Dag 5 Wildwood: Nog een laatste mooie stranddag

Het leuke van zonsopgangen hier aan de oostkust van de VS is dat geen enkele ochtend hetzelfde is. Ik stap weer om zes uur de kamer uit en zie dat er wel wat wolken zijn, maar niet zoveel als de afgelopen dagen. 

Toch wordt het weer een kleurrijk geheel. Naast de mooie luchten zijn de dingen, die ik op het strand zie ook altijd weer anders. Dit keer ligt er een aangespoelde rog, waar de meeuwen ruzie om maken. De een zijn dood is de ander zijn brood. 

De eerste pelikanen, die ik hier zie

Na meer dan zes kilometer loop ik richting hotel. Daar zie ik Rick ook aankomen. Van Katja is er nog geen berichtje geweest. Ik maak koffie en mijn ontbijt, want we willen gaan eten bij een restaurant en het duurt altijd lang voor we er zijn met de kleintjes.

Gisteren heb ik gemerkt dat ik echt "hangry" word als ik zo laat ontbijt. Ik heb de ingredienten toch hier en eerlijk gezegd staat er op het menu van dat restaurant niets wat ik lekkerder vind. Met een volle maag kan ik er weer tegenaan. 

Rick en ik gaan naar Starbucks en dan meldt Katja dat iedereen op is en ze zich zo snel mogelijk klaar aan het maken zijn. Dat geeft ons nog even tijd om naar het Wildwoods beeld met alle strandballen te gaan. 

Wij logeren in Wildwood Crest en Wildwood zelf is het oudste. Hier heeft alles een jaren vijftig en zestig gevoel. De hotels en zoals hieronder de minigolf hebben borden zoals in die tijd. Ik poseer James met een van de strandballen. 

Ook leuk zo'n emmertje met zand en een schepje voor een winkel met strandspullen

Hierna gaan we naar het Jellyfish Cafe en vragen vast een tafel voor zes personen. De anderen komen niet veel later. Omdat ik al gegeten heb bestel ik slechts een bakje fruit. Rick neemt een Benedict, Katja ei en een pannenkoek en de kinderen hebben ook pannenkoekjes en ei. 

Kevin eet een heel Amerikaans gerecht, chipped beef in creamy gravy. Het zal vast lekker zijn, maar ik vind het er onsmakelijk uitzien. Er zijn van die gerechten hier die me absoluut niet bekoren en waarschijnlijk nooit zal proberen. 

Als we het restaurant uitkomen staat er een lange rij wachtenden. We waren net op tijd! Fiona wil graag in onze auto terug. Ik ga dat kleine praatgrage meisje weer missen na bijna twee weken samen. Over een week gaat ze al naar de kleuterschool. De tijd gaat zo snel!

We ontmoeten elkaar weer op het strand. We hebben telkens plannen om iets anders te gaan doen, maar met dit mooie weer is het zonde om niet van het zand en de zee te genieten. Ook vandaag zien we telkens dolfijnen langs zwemmen. 

De kinderen vermaken zich heel goed en na de lunch valt Nico in Katja's armen in slaap. Fiona probeert een dutje te doen, maar er is teveel afleiding. Toch ligt ze meer dan een uur op een stoel en dat is ook rust. 

Het gaat steeds harder waaien en de wind komt van zee. Op een gegeven moment moet ik in de zon zitten om het warm genoeg te hebben. Dat wil ik niet te lang, want ondanks zonnebrandspray verbrand je hier heel snel. We zitten tenslotte op de breedtegraad van Italie. 

Om vier uur loop ik terug naar het hotel en was mijn haren. Rick en de anderen blijven nog een half uurtje, maar komen dan ook van het strand af. We hebben dit keer echt een strandvakantie gehad!

We proberen vanavond een nieuw restaurant voor ons avondeten, The Surfing Pig. Dat blijkt een heel goede keuze te zijn! Rick en ik delen de tonijn nacho's en dan heb ik krabcakes met komkommersalade en collard greens. Het is heerlijk! Ook de anderen zijn zeer tevreden. Dit restaurant gaat op de lijst voor komende vakanties. 

Morgen gaan we de ochtend tot na de lunch nog met elkaar doorbrengen en dan zit het er weer op voor ons. 

Dag 4 Wildwood: over gewoon genieten

Vastbesloten om dit keer nog voor zessen op het strand te zijn heb ik mijn wekker voor kwart voor zes gezet. Om een minuut voor zes stap ik de deur uit. Ik word begroet door een konijntje en de kleuren zijn meteen prachtig. 

Je zou denken dat je geen bewolking wilt bij een zonsopgang of -ondergang, maar wat wolken maken het juist meestal mooier. Ook vandaag is dat weer het geval en ik stop regelmatig voor foto's. Toch loop ik bijna drie kilometer naar het noorden en keer dan om. 

Het is net na zevenen als Katja een berichtje stuurt dat zij en Fiona het strand opkomen. Fiona heeft er al gauw genoeg van en we brengen haar terug naar het appartement. 

Katja en ik wandelen verder en komen dan Rick ook tegen. Uiteindelijk heb ik bijna zeven kilometer gelopen als we terug naar de kamer gaan.

Rick en ik besluiten voor we gaan ontbijten koffies van Starbucks te gaan halen. Dat doen we morgen niet nog eens. Het is er enorm druk en ik heb echt honger drie uur na het opstaan. Zodra we terug in de kamer zijn maak ik dan ook mijn gewoonlijke ontbijt. Rick heeft een broodje uit de magnetron. 

Dan pakken we alle spullen weer in het wagentje en gaan naar het strand waar Katja en de kinderen al zijn. Kevin komt niet veel later met hun spullen en wij zetten onze stoelen en parasol neer. Het water is een heerlijke temperatuur en we spelen een tijd met de kinderen. 

Net als we weer in onze stoelen zitten komt er een gele boot langs en in het kielzog daarvan zien we dolfijnen uit het water springen. Ik heb geprobeerd er foto's van te maken, maar het is een beetje een zoekplaatje geworden. 

Als het tegen enen loopt nemen Katja en Kevin de kinderen mee naar binnen voor het middageten en hopelijk een dutje. Rick heeft zijn lunch bij Wawa gekocht en eet die op het strand. Ik maak de mijne weer in de kamer en eet hem buiten met zicht op zee op.

Daarna loop ik terug en we lezen heerlijk rustig in onze boeken. Katja komt er ook bij zitten en het is echt kwaliteitstijd samen. Af en toe gaan we het water in en een van die keren zie ik opeens niet eens zo heel ver van ons een heel groepje dolfijnen zwemmen. Ik had gehoopt ze te zien deze vakantie en vandaag dus twee keer. 

De kinderen slapen lang en willen daarna maar langzaam wakker worden. We blijven tot half vijf op het strand en ruimen dan alles weer op. Rick speelt weer voor muilezel en sleept de kar met spullen terug. 

Na even relaxen op de kamer is het tijd voor het avondeten. We gaan vanavond naar The Wharf. Daar mogen we zelf een tafel uitkiezen op de houten pier. 

Er is een tweepersoons bandje dat mooie muziek maakt. Op een gegeven moment spelen ze Jolene van Dolly Parton en het hele restaurant klapt. Wat was Dolly geliefd, ook als je geen country fan bent. 

We bestellen allemaal de pizza met garnalen en krab. Die smaakt lekker, al eet ik voornamelijk de bovenkant. Ik had er wel iets groens bij gewild, maar heb bij het ontbijt en middageten genoeg groente binnengekregen. 

De kinderen dansen op de muziek en er is een mooie zonsondergang. Het was weer een gezellig etentje met zijn allen. Morgen is het alweer onze laatste volle dag hier!

Dag 3 Wildwood: Nog een lekkere stranddag

Om kwart voor zes ben ik wakker, maar blijf nog even liggen. Maar om vijf over zes loop ik het strand op. Tot mijn verbazing is het al helemaal licht, ondanks dat de zon pas om tien voor half zeven opgaat. Het is ontzettend druk op het strand, duidelijk ben ik niet de enige, die de zonsopgang wil zien. 

Net als gisteren loop ik naar het noorden. Dat geeft de mooiste uitzichten. Na ongeveer 2,5 kilometer keer ik om. Rick komt me tegemoet lopen en samen wandelen we nog een stukje naar het zuiden. Het belooft weer een schitterende dag te worden. 

Katja bericht dat iedereen bij hen op is en dat ze graag naar het Sunz Up Cafe willen voor het ontbijt. Dat vinden wij prima en gaan eerst even een Starbucks koffie halen. Ik denk nog steeds dat de restaurant koffie hier een slappe hap is, maar dat is tegenwoordig steeds minder het geval. 

Ook bij dit cafe is de koffie lekker sterk. Katja en ik nemen eensgezind de "Loxury", zuurdesem brood met cream cheese, gerookte zalm, tomaat, ui, rucola en kappertjes, erg lekker! Het eten is hier echt goed en goedkoper dan bij ons in de buurt. 

Het is al na tienen als Rick en ik onze spullen naar het strand slepen. We vinden een plekje tussen onze hotels in, zodat we ieder hetzelfde te sjouwen hebben. Omdat het strand zo breed is is het best zwaar om alles naar de waterlijn te krijgen. 

Katja en Kevin en de kinderen komen niet veel later. Nico en Fiona vinden het fantastisch met Rick te spelen. Die bedenkt van alles om te doen met zand en water. Ik ga een paar keer de zee in en een keer zie ik een rog vlakbij zwemmen. 

De kinderen krijgen een ijsje en langzamerhand is het voor ons tijd om te gaan lunchen. Rick bestelt een broodje en ik maak mijn gewoonlijke middageten weer. Katja en Kevin hebben vanochtend boodschappen gedaan en eten in hun appartement. 

Daarna willen de kinderen het zwembad in. Rick en ik nemen de kans om op het strand te lezen. Ik heb eindelijk weer eens rust om een boek te lezen. 

Tegen drieen loop ik ook naar het zwembad, want Fiona wil dolgraag dat ik in hun zwembad kom zwemmen. Nico doet zijn middagslaapje intussen en Kevin blijft bij hem. Na het zwemmen krijgen Katja en ik Fiona eindelijk zover terug naar het strand te gaan. 

Daar vermaakt ze zich weer prima met Grandpa. De tijd vliegt en het is al kwart voor vijf als we terug naar het hotel lopen. Na een snelle douche verplaats ik me naar ons balkon om daar alvast dit blog te schrijven. 

Het avondeten gaan we vanavond bij The Mad Viking nuttigen. Dat is een nieuw restaurant en ook weer aan het water. Deze restaurants zijn alleen 's zomers geopend en helemaal buiten. We eten aan picknick tafels en de borden zijn van papier. 

Mijn voorgerecht is ceviche met garnalen, heel smakelijk. Dan bestel ik de salade met een kreeft, garnalen en krab mengsel op rucola, komkommer en tomaat. Rick en Kevin nemen de Cubaanse sandwich en Katja een burger met diezelfde krabsalade als ik. De kinderen smullen ook, blijheid alom!

Op de terugweg wil Fiona mee in onze auto. Ik ga dat hummeltje weer missen met haar verhaaltjes. Bij het appartement van Kevins ouders nemen we afscheid. Als het morgen weer zulk mooi weer wordt willen we vroeg op het strand zijn met zijn allen.