Dag 3 San Francisco: Over een molen en een brug

Net als gisteren ben ik om zes uur helemaal van de partij. Rick duidelijk nog niet, maar om kwart voor zeven is hij ook wakker. We maken ons klaar voor de dag en lopen dan naar het Hollywood Cafe voor ons ontbijt. 

Dit cafe is vaste prik in San Francisco. We kunnen buiten in de zon eten. Ik bestel hun "gezonde keuze", eiwit met spinazie, tomaat en ui. Daar wordt een van hun bijzondere fruit bakjes bij geserveerd. Er zitten zeker zes verschillende vruchten in en is tot de nok toe gevuld, zo lekker!

Na het ontbijt vertrekt Rick naar het congrescentrum en ik neem een Lyft naar de Queen Wilhelmina Garden in Golden Gate Park. Helaas zijn de meeste tulpen al uitgebloeid door het ongewoon warme weer. Toch ben ik er meer dan een half uur bezig met fotograferen.

Vlakbij bij de tuin is een groot strand. Daar zie ik de befaamde zeehondenrotsen. Alleen zitten er geen zeehonden op en zijn ze wit van de vogelpoep.

Op zoek naar een wc, die ik niet vind, loop ik door het bos. Het is weer heel andere vegetatie dan bij ons. Op een gegeven moment hoor ik een heel vogel geruzie en zie een kolibrie een veel grotere vogel wegjagen. Die kolibrie's zijn hier het hele jaar. 

Mijn volgende doel is de Palace of Fine Arts. Ik roep weer een Lyft, want alles ligt best ver uit elkaar. Dit complex is in neoklassieke stijl gebouwd en erg fotogeniek. Ik loop om het meertje en ben ook hier weer een flink half uur zoet. 

Dan loop ik naar Chestnut Street, ook een leuke buurtstraat. Ik steek allerlei straten over waar ik gisteren ook liep, alleen een heel stuk hoger de heuvel op. Copilot raadde Pacific Catch aan om te lunchen en dat blijkt een heel goede suggestie. 

Ze hebben allerlei verschillende vis bowls en ik kies die met gegrilde zalm. Eigenlijk wordt die geserveerd met bruine rijst, maar ik vraag of ik in plaats daarvan meer sla kan krijgen. Dan kan en het smaakt me bijzonder goed. 

Na het eten bestel ik weer een Lyft. Het blijkt een Chinese chauffeur te zijn, die een bordje heeft hangen dat hij geen Engels spreekt, alleen Chinees. Zijn GPS is dan ook in het Chinees. Die is alleen niet juist, want hij brengt me naar Fort Point in plaats van Crissy Beach. 

Dat is niet heel erg, maar ik had de route juist andersom willen doen. Maar goed, ik begin nu dus het dichtst bij de Golden Gate Bridge. Dit is een van de meest iconische bruggen ter wereld en zo mooi om te fotograferen. Meestal ligt hij in de mist dus ik heb geluk.

Fort Point was een militair fort dat de San Francisco Bay moest beschermen. Dat is nooit nodig geweest en het is nu van de National Park Service. Op bepaalde tijden is het open, maar dat is vandaag helaas niet het geval. 

Als ik de nodige foto's van de brug van vlakbij heb genomen loop ik richting The Warming Hut. Daar is een winkeltje met cafe van de National Park Service. Ik zie er een heel leuke Nationale Parken tas, maar hij is $40 dus ik laat het maar gaan. 

Met een beker muntthee ga ik even voor het raam zitten genieten van het uitzicht. Dan loop ik de pier op vanwaar ik ook telkens weer andere uitzichten, ook op de stad, heb. 

Deze meeuw poseerde mooi

Langzaamaan baan ik me een weg naar Crissy Beach. Ik had nog meer op de planning staan, maar ik heb te veel (rug)pijn en besluit een Uber terug naar het hotel te nemen. 

Daar rust ik een tijdje op bed en om half vijf voel ik me weer goed genoeg om naar buiten te gaan. Ik loop naar Pier 39. Rick komt daar na zijn werk heen en loopt me straal voorbij. Hij staat bij de zeeleeuwen, dus dan zie ik die vandaag ook nog. 

Rick en zijn collega's gaan vanavond Peking eend eten in Chinatown. Ik ben wel uitgenodigd, maar met die pijn ben ik geen goed gezelschap. Bovendien ken ik er niemand van. Rick snapte niet helemaal waarom ik niet mee wil tot ik hem vanochtend vroeg hoe het voor hem zou zijn als de rollen omgekeerd waren. Toen realiseerde hij zich opeens dat hij zich ook niet op zijn gemak zou voelen. 

In plaats daarvan heb ik gereserveerd bij de Boudin Bistro. Rick gaat even mee en we drinken een drankje aan de bar. Dan gaat hij naar zijn diner en ik vraag een tafeltje aan het raam. 

Dit is een bakkerij van zuurdesem brood en ik krijg een bakje met super vers brood. Ik bestel een Dungeness krabcake, die heerlijk is! Dan ga ik toch weer voor de cioppino en deze is van de drie avonden de duurste, maar ook echt wel de lekkerste. Ik eet tot ik echt niet meer kan. 

Als ik terug naar het hotel loop gaat de zon net onder. Ik maak een mooie foto van de vissersbootjes, die ik gisteren ook al fotografeerde. Nu ga ik even wat tv kijken en zal waarschijnlijk slapen als Rick terugkomt. 

Dag 2 San Francisco: Wandeling langs het water en Painted Ladies

We sliepen gisteravond natuurlijk heel vroeg en eigenlijk ben ik om vijf uur al wakker. Ik houd het nog een uurtje vol en dan moet ik echt opstaan. Rick is ook al wakker en we maken ons klaar voor het ontbijt. 

Het was leuk zo'n uitzicht te hebben voor een nachtje

Dat gaan we bij Mel's Drive In nuttigen. Het is er gezellig en ze hebben een uitgebreid ontbijt menu. Ik bestel roerei met kalkoengehakt, spinazie, champignons en ui met een bakje fruit erbij. Rick gaat voor de ontbijt burrito en ook fruit. Het smaakt ons zeer goed. 

Terug in het hotel halen we onze bagage op en nemen een taxi naar het Courtyard by Marriott Fisherman's Wharf. Hier zullen we de komende 3 nachten verblijven. Rick gaat meteen met de bus van hieruit naar het congrescentrum.

Er zit hier een Trader Joe's vlakbij en ik wil wel wat drankjes en snacks (lees groente en fruit) kopen. Onderweg kom ik weer langs het trolley station en een van de trolley's is mooi versierd met bloemen. 

Bij Trader Joe's koop ik een zakje suikererwten en een bakje frambozen. Verder hebben ze Recess alcoholvrije margarita's. Die zijn lekker voor op de kamer, want ik word het alleen water drinken soms beu. Op de terugweg naar het hotel koop ik bij Walgreens nog een paar diet Mountain Dew's voor Rick.

Nu ben ik klaar om aan mijn wandelingen van vandaag te beginnen. Eerst loop ik langs de waterkant richting het Maritime park. Daar is een mini baai waar mensen ook in zwemmen. Dat zou mij veel te koud zijn!

Onderweg maak ik allerlei foto's en op de terugweg naar Pier 39 ook. Er staan overal beschilderde zeeleeuwen standbeelden, heel leuk. Het is ook zo kleurrijk allemaal, de restaurantjes, de vissersbootjes en de muurschilderingen. 

Natuurlijk ga ik bij Pier 39 als eerste even de zeeleeuwen bezoeken. Ik vind ze zo leuk! Het grappige is dat er vele vlonders zijn voor ze, maar ze liggen allemaal boven op elkaar op een ervan. En dan maar ruzieen om een plaatsje. Slechts een paar zijn zo slim om hun eigen vlonder te nemen. 

Pier 39 is Pokemon Go mecca en ik ga op een bankje in de zon zitten spelen. Het is zo leuk om eindelijk heel moeilijk te verkrijgen Pokemon te kunnen vangen. Dat doe ik een half uurtje. Daarna loop ik over de pier en bekijk de leuke winkeltjes. 

We hebben vroeg ontbeten dus om twaalf uur heb ik al flinke trek. Ik besluit een vissalade met krab en mini garnaaltjes te gaan eten bij Swiss Louis. Hier aan het raam heb ik prachtig uitzicht. Ik besluit voor morgenavond te reserveren. Het kan zijn dat Rick dan met zijn collega's gaat eten en ik ergens anders, maar dat zien we morgen wel weer. 

Na het eten neem ik een Uber naar de hoek van Stanyan Street en Haight Street. Deze buurt schijnt heel flamboyant te zijn en verderop zijn er hele straten met Victoriaanse huizen. Ik loop Haight Street af tot Ashbury Street en stop constant voor foto's. 

Het is maar goed dat ik alleen ben, want een metgezel had zich rot geergerd. Er zijn dan ook allerlei muurschilderingen en ongewone winkels. Het heeft een hippie vibe en doet me een beetje aan Carnaby Street in Londen in de jaren tachtig denken. 

Op de hoek van Haight en Ashbury, waar de buurt naar genoemd is, sla ik af Ashbury Street op. Hier kom ik al langs mooi Victoriaanse panden. Ik ben dol op die architectuur en probeer mooie foto's te krijgen. Het is soms wat moeilijk vanwege bomen vlak voor de huizen, 

In het Panhandle park zie ik tot mijn vreugde een wc. Daar staat ook een hele groep honden en begeleiders te wachten. Ze gedragen zich allemaal voorbeeldig. Ooit zullen wij ook een zich keurig gedragende hond hebben. 

Nu loop ik richting Alamo Square waar de beroemdste Victoriaanse huizen zijn. Dat is nog een flinke wandeling, maar er is zoveel te zien onderweg dat ik me goed vermaak. Ik loop door het Panhandle park naar de kruising met Baker Street. 

Daar sla ik linsaf en loop naar de kruising met Hayes Street. Hayes Street loop ik af tot ik bij Alamo Square park ben. Daar doemt een flinke heuvel voor me op en ik voel mijn rug al zo erg. Gelukkig kan ik om het park heenlopen en is dat platter. 

Sommige huizen zijn mooi maar hebben saaie kleuren

Deze fraaie versieringen vind ik zo mooi

Het lijkt wel een spook op de voorgrond dat mysterieuze roze

Alamo Square is het park met de beroemde rij 19e eeuwse Victoriaanse huizen. Ze staan bekend als de Painted Ladies en op de achtergrond zie je de wolkenkrabbers van de moderne stad. Ik maak een aantal foto's van verre en speel met effecten met een picknickend stel op de voorgrond. 

Effecten met Photoroom, ik vind ze wel grappig

Een hibiscusachtige in het park

Dan daal ik de heuvel af en maak close up foto's van de zeven Painted Ladies. Voor de grap zoek ik eens op hoeveel deze huizen waard zijn. Dat is tegen de acht miljoen dollar, maar geen ervan staat te koop. 

Eigenlijk zou ik nog veel meer willen wandelen, maar ik kan mijn rugpijn niet meer negeren. Als ik daar ooit een behandeling tegen vind zal ik zo blij zijn! Het beperkt me echt, want eigenlijk heb ik het de hele dag al lopen negeren en zo plaatst het een domper op mijn genot.

Onderaan de heuvel bestel ik een Uber. Jesus komt me ophalen en brengt me bekwaam terug naar het hotel. Hier ga ik even op bed liggen en schrijf alvast dit deel van het blog. Ik heb weer genoten van deze stad vandaag. Dit deel (behalve de Painted Ladies) had ik nog niet eerder bezocht en het was zeer de moeite waard. 

Om kwart voor zes belt Rick dat hij bij Pier 39 is. Ik loop erheen en we gaan eten bij The Pier Market. We krijgen een tafel aan het raam achter een groepje Scandinavische mannen waarvan we niet kunnen onderscheiden welke van de talen ze spreken. 

We delen lekkere gegrilde garnalen als voorafje en ik kies weer de cioppino. Die van gisteravond had meer verschillende soorten vis, maar deze is ook erg lekker. We hebben zicht op het water wat het altijd extra speciaal maakt. 

Mijn rug wil echt niet meer en we besluiten een taxi terug naar het hotel te nemen. Dat is inderdaad niet ver weg, maar de taxichauffeur scheldt ons verrot dat we hem dit kleine stukje dwingen te rijden. Het kan hem niets schelen dat ik zeg dat het om de pijn in mijn rug is. 

Dit hebben we echt nog nooit meegemaakt en ik ben blij als ik kan uitstappen. Arme Rick krijgt bij het betalen nog een lading scheldwoorden over zich heen. Ik meldt dit alles meteen bij de San Francisco taxicentrale. Zo iemand moet echt niet met klanten bezig zijn!  

En nu  gaan we lekker op bed liggen computeren en ik ga bedenken wat ik morgen wil doen.