We zitten nog voor achten aan het ontbijt en maken ons dan klaar om op pad te gaan. Het is nul graden, maar er staat een venijnige wind.
Behalve alles wat ik de afgelopen dagen al droeg doe ik ook mijn Hairbrella aan. Dat is een das/hoed die water- en winddicht is. Het is een heerlijk ding, ik ben blij dat ik hem meeheb.
Er is een Middeleeuws kerkje vier kilometer verderop waarvan gezegd wordt dat je het gezien moet hebben. Het ligt op het Trondenes schiereiland.
Eenmaal van boord beginnen we aan de wandeling. Onderweg zien we hoe de mensen hier wonen. Ze hebben grote ramen en de voorkanten van de huizen kijken allemaal uit op het water. Het uitzicht is fantastisch.
Vlakbij is een museumpje over de geschiedenis van Noorwegen. We besluiten daar dan maar heen te gaan.
We bestellen een kop koffie voor mij en warme chocolademelk voor Rick. Terwijl we even uitpuffen blijken we allebei eigenlijk geen zin in het museum te hebben. We hebben ook gelezen dat het duur is voor wat het is.
Via Uber bestellen we een taxi terug naar het centrum van Harstad. Daar zoeken we naar een gezellige winkelstraat, maar die is er niet of wij vinden hem niet.
Het is ook al na twaalven en we hebben honger. Gisteren hebben we gezien dat Egon het enige restaurant is dat op dit tijdstip open is. Alle andere openen pas om drie uur hun deuren.
Gelukkig is het een gezellig en, heel belangrijk, warm restaurant met vriendelijke bediening. Ik houd het bij vissoep, zo lekker, en Rick heeft een broodje garnalen.
Na het eten doen we nog een poging om leuke winkels te vinden en lopen door het overdekte winkelcentrum. Het is duidelijk dat dit geen toeristisch stadje is. Genoeg winkels, maar die zijn praktisch en voor de bewoners.
Voor we weer aan boord gaan kleurt de lucht roze en maken we de nodige foto's. Dan houden we Harstad wel voor gezien.
Eenmaal aan boord relaxen we een tijdje en ik ga de kou nog even trotseren voor foto's van Harstad in het donker.
Dan gaan we naar de Morning Lounge voor de quiz. Dit keer hebben we met 14 goed maar een punt minder dan het winnende team. We ontmoeten Sue (nog een!) en Ivan, die een Nederlandse schoonzoon hebben.
Voor we gaan eten ga ik kijken of ik het Noorderlicht zie en dat is het geval. We gaan eerst gezellig met Sue en Dave eten en kleden ons dan warm aan om te gaan fotograferen.
Het is werkelijk verschrikkelijk koud, maar ook zo mooi dat we buiten blijven tot we bijna bevroren zijn. Na het schrijven van dit blog ga ik nog een keer kijken. Nu is de groene kleur met het blote oog te zien.
De komende twee dagen zijn we op zee. Even duimen dat er niet teveel deining is. Ik wil mijn zeeziekte medicijn niet uittesten.





















































































