Over de rit naar New Jersey

Om tien over vijf word ik wakker van een piep en de ventilator gaat weer aan. Het blijkt dat de elektriciteit sinds half twee uit is geweest. Ik heb er niets van gemerkt, maar Rick des te meer. 

Mijn Fitbit gaat om kwart over zes af en ik sta op. Zonder Orion kan ik meteen op pad. Ik stel Foot Path in op een wandeling van 4,5 kilometer. 

Het is 25 graden, de vochtigheidsgraad is 90% en het druppelt af en toe. Ik merk dat ik dat zeker als ik een flinke heuvel op moet voel. 

Er zijn weinig herten, slechts twee bambi's. Die zijn schichtig, maar het lukt me een foto te maken. Na vijftig minuten ben ik weer thuis. 

Rick komt naar beneden en laat Zorro uit de kamer waar we hem vannacht hebben opgesloten. Gisteravond maakten we ons enorme zorgen, want Zorro had diarree en overgeven tegelijk. 

Vanochtend lijkt hij weer "normaal" alleen eet hij niet (later zijn favoriete eten wel). We vinden het vervelend om ons twaalf jarige buurmeisje voor Zorro te laten zorgen als hij zo ongezond is. 

Lorraine en Patricia kennen katten en hebben er zelf zes. We vragen hen om voor Zorro te zorgen dit weekend en dat kan gelukkig. 

Als het aan mij lag zouden we Zorro uit zijn lijden helpen, want zijn levenskwaliteit is nihil. Maar hij is Katja's kat en Rick vindt het niet de juiste tijd. Maar wanneer is dat dan wel? 

Enfin, we pakken in voor New  Jersey en dan ga ik even naar HMart om paddenstoelen te kopen. En om tien uur heb ik een afspraak met Phuong. Zij maakt mijn nagels weer keurig. Ik kies dit keer een zeeblauwe kleur. 

Thuis doe ik er stickertjes met een strandthema op. Dan laden we alles in de auto en gaan net voot twaalven op pad. 

Het verkeer is verschrikkelijk en Waze leidt ons om. Net voor Baltimore stoppen we even bij een parkeerplaats met wc's. 

Daar halen we onze lunches uit de koelbox en eten die al rijdend op. Om twee uur stoppen we bij het Maryland House en neem ik het stuur over van Rick. Hij moet even een vergadering bijwonen.

Het is constant langzaamrijdend verkeer helemaal naar de Delaware Memorial Bridge. Ik vind het heel vermoeiend rijden. 

Ook eenmaal de brug over is er veel verkeer. Waarschijnlijk is dit strandverkeer, want de New Jersey stranden zijn vlakbij. 

Ricks vergadering is inmiddels afgelopen en bij het Fenwick Plaza wisselen we weer. Deze rit is maar ongeveer 400 kilometer, maar het voelt meestal als het dubbele! 

Eindelijk komen we om kwart voor vijf bij Katja aan. Fiona en Kevin zijn naar een verjaardagsfeestje. Nico is thuis en we spelen met hem tot Katja klaar is met haar werk. 

Dan gaan we naar de Marina Grille waar we na even wachten een tafel buiten krijgen. Het is ook weleens leuk om alleen met Nico en Katja te zijn. 

Katja en ik delen eenhalf dozijn oesters en nemen allebei de tonijn bowl. Rick heeft een visgerecht en Nico de kinderpizza. Hij gedraagt zich voorbeeldig. 

Thuis treffen we Fiona en Kevin. De laatste vertrekt meteen naar zijn ouders voor voorbereidingen voor het verjaardagsfeestje van Fiona morgen. 

Rick en ik helpen Katja de zakjes met cadeautjes voor de gasten te vullen. Dan brengt Katja Nico naar bed en Fiona wil dat ik dat met haar doe. 

Ze heeft een Jip en Janneke boek in het Nederlands met korte verhaaltjes. Ik vertaal er een paar en dat vindt Fiona heel leuk. Daarna blijf ik wachten tot ze slaapt. 

Na nog even iets gedronken te hebben doe ik dat zelf ook. Morgenvroeg is er veel te doen, want het partijtje is al om elf uur. 

 

Over nog een snelle wandeling, ontbijt en dan huiswaarts

Om kwart voor zes ben ik wakker en bedenk me dat dat maar een half uur later is dan thuis. Ik zal dus hopelijk weer snel in het gareel van onze tijdzone komen. Als ik naar buiten stap zie ik dat veel wolkenkrabbers letterlijk in de wolken zitten. 

Dat lijkt me vervelend als je op zo'n hoge verdieping woont. Dat zal best vaak voorkomen neem ik aan en daar gaat je mooie uitzicht. Het is aangenaam qua temperatuur en ik besteed toegegeven meer tijd aan fotograferen dan snel wandelen. 

Dit fotogenieke ding ga ik missen!

Voor ik terug naar het hotel ga haal ik onze koffies weer op van Starbucks. Rick is nog niet op, maar dit is zijn teken om uit bed te komen. We zorgen dat we vrijwel alles (behalve de tandenborstels en -pasta) ingepakt hebben en gaan dan ontbijten. 

Dit keer gaan we naar Yolk en natuurlijk vinden we op de laatste ochtend het beste ontbijt restaurant. Ik bestel roerei met gerookte zalm, tomaat en ui en Rick de zalm Benedict zonder Hollandaise saus. We zijn beiden zeer te spreken over het eten en het is goedkoper dan gisteren. De koffie is ook erg goed, trouwens. 

Terug in het hotel poetsen we onze tanden en slepen dan de bagage naar beneden. Er staat een taxi te wachten en om kwart over acht zijn we op weg naar het vliegveld. Volgens het verhaal is dat twintig minuten rijden, maar wij doen er bijna drie kwartier over, zoveel files. 

O'Hare Airport is enorm groot en staat op de zesde plaats van drukste vliegvelden ter wereld. Nadat we de bagage hebben ingecheckt en door TSA Pre zijn moeten we naar de C gates lopen. Dan kom je door een lange tunnel met het United deuntje en interessante verlichting. Ik maak er foto's van, want ik ben dol op die lijnen. 

Honderd jaar United, ze zijn zeker een dinosaurier, ha ha

De vlucht vertrekt op tijd, gelukkig is het onweer dat alweer vanuit het westen nadert er nog niet. Om wat in mijn maag te hebben bestel ik een doos met snacks. Ik eet er de amandelen en crackers met kaas van. Helaas hebben ze de dozen veranderd en zit er minder gezond eten in. Een echte lunch is het niet. 

Eenmaal geland koopt Rick een wrap bij Au Bon Pain, maar ik heb geen zin in een grote salade of broodje. We nemen de trein naar de hoofdterminal en daar liggen de koffers al op de band. Een taxi is ook snel gevonden en binnen het uur na landing zijn we weer thuis. 

Het is vreemd dat er geen hond is en we laten Orion bij Dogs Downtown, want morgenochtend vertrekken we weer. We nemen maandag Fiona mee en dan kan Orion er niet ook zijn. Ik pak niet helemaal uit, want veel kan morgen gewoon weer mee.

Om toch wat proviand in huis te hebben gaan we even naar Whole Foods. Dan hebben we lunch om morgen onderweg te eten. Ook kijken we even bij de Shilla Bakery of ze de tofu snacks hebben, maar zoals gewoonlijk zijn die uitverkocht. Ik geef mijn telefoonnummer en ze zullen bellen als ze er weer zijn. 

Mijn lichaam lijkt soms op een ballon. Er zit heel veel lucht in, maar zodra er een kans is loopt het helemaal leeg. Ik ben opeens doodop. Daar geef ik maar aan toe en ga lekker op de bank computeren. Vanavond vroeg naar bed en dan kan ik er weer tegenaan. 

Voor het avondeten probeert Rick de nieuwe Maman Joon uit, maar ik wil veel groente en kies Taco Bamba met de koolbladeren in plaats van tortilla's. Ik heb vandaag nog te weinig groente op. Ik ben werkelijk dol op die taco's!

En nu ga ik even wat leuke programma's kijken. Ik moet zeggen dat ik wel enorme zin in mijn bed heb, maar nog even opblijven anders ben ik helemaal uit mijn ritme!

Dag 3 Chicago: Over otters en schilderijen

Om kwart voor zes ben ik al wakker! Ik sta tien minuten later op en loop weer in de richting van de "Bean". Door de regen gisteren zijn er flinke plassen en ik vermaak met met het fotograferen van de reflecties van de gebouwen daarin. 

Dit keer heb ik Flat James mee zodat ik hem de rest van de dag in de hotelkamer kan laten. Hij poseert met de Bean en zo heeft hij echte Chicago plekken bezocht. Ik ben benieuwd waar hij de komende dagen in New Jersey gaat poseren. 

Op de weg terug naar het hotel kom ik langs wat op een gevallen Vrijheidsbeeld lijkt. Eerst dacht ik dat haar vlam een ijsje was, tot ik het beeld zie liggen. Het is wel grappig en bij het opzoeken zie ik dat ze niet gevallen is maar ligt. Het standbeeld heet dan ook Reclining Liberty. 

Net als gisteren ga ik Starbucks koffies halen. Ik zie dat het cafe op de hoek van het begin van de historische Route 66 ligt. Wij hebben daar wel delen van gereden, maar niet bewust. Er zijn reizigers die die hele route afrijden. 

Rick is tot mijn verbazing al helemaal gekleed en klaar om te gaan ontbijten. We lopen dit keer naar het Honey Berry Cafe. Op papier ziet dat er beter uit dan Cafe Luna, maar dat valt tegen. 

Het is duurder, maar het eten is er niet naar. Rick bestelt de Benedict met corned beef en daar is hij niet echt over te spreken. Ik zie tot mijn vreugde een omelet met drie soorten wilde paddenstoelen, maar uiteindelijk zitten er enkel gewone champignons in. 

Daar maak ik wel een opmerking over, want die zijn toch een stuk minder duur dan exotischere paddenstoelen. De manager zal me korting geven en dat blijkt $1 te zijn. Enfin, de magen zitten vol en we lopen terug naar het hotel. 

Rick vertrekt met zijn collega's naar hun klanten en ik loop naar het Shedd aquarium. Ik heb gelezen dat daar zeeotters zijn en die moet ik zien! Het ziet er weer dreigend uit en terwijl ik in het aquarium ben onweert het weer. Gelukkig is het niet zo heftig als gisteren. 

Mijn doel is meteen de zeeotters en dat is maar goed ook, want het wordt al snel druk. Er staat dat je achter de schermen kunt bij de otters voor $134. Net als ik mezelf heb overtuigd dat dat het me wel waard is zie ik dat de eerste kans om dat te doen de eerste week van september is. Ik had het wel heel leuk gevonden, maar zo is me het geld bespaard. 

Als de otters gevoerd zijn en meer in het diepe blijven loop ik verder. Ik zie de dolfijnen en dan een bijzonder dier dat ik nog nooit in een aquarium heb gezien: beluga walvissen. We hebben ze wel in het wild gezien in Alaska. Het zijn zulke bijzondere dieren. 

Het praatje over de beluga's begint net en ik neem plaats op de tribune. Het aquarium heeft net een aantal beluga's gered en daar krijgen we eerst over te horen. Zo goed dat dat kan nu! De dieren hebben hier een groot basin om in te zwemmen. 

Het regent nog als het praatje klaar is en ik ga bij de andere vissen kijken. Er is een heel actieve enorme inktvis. Geweldige dieren vind ik dat. Ook zie ik vissen, die hier in de grote meren voorkomen. Al met al ben ik twee uur zoet in het aquarium. 

Als ik weer buiten kom is het droog en ik loop langs het Meer van Michigan terug naar de stad. Daar besluit ik eerst te gaan lunchen, want ik kan een tijdje zitten goed gebruiken. Ik heb wel zin in Japans en vind Hot Wok/Cool Sushi tegenover het kunstmuseum waar ik na het eten heen wil. 

Ze hebben de grote ramen open zodat het voelt alsof ik op het terras zit. Ik bestel eerst een portie edamame en dan een sushi rol zonder rijst. Die is erg lekker met zalm, krab en witte vis en avocado en in komkommer gewikkeld. Het is precies genoeg voor de lunch. 

Na het eten steek ik de straat over en koop kaartjes voor het Art Institute of Chicago. Dit museum is veel groter dan ik had verwacht! Ik begin met de Impressionisten en ben onder de indruk hoeveel van Gogh schilderijen ze hebben. 

Na de Impressionisten ga ik op zoek naar de zaal met Nederlandse meesters. Ik raak helemaal verdwaald en vraag aan een suppoost waar het is. Zij loopt in sneltreinvaart voor me uit om me de weg te wijzen. Als ik zelf niet zo snel zou lopen had ik haar niet bijgehouden!

Tot mijn grote vreugde zie ik een Jan Steen hangen. Die is mijn favoriete schilder. Ook dit schilderij is weer een genot om naar te kijken. Er gebeurt zoveel in. Verder vind ik het stilleven van Heda prachtig en hangt er een van de weinige Paulus Potter schilderijen, die ik in mijn leven heb gezien. 

Er is een speciale tentoonstelling waar ik een kaartje voor heb gekocht. Het zijn tekeningen van Willem de Kooning. Hij was van oorsprong Nederlander, maar woonde en werkte het gros van zijn leven in Amerika. Hij was dan ook Amerikaans staatsburger. 

Zijn oeuvre is interessant. Er is een kort filmpje dat uitlegt hoe de ontwikkeling van zijn kunst verloopt. Ook welke producten hij gebruikte, zoals Japanse inkt en pastelkrijt. Ik kan zijn werken met kleur heel erg waarderen, maar de zwartwitte helemaal niet. Het is interessant om gezien te hebben. 

Het is half drie als ik het museum verlaat. Nog wat vroeg om al terug naar het hotel te gaan, maar ik voel mijn voeten ook enorm. Ik vraag het eens aan Copilot en mijn AI vriend stelt voor dat ik naar het Rookery gebouw loop. 

De lobby daar is ontworpen door de beroemde architect Frank Lloyd Wright en ik ben een enorme fan van zijn werken. Het stelt dan ook absoluut niet teleur en ik maak heel wat foto's. 

Hier blijkt ook het Federal Reserve gebouw te zijn waar Rick deze week werkt. Volgens Copilot heet het hier de financiele kloof en inderdaad heeft mijn foto daar wel wat van weg met het Art Deco gebouw aan het einde. 

Vlakbij is nog een bijzondere lobby, die in het Marquette gebouw. Pere Marquette was een missionaris in dit gebied, die de Indiaanse stammen tot het Christendom bekeerde. Hij heeft veel goeds verricht en in dit gebouw staat dat met een Tiffany mozaiek uitgebeeld. Het is werkelijk prachtig!

Nu kan ik echt niet meer! Ik wilde nog naar de bibliotheek gaan, maar mijn voeten schreeuwen om rust. Ik heb dan ook meer dan 21000 stappen gelopen. Ik maak alleen een foto van een detail van het bijzondere dak van de bibliotheek. Hiervoor moet ik dan nog maar eens terugkomen. 

Bij het hotel aangekomen staat het vol met voetbalfans bij de ingang. Ze hebben zelfs dranghekken neergezet. Gelukkig is de ingang nog vrij en kan ik zonder moeite naar binnen. 

Eenmaal op de kamer schenk ik een Sprite Zero in en ga op bed liggen. Ik kan wel zeggen dat ik alles uit deze dagen in Chicago heb gehaald! Nu is het wachten tot Rick terugkomt zodat we kunnen gaan eten. 

We gaan naar het Berghoff restaurant waar we met twee van Ricks collega's hebben afgesproken. Zij komen wat later en ik maak kennis met Michelle en Amy. Het eten hier is Duits en het restaurant bestaat al sinds 1898.

Het eten is lekker en de bediening vriendelijk, maar wel heel langzaam. Tegen achten heb ik mijn eten op en val bijna letterlijk om van de slaap. Gelukkig is Rick ook klaar en we betalen en verontschuldigen onszelf. 

De Lyft komt snel en brengt ons naar het hotel. Daar wemelt het van de Cruz Azul fans en we kunnen de hoofdingang niet in. Aan de zijingang staat dat die ingang gesloten is, maar we worden gelukkig wel binnen gelaten. Er is politie en alles hier bij het hotel, pff. 

Wij gaan gauw slapen, het was een heel volle en mooie dag!