Over een leuke rondleiding

Om kwart over zes sta ik naast mijn bed. Orion is natuurlijk ook al wakker en volgt me de badkamer in. Daarna gaat hij mee naar beneden en krijgt zijn medicijnen en Zorro geef ik een blikje eten. Dan neem ik Orion mee voor zijn wandeling. Het is "al" half zeven als ik aan mijn wandeling begin. 

Aangezien ik vanochtend een rondleiding heb besluit ik slechts een blokje om te lopen. Alleen realiseer ik me nooit hoe ver ik loop tot ik klaar ben. Dat blokje om is meer dan anderhalve kilometer! Dat is iets langer dan ik had willen wandelen. 

Rick komt net beneden als ik het huis weer binnenloop. We eten samen ontbijt en dan maak ik me klaar om naar de stad te gaan. Rick zet me af bij het metrostation en ik ben om tien over negen al in de stad. Ik stap een station eerder uit, want ik heb zin in koffie. 

De Starbucks ligt vlak naast het Federal Center SW station. Alleen had ik er niet op gerekend dat ik twintig minuten op mijn nitro brew zou moeten wachten! Ze hebben hier zelfs een heel modern elektronisch bord waar je kunt zien wiens koffie gemaakt wordt en wanneer jij aan de beurt bent. Eindelijk is mijn koffie ook klaar. 

Nu nog even Capitol Hill oplopen en dat valt ietwat tegen. Hij is flink steil. Ik krijg een appje dat mijn gezelschap van vandaag al bij de Neptunus fontein van de Library of Congress staat dus ik stap nog wat sneller door. 

Washington heeft een voorbeeld aan Boston genomen en de elektriciteitskastjes beschilderd

De Botanic Garden onderweg

Als je goed kijkt zie je scherpschutters op het dak

Als ik bij de fontein aankom zie ik mijn naamgenote Petra, haar man R., dochter E. en zoontje D. staan. Bij het Capitool is er veel bedrijvigheid en het blijkt dat de herdenkingsceremonie van senator Lindsay Graham vanochtend gehouden zal worden. 

Zijn kist ligt even in het gebouw, maar het is niet zoals met presidenten dat het volk ook afscheid kan komen nemen. Het was een nogal controversiele man, die heel plotseling overleed. Kennelijk is de Library of Congress ook gesloten hierdoor. 

We hebben kaartjes voor tien uur, maar kunnen pas om tien over half elf naar binnen. Gelukkig is het bewolkt en niet zo warm, want veertig minuten in de felle zon staan was minder fijn geweest. In ieder geval zien we wel de buste van Demosthenes op het gebouw. 

Die man is ons geen van allen bekend, maar ik heb hem net opgezocht. Hij was een Griekse redenaar, die het ver schopte in de politiek. Hij leefde in de vierde eeuw voor Christus. 

Eindelijk kunnen we door de veiligheidspoortjes het gebouw binnen. Die eerste aanblik van de ontvangstzaal is altijd weer adembenemend. Ik begin zoals gewoonlijk met de grote leeszaal dus we lopen de marmeren trappen op naar boven. 

Er is een Amerikaanse gids met microfoon en de ruimte is niet zo groot. Ik probeer haar niet te storen, maar ik wil toch wel vertellen over deze indrukwekkende zaal. Hopelijk was het allemaal een beetje te verstaan. 

Daarna lopen we langzaam naar beneden. Daar zien we onder anderen de bibliotheek van Thomas Jefferson, de originele Guttenberg bijbel en het kantoor van de bibliothecaris waar hij voor 1980 zat. Het blijft een prachtig gebouw. 

Eenmaal buiten vertel ik wat over het Supreme Court en helaas kunnen we daarna nog steeds niet dichterbij het Capitool komen. Dan vertel ik er maar van verre over en vervolgens gaan we Capitol Hill weer af. 

We lopen langs Pennsylvania Avenue en zien de moderne kunst en klassieke kunst gebouwen van de National Gallery of Art. Hier is ook de grote fontein met de sterrenbeelden. Het weer is nog steeds aangenaam, maar het wordt wel steeds vochtiger. 

We komen langs de Archieven van de Verenigde Staten. Dit is een prachtig gebouw waar o.a. de Onafhankelijkheidsverklaring en Constitutie (grondwet) van de VS te bewonderen zijn. Hier slaan we af en lopen 7th Street NW op richting Chinatown. 

Het grote Capital One Arena complex staat in de steigers en wordt zo te zien grondig gerenoveerd. We merken dat we in Chinatown zijn aan de Chinese tekens bij de bedrijven. Verder stelt onze Chinatown niet veel voor, behalve de mooie eenspannige boog, die we dan ook bewonderen. 

De route gaat verder door City Center DC, het dure winkel gebied van Washington. Hier hangen altijd weer verschillende dingen boven de straten. Wat er nu hangt bekoort me niet zo, maar de standbeelden van dieren op voertuigen zijn wel heel leuk. 

Via 10th Street NW lopen we terug naar Pennsylvania Avenue. Aan die straat liggen Ford's Theatre, waar Lincoln werd vermoord, en het lelijke FBI gebouw. Toch is het altijd wel interessant om de FBI auto's te fotograferen. 

Op Freedom Plaza zie ik weer iets nieuws. Er staan standbeelden aan weerszijden. Daar moet ik later meer over uitvinden. Voor nu zien we de plattegronden van het Capitool en het Witte Huis op de grond hier. 

Het laatste monument aan Pennsylvania Avenue is het Eerste Wereldoorlog Monument. Generaal Pershing stond hier altijd al en ze hebben het monument op het plein voor hem gebouwd. 

Als laatste lopen we de heuvel op in de hoop iets van de voorkant van het Witte Huis te kunnen zien. Dat kon vorige week nog, maar nu staan er dubbele hekken en is de hele straat afgesloten. Ik word er echt boos over dat het "Huis van het Volk" nu niet eens meer te zien is!

Het is een beetje een anticlimactisch einde van de rondleiding, maar het is niet anders. We nemen afscheid en zij gaan lunchen bij de Cheesecake Factory vlakbij. Het was weer een gezellige wandeling met geinteresseerde mensen. De kinderen gedroegen zich ook voorbeeldig!

Door de vertraging bij de Library of Congress loopt het al bij tweeen als ik in de trein zit. Gelukkig kan Rick me nog voor zijn vergadering ophalen. Mijn eerste daad is lunch maken, ik heb flinke honger. 

Even overweeg ik om naar het zwembad te gaan, maar ik ben te moe. Ik heb meer dan 17000 stappen gelopen vandaag en mijn voeten smeken om rust. Ik ga dus lekker bankhangen de rest van de middag. 

Opeens is er een "Severe thunderstorm watch" en vervolgens een "tornado watch". Er komt zwaar weer aan en de radar is weer kleurrijk. Alleen gaat alles ten noorden en zuiden van ons en we krijgen geen enkele broodnodige druppel regen!

We gaan nog even naar Norm's Beer & Wine om een nieuw biervat voor de bar beneden op te halen. We zien prachtige bliksem en horen indrukwekkende donder, maar het blijft hier droog. Op weg naar huis halen we taco's van Taco Bamba voor het avondeten. Die zijn zo lekker in de koolbladeren. 

En nu schijnt de zon weer. Ik ga Antiques Roadshow kijken en zal vroeg mijn bed opzoeken. 

Over de terugrit

Nog voor mijn Fitbit om kwart over zes afgaat ben ik wakker. Ik kleed me aan voor een laatste wandeling langs de Boston Seaport. Het wandelpad langs het water is zo leuk! 

Dit keer maak ik vooral foto's van de abstracte vormen, die de weerspiegeling van de moderne gebouwen in het water maken. Op weg terug naar het hotel haal ik koffies bij de Starbucks in het Westin hotel. 

Rick is al op en binnen het halve uur zitten we bepakt en bezakt in de auto. We stellen Waze eerst in op de dichtstbijzijnde Panera. Die is vlakbij waar we gisteren op de tiki boot gingen. 

De broodjes smaken heerlijk en we stellen Waze in op de oostelijke route via de I95. Over het westen is korter qua tijd, maar Rick vindt het constant wisselen van snelweg naar parkweg heel vermoeiend. 

Dit is ook leuk, want zo rijden we bijvoorbeeld door Rhode Island waar we al jaren niet geweest zijn. 

Dit is de kleinste staat van de VS en de naam is verbasterd van het Nederlands. Begin 17e eeuw werd het door Nederlanders ontdekt en Roodt Eiland genoemd. 

De rit verloopt voorspoedig en we halen lunch bij een Subway in Connecticut. Daarna komen we al snel in de New York drukte terecht. 

Waze leidt ons om, want er is een aanrijding op de I95. Eindelijk komen we op de George Washington brug en die is niet eens zo druk. 

Waar de New York Yankees honkbal spelen

Ondanks dat de rit wat langer duurt is het meer ontspannen, omdat Rick niet constant op de aanwijzingen van Waze hoeft te letten. Behalve rond New York is het een rechte weg van Boston naar huis. 

Net voor we in Vienna zijn bestellen we eten van Royal Nepal Bistro. Dat staat klaar als we er aankomen. Na negen uur en drie kwartier rijden we onze oprit weer op. Deze rit duurde net iets minder lang dan die van vrijdag. 

Orion en Zorro wachten ons ongeduldig op. Zij hebben duidelijk nog niet gegeten en kijken ons de happen uit de mond. De momo's, boerenkool en quinoa salade en gegrilde kip met Nepalese kruiden smaken ons bijzonder goed. 

Na het eten pak ik uit en neem een verfrissende douche. Nu gaan de benen omhoog en ga ik kijken naar Antiques Roadshow waarvan Riley ook een fan blijkt te zijn. We kijken terug op een heel gezellig lang weekend. 

Over een gezellig weekend in Boston

Zaterdag 

Vannacht hebben we in een heel lichte kamer geslapen. Een van de lamellen werkte niet en een licht scheen direct onze kamer in. Ik ben dus ver voor kwart over zes al half wakker. 

Stilletjes maak ik me klaar voor een wandeling langs het water van de Boston Seaport. Onderweg maak ik heel wat foto's. Daarom doe ik 53 minuten over bijna tweeeneenhalve kilometer. 

Terug in het hotel schenk ik een gratis kop koffie voor mezelf in en koop een cappuccino voor Rick. 

Het is inmiddels tien over half acht en ik verwacht dat Rick al op is. Tot mijn verbazing is dat niet het geval. 

De cappuccino wekt hem en we maken ons klaar voor de dag. Het blijft stil van Saskia en Riley's kant en we hebben honger, want gewoonlijk eten we vroeger ontbijt. 

We parkeren de auto aan Seaport Boulevard en lopen naar Tatte. Daar bestellen we koffie en ik ga voor de shakshouka en Rick het broodje ei en gerookte zalm. 

Tijdens het eten krijgen we bericht van Saskia dat ze door Riley's wekker heen hebben geslapen. Over een uurtje zullen ze klaar zijn.

Wij wandelen dan nog een tijdje langs het water. We zien een klein marktje en lopen daar even door. 

Om kwart over tien halen we Saskia en Riley op. We gaan een fort van nog voor de Onafhankelijkheidsoorlog op Castle Island bezoeken. 

Helaas zijn we te vroeg voor een rondleiding, maar het is interessant om over Fort Independence te lezen. Ook de wandeling is de moeite waard. 

Het loopt al tegen twaalven en we besluiten naar Moxies te gaan voor de lunch. We krijgen een tafel op de eerste verdieping met zicht op de haven. 

Helaas serveren ze alleen het brunch menu en daar staat het vegan gerecht dat Saskia wilde bestellen niet op. Gelukkig is er wel avocado toast. 

Mijn salade met tonijn is werkelijk heerlijk. Rick vindt zijn Italiaanse salade ook lekker en Riley inhaleert de hamburger. 

Gisteren hoorden we van een bekende dat de John F. Kennedy Presidential Library zo interessant is. Ik heb meteen kaartjes gekocht voor twee uur. 

We hebben geen van allen enig idee wat te verwachten en zijn zeer aangenaam verrast. Het begint met een door JFK zelf ingesproken film. 

Daarna is er een uitgebreid museum met informatie over zijn jeugd, tijd als politicus en uiteindelijk zijn presidentschap en de moord. 

Het is toevallig dat de enige andere presidentiële bibliotheek die ik heb bezocht die van Lyndon B. Johnson, zijn opvolger, was. 

Met hoofden vol informatie lopen we bijna twee uur later het gebouw weer uit. Buiten zien we nog de zeilboot waar JFK jarenlang mee voer. 

Een van de belangrijkste speeches ooit

We gaan nog even naar ons hotel. Ik ga naar boven om iets warmers aan te trekken. Er staat een koele bries. Daarna gaan we naar het appartement om een beetje te chillen. 

Voor het avondeten hebben we met mijn zus, zwager en neef afgesproken bij Jin's in Brookline. Het wordt een heel gezellige maaltijd met goed Chinees eten. 

Na afloop halen we nog een ijsje bij JP Licks. Ik kies de caramel beurre sale, echt mijn ding want meer zout dan zoet. 

Dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. Het is altijd weer leuk als het lukt hen ook te zien bij een bezoek hier. 

Zondag

Mijn Fitbit wekt me om kwart over zes en vijf minuten later sta ik op. Rick ligt natuurlijk nog in diepe rust dus ik kleed me zo stil mogelijk aan. 

Mijn wandeling vandaag leidt me naar een andere plek langs de Harbor Walk. Ik stap goed door, maar wil af en toe ook echt even van het uitzicht genieten. 

Op de terugweg haal ik idioot dure Starbucks koffies in het Westin hotel. Ik weet dat Rick die het lekkerst vindt en wil hem ermee verrassen. 

Dat lukt goed, want als ik de kamer binnenkom is Rick nog niet wakker. We drinken onze koffies en ik drink een klein flesje kefir om iets in mijn maag te hebben. 

Dit museum leek me leuk tot ik zie dat de entree $50 per persoon is! 

Saskia stuurt bericht dat zij en Riley op zijn. We besluiten hen te ontmoeten bij Cafe Bonjour in de binnenstad. Zij nemen de T en wij rijden erheen. 

Wij zijn er als eersten en zetten onze naam op de lijst. Tot onze verbazing is de wachttijd maar twintig minuten en dan zijn Saskia en Riley er nog niet. 

Dat geeft niet, zodra ze er zijn krijgen we de eerstvolgende tafel. Dit cafe hebben we al eerder bezocht. Het eten is heerlijk en de bediening enorm snel. 

Mijn keuze is de avocado toast met ei en gerookte zalm. Saskia heeft een vegan muffin en smoothie, Rick een crepe en Riley een eigerecht met bacon. 

Binnen het halve uur zijn we klaar! We hebben tijdens het eten besloten naar het WNDR museum aan de overkant te gaan. 

Dat blijkt een goed idee, want het is ontzettend leuk! Er zijn allerlei door kunstenaars ingerichte ruimtes en allemaal zijn ze weer heel anders. 

Op een gegeven moment kunnen we een foto van onze ogen laten maken. Ik heb volgens de dame een bloempatroon en groengrijze ogen. Je kunt helaas mijn contactlens heel goed zien. 

Mijn oog

Saskia's mooie oog

Riley's weer heel andere oog

Ricks oog

Na anderhalf uur hebben we alles gezien. Het was heel erg leuk. Echt ook zoiets dat je alleen op zo'n weekend samen doet

Al heel lang willen Rick en ik de school waar Saskia werkt zien. Revere high school ligt iets buiten de stad. Nu weten we voortaan waar Saskia lesgeeft. 

We gaan vervolgens naar Saskia en Riley's appartement zodat Riley wat werk kan doen. Rick en ik lopen even naar een supermarktje voor wat snacks. 

Pig en Flapjack zijn zo schattig! 

Om half drie zoeken we de auto weer op en rijden naar Rowes Wharf. Hier gaan we een ritje met een tiki boot doen. 

Dat wordt echt genieten al worden we na een tijdje allemaal gek van de keiharde muziek. Dat is wel jammer, maar deze anderhalf uur durende rondvaart met een lekker drankje door de haven van Boston is een aanrader. 

En dan is het alweer tijd voor de laatste maaltijd samen. We gaan naar Earl's Kitchen, een gezellig modern restaurant van een Canadese keren. 

Het eten en de bediening zijn prima. Ik heb wat moeite iets koolhydraatarms op het menu te vinden. Dan trakteer ik mezelf maar op heerlijke sushi. 

We brengen Saskia en Riley terug naar hun appartement en nemen met heel veel knuffels afscheid. Ik moet hard slikken om niet te huilen. 

Vaak vind ik het heel moeilijk dat onze kinderen zo ver weg wonen. Ik troost me maar met het feit dat zij gelukkig zijn en dat zulke weekenden echt kwaliteitstijd met elkaar zijn.