Kai, Raquel en ik gaan voor het ontbijt een korte wandeling over de stadsmuur van Mont Saint Michel. Dat levert mooie plaatjes van de abdij en het stadje op.
Het brood is warm en de eieren mag je zelf koken. Ook hebben ze dezelfde yoghurt als gisteren en bovendien plaatselijke kaas. Het gaat er allemaal goed in.
Na het eten halen we de bagage van de kamers en lopen naar de busstop. Onderweg maken we nog een aantal foto's van de magische Mont. Ik wilde hier al sinds kinds af aan heen en het stelde allerminst teleur.
We lopen het stadje in naar het bijzondere Sainte Catherine kerkje. Dit is helemaal van hout gemaakt.
We dwalen wat door de straatjes met vakwerkhuizen en zien het huis van de Nederlandse schilder Johan Jongkind.
Er zijn allerlei souvenirwinkels, maar die kan ik weerstaan. Caramel is echter een streekproduct en bij een winkel met allerlei smaken schep ik er wat in een plastic zakje. Eentje per dag moet kunnen.
Ik sta ook heel even op de zeebodem
De bus brengt ons terug naar de auto en we stellen Waze in op Honfleur. De weg erheen is prachtig en eenmaal daar vinden we wmet gemak een parkeerplaats.
Wat een schattig stadje is dit ook weer. De haven is schilderachtig. Geen wonder dat de Impressionisten Honfleur graag schilderden.
Als we terug zijn bij het haventje gaan we op het terras van Le Sainte Catherine wat eten. We kiezen allemaal galettes en het is weer zo lekker!
In plaats daarvan rijden we direct naar Pointe du Hoc. Hier vond een gruwelijk gevecht plaats waarbij meer dan de helft van de Amerikaanse troepen het niet haalde. Toch was het strategisch een belangrijke winst.
In een Duitse bunker met uitzicht op wat nu een kalme zee is
Alles wat met de Tweede Wereldoorlog te maken heeft stop ik liever weg. Ik heb er jeugdtrauma van, maar dit zien is belangrijk.
Net als de volgende stop, Omaha Beach, wat een verrassend normaal groot strand is. Ik weet niet wat ik anders had verwacht.
Het standbeeld Les Braves is indrukweekend. Dan begint er een man het Amerikaanse volkslied op zijn trompet te spelen voor een bus met Amerikaanse toeristen. Dat bezorgt me kippenvel.
We rijden door naar Bayeux waar we de nacht door gaan brengen. Helaas is het beroemde tapijt op het moment in Engeland.
We logeren bij hotel d'Argouges in een pand dat uit 1734 stamt. Er is dus geen lift, maar gelukkig hoeven we maar een trap op.
We rusten even uit en lopen dan naar Le Pommier om te eten. Dit restaurant serveert plaatselijke cuisine. Ik bestel het bord met zeevruchten en dat is een uitstekende keus.
Na het eten gaan Kai en Raquel nog een wandeling maken. Rick en ik gaan terug naar het hotel. Morgen is het alweer tijd om naar Parijs te gaan. De week vliegt om!
