Over gedoe met de Nissan garage en een mini tornado

Als ik om zes uur wakker word denk ik zoals iedere ochtend dat het me niet gaat lukken, die wandeling. Ik heb zoveel pijn bij het wakker worden! Toch sta ik op en Orion gaat mee naar beneden. Ik geef hem zijn wandeling en eten en Zorro ook eten.

Dan ga ik op pad en zoals iedere ochtend wordt de pijn steeds minder. Hij gaat niet weg, maar de beweging helpt veel. Het is vandaag al druk om half zeven. Ik zie onze buurman en Serena een straat verderop. 

Mijn route leidt me weer door Southside Park, maar vandaag enkel eekhoorntjes. Die zijn natuurlijk ook leuk. Het heeft gisteravond ernstig geonweerd en overal liggen gevallen takken, sommigen best groot. Ik loop 3,5 kilometer en ben om kwart over zeven weer thuis. 

Rick zit al aan het ontbijt en ik maak dat van mij snel. Na het eten rijden we in twee auto's naar de Nissan garage in Chantilly. Dat is met goed verkeer twintig minuten rijden. Dat lukt op de heenweg, de terugweg naar de stad toe is een stuk drukker.

Bij de garage vraag ik wat er absoluut gedaan moet worden. Ze geven altijd een waslijst van dure behandelingen en ik wil alleen doen wat de auto veilig houdt. Dat is de transmissie en de rem vloeistof vervangen en de banden roteren. 

Amanda, die me ontvangt, zegt dat dat bij elkaar ongeveer $800 gaat zijn. Naar de garage gaan is bijna als de tandarts voor mij, heel stressvol. Maar goed ik teken voor de $800 en we gaan in Ricks auto terug naar Vienna. 

Onderweg krijg ik een email met weer een waslijst. Alles bij elkaar zou $2000 zijn. Ik dacht het niet. Gelukkig lees ik het goed, want opeens kost de transmissie vloeistof vervangen twee keer zoveel! Dat blijkt een foutje te zijn, maar ik vraag me af of ik dat had moeten betalen als het me niet was opgevallen. 

Terug in Vienna gaan we eerst langs de Shilla Bakery. Gisteravond belden ze op dat de tofu snacks binnen waren gekomen. Ze hebben vier doosjes voor me opzij gehouden, hoera!

Niet veel verderop koop ik vier flesjes groentensap bij Pure Green. Daarna rijden we door de drive thru van Starbucks en het is nog voor negenen als we thuiskomen. Ik geniet op mijn gemak van mijn nitro brew en doe mijn Duolingo lessen. 

Dan neem ik Ricks auto om naar Whole Foods te gaan. Eerst loop ik een stukje op het W&OD pad op zoek naar foto's. De bijtjes werken goed mee. 

Voor de paar boodschappen, die ik nodig heb, heb ik mijn nieuwe kleine Nijntjes tasje meegenomen. Het is zo schattig, maar wel kleiner dan ik had gedacht. Toch passen de paar dingen, die ik nodig heb erin. 

Thuis maak ik me klaar voor het zwembad. Dan realiseer ik me dat ik mijn zwemtas in de auto heb gelaten, die natuurlijk nu bij de garage is. Dan maar zonder vinnen en dergelijke, ik kan ook hardlopen en mijn baantjes bij elkaar krijgen. 

Dat doe ik dus en ren 40 keer heen en weer voor mijn kilometer. Dan komt Lois en met haar doe ik al kletsend nog eens dertig baantjes. Het is zo gezellig! 

Als we er genoeg van hebben loop ik terug naar huis voor de lunch. Na al dat zwemmen smaakt die me bijzonder goed. Aangezien ik geen auto heb maak ik er een lekkere zwembaddag van. Na het eten loop ik dus terug. 

Tijdens de kinderpauzes loop ik telkens tien baantjes en zo heb ik bij elkaar 2,25 kilometer afgelegd in het zwembad. Nu heb ik net zoveel kilometers als op 12 juni vorig jaar. Ik ben benieuwd of ik dit keer de vijftig wel haal, vorig jaar net niet. 

Om vier uur gaan Rick en ik op pad om mijn auto op te halen. Amanda, met wie ik vanochtend sprak (en verder niet meer), is kennelijk al naar huis. Ik krijg de manager en die legt me een rekening van $940 voor. Ik dacht het toch niet!

Het blijkt dat ze $100 meer in rekening hebben gebracht dan de $420 voor de transmissie vloeistof. De man, waarvan ik de naam niet weet. doet enorm achterdochtig als ik zeg dat dat niet klopt. Ik laat het hem op mijn telefoon zien, maar hij moet Amanda's papieren erover nakijken. Intussen is hij ronduit onbeschoft.

Natuurlijk staat op de papieren precies wat ik op mijn telefoon liet zien. Er kan geen verontschuldiging vanaf. Ik ben enorm pissig en vraag hem of ze het belangrijk vinden klanten te behouden. Dat is dan wel het geval. Ik zeg hem dat ik voortaan liever mijn olieverversingen betaal (want die krijg ik hier gratis) dan dit gestress iedere keer. Hij lijkt absoluut niet aangedaan. 

Dit zit mij helemaal niet lekker en er komt een Google recensie van een ster aan. Rick en ik rijden terug, ik zet mijn auto in de garage en dan gaan we door naar Pazzo Pomodoro. Net voor de zoveelste zware onweersbui losbarst nemen we plaats aan de gezellige bar. 

Mike en Johnna staan achter de bar en die kennen we goed. Rick bestelt de pizza met bloemkool bodem en ik de kabeljauw met olijven, kappertjes en tomaat. Het is allemaal weer even smakelijk. 

Terwijl we op ons eten wachten lees ik Rick de vele 1-ster recensies voor, die Priority Nissan op Google heeft. Heel veel mensen klagen over precies dezelfde dingen als ik. Iedere keer antwoord iemand van de garage met verontschuldigingen, maar duidelijk verandert er niets. Vanavond komt mijn ene ster erbij. 

Ze hebben hier bij Pazzo Pomodoro een heerlijk dessert. Het heet Baci di Sofia (Sofia (naar Sofia Loren) zoenen). Het zijn kleine pure chocolade bakjes met zabaglione en een framboos. Rick en ik delen ze en het is het perfecte begin van het weekend. 

De zoveelste onweersbui vanavond in aantocht

Vandaag was het thema van de 365 Photo Facebook groep Kinetisch. Ik heb een soort ballen aan een touwtje gekocht, die verschillende kleuren LED licht geven. Rick was mijn model en gisteravond hebben we grote lol gehad met die dingen. Onderstaande foto's waren het resultaat. 

Iedereen een heel fijn weekend gewenst! 

PS. 

Net toen ik dit blog gepubliceerd had kregen we een waarschuwing voor een zwaar onweer. Niet veel later hoorden we enorme klappen en een tegen het huis. Blijkt dat er drie bomen als luciferhoutjes omgeknapt zijn. Hun stammen zijn gedraaid, dus de kans dat dit een tornado was is vrij groot. Ik zit nog te trillen!

Over een drukke donderdag

 Vanochtend mag ik Orion in onze slaapkamer laten van Rick. Dat scheelt enorm, want dan kan ik meteen mijn schoenen aantrekken en aan mijn wandeling beginnen. Om kwart over zes vertrek ik. 

Het is zo vroeg al 24 graden en vochtig. Zoals altijd geniet ik echt van het lopen. Ik leg weer vier kilometer af en heb het geluk een jonge hinde en een bokje te zien. Die laatste heeft van die schattige kleine hoorntjes als gewei. Om tien over zeven ben ik weer thuis. 

Na afloop sla ik de wandeling op in Foot Path. Ik bedenk me ook voor de honderdduizendste keer hoe ver alles hier uit elkaar ligt. Ik heb eigenlijk maar een rondje van vier straten gelopen. Vroeger fietste ik van Leusden-Zuid naar Amersfoort en dat was ongeveer zes kilometer en ik vond dat altijd zo ver!

Rick is in de keuken bezig als ik binnenkom. Ik wacht even tot hij klaar is en begin dan aan het maken van mijn ontbijt. Op het nieuws gaat het vooral over Paus Leo, die naar de Sagrada Familia in Barcelona gaat, en het begin van het wereldkampioenschap voetbal. Jammer dat er geen wedstrijden hier in de buurt zijn. 

Ter ere van de start van het wereldkampioenschap geeft Starbucks vandaag voetbal bekerhoesjes uit. Wij hebben geen warme koffies, maar krijgen er toch een. Ik had er meer van verwacht qua design. 

Bij terugkomst zie ik een schattig heel lichtblauw eierschaaltje met stipjes liggen. Dan valt mijn oog op een prachtig spinnenweb in onze lagerstroemia. Het is een ontzettend klein spinnetje, onvoorstelbaar dat ze al zo'n gecompliceerd web kan creeren. 

Al gauw is het tijd om naar personal training te gaan. Sharon gaat volgende week naar het strand in North Carolina dus ik heb hierna een weekje "vrij". 

Na afloop ga ik snel naar huis en kleed me in mijn tankini. Ik wil nog voor de lunch een kilometer gaan zwemmen en ik ben bij de opening van elf uur in het zwembad. Voor een kwartier heb ik het bad helemaal voor mezelf. Het is heerlijk met dit hete weer!

Thuis eet ik snel lunch, want ik heb om een uur een kappersafspraak. Carmen is op vakantie dus Mona doet mijn haar. Ik schrik iedere keer weer van de prijs, maar mijn haar is nogal moeilijk dus ik moet een goede kapster hebben en ik ben nog altijd zeer tevreden over Mona. 

Nu heb ik het wel verdiend om lekker in mijn hangmatstoel te lezen. Alleen is het echt heel erg warm! Na een uurtje ga ik toch maar naar binnen. Ik ben vandaag wel genoeg buiten geweest. 

Rick stelt voor naar Cocos Soda's te gaan. Ik bestel een water met twee suikervrije siropen, blauwe frambozen en perzik. Alleen smaakt het gewoon naar water. Er zit nauwelijks siroop in. Een beetje verspilling van geld, maar ik heb dorst dus ik drink het op. 

Het is weer donderdagavond wat het happy hour met Christine en Chuck betekent. We hebben weer van alles te bespreken en het wordt zoals altijd langer dan een uur. 

Vandaag zou er een food truck bij het zwembad zijn, die hartige crepes maakt en een lekker visgerecht op het menu heeft staan. Wij zagen ernaar uit daarvan ons avondeten te bestellen, maar helaas kwam de truck niet opdagen. Echt jammer, want meestal vind ik het eten van die trucks niets en deze ene keer wel. 

We bestellen dan maar taco's van Taco Bamba, ook lekker. Ik ga verder met Emily in Paris en de finale van Top Chef kijken. 

Over een bezoek aan een kasteel

Om half zes hoor ik gepiep bij de deur. Orion wil naar buiten. Ach, ik ben ook eigenlijk al wakker dus ga met hem naar beneden. 

Daar wacht me een onaangename verrassing, ik stap in poep op het kleedje bij de achterdeur. Die moet wel van Zorro zijn en het stinkt toch! Ik moet ervan kokhalzen. Ik gooi gelijk dat kleedje, waar ik toch al een hekel aan had, weg. 

Op de radar zie ik dat er regen aankomt. Ik zal mijn wandeling niet droog houden en besluit daarom mijn elliptische machine naar buiten te halen. Ik trap daarop tot de eerste druppels vallen. Dan barst zo'n harde bui los dat ik blij ben het zekere voor het onzekere te hebben genomen!

Als Rick om zeven uur naar beneden komt heb ik mijn cardio erop zitten en ben met het maken van mijn ontbijt begonnen. Ik heb Ricks theewater al gekookt dus hij kan die meteen zetten. Ook heeft Zorro al eten en heb ik al koffie gemaakt. Het is een makkelijke ochtend voor Rick. 

Na het ontbijt en Ricks douche gaan we naar Starbucks. Dit keer neem ik eens wat foto's in de drive thru. Voor ons bestelt een vrouw in een typisch Amerikaanse pick-up truck haar koffie. Rick krijgt die van ons niet veel later aangereikt. 

Rick zet me thuis af en ik denk iedere woensdag zeeen van tijd te hebben, maar het is toch al heel snel kwart over negen en tijd om naar het Community Center te rijden. 

De Tai Chi les gaat steeds beter al is er nog heel veel te verbeteren. Het verbaast me altijd hoe ik me moet concentreren en daardoor vliegt het uur voorbij. En ik maar denken dat het saai zou zijn!

Bij Whole Foods haal ik na de les een zak spinazie en dit keer vergeet ik niet te pinnen voor Sharon. Het is ontzettend vochtig met een prikkende zon, maar toch loop ik een stukje op het W&OD pad. 

Natuurlijk heb ik ontzettend vroeg ontbeten en ik houd het ternauwernood tot twaalf uur uit voor ik mijn lunch maak. Na die gegeten te hebben rijd ik naar het metrostation. Daar parkeer ik en neem de trein naar het Smithsonian station. 

Mijn doel vandaag is het Smithsonian kasteel dat eigenlijk gerenoveerd wordt, maar tijdelijk tot 7 september geopend is. Er is een tentoonstelling van historische dingen ter ere van het 250-jarig bestaan van het land. 

Zoals wel vaker tegenwoordig neem ik de lijst van fotografie thema's voor de 365 Photo Facebook groep mee. Wellicht vind ik hier wat dingen, die voldoen aan een paar thema's. Ik denk dat ik Mystery, Obscured en Quiet heb gevonden. 

Tot mijn verbazing is het absoluut niet druk. Ik loop zo naar binnen en naar de tentoonstelling. Daar zie ik als eerste een kopie van de Onafhankelijkheidsverklaring. Het bureautje waar Thomas Jefferson die verklaring op schreef is bijzonder om te zien. Die lijkt me goed voor het thema "Mystery". 

Er is een replica van het Vrijheidsbeeld en een klein stukje van Plymouth Rock waar de eerste pelgrims in Massachusetts arriveerden. Er zijn wat uniformen en medailles van beroemde mensen en een knoop van George Washingtons uniform. 

Iedere keer als ik mensen meeneem naar het Franklin Delano Roosevelt Memorial vertel ik over de man, die naar de radio zit te luisteren. Ik vind het superleuk om een van de microfonen, die FDR daarvoor gebruikte te zien. 

Verder bewonder ik de originele I Have A Dream speech van Martin Luther King Jr. En even verderop staat een van de eerste gloeilampjes van Thomas Edison. 

Hierna ga ik de mooie tuinen even in. De bloemen zijn niet zo bijzonder dit keer, maar ik houd van de stilte en ga een tijdje op een bankje in de schaduw zitten. Ik denk dat ik een van de reflectie foto's voor het thema "Quiet" ga gebruiken. 

Het wordt al gauw te warm en ik ga weer naar binnen. Er staan allemaal pilaren en er zijn veel mensen. Ik probeer een goede "Obscured" foto te vinden. Ik denk dat de hand op de computer met de persoon achter de pilaar wel een goede is. 

Op de radar zie ik dat de onweersbuien met rasse schreden naderen. Ik loop terug naar het metrostation en maak een paar foto's. Dan stap ik in de trein naar Vienna en een half uur later ben ik terug. 

De I-66 vanaf het metrostation gezien

Terwijl ik naar de auto loop voel ik de eerste druppels al. Het wordt enorm donker en een half uur later is het onweer er. Ik ben blij thuis te zijn, want Orion is er altijd wel bang voor. 

Het is weer droog en zonnig als we aan het eten beginnen dus Rick kan de garnalenburgers op de barbecue grillen. Ik doe ze in eiwraps en we hebben er een frisse komkommersalade bij. Het is eenvoudig en smakelijk. 

Langzaamaan nader ik het einde van de Emily in Paris afleveringen. Dan moet ik weer wat anders vinden. Het moet licht en luchtig zijn en ik moet mijn aandacht er niet te erg bij hoeven houden. Heeft iemand een idee?