Over een hete dag

Een warme vochtige deken valt over me heen als ik om tien voor half zeven aan mijn wandeling begin. Ik zie de zon opkomen en de lucht is oranje gekleurd. Dit is door de bosbranden, die in Canada woeden. De rook is (nog) in de hogere atmosferen. Het is wel mooi zo. 

Bij de kerk tegenover ons huis rent een vos net weg. Ze zijn zo snel, onmogelijk op de foto te krijgen. Dit in tegenstelling tot de herten, ik zie vandaag twee dames. Mijn wandeling is maar drie kilometer en ik had niet verwacht er een te zien dus toch leuk. 

Druipend van het zweet ben ik net na zevenen weer thuis. Rick en Orion zijn ook op. De laatste lijkt beter, maar hij eet zijn gewoonlijke botje nog niet. Daar is hij dol op dus het zit nog steeds niet lekker. 

Na het ontbijt en Orions wandeling gaan we Vienna in om onze Starbucks koffies op te halen. Ik drink mijn nitro brew op het deck. Daarna ga ik wat foto's maken van de tijgerlelies. Vooral een voor mijn Schaduwen en Reflecties thema, dat wordt de eerste met de grote druppel. 

Het is tijd om naar Sharon te gaan en we doen tegenwoordig meer oefeningen in het halve uur. Dit omdat de benen er nu ook bij zijn. Na Ricks knieproblemen wil ik de spieren in mijn benen zo sterk mogelijk krijgen. 

Na het halve uur ga ik even naar Whole Foods voor water met elektrolyten en een happy hour snack voor vanavond. Op weg naar huis stop ik bij Andy's tuin voor wat bijenfoto's. Er zijn er niet zoveel als gewoonlijk, misschien ook vanwege de hitte. 

Thuis trek ik mijn zwempak aan en ga naar het zwembad. Daar loop/zwem ik een kilometer. Na wat opgedroogd te zijn laat ik mijn spullen liggen en ga naar huis voor de lunch. Die is iedere keer weer heerlijk al zeg ik het zelf.

Na het eten verschoon ik de kolibrie nektar. Alleen is er al sinds 2 juli geen kolibrie meer langs geweest. Het was toen heel heet dus ik weet niet of de nektar te warm was en ze daarom niet meer komt of dat het een andere reden heeft. In ieder geval hoop ik dat ze wel terugkomt. 

Eenmaal terug in het zwembad trek ik dertig baantjes met mijn vinnen en dumbbells. Daarna nog tien tijdens de volgende kinderpauze en dan heb ik vandaag twee kilometer gezwommen. Het kan zijn dat de lucht morgen te gevaarlijk om in te ademen is om in te sporten dus dan heb ik dit maar gedaan. 

De rest van de middag lees ik met oordopjes in, want de muziek staat weer te hard. Iedere kinderpauze ga ik even in het water wat afkoelen. De watertemperatuur is niet echt verfrissend, maar het helpt wel, want het is zinderend warm. 

Rick komt om half vijf nog even een duik nemen en dan gaan we terug naar huis om ons klaar te maken voor het happy hour met Chuck en Christine. Dat is zoals altijd weer heel gezellig en we hebben het over veel uiteenlopende onderwerpen.

Zo is het al snel kwart voor zeven en we nemen afscheid. Voor ons avondeten gaat Rick taco's halen bij Taco Bamba. Dat is altijd weer lekker! 

En nu ga ik de Belgische Slimste Mens kijken, daar wordt wat afgelachen! Ik vind Philippe Geubels zo ontzettend gevat altijd! 

Over nog een keer veranderde plannen

Tot mijn verbazing blijft Orion gewoon liggen als ik om kwart over zes opsta. Dat is heel ongewoon, maar ik sta er verder niet bij stil. Ik stel Foot Path en Fitbit in op een wandeling van meer dan vier kilometer en stap er lustig op los. 

Het is nog vrij koel gelukkig, want later vandaag zal het 38 vochtige graden worden. Mijn eerste hertenfoto van vandaag vind ik heel grappig. Kennelijk hebben de herten geleerd zebrapaden te gebruiken bij het oversteken. 

Behalve van de herten geniet ik tijdens mijn wandelingen ook van de mooie crape myrtles overal. Die trossen met bloemen zijn prachtig.

Opeens zie ik een bambietje helemaal alleen. De moeder is nergens te bekennen. Dat doet me afvragen hoe oud ze zijn als ze de moeder verlaten. Deze is duidelijk nog te jong en ma hert zal er later wel bij komen. 

Ook kom ik de tweeling en hun moeder weer tegen. Ze vinden iedere dag een nieuwe tuin om van te snacken. Ik zie wel dat sommige mensen hun hekken met gaas verhoogd hebben zodat de herten er niet overheen kunnen springen. Want hoog springen kunnen ze zeker. 

Als ik het huis weer binnenga vertelt Rick meteen dat hij zich zorgen maakt om Orion. Die is heel lusteloos en weigert zelfs zijn favoriete snoepjes te eten. Dat is ontzettend ongewoon voor onze alles-eter!

De dierenarts heeft tijd om tien over half elf en drukt ons op het hart eerder te komen als Orion verslechtert. We gaan wel onze koffies halen en ik koop de tofu snacks, die eindelijk weer voorradig zijn.

Tai Chi laat ik echter voorbij gaan. Ik maak me teveel zorgen om Orion en wil met Rick mee naar de dierenarts. In plaats van de Tai Chi les oefen ik de eerste drie bewegingen van de Yang stijl. Ik heb een goede instructeur met uitgebreide filmpjes gevonden. Alleen die drie leren al neemt een half uur in beslag!

Bij de dierenarts blijf ik in de auto. Orion is rustig als ik er niet bij ben. Rick gaat met hem naar binnen. De ontlasting is nagekeken en er zijn geen wormen gevonden. Toch krijgt Orion een kuur. Verder kan ze niets vinden dus het is waarschijnlijk iets wat hij heeft gegeten. 

Thuis geven we Orion zijn eerste (enorme!) pil van twee, de tweede moet hij over twee weken krijgen. Dan maken en eten we snel lunch, want de schoonmaakploeg komt. Als zij komen praat ik even wat Spaans met ze en de man vraagt of ik naar het zwembad ga. Dat is inderdaad het geval. 

Het is er heel rustig en ik zwem eerst een kilometer met vinnen en dumbbells. Dan "ren" ik 250 meter heen en weer door het water. De volgende kinderpauze ren ik nog eens 500 meter en nu heb ik dit seizoen 23 kilometer in het zwembad afgelegd.

Ondanks de hitte is het best lekker toeven. Ik lees wat, maar dat lukt me nooit goed met de muziek, die weliswaar niet zo luid is, maar wel overheerst. Rick komt om vijf uur ook even een duik nemen en dan gaan we samen naar huis. 

Orion lijkt een stuk beter en eet met smaak zijn favoriete eten. Wij eten zalmburgers met een salade van de overgebleven groente van gisteravond. Ik ben zeer opgelucht dat Orion okay is. Cosmo overleed toen hij tien was net als Orion nu en ik wil dat Orion een stuk langer leeft!

Over een andere dag dan gepland

Om zes uur ben ik wakker dus als mijn Fitbit een kwartier later trilt sta ik meteen op. Orion piept en blaft en ik vind het vervelend voor Rick, maar die moet toch vroeg op vanwege een vergadering in Reston. 

Omdat ik gisteren zoveel gewandeld heb maak ik de route vandaag "maar" 1,75 mijl. Het gaat goed en op een gegeven moment zie ik het moederhert met haar tweelingen heel ergens anders dan ik ze gisteren zag. Gelukkig zijn ze dus wel herenigd. Het blijft schattig, die kleintjes.

Het is leuk om paddenstoelen van onderen te fotograferen

Net na zevenen ben ik terug thuis en Rick is inderdaad al op en heeft koffie gezet. Ik maak mijn ontbijt en terwijl ik het eet gaat Rick Orion uitlaten. Hij belt me een minuut later dat Orion oog in oog staat met een hert bij de overburen. 

Er is hier een uitdrukking "like a deer in the headlights" wat zoiets betekent als stokstijf stilstaan. Dit hert belichaamt die uitdrukking! Orion heeft eigenlijk meer interesse in mij dan het hert. Als Rick verder loopt neemt het dier de benen. 

Rick ontdekt iets minder aangenaams tijdens zijn wandeling met Orion. Hij zag een worm in Orions ontlasting. Als Rick naar zijn werk vertrokken is rijd ik naar de dierenarts om dat na te laten kijken. $130 later is het nu wachten op de uitslag.

Mijn volgende stop is het postkantoor om de brief naar de regering te sturen dat ik mijn senioren ziektekostenverzekering nog niet nodig heb. Ik stuur hem aangetekend, want ik wil me ervan verzekeren dat ik geen premies hoef te betalen.

De tijd gaat sneller dan ik hoopte en ik heb geen tijd meer om een nitro brew te halen. In plaats daarvan ga ik naar Sharon. Zoals altijd ben ik een half uur hard bezig terwijl we over van alles en nog wat praten. 

Na afloop ga ik door de drive thru bij de Starbucks in Vienna waar ik mijn nitro brew ophaal. Vervolgens ga ik naar Whole Foods voor wat benodigdheden. Het loopt tegen elven als ik weer thuiskom. 

Mijn plan is om vandaag in etappes twee kilometer te gaan zwemmen. Maar als ik bij het zwembad aankom blijkt het gesloten te zijn. Er is glas in het zwembad gevonden en nu moet het met een speciale stofzuiger schoongemaakt worden. Het zal de hele dag dicht zijn. 

Overal hangen bordjes dat glas is verboden in het zwembad en toch doen mensen het. Het maakt me enorm boos! Aan de andere kant is het misschien voor mij ook wel goed om een middag rust te houden. 

Tijdens de lunch belt Judith en we praten gezellig een uurtje vol. Zij begint volgende week aan haar nieuwe baan dus dat is natuurlijk spannend. Ik eet buiten, want het is nog steeds niet te warm. Vanaf morgen krijgen we weer een hittegolf. 

Na het gesprek met Judith besluit ik in de hot tub te gaan. Alleen is het deksel nu zo zwaar dat ik het niet helemaal open krijg. Gelukkig kan ik in de open helft genoeg stralen op me krijgen en voelt het toch heel fijn. Gelukkig is er een nieuwe deksel onderweg. 

Deze foto maak ik van het water voor thema "Wave" over een paar dagen

 Rick komt thuis en terwijl we met de postbode staan te praten zien we nog een hert aan de overkant. Er moet van alles lekkers te vinden zijn in die tuinen. Ik denk dat onze tuin maar saai is voor ze. 

Bij Walgreens liggen weer medicijnen klaar. Ik haal die op en dan is het tijd om de wedstrijd Frankrijk-Spanje te kijken. Ik had gehoopt op Frankrijk, maar ze zien er niet uitgerust uit. Spanje wint terecht vind ik. 

Het avondeten bestaat vanavond uit kofta spiesjes op de barbecue, geroosterde groentes uit de oven, tzatziki en wraps. Het is een makkelijk en lekker maal. 

En nu ga ik de laatste aflevering van Au Pairs kijken. Ik vraag me iedere keer af of die meisjes contact houden met hun gezinnen. In sommige gevallen lijkt het me wel en in andere niet. 

 

Over een prachtige maandag

Als mijn Fitbit om kwart over zes trilt ben ik al wakker. Ik sta op en loop meteen naar buiten om aan mijn wandeling te beginnen. Het is zelfs een beetje koel met maar achttien graden, maar de zon schijnt eindelijk uitbundig en de vochtigheidsgraad is omlaag. 

Iedere ochtend kies ik een andere wandeling. De keuze is dan tussen waar ik vaak herten zie en waar ik ze nog niet gezien heb, maar een weg die ik minder vaak neem. Vandaag kies ik de laatste. Ik loop niet vaak langs Meadow Lane. 

En dan zie ik geheel onverwachts een hinde vlakbij me. Ze eet crabapples (kersappel?) uit de boom in een tuin. Ze kijkt me aan met haar fluweelzachte ogen en is totaal niet bang. Ze is wat dikker dan de andere herten en ik vraag me af of ze zwanger is. 

Als ik Plum Street oploop zie ik wat ik eerst denk dat een hond is midden op de weg. Als ik dichterbij kom blijkt het een moederhert met haar tweeling te zijn. Ook zij zijn helemaal niet bang. Mamma springt zonder met haar kinderen rekening te houden over een hek van twee meter.

Zo hoog kunnen de kleintjes nog niet springen. Ze staan wat verloren te kijken, terwijl het volwassen hert niet omkijkt. Even overweeg ik om het hek open te doen en ze de tuin in te laten. Dan bedenk ik dat de omheining van de hele tuin weleens twee meter hoog zou kunnen zijn. Ik hoop dus maar dat moederlief haar schatjes weer op komt halen. 

Gezellige veranda

Om kwart over zeven heb ik 4,35 kilometer gelopen en heb flinke dorst. Rick is al op en het eerste wat ik doe is een paar glazen water drinken. Dan maak ik ontbijt en eet terwijl Rick zich klaarmaakt voor de dag.  

We gaan samen zoals gewoonlijk onze koffies halen en wat Pokemon Go spelen. Daarna gaat Rick aan het werk en ik heb een vrije dag voor me. Eerst geniet ik van mijn nitro brew op het vlinderbankje voor het huis. Ik maak ook wat foto's van onze tijgerlelies. Prachtige bloemen vind ik dat. 

Het is zulk lekker weer dat ik besluit naar Meadowlark Gardens te gaan. Dat doe ik niet vaak in de zomer, want ze gaan pas om tien uur open en dan is het meestal al te warm. Vandaag is de temperatuur zeer aangenaam. 

Tot mijn verrassing staan de lotusbloemen in bloei. Prachtig zijn die! Ik loop langs de vijver waar ze allemaal staan en geniet van de kleuren. Er staan ook mensen te schilderen. Ik kan me voorstellen dat dit een dankbaar onderwerp is. 

Al fotograferend loop ik rond en ik ga even op een Adirondack stoel zitten om de stille natuur in me op te nemen. Ik kom hier helemaal tot rust. De libelle's vliegen rond en ik zie een mooie zwaluwstaart vlinder. 

Na nog een paar lotusbloem foto's loop ik terug naar de auto. Op weg naar huis stop ik even bij Cocoa Vienna voor wat meer suikervrije chocolade. Ik vind ze heerlijk, het verschil met suiker is nauwelijks te proeven. 

Rick heeft al geluncht, want iemand heeft weer eens een vergadering geboekt tijdens zijn lunchpauze. Ik maak mijn salade en gerookte zalm en eet op het deck. Christine belt en we praten een uurtje over haar familiereis naar Canada, waarbij ze ook haar 88-jarige moeder bezocht. 

Terwijl we kletsen loop ik naar het zwembad. Na afscheid van Christine te hebben genomen zwem ik op mijn gemak 1250 meter. Het water is heerlijk en ik geniet ervan. Zo tussen een en twee uur is het heel rustig. Daarna komen de kinderen en andere zwemmers. 

Vandaag gaat het zwembad om kwart voor vier dicht vanwege een zwemteam wedstrijd. Dat is jammer voor Rick, want hij had graag een duik genomen na zijn werk. Voor mij is het wel handig, want nu heb ik tijd om Medicare (senioren ziektekostenverzekering) af te zeggen, want ik heb het niet nodig tot Rick met pensioen gaat. 

Het avondeten wordt een traybake. Het is een van onze favorieten, de kip met tomaat, mozzarella en pesto en geroosterde broccoli. Het gaat er weer goed in. 

En nu ga ik verder met Au Pairs. Leuke meisjes, die dit seizoen meedoen.