29 Jaar samen/Valentijnsdag dinertje

Onder de lamellen door zie ik dat de horren kleddernat zijn.  Rick bevestigt dat het flink plenst en hij vertrekt wat later om zeker te zijn dat het niet meer glad is op de weg. Hier in Vienna ligt er namelijk een ijslaagje van een halve centimeter.   zijn heel wat vervelende ongelukken gebeurd door de ijzel hier in Virginia.

We doen het dus wat rustig aan.  Helaas zie ik dat mijn laatste crumpet beschimmeld is dus maak een ei en ham toaster scramble als ontbijt.  Best lekker die dingen, moet ik zeggen, niet zo gezond, maar voor een keertje smakelijk.

Extra genieten van mijn mooie Valentijnsboeket op zo'n saaie dag

Als Rick naar zijn werk vertrekt ga ik naar de sportschool.  Het plenst en de sneeuw smelt zienderogen weg.  Door het warme regenwater op de bevroren sneeuw ontstaat en er ook een lage mist.  Kortom een saaie grijze ochtend is het!

Voor ik met Sharon personal training heb, doe ik een half uur cardio.  Dan heeft zij drie kwartier gewichtenoefeningen voor me in petto en na afloop rolt ze mijn rug en doet rek- en strekoefeningen een kwartier lang.  Het voelt goed om zo bezig te zijn.

Tegen de tijd dat ik weer huiswaarts ga is de regen gelukkig gestopt.  Riviertjes van water lopen over de stoepen en wegen en het is moeilijk met droge schoenen mijn van te bereiken. 

Het is maar goed dat ik niet langer bij de sportschool bleef, want de verwarmingsmonteur arriveert tegelijkertijd met mij bij ons huis.  De verwarming boven werkt nog steeds niet goed en hij is anderhalf uur met de foutmelding op de computer ervan bezig.  Ingewikkeld gedoe tegenwoordig met wifi en alles op die thermostaten.

Intussen heb ik enorme trek dus besluit tomatensoep met kaas te eten als lunch.  Die gaat er zeer goed in, moet ik zeggen.  Eindelijk heb ik een tomatensoep zonder suiker gevonden hier (merk Imagine). 

Als Charles de monteur weer vertrokken is laad ik Cosmo in de van en rijd het centrum van Vienna in.  Eerst gooi ik de van vol en ga dan met Cosmo naar Petco.  Dit is altijd een favoriet uitje voor hem, alles wordt besnuffeld en ik moet uitkijken dat hij geen gat in de enorme zakken met eten maakt.  Natuurlijk kan ik het niet laten behalve zijn eten ook wat lekkere botjes voor hem te kopen.

Bij Birdwatchers haal ik een nieuwe zak vogelvoer en een zak met maiskolven voor de eekhoorntjes.  De verkoopster daar kent me al en we wisselen eekhoornverhalen uit.  Mijn laatste stop is om een recept medicijnen op te halen bij Rite Aid en dan kan ik weer huiswaarts.

De zon schijnt nu uitbundig en op de van thermometer zie ik dat het maar liefst acht graden is.  Tijd om een wandeling met Cosmo te maken, dus!  Het is wel heel erg nat overal en na afloop moet ik hem helemaal afdrogen, maar het is heerlijk weer zonder enorm te rillen buiten te zijn.

Op het deck is het een af en aan vliegen van vogels waaronder ook onze cardinaal.  Het lukt me er weer eens een goede foto van te maken, zulke mooie diertjes!  Ook de eekhoorn heeft de mais meteen gevonden.

Dan ga ik naar boven om mijn toilet te maken.  Vanavond gaan Rick en ik sjiek uit eten om ons 29-jarig samenzijn en Valentijnsdag te vieren.  Het wordt restaurant Plume in het Jefferson hotel in Georgetown.

We rijden erheen, Rick geeft zijn auto aan de valet en de heel vriendelijke hostess brengt ons naar onze tafel.  We krijgen het tafeltje recht voor de open haard, heel romantisch (hoewel we een uurtje later vragen om het vuur uit te zetten, het wordt toch wat warm).

Als aperitif nemen we een kir royal en krijgen een heel lekkere amuse bouche met mini hapjes.  We kiezen het menu met vijf gangen in plaats van dat met zeven gangen.  Dat is meer dan genoeg en we vinden de gerechten aan die kant van het menu ook lekkerder.

 

Terwijl we op het voorafje wachten wisselen Rick en ik kaarten en cadeautjes uit.  Ik krijg van hem een "open hearts" ketting, heel mooi!  Ik geef Rick een soort riem waar hij tijdens zijn fietstochten zijn telefoon en portemonnaie in kwijt kan.  Gelukkig is hij er erg blij mee.

Mijn voorafje lijkt een scheikundig experiment, een bouillon "thee", opwarmt en naar boven trekt om de crab en andere smaken op te nemen. Hij wordt geserveerd over stukjes crab, kruiden en enoki paddestoelen, heel erg lekker!   Wat een bijzondere presentatie!  Rick vindt zijn gerecht met St. Jacobsschelpen ook heerlijk.

Deze bouillon wordt dan gegoten over crab en andere ingredienten, heel vernuftig

 

Ook voor mijn hoofdgerecht heb ik iets bijzonders.  Mijn zalm wordt namelijk aan onze tafel in hete bijenwas gepocheerd.  Dit gerecht heb ik al eens eerder gehad en het is zo ontzettend zacht en lekker!  Rick heeft de bisonbiefstuk en dat ziet er ook zeer goed uit. 

Iedere serveerder hier heeft een speldje met vijf sterren op.  Rick vraagt wat dat betekent.  Ze hebben voor het derde jaar achtereen vijf sterren gekregen van Forbes.  Helemaal terecht wat ons betreft, er zijn maar dertien restaurants in Washington, die die eer hebben.

We krijgen een pre-dessert waar ik niet zo dol op ben, want ik houd niet zo van gelatine, maar Rick vindt het super. Als dessert neem ik de "exotische bom" en wauw, die is een explosie van meringue en witte chocolade met fruitsmaken in mijn mond!  Ricks chocolade dessert ziet er ook fantastisch uit.

Het loopt al tegen half tien als we afrekenen. Bij het vertrek krijg ik nog een doosje bonbons in mijn handen gedrukt.   Alweer (we waren hier twee jaar geleden ook) was dit een echt avondje uit met alles perfect van bediening tot presentatie.  Zeer voldaan rijden we dan ook naar huis.  Het is al laat dus nog even ontspannen en dan is het bedtijd!

Sneeuwerige Presidents Day

Vandaag is het een feestdag voor de meeste Amerikanen, Presidents Day. De verjaardagen van de presidenten Washington en Lincoln, die beiden in februari vielen, worden gevierd.  Officieel begon het als Washington's verjaardag, maar aangezien Lincoln ook rond die tijd jarig was wordt die er vaak bij genoemd, vandaar "presidents".

Voor het eerst dit jaar heeft Rick deze feestdag vrij.  Dat komt vandaag vooral goed uit, want als we opstaan ligt er al genoeg sneeuw om het glad te maken.  Laten we hopen dat dit winters laatste hoera is!

Als ontbijt maak ik een crumpet met ei en een paar lekkere koppen koffie.  Rick gaat naar buiten om met de sneeuwblazer de oprit vrij te maken en ik besluit me ook dik aan te kleden om sneeuwfoto's van Cosmo te maken.

Jakkes, vrouwtje, ga eens weg met dat toestel!

Ha, nu heb ik mijn zin en het lege blikje kattenvoer gestolen, zie maar hoe je het terug krijgt!

Terwijl ik dat aan het doen ben krijg ik opeens een lading sneeuw tegen me aan!  Vervelend is dat het ook helemaal op mijn fototoestel komt.  Rick had even verkeerd uitgerekend waar de sneeuwblazer de sneeuw zou gooien!  Gauw maak ik het toestel binnen droog en het lijkt gelukkig geen schade geleden te hebben.

Als Rick de stoep ook sneeuwvrij heeft besluiten we Cosmo een sneeuwwandeling te geven.  Hij vindt dat heerlijk en ik vind het ook wel lekker om weer eens buiten te zijn.  Het vriest nog steeds, maar er staat geen wind en de dwarrelende sneeuw is zo vredig.

Onderweg maak ik de nodige foto's en eenmaal weer binnen gaat de haard aan.  Ik heb pas de helft van mijn stappen bijeen dus ga nog even naar boven om de rest te halen.  Een half uurtje later heb ik mijn doel van tienduizend stappen/acht kilometer bereikt.

Nog niemand heeft in Southside park gelopen

Als lunch eet ik mijn overgebleven Pazzo pizza van een paar dagen geleden.  De verdere dag ga ik niet meer naar buiten en doe dus mijn fleece pijamabroek en Noorse trui aan.  We besteden de middag computerend, spelletjes spelend en ik kijk een aflevering van Downton Abbey.  Zo is het wel een lekker relaxte middag voor een keer.

Meike lijkt wel gesmolten!

Voor het avondeten maken we sate met pindasaus, komkommersalade, butternut squash en bruine rijst.  Gewoonlijk grilt Rick de sate buiten, maar inmiddels ijzelt het dus dat is geen optie.  Voor het eerst bakt hij ze dus in een pan.  Intussen maak ik de komkommersalade.  Het smaakt allemaal zeer goed!

Nu ijzelt het dus en dat moet vannacht overgaan in zware regen.  Ik houd me er maar aan vast dat iedere dag een stapje dichter bij de lente is!

Sneeuwfoto's staan hier

Een diepvriesweekend!

Zaterdag

Als ik mijn ogen opendoe hoor ik Cosmo al in de achtertuin dus Rick moet al op zijn.  Mij niet gezien, ik hoor de wind loeien en volgens mijn app is het -9 met een gevoelstemperatuur van -14.  Waarom kunnen mensen toch geen winterslaap houden?  Ik blijf in ieder geval nog een uurtje in mijn warme bed.

Het is natuurlijk ook helemaal niet goed dat mijn telefoon naast mijn bed ligt.  Ik klets wat met de kinderen. Kai is voor Valentijnsweekend naar Marburg met Bea en Katja was naar een comedy club in New York met Kevin gisteravond.

Tegen tienen moet ik er van mezelf toch echt uit.  Gelukkig heeft Rick al koffie gezet en ik rooster weer een crumpet.  Mijn broer schreef op Facebook dat die ook heel erg lekker zijn met Lyle's Golden Syrup en laat ik daar nog een pot van hebben staan, gegeven door diezelfde broer.  Die maak ik dus en het smaakt inderdaad zeer goed!

Zoals ieder weekend vind ik het weer heel moeilijk mezelf te motiveren te gaan sporten.  Ik neem me voor een half uur op de elliptical te doen.  Intussen trotseert Rick de ijskou om Cosmo zijn wandeling te geven.  Als hij terugkomt is zijn gezicht ijs- en ijskoud!  Ik ben heel dankbaar dat hij dit deed, want dit weer is funest voor mijn spieren.  En ik heb het toch nog vijftig minuten volgehouden op die elliptical.

Dan maken we ons klaar om naar Tysons Corner mall te gaan.  We zijn bepaald niet de enigen, die met dit ijsweer de warme mall opzoeken.  Dan zijn overdekte winkelcentra toch wel erg handig.  Het is er wel zo druk als met de kersttijd!

Gelukkig vinden we nog net een overdekte parkeerplek en rennen dan de mall in.  Daar wil Rick mij zijn favoriete standje in de food court laten proberen, Pita Pouch.  We nemen beiden een bowl, ik met falafel, couscous en verschillende van hun groentesalades.  Het is inderdaad heerlijk en gezond!

Bij de Microsoft Store wissel ik mijn Band in voor een nieuwe.  De batterij laadde niet meer op.  Ook kijken we wat rond bij de accessoires voor onze telefoons, maar de kortere USB kabels waar we naar zoeken hebben ze niet.

Morgen is het Valentijnsdag dus Rick en ik gaan ieder onze eigen weg om een kleinigheidje voor elkaar uit te kiezen.  Allereerst loop ik naar Hallmark winkel om een kaart uit te kiezen.  Die zaak gaat helaas sluiten, want vooral met Kerst hebben ze er altijd leuke dingen.

Bij Brookstone vind ik een leuk iets voor Rick en dan heb ik de drukke mall wel weer gezien.  Gelukkig is Rick ook klaar.  Op de terugweg stoppen we nog bij Whole Foods en dan gaat thuis de haard aan. 

Niet veel later komt Rick binnenlopen met een prachtig boeket voor mij voor Valentijnsdag.  Hij had het van een plaatselijke bloemist besteld en het was bij de buren bezorgd.  Roze en rode bloemen zijn het en helemaal mijn smaak (ik ben niet zo van de rode rozen).   Bij Whole Foods had ik ook een paar nieuwe boeketten gekocht dus lekker veel verse bloemen in huis zo.

We ontspannen een paar uur en dan stelt Rick voor naar Pazzo Pomodoro te gaan voor het avondeten.  Daar is het gezellig druk, maar we vinden nog twee stoelen aan de bar. Rick bestelt de lasagna en ik een pizza met kerstomaatjes, rucola en prosciutto.  Erg lekker en ik neem de helft mee naar huis, want het hele ding is me teveel.

Rick is flink verkouden dus de rest van de avond blijven we lekker thuis, ondanks dat we kaartjes aangeboden kregen voor een reggae band concert bij Jammin Java hier in Vienna.  Ik moet er eigenlijk ook niet aan denken om in de luide muziek te zitten met mijn pijnen.

Zondag

 



Alweer een ijskoude dag met -10 als we opstaan!  Er staat wel minder wind en daardoor voelt het iets minder koud dan gisteren.  We gaan ons wekelijkse Starbucks en Panera ontbijt halen en eten dat in de auto op. 

Bij de Giant werken we een boodschappenlijstje af.  Het is er enorm druk, waarschijnlijk ook vanwege de sneeuw en ijs, die voor morgen en overmorgen is voorspeld. We zijn nog niet klaar met de winter hier, maar ik houd me vast aan de hoop dat het daarna weer warmer gaat worden.

Tijdens mijn uur op de elliptical laat Rick Cosmo weer uit in de vrieskou.  Als lunch maken we soep om op te warmen. Voor mezelf maak ik het laatste pak mosterdsoep nog meegebracht uit Nederland.  Rick houdt daar niet zo van, helemaal goed, dan is het allemaal voor mij.

Vorige week wilden we eigenlijk al de film Hail Caesar zien, maar toen kwam het er niet van.  We rijden dus vanmiddag naar het Angelika Film Center om hem te kijken.  We krijgen nog de laatste twee stoelen, helaas wel op de eerste rij dus we moeten omhoog kijken naar het scherm.  Gelukkig kan ik mijn hoofd op de stoel leunen anders had ik er nekpijn aan overgehouden!

De film krijgt heel gemengde recensies en er zijn heel wat mensen, die hem vreselijk vonden.  Ik ben dan ook een beetje bang dat ik dat ook zal vinden. Rick heeft een ander gevoel voor humor met films dan ik.  Gelukkig vind ik hem zeer vermakelijk, al kan ik wel begrijpen dat hij zulke uiteenlopende reacties krijgt.

Ieder jaar gaan Rick en ik rond Valentijnsdag uit eten om te vieren hoe we elkaar net voor die dag ontmoetten en nog steeds elkaars Valentijns zijn.  Op de dag zelf echter hebben de meeste sjiekere restaurants prix fixe menu's en dat staat ons niet aan.  Die speciale maaltijd gaan we dus dinsdagavond eten in Washington.

Vanavond willen we toch wat leuks doen en besluiten Koreaanse barbecue te gaan eten.  Bij Woo Lae Oak hebben we gereserveerd en maar goed ook, want ik hoor de hostess zeggen dat er een uur wachttijd is.  Het restaurant zit dan ook vol met stellen voor Valentijnsdag.

We krijgen een van de barbecue tafels en bestellen eerst een miso soep.  Dan delen we de gemengde barbecue.  Die komt met biefstuk, kip, varkenshaas, garnalen, St. Jacobsschelpen en groentes.  Het wordt door een van de serveerster aan tafel bereid.  Als bijgerechten hebben we zes verschillende soorten kimchi, de Koreaanse gefermenteerde groentes en gedroogde zeewier velletjes.

Het smaakt allemaal heerlijk!  En het is ook zo gezond, allemaal eerlijk eten, geen rare toevoegingen.  De bediening is vlot en de ambience ook gezellig, helemaal goed.

En nu gaan we weer winterslaap houden, want er komt een nare storm aan met alle soorten neerslag.  Ik voel het letterlijk pijnlijk juk op mijn schouders. Misschien moet ik toch eens solliciteren voor meteoroloog.

De kou ontsnappen in Washington

We beginnen de dag weer vrij laat, want Rick voelt zich niet lekker van zijn verkoudheid en ik zou het liefst een winterslaap doen, maar kom tegen negenen toch ook maar mijn bed uit.  Rick vertrekt, ondanks dat hij nauwelijks stem heeft.  Maar de show must go on, ik kan me slechts een keer heugen dat Rick zich ziek heeft gemeld.

Cosmo vindt het buiten heerlijk op het moment.  Hij ligt uren in de tuin, ik moet hem naar binnen lokken, een echte winterhond is het.  Als ontbijt maak ik weer een crumpet met amandelboter en rode peper jam.  Zo lekker, niet helemaal zoals in Seattle, maar het komt er heel dichtbij.

Dan heb ik weer een afspraak met mijn elliptical.  Ik stel hem in op een uur interval, zwaar voor twee minuten, licht voor twee minuten afwisselend.  Gelukkig voel ik me beter dan gisteren en kan ik me daardoor ook goed inspannen.  Al spelletjes spelend gaat het uur snel.

Het vriest nog steeds als ik na mijn douche naar de metro loop.  Ik ben goed ingepakt en er staat niet veel wind wat een groot verschil maakt met de gevoelstemperatuur.  Opvallend vind ik het dat een groot deel van de stoep nog steeds met hopen sneeuw bedekt is en ik op de weg moet lopen.  Je zou denken dat iemand dat in de afgelopen weken eens schoon zou hebben gemaakt!

In het metrostation sta ik op het punt om wat geld op mijn Smartrip kaart te doen als ik twee jongens bij de machine naast mij met een heel duidelijk Nederlands accent de instructies hoor lezen.  Als ik een van hen dan ook Nederlands hoor spreken besluit ik mijn hulp aan te bieden.  Ze vinden het fantastisch dat dat dan ook in het Nederlands is.  Dankbaar volgen ze mijn aanwijzingen op.

Terwijl ik mijn Smartrip oplaad vraagt de dame naast mij of ik haar ook kan helpen.  Dat doe ik natuurlijk graag.  Persoonlijk vind ik het systeem vrij duidelijk, maar misschien is dat omdat ik er al zoveel jaren mee bekend ben.  Ik vind de subway in New York bijvoorbeeld veel ingewikkelder.

De trein staat al klaar en iets meer dan een half uur later stap ik bij Federal Triangle uit.  Het is alweer een tijdje geleden dat ik in de stad was en ik heb altijd weer een gevoel van opwinding dat ik hier zomaar in de hoofdstad van de Verenigde Staten loop, tussen het huis van de president en de wetgevende macht hier in.

Het toekomstige Trump hotel heeft nu nog een heel andere bijsmaak, aangezien hij het zo goed doet bij de Republikeinen in de voorverkiezingen.  Het zou toch wel heel raar zijn om hem als president in het Witte Huis te hebben en een paar blokken verderop een van zijn hotels.  Ik mag toch hopen dat het zover niet zal komen!

Bij Paul bestel ik hun Atlantique sandwich.  Dit broodje is zo heerlijk!  Niet alleen de gerookte zalm, saus, sla en tomaat erop, maar de ster is het broodje zelf.  Dit is hoe het brood smaakt in Frankrijk.  Toen Kai en ik in Strasbourg waren zagen we zo ongeveer een Paul op iedere hoek, zoals Starbucks hier.

Vanmiddag is mijn plan de National Gallery of Art weer eens een grondig bezoek te brengen.  Als ik op het gebouw afloop valt me weer op hoe gigantisch het is!  En toch is het gratis te bezoeken.  Dit is mijn favoriete museum in Washington en ik kan niet wachten tot het oostelijke gebouw met de moderne kunst later dit jaar weer open gaat.

Dit westelijke gebouw met klassieke kunst is qua architectuur gebaseerd op het Pantheon in Rome. Het enige natuurlijke licht komt door het dak in het midden zodat er geen ultraviolette straling op de schilderijen kan vallen.

 

Een oase uit de kou!

 

Na de korte tassencontrole vraag ik de gratis audiotour.  Als ik alles daarvan zou doen zou het drie uur duren, maar ik luister gewoon naar het verhaal bij mijn favoriete schilderijen.  Ik begin met de impressionisten en geniet van schilderijen van Monet, Renoir en natuurlijk Vincent van Gogh.  Dit museum heeft een grote selectie aan impressionisten.

Twee van Monet's meer dan 30 cathedraal van Rouen doeken, hij schilderde het op alle tijden van de dag

Rozen van van Gogh toen hij dacht genezen te zijn

Mijn favoriete Renoir

Ook hebben ze de enige Leonardo da Vinci aan deze kant van de wereld (ik hoor dat er totaal maar 19 schilderijen zijn van Leonardo, wereldwijd!).   Ik bekijk Ginevra de Binci uitgebreid en loop dan naar de Nederlandse en Vlaamse meesters.

Eerlijk gezegd hebben zij een Nederlands museum waard aan die kunst hier.  Ik dwaal door de zalen en geniet van Jan Steen's wilde taferelen.  De portretten van Frans Hals, de meisjes van Vermeer en de stillevens van Heda vervelen gewoon nooit.   Ik ben ook heel blij het schilderij van Hendrik Avercamp weer te zien, die schilder zegt me veel vanwege het boek "De Stomme van Kampen" van Thea Beckman.

Jan Steen laat een feest zien, maar zendt de boodschap dat men het rustiger aan moet doen met symboliek

 

Zo knap hoe iemand doof en stom zo kan schilderen in de 17e eeuw! (Hendrik Avercamp)

Als laatste loop ik door de leuke winkel in de hoop een Valentijnscadeautje voor Rick te vinden.  Ik zie er van alles van mijn gading, maar niets wat Rick leuk zou vinden. Onder de rotunda ga ik nog genieten van de bloemen en de fontein. Net voor vijven komt een suppoost me vertellen dat het museum gaat sluiten.

Behalve schilderkunst heeft de National Gallery of Art nog van alles meer te bieden

Tijd om een Uber te bestellen om me naar Belga Cafe te brengen.  De app zegt dat ik negen minuten zal moeten wachten.  Ik zie intussen nog drie andere Ubers langskomen voor andere dames! De mijne komt maar niet en dan blijkt dat hij naar de andere ingang is gegaan.  Gelukkig is dat snel opgelost en kan ik eindelijk uit de kou de warme auto in.

Intussen baant Rick zich ook een weg door de stad naar het restaurant.  Ik kom er als eerste aan en heb geluk nog twee vrije stoelen aan de bar te vinden.  Ik bestel een mousserende rose van het happy hour menu en wacht op Rick. 

Die komt niet veel later binnen, blij klaar te zijn met zijn werkweek en een lang weekend te hebben.  Hij is ook dol op dit restaurant van Bart Vandaele, de man van Greet de Keijzer, een voormalige Belgische verslaggeefster.  Ze hebben er een menuboek van Belgische bieren, namelijk.

We delen de kaaskroketjes en dan bestel ik de waterkerssoep als voorafje.  Mijn hemel, dat ik die niet eerder heb geprobeerd, zo lekker!!  Rick neemt de hertenbiefstuk en ik de filet Americain als hoofdgerecht.

Rick is dol op de cassis Kriek Lambiek en die delen we met ons dessert.  Dat is alvast voor Valentijnsdag, een witte chocolade mousse taartje met frambozen en hibiscus ijs.  Erg lekker, dit restaurant stelt nooit teleur.  Jammer dat het zo ver van huis is (enige teleurstelling was geen Hollandse garnaaltjes op het menu, maar ach).

Er werd de hele dag gewaarschuwd voor sneeuw en gladde wegen vanavond, maar wij hebben geen vlok gezien.  Zonder problemen rijden we dan ook huiswaarts.  Daar zet Rick de massage staaf nog eens op mijn schouders, want ondanks al het leuks zijn de pijnen zeer sterk aanwezig. Dit weekend wordt het koudst sinds vorige winter dus even doorbijten nog.

Zo ontzettend koud en het wordt nog kouder!

Allereerst mijn excuses als mijn blogs deze week als een klaagzang lezen.  Ik kan er even niets positievers van maken.  Mijn hele dag wordt besteed aan het proberen de pijnen te verminderen.  Het is even niet anders.

Rick heeft vannacht in de basement geslapen zodat hij mij niet wakker zou houden.  Hij is verkouden en dan slaapt hij bij uitstek slecht.  Ik heb lekker geslapen, maar word weer met messen in mijn schouders wakker.

Het is buiten werkelijk berekoud en er staat een keiharde wind.  Cosmo is dol op dit weer en vraagt meteen naar buiten te mogen.  Voor de zoveelste keer ben ik blij een grote achtertuin met hek te hebben.  Hij blijft ook buiten liggen, mij niet gezien, maar ik heb dan ook geen dikke vacht.

Zo blij met tulpen binnen!

Rick vertrekt naar zijn werk en ik maak een crumpet met stroopwaffel creme (ja, dubbele f, Duitse spelling) als ontbijt.  Niet zo gezond, maar wel erg lekker en dat mag wel voor een keer.  Na het ontbijt neem ik zoals gewoonlijk mijn vitamines en zink tablet en rijd naar Anytime Fitness.

Als Sharon me komt halen voelt mijn maag wat vreemd, maar we doen verder zonder problemen het uur personal training.  Als ik mijn cardio daarna op de elliptical wil doen word ik echter steeds misselijker.  Ik probeer tot 10000 stappen te komen maar met 6000 heb ik sterk het gevoel dat ik beter huiswaarts kan gaan.

Niets te vroeg want ik haal de auto zelfs niet.  Zo vernederend om midden op straat over te geven!  Ik probeer me achter een telefoonpaal te verschuilen en in een perkje te spugen.  Gelukkig zijn er weinig mensen die het kunnen zien en ik heb mijn kap op dus hopelijk herkent niemand me.

Thuis stap ik meteen onder een warme douche en dan voel ik me beter.  Ik besluit een soep te gaan halen voor de lunch. Ik haal de quinoa met groentes en ei bouillon bowl van Panera.  Gelukkig doet mijn maag verder niet moeilijk. 

Omdat Cosmo toch uit moet kleed ik me dik aan en wandel hem een paar straten.  Het is pure marteling ondanks hoe ik gekleed ben!  De wind gaat door merg en been en ik ben blij weer thuis te zijn.

Mijn nagels zien er niet uit en ik rijd naar Mint Lounge om ze door Thu weer mooi te laten maken. Ik besluit eens een heel andere kleur te nemen, donkerblauw/paars met glitters.  Ik vind het een mooie kleur, ook een beetje winters.

Intussen heb ik een email ontvangen van mijn massage therapeute Laura.  Ze kan haar afspraak voor half zes vanmiddag niet nakomen, want ze is gevallen en heeft haar pols verzwikt.  Ik baal daar enorm van! 

Dit is al de zoveelste keer dat ze afzegt, terwijl ik de massage hard nodig heb.  Natuurlijk doe ik het altijd voorkomen alsof het wel ok is, maar dat is het niet, zeker niet in deze tijd van het jaar.  Laura kan er niets aan doen neem ik aan en ik voel me wat schuldig dat ik na al die jaren naar iemand anders zoek, die huisbezoeken doet, maar het is wel mijn gezondheid.

Op Facebook plaats ik een berichtje en een van mijn lokale kennissen raadt haar massage therapeute aan. Ik zend haar een email en ze schrijft meteen terug.  Ze is een stuk duurder dan Laura, maar dat moet dan maar.  Hopelijk kan ik begin volgende week een afspraak krijgen.

Terug thuis kleur ik wat, puzzel ik wat en klets ik met Christine met mijn rug tegen de haard aan.  Dan haal ik mijn grote electrische Shiatsu massage staaf naar beneden.  Als Laura dan niet komt probeer ik het zelf wel, maar dat lukt niet goed. Als Rick thuiskomt houdt hij dat ding meteen op mijn rug en dat helpt wel wat.

Dan gaan we samen koken hoewel Rick het leeuwendeel doet, ach, ik heb de ingredienten gehaald, denk ik maar.  We maken kip fajita's voor het avondeten.  De salsa, die ik daarvoor had gekocht, heet "nuclear salsa" en niet voor niets. Mijn hemel wat pittig! 

Nogmaals dank ik mijn maag voor het niet verder vervelend doen. Het smaakt allemaal prima en dan is het lekker tv hangen. Vandaag voelde het met de wind als -13 en dit weekend komt het dicht bij record kou.  Een landklimaat, hete zomers, koude winters, maar ik zou wel wat minder koud willen!

De winterse temperaturen zijn terug

Alweer moet Rick er erg vroeg op uit.  Om zeven uur neemt hij al afscheid.  Ik heb slecht geslapen dus probeer nog wat extra slaap te krijgen.  Dat lukt niet goed, maar ik rek het opstaan toch tot kwart voor negen.

Eigenlijk zou ik graag blijven liggen, want het is berekoud buiten met een harde wind. Het heeft kennelijk ook even gesneeuwd want de daken zijn wit en er ligt een klein laagje op de oprit en stoepen.  Maar ja, eruit moet ik.

Beneden maak ik koffie en doe de haard aan.  Ik ben nog altijd blij dat we destijds bij de bouw van het huis een gashaard verkozen hebben.  We hadden een haard met schoorsteen kunnen nemen, maar al zou dat sfeervoller zijn geweest, het is natuurlijk niet iets wat je even aanzet.

Als ontbijt heb ik helemaal zin in een crumpet!  Ik rooster er een en doe er crunchy amandelboter en rode peper jam op.  Het smaakt me helemaal goed!  Wel niet zo vers als in The Crumpet Shop maar het komt er dichtbij.

Dan pak ik mijn gymtas in om naar Lifetime Fitness te gaan.  Het is verleidelijk om helemaal niet naar buiten te gaan en de elliptical boven weer op te zoeken, maar de hot tub is een sterke trekpleister voor Lifetime.

Trots dat ik de kou getrotseerd heb zoek ik de laterale elliptical op.  Die zegt me sneller te gaan!  Nou zeg, in plaats dat hij me een schouderklopje geeft dat ik er ueberhaupt ben.  Gevoelloze machine is het!

Omdat ik zo gedraald heb doe ik maar drie kwartier, zodat ik genoeg tijd heb voor de hot tub.  Het is druk in het zwemgedeelte, want er is een aqua klas gaande, maar ik vind nog een lege stoel voor mijn baddoeken.

In de hot tub is het weer heerlijk vertoeven.  Ik lees de "Shopaholic on Honeymoon" novella van Sophie Kinsella en voor ik het weet begint mijn maag te knorren.  Wat is dat toch met dat ding?  Ik krijg hem niet stil dus er zit niets anders op dan te gaan douchen.

Daar zie ik J. die ik nog van jaren geleden hier ken.  Toen vond ik haar altijd een heel aardig iemand, maar ze praat over Christine, die toen ook deel van ons groepje maakte, op een manier die me niet aanstaat.  Ik zeg maar zo min mogelijk en knik wat en verdedig Christine, maar als J. voorstelt in maart iets te ondernemen denk ik bij mezelf dat dat niet gaat gebeuren! 

Met dit koude weer vind ik soep altijd het lekkerst als lunch.  Er zijn heel wat keuzes in de omgeving en ik besluit een avgolemono soep van Plaka Grill te halen.  Cosmo weet dat meteen als ik binnen kom lopen, want hij krijgt altijd driekwart van de pita die erbij wordt geserveerd.

Na de lunch moet ik eraan geloven Cosmo zijn wandeling geven.  Ik heb al heel wat pijn, mijn polsen voelen alsof ze gekneusd zijn bijvoorbeeld om de een of andere reden en de kou is slecht ervoor.  Maar ja, de hond moet even uitgelaten.  Het is onaangenaam koud met de snijdende wind en ondanks dat ik goed ingepakt ben ben ik blij weer binnen te zijn na afloop.

Mijn maand thema foto, architectuur of natuur, architectuur vandaag: de kerk achter ons huis

Chris en ik hadden morgen afgesproken de honden uit te gaan laten, maar dan zal het nog kouder worden met nog hardere wind.  Met tegenzin zeg ik het dus af.  Tweestrijd tussen gezellig bijkletsen met een vriendin en weten dat dat funest zal zijn voor mijn spieren.  Gelukkig snapt Chris het helemaal.  Bah,  wat haat ik koud weer toch!

Met Cosmo mee in de auto rijd ik naar Whole Foods.  Daar haal ik verse garnalen voor ons avondeten en ook maar alvast avondeten voor morgenavond voor het geval ik morgen geen energie heb.  Intussen voel ik me alsof ik griep heb, van die nare spiertrekkingen, hoofdpijn en moe.

Thuis zet ik zodra de schoonmaaksters vertrekken de haard weer aan en ga ernaast liggen.  Ik kijk naar Downton Abbey en de pijnen worden in de warmte een stuk minder.  Misschien dat ik hier de komende week maar blijf liggen dan.

Soms zou ik zo graag kat willen zijn!

Rick komt thuis met een beginnende verkoudheid, maar toch maakt hij liefhebbend eten voor ons tweeen.  We hebben ons favoriete pasta maal, meergranen capellini met garnalen, erwtjes, champignons en pastasaus.  Het smaakt weer heel erg lekker, dit is een van onze favoriete recepten.

De wind huilt om het huis en als Rick even naar buiten stapt komt hij rillend weer binnen.  We gaan de komende dagen de diepvries in.  Ik kan niet wachten tot de lente, gelukkig helpen de verschillende reizen de winter sneller voorbij gaan.