Over een leuke ontmoeting in het bos

Gisteravond heb ik weer een nieuwe route uitgestippeld. Dit keer helemaal de andere kant van Vienna op en nog steeds iets meer dan vier kilometer lang. Er is een waarschuwing voor vorst, maar mijn app laat drie graden boven nul zien.

Hetzelfde gekleed als gisteren ga ik op pad. Die laagjes bevallen me goed en het is koud genoeg dat ik er geen uit hoef te trekken. Een nieuwe route betekent ook andere Halloweenversieringen wat het extra leuk maakt. 

Rick is net op als ik terugkom en we eten samen ontbijt. Ook bespreken we wat we nog moeten regelen voor onze cruise volgende maand. Die komt met rasse schreden naderbij.

Als Rick gaat douchen doe ik een qi gong routine van tien minuten. Dat voelt zo goed! Daarna gaan we onze koffies halen en wat Pokemon Go spelen. Rick zet mij thuis af en gaat door naar zijn werk.

Nadat ik mijn Connections puzzel en Duolingo Japanse lessen heb gedaan is het tijd om wat aan het tapijt te doen. Ik heb een spray, MyPetPeed, die goed lijkt te werken. Alleen heb ik er niet genoeg van, want na de trap naar de basement waar Zorro flink geplast heeft is het op. Ik bestel snel meer. 

Het is inmiddels heerlijk weer met een graad of zestien. Ik neem Orion mee de tuin in en gooi snoepjes in het gras. Het blijft leuk te zien hoe hij het volhoudt om te snuffelen tot hij het gevonden heeft. Het zijn kleine snoepjes dus ik vind het heel knap dat hij ze vindt.

Zo is de ochtend al snel voorbij. Ik maak mijn gewoonlijke lunch en hoezeer ik me er ook aan ergerde, nu mis ik het gemiauw van Zorro. Het is echt stil in huis. Ik was me er niet van bewust hoe aanwezig Zorro was. 

Na het eten rijd ik naar Nottoway Park. Met dit weer moet ik gewoon buiten zijn. Ik bereid me voor op een lange wandeling in het bos. Alleen kom ik na tien stappen al een bekende tegen. Viola en ik waren toen we nog in ons oude huis woonden boswandel maatjes. 

Nu zien we elkaar een heel stuk minder dus het is erg leuk weer een bij te praten. Ze heeft een kleine Franse bulldog in een wagentje bij zich. Het diertje is ziek, zo zielig! Nu weet ik dat haar honden voor Viola als kinderen zijn dus ik heb erg met haar te doen. 

We praten zeker een half uur en zetten dan onze weg voort. Ik maak natuurlijk tijdens het wandelen ook de nodige foto's. Ook hier zijn de herfstkleuren nog niet op hun hoogtepunt, maar ik vind genoeg materiaal. 

De middag vliegt zo om. Ik maak de traybake voor vanavond vast klaar en ga dan dit blog schrijven. Orion is er nog niet aan gewend dat Zorro er niet meer is. Hij gaat telkens naar de basement in de hoop wat kattenvoer te vinden. Helaas voor hem zijn die dagen voorbij. 

Als Rick thuiskomt ontspannen we even met een drankje. Dan gaat de traybake in de oven en smullen we niet veel later van de gemarineerde varkenshaas met groene en rode paprika, ui en bloemkool. Het is een variatie op een maaltijd, die ik al eens eerder maakte en ook zo smaakt het bijzonder goed. 

Er is grote vreugde bij Katja, Kevin en de kinderen, want ze hebben een zes maanden oude hond geadopteerd. Hij ziet er zo schattig uit! Ze zijn nog niet helemaal zeker van een naam. Wij zullen hem Halloween weekend ontmoeten.

Nu eens even kijken welk programma ik vanavond wil kijken. Ik vind dat met de drielingen ook zo heel leuk. 

 

Over het uitzoeken van onze kerstboom

Gewoonlijk publiceer ik in het weekend natuurlijk maar een blog, maar ik vond het afscheid van Zorro in een apart blog horen. Vooral omdat we vandaag wel iets heel anders gaan doen. 

Maar eerst is het tijd voor mijn wandeling. Het is drie graden als ik om half zeven naar buiten stap. Dat is even anders dan de afgelopen weken! Ik heb drie laagjes aan, een hoofdband om en handschoenen aan en dat blijkt een goede combinatie te zijn. 

Mijn route is anders vandaag. Er zullen geen herten op mijn pad komen, maar die zie ik in het donker toch niet goed. Het is wel leuk om eens heel andere huizen en Halloween versieringen te zien. 

Na precies vier kilometer ben ik terug. Het is vreemd het huis binnen te lopen zonder dat ik bijna over Zorro struikel. Die wachtte altijd (on)geduldig op zijn eten. We moeten trouwens even gaan bedenken wat we met al het overgebleven eten gaan doen. Ik ben ervoor het naar het dierenasiel te brengen, maar dat is niet dichtbij.

Rick ligt nog op een oor en ik maak een kop peppermint mocha koffie voor mezelf. Dat is echt een traktatie, die alleen in deze tijd van het jaar te krijgen is. Ik zet de waterkoker ook aan en doe alvast een theezakje in een mok voor Rick, die niet veel later naar beneden komt. 

Nadat we van onze drankjes hebben genoten gaan we op pad. Ik haal mijn broodje van Panera en koop groentesappen van Pure Greens twee deuren verderop. De verkoopster vraagt wat voor parfum ik draag, want ik ruik zo lekker. Ik gebruik geen parfum dus geen idee welke geur het is.  

Met de koffies en Ricks ontbijt van Starbucks rijden we naar de Trader Joe's in Tysons Corner. Daar gaan we gewoonlijk niet heen, want de parkeerplaats is verschrikkelijk. Ze hebben echter een speciaal Belgisch bier waar Rick dol op is.

Het is enorm populair en alleen bij Trader Joe's verkrijgbaar in dit seizoen. Het is dus zaak er snel bij te zijn. Tot Ricks grote vreugde zijn er nog drie flessen over. Nu we hier toch zijn besluiten we ook ons eten voor vanavond mee te nemen. 

De volgende stop is H Mart en daarna de Mosaic markt. Ik zie dat het King Mushroom standje er niet is. Er staat een ander kraampje en ik vraag me af of de paddestoelen gewoon te duur werden en niet meer verkochten. Eens kijken of ze volgende week terug zijn.

Over bedrijfjes, die opeens verdwenen zijn, gesproken. De moeder en dochter met het stroopwafels kraampje hebben we ook al een tijd niet gezien. We dachten dat ze nu het kouder wordt terug zouden komen. Ook Savagely Good met de korstloze quiches is er vandaag niet, hopelijk is dat maar eenmalig.

We kopen kip bij Liberty Delight en ik een handvol Anjou peren van de boer uit West Virginia. Er zijn ook ontzettend veel appelsoorten, maar ik ben niet zo'n appel fan. 

Thuis leggen we alles weg en maken ons klaar voor de dag. Dan rijden we door het mooie herfstachtige Virginia naar Berryville. Opvallend is dat de herfstkleuren pas aan het begin zijn. Dat is vrij laat, maar ik klaag niet, hoe minder we tegen kale bomen moeten aankijken hoe beter. 

In Berryville ligt de Moose Apple Tree Farm. Vorige week was het eerste weekend dat ze open waren om bomen uit te zoeken. Het is zaak dat zo vroeg mogelijk te doen en daarom zijn we hier vandaag. 

We hebben onze Douglas fir al snel uitgekozen. Hij is mooi dicht, niet te breed want daar houd ik niet van en hoog genoeg voor Ricks smaak. We hangen hem vol versierselen zodat het moeilijker is voor anderen hem te kapen en makkelijker om hem eind november terug te vinden. Op 28 november gaan we hem omkappen.

Rick heeft gelezen dat er een nieuw Shawerma restaurant is geopend dat uit Jordanie komt. Ze hebben ook filialen in Saudi Arabie en nu dus hier. Het blijkt maar vier kilometer van ons huis te zijn! Rick is enorm te spreken over hun kip shawerma broodje met knoflooksaus. Alle andere klanten komen duidelijk uit het Midden Oosten. 

Mijn lunch wordt mijn dagelijkse salade, gerookte zalm en kefir. Daarna ga ik een half uur in de sauna zitten. Dat is heerlijk met dit koudere weer, hoewel het inmiddels alweer is opgewarmd naar zestien graden. 

Rick is druk bezig Zorro's dingen op te ruimen, maar ik heb daar nog even moeite mee. Dat komt morgen of later in de week wel. We zullen ook een bedrijf moeten vinden om de katten urine lucht uit het tapijt te krijgen als dat ueberhaupt kan. 

We gaan vroeg eten zodat Rick kan barbecuen terwijl het nog licht is. Het wordt al bijna een traditionele zondagse maaltijd: filet mignon, asperges en zuurdesem brood voor mij en een maiskolf voor Rick. Het is dan ook een heerlijke afsluiting van het weekend. 

Over afscheid van Zorro nemen

Als ik om half zeven wakker word zie ik dat het regent. Dat past helemaal bij hoe ik me voel en ik heb geen zin erin te gaan wandelen. Ik neem Orion mee naar beneden en Zorro wacht me daar op. Ik voorzie Zorro van eten dat hij nauwelijks aanraakt en Orion van zijn medicijnen.

Dan ga ik trappen op de elliptische machine voor mijn beweging. Na een half uur vraagt Orion om naar buiten te gaan. Het is inmiddels droog en ik geef hem een langere wandeling dan gewoonlijk. Als ik terugkom is Rick op.

Het is moeilijk, dat wachten tot het onvermijdelijke. Onze afspraak met de dierenarts is om elf uur. We gaan eerst even ontbijt en koffies halen. Daarna brengen we een kort bezoek aan de markt in Vienna. Ik voel me lusteloos en maak heel ongewoon maar een foto. 

Als we thuiskomen is Katja gereed om via videobellen afscheid van Zorro te nemen. Zij ziet ook wel dat hij maar een schim van zijn gewoonlijke zelf is. Net voor Katja belde gaf Zorro de liflafjes, die Rick hem voorschotelde, over en hij poepte tegelijkertijd. Hij is echt op. 

Eindelijk is het tijd om naar de dierenarts te gaan en ik heb het er enorm moeilijk mee. Gelukkig worden we daar meteen een kamer binnengeloodst. We tekenen de nodige formulieren en dan komt Dr. Shenhar binnen.

Zij is zo enorm lief! Ze heeft slagroom en een blikje tonijn mee voor Zorro. Ze legt de hele procedure uit en geeft Zorro dan een onderhuidse injectie om helemaal kalm te worden. Ik geef hem de tonijn en de slagroom en middenin een hap slagroom valt Zorro in slaap.

Hierna betalen we voor deze procedure, zodat we zonder daarvoor te stoppen naar huis kunnen. Dr. Shenhar komt terug en dan is het zover. Ik aai Zorro over zijn kopje terwijl zij de medicijnen in hem spuit. Zorro gaat vredig heen. We blijven nog even en zelfs de dokter pinkt een traan weg. 

Dan gaan we met een lege kattendrager weg. Ik heb enorme moeite met ophouden met huilen. Het zat er al langer aan te komen en toch vind ik het afscheid enorm zwaar. Ook Rick heeft het even te kwaad. We zullen Zorro erg missen, maar ik vond zijn dood heel mooi en vredig hoe emotioneel ook. 

Nog even genieten van slagroom

Zorro gaat over de Rainbow Bridge en ontmoet Django, Snickers en Cosmo

We hebben geen zin om thuis lunch te maken en ik heb zin in een pho met zalm van Roll Play. We halen die op en dan een pita broodje voor Rick van Cava. Het is vreemd om zonder kat thuis te komen, want hij was altijd erg aanwezig. 

Na de lunch komen we even op adem en dan gaan we onze zinnen verzetten. We rijden naar Michaels waar we Halloween "versieringen" voor onze kerstboom kopen. Die zijn om de boom eind november weer terug te kunnen vinden. We hopen hem morgen uit te gaan zoeken. 

Het is inmiddels zonnig en ik heb nog een herfstfoto nodig. Die maak ik bij de Pumpkin Patch. Wij hebben onze pompoenen voor $5 per stuk gekocht, hier kosten ze $25!

Het is pas half drie en we besluiten onze wekelijkse boodschappen bij de Giant te gaan doen. Dan hoeven we daar morgen geen tijd aan kwijt te zijn. Dit is dichtbij een van de heel versierde huizen, die ik aan Rick wil laten zien. De foto is niet zo duidelijk, maar hun hele gazon staat vol. 

We gaan thuis even ontspannen en dan vroeg naar Evelyn Rose. We hopen daar stoelen aan de bar te kunnen krijgen en onszelf op een lekker maal te trakteren. Dat hebben we wel verdiend na alle emoties. 

Het restaurant opent om vijf uur en wij zijn er om kwart voor. Sam, een van de eigenaren, ziet ons en laat ons binnen. We zijn de eersten in het restaurant en worden begroet als lang verloren familie. 

Het eten hier is altijd weer voortreffelijk tegen redelijke prijzen. Ik begin met een pompoen soep met kerrie yoghurt, die heerlijk is! Rick heeft een gerecht met Argentijnse reuzengarnalen. 

Dan kies ik twee voorafjes voor mijn hoofdgerecht. De Maryland krabsalade met zeeegel is onvoorstelbaar lekker en de gerookte forel net zo. Rick heeft een bizonschouder hoofdgerecht en smult daar ook van. De hartelijkheid van de bediening en het heerlijke eten doen ons het verdriet van vandaag even vergeten. 

Het zal nog wel even duren voor we geen miauwende Zorro meer verwachten als we het huis binnenlopen. Orion lijkt hem ook te missen. Het is toch opvallend hoezeer een huisdier deel van je leven is. 

Over deze vrijdag

Nog een warme ochtend en dan schijnt het morgen scherp kouder te worden. Ik geniet er nog even van. 

Het is gek, ik weet dat die enge figuren poppen zijn, maar als ik langs de tuin met alle griezels loop voel ik me toch een beetje unheimisch. 

Copilots versie van mijn ochtendwandelingen

Als ik op pad ga is het altijd nog heel stil, maar naarmate zeven uur nadert wordt het echt druk. Ik kan het mis hebben, maar de manier waarop de schoolbussen voorbij denderen doet me vermoeden dat ze de snelheidslimiet overtreden. 

Dit is niet je alledaagse witte hek deze weken

Rick komt net naar buiten om Orion zijn wandeling te geven als ik de oprit opwandel. Hij doet dat om de vuilnisophaal voor te zijn. Daarna begin ik aan mijn ontbijt. 

Gisteravond hebben we met Katja overlegd en haar de kans gegeven hierheen te komen om afscheid van Zorro te nemen. Helaas zou dat pas met Thanksgiving lukken en dat haalt Zorro zeker niet. We hebben dus afgesproken Zorro morgen in te laten slapen.

Onze dierenarts is erg populair en ik wil er zeker van zijn dat we niet naar de andere kliniek hoeven te gaan. Ik bel dus zodra ze open zijn en kan een afspraak maken voor elf uur morgen. Vandaag gaan we Zorro zoveel mogelijk verwennen.

Nadat we onze koffies hebben opgehaald gaat Rick daarvoor even naar de Giant. Zorro is dol op kalkoenborst en Rick koopt daar wat van. Thuis eet Zorro het inderdaad allemaal op. Zo lijkt het iets beter met hem te gaan en dan ga je twijfelen. 

Maar de beslissing is genomen, Zorro kan niet meer beter worden en voor ons is zijn euthanasie een naar iets waar we even doorheen zullen moeten. Dat de hele tijd uitstellen zou mentaal te zwaar zijn. We moeten ook aan onszelf denken. 

Na mijn tien minuten qi gong ga ik blaadjes zoeken. Ik wil de herfst "regenboog" maken. Groen, geel, oranje en rode blaadjes op volgorde leggen en ze dan fotograferen. Ik vind dat het goed gelukt is. 

Dan is het tijd voor mijn Japanse lessen. Mijn uitzicht is op het moment herfstachtig met de rode dogwood. Die kleur past mooi bij de luiken van de schuur van de achterburen. 

Het is werkelijk heerlijk weer en ik ga buiten zitten om te lunchen. Om half een belt Judith en we praten gezellig een tijdje bij. Het is altijd weer leuk, die virtuele lunch. 

Als Judith weer aan het werk gaat ga ik naar het Providence Center. Ik heb een zak met te grote winterkleding en jassen, die ik niet meer draag. Die gooi ik in de recycling bakken daar. 

Die zijn naast de Pumpkin Patch en ik loop daarheen om wat foto's te maken. Ik vraag me af hoeveel ze verkopen, want ik zie er nooit klanten. DePaul's Urban Farm is vlakbij en daar is het altijd druk. Het is in ieder geval leuk voor foto's. 

De rest van de middag geniet ik van het mooie weer. Ik maak mijn zwartwitte kleurplaat af en lees wat in mijn boek. Rick gaat na zijn werk het gras maaien en dan is het gedaan met de rust.

Op een gegeven moment komt Rick binnen om te vertellen dat de grasmaaier in de modder vastzit in de tuin van de buren. Hij gaat een touw kopen om de maaier met mijn auto los te trekken. Buurman Chuck helpt daarbij en gelukkig gaat dat goed. 

We zijn geen van beiden in een bui om naar een restaurant te gaan. We besluiten in plaats daarvan eten op te halen. Ik zie mijn kans schoon en bestel yakitori van Genki. 

Allemaal een heel fijn weekend gewenst!