Ons pleintje nu:

donderdag, januari 19, 2012

Strand en avondje uit

Na een lekkere nacht in mijn riante king bed op zolder eten we met zijn allen ontbijt. David heeft lekker pecan-bananenbrood gehaald en maakt verse lattes (met een melkhartje erop) voor Ayesha en mij. Het gaat er goed in.

David brengt de kinderen naar school en daarna gaan hij en Ayesha aan het werk. Beiden werken van huis. Ik ga naar boven en doe twee Max Capacity Trainingen achter elkaar. Dat voelen mijn spieren wel, mijn armen trillen aan het einde.

Daarna kleed ik me dik aan, want er staat een straffe wind, die de gevoelstemperatuur ver onder nul maakt. Ik lijn Layla, mijn viervoetige schaduw hier, aan, neem mijn fototoestel mee en ga door het historische stadje wandelen.

Newburyport is zo pittoresk. Alle houten gekleurde huisjes met leuke deuren zijn zo vrolijk. Sommigen hebben plakkaten van hun leeftijd, daterend van zo ver terug als 1680. Grappig is dat deze bouw niet zoveel verschilt van de coloniale bouw in oude stadjes in onze buurt, zoals Alexandria.

Layla loopt vrolijk mee. We lopen naar het gezellige centrum en dan terug, eerst langs het water, maar dat is me al gauw te koud. Het is er wel prachtig met allemaal watervogels en ijsafzetting. Tussen de huizen is de wind echter een stuk minder.

Na een uurtje en heel wat stappen op mijn Fitbit en verrassend veel heuvels, te zien aan het aantal "trappen" dat ik heb gelopen, zijn we weer terug. Ayesha is ook net klaar met werken.

Tijd om kleine Sascha van haar schooltje te halen. Het is een lekker bijdehand meiske met een flinke woordenschat voor een bijna vierjarige. Ze heeft allerlei vragen voor mij, want zij is de enige van de drie, die zich mij niet herinnert.

We nemen lunch mee van de Purple Onion. Voor mij een superlekkere "hot and sour" tomatensoep en een halve sandwich met ham en kaas op meergranenbrood. We eten het thuis op en voeren Sascha haar lunch.

Een goede vriendin van Ayesha heeft aangeboden vanmiddag op Sascha te passen, zodat wij samen op pad kunnen. Wij besluiten dan Layla mee te nemen en een lange strandwandeling te gaan maken op Plum Island. We lopen een kwartiertje met de wind mee, wat nog te doen valt. Dan bereiken we de rand van het reservaat, waar geen honden mogen en keren om.

Dat valt vies tegen, de wind gaat door merg en been en we krijgen beiden oorpijn. We laten ons plan een paar uur te lopen maar gauw varen. In plaats daarvan gaan we naar Deer Island, waar de Audubon mensen ons gisteren vertelden dat er adelaars (bald eagles) te zien waren.

We parkeren de auto en lopen het eiland op tot we goed zicht over de Merrimack rivier hebben. Echter, er is geen adelaar te bekennen. Later lees ik online dat er dit jaar, waarschijnlijk door de mildere winter, veel minder zijn gezien, dan vorig jaar. Ik heb dit keer geen geluk met de vogels, geen sneeuwuilen of adelaars, helaas.

Het is inmiddels alweer tijd om de kinderen op te halen. Ayesha heeft een Groupon voor een tubing park in Amesbury, dus we kleden iedereen in sneeuwkleding. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde met drie moeie kleintjes, maar na een half uurtje zitten we dan allemaal in de auto.

Nog een half uurtje later zijn we bij het sportpark met de glijbanen. Alleen zien we er geen mens. Ik weet ook niet hoe lang we het gaan uithouden, want de wind waait nog steeds hard en het is ijs- en ijskoud. Binnen zien we aanvankelijk niemand en dan komt een medewerker aanlopen. Die verkondigt dat er vandaag een prive groep was en ze verder gesloten zijn.

Dat is natuurlijk een enorme teleurstelling voor de kinderen (ik moet stiekem toegeven opgelucht te zijn). We beloven ze morgenmiddag direct na school terug te gaan. Hopelijk is het dan minder winderig en vroeger in de middag, zodat we het langer uit gaan houden. We leggen alle sneeuwspullen alvast in de auto en hopen dat er morgen dan niets tussen zal komen.

Ayesha maakt avondeten voor David en de kinderen. Zij en ik vertrekken, als David klaar is met zijn werk, voor een avondje uit. We beginnen met eten bij hun favoriete sushi restaurant, Hana Japan. Het wordt weer heerlijk en zo gezellig om nu weer eens in persoon eindeloos bij te kletsen.

Na het eten neemt Ayesha me mee naar 10 Center Street, waar we een tafeltje naast de open haard krijgen. We bestellen beiden een warm drankje. Voor mij koffie met kahlua en Ayesha neemt warme chocolademelk.

Voor we het weten is het tien uur en vallen onze ogen bijna toe na de lange dag. Na nog een snel telefoontje aan Rick duik ik mijn bed in. De tijd vliegt hier ook weer!

Foto's van vandaag staan hier.

10 reacties:

Jesse zei

Je omschrijft de kou goed, kan het hier bijna voelen! Brrr. Bijzonder dat zij beiden vanuit huis kunnen werken. Mooi huis hebben ze ook. Het is echt leuk om je foto's te zien van die gekleurde huisjes en het strand. Op veel fotos is het licht ook zo mooi. Maakt dat ik er naartoe wil.
Gezellig zo samen met je zus uit eten. En erna een heerlijk drankje bij het haardvuur. Genieten hoor!

Anoniem zei

Hallo Petra,
Ik ben weer terug uit Las Vegas en inmiddels helemaal bijgelezen. Wat heerlijk dat je bij je zusje bent.Je zult vast net zo genieten als ik bij mijn dochter,ook ik zie haar soms bijna 1 jaar niet. Maar het waren weer 2 onvergetelijke maanden die toch veel te snel voorbij zijn gegaan. Hoelang blijf jij, tot het weekend? Fijne dagen nog en geniet ervan.
Wil

Sandrah zei

Jeetje! Je ziet op de foto's hoe koud het is! Kan me voorstellen dat jullie snel uit de wind zijn gaan lopen.

Het is inderdaad een pittoresk plaatsje, zo met al die gekleurde huisjes.

Sandra

naomi zei

Hallo

Wat een leuk stadje zulke mooie foto's doet me qua kleuren ook aan georgetown denken. Ziet er echt leuk uit. Ik geloof dat het koud is en zeker met wind dan ga je weer praten over gevoelstemperatuur.

Fijn dat je vandaag ook even alleen met je zus op pad kon. Geniet ervan de tijd vliegt.

Groetjes

Petr@ zei

Wat lief dat er allerlei mensen op de kinderen willen passen zodat jij en Ayesha tijd voor elkaar hebben.

Goh, ik kan me nog herinneren dat je kleine nichtje werd geboren en nu alweer zo groot. Lijkt me wel vreemd dat ze je niet herkent (logisch wel natuurlijk) omdat het andersom wel zo is. Ach, als ze iets ouder is, wordt dit wel anders.

Jammer dat het tuben niet doorging, al kan ik me voorstellen dat je er niet om stond te springen met die kou.

Anoniem zei

Wat een leuke huisjes!
Marjon

Sally zei

ondanks de kou, die ik gewoon door je verhaal en foto's heen voel, wel gezellig die tijd samen met je zus. Leuk dat je in Layla een wandelpartner gevonden hebt -_-

Els zei

Mooie foto's! Mooie huizen hebben ze daar, ik vind het fijn om via je foto's weer een ander stukje van de VS te zien.

Nicole zei

Wat een schattig stadje is dat zeg, met al die leuke gekleurde huizen. En brrrr... wind kan echt zo door merg en been gaan.

Lekker dat je gezellig een avondje met je zus op stap kon. Ik kan me heel goed voorstellen dat je dat heel erg kunt missen.

Waar zijn de krullen van Natalya gebleven? Die had toch zo'n enorme bos krullen of niet?

Petra zei

@Ingrid - Dat licht is inderdaad erg mooi, want de zon staat nog laag.

@Wil - Welkom terug! Dit was maar een kort bezoekje van vier dagen. Hopelijk duurt het niet weer anderhalf jaar voor we elkaar weer zullen zien!

@Sandra - Door merg en been ging die wind, brr, ik krijg het er nog koud van.

@Naomi - Inderdaad lijken die plaatsjes erg op Alexandria en Georgetown. Ze zijn in ongeveer dezelfde tijd gebouwd.

@Petra - Inderdaad deed het feit dat Sascha me niet herkende me wel even slikken. Ik heb me meteen voorgenomen vaker te gaan en hopelijk kunnen zij weer hier komen. We hebben zo'n goede band, maar zien elkaar veel te weinig.

@Marjon - Ja, he? Ik kon er niet genoeg foto's van nemen.

@Sally - Die kou is de enige reden dat ik nooit in dat gebied zou willen wonen, want het is er zo leuk (en dicht bij mijn zus dan)!

@Els - Dit is ook weer een heel leuk deel van de VS, veel geschiedenis vooral.

@Nicole - Natalya's haar is wel lang, dus waarschijnlijk zijn de krullen daardoor minder? Zij was ook zo veranderd sinds vorige keer dat ik haar zag.