Over een prachtige dag

En dan opeens is alle klamme vochtigheid weg. Ik sta om kwart over zes op en als ik Orion mee naar buiten neem is het bijna koud! Ik overweeg een jasje aan te doen voor mijn langere wandeling, maar bedenk me dat het vast snel zal opwarmen. 

Langzaamaan merk ik dat de zon wat later opkomt. Ik zie een heel interessant fenomeen daardoor, de elektriciteits en andere draden lijken wel in brand te staan. Het is een bijzonder gezicht en natuurlijk maak ik er een foto van. 

Onderweg kom ik heel wat wandelaars en joggers tegen. Het valt me op dat de meesten oortjes in hebben. Ik doe dat expres niet, want ik houd er van de geluiden van de natuur te horen. De zingende vogels, een paar eekhoorntjes dat achter elkaar aan rent en in de verte hoor ik een specht. Dat is toch zonde om te missen?

Eerder had ik al geschreven dat ik wat foto's van architectuur zou maken. Deze drie huizen staan in een korte straat. Die diversiteit maakt de wandelingen ook leuk. 

Net na zevenen ben ik terug en Rick is net wakker. We eten samen ontbijt en dan gaan we naar Starbucks. Sharon kan vandaag om negen uur dus het is zaak wat vroeger te gaan. Na afloop zet Rick me thuis af en gaat nog wat dingen doen. 

Negen uur vind ik een veel fijnere tijd voor personal training. Nu ben ik om half tien klaar en kan boodschappen gaan doen. Als eerste ga ik naar H Mart om alvast paddenstoelen voor volgende week te kopen. Daarna haal ik wat dingen voor onderweg bij Whole Foods. Daar maak ik ook wat foto's in het tuintje.

Keurig op tijd voor mijn nagelsalon afspraak ben ik terug. Ik wil vandaag zonnebloemen op mijn nagels plakken en kies daarom geel voor twee van mijn vingers. De andere vingers worden wit voor de stickers. 

Voor mijn voeten wordt het goudkleurige glitter. Het blijkt dat mijn linker grote teennagel eraf gaat en de nieuwe nagel eronder groeit. Ik ben vergeten wat erop was gevallen waardoor hij losliet. Het ziet er een beetje raar  uit, maar met deze kleur nagellak valt het nauwelijks op. 

Thuis eet ik lunch en maak mijn salade voor morgen ook alvast. Dan pak ik in en daarna heb ik het zwembad verdiend. Ik ben een beetje bang dat het water heel koud zal zijn, maar het is juist heerlijk. Ik geniet van mijn kilometer. 

Na nog wat opdrogen ga ik naar huis. Daar is Rick net van plan te gaan zwemmen. Jammer dat we elkaar gemist hebben, maar ik heb nog teveel te doen. 

Onder anderen mijn nagels en de zonnebloem stickers hebben kuren. Uiteindelijk lukt het wel, maar hopelijk blijven ze zitten. 

Donderdagavond is happy hour met Christine en Chuck avond. Als snack heb ik zalm sashimi van H Mart meegenomen. Het wordt weer heel gezellig en Disney komt steeds vaker weer ter sprake. Het zou me niet verbazen als we daar volgend jaar of het jaar daarna weer samen heen gaan. 

We praten zoals altijd langer dan een uur en dan bestel ik yakitori van Genki. Die heb ik al een tijdje niet gegeten. Het is zo ontzettend lekker! En Antiques Roadshow is erg leuk om te kijken. 

Over een mank hert, tai chi en de tandarts

Net na zessen word ik wakker en blijf nog even liggen. Als mijn Fitbit om kwart over zes trilt sta ik op en Orion volgt me de badkamer in. Slim, want zo neem ik hem natuurlijk mee naar beneden.

Daar krijgt Mr. O. zijn medicijnen en Zorro een blikje met ander voedsel dan anders. Meneer is namelijk kieskeurig en eet op een gegeven moment zijn gewoonlijke eten niet meer. Dit hele blikje gaat erin dus we zitten voorlopig goed. 

Na Orions wandeling pak ik mijn wandelstokken en stel mijn Foot Path app in op een wandeling van twee mijl. Halverwege merk ik echter dat mijn benen moe zijn van al het lopen van de afgelopen paar dagen. Ik verkort mijn wandeling ietsje. 

Daardoor schrik ik gewoon van het hert dat er opeens staat. Niet veel later komt zijn zus ook nieuwsgierig kijken. Ik wil wedden dat ze, als ik iets lekkers voor ze zou hebben, uit mijn hand zouden komen eten.

Als het mannetje gaat lopen zie ik dat hij mank loopt. Hij houdt zijn linker voorpoot omhoog. Hopelijk is dat iets wat vanzelf voorbij gaat, want er wordt niets aan gewonde herten gedaan. 

Echt, ze zijn zo dichtbij dat ik ze bijna kan aanraken

Om tien over zeven ben ik terug en Rick heeft mijn koffie al klaar. Ik drink eerst een flink glas water en begin dan aan het koken van mijn ontbijt. Ik vind de koffie met cacaopoeder en kruidnagel nog steeds heel lekker. 

Als Rick klaar is gaan we Vienna in. Eerst zet ik mijn verdiensten van deze week op mijn spaarrekening. Dan halen we onze koffies en spelen wat Pokemon Go. Verder fotografeer ik druppels van de onweersbuien van gisteren op de planten in de tuin. 

Al snel is het tijd om naar tai chi te gaan. Ik blijf deze klas zo leuk vinden! Het is ook een gezellig groepje. Vandaag moet ik ietsje eerder weg vanwege een tandarstafspraak. 

De halfjaarlijkse controle komt altijd zo snel! Rick zei gisteren dat dat de snelste zes maanden ooit zijn. Mondhygieniste Sharon, die ik al jaren zie, geeft me een compliment over hoe ik mijn gebit onderhoud. 

Ze is dan ook vrij snel klaar met de schoonmaakbeurt. Dat is fijn, want ik houd helemaal niet van dat gedoe in mijn mond. Ik heb van tevoren ibuprofen genomen en volgens mij helpt dat wel met de gevoeligheid van mijn tanden. De tandarts komt nog even alles checken en dan kan ik er weer een half jaar mee door. 

Voor ik naar huis ga rijd ik nog even naar Whole Foods voor vis voor het avondeten en om geld te pinnen voor Sharon morgen. Flink hongerig kom ik thuis en smul van mijn gewoonlijke lunch. 

Mijn doel is om voor we naar Boston gaan dertig kilometer te hebben gezwommen. Alleen voel ik me niet bepaald energiek. Ik besluit toch naar het zwembad te gaan en wel te zien hoe ver ik kom. 

Het zwemmen voelt bijna meditatief aan. Het geeft me mentale rust om alleen maar te denken aan hoeveel baantjes ik heb getrokken. Voor ik het weet zijn dat er veertig en heb ik de kilometer van vandaag bij elkaar. 

Rick komt ook even afkoelen en samen lopen we terug naar huis. We gaan naar de Giant met een booschappenlijstje, want we zijn dit weekend weg. Er staat niet veel op dus we zijn snel klaar. 

Het avondeten is weer een traybake: spinazie, kerstomaatjes, plakjes zwarte olijf en daar bovenop een stuk heilbot met pesto erop. Gewoonlijk gebruik ik schol dus dit is weer eens wat anders. Ik denk dat het voortaan heilbot blijft, want zelfs Rick vindt het heerlijk en die is gewoonlijk niet zo'n vis fan.

En nu ga ik Antiques Roadshow kijken, de Amerikaanse variant van Tussen Kunst en Kitsch. Ook hier kun je dingen vinden, die opeens duizenden dollars waard blijken te zijn (alleen lukt mij dat nooit!). 

Over rondleiding nummer twee deze week

Het is net voor zessen als ik wakker word van Orions gepiep. Aangezien ik toch niet lang meer in bed zou liggen sta ik op om hem naar buiten te laten. Tot mijn ergernis gaat Orion echter eerst de basement in om Zorro's eten te zoeken. Vervelend beest, zo nodig moest hij dus helemaal niet!

Nu ik toch op ben kleed ik me ook maar aan. Ik verzorg de dieren en ga dan een korte wandeling maken. Een vos rent de weg over waar ik hem al eerder heb gezien. Die heeft vast zijn hol in de tuin waar hij uit komt.

Deze eekhoorn kijkt me aan van "wat mot je". Nog voor zevenen ben ik weer thuis en tot mijn verbazing is Rick al op. We eten gezellig ontbijt en dan ga ik me klaarmaken voor de rondleiding van vandaag. 

Rick zet me af bij het metrostation en in de trein vermaak ik me met Gemini te vragen een plaatje van mij als gids met toeristen te maken. Toevallig lijkt de familie ook echt op degene, die ik vandaag rondleid. 

Eenmaal in de stad loop ik naar de Old Ebbitt Grill. Ook vandaag maak ik gebruik van de wc daar, heel fijn dat dat kan. Dan komt het gezin dat ik rond ga leiden langsrijden om te vertellen dat ze verkeerd zijn gereden naar de parkeergarage. Niet veel later komen ze aanlopen. 

De man is een collega van mijn Nederlandse broer, zijn vrouw is oorspronkelijk Vietnamees en hun dochters zijn 10 en 13. Ze komen uit Florida en het is meteen leuk. Het is altijd even aftasten welke kant de politieke wind op waait, dus ik vertel heel neutraal over hoe we het Witte Huis niet kunnen zien, Dan wordt meteen duidelijk dat de bewoner ook bij deze mensen alleminst geliefd is. 

We lopen langs het ministerie van financieen en dat van handelszaken de heuvel af naar het Washington Monument. 

Voorheen als ik mijn rondleiding een enkele keer in het Engels deed merkte ik dat ik soms naar woorden moest zoeken in het Engels. Mijn verhaaltje zit in het Nederlands in mijn hoofd. Vandaag merk ik daar niets van en daar ben ik blij om. 

Na het verhaal over de geschiedenis van het Washington Monument kunnen we de achterkant van het Witte Huis zien. Nog maar een half jaar geleden kon je helemaal tot de verre barrieres komen. 

Na het verhaal over het huisje van de sluiswachter en zijn dertien kinderen te hebben verteld lopen we door naar het Tweede Wereldoorlog Monument. Daar zien we ook weer de National Guard. Die arme mensen zijn er zogenaamd om de stad veilig te maken, maar dat is die in dit gedeelte zeker al. Ik heb te doen met ze, want ze vervelen zich duidelijk. 

Met een omweg langs de grote vijver waar de meisjes verliefd worden op de baby eendjes bereiken we het Vietnam Veterans Memorial. Aangezien D. uit Vietnam kwam na deze oorlog zegt dit monument hen heel veel. 

Boven in het Lincoln Memorial zien we dat er wat water in de Reflecting Pool zit. Het heeft vannacht niet geregend dus misschien zijn ze hem weer aan het vullen. D. heeft hoogtevrees en durft de trappen van het Lincoln Memorial niet af. 

Het nieuwe museum eronder is net af en daardoor is er ook een nieuwe lift. Die nemen we en ik vraag gelijk even aan de park ranger of het makkelijk is kaartjes te krijgen. Hij zegt van wel en dat gaat dus op mijn lijstje van dingen, die ik binnenkort wil doen. 

De meisjes hebben het warm en bij het Koreaanse oorlogsmonument kopen ze bij een kraampje een ijsje. D. kiest het kersenbloesem ijs en vindt dat erg lekker. Dat moet ik ook eens proberen. 

We bewonderen vervolgens de roestvrijstalen soldaten en de muur met foto's. De meisjes worden thuis geschoold en hun favoriete vak is geschiedenis. M, de oudste, merkt op dat ze vandaag wel heel veel leren en dat ze dat leuk vindt. Dat is een fijn compliment. 

In tegenstelling tot gisteren wandelen we vandaag wel helemaal rond het Tidal Basin. Na Martin Luther Kings Memorial lopen we naar het Franklin D. Roosevelt Memorial. Met zijn vier kamers is het heel anders dan de andere monumenten. De kinderen kunnen hier ook lekker klimmen, want dat mag. 

Als laatste gaan we naar boven in het Jefferson Memorial. Dit is altijd een heel fijne plek in de zomer, want het tocht enorm. We blijven hier dus even genieten van de natuurlijke airconditioning. 

Dan lopen we terug naar het Washington Monument waar ik afscheid van hen neem. Ik zend mijn broer een berichtje dat het erg leuk was en dat meen ik oprecht. Het is al een uur en ik ben blij dat de trein net komt aanrijden. Ik heb honger en dorst. Gelukkig staat Rick me al op te wachten in Vienna. 

Deze voor America 250 versierde treinen had ik nog niet gezien

Mijn Fitbit statistieken van de rondleiding

Zodra ik binnenkom begin ik mijn lunch te maken. Wat smaakt dat goed na al die beweging! Daarna doe ik mijn zwempak aan en rijd naar het zwembad. Mijn voeten zijn te moe om erheen te lopen. 

Het water is heerlijk koel na de hitte in de stad. Op mijn gemak zwem ik twintig baantjes. Dan komt Rick ook even tussen vergaderingen door. Er worden onweersbuien voorspeld, maar vooralsnog is het droog.

Weer thuis neem ik een lekker lange douche en kleed me dan in pyjama. Ik maak het sausje voor onze traybake. Het is kokosnootyoghurt, tandoori kruiden, citroensap en zout. Ik spreid het over bloemkool en ui. 

Als we klaar zijn om het in de oven te zetten doen we dezelfde saus over de kip. Ik heb altijd het vermoeden dat degenen, die de recepten schrijven, maar wat zeggen qua oventemperatuur en hoe lang bakken. Dit keer was de oven veel te heet waardoor de kip ietsje te gaar is. Toch smaakt het zeer goed en we geven het recept vier sterren. 

De radar ziet er weer gekleurd uit, hopelijk krijgen we niets ernstigs over ons heen. 

 

Over rondleiding nummer 1 deze week

Ondanks dat ik een rondleiding heb sta ik toch om kwart over zes op. Ik ga geen lange wandeling maken en daarom neem ik Orion mee naar beneden. Even speel ik met de gedachte hem mee te nemen op mijn verkorte wandeling, maar zodra we het plein uitlopen komen er van alle kanten andere honden en hardlopers aan.

Orion blaft zich meteen een ongeluk en ik sleep hem mee terug naar huis. Mijn plan is anderhalve kilometer of 2500 stappen te wandelen om mijn spieren los te krijgen. Dan verwacht ik natuurlijk geen hert te zien, maar opeens steekt er een over naar het zwembad. 

Er komt een auto keihard aanrijden, want niemand houdt zich aan de snelheidslimiet van 30km/u. Ik maak een gebaar dat hij langzamer moet rijden, maar die dacht vast waar bemoei je je mee, mens. Gelukkig ziet het hert hem aankomen en rent weg. 

Achter het zwembad is een heel bos en mijn vermoeden is dat veel van de herten daar hun "thuis" hebben. Dit bokje loopt er in ieder geval op zijn gemak naartoe. Hij trekt zich niets van de zwemmers, die voor hun training komen, of mij aan. 

Net na zevenen ben ik terug en maak ontbijt. Rick wil vandaag naar kantoor en biedt aan mij naar de stad te brengen. Daar zeg ik geen nee tegen! Ik parkeer mijn auto bij de metro en dan rijden we naar Washington. 

Het verkeer valt enorm mee en ik ben een half uur eerder dan afgesproken bij de Old Ebbitt Grill. Dat geeft me de tijd om daar even van het toilet gebruik te maken. Om klokslag half tien is mijn groep er.  

Vandaag leid ik maar liefst dertien mensen rond. Het zijn twee families met aanhang. Mijn voorkeur gaat uit naar groepjes van zes of minder, maar ik vind het ook altijd vervelend om nee te zeggen tegen grotere groepen. 

Het is lekker weer met een ietwat verkoelende wind. Iedereen is leuk geinteresseerd en we lopen eerst naar het Washington Monument. De ministeries zijn nog versierd voor America 250 wat er mooi uitziet. 

Vanaf het Washington Monument komen we bij het Tweede Wereldoorlog monument. Ik vind het vrij rustig overal. Misschien is iedereen na de grote feesten vertrokken. Via een kleine omweg vanwege de afsluiting van de Reflecting Pool komen we bij de Vietnam muur. 

Dit monument maakt altijd weer indruk. Het is zo eenvoudig, maar al die namen en dingen, die bij de muur achtergelaten worden spreken iedereen aan. Er zijn dan ook heel wat vragen, die ik gelukkig kan beantwoorden.

We gaan naar boven in het Lincoln Memorial en bewonderen daarna het Koreaanse Oorlogsmonument. Het blijft mijn favoriet met zijn roestvrijstalen beelden en weerspiegelende muur. Iedereen neemt de tijd hier te fotograferen. 

Met zo'n grotere groep duurt alles altijd wat langer. Zij hebben een reservering in het Capitool voor half twee en willen daarvoor nog wat eten. We lopen dus als laatste naar het Martin Luther King Jr. Memorial. Van daaruit kan ik ook over het Jefferson Memorial vertellen. 

Het is inmiddels half twaalf en als ze naar het Capitool zouden lopen zou dat nog minstens drie kwartier duren. Zij gaan dus Ubers roepen en ik raad ze aan in het cafetaria van het Capitool wat te eten. We nemen afscheid en ik wens ze nog een heel fijne reis verder. 

Een Uber naar het Smithsonian station vind ik ook wel aantrekkelijk, maar besluit toch maar te lopen. Dat is toch ook nog bijna twee kilometer. Ik ben dan ook opgelucht als ik in de trein zit. 

Ook ben ik blij bij het station geparkeerd te hebben, want mijn voeten zijn moe en ik moet morgen weer. Het stoppen en praten en dan vrij langzaam lopen is vermoeiender dan mijn gewoonlijke wandelingen met heuvels. 

Thuis wachten natuurlijk Orion en Zorro en tot mijn vreugde krijg ik een bericht dat er een kolibrie op het voederhuisje zit. Ze is terug en er is ook een heel schichtig mannetje dat telkens langs fladdert. 

Mijn lunch smaakt me opperbest en ik drink een sloot water. Ik dronk de fles die ik meehad in de stad op, maar ik heb nog flinke dorst. Na het eten maak ik me klaar voor het zwembad. 

Als ik daar aankom blijkt dat het om kwart voor vier al dicht gaat voor een zwemteam wedstrijd. Ik trek eerst tien baantjes en dan later tijdens de kinderpauze nog eens tien. Dat is alles waar ik energie voor heb. 

Kwart voor vier komt al snel en ik ga lekker op de bank liggen lezen. Rick komt thuis en we maken samen het avondeten. Het is een traybake met varkenshaas, broccoli en paprika. Ik gooi er gewoon een aantal kruiden overheen en het smaakt lekker. 

Het zal vanavond vroeg naar bed gaan worden. Morgen ga ik de rondleiding in het Engels doen, ik ben benieuwd hoe dat gaat!