Nog een warme ochtend en dan schijnt het morgen scherp kouder te worden. Ik geniet er nog even van.
Het is gek, ik weet dat die enge figuren poppen zijn, maar als ik langs de tuin met alle griezels loop voel ik me toch een beetje unheimisch.

Copilots versie van mijn ochtendwandelingen
Als ik op pad ga is het altijd nog heel stil, maar naarmate zeven uur nadert wordt het echt druk. Ik kan het mis hebben, maar de manier waarop de schoolbussen voorbij denderen doet me vermoeden dat ze de snelheidslimiet overtreden.
Dit is niet je alledaagse witte hek deze weken
Rick komt net naar buiten om Orion zijn wandeling te geven als ik de oprit opwandel. Hij doet dat om de vuilnisophaal voor te zijn. Daarna begin ik aan mijn ontbijt.
Gisteravond hebben we met Katja overlegd en haar de kans gegeven hierheen te komen om afscheid van Zorro te nemen. Helaas zou dat pas met Thanksgiving lukken en dat haalt Zorro zeker niet. We hebben dus afgesproken Zorro morgen in te laten slapen.
Onze dierenarts is erg populair en ik wil er zeker van zijn dat we niet naar de andere kliniek hoeven te gaan. Ik bel dus zodra ze open zijn en kan een afspraak maken voor elf uur morgen. Vandaag gaan we Zorro zoveel mogelijk verwennen.
Nadat we onze koffies hebben opgehaald gaat Rick daarvoor even naar de Giant. Zorro is dol op kalkoenborst en Rick koopt daar wat van. Thuis eet Zorro het inderdaad allemaal op. Zo lijkt het iets beter met hem te gaan en dan ga je twijfelen.
Maar de beslissing is genomen, Zorro kan niet meer beter worden en voor ons is zijn euthanasie een naar iets waar we even doorheen zullen moeten. Dat de hele tijd uitstellen zou mentaal te zwaar zijn. We moeten ook aan onszelf denken.
Na mijn tien minuten qi gong ga ik blaadjes zoeken. Ik wil de herfst "regenboog" maken. Groen, geel, oranje en rode blaadjes op volgorde leggen en ze dan fotograferen. Ik vind dat het goed gelukt is.
Dan is het tijd voor mijn Japanse lessen. Mijn uitzicht is op het moment herfstachtig met de rode dogwood. Die kleur past mooi bij de luiken van de schuur van de achterburen.
Het is werkelijk heerlijk weer en ik ga buiten zitten om te lunchen. Om half een belt Judith en we praten gezellig een tijdje bij. Het is altijd weer leuk, die virtuele lunch.
Als Judith weer aan het werk gaat ga ik naar het Providence Center. Ik heb een zak met te grote winterkleding en jassen, die ik niet meer draag. Die gooi ik in de recycling bakken daar.
Die zijn naast de Pumpkin Patch en ik loop daarheen om wat foto's te maken. Ik vraag me af hoeveel ze verkopen, want ik zie er nooit klanten. DePaul's Urban Farm is vlakbij en daar is het altijd druk. Het is in ieder geval leuk voor foto's.
De rest van de middag geniet ik van het mooie weer. Ik maak mijn zwartwitte kleurplaat af en lees wat in mijn boek. Rick gaat na zijn werk het gras maaien en dan is het gedaan met de rust.
Op een gegeven moment komt Rick binnen om te vertellen dat de grasmaaier in de modder vastzit in de tuin van de buren. Hij gaat een touw kopen om de maaier met mijn auto los te trekken. Buurman Chuck helpt daarbij en gelukkig gaat dat goed.
We zijn geen van beiden in een bui om naar een restaurant te gaan. We besluiten in plaats daarvan eten op te halen. Ik zie mijn kans schoon en bestel yakitori van Genki.
Allemaal een heel fijn weekend gewenst!
































































