Over een bezoek aan een nieuw museum

Zaterdag

Omdat het zaterdag is heb ik mijn wekker iets later gezet, voor tien voor half zeven. Ik verzorg de dieren en vertrek dan voor een wandeling, die ik op Foot Path heb gezet. Meteen al vind ik het ongewoon druk met verkeer in onze buurt. 

Niet veel later zie ik waarom dat is. Bij het andere zwembad wordt een grote All Star wedstrijd gehouden. Sharon waarschuwde me er al voor dat ons zwembad weleens druk zou kunnen worden, want de "gewone" leden mogen daar vandaag heen. 

Er is zelfs politie om het verkeer te regelen. De herten hebben natuurlijk allang de benen genomen met al deze bedrijvigheid. Ik moet mijn route ook veranderen, want die zou langs dat zwembad lopen. Foot Path houdt gelukkig hoe dan ook bij hoe ver ik loop en op welk tempo. 

Ook zonder herten heb ik meer dan genoeg te zien onderweg. Ik maak wat bloemenfoto's en een aantal foto's van de verschillende bouwstijlen van huizen in de buurt. De laatste twee zijn ouder en meteen ook een stuk kleiner. Af en toe zit iemand op hun veranda koffie te drinken en zwaaien we vrolijk naar elkaar. 

Als ik om half acht weer thuis ben is er nog geen Rick te bekennen. Ik maak een lekkere mok koffie en wacht tot hij beneden is. Dat is tegen achten het geval. 

We gaan er meteen op uit en halen ontbijt en koffies. Ik ben dol op mijn zuurdesem sandwich van Panera! Dat ik dat niet eerder bedacht heb. 

Een nieuwe maand betekent ook een nieuw thema voor mijn Photo a Day Challenge groep. Deze maand is het Flat Stanley, waarbij iedereen iedere dag een foto maakt met hetzelfde object erin. In mijn geval is dat dit jaar Flat James. 

Flat James komt van het historische Allaire Village dat naar hem vernoemd is. We waren daar een paar maanden geleden met Katja, Kevin en de kinderen. 

Op de ene of andere manier raakte James verzeild in een van mijn boodschappentassen. Alsof het zo heeft moeten zijn dus. Af en toe zal ik een foto naar Allaire Village sturen, want dan heb je kans een gratis entree te winnen. We zullen er zeker vaker heen gaan. 

De eerste foto met James komt van de Vienna markt. Daar koop ik vier flesjes groentesap van Elena van Supergreen. Verder kijken we rond maar kopen niets. 

Na de markt gaan we naar de Giant. We hebben niet zo'n heel lange lijst en vinden alles daarop. Het is dan ook pas kwart over negen als we klaar zijn. 

Dat betekent nog drie kwartier voor het zwembad vervroegd open gaat. Die vul ik met Duolingo en andere spelletjes. Om tien uur lopen we naar de overkant om te zwemmen. 

Het is altijd vol met andere zwemmers wat laat zien dat dit uur eerder opengaan populair is. En op verzoek (niet van mij) staat de muziek dit uur uit! Ik trek veertig baantjes, half met Rick en half met Lorraine om mee te praten. 

Daarna drogen we op en Rick gaat naar huis om het gras van de achtertuin te maaien. Ik loop later terug en maak mijn lunch. Rick haalt de zijne van een nieuw kabob restaurant, Smoki Kabob. Hij is zeer te spreken over de lamsvlees kabob.

Rick heeft zoals altijd van alles te doen, maar ik loop na de lunch terug naar het zwembad. Het is inderdaad druk, waarschijnlijk ook met leden van het andere zwembad. Tijdens de kinderpauzes zwem ik nog eens een halve kilometer. Langzamerhand nader ik de veertig kilometer toch nog. 

Tegen vieren lopen we terug en maken ons klaar voor het etentje met Jeanette en Timo. We hebben afgesproken bij Aracosia, een Afghaans restaurant. 

Het eten is er super lekker en iedereen benijdt mij, want ik heb sabzi (spinazie en andere groene groentes) in plaats van rijst bij mijn zalm besteld en dat is super lekker. 

We smullen allemaal en genieten van de gezellige atmosfeer in het restaurant. Ook het gesprek vloeit moeiteloos van het ene onderwerp naar het andere. 

Alleen wordt het op een gegeven moment super warm in het restaurant. Gisteren had ik nog een jasje nodig, nu is het ongaangenaam warm. 

Dat is het sein om te vertrekken. Het was weer erg gezellig met zijn vieren en bij het afscheid nemen we ons voor dit over een paar maanden weer te doen (wel een ander restaurant dan).

Zondag

Het is donker in de kamer en daardoor heb ik wat meer moeite met opstaan. Dat wordt wat als het later licht wordt straks. Maar om tien voor half zeven vertrek ik naar beneden en verricht de nodige handelingen voor de dieren. 

Er is een kans op buien en ik besluit mijn nieuwe Skechers waterdichte wandelschoenen uit te proberen. Die voelen een stuk zwaarder aan dan mijn Ryka's. Na een kwartiertje ben ik er echter aan gewend. Af en toe drupt het en het is enorm vochtig, maar echte regen krijg ik niet over me heen. 

De enige herten, die ik tegenkom, zijn moeder en dochter. Dochterlief wil graag bij mamma drinken, maar het moederhert trapt haar weg. Dat vind ik altijd zo zielig, maar op een gegeven moment moet het afgelopen zijn. Bambi kan tenslotte ook bladeren eten. 

Door de vochtigheid en de schoenen voelt deze wandeling zwaarder dan die van gisteren. Ik ben dan ook blij als ik na vier kilometer weer thuis ben. Rick slaapt nog en ik drink op mijn gemak een kop koffie. Niet veel later komt Rick ook beneden. 

We gaan ontbijt en koffies halen en daarna naar H Mart voor mijn paddenstoelen. Dan rijden we naar de Mosaic markt, maar moeten een kwartiertje wachten tot de bel gerinkeld wordt dat de markt open is. Ik maak intussen mijn Flat James foto bij de regenboogtrap. 

We kopen lekker veel fruit, bramen, kersen en pruimen. De perziken zien er ook heerlijk uit, maar meer krijgen we niet op. Verder heb ik een dozijn blauwe eieren nodig. Het is nog droog, maar dat zal niet lang duren. 

Vanwege het weer zit het zwembad er niet in. We willen al een tijdje het nieuwe museum onder het Lincoln Memorial zien en er zijn nog net twee kaartjes voor kwart over twee. Die reserveer ik meteen. 

Na de lunch rijden we naar de stad in de plenzende regen. Het is goed dat we ruim de tijd hebben genomen, want door de regen is het langzaamrijdend verkeer. Eenmaal in de stad hebben we enorm geluk. 

We vinden een parkeerplaats vlakbij het Lincoln Memorial naast het beeld van Einstein. Het is inmiddels ook weer droog al moeten we door diepe plassen lopen. Mijn voeten worden helemaal nat dus vanavond maar een douche nemen voor het naar bed gaan. 

V

Er is razend snel een nieuw monument gebouwd aan weerszijden van het Lincoln Memorial

Eenmaal in de onderbuik van het Lincoln Memorial zien we hoe het gebouwd is op allerlei zuilen en bogen. We poseren bij een replica van de stoel waar Lincoln op zit. We doen een hand in een vuist en de andere los zoals het beeld. Alleen heeft Rick de handen omgewisseld. Ik zie het beeld natuurlijk ook veel vaker dan hij. 

Na een filmpje over de slag bij Gettysburg in 1863 en de korte speech, die Lincoln toen hield, krijgen we uitleg over hoe het monument tot stand is gekomen. Het is allemaal heel interessant. Het is gemaakt van marmer en gesteente uit verschillende staten. Het was na het Washington Monument het eerste grote monument op de National Mall. 

Als we alles gezien hebben nemen we de lift naar boven om het standbeeld en de speeches te bekijken. Ook lopen we om het monument heen en zien zo de glimmend gouden beelden op de Memorial Bridge. Die zijn schoongemaakt en het brons is verguld. 

Deze beelden werden geschonken door Italie en kennelijk zagen ze er zo uit toen ze neergezet werden. Met de tijd is de vergulde laag eraf gesleten en was alleen het brons te zien. Dat vonden wij mooier dan dit geglim, maar we kunnen T. er niet de schuld van geven als het oorspronkelijk al zo was. 

We lopen nog even door het Vietnam Veterans Memorial waar niemand is. Dat is hoogst ongewoon! Het zal wel door het weer komen. 

De regenpauze is voorbij en op de terugweg hebben we met een overstroming van de I-66 te maken. De auto voor ons heeft trouwens een kenteken van Washington DC en als je inzoemt zie je de "End taxation without representation" spreuk. De stad probeert al jaren tevergeefs dezelfde rechten als de staten te krijgen. 

Voor we naar huis gaan stoppen we nog even bij Whole Foods voor wat kleinigheden. We zijn net op tijd thuis voor de ware zondvloed losbarst. Wat een regen opeens en het onweert erbij tot narigheid van Orion. De waarschuwingen vliegen ons om de oren, want alles overstroomt met dit soort weer. 

Rick kan nu ook onze biefstukjes niet grillen dus hij maakt ze binnen. We hebben er heel dunne groene asperges en bloemkoolpuree bij. Het is echt een zondagse maaltijd en een goed einde van het weekend. 

Allemaal een heel fijne week gewenst!

Over een rustige vrijdag

Mijn Fitbit voelt dat ik om vijf voor zes wakker ben en begint te trillen. Vijf minuten later zijn Orion en ik in de badkamer en weer vijf minuten later laat ik hem uit. Zorro krijgt een blikje en Orion zijn ontbijt in zijn bench. 

Dan ga ik erop uit. Ik heb weer een iets andere route van vier kilometer. Het is leuk af en toe eens een andere weg in te slaan. Qua herten is het al vrij snel raak. Er staan een bokje en een hinde te grazen in een van de tuinen vlakbij ons. 

Het blijft bijzonder dat ze me zo dichtbij laten komen. Het bokje is totaal niet bang en blijft gewoon zijn ontbijt eten. Ik vind zijn gewei ook geweldig! Het vrouwtje blijft wat verder weg. 

Met mijn wandelstokken stap ik goed door. Ik geniet nog steeds van de crape myrtles, al zijn sommigen aan het uitbloeien. Als ik langs onderstaande struiken loop zie ik dat iemand er takken vanaf heeft geknipt. Dit gebeurt door de hele buurt en mensen zijn er boos over, maar niemand weet wie het doet. 

Bij een van de huizen gaat iemand met pensioen en dat staat groot in de tuin. Met pensioen gaan wordt hier gevierd. Er is geen vaste pensioensleeftijd, het hangt af van de financieen van de persoon. 

Niet veel later loop ik langs het "Nederlandse" huis, zoals ik het in gedachten noem. Ik weet dat er een Nederlander, die getrouwd is met een Amerikaanse, woont. Zo zijn er meer Nederlanders in Vienna. Ik denk er soms over om iets te organiseren, maar dan weet ik weer niet hoe ze te bereiken. Ik zie enkel weleens een auto met NL of hoor Nederlands spreken in de supermarkt. 

Dit vind ik een leuk huis

Net voor ik onze straat weer inloop voel ik gewoon dat iets naar me kijkt. Ik kijk opzij en zie een goed gecamoufleerd hert. Ze hebben allemaal van die lieve zachte ogen. Het is een goed einde van deze wandeling. 

We gaan direct na het ontbijt naar Starbucks, want ik heb om negen uur een afspraak bij de oogarts. Het is mijn jaarlijkse controle. Rick geeft me zijn bril mee om de poten wat vaster te laten schroeven. 

Deze praktijk heeft de modernste machines en gelukkig hoeven mijn ogen niet gedruppeld te worden. Ook daar hebben ze een apparaat voor. 

De oogarts is zeer tevreden en merkt op dat mijn ogen veel jonger zijn dan de meeste mensen van mijn leeftijd. Dat is ook weer fijn om te weten, geen staar of glaucoom. Over een week krijg ik een nieuw paar lenzen. 

Mijn volgende bestemming is Trader Joe's. Hier werk ik een kort lijstje af. Hun filet mignon is veel goedkoper dan bij de andere supermarkten en ook heel lekker. Die neem ik mee voor zondag. 

Verder zijn de groentes altijd beter geprijsd. Ik neem ook een "dog days of summer" plantje mee, ik vind hem zo grappig. 

Voor de lunch doe ik nog mijn Duolingo lessen en andere breinspelletjes. Dan maak ik mijn salade en gerookte zalm met als toetje kefir met zaden en wilde bosbessen. Het smaakt me iedere dag weer heel goed. 

Het is heerlijk weer en ik loop naar het zwembad. Daar zwem ik op het hoogste tempo dat me lukt vijftig baantjes. Het water is heerlijk en ik geniet. Alleen staat de muziek weer veel te hard. 

Een tijdje hoor ik het aan, maar als het de hele tijd country muziek wordt waar ik een hekel aan heb ga ik vragen of het zachter kan. Als ik weer bij mijn stoel ben is het volume nog steeds heel hoog. 

Terug bij het kantoortje vraag ik vriendelijk of de geluidsknop nog wat lager kan en de jongen, die later de manager blijkt te zijn, rolt met zijn ogen. Dat neem ik niet en laat het Chuck, onze buurman die in het bestuur van het zwembad zit, weten. 

Uiteindelijk vertrek ik eerder dan ik zou willen, want ik krijg hoofdpijn en ik kan mijn gedachten nergens bij houden. Ik wil niet zeuren over mijn fibromyalgie, maar ga het toch te berde brengen. Die harde muziek zorgt ervoor dat ik me fysiek niet lekker voel. We betalen een flink lidmaatschap en ik heb ook recht om me te ontspannen (ik ben trouwens absoluut niet de enige, die zich aan de muziek ergert). 

Rick gaat nog wel even een duik nemen nadat hij het gras voor heeft gemaaid. Dan maken we ons klaar voor het avondeten dat we bij Southeast Impression gaan nuttigen. 

We bestellen wat sate vooraf en dan de Singapore noedels en de hele rode snapper. Rick weet niet hoe hij graten moet verwijderen dus ik doe dat voor hem. Het is erg smakelijk. 

En zo is het alweer vrijdagavond. Allemaal een heel fijn weekend gewenst!