Over een rustig weekend thuis

Zaterdag

Vandaag sta ik iets later op, al doet mijn rechterbeen veel pijn en ben ik daardoor al langer wakker. Om half zeven verlaat ik het huis. Het is een vochtige negentien graden en nog donker. 

Als ik langs de kerk loop zie ik in de verte een paar herten. Het blijken de broertjes te zijn, die een paar maanden geleden telkens op ons plein liepen. Ik heb ze al een tijdje niet gezien dus het is een aangename verrassing. 

Verder laten de herten zich niet zien. De zonsopgang is weer spektaculair en ik wens iedere keer weer dat ik het beter zou kunnen zien. Er zijn zoveel bomen! Een kleine chipmunk kijkt me nieuwsgierig aan en dan zijn de vier kilometer weer gelopen. 

Rick is nog niet beneden en ik zet koffie en kook zijn theewater. Voor Ricks doen is hij vroeg, want om half acht komt hij met Orion onze slaapkamer uit. We genieten eerst even van onze drankjes en gaan dan op pad voor ontbijt en wat boodschappen.

Terwijl ik mijn boterham van Panera haal brengt Rick kleding naar de stomerij. Dan is het tijd voor Starbucks en vervolgens het marktje bij het Community Center. De producten zijn heel anders dan in de zomer. Er zijn bijvoorbeeld verse hazelnoten en allerlei kalebassen. 

Na de markt rijden we naar Trader Joe's. Daar kopen we bijna alle ingredienten voor de diners van de komende week. Het scheelt nogal in prijs met Giant en vooral met Whole Foods. Nu is onze lijst voor Giant een stuk korter. 

Als laatste is Total Wine aan de beurt. We kopen alcoholvrije drankjes voor mij en Rick wat herfstbier. Tegenwoordig kun je alles met skeletten krijgen rond Halloween! Deze wijnfleshouder bijvoorbeeld. 

De rest van de dag houden we het rustig. We ruimen Kai's kamer op en maken video's van spullen, die hij misschien wil dat we meenemen. Rick beitst de schutting en de poort waar het nieuwe hout van na de storm is. Ik geniet op het deck van het nog steeds zomerse weer. 

We rijden naar Patsy's voor het avondeten. Er is alleen plaats aan de bar van dit populaire restaurant. Ik bestel een gerookte zalm voorafje en nog een voorafje, de krab en garnalen fritters als "hoofdgerecht". Rick neemt de Tex Mex loempia en steak frites. Het restaurant is niet voor niets zo populair, want het eten is voortreffelijk en de prijzen niet te hoog. 

Zondag

Vanochtend voel ik me een stuk beter en sta om tien voor half zeven op. Het wordt steeds later licht dus mijn vestje met lichten is echt nodig. Als ik de garage binnenloop hoor ik een vreemd gekras. Ik ga polshoogte nemen en zie een muisje in een grote kartonnen doos. Die is van later zorg. 

Voor mijn wandeling stel ik Foot Path in op 3 mijl. Het is lekker lopen en ik probeer de "Japanse" stijl te handhaven. Dat is drie minuten zo snel als je kan lopen, drie minuten op gewoon tempo en zo om en om. Het gaat lekker. 

Opeens zie ik mijn vriendjes weer. Het hert met het halve gewei kent me zo langzamerhand. Dit groepje van zes is meestal samen. Ik moet wel lachen om het ene hert dat van de struiken eet tussen de bordjes dat er geen honden op het gras mogen. 

De zonsopgang is ook erg mooi. De wolken lijken in brand te staan. Het zal vandaag nog een dag warm worden. Zo vroeg is het ook al 21 graden. 

Rick komt net naar beneden als ik terugkom en ik vertel hem over de muis. We gaan eens kijken en Rick neemt de doos mee naar buiten. Daar blijkt dat er niet een, maar zes muizen inzitten! Dat is dus een nestje geweest. 

We gaan eerst even thee en koffie drinken en in de tussentijd begint het opeens te plenzen. Dat was niet voorspeld! Na Orions wandeling in de stromende regen laden we de doos met muisjes in mijn auto. We rijden naar het bos bij het zwembad en laten ze daar los. 

Ze rennen allemaal een andere kant op. Dat is dus geen hechte familie! Er loopt een stroompje door de regen en dan zien we dat muizen kunnen zwemmen. Ik had al telkens lege chips zakjes in de doos voor de bezorgers, hopelijk is dat nu afgelopen (al denk ik het niet). 

We gaan ons ontbijt van Panera en Starbucks halen en doen dan onze boodschappen bij Giant. Daarna rijden we naar H Mart voor mijn paddestoelen. Door al dit gedoe zijn we later op de markt dan gewoonlijk en het is ontzettend druk. 

Het enige dat we kopen is wat fruit. De perziken zijn nog op hun hoogtepunt en daar nemen we er een aantal van mee. Verder wil ik een heel kleine peersoort proberen. Deze markt is toch wel veel leuker dan die in Vienna. Ik proef wat kimchi en een stukje zuurdesem bagel. 

Nadat we alles weg hebben gelegd hangen we het draakje met lantaarntje dat Rick me voor mijn verjaardag gaf in de boom voor het huis. Een eekhoorn kijkt er lang naar en loopt er dan omheen. Kennelijk was dat zijn weg de boom in. 

Het is bewolkt, maar warm en we eten lunch op het deck. Daarna haal ik het Still&Slow kleurboek dat ik van Saskia kreeg naar buiten. Je kleurt maar met een kleur, in mijn geval zwart, en alleen de vakjes met een o erin. Langzaamaan zie ik het plaatje tevoorschijn komen. Het is heel ontspannend en leuk om te doen. 

Aan het einde van de middag gaan we nog even naar Walgreens. Daar liggen een aantal medicijnen klaar voor ons beiden. Alleen is een van mijn medicijnen niet voorradig en zal ik dinsdag terug moeten, zucht. 

Gelukkig is het nog droog als Rick de filet mignons en asperges gaat grillen. Ook de maiskolf voor hemzelf gaat op de barbecue. Ik rooster een paar sneetjes zuurdesem brood. Het is altijd weer een lekker einde van het weekend maal. 

Helaas ziet de komende week er nat en herfstachtig uit, maar ja, de herfst begint dinsdag dus we kunnen niet eeuwig zomers weer hebben. Althans daarmee probeer ik mezelf toe te spreken, want deze warmte is zo fijn!

Over een bezoek aan de National Academy of Sciences

 Vandaag moet mijn rustige wandeling zijn, want ik ga later op de dag meer lopen en ik heb het gevoel dat een wat minder actieve dag weleens goed is. Ik sta om kwart over zes op en stel Foot Path in op twee mijl (3,25 kilometer). 

Het is 22 graden en ontzettend vochtig, 98% volgens mijn weer app. Dat voelt als een warme deken en ik vind het niet zo fijn lopen. Verder lukt langzaam lopen me niet en als ik thuiskom zie ik aan Fitbit dat dat rustige niet zo gelukt is. 

Rick is al op en heeft koffie gezet. Ik maak mijn ontbijt en krijg dan een berichtje van mijn kolibrievoederhuisje. Er is een kolibrietje! Dat betekent dat ik de nektar nog niet weg moet halen. 

Na het ontbijt en onze douches gaan we de koffies halen van Starbucks. Ik drink de nitro brew tijdens mijn Duolingo lessen. Ik leer nu ook wat meer geavanceerd Frans met videos en kijk daar een aantal van. Dan komt Jocelyn om kwart over tien voor onze excursie naar de stad.

Rick brengt ons naar het metrostation en we stappen bij Foggy Bottom uit. Daar stap ik nooit uit en zie dat dit midden op de campus van George Washington University is. Het wemelt van de studenten en we lopen langs de "Greek" huizen. Dat zijn een soort clubs met Griekse letters, sororities en fraternities. 

We banen ons een weg naar de National Academy of Sciences. Naarmate we dichterbij komen zijn het vooral regeringsgebouwen waar we langs lopen. Onderstaande is een van de mooiere, een heel aantal zijn uit de jaren zestig, lelijke betonnen blokken. 

Een kwartiertje voor de rondleiding begint lopen we het gebouw van de National Academy of Sciences binnen. Dit is een non-profit organisatie die zich, de naam zegt het al, bezighoudt met de wetenschappen. 

Onze gids is Leslie en ze is heel enthousiast. Alleen heeft ze een heel hoge stem waardoor ze moeilijk te volgen is en op een gegeven moment ga ik me eraan ergeren. Ze is ook vreselijk lang van stof!

De grote hal van het gebouw uit 1924 is prachtig. Mooie schilderingen en gietijzeren deuren, die we allemaal stuk voor stuk bewonderen. De rondleiding zou een uur moeten duren, maar in de grote hal alleen al praat Leslie veertig minuten vol. 

De volgende zaal zou de hoofdvergaderzaal moeten zijn, maar die is in gebruik. Er is een Indiase delegatie wetenschappers, die overlegt over klimaatsverandering. In plaats van die zaal gaan we in een kleinere vergaderzaal zitten. Leslie vertelt eindeloos over wat we in de "board room" zouden hebben gezien, maar het zegt Jocelyn en mij niets, want er zijn geen foto's of wat ook bij. 

Een maquette van het gebouw

De academie heeft ook tentoonstellingen en die zijn wel erg interessant. Een ervan gaat over allerlei uitvindingen en de ander over waar de academie met de jaren allemaal bij betrokken is geweest. De beschilderde muren zijn door middelschoolstudenten gedaan. 

Nu zijn we weer terug in de hal en gaan de vestibule bij de hoofdingang in. Die is ook prachtig met een plafond van ingelegd hout en heel mooie deuren. De rondleiding is nog steeds niet afgelopen en wij hebben een reservering bij de Old Ebbitt Grill om een uur. 

We vragen de wacht of we hier naar buiten kunnen en dat kan gelukkig. Voor we naar het restaurant lopen maken we nog even een foto van het Einstein beeld. Jocelyn had dat alleen nog maar vanuit de auto gezien. 

Dit kunstwerk vind ik interessant, het is er voor de 250ste verjaardag van het land

Keurig op tijd komen we bij de Old Ebbitt Grill aan. Hier is het zoals altijd superdruk en ik hoor dat de wachttijd voor een tafel van twee een uur bedraagt. Gelukkig heb ik gereserveerd. We moeten desondanks nog een kwartiertje wachten voor we aan tafel kunnen. 

Jocelyn en ik zijn eensgezind in onze bestellingen. Het wordt de salade "Nicoise" met zalm, voor mij zonder aardappeltjes. De zalm is perfect bereid en we genieten allebei van het gerecht. Dit blijft een goed restaurant en is niet voor niets zo populair. 

Jocelyn heeft een blaar opgelopen en gaat op zoek naar pleisters. We gaan van het toilet gebruik maken en ze vraagt het aan een aantal dames, die hun handen wassen. Die hebben er geen. Dan probeert ze het bij de hostess en die blijken er wel een te hebben. Waarschijnlijk is Jocelyn niet de enige met blaren, die het restaurant binnenkomt. 

Blij dat de pijn minder is lopen we naar het McPherson Square metrostation. Daar komt de trein naar Vienna vrijwel meteen. Onderweg bespreken we welke andere plekken in Washington we nog samen willen bezoeken. Dat zijn er heel wat. 

Rick haalt ons weer op in Vienna. Jocelyn neemt afscheid en ik ga met mijn voeten omhoog zitten. Ongemerkt heb ik bijna 14000 stappen gezet. Ondanks dat de gids een beetje tegenviel was het interessant dat mooie gebouw te zien. 

We willen eigenlijk bij een nieuw restaurant met cuisine uit Jemen gaan eten. De straten zijn echter afgezet voor Chillin on Church, een evenement met muziek e.d. Dan gaan we maar naar de tweede keuze Southeast Impression. 

Daar worden we als oude bekenden begroet door Jenny, Sunny en Kevin. We zitten aan de bar en genieten van het heerlijke Aziatische eten. Rick heeft een rijst gerecht in een ananas en ik mijn geliefde Singapore noedels.

Thuis is onze blije bui snel voorbij, want Zorro heeft overal overgegeven. Van mijn standpunt heeft de kat geen fijn leven meer, maar Rick en Katja denken daar anders over. 

Over een laatste heel warme dag

Eigenlijk hoef ik vandaag niet zo vroeg aan mijn wandeling te beginnen, want ik moet vasten tot tien voor acht. Maar ik ben zo gewend aan het vroege opstaan dat ik om tien voor half zeven het huis uitloop.

Het is ongewoon warm voor half september, 21 graden. Ook de vochtigheidsgraad is hoog met 90%. Volgens de voorspellingen zal het vandaag boven de 30 graden worden wat ongewoon is voor deze tijd van het jaar. 

Mijn wandeling van vier kilometer is een iets andere route dan gewoonlijk om het interessant te houden. Alleen kom ik geen herten tegen. Wel zie ik echte tekenen van de beginnende herfst. Bomen beginnen licht te verkleuren en er zijn mooie paddestoelen. 

Eenmaal weer thuis kook ik mijn ontbijt zodat ik het na de bloedafname kan eten. Dan brengt Rick me naar Quest Diagnostics. Ik moet vandaag mijn cholesterol e.d. laten checken om te zien of de hogere medicijndosis helpt. Hopelijk is dat het geval. 

Nadat mijn bloed geprikt is rijden we meteen door naar Starbucks. De nitro brew smaakt extra lekker. Daarna koop ik nieuwe flesjes groentesap van Elena bij Pure Green. Mijn maag knort en ik ben blij dat mijn ontbijt op me staat te wachten!

Voor ik naar personal training vertrek doe ik mijn dagelijkse Duolingo lessen. Vandaag is de tweeduizendste dag achtereen. Dat is vijf jaar, vijf maanden en 21 dagen! Dat is wel erg lang, maar ik vind het nog steeds leuk en goed om mijn hersenen bezig te houden.  

Doordat ik bloed heb laten afnemen mag ik vier uur geen gewichten heffen met mijn armen. Niet zo handig dus dat ik het op een personal training dag geboekt heb. Maar Sharon vindt het prima en we doen vooral veel been- en buikspieroefeningen. 

Na het halve uur rijd ik door naar Whole Foods. Daar zijn de pompoenen en kalebassen aangekomen. Ik wil een aantal van de grappig gevormde kalebasjes, maar wil DePaul's Urban Farm steunen en ze daar kopen. Bij Whole Foods koop ik enkel met blauwe kaas gevulde olijven voor mijn dirty "martini" vanavond. 

DePaul's is altijd zo fotogeniek in de herfst (en met Kerst). Alles is met aandacht uitgestald en ik maak de nodige foto's. Alleen hebben ze die kalebasjes zoals op de foto hierboven nog niet. Na het weekend moeten ze er zijn. 

Chrysanten zijn niet mijn favoriete bloemen, maar deze kleuren vind ik wel mooi

Zonder iets te kopen ga ik naar huis. Daar maak ik lunch en eet op het deck. Alleen die rotmugjes, ik zie ze niet eens, maar ze weten me te bijten. 

Omdat er halverwege de middag regen en onweer voorspeld is ga ik direct na het eten de hot tub in. Ik heb veel pijn en hopelijk gaat het warme water verlichting geven. Ik zit er twintig minuten in en dan een half uurtje later nog eens twintig. 

Als ik de hot tub verlaat hoor ik donder in de verte. Ik ga mijn haren wassen en als ik weer beneden kom regent het inderdaad. Ik ben blij dat ik naar het weerbericht keek! Langzaamaan gaat met deze regen de temperatuur ook omlaag en volgende week zal het een stuk koeler zijn. 

Vandaag is het eindelijk weer tijd voor happy hour met Chuck en Christine. We hebben elkaar zoveel te vertellen dat het al bijna zeven uur is voor we afscheid nemen. Dan bestellen we Taco Bamba voor het avondeten.

Ze hebben zoveel keuzes van verschillende taco's dat ik het prima vind het twee keer te eten deze week. Dat ze ze in koolbladeren serveren is ook lekker gezond. Helaas ben ik alweer bij de laatste aflevering van We Zijn Er Bijna beland. Hierna ga ik Een Huis Vol kijken.