Dag 8 Londen en Noorwegen: een bezoek aan Narvik

We hebben ons opgegeven om op elk tijdstip van de nacht gewekt te worden voor het Noorderlicht. Dat gebeurde om middernacht en we kleedden ons snel aan. Helaas was het lang niet zo spectaculair als eerder. 

We slapen dus iets langer dan gewoonlijk en gaan dan op ons gemak ontbijten. We zijn vandaag in Narvik en het is koud net -3.

Na het eten kleden we ons dan ook dik aan voor een wandeling door de stad. De zon komt hier om kwart over negen op en gaat om twee uur onder op het moment. We zien hem dan ook niet boven de bergen uitkomen. 

Het stadje is een kilometer wandelen weg en is lang niet zo toeristisch als Alesund. Dat betekent ook minder te doen, want we zijn niet geïnteresseerd in de grote attractie, het WO2 museum. 

Rick is gisteravond tot de ontdekking gekomen dat hij zijn SD kaart lezer vergeten is. Dat geeft ons een mooi doel en we gaan ernaar op zoek. 

Als eerste bezoeken we het Zeemanskerkje uit 1950. Niets is hier echt oud, want Narvik bestaat pas sinds 1902. Het is gegroeid door de erts industrie, die nog steeds het belangrijkst is. 

Dak van gras

Bij een souvenirwinkel

Ertswagonnen

Bij de eerste winkel, Elon, zien we geen SD kaarten en de verkoper is bezig met iemand die een wasmachine wil aanschaffen. We vertrekken dus zonder het te vragen. 

Om iets van het stadje te zien wandelen we naar de kerk. Onderweg zien we een ellenlange trein met erts wagons vertrekken. Doordat het hier minder toeristisch is zien we wel het echte noordelijke Noorwegen. 

Het kerkje is helaas niet open dus we zetten de SD kaart zoektocht voort. Er is een winkelcentrum met een elektonica zaak, maar die hebben hem niet. 

Wel is er een cafeetje waar Rick geniet van een capuccino en ik een heerlijke kop koffie drink. Buiten worden rendiervlees en andere rendier producten verkocht. Iets wat we thuis niet zien. 

De SD kaart lezer wordt uiteindelijk gevonden bij de Power winkel. We hebben het koud en zijn hongerig, maar het Fiskekroken restaurant gaat pas om een uur open.

Dan gaan we toch maar een souvenirwinkel in. Noorse souvenirs zijn echt leuk, maar zo jammer dat overal Norway in plaats van Norge opstaat. 

Rick slaagt toch met een paar leuke shot glaasjes waar wel Norge opstaat. Ik koop een kinderboekje over een Opa Trol. Fiona vindt het IJslandse folklore boek dat we hebben ook zo leuk. 

Eindelijk is het restaurant open. Ik bestel de vissoep weer, heerlijk met dit vries weer. Rick kiest de walvis burger en ik probeer die ook. Hij lijkt op vlees, maar net iets anders. 

Als we terug naar het schip lopen gaat de zon al onder! We hebben de zon zelf niet gezien hoewel het de hele dag helder was. 

Terug op het schip gaan de heel warme dingen uit en dan begeven we ons naar de Morning Light lounge voor de quiz. 

Die is weer erg leuk, maar wel moeilijk dit keer. Rick is niet zo'n trivia persoon, maar we doen het toch redelijk met 12 1/2 punten van de twintig. Ik ben heel goed in geografie en geschiedenis, maar sport en film vergeet het maar. 

Mijn trots vanavond is dat ik de kleur van de Elizabeth lijn van de Londen Underground goed heb. De meeste Engelsen wisten dat niet eens, maar ik dacht de koninklijke kleur paars en dat is het inderdaad. 

Na de quiz gaan we naar de Ocean bar en ik bestel eens een Aperol spritz. Er komt een bandje dansmuziek spelen en voor ik het weet word ik door een gentleman van Fred Olsen gevraagd een rumba met hem te dansen. Het gaat niet eens verschrikkelijk slecht. 

Al gauw is het tijd om ons voor het avondeten te kleden. We zijn zowaar eerder dan David en Sue! 

Vandaag kies ik het gerookte zalm voorafje, dan de boerenkool soep, knolselderij met chimichurri saus, forel almandine en suikervrije apfelstrudel. Het is erg lekker! 

Ook het gesprek is weer zeer geanimeerd. We vinden telkens weer nieuwe dingen om over te praten. Ook vanavond vertrekken we pas als de tweede lichting diners begint. 

Voor we naar de kamer gaan veranderen we de gebeld worden tijd. Na middernacht vind ik te laat nu we al mooi Noorderlicht hebben gezien. Ik kan niet goed functioneren met een gebroken nachtrust. 

Gelukkig besluit het Noorderlicht zich nog voir negenen te laten zien. Het blijft een prachtig gezicht, maar gisteren was mooier. Dit is maar een 2 op de schaal van Aurora's, de komende dagen worden het 3 en 5. Dus maar hopen dat het helder blijft! 

Dag 7 Londen en Noorwegen: de Poolcirkel oversteken en het eerste Noorderlicht

Om zeven uur gaat mijn Fitbit af, maar ik ben al wakker. Ik lees wat op mijn telefoon tot Rick wakker is. 

Dan sta ik op, kleed me dik aan en ga een wandeling op het Promenade deck maken. Het is iedere dag dezelfde kant op, maar aangezien er toch bijna niemand is ben ik rebels en loop eens met de klok mee. 

Het waait hard en vooral aan de voorkant van het schip word ik bijna weggeblazen. Ik houd het vijf rondjes (2,5 km) vol en bedenk dat de rest later vandaag wel komt. 

Rick is intussen aangekleed en we gaan ontbijten. Het uitzicht is adembenemend! Mijn ontbijt is iedere dag hetzelfde, want veel variatie is er niet. 

Na het eten gaat Rick zijn douche nemen en ik ga zo'n twintig minuten gewichten heffen in de sportzaal. Erna ga ik even in de sauna zitten, heerlijk, want het is overal koud. 

Als ik me ook op heb gefrist gaan we de voorkant van het schip op. Daar zien we heel in de verte een paar bruine adelaars zitten. 

Langzaam naderen we de berg Torghatten. Deze heeft een door de ijstijd gevormd gat in het midden. 

Paul, de cruise director, vertelt er interessant over. Dit gebied is geologisch heel interessant. 

Eenmaal weer binnen gaan we naar de Neptune Lounge waar een praatje wordt gehouden over Harstad en Bergen, de laatste havens voor deze cruise. 

Het gaat voornamelijk over de excursies, maar zo zie je wel wat er zoal in die plaatsen te doen is. De lezingen over de andere havens hebben we gemist. 

Na afloop haasten we ons naar boven om te lunchen. We zijn niet de enigen, want we zijn bijna bij de volgende natuurlijke attractie. Ik vind de lunch het minst qua variatie op dit schip. Er zijn ook veel te veel desserts relatief gezien. 

We haasten ons de kou in naar buiten als de Zeven Zusters bergen in beeld komen. De legende is dat het zeven trollen zijn, die door de zon tot steen zijn gemaakt. 

Wat ik vooral leuk vind zijn de plaatsjes, die we langs de kant zien. Rode en gele huisjes en schuren en er staat op gegeven moment een enorme GSM-mast, die totaal niet past bij dit idyllische plaatje. 

De volgende activiteit is de introductie tot de Poolcirkel van de bemanning, die er nog niet geweest is. 

Koning Neptunus roept ze op en ze krijgen ijswater op hun hoofd en nek gegooid. Dit is één keer grappig, maar er zijn heel wat bemanningsleden in de groep en op een gegeven moment gaat het me vervelen. Ik zie liever het mooie landschap dat aan ons voorbij glijdt.

Om een uur of kwart over drie wordt er omgeroepen dat we de Poolcirkel naderen. Er staat een metalen wereldbol op de grens. 

Dit is iets wat ik al heel lang op mijn verlanglijstje had staan dus ik vind het superleuk. Ook fijn dat het nog net licht is, achter ons gaat de zon onder.

Verkleumd, want het is flink koud wat mijn spieren helaas niet fijn vinden, bestellen we thee in de Ocean Bar. 

Natuurlijk wist ik dat de kans op pijn vrij hoog zou zijn deze reis. Het is belangrijk dat ik veel beweeg en dat helpt tot nu toe redelijk. Ik had dit allemaal echt niet willen missen. 

Na een lekker warme douche voor mij kleden we ons voor het avondeten. Ook vanavond is het weer erg gezellig met Sue en David. We hebben het getroffen met onzr tafelgenoten. 

Het voorafje is een pate, dan ossestaart bouillon. Net als gisteren ga ik weer voor twee hoofdgerechten. De "Wellington" van bieten en pompoen is heerlijk en de zalm met groente en zonder aardappelen ook. 

We zijn net terug in de kamer als er omgeroepen wordt dat het Noorderlicht te zien is. We hebben onze warme kleding klaarliggen en haasten ons naar buiten. 

Het is druk, maar ik weet een plekje aan de railing te vinden. Het begint rustig en dan is het spectaculair met dansende slierten groen en roze. Ik ben er helemaal ontroerd van! 

Op een gegeven moment zijn mijn handen helemaal verkleumd. Ik heb wel honderd foto's en op de kamer gooi ik er een heel aantal weg. Ik ben zeer tevreden met het resultaat van mijn telefoon.