Over weer in het gareel komen

Mijn wekker gaat om zes uur en vijf minuten later sta ik op. Orion gaat mee de badkamer in, maar wil als ik klaar ben terug naar de slaapkamer. Helemaal prima wat mij betreft, want dan kan ik meteen op pad. 

De zonsopgang is hier tien minuten later dan in Wildwood, om 6:31. Wildwood ligt duidelijk een stuk verder naar het oosten. Het is zeker niet donker als ik op stap ga, maar ik bedenk me dat de reflecterende riem, die ik vorig week kocht, geen overbodige luxe is. Die ga ik morgen aandoen. 

Al lopend luister ik naar de krekels en de enkele vogel. Ik hoor voornamelijk kraaien, de zangvogels hebben hun lied gezongen tot de lente, kennelijk. 

De natuur zal wel gedacht hebben dat ik de strand zonsopgangen mis en trakteert me op een prachtige hier! De wolken lijken wel in brand te staan. Niet veel later kom ik een viertal herten tegen en ik ben weer helemaal blij. 

Zo te zien krijgt het mannetje al een winterkleur

Als ik net na zevenen het huis weer inloop is het nog stil. Ik geef Zorro zijn eten en drink een groot glas water. Tegen de tijd dat dat op is zijn Rick en Orion ook beneden. Ik heb nog paddestoelen en mini paprika's over voor mijn ontbijt. 

Het is zo fijn weer op gas te kunnen koken met beter kookgerei! In het hotel bleef alles aan de pannen plakken ondanks de olijfolie spray. Ook de eieren lukken veel beter thuis. 

Na het eten trap ik een kwartier op de mini elliptische machine tot Rick klaar is om naar Starbucks te gaan. Ik ga terug naar mijn weekdagen kleinere nitro brew zonder siroop. Thuis drink ik die op en dan moet ik van mezelf aan het werk.

De auto moet uitgeruimd worden, de baddoeken in de was en natuurlijk mijn tassen uitgepakt. Het gaat vlot en als ik klaar ben ik doe ik eindelijk de berg te grote kleding, die al weken in onze kast ligt, in een zak. 

Daarmee rijd ik naar Providence Place en gooi de zak in een bak, die bedoeld is om kleding en schoenen te recyclen. Daarna tank ik bij het Safeway station voor $3,85 per gallon. Dat is maar liefst 30 cent per gallon goedkoper dan in het centrum van Vienna. 

Als laatste rijd ik door de drive thru van Walgreens om medicijnen op te halen. Dan bedenk ik me dat ik nog een foto van Flat James moet maken. Ik rijd meteen door naar DePaul's Urban Farm. Daar kom ik echter tot de ontdekking dat ik mijn telefoon niet meeheb. 

Dan toch maar naar huis om die op te halen en terug. De eerste pompoenen zijn er al. Ik heb een beetje een haat-liefde relatie met de herfst. Ik vind de kleuren prachtig en het koelere weer is okay. Maar dat de winter daarop moet volgen zet een domper op het seizoen voor mij. 

Een prachtige vrouwelijke Eastern Tiger Swallowtail

Vanochtend heb ik de nektar voor de kolibrie's verschoond. Ze zijn druk met eten, want binnenkort beginnen ze alweer aan hun migratie naar het zuiden. Ik vind het superleuk om vandaag een jong mannetje te zien. Zijn nekje is nog niet rood zoals bij de volwassenen. 

Aangezien ik nog genoeg spullen overheb maak ik thuis mijn gewoonlijke lunch. Rick gaat naar Wawa om nog een lunch zoals hij die in Wildwood at te kopen. Het is hier prachtig weer, maar Katja meldt dat het in Wildwood onweert en regent. Geen leuke laatste stranddag voor hen dus. 

De scholen zijn hier weer begonnen en dat betekent dat het zwembad pas om vier uur opent. Ik besluit lekker van de hot tub gebruik te maken en tussendoor in mijn hangmatstoel te lezen. Zo gaat de middag snel voorbij. 

Ricks nieuwe rijdende maaier is vanochtend bezorgd en hij is bezig er nog wat aan te zetten. Dat blijkt niet makkelijk en hij is er een paar uur zoet mee. Hopelijk werkt het nu wel. Hij kan niet wachten het gras ermee te maaien.

We gaan al om half zes eten en wel bij Yama. We hebben beiden zin in sushi en hun prijzen zijn redelijk en de vis is vers. We zitten aan de sushi bar en alles is heerlijk. 

De afgelopen drie drukke weken hebben me flink moe gemaakt. Nu is het een weekje rust tot weer een vrij druk weekend met bezoek. Ik ga zoveel mogelijk rustig aandoen. 

Dag 6 Wildwood: over de boardwalk en naar huis

Voor de laatste keer deze vakantie maak ik een zonsopgang wandeling. Ik zie weer een heel andere lucht als ik om zes uur de kamer verlaat. 

Vandaag is er veel roze, ook erg mooi. Er is wel veel bewolking, maar de kleuren zijn prachtig. Ik loop dan ook wederom te genieten. 

Het is bijna vloed en daardoor is er op het zand weinig te zien. De strandlopertjes bieden wel eindeloos vertier met het rennen naar de golven en dan gauw weer terug, wat een leven. 

Dichterbij het hotel zie ik Katja en de kinderen op het strand en niet veel later Rick ook. We lopen een tijdje, maar Katja en ik krijgen honger dus we gaan terug naar de kamers. 

Wat ben ik blij dat ik mijn ontbijtspullen mee heb genomen. Ik smul er (bijna) iedere ochrend weer van. 

Na het ontbijt en onze douches begint het inpakken. We zijn goed georganiseerd en binnen het halve uur zit alles in de auto en zijn we uitgecheckt. 

Katja, Kevin en de kinderen treffen we bij de Turtle Gut. Wij volwassenen bestellen koffie (die van Katja en mij met pistache melk, nooit eerder van gehoord). Fiona en Nico happen van een donut. 

Aan de overkant is een meertje en daar gaan we langs lopen. Tegen tienen gaat het gezinnetje terug om wat te zwemmen. Rick en ik rijden naar de boardwalk waar we ze met lunchtijd weer zullen zien. 

Wij parkeren de auto dichtbij het restaurant waar we willen lunchen. Dan wandelen we een stukje, maar het is heel vochtig warm. 

We zien heel veel surrey-fietsen en dat lijkt ons leuk om te doen. Voor $30 per uur huren we er een voor twee personen. 

We trappen de hele boardwalk af en die is lang! We hebben inderdaad een uur nodig om alles te zien. Natuurlijk stoppen we ook af entoe voor war foto's. 

Inmiddels zijn Katja, Kevin en de kinderen onderweg. Rick en ik vragen vast een tafel bij Captain Jack's. We hebben dorst en bestellen een grote diet Pepsi. 

Als de anderen er ook zijn kiezen we onze maaltijden. Katja en ik nemen eensgezind een salade met gegrilde zalm. 

De mannen nemen een broodje (of zeg maar gerust brood!). Naast mij smult Fiona van macaroni met kaas en Nico heeft een hot dog. 

Jammer genoeg duurt het heel lang voor ons eten komt. Dat terwijl we de enigen in het restaurant zijn. Zo komen Rick en ik steeds later thuis straks. 

Want na het eten mogen de kinderen wat kermis attracties doen. Rick heeft nog veel kaartjes over. 

Er moet meestal een volwassene mee met de kinderen en we wisselen af. Ik ga met Fiona mee in de kinderachtbaan. Die is best leuk. 

Eindelijk zijn de laatste kaartjes opgebruikt en we lopen terug naar de auto. We nemen gauw afscheid, want de kinderen huilen allebei. Ik ben blij dat we zo'n leuke tijd hebben gehad met zijn allen! 

Op de terugweg krijgen we een zwaar onweer over ons heen. Daarna is er net voor Baltimore een ongeluk. Maar de rest gaat vlot. 

In Vienna stoppen we bij Taco Bamba om een bestelling op te halen. Die eten we thuis op. Orion is natuurlijk super blij ons weer te zien. 

Daarna halen we de bagage uit de auto, maar uitpakken doen we morgen wel. Daar hebben we geen puf meer voor. 

Dag 5 Wildwood: Nog een laatste mooie stranddag

Het leuke van zonsopgangen hier aan de oostkust van de VS is dat geen enkele ochtend hetzelfde is. Ik stap weer om zes uur de kamer uit en zie dat er wel wat wolken zijn, maar niet zoveel als de afgelopen dagen. 

Toch wordt het weer een kleurrijk geheel. Naast de mooie luchten zijn de dingen, die ik op het strand zie ook altijd weer anders. Dit keer ligt er een aangespoelde rog, waar de meeuwen ruzie om maken. De een zijn dood is de ander zijn brood. 

De eerste pelikanen, die ik hier zie

Na meer dan zes kilometer loop ik richting hotel. Daar zie ik Rick ook aankomen. Van Katja is er nog geen berichtje geweest. Ik maak koffie en mijn ontbijt, want we willen gaan eten bij een restaurant en het duurt altijd lang voor we er zijn met de kleintjes.

Gisteren heb ik gemerkt dat ik echt "hangry" word als ik zo laat ontbijt. Ik heb de ingredienten toch hier en eerlijk gezegd staat er op het menu van dat restaurant niets wat ik lekkerder vind. Met een volle maag kan ik er weer tegenaan. 

Rick en ik gaan naar Starbucks en dan meldt Katja dat iedereen op is en ze zich zo snel mogelijk klaar aan het maken zijn. Dat geeft ons nog even tijd om naar het Wildwoods beeld met alle strandballen te gaan. 

Wij logeren in Wildwood Crest en Wildwood zelf is het oudste. Hier heeft alles een jaren vijftig en zestig gevoel. De hotels en zoals hieronder de minigolf hebben borden zoals in die tijd. Ik poseer James met een van de strandballen. 

Ook leuk zo'n emmertje met zand en een schepje voor een winkel met strandspullen

Hierna gaan we naar het Jellyfish Cafe en vragen vast een tafel voor zes personen. De anderen komen niet veel later. Omdat ik al gegeten heb bestel ik slechts een bakje fruit. Rick neemt een Benedict, Katja ei en een pannenkoek en de kinderen hebben ook pannenkoekjes en ei. 

Kevin eet een heel Amerikaans gerecht, chipped beef in creamy gravy. Het zal vast lekker zijn, maar ik vind het er onsmakelijk uitzien. Er zijn van die gerechten hier die me absoluut niet bekoren en waarschijnlijk nooit zal proberen. 

Als we het restaurant uitkomen staat er een lange rij wachtenden. We waren net op tijd! Fiona wil graag in onze auto terug. Ik ga dat kleine praatgrage meisje weer missen na bijna twee weken samen. Over een week gaat ze al naar de kleuterschool. De tijd gaat zo snel!

We ontmoeten elkaar weer op het strand. We hebben telkens plannen om iets anders te gaan doen, maar met dit mooie weer is het zonde om niet van het zand en de zee te genieten. Ook vandaag zien we telkens dolfijnen langs zwemmen. 

De kinderen vermaken zich heel goed en na de lunch valt Nico in Katja's armen in slaap. Fiona probeert een dutje te doen, maar er is teveel afleiding. Toch ligt ze meer dan een uur op een stoel en dat is ook rust. 

Het gaat steeds harder waaien en de wind komt van zee. Op een gegeven moment moet ik in de zon zitten om het warm genoeg te hebben. Dat wil ik niet te lang, want ondanks zonnebrandspray verbrand je hier heel snel. We zitten tenslotte op de breedtegraad van Italie. 

Om vier uur loop ik terug naar het hotel en was mijn haren. Rick en de anderen blijven nog een half uurtje, maar komen dan ook van het strand af. We hebben dit keer echt een strandvakantie gehad!

We proberen vanavond een nieuw restaurant voor ons avondeten, The Surfing Pig. Dat blijkt een heel goede keuze te zijn! Rick en ik delen de tonijn nacho's en dan heb ik krabcakes met komkommersalade en collard greens. Het is heerlijk! Ook de anderen zijn zeer tevreden. Dit restaurant gaat op de lijst voor komende vakanties. 

Morgen gaan we de ochtend tot na de lunch nog met elkaar doorbrengen en dan zit het er weer op voor ons.