Over een bezoek aan de National Academy of Sciences

 Vandaag moet mijn rustige wandeling zijn, want ik ga later op de dag meer lopen en ik heb het gevoel dat een wat minder actieve dag weleens goed is. Ik sta om kwart over zes op en stel Foot Path in op twee mijl (3,25 kilometer). 

Het is 22 graden en ontzettend vochtig, 98% volgens mijn weer app. Dat voelt als een warme deken en ik vind het niet zo fijn lopen. Verder lukt langzaam lopen me niet en als ik thuiskom zie ik aan Fitbit dat dat rustige niet zo gelukt is. 

Rick is al op en heeft koffie gezet. Ik maak mijn ontbijt en krijg dan een berichtje van mijn kolibrievoederhuisje. Er is een kolibrietje! Dat betekent dat ik de nektar nog niet weg moet halen. 

Na het ontbijt en onze douches gaan we de koffies halen van Starbucks. Ik drink de nitro brew tijdens mijn Duolingo lessen. Ik leer nu ook wat meer geavanceerd Frans met videos en kijk daar een aantal van. Dan komt Jocelyn om kwart over tien voor onze excursie naar de stad.

Rick brengt ons naar het metrostation en we stappen bij Foggy Bottom uit. Daar stap ik nooit uit en zie dat dit midden op de campus van George Washington University is. Het wemelt van de studenten en we lopen langs de "Greek" huizen. Dat zijn een soort clubs met Griekse letters, sororities en fraternities. 

We banen ons een weg naar de National Academy of Sciences. Naarmate we dichterbij komen zijn het vooral regeringsgebouwen waar we langs lopen. Onderstaande is een van de mooiere, een heel aantal zijn uit de jaren zestig, lelijke betonnen blokken. 

Een kwartiertje voor de rondleiding begint lopen we het gebouw van de National Academy of Sciences binnen. Dit is een non-profit organisatie die zich, de naam zegt het al, bezighoudt met de wetenschappen. 

Onze gids is Leslie en ze is heel enthousiast. Alleen heeft ze een heel hoge stem waardoor ze moeilijk te volgen is en op een gegeven moment ga ik me eraan ergeren. Ze is ook vreselijk lang van stof!

De grote hal van het gebouw uit 1924 is prachtig. Mooie schilderingen en gietijzeren deuren, die we allemaal stuk voor stuk bewonderen. De rondleiding zou een uur moeten duren, maar in de grote hal alleen al praat Leslie veertig minuten vol. 

De volgende zaal zou de hoofdvergaderzaal moeten zijn, maar die is in gebruik. Er is een Indiase delegatie wetenschappers, die overlegt over klimaatsverandering. In plaats van die zaal gaan we in een kleinere vergaderzaal zitten. Leslie vertelt eindeloos over wat we in de "board room" zouden hebben gezien, maar het zegt Jocelyn en mij niets, want er zijn geen foto's of wat ook bij. 

Een maquette van het gebouw

De academie heeft ook tentoonstellingen en die zijn wel erg interessant. Een ervan gaat over allerlei uitvindingen en de ander over waar de academie met de jaren allemaal bij betrokken is geweest. De beschilderde muren zijn door middelschoolstudenten gedaan. 

Nu zijn we weer terug in de hal en gaan de vestibule bij de hoofdingang in. Die is ook prachtig met een plafond van ingelegd hout en heel mooie deuren. De rondleiding is nog steeds niet afgelopen en wij hebben een reservering bij de Old Ebbitt Grill om een uur. 

We vragen de wacht of we hier naar buiten kunnen en dat kan gelukkig. Voor we naar het restaurant lopen maken we nog even een foto van het Einstein beeld. Jocelyn had dat alleen nog maar vanuit de auto gezien. 

Dit kunstwerk vind ik interessant, het is er voor de 250ste verjaardag van het land

Keurig op tijd komen we bij de Old Ebbitt Grill aan. Hier is het zoals altijd superdruk en ik hoor dat de wachttijd voor een tafel van twee een uur bedraagt. Gelukkig heb ik gereserveerd. We moeten desondanks nog een kwartiertje wachten voor we aan tafel kunnen. 

Jocelyn en ik zijn eensgezind in onze bestellingen. Het wordt de salade "Nicoise" met zalm, voor mij zonder aardappeltjes. De zalm is perfect bereid en we genieten allebei van het gerecht. Dit blijft een goed restaurant en is niet voor niets zo populair. 

Jocelyn heeft een blaar opgelopen en gaat op zoek naar pleisters. We gaan van het toilet gebruik maken en ze vraagt het aan een aantal dames, die hun handen wassen. Die hebben er geen. Dan probeert ze het bij de hostess en die blijken er wel een te hebben. Waarschijnlijk is Jocelyn niet de enige met blaren, die het restaurant binnenkomt. 

Blij dat de pijn minder is lopen we naar het McPherson Square metrostation. Daar komt de trein naar Vienna vrijwel meteen. Onderweg bespreken we welke andere plekken in Washington we nog samen willen bezoeken. Dat zijn er heel wat. 

Rick haalt ons weer op in Vienna. Jocelyn neemt afscheid en ik ga met mijn voeten omhoog zitten. Ongemerkt heb ik bijna 14000 stappen gezet. Ondanks dat de gids een beetje tegenviel was het interessant dat mooie gebouw te zien. 

We willen eigenlijk bij een nieuw restaurant met cuisine uit Jemen gaan eten. De straten zijn echter afgezet voor Chillin on Church, een evenement met muziek e.d. Dan gaan we maar naar de tweede keuze Southeast Impression. 

Daar worden we als oude bekenden begroet door Jenny, Sunny en Kevin. We zitten aan de bar en genieten van het heerlijke Aziatische eten. Rick heeft een rijst gerecht in een ananas en ik mijn geliefde Singapore noedels.

Thuis is onze blije bui snel voorbij, want Zorro heeft overal overgegeven. Van mijn standpunt heeft de kat geen fijn leven meer, maar Rick en Katja denken daar anders over. 

Over een laatste heel warme dag

Eigenlijk hoef ik vandaag niet zo vroeg aan mijn wandeling te beginnen, want ik moet vasten tot tien voor acht. Maar ik ben zo gewend aan het vroege opstaan dat ik om tien voor half zeven het huis uitloop.

Het is ongewoon warm voor half september, 21 graden. Ook de vochtigheidsgraad is hoog met 90%. Volgens de voorspellingen zal het vandaag boven de 30 graden worden wat ongewoon is voor deze tijd van het jaar. 

Mijn wandeling van vier kilometer is een iets andere route dan gewoonlijk om het interessant te houden. Alleen kom ik geen herten tegen. Wel zie ik echte tekenen van de beginnende herfst. Bomen beginnen licht te verkleuren en er zijn mooie paddestoelen. 

Eenmaal weer thuis kook ik mijn ontbijt zodat ik het na de bloedafname kan eten. Dan brengt Rick me naar Quest Diagnostics. Ik moet vandaag mijn cholesterol e.d. laten checken om te zien of de hogere medicijndosis helpt. Hopelijk is dat het geval. 

Nadat mijn bloed geprikt is rijden we meteen door naar Starbucks. De nitro brew smaakt extra lekker. Daarna koop ik nieuwe flesjes groentesap van Elena bij Pure Green. Mijn maag knort en ik ben blij dat mijn ontbijt op me staat te wachten!

Voor ik naar personal training vertrek doe ik mijn dagelijkse Duolingo lessen. Vandaag is de tweeduizendste dag achtereen. Dat is vijf jaar, vijf maanden en 21 dagen! Dat is wel erg lang, maar ik vind het nog steeds leuk en goed om mijn hersenen bezig te houden.  

Doordat ik bloed heb laten afnemen mag ik vier uur geen gewichten heffen met mijn armen. Niet zo handig dus dat ik het op een personal training dag geboekt heb. Maar Sharon vindt het prima en we doen vooral veel been- en buikspieroefeningen. 

Na het halve uur rijd ik door naar Whole Foods. Daar zijn de pompoenen en kalebassen aangekomen. Ik wil een aantal van de grappig gevormde kalebasjes, maar wil DePaul's Urban Farm steunen en ze daar kopen. Bij Whole Foods koop ik enkel met blauwe kaas gevulde olijven voor mijn dirty "martini" vanavond. 

DePaul's is altijd zo fotogeniek in de herfst (en met Kerst). Alles is met aandacht uitgestald en ik maak de nodige foto's. Alleen hebben ze die kalebasjes zoals op de foto hierboven nog niet. Na het weekend moeten ze er zijn. 

Chrysanten zijn niet mijn favoriete bloemen, maar deze kleuren vind ik wel mooi

Zonder iets te kopen ga ik naar huis. Daar maak ik lunch en eet op het deck. Alleen die rotmugjes, ik zie ze niet eens, maar ze weten me te bijten. 

Omdat er halverwege de middag regen en onweer voorspeld is ga ik direct na het eten de hot tub in. Ik heb veel pijn en hopelijk gaat het warme water verlichting geven. Ik zit er twintig minuten in en dan een half uurtje later nog eens twintig. 

Als ik de hot tub verlaat hoor ik donder in de verte. Ik ga mijn haren wassen en als ik weer beneden kom regent het inderdaad. Ik ben blij dat ik naar het weerbericht keek! Langzaamaan gaat met deze regen de temperatuur ook omlaag en volgende week zal het een stuk koeler zijn. 

Vandaag is het eindelijk weer tijd voor happy hour met Chuck en Christine. We hebben elkaar zoveel te vertellen dat het al bijna zeven uur is voor we afscheid nemen. Dan bestellen we Taco Bamba voor het avondeten.

Ze hebben zoveel keuzes van verschillende taco's dat ik het prima vind het twee keer te eten deze week. Dat ze ze in koolbladeren serveren is ook lekker gezond. Helaas ben ik alweer bij de laatste aflevering van We Zijn Er Bijna beland. Hierna ga ik Een Huis Vol kijken. 

Over woensdag

Gisteravond lag ik nog vroeger dan gewoonlijk in bed. Kennelijk had ik dat nodig, want ik word pas weer om kwart over zes wakker van mijn Fitbit wekker. Ik sta op en Orion gaat zoals gewoonlijk mee de badkamer in.

Hij heeft vannacht gelukkig niet gejankt van de pijn en lijkt er geen last meer van te hebben. Dit kan natuurlijk komen door de Gabapentin. Die blijven we hem dus nog maar een tijdje geven.

Zodra ik aangekleed ben gaat Orion terug in de kamer bij Rick. Ik stel mijn Foot Path app in op een van mijn vier kilometer wandelingen en loop zo snel mogelijk. Het helpt dat ik vrijwel de hele weg zonder stoppen kan stappen, want de herten laten zich pas tijdens de tweede helft zien.

Als eerste zie ik de kreupele hinde met haar twee kleintjes. Die laatsten hebben inmiddels nog maar heel vage stippels op hun vacht. Deze hinde is met een lamme voorpoot geboren. Om de zoveel tijd komen er berichtjes online over haar van mensen, die bezorgd zijn. 

Deze dame loopt al zeker tien jaar door de buurt. Ze kan zelfs over hekken van twee meter springen! Ze kan alleen niet rennen, waardoor de mannetjes haar iedere lente weten te vinden. 

Dit huis voor mijn architectuur themafoto doet een beetje aan vakwerkhuizen denken

Om kwart over zeven ben ik terug en tref Rick bezig in de keuken. Hij heeft mijn koffie al gezet. Ik maak mijn ontbijt en geniet er op mijn gemak van. Rick doucht intussen en laat vervolgens Orion uit. Ik poets mijn tanden en doe make up op zodat ik klaar ben voor tai chi straks.

Dan is het tijd voor Starbucks. Het verkeer in Vienna is heel slecht en ik zie de klok snel gaan. Tijd om mijn nitro brew te drinken heb ik niet, want tai chi begint om half tien. Rick gaat meteen door naar kantoor. 

Bijna had ik mezelf ervan overtuigd niet naar tai chi te gaan. Ik heb de hele tijd zo'n hoofdpijn en algehele pijn. Maar het rekken en strekken van de sport helpt juist goed. Natuurlijk ben ik blij gegaan te zijn zodra de les begint. Het is ook een gezellige groep mensen. 

Na de les van Ed loop ik via het W&OD pad naar Whole Foods. Daar haal ik de groente voor het avondeten. Verder pin ik geld om Sharon morgen mee te betalen. Natuurlijk maak ik ook de nodige foto's langs het pad.

Het is intussen flink opgewarmd en ik nuttig mijn lunch op het deck. Ik vul daarna voor het laatst dit seizoen het kolibrie voederhuisje. Dan is de afwasmachine aan de beurt en ik stofzuig en maak de keuken schoon. Dat is weer genoeg voor vandaag.

Tijd voor een uitstapje en ik besluit naar Michaels te gaan. Onderweg belt Christine, zij zijn weer terug van hun reis naar Frankrijk en Nederland. Ze hebben het fantastisch gehad en we praten drie kwartier bij. 

Dan loop ik de Michaels binnen en vermaak me met de Halloween spullen bekijken. Ik had gehoopt meer gewone herfstdecoraties te zien, maar ze hebben alleen "taart"kaarsen in herfstkleuren. Als we een Halloweenfeestje zouden geven zouden we het huis zeker met enge dingen hier kunnen versieren. 

Rick is inmiddels thuis en doet training online. Ik ga buiten op het deck zitten lezen. Het is zo lekker met een graad of 28. Alleen stikt het van de muggen en tegen vijven ga ik naar binnen met overal kriebel. Gelukkig blijft dat met deze mugjes nooit lang.

Het avondeten bestaat uit garnalenburgers, die we nog in de vriezer hadden. We hebben er een gemengde salade van Whole Foods bij. Het is eenvoudig, maar lekker.

Vanavond ga ik verder We Zijn Er Bijna kijken. Dat blijft een leuk programma. Wij zouden nooit zo vakantie houden, maar ik kan me voorstellen dat mensen daar wel van genieten.