Over een bezoek aan de orthopeed

Het enige wat wel fijn is van de koude nachten is dat ik heerlijk slaap. Mijn slaapscores van Fitbit zijn telkens in de 90, beter kan niet. We zijn vroeg vanochtend en al om tien voor zeven beneden.

De zon schijnt en je zou niet denken dat het 11 graden vriest. Ik smul weer van mijn ontbijt en daarna trap ik op de elliptische machine tot Rick klaar is om naar Starbucks te gaan. Er zijn nog steeds mensen bezig met uitgraven en heel wat auto's kunnen nog nergens heen. 

Ook vandaag ga ik voor de Americano, lekker warme koffie. Thuis loop ik rond ons plein om toch wat buitenlucht te krijgen. Zelfs gedurende dat korte stukje zijn mijn handen en voeten bevroren ondanks handschoenen en gevoerde laarzen. Het is echt koud!

Na nog wat cardio en de trilplaat voor tien minuten maak ik me klaar om naar Sharon te gaan. De brandende pijn in mijn knie is het ergst als ik de trap op en vooral af moet lopen. Sharon heeft oefeningen, die mijn knieen ontzien en vooral veel stretch oefeningen. 

Stapels ijs overal doen me aan van die torentjes met stenen denken

Na mijn Duolingo lessen kleed ik me warm aan. Ik ben blij met mijn met fleece gelijnde broeken en warme truien. Ondanks dat de verwarming de hele dag aanstaat heb ik het toch koud. 

Om twaalf uur belt Judith voor onze virtuele lunch. Deze stamt ook nog uit de coronatijd. Het lukt niet iedere week, maar we proberen het wel. Het is iedere keer weer gezellig en het uur vliegt voorbij. 

Dan is het tijd om naar de orthopeed te gaan. Rick moet wat boodschappen doen en aangezien we op het moment zijn auto niet gebruiken brengt hij me naar de dokter. Daar ben ik al heel snel aan de beurt.

Eerst wordt er een roentgenfoto van mijn knie gemaakt. Dat is fijn, want dat is nog nooit gebeurd. Zoals ik verwachtte is er niets op te zien, ik heb zelfs geen artrose. Dat is goed om te weten. 

Dr. Meghpara ziet meteen aan waar de pijn is dat het mijn IT band is. De aandoening heeft IT Band Syndroom en dat had zelf ook al geconstateerd met behulp van Google. Ik krijg er een ontstekingsremmer voor en moet doorgaan met ijstherapie. Gelukkig mag ik wel op mijn elliptische machine cardio blijven doen anders zou het helemaal een fibromyalgie ramp worden.

Fysiotherapie is ook nodig en ik ga meteen naar beneden om afspraken daarvoor te maken. Ik hoop dat deze fysiotherapeuten beter gaan helpen dan degene, die ik vorig jaar had. Ik hoop zo iemand te vinden, die ook de heuppijnen e.d. aan kan pakken. 

Rick komt me weer ophalen en thuis ga ik braaf met een ijscompres op mijn knie zitten. Dat is niet mijn favoriete gevoel nu ik het sowieso al telkens koud heb, maar het helpt wel met de pijn. Wat ben ik blij dat dit nu is en niet in de lente of zomer! Hopelijk is het tegen die tijd een stuk beter. 

Door dit alles heb ik een enorme pijnaanval. We hebben happy hour met Christine en Chuck en bijna wil ik het afzeggen. Ik word er zo moedeloos van en dan ben ik niet zo spraakzaam. Maar we doen het toch en het is natuurlijk weer heel gezellig.

Rick gaat ons avondeten halen. Hij heeft taco's en ik Nepalees eten van Royal Nepal Bistro. Dat vind ik heerlijk met dit koude weer. Ze geven er hun speciale linzensoep bij, daar zou ik wel liters van op kunnen. 

Alle lichtjes gaan aan en ik ga onder een deken op mijn luie stoel. Morgen is het alweer vrijdag, deze week is omgevlogen en toch ook weer niet. 

 

Over bellen bevriezen en de kapper

Als we beneden komen roept Rick uit dat onze oprit weer versperd is! Een sneeuwschuiver is langsgekomen en heeft alles voor onze oprit geschoven. Dat is niet cool! Rick moet daar dus weer aan werken.

Maar eerst eten we een warm ontbijt. Terwijl ik het mijne sta te koken hoor ik buiten een cardinaaltje zingen. Dat is voor mij altijd een teken dat de lente in aantocht is en dit winterse weer ooit voorbij zal zijn. 

We gaan erop uit en rijden tussen de sneeuw- en ijsheuvels door naar het centrum. Daar pinnen we geld en rijden dan door de drive thru van Starbucks. Ik heb nog steeds geen zin in koude koffie en hun Americano is weer erg lekker. 

Bij de Giant hebben we een aantal dingen nodig en dan gaan we bij de Shilla Bakery kijken of ze eindelijk tofu snacks hebben. Dat is helaas niet het geval. De aanvoer van goederen zal ook wel ontregeld zijn door het winterse weer overal. 

Rick gaat aan het werk en ik probeer weer bellen te laten bevriezen. Dat gaat vandaag een stuk beter dan gisteren. Er zijn bloemen te zien. Helaas staat er een briesje waardoor de bel knapt. 

Bij de buren lekt het smeltwater van het dak op een van hun planten naast het hus. Dat veroorzaakt mooie ijsafzettingen. Het is waarschijnlijk niet goed voor de planten. Rick hakt er intussen weer op los op onze oprit. 

Na mijn cardio maak ik de slow cooker maaltijd en fris me dan op om naar de kapper te gaan. Mona knipt mijn haar bij en Carmen verft het. Na zo'n anderhalf uur zie ik er weer keurig uit. Als ik thuis de oprit oprijd valt me de enorme berg met ijs en sneeuw voor ons huis op. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voor dat gesmolten is. 

De schoonmaakploeg komt vanmiddag en ik maak snel lunch. Het lukt me net niet die op te eten voor ze het huis binnenkomen. Ik voel me helemaal niet lekker en besluit op de bank te blijven lezen, terwijl ze bezig zijn. Meestal ga ik ergens heen, maar daar heb ik geen puf voor. 

Ook de vogels hebben het koud. Vooral de Bluebirds zien eruit als kleine wattenbolletjes. Ze zijn heel blij met het eten, want het vogelhuisje wordt enorm druk bezocht. Morgen moet ik het alweer bijvullen!

Vanavond eten we Toscaanse kip uit de Crockpot. Het is kip met zongedroogde tomaatjes, olijven en spinazie in een creme saus. Het is ontzettend lekker en een van mijn favorieten waarvan ik het bestaan was vergeten. Die maken we dus vaker deze winter. 

Het blijft maar koud en wordt zelfs nog wat kouder. Pas midden volgende week wordt het "warmer". Ik ga maar een serie kijken. 

Over een ijzige dag

Midden in de nacht, volgens de buurvrouw om vier uur, is ons plein schoongemaakt. Of althans in die zin dat erop gereden kan worden, want het is nog flink ijzig. We zitten in ieder geval niet meer vast. 

De zon schijnt, maar het vriest vijftien graden. Koud genoeg dus om zeepbellen te laten bevriezen. Na mijn ontbijt doe ik een eerste poging, maar die lukt niet zo goed. Ik had gelezen dat glycerine helpt om ijsbloemen te laten vormen, maar dat gebeurt alleen onderaan de bellen. Achteraf gezien heb ik misschien niet lang genoeg gewacht. Morgen ga ik nog een poging doen. 

Op het vogelhuisje is het een drukte van jewelste en er is nogal eens ruzie. Die filmpjes vind ik het grappigst. De bovenste is een blauwe gaai en de onderste een roodbuikspecht. Die laatste kijkt altijd omhoog alsof hij bang is van boven aangevallen te worden. 

Nu we onze straat uit kunnen gaan we eens kijken hoe Vienna eruit ziet. Ons einddoel is natuurlijk Starbucks. Onderweg zien we een man met een pikhouweel aan de gang om zijn oprit ijsvrij te maken en dat brengt Rick op een idee. 

Ook vandaag heb ik een lekker warme Americano in plaats van mijn nitro brew. Als ik op de oprit uit de auto stap maak ik wat foto's en ga dan naar binnen. Daar doe ik mijn cardio en trilplaat. Het brandende gevoel in mijn knie is er nog steeds en ik maak een afspraak met de orthopedist voor donderdag. 

Als ik daarmee klaar ben kijk ik naar buiten en zie Rick met een pikhouweel het ijs van onze stoep hakken. Het zijn flinke brokken. Ondanks dat Rick zondag gedurende de dag de stoep schoon heeft gehouden is er zondagnacht nog zoveel gevallen. 

Voor mij is de kou helemaal niets en ik kleed me in de warmste kleding die ik heb. Ik doe mijn Duolingo lessen en werk aan de puzzel. De ochtend gaat zo snel voorbij. 

We eten onze lunch en dan maak ik de crockpotmaaltijd voor vanavond. Terwijl ik daaraan bezig ben bedenk ik me dat een heet bad wel erg goed klinkt. Zo gezegd zo gedaan en ik badder een uurtje in Epsom zout. 

Het helpt wat met de pijnen en alles is meegenomen. Op dagen als deze voel ik me bijna ziek omdat niets me echt lukt en ik nergens zin in heb door de hoofdpijn. Ik kan niet wachten tot het opwarmt, maar dat zal nog een week duren zo te zien. 

De crockpotmaaltijd is een Mediterraans vispotje. Het is kabeljauw met paprika, ui, tomaat en Italiaansae kruiden. We eten het over bloemkoolrijst en het smaakt heel goed. Rick is geen grote visfan, maar dit vindt hij ook lekker. 

De gezellige kaarsen en lichtjes gaan aan en ik ga naar Bed & Breakfast kijken. Die ontbijten, heerlijk, dat lijkt me het leukst aan in zo'n B&B logeren. 

Over nergens heen kunnen

Het heeft vannacht weer flink gevroren en het is ijskoud in de kamer. Ik wacht dan ook tot Rick opstaat en het raam dichtdoet. Ik ben nog steeds zo blij met het lekker warme dekbed en eigenlijk zou ik eronder willen blijven liggen. 

Beneden is Rick bezig met de dieren verzorgen. Daarna maken we ons ontbijt en bespreken of we het willen wagen met mijn 4WD auto erop uit te gaan. Dat willen we en na Ricks douche gaan we het proberen.

Dat valt vies tegen! Door de laag ijs krijgen de wielen geen grip en iedere poging eindigt in een ijskuil waar we niet uitkomen . Het is maar zo'n kleine afstand! Maar als Rick na de vierde keer proberen de auto eindelijk weer los krijgt geven we het op. 

Gelukkig hebben we genoeg in huis om het nog zeker drie dagen vol te houden. Toch vraag je je dan af wat er zou gebeuren als er een noodgeval is. Bij dit schrijven is de sneeuwschuiver nog niet op ons plein geweest. 

Het lukte niet verder dan halverwege het plein te komen

Mama Cardinaal komt eten

Rick gaat aan het werk en ik doe mijn drie kwartier op de elliptische machine. Daarna volgen veel lessen op Duolingo en ik probeer foto ideeen te bedenken voor mijn 365 Photo groep. Morgen is het "Revealed" (onthuld). 

Om Fiona en Nico bezig te houden heb ik een blokje met zwart papier. Als je erop krast komen er kleuren tevoorschijn. Dat lijkt me een goede voor dit thema. Onderstaande foto is het beste gelukt, maar ik vraag me af op mijn nagels erop afleiden van het onderwerp. Wat denken jullie?

Al snel is het na twaalven en we gaan lunchen. Rick eet de overgebleven spaghetti van gisteren. Ik maak een salade van paprika en komkommer en heb er gerookte tonijn bij. Daarna combineer ik een bakje kefir met wilde bosbessen en gemengde zaden, heerlijk. 

Rick gaat terug aan het werk en ik wil werken met Procreate. Ik ben nog een heel erge beginner, maar vind een les om een sneeuwman te tekenen van Flo. Zij is goed te volgen en ik ben best tevreden met het resultaat. Hieronder dus mijn eerste Procreate creatie. 

Terwijl ik geconcentreerd bezig was is de middag voorbij gegleden. Het is al na vieren als ik klaar ben. Ik maak onze tray bake vast klaar en zet die in de ijskast. 

Zodra Rick klaar is met zijn werk heeft hij tijd om AT&T te bellen voor mijn telefoon. Ik maak het eten, kip met mozzarella, tomaat en pesto en geroosterde broccoli. Het is enorm frustrerend, want na drie uur aan de telefoon is Rick nog geen snars verder en wordt hem gezegd dat ze er niets aan kunnen doen. 

Nu wil ik AT&T niet meer. De klantenservice is erbarmelijk. Het is belachelijk dat ze iets wat met hun software misgaat niet kunnen oplossen. Wordt vervolgd.

 

Over een verlichte kathedraal en een ijsstorm

Zaterdag

Om de een of andere reden ben ik om zes uur al wakker. Dat wil ik helemaal niet en probeer verder te slapen, maar het lukt niet. 

Dan maar in bed lezen, maar een half uur later krijg ik teveel pijn en sta op. Ik laat Orion in de achtertuin, want het vriest 12 graden en het voelt met de wind als -19!

Voor mezelf zet ik een kop cinnamon dolce koffie met de Keurig en ik kook water voor Ricks thee. Hij komt niet veel later naar beneden. Als we onze drankjes ophebben gaan we de kou trotseren. 

Mijn broodje van Panera smaakt me weer bijzonder goed. Bij wijze van hoge uitzondering ruil ik vandaag de nitro brew in voor een Americano. Het is mij zelfs te koud voor een ijskoffie!

Rick loopt even de Giant in om te kijken of ze vandaag wel spinazie hebben. Katja belt, want Fiona wilde met mij spreken. Ze heeft tegenwoordig competitie van Nico, die het ook erg leuk vindt mij op Katja's telefoon te zien. Het zijn zulke schatjes!

De spinazie was er inderdaad en nu hebben we echt alles wat we maar nodig kunnen hebben voor de komende dagen. Gelukkig hebben we een gasfornuis dus we kunnen wel koken mocht de stroom uitvallen. 

Op weg naar huis rijden we langs de fontein bij de kerk, zodat ik wat foto's kan maken. Ik doe dat met gevaar voor eigen leven, want alles rond de fontein is een en al ijs. Het blijft fotogeniek. 

Rick gaat de garage opruimen zodat hij zijn auto er vannacht in kan zetten. Het zal fijn zijn om geen auto's sneeuwvrij te hoeven maken. Verder zorgt Rick dat de sneeuwblazer klaar is voor een ongetwijfeld drukke dag morgen. 

Mijn knie doet af en toe scherp pijn en ik draag er een kniebrace omheen. Ik durf dus niet heel hard op mijn elliptische machine te trappen. Ik vind een half uur genoeg, want dan begin ik pijn te krijgen. Hopelijk helpt het die brace te dragen en er ijs op te doen. Ik ben er op zijn zachtst gezegd niet blij mee. 

Tegen half twaalf heb ik stofgezogen en Rick kan zijn auto in de garage zetten. Tijd om proviand te gaan halen dus. Dat wordt pho met zalm voor mij. Het is twee halen een betalen dus ik heb morgen of overmorgen nog een keer pho, heerlijk! Rick heeft soep en een broodje van Panera. 

Na het eten moet ik van mezelf op de bank met ijs op mijn knie. Sinds ik uit Mexico terug ben krijg ik geen 5G meer op mijn telefoon. Ik bel AT&T, maar niets wat ze voorstellen werkt. Het is flink frustrerend, want voor Mexico werkte alles prima.

Als mijn ijs warm is geworden gaan we maar weer naar de winkel. Nu wordt er gezegd dat ik een nieuwe telefoon nodig heb, maar daar is Rick het niet mee eens. Hij gaat AT&T bellen en wachten tot hij een technisch persoon aan de lijn krijgt, die het probleem op kan lossen. 

We gaan al om half vijf naar Hawk & Griffin voor ons avondeten. We delen een Schots ei en dan neemt Rick de steak and ale pie en ik de kip tikka masala. Die is echt lekker! Ga ik vaker bestellen. 

Het vroege eten is omdat we om kwart over zes bij de Washington National Cathedral moeten zijn. Daar is een speciale lichtshow waar ik nog net kaartjes voor heb kunnen scoren. We zijn al jaren niet in de kathedraal geweest. 

Er is een parkeergarage aan de overkant en dat is fijn, want wandelen met mijn knie en in deze kou is niet lekker. We zijn vroeg en kunnen meteen door, ondanks dat onze kaartjes voor een half uur later zijn. 

Er zijn zes shows met muziek, die bij tijd en wijlen wat eng klinkt. De projecties zijn prachtig al lijkt er geen verhaal achter te zitten. We lopen door zes verschillende ruimtes en de laatste vinden we het allermooist. Dat is als het hele schip van de kathedraal wordt verlicht. We zijn heel blij dit gezien te hebben!

Op weg naar huis staat er iedere zoveel meter een knipperend waarschuwingsbord om vooral morgen en ook maandag thuis te blijven. Alles is morgen gesloten. We gaan het zien, wie weet valt het mee. 

Zondag

We worden wakker met een flink pak sneeuw en het sneeuwt nog. Ik maak mijn gewoonlijke paddenstoelen ontbijt en Rick een broodje. Tegen de tijd dat we klaar zijn met eten zit er ijsregen tussen de sneeuw. Naarmate de ochtend vordert wordt het alleen ijsregen.

Onze buurman Chuck heeft de sneeuwblazer al gebruikt en Rick is nummer twee op de lijst. Dit ding is al zeker tien jaar oud. Gelukkig werkt hij nog prima, want met het ijs erop sneeuw ruimen is enorm zwaar. 

Als Rick klaar is gebruikt buurvrouw Mel de sneeuwblazer en dan worden met vereende krachten de opritten van twee buren, die niet thuis zijn, schoongemaakt. Het is altijd heel gezellig aan het pleintje als er sneeuw geruimd moet worden. 

Intussen doe ik drie kwartier op de elliptische machine. Ik weet in ieder geval dat de kniepijn het gewricht zelf niet is, want het trappen op de machine doet helemaal geen pijn. Sowieso lijkt het vandaag wat beter, misschien helpen de ibuprofen en het ijs. 

Vienna is altijd heel snel met hun sneeuwschuivers

De vogeltjes zijn blij met hun eten

Na het sporten kleed ik me heel warm aan. Ik heb een sherpa broek en meerdere sherpa truien. Warm blijven helpt met de pijnen, maar vandaag is door de lage druk een pijndag. Toch ga ik even naar buiten om wat foto's te maken in de voortuin. 

Op het deck meet ik met een lineaal hoeveel sneeuw en ijs er ligt. Dat is 18 centimeter en met dit schrijven zijn daar nog zo'n vijf centimeters ijs op gevallen. Mijn eekhoorntje, waarvan de hoed vanochtend nog zichtbaar was, is nu bedolven. 

Hier kun je de ijsregen op zien spatten

Een roos in de sneeuw

Als Rick verkleumd binnenkomt maakt hij hete chocolademelk voor zichzelf. Ik maak koffie met kaneelpoeder en dankzij Fiona heb ik slagroom om daarop te spuiten. De ijsregen valt zo hard dat Rick na dit drankje nog een keer met de sneeuwblazer over onze oprit en stoep moet. 

Voor mijn lunch heb ik de pho van gisteren. Wat een heerlijke traktatie is dat. Rick maakt soep en een broodje voor zichzelf. Het is gezellig binnen en we zeggen tegen elkaar dat we blij zijn een verwarmd huis te hebben, want het is nog steeds -8 buiten. 

Na het eten buigen we ons over de puzzel. Het moeilijkste stuk daarvan moet nog gedaan. Hopelijk krijgen we hem deze week af, want ik heb wel zin in een niet-kerstpuzzel. Maar het schiet goed op.

Opeens is het wel erg koud in huis en we horen de verwarming niet. De thermostaat staat op 22 graden, maar dat is het zeker niet in huis. We proberen de verwarming aan de praat te krijgen, maar niets lukt. Het zal toch niet dat hij er uitgerekend nu na 26 jaar de brui aan geeft???

We hebben een draagbaar kacheltje en dat haal ik naar beneden. Verder zet ik de open haard aan. Even polsen bij de buren en van hen kunnen we ook een kacheltje lenen. En dan probeert Rick nog een ding op hoop van zegen en dat werkt! De verwarming slaat weer aan, hoera!

De rest van de middag lees ik in een behaaglijk warm huis mijn boek. Rick moet er nog een keer met de sneeuwblazer op uit. Het ijsregent nog als het donker wordt. De hoop is dat het niet in ijzel overgaat. De ijsregen heeft alle sneeuw van de bomen geregend. Geen kans op mooie sneeuwfoto's van deze storm dus. 

Ons avondeten wordt koolhydraatarme spaghetti met Zweedse gehaktballetjes van IKEA en heel veel groente in de saus. Het smaakt heerlijk en is een goed einde van dit winterweekend. 

Allemaal een heel fijne week gewenst!