Een nieuw museum bezoek en feestje met ons pleintje

Het is al dertig graden om half negen en er wordt gevaarlijke hitte voorspeld. Niet eens zozeer de luchttemperatuur, maar de luchtvochtigheid maakt het zo ondraaglijk. Ik kan heel goed tegen de hitte, maar dit vind ik zelfs wat teveel van het goede.

Na mijn eieren en tomaat ontbijt wat ik wel buiten eet ga ik boven op de elliptische machine een uur cardio doen. Dat gaat gelukkig snel al spelletjes spelend en lezend. Dan maak ik me gauw klaar om naar de stad te gaan en geef Orion een korte wandeling.

Om kwart over elf haal ik Chris op en rijden we naar de metro. Daar staat de trein al klaar en iets meer dan een half uur later stappen we bij Federal Triangle uit. Mary, een vriendin uit de buurt, werkt in het complex boven het station en we vragen ons af of ze al terug is van haar reis naar Nederland en Belgie.

Daar krijgen we bovenaan de roltrap antwoord op want wie gaat daar net naar beneden? Mary! Wat een toeval en we spreken af met zijn drieen naar huis te gaan vanmiddag. Chris en ik lopen verder naar onze bestemming van vandaag.

Chris is vanochtend om half zeven opgestaan om kaartjes te krijgen voor het enorm populaire African American History and Culture Museum. Dat is bijna twee jaar oud en nog steeds vliegen de (gratis) kaartjes ervoor de deur uit. Het lukte Chris nog net twee kaartjes voor half een te bemachtigen.

We sluiten aan in de rij voor de 12:30 kaarthouders. Die staat in de volle zon, maar gaat gelukkig snel want het voelt als bijna vijftig graden en het is niet gezond daar meer dan een paar minuten in te staan.

Na de tassen controle staan we dan eindelijk in dit zo belangrijke museum. Als eerste gaan we op zoek naar het restaurant. Daar moeten we in een rij wachten zoals zo vaak vandaag. Het is beredruk! Gelukkig is daar op gerekend en na vijf minuten kunnen we al naar binnen.

Er zijn verschillende standjes met voornamelijk zuidelijk voedsel. Dat betekent dat het ook allemaal wat zwaar is en ik heb moeite iets met weinig koolhydraten te vinden. Ik kies uiteindelijk de gebakken scallops met koolsla en een tomaat-okra salade. Het smaakt erg lekker en ook Chris smult van haar shrimp and grits, grote garnalen met een soort griesmeel.

Gesterkt gaan we het museum verkennen. Met een lift worden we naar beneden gebracht naar het historische gedeelte. Hier komen we eerst in de tijd van de slavernij terecht. Daar is heel veel te zien en als we eindelijk uitgekeken zijn lopen we een verdieping naar boven naar de tijd van de segregatie.

Het is onvoorstelbaar hoe de zwarte bevolking hier behandeld is, vooral in het zuiden van het land, maar ook in deze omgeving. Er is een gedenkkamer voor een gelynchte veertienjarige jongen, Emmett Till, maar daar staat zo'n lange rij voor dat we die maar overslaan.

Als laatste worden we teruggebracht naar de moderne tijd met als einde de eerste zwarte president, Barack Obama. Chris en ik verzuchten beiden dat we hem zo graag terug zouden hebben!

Er is heel veel te zien en in ons op te nemen en we zijn eigenlijk al een beetje moe van het slenteren en in rijen staan. Omdat het zo moeilijk is dit museum binnen te komen willen we echter wel alles gezien hebben.

We nemen dus de roltrappen naar de derde verdieping waar van alles te zien is over de Afrikaans-Amerikaanse cultuur. Van voedsel tot muziek en op de tweede verdieping ook theater en sport. Er is heel veel en we moeten zeker nog eens terugkomen en dit gedeelte beter verkennen.

Venus en Serena Williams

Rick wil ook heel graag naar dit museum en Kai vast ook dus hopelijk lukt het deze zomer nog om er weer heen te gaan. Dat het een heel belangrijk museum is voor Afrikaans-Amerikaanse bevolking blijkt wel uit het feit dat meer dan vijftig procent van de bezoekers tot die bevolkingsgroep hoort. Al met al is het een heel indrukwekkend museum.

Terwijl we er rondliepen onweerde het opeens en als we weer buiten komen lijkt het wel een stoombad! Gelukkig is de metro vlakbij en daar wacht Mary ons al op. We kletsen gezellig bij en als we in Vienna aankomen blijkt Chris' dochter Julie ook net terug uit haar werk te zijn.

Mary heeft haar eigen auto en ik geef Chris en Julie een lift naar huis. Dan rijd ik gelijk door naar het centrum van Vienna. Daar haal ik bij Whole Foods stokjes met gemarineerde kip voor vanavond. Er worden namelijk hamburgers en hot dogs gegrild en daar ben ik geen liefhebster van.

Thuis maak ik een flinke bak van mijn tomaat, olijf en augurk salade en tegen zessen lopen we naar de buren vier huizen verderop. Daar staat de barbecue al aan en iedereen heeft lekkere bijgerechten mee. Charles grilt mijn sate stokjes perfect en ik heb er verschillende salades bij.

Het is zo gezellig praten met iedereen dat ik mijn voornemen om direct na het eten naar huis te gaan laat varen. Ik ben moe, maar de stoelen zijn comfortabel en de wijn erg lekker. Voor we het weten is het negen uur en tijd voor vuurwerk!

Buurman Chuck heeft voor Rick een paar pakketten met vuurpijlen uit South Carolina meegenomen. In Virginia is alleen grondvuurwerk wettig dus eigenlijk mogen die mooie uit elkaar spattende pijlen niet. Gelukkig trekken Rick en Chuck zich daar niets van aan en zorgen ze voor een heel mooi vuurwerk.

Zo hebben we Onafhankelijkheidsdag al gezellig met de buurt gevierd. Morgen is de 242ste verjaardag van de Verenigde Staten van Amerika en heeft Rick een vrije dag.

Etentje met de "cul de sac"

Als Rick om kwart voor acht opstaat word ik ook wakker. Ik denk me nog even om te draaien, maar dan wekt Rick me pas weer om vijf over half negen als hij boven komt om te douchen. We lagen gisteravond ook wel pas na middernacht in bed.

Het is bewolkt maar het weerbericht belooft dat het rond het middaguur eindelijk zonnig gaat worden. Na mijn ontbijt rijd ik naar Anytime Fitness. Als ik onze straat uitrijd komt Saskia net terug van haar doktersbezoek. Helaas is ze niets wijzer geworden.

Voor mijn personal training doe ik mijn cardio en heb als Sharon me komt halen al bijna 9500 stappen bijeen. Dit is deze week het enige personal training half uur. Verderop in de week moet ik mezelf ertoe gaan zetten nog eens gewichten te doen.

Saskia is inmiddels met een vriend helemaal naar Frederick, Maryland (een uur rijden) om veganistische donuts te gaan eten. Ik ga met Orion de tuin in en speel, nu het eindelijk droog is, zijn favoriete spelletje van snoepjes ver weg in het gras gooien. Het is onvoorstelbaar hoe hij blijft zoeken tot hij eindelijk dat minuscule snoepje gevonden heeft. Ik ben een trotse hondenmoeder!

Pig wil ook zo graag naar buiten, maar dat mag hij niet!

Dan maak ik me klaar om erop uit te gaan. Ik heb nog een bon voor een gratis lunch bij Starbucks. Ik kies een tomaat, spinazie en mozzarella broodje en de barista toetst de code in, maar er gebeurt niets. Ook bij een salade doet de code niets.

Hij roept zijn manager en zij vraagt waar ik de bon heb gekregen. Dat was in San Francisco en zij legt uit dat dat een test markt is voor nieuwe salades. Wij zijn dat niet. Toch geeft ze mij de sandwich gratis, heel aardig! Ik bestel er een ijsthee bij en eet het buiten op hun terrasje op.

Tijd om mijn nagels weer netjes te laten maken want die zien er niet uit. Ik ben blij als Phuong beschikbaar is, zij doet het altijd heel goed. Ik kies dit keer "Golden Orange", niet alleen de kleur van Nederland, maar ook de kleur tegen wapengeweld hier in de VS.

Inmiddels is de zon er en ga ik daarvan op het deck genieten met Orion. Ik heb weer een heerlijk boek van Mary Kay Andrews. Kennelijk ben ik weer in een leesperiode. Ik heb tijden dat ik het ene na het andere boek lees en dan opeens een tijd niets meer. Voor de zomer is het altijd leuk om een heel aantal boeken te lezen te hebben.

Rick komt vroeg thuis, want we hebben vanavond een etentje met alle buren. Wij gaan wat vroeger naar Matchbox om voor het eten een drankje te drinken. Daar zien we Jeanne en Susan al, de enige twee zonder compagnons. Jeanne is zonder partner en Susans man is naar de belangrijke ijshockey wedstrijd in Washington.

Langzaam komen de anderen en om zeven uur worden we naar onze tafels geleid. We hebben een tafel van tien en een tafel van acht naast elkaar. Eerst gaan een heel aantal buurvrouwen bij elkaar zitten, maar dat vind ik (degene, die dit etentje heeft geregeld) niet leuk.

Gelukkig zijn de dames het daar ook mee eens, dus we besluiten dat paren niet aan dezelfde tafel mogen zitten. Zo krijgen we een leuke mix en praten eens met anderen dan gewoonlijk. Het wordt supergezellig en ik leer het gevoel voor humor van de buurman, die altijd nogal gereserveerd lijkt, kennen.

We lachen wat af en de bediening is zo goed! Lacey moet tien aparte rekeningen bijhouden en dat doet ze heel professioneel. Na een paar keer vraagt ze zelfs onze naam niet meer want ze weet wie we zijn!

Het eten is zoals altijd lekker. Net als een stel anderen om me heen heb ik het voorafje van mini hamburgertjes en crabcakes. Daarna verschijnen er veel salades waaronder ook die van mij. Ik heb de tonijnsalade, met licht gegrilde tonijn en allerlei groentes.

Voor we het weten is het half tien en neemt iedereen afscheid. Iedereen bedankt mij, omdat ik dit geregeld heb, maar het is echt heel makkelijk. Alleen neemt niemand anders het initiatief.

We hebben intussen ook telkens het gejuich in het restaurant gehoord als de Capitals weer scoorden. Ze staan met 3-0 voor als we naar huis gaan. Daar gaat de tv dan ook weer aan en zien we de Capitals met 6-2 winnen. Nog een gewonnen wedstrijd en de ijshockey Stanley Cup is van DC, maar laten we niet op de zaken vooruitlopen want Las Vegas is een sterk team.

We nemen ook weer afscheid van Saskia, die terug naar Richmond rijdt, haar katten blijven nog even hier. Ik had gewild dat ze eerder was gegaan, maar Saskia zegt uitgerust te zijn na een dutje. Dit keer krijg ik een grote knuffel van haar en dat doet een moederhart goed. Hopelijk voelt ze onze steun en nog meer dat ze ook uitvindt waarom ze zo moe is.