Over de Great American State Fair en verdrietig nieuws uit New Jersey

Als mijn Fitbit om kwart over zes trilt zie ik de zon buiten! Die is er de hele week bij het opstaan niet geweest. Het is ook zeer aangenaam buiten, hoewel wat vochtig. 

Op mijn Foot Path app kies ik een wandeling van 3,2 kilometer. Ik zie dit keer geen herten, maar wel bewijs dat ze net langs geweest zijn in de vorm van keuteltjes. De regendruppels en dauw zijn mooie fotografie onderwerpen. 

Deze route leidt me weer langs het huis met de steentjes met woorden erop. De bewoonster komt net naar buiten om haar vuilnis naar de stoep te brengen. Ik vertel haar hoe ik het zo mooi vind, die steentjes en de "Jada's Garden" kleine gratis bibliotheek. 

Het blijkt dat de steentjes door haar en haar schoonzus zijn geverfd. Jada was haar nichtje dat helaas is overleden. Die stenen en het bibliotheekje zijn dus een herdenking aan haar. 

Een paar minuten na zevenen ben ik weer thuis. Rick heeft net de koffie klaar en ik maak mijn ontbijtspullen op. Het is altijd een beetje meer smullen op vrijdag, omdat er meestal meer over is dan de andere dagen. 

Na het eten maak ik me klaar voor de dag en Rick en ik gaan samen onze koffies halen. Daarna zet hij me af bij het metrostation en ik neem de trein naar het Smithsonian station. 

Tijdens de rit gaat mijn telefoon en ik zie dat het Katja is. Ze is enorm overstuur, want Django is net in hun tuin overleden. Hij gaf schuim over en toen Katja terugkwam na de kinderen uitgezwaaid te hebben was hij heengegaan.

Wij vonden dit afgelopen weekend al dat Django heel erg achteruit was gegaan. Kevin bleef op met hem en moest hem overal heen dragen om zijn behoeftes te doen. Voor Django zelf is dit het beste, zijn lichaam was op. Maar voor Katja, Kevin en de kinderen is het natuurlijk een groot verlies. 

Eenmaal in Washington loop ik eerst het Smithsonian kasteel binnen. Ik ga nog even bij de tentoonstelling daar kijken. 

Een fotografie thema deze maand is "probleem oplossen". Ik maak een foto van een deel van ENIAC, de allereerste computer. Die heeft heel wat problemen opgelost. 

Inmiddels is het na tienen en ik sluit aan in de korte rij voor de veiligheidscontrole. Tien minuten later loop ik de National Mall op en het valt me meteen op dat het gras dat recentelijk voor miljoenen dollars gerestaureerd was helemaal bruin vertrapt is. Dat is geen wonder natuurlijk. 

Het geheel is opgezet als lange rijen witte gebouwen aan weerszijden van het gras. Daarin zijn zaaltjes naast elkaar. Het eerste gedeelte heeft alle ministeries en de Trust for the National Mall. Daar ga ik binnen en zie een hele muur met nummerplaten. 

Deze robot"hond" kan van alles doen van geleidehonden vervangen tot explosieven ontdekken

Het volgende witte blok huist een heel aantal van de staten. Iedere staat plus de grondgebieden (Puerto Rico, Guam, de Maagdeneilanden) is vertegenwoordigd. Af en toe ga ik naar binnen, maar niet overal. Iedereen is heel vrolijk wat het een leuke belevenis maakt. 

Voor het reuzerad staat een lange rij, anders was ik er wel ingegaan

North Dakota

Kansas

Die afschuwelijke boog wil Trump in de stad laten bouwen

Er wordt ook dagelijks een rodeo gehouden en ik aai een paar van de koeien en een stier. Helaas heeft die stier niet lang meer te leven, want die wordt na de zomer geslacht, vertelt de vriendelijke eigenaresse. Dat had ik nu even niet willen weten...

Echt lieve koeien, ze vinden geaaid worden heerlijk

Nu is het tijd voor de andere kant van de Mall. Montana heeft informatie over de dinosaurier skeletten, die daar gevonden zijn. Oklahoma vindt het kennelijk het belangrijkst dat ze aan Route 66 liggen. Opvallend zijn ook de vele mensen in Amerikaanse vlag shirts of andere patriotische kledingstukken. 

Tussen de staten in is er een kiosk voor mensen, die in alle vijftig staten zijn geweest. Dat ben ik dus en ik hoor dan kennelijk bij een club. Ik ben nummer 927 van de Fair bezoekers, die dit voor elkaar heeft gekregen. Dat vind ik eigenlijk best veel als je nagaat dat het niet heel goed bezocht werd. 

Acht staten hebben geweigerd mee te doen nadat onze leider zich ermee ging bemoeien. Daaronder ook Pennsylvania en Virginia heeft zich op het laatste moment ook teruggetrokken. Pennsylvania is toch best leuk met een kopie van de Liberty Bell.

New Jersey is grappig, omdat wij in augustus op strandvakantie gaan in Cape May County. Ik weet niet of de mensen, die de kamers bemannen, ook uit de staat komen. Ik ben vergeten dat te vragen. Maar ze zijn meestal zo enthousiast om alles te laten zien dat ik denk van wel. 

Missouri en Wisconsin zijn leuk om te zien en er staat een ellenlange rij voor Florida. Daar ga ik niet in staan, want ik weet dat dat is omdat zij een pluche alligator weggeven. Wij hebben zeker geen extra pluche beest nodig!

De laatste twee die ik binnenga zijn Michigan (Ricks staat) en Virginia. In Michigan is niets terug te vinden over de enorme hoeveelheid bewoners van Nederlandse afkomst. Virginia doet dan wel niet mee, maar het LOVE beeld is leuk en er is veel informatie over de presidenten, die hier vandaan komen. 

Intussen ben ik doorweekt van het zweet en drink een hele fles (gratis) water leeg. Tijd om terug naar de metro te lopen. Uncle Sam wuift me gedag. Ik ben blij dat ik gegaan ben en het was best leuk. Was het een fair (zoiets als een kermis)? Absoluut niet, eigenlijk was het een beetje saai, zeker als je niet zoals ik graag foto's maakt. 

Rick staat me in Vienna weer op te wachten en thuis eten we meteen lunch. Dan maak ik me klaar voor het zwembad. Na de warme ochtend is het koele water zeer aangenaam. Ik krijg dertig baantjes gedaan en dan begint het te regenen. 

De rest van de middagen besteden Rick en ik aan het verder boeken van onze vakantie in Frankrijk eind september. Het wordt niet veel langer dan een week, maar we zien er enorm naar uit die tijd met Kai en Raquel te besteden. 

Voor het avondeten valt de keuze op PF Chang. Dit is een keten met "Chinese" cuisine en we zijn er al een hele tijd niet geweest. Het eten is best lekker, maar zelfs als het niet vermeld wordt is het gefrituurd. Het is mij veel te zwaar en ik hoef er voorlopig niet terug. 

En zo is het alweer weekend! Allemaal een fijne paar dagen gewenst!

 

Over allerlei dieren

Tien voor half zeven betekent opstaan. Tot Orions ergernis neem ik hem niet mee. Ik ga liever gewoon op pad zonder verder tijd te verliezen. 

Het is weer bewolkt en vochtig, maar een zeer aangename temperatuur. Ik varieer de route van gisteren ietwat en loop bijna vier kilometer. 

Onderweg zie ik eerst een hinde in iemands tuin. Of het dezelfde als gisteren is weet ik niet. Ik zie een streep in haar vacht aan de linkerkant en misschien kan ik haar daar voortaan aan herkennen. 

De vochtigheid creeert ook mooie paddenstoelen

Dit keer loop ik ook langs een aantal pleinen en dan zie ik waar sommige herten de nacht doorbrengen. Het zusje en broertje liggen bijvoorbeeld in een achtertuin aan een van de pleinen. Ze kijken me nieuwsgierig aan, maar blijven liggen. 

Thuis maak ik snel ontbijt en schenk de koffie in die Rick gezet heeft. Ik moet er nog steeds wat aan wennen dat ik nu klaar ben met mijn cardio. Het bevalt me zeer goed. 

We gaan naar Starbucks voor onze koffies en spelen wat Pokemon Go. Dan maak ik me klaar voor personal training. 

Sharon wijst naar een boom dichtbij hen en zegt dat daar al een paar dagen een paar roodstaart haviken veel lawaai maken. 

Na het halve uur met gewichten probeer ik wat foto's te maken van degene, die er nu alleen zit. Misschien hebben ze een nest daar, maar ik zie niets wat daarop lijkt. Het zijn enorme vogels, want de boom is heel hoog. 

Om wat meer foto's te maken vanochtend, want dat stemt me vrolijk tijdens deze bewolkte dagen ga ik naar het Community Center. 

Daar zie ik een luzernevlinder en de schattige bijen met de oranje achterpootjes. Het kleine vlindertje is niet in Europa te vinden en heeft dus ook geen Nederlandse naam, in het Engels is het een fiery skipper. 

Eenmaal weer thuis gaat de bel en de man van het bedrijf dat onze omgevallen bomen weghaalde brengt een cheque om wat terug te betalen. Ik vraag hem meteen of zijn bedrijf een arborist heeft. Dat blijkt hij zelf te zijn en hij biedt aan om naar mijn kersenboom te kijken.

Gelukkig ziet die er volgens hem gezond uit. Hij vindt het ook vreemd dat de treurkers zo opeens doodging. Hij denkt dat het van de aanhoudende droogte was, die de boom verzwakte en hem daardoor ziek maakte. Ik ben al blij dat de Japanse kers gezond is. 

Rick en ik maken lunch en terwijl we eten zie ik een eekhoorn acrobatisch in onze moerbeiboom hangen. Geen idee wat hij daar te eten vindt, want de vruchten zijn op. Deze beestjes kunnen zich in allerlei bochten draaien. 

Judith belt vanuit Kansas en laat me hun nieuwe huis daar zien. Het is heerlijk groot en modern. 

Het is een heel andere wereld dan Maine vertelt Judith. We zoeken het eens op en Kansas is meer dan vijf keer zo groot als Nederland en heeft slechts 3 miljoen inwoners. Het is weer een gezellig gesprek en om half twee nemen we weer afscheid tot volgende week. 

Heel even ga ik buiten zitten, maar zie steeds donkerder wolken zich samenpakken. Ik maak nog gauw even een korte wandeling en dan barst de zondvloed los. Wat kan het hier toch onweren en regenen!

Christine is deze week bij familie in Canada dus er is geen happy hour vanavond. In de plenzende regen gaan we naar Genki om mijn yakitori te halen en Rick eet taco's van Taco Bamba. Terwijl ik dit typ schijnt de zon weer. Hopelijk is dat morgen ook het geval. 

 

Over een dode boom in de tuin

Om kwart over vier voel ik mijn Fitbit trillen. Het is ons alarm dat me ervan op de hoogte stelt dat er een dier in onze tuin loopt. Mijn wekker gaat om kwart over zes en ik bekijk de filmpjes van vannacht. Daarop zie ik dat een hert heerlijk smulde van iets vlakbij onze voordeur. 

Als ik naar buiten stap voor mijn wandeling zie ik niets veranderd dus wat het was weet ik niet. Hopelijk wat onkruid, want daarvan hebben we genoeg!

Vandaag staat een wandeling van bijna vier kilometer op mijn programma. Het is bewolkt, maar nog steeds 22 vochtige graden. Ik geniet vooral van de crape myrtles (lagerstroemia) in de buurt. Hun bloemen zijn typisch voor de zuidelijke VS. Veel noordelijker dan hier groeien ze niet. 

Opeens zie ik wat in mijn ooghoek en het is een moederhert met kleintje. Volgens mij hebben Rick en ik haar laatst ook gezien. Ik blijf staan kijken tot ze in een achtertuin verdwijnen. 

Een aantal straten verderop zie ik een hinde heerlijk ontbijten van de planten in een tuin. Ze poept er ook dus die mensen hebben extra mest. Het maakt mijn wandelingen langer, maar wat is het toch leuk die herten!

Thuis tref ik Rick aan het ontbijt en hij heeft een Keurig kop koffie voor me klaar staan. Katja en Kevin zijn enorme koffiedrinkers en onze Starbucks koffie voor de machine is op. Daarvan kopen we dus een nieuw pak en halen die tegelijkertijd met onze koffies op.

Om half tien heb ik mijn Tai Chi en ik kom altijd een minuut of tien vroeger om met de andere deelnemers te praten. Ed, de leraar, wil net beginnen als de stroom uitvalt. De zaal waar we in staan is opeens aardedonker.

De elektriciteit komt niet meteen terug en we proberen een andere plek om de klas te houden te vinden. Een idee is om het buiten te doen. Ik zou dat heel leuk vinden, maar net als het geopperd wordt gaan de lichten weer aan. 

Het wordt weer een interessant uur. Ik merk dat ik nog steeds problemen heb met links en rechts. Dat heb ik mijn hele leven al gehad, niet fijn met autorijden. Kennelijk gebeurt hetzelfde met Tai Chi. Zijn rechts is soms mijn links en omgekeerd. Gelukkig kan ik het dan wel gauw verbeteren. 

Na de les loop ik via het W&OD pad naar Whole Foods. Onderweg maak ik foto's van bijen en een cardinaaltje. Behalve amandelmelk en spinazie koop ik ook ingredienten voor het avondeten. Die korte wandeling tussen het Community Center en Whole Foods en terug is altijd even natuur snuiven in het midden van de stad. 

Deze grote bij is een houtbij

Op weg naar huis zie ik nog een hert, of misschien zie ik haar weer. Volgens mij is dit de hinde, die ik vanochtend ook tegenkwam. Misschien herkent ze me al, want ze trekt zich niets van me aan. 

Net op tijd om samen met Rick lunch te eten ben ik terug. Daarna laat ik mijn plan om te gaan zwemmen varen en neem een paar uur rust. Soms wil ik gewoon teveel en even liggen is ook lekker. 

Tegen drieen vertrek ik naar Lofty Salon om mijn haar bij te laten kleuren. Dit keer hoef ik het niet geknipt te hebben. Carmen kleurt het mooi bij en het kan er weer (met moeite) vijf weken mee door. 

Na de storm van een aantal weken geleden is tot mijn grote teleurstelling onze treurkers doodgegaan. Het is me niet duidelijk of het een insekt was, die de verzwakte boom overnam. Mijn Japanse kers staat er niet heel ver vandaan en ik heb een arborist gebeld om daarnaar te komen kijken. 

Rick zaagt de dode boom om en ziet dan dat de boom ernaast zwartgeblakerd is. Zou er bliksem inslag geweest zijn? Hopelijk gaan nu niet een voor een onze bomen dood, want dan hebben we geen privacy meer van de achterburen. 

Voor het avondeten hebben we kipfajita's met pico de gallo. Ze smaken opperbest. Dan komt de man, die alles kan, Jose, om naar het dak van de schuur te kijken. Hij gaat dat maken en Rick heeft zoals altijd nog een aantal klusjes voor hem. 

De hele dag was het bewolkt en nu schijnt de zon. Ik heb plannen voor morgen, maar misschien verander ik die als het weer opeens mooier is dan verwacht.