed uit.  Hopelijk werkt het weer de komende dagen mee.  Vandaag was het beter dan voorspeld.  Met af en toe zon en warm genoeg om zonder jas te lopen ben ik al blij!

Zondag

We hebben weer lekker geslapen en eigenlijk ben ik om kwart over acht al wakker. Rick opent een kwartiertje later zijn ogen en we staan op. Het is bewolkt, maar aangenaam genoeg op ons deck om buiten een kop koffie en thee te genieten om wakker te worden.

Dan lopen we naar de overkant naar de Sunset Grille voor ons ontbijt.  Jammer genoeg is hun terras niet open, maar we krijgen een tafeltje aan het raam.  Ik bestel een eiwitomelet met groentes en fruit en Rick de baja benedict. 

Mijn eten is prima, Rick is niet gecharmeerd van het zijne.  Bovendien duurt het heel lang voor het eten komt, niet het beste restaurant hier duidelijk (krijgt ook geen goede recensies, maar ja, lekker dichtbij).

Het is dan ook al ver na tienen als we op pad gaan.  We hebben besloten naar Jennette's Pier in Nags Head te rijden en van daaruit een lange strandwandeling te maken.  Het is flink bewolkt al zien we in de verte ook blauwe lucht.  Voor de zekerheid neem ik toch mijn paraplu maar mee.

We lopen richting de volgende pier en zijn bijna de enigen op het strand.  Wetend dat het thuis plenst ben ik toch liever hier.  Het is lekker uitwaaien zo.  We lopen helemaal naar de volgende pier en maken daar een pit stop.

Op de terugweg krijgen we de enige bui op de radar over ons heen.  Rick wordt kleddernat, mijn paraplu komt voor mij goed van pas.  Gelukkig voor Rick is het niet koud.  Terug bij Jennette's Pier besluiten we toch te gaan kijken daar.

Rick waagt zich er niet aan, maar ik moet toch even de oceaan in

Voor $2 per persoon kopen we een kaartje om de pier af te mogen lopen.  Er zitten tientallen vissers en we lezen hoeveel van iedere vis ze mogen vangen. Ze hebben er ook windmolens, die alle electriciteit voor het gebouw genereren.

Het is alweer ver na lunchtijd en wij weten precies waar we willen gaan eten.  Een leuk en kleurig restaurant dat we drie jaar geleden ontdekten, Mama Kwan's.  We nemen plaats aan de bar en ik bestel de ahi tonijn met komkommersalade, heerlijk! Rick neemt hun "beroemde" vistaco's. 

Na het eten gaan we op zoek naar een minigolf.  Er zijn verscheidene in de omgeving, maar wij vinden Lost Treasure de leukste.  Met een treintje worden we naar de eerste hole gebracht.  Wij gaan de gouden course doen.  Er is ook een diamanten waar de anderen uit ons treintje heengaan.

 

Het is een leuk parcours met sommige makkelijke (ik heb twee hole in ones en Rick een) en ook een aantal echt moeilijke.  Een uurtje later zijn we klaar en telt Rick onze scores op.  Dan blijkt dat we gelijk geeindigd zijn.  We zijn ook hier goed op elkaar ingespeeld, ha ha.

Altijd als we op de Outer Banks zijn wil ik zeker een vuurtoren bezoeken en we rijden naar Bodie Island.  Jammer genoeg zijn we te laat om naar boven te gaan. Misschien gaan we dat dinsdag nog eens proberen.

We lopen de houten boardwalk af, maar er is weinig te zien, helaas.  Wel is het leuk de vuurtoren op verschillende manieren te fotograferen.  Ik ga eens ouderwets en sepia en zwart wit.  Ik vind ook leuke reflecties.

Dan gaan we langzaam terug naar Duck.  Onderweg stoppen we bij de grote Kitty Hawk vliegerwinkel.  Daar koop ik een vrolijk bijtje dat in de wind draait voor op ons deck en een kardinaal "spinner" voor bij de voordeur.  Zo leuk!

We hebben dorst dus bij een Brew Thru, uniek voor hier, rijden we binnen om een drankje te kopen.  Dit keer nemen wij iets non-alcoholisch, maar ze hebben ook bier.  Zo grappig om zonder uit de auto te hoeven een drankje te halen.

Rick moet morgen terug naar Virginia voor zijn werk (even op en neer, zes uur heen en zes uur terug, oef!). Hij gooit de van dus vol, zodat hij daarvoor niet hoeft te stoppen.  Dan willen we eigenlijk nog naar Corolla om daar rond te kijken, maar opeens krijgt Rick een sms van Saskia dat zij haar portemonnee in de trein is kwijtgeraakt!!!

Alles, behalve gelukkig haar paspoorten, zat daarin!!! Niet alleen Saskia's geld en debit kaart, maar ook Kaylee's.  Bovendien de fietssleutels van de fietsen van hun gasthuis en de huissleutel.  Natuurlijk is Saskia er helemaal ontdaan en lichtelijk in paniek van dus het is zaak voor mij om rustig te blijven (al voel ik me dat allerminst!).

Saskia moet hun gastheer wakker bellen om ze op te halen en daarna horen wij niets meer.  We hebben geen oog meer voor onze omgeving dus besluiten terug naar het appartement te gaan.  Daar zoeken we wat informatie uit en berichten een paar mensen. 

Ze zijn nog geen week weg van een reis van drie weken dus het is niet mis.  Ik kan alleen maar hopen dat we morgen goed nieuws krijgen dat haar portemonnee is gevonden (volgens Saskia is ze hem verloren en niet bestolen).

We hebben een reservering voor ons avondeten bij The Blue Point, nog geen vijf minuten hiervandaan.  Dit is een heel goed restaurant weet ik uit ervaring en ook vanavond stelt het niet teleur.  We bestellen beiden de kerrie gember soep met garnaal en pinda, verrukkelijk!

Ook hier blijken ze soft shell krab te hebben en tja, dat kan ik niet weerstaan.  Ik kan kiezen tussen het voorafje met een krab of het hoofdgerecht met twee.  Wauw, ik zou nooit twee van die gefrituurde krabben op kunnen dus het wordt het voorafje. Dat smaakt voortreffelijk en is meer dan genoeg. Ricks crabcakes zien er ook goed uit.

Na het eten lopen we nog even over de boardwalk en zien op een kaart dat die meer dan anderhalve kilometer lang is. Misschien leuk voor mij om morgen te lopen, want ik heb morgen geen auto (wel een fiets, die ik hoop te gebruiken zolang het niet onweert). 

We zijn in Duck dus overal eendjes!

Thuis werken we er hard aan geld naar Saskia te krijgen.  Western Union blijkt de beste optie.  En volgend weekend ziet ze Kai, die haar ook wat geld kan geven.  Ik heb zo met ze te doen, ze hadden het zo leuk en dit is natuurlijk een grote domper.  Hopelijk komt het zo allemaal weer goed!