Langzaamaan verkleuren de bomen

Iedere nacht na een rondleiding slaap ik werkelijk heerlijk!  Het zal vast de hele dag lopen en praten in de buitenlucht zijn.  Helaas is mijn rechtervoet echter nog steeds niet blij met het vele lopen, ik heb last van een van de pezen en die doet scherpe pijn.  Met mijn rugpijn voel ik me een halve kreupele als ik opsta, ugh!

Veronderstellend dat ik alleen thuis ben met de dieren loop ik naar beneden.  Rick heeft mijn koffie al gebrouwen en ik eet mijn yoghurtje onder het genot van een paar bakjes.  Dan ga ik nog even naar boven en realiseer me dat Saskia's fan nog aan is.  Als ik hem uit ga zetten, zie ik tot mijn verbazing nog een tiener in bed liggen!

Ze heeft wel een late dag, maar het is half tien en dat is wanneer ze op school had moeten zijn.  Het blijkt dat Saskia weer erge last van schouder- en hoofdpijn had en pas om zes uur in slaap is gevallen.  Ik bel de school dus maar weer eens om te zeggen dat ze laat zal zijn.  Saskia heeft een waterkussen van de chiropractor jaren geleden, maar dat helpt duidelijk niet.

Als Saskia naar school vertrokken is, ga ik naar de sportschool.  Aangezien ik op de elliptical mijn rug niet voel doe ik die voor een uur op een lage stand.  Sharon komt nog bezorgd vragen hoe het gaat, maar zo bewegend gaat het gelukkig goed.  Na afloop rek en strek ik mijn rug zoveel mogelijk.  Ik verbeeld me dat het iets minder pijnlijk is dan gisteren.

Op de terugweg ga ik langs Petco om Cosmo's Halloween kostuum te verruilen voor de juiste maat.  Ik dacht dat XL groot genoeg zou zijn, maar het bleek dat hij XXL nodig heeft.  Gelukkig hebben ze die maat nog, al was ik helemaal bereid hem een giraffe in plaats van een kreeft te laten zijn.  Een van ons heeft nu tenminste zijn kostuum!

Voor de lunch haal ik kippensoep en een tonijnsandwich op tomaat-basilicum brood bij Panera.  Daar heb ik ook nog steeds een gratis koekje voor mijn verjaardag op mijn kaart staan.  Ze hebben een heerlijk shortbread koekje (nou ja, koek is een beter woord) versierd als een Jack O'Lantern.  Ik lever mijn coupon in voor een daarvan.  Ik zal hem per klein stukje verorberen, want het is veel te groot om in een keer op te eten.

Het is zulk lekker weer, ondanks een enkele regendruppel, dat ik Cosmo aanlijn en meeneem voor een herfstwandeling door de buurt.  Het is in deze tijd van het jaar altijd genieten met alle Halloween versieringen bij de huizen en de langzaam verkleurende bomen.  Veel is nog groen, maar er is nu ook kleur te zien in sommige bomen.

Mijn voet doet echter veel pijn en ik besluit er thuis wat ijs op te leggen.  Ik ga lekker op het deck zitten, want het is opeens zomaar 25 graden!  Met uitzondering van de enkele vervelende mug is het aangenaam vertoeven.

Pas als om kwart over vier de deurbel gaat, ga ik naar binnen.  Het is Laura, de masseuse, die ik tot een paar jaar geleden regelmatig gebruikte.  Maar in november 2011 kreeg zij een zware knie operatie, die haar bijna een jaar uit de roulatie nam. 

Toen ik haar weer wilde bellen vorig jaar bleek dat ik nooit haar nummers of email op had geslagen en ik wist dus niet hoe ik weer met haar in contact kon komen.  Het blijkt dat zij haar klanten op heeft gebeld, maar ik heb dat telefoontje nooit gehad.   Het duurde tot vorige maand dat ik eindelijk opeens haar email ergens vond en gelukkig was die nog geldig.

Laura begint met Saskia, die de massage echt kan gebruiken.  Voorlopig wil ik proberen wekelijkse massages te doen en kijken hoe die Saskia helpen.  Als het de spanningshoofdpijnen beter maakt is het natuurlijk alles waard.

Na drie kwartier ben ik aan de beurt.  Natuurlijk zijn al mijn spieren heel strak gespannen en jee, mijn onderrug doet heel veel pijn.  Toch voelt de massage ook goed, in tegenstelling tot de laatste met Matthew waar ik constant op mijn tong moest bijten en de aanvechting om van de tafel te ontsnappen moest weerstaan.

Na ook voor mij 45 minuten intensieve massage pakt Laura weer in.  We maken een afspraak voor volgende week en ik ben blij haar weer gevonden te hebben.  Ze heeft wel een heel zware operatie aan haar knie gehad en mag eigenlijk niets dragen (de massagetaflel is zwaar), maar zij moet natuurlijk wel werken en massages geven is haar passie.

Rick is inmiddels ook thuis en geeft Laura een grote hug.  Dat had ik ook moeten doen, natuurlijk, maar ik ben niet zo fysiek.  Ik vind de hugs nog ok, maar die drie zoenen met Nederlanders, brrr!  Ik maak die meer luchtzoenen en van mij hoeft dat allemaal helemaal niet.  Ik vind knuffelen met de kinderen of Rick heerlijk, maar al dat andere gedoe, neu.

Laura vertrekt en we bestellen een makkelijke Zpizza als avondeten.  Het is maar zelden dat Rick en ik dezelfde tv serie leuk vinden.  De ABC "Once Upon A Time" series zijn daar een van en vanavond is de tweede aflevering van Once Upon A Time in Wonderland.  Het zijn volwassen sprookjes en wij genieten er erg van. 

Foto's van vandaag staan hier.

Tweede rondleiding tijdens de shutdown

Oei, niet lekker geslapen vannacht, want iedere keer dat ik me omdraaide voelde ik mijn rug.  Ik ben dan ook klaarwakker als de wekker om kwart voor acht gaat.  Alleen wel moe en ik zie er wel een beetje tegenop de lange rondleiding te doen vandaag.

Rick heeft de koffie al klaar staan en ik lepel een yoghurtje naar binnen.  Dan brengt Rick me naar de metro en de trein staat al klaar.  Ik moet zeggen dat dit de pijnlijkste metrorit ooit is.  Ik weet gewoon niet hoe ik moet zitten, zoveel pijn doet mijn rug.

Opgelucht stap ik bij het Smithsonian station uit, want als ik loop is het bijna of er niets aan de hand is.  Buiten op de Mall bovenaan de trap zie ik drie mensen wachten.  Met het sluiten van de regering komt er hier bijna niemand het station uit, dus ik weet vrijwel meteen dat het mijn gezelschap van vandaag is.

En inderdaad, ik maak kennis met de Belgische A., J. en M.  Met behulp van de grote kaart bij het metrostation vertel ik wat over de geschiedenis van de stad en hoe die is opgezet.  Dan lopen we de vrijwel lege Mall af langs de gesloten musea naar het Capitool.

Daar is het wel druk met grote schoolgroepen, maar ook zien we een paar senatoren.  Vandaag is de laatste dag voor een akkoord, anders zijn er ernstige, misschien zelfs internationale, economische problemen mogelijk. Het zal me benieuwen.

Natuurlijk kunnen we de Library of Congress niet in, helaas.  Ook het Supreme Court gebouw zien we alleen van buiten en ook nog eens in de steigers.  Na de nodige foto's van de voorkant van het Capitool lopen we door naar Pennsylvania Avenue.

Vorige week hing er voor het eerst een Nederlandse voorpagina bij de kranten hier.  Vandaag hangt er nota bene een Vlaamse voorpagina.  Hoe toevallig is dat?  Er staat ook een interessant artikel in over het uitsterven van leraren Latijn.  Ik ben altijd blij geweest met mijn kennis van Latijn, dus dat is geen goed nieuws, hoewel niet verrassend.

We lopen door Penn Quarter en Chinatown en bewonderen de Chinese boog.  Op bijna iedere hoek hier is een Starbucks en bij een ervan maken we even een pit stop.  We kopen er verder niets en toch wensen de medewerkers ons nog een fijne dag.  Probeer dat in Nederland of Belgie eens (zeggen mijn compagnons, hoor).

Na nog twee kerkjes bezocht te hebben en de voorkant van het Witte Huis is het tijd voor de lunch.  Zoals de laatste keren telkens het geval is geweest word ik enthousiast begroet door Mark en heeft Tony de menu's al op "mijn" tafel 8 gelegd.

Het grote verschil tussen Nederlandse (met de enkele uitzondering natuurlijk) en Belgische toeristen  is het glaasje wijn bij de lunch.  Nederlandse mannen bestellen op zijn hoogst een biertje.  Vandaag vooral ben ik dankbaar voor de Belgische gewoonte, want zo'n wijntje helpt mijn rugpijn ook goed.

Het neemt even, maar dan hebben we onze keuzes van het menu gemaakt.  J.  neemt de zalm, M. de kabeljauw, die ik er ook erg lekker uit vind zien, en A. de biefstuk.  Ik bestel net als vorige keer de ravioli, maar dan zonder de zware saus.

De keuken kreeg dat bericht echter niet mee en het wordt toch met saus geleverd.  Ik stuur het terug naar de keuken en de serveerder komt zijn excuses maken, want hij had het wel goed doorgegeven.  Niet veel later krijg ik een heerlijk bord met vijf ravioli's en het mengsel van butternut squash, cranberries en champignons, erg lekker.

Na een lekkere lunch beginnen we aan de tweede helft van de wandeling.  Tijdens de sluiting van de regering zijn alle toiletten bij de monumenten ook gesloten, dus ik maan iedereen daar hier in het restaurant gebruik van te maken.  Onderweg zie ik dat sommige buschauffeurs hun toiletten beschikbaar stellen, heel aardig, maar eigenlijk belachelijk!

We kunnen bij alle oorlogsmonumenten makkelijk naar binnen.  Er is een groep Tweede Wereldoorlogsveteranen bij het Tweede Wereldoorlog monument.  Het is dan ook open zonder hekken, maar we zien een vrachtwagen met de hekken komen en men is een paar minuten later weer bezig het monument af te zetten.  Dat moet toch ook geld kosten?

Het Lincoln Memorial is nog altijd voornamelijk afgezet, al kunnen we wat verder de trappen op vandaag. Bij het Tidal Basin is alles nog hermetisch dicht, al hebben mensen een van de hekken bij het Martin Luther King Jr. Memorial geopend.  Er lopen genoeg mensen dat A. het wel aandurft een foto te gaan nemen.

Het Franklin D. Roosevelt Memorial is nog helemaal niet te bereiken, helaas.  Van verre kunnen we zien dat het Jefferson Memorial ook nog alleen van onderaan de trap te zien zou zijn.  Dan is het beter zichtbaar van de overkant van het Tidal Basin en daar vertel ik er ook over.

Dan lopen we terug naar het Smithsonian station.  M.  woont (tijdelijk) in New Jersey en hun trein terug naar Philadelphia is om 7 uur.  Zij gaan dus nog wat verder de stad verkennen.  Zo jammer dat zoveel dicht is!  Gewoonlijk zijn er dan allerlei gratis musea om te bezoeken.

Rick werkte vandaag in Washington en komt mij ophalen.  Ik ben zeer dankbaar dat ik niet weer in die pijnlijke metrotrein hoef!  Intussen is er hoop dat de regering morgen open zal zijn.  Ik durf het echter nog niet te hopen, wat een idioot gedoe! 

Thuis ga ik in de luie stoel liggen, benen omhoog en warm compres op mijn rug.  Rick heeft nog wat dingen te doen, waaronder de server voor het pleintje plaatje boven mijn blog gemaakt op te halen.  Dat plaatje moet er nu dus weer zijn. 

Rick maakt mijn dag helemaal goed door sushi mee te brengen als avondeten.  Hij is een veel betere verpleger voor mij dan ik voor hem zou zijn, denk ik.  Ik ben heel blij dat ik de rondleiding vandaag volbracht heb, want ik was gisteren bang hem af te moeten zeggen.  Dat is natuurlijk nooit leuk voor toeristen, dus tenzij ik me echt niet kan bewegen zal dat niet gebeuren.

Foto's van vandaag staan hier (en de foto's van gisteren staan hier voor wie niet terug wil naar dat blog)

Au, au, mijn rug!

Heel ongewoon voor hier is het flink mistig als ik de lamellen opentrek. Het heeft toch altijd wel iets geheimzinnigs, vind ik, mist.  Maar zoals die in Nederland regelmatig voorkomt zien we hier niet veel.

Rick en Saskia zijn al vertrokken en ik lepel een yoghurtje naar binnen als ontbijt.  Cosmo helpt daarna altijd met uitlikken, een leuk ochtend ritueel.  Na een paar koppen koffie heb ik mijn caffeine ook weer binnen en rijd naar de sportschool.

Opeens zijn er weer vlinders op onze struiken

Inmiddels is de mist opgetrokken en is het een schitterende zonnige dag.  Sharon wacht me al op en we beginnen met de gewichten oefeningen.  Dat gaat allemaal prima tot ik na een half uur een deadlift doe en opsta en tsjing, het schiet me in mijn onderrug.  Au, au, au!!!

Dit is me nog nooit overkomen en ik baal enorm, want ik heb morgen een rondleiding.  Sharon rekt en strekt en rolt over mijn rug wat wel een beetje helpt.  Ik besluit de cardio vandaag maar te laten voor wat het is.  Thuis neem ik Advil en leg er ijs op, hoewel Katja me al gauw vertelt dat warmte beter is.  Ik haal mijn boekweit warmtekussen tevoorschijn en dat helpt inderdaad wat.

Lopen is gelukkig niet pijnlijk en ik weet dat het een spier is daardoor.  Het is zulk lekker weer en ik wil toch een stukje met Cosmo wandelen.  Dat gaat gelukkig wel goed.  Het is opstaan en zitten dat pijn doet. Onderweg maak ik een paar foto's van herfstversieringen bij huizen en de paar al verkleurde blaadjes.  Nu zijn de bomen weer iedere ochtend een beetje meer verkleurd, al is alles nog overwegend groen.

Het is zo lekker buiten dat ik een Bangkok curry bestel bij Noodles & Company en die op hun terrasje opeet.  Daarnaast liggen Petco en Walgreens. 

Bij de eerste ga ik eens kijken wat voor Halloween kostuums ze hebben voor honden.  In overleg met Kai kies ik het kreeft kostuum, alleen blijkt later thuis dat het iets te klein is, dus overmorgen maar proberen te ruilen voor een grotere maat.

Op Facebook vroeg ik om suggesties tegen de rugpijn en een paar mensen raadden de Icy Hot patches aan.  Die haal ik dus bij Walgreens en doe er in de auto meteen een op mijn rug.  Eerlijk gezegd voel ik hem echter nauwelijks.  Maar ja, ik heb fibromyalgie en ben "raar" met dingen, die andere mensen wel helpen.  De ibuprofen doet bijvoorbeeld ook niets.

Gisteren zijn we in alle verwarring met het ophalen van Zorro de bus met vlooienspray vergeten bij de dierenarts.  Katja heeft haar appartement al grondig schoongemaakt, maar belde dus laat gisteravond waar die bus was.  Die stond dus nog vrolijk in de behandelkamer en ik haal de spuitbus op, al heb ik hem gelukkig (nog) niet nodig.

Na het sporten ging ik bij de Pet Spaw binnen om een kapbeurt voor Cosmo te regelen.  Hij heeft een aantal klitten, die ik er niet uit krijg.  Ik kon om drie uur een afspraak krijgen en breng Cosmo, die heel enthousiast wordt ontvangen.

Volgens de eigenaresse gaat het een uurtje duren.  Op de terugweg gooi ik de van vol en ga dan mijn rugpijn negeren en voor het huis in de zon zitten lezen.  Ik heb een maxi rok aan en zit op de stoep met twee treden.  Opeens werkt Snickers zich onder mijn rok en gaat tussen mijn benen een tree lager dan waar ik zit liggen slapen.  Katten!

Onder mijn rok

 

Een uur gaat voorbij, twee uur gaan voorbij en ik denk er net aan eens te bellen of Cosmo al klaar is. Net als ik mijn telefoon oppak speelt mijn deuntje "Always look on the bright side of life" en het is de eigenaresse van de hondenkapper.  Ze zijn klaar met Cosmo, alleen zijn nagels en haar achter moet nog (dat laatste om te voorkomen dat er viezigheden in blijven hangen).

Als ik aankom om hem op te halen wordt Cosmo nog door iedereen geknuffeld.  Volgens mij vindt hij het wel prima allemaal, hoewel hij mij, zodra hij mij ziet, bij mij wil zijn, de lieverd.  Hij ziet er in ieder geval weer prachtig uit! 

De eigenaresse grapt dat ze een Cosmo tweeling in zijn bad heeft liggen.  Dat kan ik me helemaal voorstellen, er komt ook voor mij iedere keer zoveel uit zijn vacht als ik hem kam.  Cosmo ziet er inderdaad weer heel erg mooi en netjes uit.

Thuis warm ik mijn rugwarmer weer op in de magnetron.  Saskia heeft vanavond haar eerste bijles voor wiskunde.  Terwijl ik in mijn luie stoel zit hoor ik ze bezig en ik vind die man erg saai klinken.

Dat blijkt inderdaad het geval te zijn geweest, maar erger is dat hij twijfelde aan zijn eigen oplossing van een van Saskia's problemen.  Daar gaan wij niet iedere week $60 voor betalen!  Het moeilijke is dan zo iemand na de eerste week al te laten weten dat hij niet meer nodig is. 

Rick zorgt natuurlijk prima voor mij en bestelt lekkere zalm kabobs bij Friends.  Intussen houd ik mijn rug warm en lees online dat lopen ook juist helpt, dus ik ga het morgen meemaken.  Ik ben helemaal gewend aan rugpijn, maar dan tussen mijn schouderbladen.  Je onderrug gebruik je duidelijk meer.

Foto's van vandaag staan hier

Columbus Day

Vandaag is het hier in de VS een beetje een obscure feestdag, Columbus Day.  De kinderen leren op school dat op deze dag in oktober Columbus Amerika ontdekte en hier kwam met de schepen de Nina, de Pinta en de Santa Maria.  De feestdag heeft ook heel wat oppositie, want tenslotte was Amerika al ontdekt door de oorspronkelijke bewoners.

In ieder geval heeft Saskia geen school, maar moet Rick wel naar zijn werk.  Hij vertrekt ook wat later dan gewoonlijk, want zijn klanten werken voor de federale regering en de helft daarvan zit nog steeds thuis vanwege de sluiting van de regering en de andere helft heeft vandaag dus vrij.

De meisjes en ik slapen langer door, zij zelfs bijna tot het middaguur.  Zo lang houd ik het niet vol en om half tien zit ik aan het ontbijt.  Van de vrolijke zonneschijn en blauwe lucht buiten word ik helemaal blij.  Eindelijk zijn de wolken van tropische storm Karen verdreven!

Vanwege Columbus Day wilde Sharon liever de personal training naar morgen verzetten, dus ik doe een uur interval boven op de elliptical.  Als ik daarmee klaar ben zijn de dames ook op.

Als we allemaal gedoucht en aangekleed zijn gaan we met zijn drieen lunchen bij het Mosaic District.  Katja heeft Le Pain Quotidien gekozen, ook goed voor Saskia, want daar zijn veel veganistische gerechten.

Het restaurant is duidelijk heel populair.  We vinden alleen nog plek aan de lange communal table (ik zie op de Nederlandstalige website dat die daar ook zo genoemd wordt, vreemd).  Katja en ik weten al wat we willen, hoewel er veel lekkers op het menu staat en ik me iedere keer weer voorneem iets nieuws te proberen.

Wij bestellen de zalm tartine en Saskia de zoete erwtensoep.  Die laatste vindt zij niet zo lekker.  Ik neem er ook een hapje van en ben het met haar eens, nogal een vreemde smaak.  Gelukkig heeft Saskia thuis ook al wat gegeten. 

Het is, ondanks de zon, toch vrij fris en als de meisjes wat dingen bij Target willen halen kijk ik er naar een nieuwe zomerjas.  Die heb ik, behalve een felgeel regenjack, eigenlijk niet en dat regenjack vind ik maar lelijk als ik mensen rondleid.  Ik vind een leuk halflang blauwgroen jack met capuchon, sportief, maar ook redelijk netjes.

Dan gaan we op weg naar de dierenarts om Zorro te halen.  Alleen krijgt Katja onderweg een telefoontje dat Zorro, ondanks zijn kap, het toch voor elkaar heeft gekregen een van zijn hechtingen los te bijten.  Dat belooft niet veel goeds! 

De dierenarts vertelt hem nog eens onder zeil te zullen brengen en die hechting weer te maken.  We kunnen Zorro dus duidelijk nog niet ophalen.  Katja gaat op zoek naar een dierenarts in Roanoke, want morgen moet Zorro daar ook weer door gezien worden om zeker te zijn dat zijn wond goed geneest.

Met een boodschappenlijstje van beide meisjes ga ik dan maar gauw even naar Whole Foods.  Katja wilde graag bosbessen, maar die zijn nergens te bekennen, elke andere bes wel.  Vreemd, want zo laat in het seizoen is het niet. 

Zodra ik het huis weer binnenloop vertelt Katja dat de dierenarts net heeft gebeld dat Zorro weer "gemaakt" is.  We rijden naar de dierenarts en daar blijkt Zorro toch wel erg onrustig te zijn in zijn draagtas.  Katja moet vanmiddag nog helemaal naar Roanoke rijden met hem, dus we wachten toch maar even om met de dierenarts te praten. 

Die stelt Katja gerust dat Zorro nog onder de invloed van de verdoving is en inderdaad wordt hij al gauw weer rustig.  Katja krijgt medicijnen voor hem mee en een spray om de vlooien uit haar appartement te halen. 

Intussen heeft Katja ook uitgevonden dat het vlooienprobleem in haar vorige huis in Blacksburg zo erg was dat de meisjes er een week niet konden wonen.  Kennelijk had een van de zwerfkatten, die zij "geadopteerd" hadden erge vlooien en dat werd een plaag. 

Ze waren alleen even vergeten dat alles aan Katja door te geven, die natuurlijk ziedend is, want had ze het geweten dan had Zorro zijn staart nog (en hadden we een dure operatie kunnen vermijden).  Geen wonder dat veel verhuurders geen huisdieren toelaten. 

Als Katja's vroegere huisbaas dit alles te weten zou komen, zouden die meisjes in twee minuten op straat staan, want alleen huisdieren waar hij weet van had waren toegelaten en hij rekende $250 per jaar voor Zorro.

Enfin,  Zorro gaat mee naar huis en Katja pakt in.  We nemen afscheid en ze begint aan de rit terug naar Roanoke.  Wat een weekend heeft zij gehad met ups en downs!  Bij de dierenarts kreeg ze ook nog een email van het hoofd van de rescue squad in Christiansburg, waar Katja al jaren trouw iedere week vrijwillig een twaalf uur durende dienst draaide, dat ze haar vleugels uit moet gaan slaan. 

M.a.w. tijd om je "baan" bij ons op te geven, wat Katja rauw op haar dak valt.  Ze laat mij de email lezen en die is meer vaderlijk dan wat Katja erin leest.  Ze woont nu tenslotte drie kwartier rijden van het station, het is vrijwillig en ze begint volgende week met een vrij zware baan.  Maar ja, Katja heeft daar natuurlijk ook veel vrienden, ik kan me voorstellen dat het moeilijk is voor haar.

Thuis laden we Katja's auto in en nemen afscheid.  Dat Katja haar hoofd er toch niet helemaal bij had blijkt wel als ik een uurtje later haar laptop nog in de kamer zie liggen.  Gelukkig kan Rick die vrij makkelijk naar haar sturen en heeft ze ook nog een Surface tablet.

Buiten zag ik dat er een aantal vlinders op onze vlinderstruik zaten, dus ik haal mijn telefoon om foto's te maken.  Er zijn twee monarchs en een paar andere vlinders, een waarvan ik niet kan identificeren.  Zo mooi!

 

 

Laura's moeder sms-te me intussen of ik thuis ben.  Ze wil even langskomen.  Even ben ik bang dat ze boos is over het feit dat de drie meisjes in een queen bed hebben geslapen (ze hadden een opblaasmatras mee, maar waren te moe om die op te blazen).  Gelukkig is dat niet zo, integendeel, ze brengt een doosje met lekkere chocolaatjes van Cocoa Vienna en wat vers geplukte appels.

We kletsen wat, natuurlijk over het weekend van de meisjes, maar ook over de regering, want Lois werkt daarvoor en zit dus al bijna twee weken zonder salaris thuis.  Het is en blijft een belachelijke situatie.  Zelfs Christine's man, die niet officieel voor de regering werkt, wordt na 31 oktober niet meer uitbetaald en het valt nog te bezien wat de gevolgen voor Ricks werk zijn.  Het werkt door in alle lagen van de bevolking.

Ook van Kaylee krijgen we een bosje tulpen als dank voor het chaperone zijn in New York.  Zonder ons was dit reisje voor de meisjes niet doorgegaan en wij waren anders ook niet naar de stad gegaan, maar hebben ons natuurlijk, zoals in mijn vorige blog te lezen is, prima vermaakt.

Rick neemt eten mee van Plaka Grill en we eten het kijkend naar The Voice.  Ik ben even benieuwd of er nu in Nederland ook "battles" zijn tussen twee zangers van een coach en aan het einde daarvan kan een andere coach de "verliezer" voor zijn of haar team kiezen.  Ik moet zeggen dat ik deze rondes net zo leuk vind als de blinde rondes.

Anderhalve dag New York City

Vrijdag

Om een uur vannacht kwam Katja thuis om ook mee te gaan naar New York.  Ze komt Rick vragen haar te helpen, want er is iets met Zorro.  Ik val meteen weer in slaap, want we moeten vroeg op om op tijd in New York aan te komen.

Om kwart voor zeven gaat de wekker en dan zijn Saskia, Kaylee en Laura allang bezig met make-up voor hun kostuums aan te brengen.  Vandaag zijn ze allemaal karakters uit de Batman strips.  Saskia is Harley Quinn, Laura is Cat Woman en Kaylee Poison Ivy.

Katja staat ook met moeite op, want ze heeft natuurlijk nauwelijks geslapen.  Wat ik dacht dat iets onschuldigs was met Zorro blijkt vrij ernstig te zijn.  Het puntje van zijn staart bloedde en vanochtend blijkt dat Zorro het tot op het bot heeft opengeknauwd.  Het ziet er eng uit en bloedt ook nog steeds.

Katja besluit dat ze haar katertje zo niet achter kan laten en naar New York gaan.  Ik maak een afspraak bij de dierenarts en daar kan Katja een half uur later al terecht. Niet veel later sms-t Katja dat een deel van Zorro's staart geamputeerd moet worden, want er is met het open bot teveel gevaar voor ernstige infectie en bloedvergiftiging.

Intussen hebben de drie tieners hun spullen in de auto geladen en zijn wij al op weg naar de "Big Apple".  Dat gaat ook maar moeizaam, want het is heel slecht weer en het verkeer op de ringweg rond Washington staat vast.  Gelukkig weet Rick een sluiproute en zo vermijden we dat verkeer tenminste bijna helemaal.

Tot Baltimore blijft de I-95 gedeeltes met files en langzaamrijdend verkeer hebben, maar dan schieten we eindelijk een beetje op.  In Pennsylvania en New Jersey plenst het echter weer zo erg dat ik regelmatig bijna niets kan zien en dus stapvoets moet rijden.  Dat alles zorgt ervoor dat de gewoonlijk vier uur durende rit nu vijfeneenhalf uur heeft geduurd!

Net voor we de stad New York inrijden stoppen we bij een service plaza waar de dames de laatste stukje van hun kostuums aanbrengen.  Ze zien er werkelijk schitterend uit! Ze gaan dus naar de Comic Con, een enorme conventie van liefhebbers van allerlei strips. 

Saskia als Harley Quinn and Laura achterin als Cat Woman

Als we bij het Javits Convention Center aankomen, zien we allerlei mensen verkleed in de leukste kostuums.  Rick is ook een grote stripboekenfan en wil al langer ook naar zo'n conventie.  Ik neem me meteen voor dan mee te gaan, al is het alleen maar om al die kostuums te fotograferen.  Er zijn echter ook beroemdheden aanwezig, zoals bij deze Patrick Stewart en Sigourney Weaver.

Saskia sms-t even later dat ze door allerlei mensen op de foto worden gezet, waaronder ook de fotograaf van Entertainment Weekly.  Die foto staat inderdaad al online en is erg leuk geworden.  Hier kun je hem zien (en ook een aantal andere foto's van deelnemers).

Intussen heeft Katja besloten ons toch naar New York te volgen.  Ook zij krijgt met flinke regen en veel verkeer te maken, maar om een uur of vier sms-t ze dat ze bij haar vriendin Jordan is aangekomen.

Rick en ik hebben via Hotwire twee kamers in het Hotel Boutique op East 45th Street geboekt.  Daar checken we in en brengen de bagage naar boven.  Dan brengen we de van naar een parkeergarage een blok verderop.  Daar heeft het hotel een verdrag mee en kost het $30 per 24 uur om te parkeren.  Heel redelijk voor New York.

Het loopt al tegen drieen als we dit allemaal gedaan hebben en ik val bijna flauw van de honger!  We vinden Connolly's, een leuke Ierse bar.  Hier staan ook de kwalificatiewedstrijden voor de World Cup aan.  Een Engelsman naast mij kijkt naar Engeland-Montenegro en de vele Ieren hier natuurlijk naar Ierland-Duitsland.  Ik zie intussen onderaan het scherm telkens de score van Nederland-Hongarije langskomen en weet dus dat Nederland die wedstrijd ruim heeft gewonnen. 

Als eten wil ik niet iets groots bestellen, want we hebben om half acht alweer een reservering voor het avondeten.  Ik houd het dus bij de Ierse gerookte zalm op aardappelkroketjes.  Heel erg lekker en precies genoeg .

We kunnen er weer even tegenaan en gaan door de stad wandelen.  We gaan onder anderen F.A.O Schwartz in en bekijken de ongewone pluche dieren daar. We belanden uiteindelijk op Times Square en hoe vaak we het ook al gezien hebben kijken er toch weer onze ogen uit.  Gelukkig is het in de stad droog en zelfs vrij warm.

Daardoor en het vele lopen maakt dat we dorstig zijn.  We zijn vlakbij Ricks favoriete Belgische bar  hier en besluiten een biertje te gaan drinken.  BXL is altijd druk, maar wonder boven wonder komen er net twee barkrukken vrij.  Ik probeer een Ommegang biertje, vind ik wel lekker.

De tijd dringt opeens en gauw lopen we terug naar het hotel.  Daar verkleden we ons en gaan op zoek naar een taxi.  Dat valt op deze tijd van de dag niet mee, maar opeens zie ik er een met zijn licht aan.  Hoera, want we voelen onze voeten flink, je loopt hier snel heel wat af.

We hebben met Katja en Jordan afgesproken bij Blue Fin op Times Square.  We maken eindelijk kennis met Jordan, die bij Virginia Tech een van Katja's beste vriendinnen was, maar wij nog niet ontmoet hadden.

Het wordt een heel gezellige en lekkere maaltijd.  Ik neem een paar oesters als voorafje en een tonijn tartaar en sushi rol met tonijn en kreeft als hoofdgerecht.  Het smaakt allemaal heerlijk.  De dames hebben nog trek in dessert en nemen een caramelcake, waarvan Rick en ik ook een paar hapjes nemen.

Na het eten lopen we met de meisjes naar hun subway station en nemen daar afscheid.  Zij gaan nog in de stad stappen. Morgen zullen we ze weer zien.  Het is leuk voor Katja om zo weer even tijd met haar vriendin door te brengen.

In het hotel zijn de Comic Con gangers moe maar voldaan op hun kamer.  Ik ben ook moe dus ga lekker tv staren.  Rick heeft nog energie om naar het Hofbrau Haus op de hoek te gaan voor een biertje.  Daarna gaan de lichten al heel snel uit.

Zaterdag

Rick is al vroeg uit de veren om te gaan hardlopen.  Ik lig nog veel te lekker te slapen en draai me nog een aantal keren om.  Als hij een uurtje later terugkomt ben ik wel gedoucht en ingepakt, dat dan weer wel. 

Buiten schijnt de zon zowaar, een onverwachte verrassing.  Na de koffie vertrekt Rick met een taxi naar Jordans appartement waar Katja een deel van Kaylee's kostuum van vandaag heeft liggen.  Katja was dat gisteravond vergeten mee te nemen naar het restaurant en zonder dat hoofddeksel ziet Kaylee's kostuum er niet goed uit.

Intussen neem ik mijn fototoestel mee en ga erop uit om in de omgeving van Grand Central station architectuur te fotograferen.  Eerst eet ik bij Pret a Manger een stokbroodje met ei en zongedroogde tomaat, niet heel speciaal, maar het vult de maag. 

Het is niet alleen lekker zonnig, maar ook een zeer aangename temperatuur.  Ik ben blij dat ik een twinset aanheb, want dat vest kan al gauw uit.  Wat is het toch een genot om door deze stad te lopen.  Ik kijk eigenlijk alleen maar omhoog naar alle mooie gebouwen in dit gedeelte.

Het neemt Rick langer dan hij had gedacht om het kostuumdeel op te halen.  Intussen brengen de meiden hun bagage naar de lobby en check ik ze uit hun kamer.  De bagage geven we in bewaring tot vanavond. 

Ook vandaag zien ze er weer erg leuk uit.  Saskia is weer Harley Quinn, maar dit keer een ander kostuum.  Zodra Rick er is gaan zij weer naar de Comic Con.  Ze hebben kaartjes voor beide dagen, wat natuurlijk erg leuk is, want iedere dag zijn er andere bekende mensen.

Rick en ik lopen Grand Central station in om de subway te vinden.  Daar is het me een drukte van jewelste en we zien op het bord dat de lijn, die wij moeten hebben, maar om de twintig minuten rijdt en niet bij alle stations stopt.

Wij hebben kaartjes voor half een voor het 9/11 Memorial en durven het er niet op te wagen.  We besluiten een stuk te gaan lopen tot we uit het heel drukke gedeelte zijn en nemen er dan een taxi heen.

Intussen zijn Katja en Jordan ook onderweg en in Chinatown aangekomen.  De aansluitende subway trein, die zij nodig hadden, kwam echter maar niet.  Zij besloten ook verder een taxi te nemen, alleen konden ze er lange tijd geen vinden.  Toen ze er eindelijk een vonden zaten ze helemaal vast in het verkeer.

We sms-en over en weer en het wordt al gauw duidelijk dat zij half een niet gaan halen.  Gelukkig stelt een vrijwilliger bij het Memorial ons gerust dat we er heus wel in mogen, zelfs al zijn ze een half uur te laat. 

Rick en ik hebben intussen trek gekregen en wie weet wanneer we kunnen lunchen.  Aan de overkant staat een hot dog standje en zo eet ik mijn eerste New York hot dog ooit.  Voor een hot dog waar ik niet bepaald gek op ben smaakt hij best lekker.

Eindelijk zien we net na enen de taxi met Katja en Jordan erin voorrijden.  We sluiten aan in de rij van mensen met kaartjes en na een veiligheidscontrole en wel vijf keer die kaartjes te hebben moeten laten zien lopen we eindelijk het memorial binnen.

Dat bestaat uit twee enorme vierkante fonteinen/vijvers met eromheen alle namen van de slachtoffers van de aanslagen van 11 september 2001.  Niet alleen de slachtoffers van de World Trade Center gebouwen, zoals ik altijd dacht, maar ook van de Pentagon, Vlucht 93 en de andere vluchten, die in de gebouwen vlogen.  Het is allemaal heel indrukwekkend en hopelijk beter op foto's te laten zien dan met woorden te beschrijven.

Het is een emotionele ronde om beide vijvers. Op een gegeven moment zie ik de naam van een vrouw staan en "and her unborn child" en dan moet ik echt even flink slikken.  Ik ben blij dit memorial nu ook bezocht te hebben.

Schuin tegenover ligt Bill's Bar & Burger en dat ziet er gezellig uit.  We nemen plaats aan de bar en bestellen, hoe kan het anders, burgers.  Alleen is die van Katja en mij een garnalenburger.  Hij ziet eruit als een burger en is erg lekker.  Hoe ze hem in die vorm hebben gekregen van stukjes garnaal is me een raadsel.

Na het eten vertrekken Katja en Jordan weer naar Jordans appartement.  Ze zijn vannacht lang uitgeweest en Katja voelt zich niet zo lekker.  Dat kan ook niet anders met twee nachten vrijwel zonder slaap.  Zij blijft vannacht dus ook nog bij Jordan logeren.   Daar zijn Rick en ik blij om, want zo moe zo'n enorm end te rijden is niet aan te raden.

Rick en ik besluiten terug te lopen via Broadway en Fifth Avenue.  Dat is natuurlijk een flinke tippel en het is enorm druk op straat!  Maar we lopen de meer dan 43 blokken en nemen onderweg ook de nodige foto's. 

Dan zijgen we dankbaar om onze voeten even rust te kunnen gunnen neer aan een tafeltje bij de Heartland Brewery.  We hebben besloten een paar voorafjes te delen als avondeten voor we aan de terugtocht beginnen.  Het worden een quesadilla en bison burger sliders, beiden erg lekker.

Intussen krijgen we een sms-je van Saskia dat ze klaar zijn.  Dat is een uur eerder dan afgesproken en we moeten de van en de bagage nog ophalen.  De dames zijn moe en ongeduldig, maar in deze drukke stad gaat alles niet zo een, twee, drie.

Het duurt lang voor Rick de van terugkrijgt en dan is er nog flink wat verkeer naar het convention center.  Om kwart over zeven zit iedereen echter weer in de auto.  We werpen nog een laatste blik op het rood en blauw verlichte Empire State building en rijden dan door de Lincoln Tunnel de stad weer uit.

Op de terugweg komen we nabij Baltimore weer in de stromende regen terecht en dat blijft zo tot we thuis zijn.  Wat een geluk hebben wij gehad met het weer in New York!  We hebben de gebouwen en skyline zo prachtig kunnen zien. 

Net voor middernacht rijden we Vienna weer binnen.  We zetten Kaylee en Laura af en ruimen dan gauw de van uit.  Rick en ik drinken nog even een night cap en zoeken dan ons bed op.

Zondag

Na de late avond gisteren slapen we flink uit.  Het is hier toch ook weer een grijze dag, hoogst ongewoon dat het zoveel dagen achtereen somber en regenachtig is!  Rick heeft zin om pancakes te bakken en die gaan er goed in.

Daarna besluit ik een half uur boven op de elliptical te gaan doen.  Met al het lopen van de afgelopen dagen voel ik mijn voeten wel en die hoeven op die machine weinig te doen.  Als ik klaar ben zoek ik de drie katten op en geef ze een anti-vlooien behandeling.  Ik zie ze niet krabben of wat ook, dus hopelijk zijn ze nog vlo-vrij, maar zo hebben die beestjes tenminste geen kans hier in huis.

Na mijn foto's online gezet te hebben is het tijd om Cosmo uit de kennel te halen.  Ook hij krijgt meteen bij thuiskomst zijn maandelijkse hartworm/teken/vlooienbehandeling.  Morgen kunnen we Zorro weer ophalen, hopelijk is die dan ook van die kriebeldiertjes bevrijd.

M.A., mijn Nederlandse vriendin, die in de Filippijnen woont, is hier voor een bliksembezoek aan Washington.  Ik ga haar na haar meetings ophalen bij haar hotel in de stad.  Het is zoals altijd meteen alsof we elkaar gisteren nog gesproken hebben. 

Thuis kletsen we bij, wachtend op Katja, die vaststaat bij Baltimore door een ongeluk.  Ze was vanmiddag nog even langs een vriend, die aan zee in New Jersey woont, gegaan. Wat een avontuurlijk weekend heeft zij gehad! 

Gelukkig komt Katja om kwart over zeven ook thuis.  Zij verkleedt zich en dan gaan we met zijn vijven, Saskia ook gezellig mee, naar Seasons 52.  Het wordt weer een heel smakelijk maaltijd daar, al het eten hier is zo lekker.  Ook is het erg gezellig en ik ben blij te horen dat M.A.'s zoon bij William & Mary is aangenomen voor volgend jaar zodat zij hier tijdens zijn studie vaker zal komen.

Helaas is M.A.'s bezoek nu alleen vanavond, want morgenochtend vliegt ze alweer terug naar Manila.  We brengen M.A. naar het metrostation waar ze een taxi terug naar de stad neemt.  Dan kijken we thuis nog even de opgenomen Undercover Boss, die vandaag ook gedeeltelijk bij de Donato's hier in Vienna speelt.

Alle foto's van New York staan hier.

De overblijfselen van tropische storm "Karen"

Het regent, het zegent... Dat ging vannacht telkens door mijn hoofd als ik de regen op het dak hoorde klateren.  Onze Mickey regenmeter laat zien dat er maar liefst 3,5 inches zijn gevallen en het plenst nog!

Dat is natuurlijk minder om Cosmo uit te laten en het is ook nog eens kil met maar een graad of tien.  Tijdens het rondje rond de cul de sac is mijn sportbroek al doorweekt!  Cosmo houdt helemaal niet van regen, dus heeft er geen problemen mee dat we al snel weer naar binnen gaan!  Daar schudt hij zich ook eens lekker tegen Ricks nette pak uit waar die laatste natuurlijk allerminst blij mee is!

Wat zou het makkelijk zijn met dit weer terug in bed te kruipen!  Maar het gaat me de komende dagen niet lukken om te sporten, dus hup naar de sportschool.  Daar doe ik een ronde gewichtenmachines.  Dat bevalt me prima, want dan hoef ik geen oefeningen te bedenken en alle spiergroepen komen aan bod.

Saskia sms-t dat ze haar lunch weer eens vergeten is (gisteren ook al, maar toen kon ik hem toch echt niet brengen).  Volgens mij is dat synoniem met "kun je sushi voor me halen bij Whole Foods", niets "vergeten", maar goed.  Gelukkig voor haar kan ik dat vandaag wel doen.

Na nog twintig minuten cardio rijd ik dus naar de supermarkt.  Daar koop ik haar sushi en wat fruit en breng het naar de school.  In die paar minuten buiten ben ik weer helemaal nat, dus ik zie er als een verzopen kat uit.

Maar goed dat Saskia me niet ziet, want die had zich doodgeschaamd.  Aan de andere kant brengt niet iedere moeder haar kind halverwege de dag een verse sushi lunch, bedenk ik me maar.  Toch loop ik zo snel mogelijk de school in en uit, zodat zo min mogelijk mensen me zien.

Als ik dan toch al nat ben kan ik Cosmo ook net zo goed voor zijn wandeling meenemen.  De regen is intussen in motregen overgegaan.  Ik heb mijn telefoon mee en neem een aantal foto's van druppels en natte bladeren.  Zo wordt zo'n druilerige dag nog mooi ook.

 

En Hornsby is ook weer klaar voor Halloween

Thuis neem ik een hete douche en kleed me dan warm aan.  Het is onvoorstelbaar dat we zondag no in onze korte broek en korte mouwen liepen te transpireren en vandaag heb ik voor het eerst de verwarming aangezet!

Cosmo gaat mee in de van en ik haal een dunne bagel met asperge, champignons en ei bij Manhattan Bagel.   Dan rijd ik door naar de kennel, want we zullen morgen vroeg vertrekken en overnachten in New York.  Zondag hoop ik Cosmo weer op te kunnen halen.

Thuis hebben Saskia en ik het zo koud dat we zelfs de open haard even aanzetten!  Dat is natuurlijk best gezellig en ik besluit lekker te gaan computeren en lezen tot onze financieel adviseur om vier uur zal bellen.

Om klokslag vier uur beginnen Geoff, Rick en ik aan een conference call over de financiele gevolgen van de sluiting van de overheid op onze financien.  Tenslotte bouw je hier in de VS zelf je pensioen op, al krijg je ook een beetje van de overheid, en al is Rick nog lang niet toe aan pensioen, hij is toch ook niet meer de allerjongste.  Gelukkig denkt Geoff, die we al jaren een goede adviseur vinden, dat alles het beste is geinvesteerd voor onzekere tijden.

Rick komt terug uit zijn werk met lekker Thais "comfort food".  Pittige groentesoep en "wild pork", varkenshaas in pittige saus met verse groene peperkorrels.  Vanavond neem ik me voor vroeg te gaan slapen, want de wekker zal morgenochtend ook flink vroeg gaan.

Een "shutdown" rondleiding

Om de een of andere reden kon ik vannacht na half vijf niet meer in slaap komen.  Okay, misschien wel een beetje een reden was dat Rick kennelijk ook niet kon slapen en zijn kussen de hele tijd omdraaide tegen mij aan.  We willen nog altijd zo graag een king bed in plaats van deze queen, maar dat bedenken we enkel tijdens nachten als deze, zucht!

Het is dus helemaal niet moeilijk om kwart voor acht op te staan, want ik ben voor de verandering klaarwakker.  Saskia is al naar school en Rick en ik eten samen ontbijt.  Dan kleed ik me vrij warm aan, want het schijnt niet veel warmer dan zestien graden met een flinke wind te worden.  Ook gaat voor de zekerheid de paraplu maar mee, al is er maar een 20 procent kans op regen.

Rick zet me af bij de metro en het valt me op hoe rustig het is.  De trein staat al klaar en zelfs in de eerste wagon vind ik al een zitplaats.  Laat wel zien hoeveel mensen in dit gebied voor de regering werken.  Gaandeweg naar de stad wordt het wel drukker, maar de trein heeft ook twee wagons minder dan gewoonlijk in het spitsuur.

Bij Federal Center SW stap ik uit.  Mijn gezelschap van vandaag, K. (die ik al van het forum en Facebook "ken") en haar man A., is met de auto gekomen en we ontmoeten elkaar voor het (natuurlijk dichte) Air and Space museum.

We maken kennis en lopen dan richting Capitool.  Tijdens het vertellen over de geschiedenis van de stad en dat gebouw bedenk ik me dat er in de vroege tijden van het ontstaan van dit land nogal wat compromissen zijn gesloten.  Was dat heden ten dage nog maar het geval, want er is nog steeds geen teken dat onze regering weer open zal gaan en dat kost iedere dag miljoenen, zo niet miljarden dollars.

We lopen langs de Library of Congress waar we vandaag natuurlijk niet naar binnen kunnen.  Ik besluit eens een korte omweg te nemen naar een ander historisch gebouw, Union Station.  Hier is de grote hal indrukwekkend en ook de buitenkant.

Na even rondgekeken en gefotografeerd te hebben lopen we verder.  Dan zien we opeens iets heel ongewoons vlak voor het station: een cranberry veld!  Er staan zelfs mensen in lieslaarzen in.  Het gaat om een promotie van Ocean Spray over hoe gezond cranberries zijn.  Heel kleurrijk is het zeker.

We lopen terug naar Pennsylvania Avenue, langs de Canadese ambassade en het Newseum.  Daar hangen iedere dag de voorpagina's van kranten van alle vijftig staten en van vier andere landen, waaronder een altijd Canada, want de ambassade ligt naast het museum.

Zoals gewoonlijk kijk ik naar de internationale kranten, helemaal verwachtend daar allemaal vreemde talen te zien.  Laten ze nu uitgerekend vandaag een Nederlandse voorpagina hebben!  Opeens realiseer ik me dat ik die taal helemaal versta.  Het is het Financieel Dagblad, niet bepaald de bekendste krant van Nederland, maar ja, toch leuk.

In Chinatown is het net zo druk als altijd en we bekijken de Chinese  boog en de bekende namen van grote bedrijven als Bed, Bath and Beyond in het Chinees. Het is zeker geen Chinatown zoals in andere steden, maar nog steeds wel de moeite waard om te zien.

Het weer blijft droog, gelukkig, al waait het flink en ik ben blij dat ik een regenjas aanheb.  We gaan St. Patrick's Church even binnen,   We zien Ford's Theatre en de FBI en lopen langs het stadhuis van Washington.  Het is echter nog vroeg voor de lunch, dus we lopen de Old Ebbitt Grill voorbij.

We gaan eerst nog door naar het kerkje van de presidenten.  Dat is vandaag gelukkig open en een leuke vergelijking met St. Patrick's kerk.  We bekijken de voorkant van het Witte Huis en lopen dan naar het restaurant.  Ik moet toegeven dat ik flinke trek heb, mijn yoghurtje van vanochtend is allang verteerd!

Mark begroet mij weer als een oude bekende en van Tony krijg ik zelfs wat ze hier in de VS een "bear hug" noemen.  Dat doen Nederlanders over het algemeen niet, dus geen idee hoe dat te vertalen.  In ieder geval worden we weer hartelijk ontvangen en Tony zegt zelfs dat hij tafel "8" gaat vernoemen naar "Petra's tafel".  Dat zou leuk zijn, ha ha!

Zoals altijd is het eten lekker.  A.neemt de schnitzel waar K. om moet lachen, omdat je in Amerika geen schnitzel neemt.  Hij lijkt hem wel lekker te vinden.  K.'s vissalade vind ik er zo lekker uitzien dat ik die wellicht ook eens ga bestellen.  Ik kies vandaag de ravioli van champignons en gorgonzola met een heel lekkere warme squash en gedroogde cranberry salade (de volgende keer vraag ik het wel zonder saus).

Het was een lekkere lunch en we kunnen er weer even tegenaan.  Buiten is het nog droog al voelen we de eerste druppels.  Gelukkig blijft het daar echter bij. 

Na de achterkant van het Witte Huis lopen we naar de Mall.  Bij het Tweede Wereldoorlog Monument staat nu een bord dat het gesloten is behalve voor "First Amendment activiteiten".  De eerste aanpassing aan de Constitutie van de VS, in het "first amendment" staat onder anderen het recht op vredige bijeenkomst.  Denkelijk is dat gedeelte ervan hier van toepassing.

Verder lopend naar het Vietnam Veterans Memorial zien we daar ook mensen vlak langs de muur lopen.  Er staat wel een hek met een park ranger erbij, maar hij zegt niets als toeristen erlangs lopen.  Dat doen wij dus ook maar.  Kennelijk heeft men besloten de oorlogsmonumenten toegankelijk te laten.

Bij het Lincoln Memorial staat heel wat politie, ook bereden, en het is nog afgeschermd met hekken.  Gelukkig zijn K. en A. hier al eerder in geweest.  Bij het derde oorlogsmonument voor de Koreaanse oorlog kunnen we echter ook weer naar binnen.

We steken daarna nog even over naar het Tidal Basin en bekijken het Martin Luther King Jr. Memorial en Jefferson Memorial van verre.  Sommige mensen zijn toch langs de hekken gelopen om ook het Franklin Roosevelt Memorial te zien en ik geef K. en A. die optie. 

K. heeft echter last van haar voeten en we laten dat monument het enige zijn waar we vandaag niets van gaan zien.  Dat valt alles mee, zeker ook fijn dat we wel in de oorlogsmonumenten mochten.  We lopen terug, maar het is nog een flink eind naar de parkeergarage waar hun auto staat.  K. kan niet verder meer lopen en gaat wachten tot A. haar met de auto op komt halen.

Na afscheid van K. te hebben genomen loop ik nog met A. mee richting de parkeergarage en dan verder naar het Federal Center SW metrostation.  De trein komt al gauw en halverwege bel ik Saskia of ze me in Vienna van het station kan halen.  Gelukkig kan dat, want inmiddels regent het flink.  Hebben wij even mazzel gehad vandaag in de stad!

Thuis aan de voeten omhoog en de tv aan.  We bestellen kabobs van Friends en dan is het bankhangen en tv kijken.  De regen klettert intussen tegen de ramen, ook wel een gezellig geluid. 

Mijn drie vriendjes hopend op een stukje zalm (wat ze niet kregen)

 

Meer foto's van vandaag staan hier.

We leven in een heel vreemd land!

Dat vindt met mij het gros van mijn landgenoten nu de regering al voor de achtste dag gesloten is met geen einde in zicht. Iedereen, behalve wat men de "Tea Party" noemt.

Dat zijn de heel conservatieve Republikeinen, die kennelijk zoveel macht hebben dat de "speaker" (de voorzitter John Boehner) van het Huis van Afgevaardigden niet naar zijn gematigde partijgenoten wil luisteren en dit land min of meer gegijzeld houdt. 

Het idiote is dat er waarschijnlijk met een meerderheid voor het openen van de regering gestemd zou worden, als Boehner een stemronde toe zou laten.  Er is geen mens hier, die niet ontzettend gefrustreerd en boos is op de regering, maar dat lijkt de heren niets te doen.

Hoe langer deze sluiting van de regering duurt, hoe meer het de economie raakt.  En dit alles om te proberen de algemene ziektewet, die nota bene al van kracht is, te ontmantelen.  Dat gaat niet gebeuren, dus niemand weet hoe lang dit nog gaat duren. 

Behalve de ongeveer 800,000 regeringsmedewerkers worden zoveel meer mensen hierdoor getroffen.  Kinderen en volwassenen met kanker krijgen hun behandelingen niet.  Mensen aan de onderkant van de ladder, schoonmakers e.d., hebben geen extra om een paar weken of langer zonder salaris uit te zingen.  Arme vrouwen en kinderen krijgen geen bonnen om te eten, enz. enz.

Intussen gaat Rick nog gewoon naar zijn werk, ondanks dat zijn klanten allemaal bij ministeries werken.  Hij geeft nog steeds presentaties aan de hoge piefen, maar dit moet ook voor hem niet te lang duren qua werk.  

Het is makkelijk voor mij om allerlei doemscenario's te bedenken, want daar ben ik heel erg goed in.  Christine en mijn zus vertelden dat ze hetzelfde hebben, dus ik ben niet ongewoon, gelukkig.  Behalve emails e.d. sturen naar de vertegenwoordigers uit onze staat is er niets wat we kunnen doen.  Ik probeer dus heel hard te doen of er niets aan de hand is.

De zon schijnt weer uitbundig vandaag, maar de temperatuur blijft koel.  Ik maak weer een paar gepocheerde eieren als ontbijt en Rick heeft mijn koffie al klaar gezet.  Daarna maak ik een Word lijst om Saskia en haar vriendinnen dit weekend in New York te helpen.  We gaan weliswaar mee, maar de dames zullen zelf van en naar de conventie moeten reizen.

Om half elf moet het wel, sporttijd!  Ik besluit vandaag thuis te blijven en een uur interval op de elliptical te doen.  Dat gaat snel voorbij.  Ik ben nog steeds heel blij met die machine!

Tijd om Vienna in te gaan voor wat boodschappen.  Eerst haal ik Saskia en mijn recepten voor medicijnen bij Rite Aid.  Wel handig dat die maandelijkse hervulling tegelijkertijd plaatsvind, zo hoef ik maar een keer per maand te gaan halen.

Bij Whole Foods haal ik een aantal boodschappen, waaronder ons avondeten.  Het is inmiddels lunchtijd en ik vraag de sushi chef een bruine rijst rol met half tonijn en komkommer, half zalm en advocado te maken.  Dat doet hij heel graag en geeft er zelfs nog een bakje met boerenkoolsalade met sesamzaadsaus bij, een nieuwe salade.  Die smaakt superlekker, overigens!

Zoveel soorten pompoenen!

Na afgerekend te hebben eet ik de sushi aan de bar in het restaurant op.  De tijd gaat wel heel snel vandaag, opeens is het al twee uur!  Ik breng de boodschappen naar huis en klets even bij met mijn zus, die opbelt op weg naar de school van haar kinderen. Dan mis ik ze opeens zo en het is goed haar stem weer te horen.

Helaas kan ik niet heel lang bijpraten, want ik heb een kapstersafspraak.  Om de een of andere reden is mijn haar enorm opgelicht en de uitgroei moet ook bijgewerkt.  Onder het genot van een glas wijn, heel fijn, want ik heb veel pijn vandaag, wacht ik tot de kleur is ingetrokken.  Mona knipt het bij en ik zie er weer zo goed als nieuw uit.

Hopelijk gaat die pijn snel weg, want die kan ik morgen niet bij een rondleiding gebruiken.  Ik besluit even helemaal te ontspannen en op Hulu de laatste afleveringen van America's Next Top Model te kijken.  Ik vind het een leuk seizoen met zowel jongens als meisjes.

Een blik uit mijn raam laat roze wolken zien.  Een mooie zonsondergang, daar wil ik foto's van maken.  Alleen staan er zoveel bomen in onze buurt dat ik de lucht nauwelijks zie.  Op mijn sokken (ja, ja) ren ik naar de parkeerplaats van de basisschool zo'n 500 meter verderop.  Het heel mooie is al weg, helaas, maar ik krijg nog een mooie foto.

Rick is na zijn werk naar de sportschool gegaan en is net thuis als ik terugkom.  Hij is helemaal bezorgd als ik weer binnenloop, want dacht dat er iets mis was dat ik niet thuis was en de van wel.  Erg lief.

Ons spookhuis 's avonds

Het avondeten is zoete aardappelfrietjes uit de oven, gestoomde spinazie en zalm met appel, die Whole Foods zo ontzettend lekker bereid!  Ik moet nog steeds een door hen bereid stuk zalm eten dat niet perfect is!  Nooit te droog, altijd precies lekker, hoe ze het doen is me een raadsel.

Vanavond ga ik het niet laat maken.  Morgen vast een interessante rondleiding met alles nog gesloten, helaas.  Ik vind het heel jammer voor mijn compagnons, maar hopelijk zien we nog genoeg interessante dingen.

Wild weer

Het is donker in de kamer als Rick opstaat, maar de klok wijst toch half acht aan. Duidelijk is het koufront onderweg.  Saskia heeft een vroege dag en gelukkig zijn kennelijk de hoofdpijnen, die ze gisteravond had, weg.  Ik ben blij dat we volgende week weer met massages kunnen beginnen!

Al is het nog droog als ik na mijn ontbijt van koffie en twee gepocheerde eieren met kaas naar de sportschool rijd.  Het ziet er wel heel dreigend uit en er is een "tornado watch" afgegeven voor ons gebied.  Kijkend naar de radar komt er inderdaad flink zwaar weer aan.

Sharon en ik zijn halverwege het uur personal training als het me toch begint te stormen!  Horen en zien vergaat, het hagelt en regent en bliksemt.  Gelukkig geen tornado's, maar wat een wild weer!  De stroom gaat ook even aan en uit, maar gelukkig maar een paar seconden.

Als ik klaar ben met sporten regent het nog wel, maar het zware weer is voorbij.  Voor het eerst in lange tijd trek ik na mijn douche een trui aan.  Het is maar liefst vijftien graden koeler dan op dezelfde tijd gistermiddag en na een week 31 graden voelt 16 graden kil aan.

Op zulke regenachtige dagen heb ik altijd zin in soep.  Bij Pho Thang Long bestel ik de vispho en eet die in het restaurant op.  Meestal neem ik het mee naar huis, maar ik vind het in het restaurant toch een stuk beter smaken. 

Na het eten rijd ik naar Target.  We hebben voor dit weekend een opblaasmatras nodig en ik vind een vrij goedkope, die met electrische pomp wordt geleverd.  Ook gaan er een aantal toiletspullen in mijn mandje.  Mijn contactlensvloeistoffen kosten er bijvoorbeeld beduidend minder, dan bij de drugstores.

Ook meer dan genoeg Halloween dingen voor huisdieren

Vorige week kocht ik dus een paar Halloween spullen bij Party City.  Natuurlijk verwachtte ik dat alles goed zou werken, maar een doos van lichtjes was duidelijk al eens door iemand anders geopend en de helft van het snoer werkte niet.  Ook kreeg ik het schroefje om batterijen toe te voegen aan een paar enge "ogen" niet open.

Op de bon staat duidelijk "we will happily accept returns and exchanges for Halloween decorations until the 24th of October", dus ik ga terug naar de winkel, denkend dat ik de lichtjes kan vervangen (exchange) en het geld voor de ogen terug kan krijgen (return). 

De caissiere hier is er al jaren en niet de vriendelijkste.  En jawel, hoor, wat een eenvoudig iets zou moeten zijn wordt een heel on-Amerikaans gedoe.  Eerst gaat ze kijken of die lichtjes echt wel uit zijn.  Daarna vertelt ze me dat de ogen "elektronisch" zijn en daarom om de een of andere reden niet terug te brengen zijn.  

Tja, het staat er toch echt zwart op wit op dat recept "Halloween versieringen", geen onderscheid of ze al dan niet elektronisch zijn (waarop ze mompelt dat dat van het hoofdkantoor komt, huh?).  Dan moet de manager komen, die jonger dan Katja is (de caissiere is ongeveer mijn leeftijd, lijkt me ook ongemakkelijk als je al jaren ergens werkt, maar het zal haar uitstraling zijn). 

Die werpt een blik op alles en geeft mij gewoon mijn zin. Intussen staat er een flinke rij wachtenden, die vast niet blij met mij waren, maar ja, de bon gaf mij zwart op wit gelijk.  Dit alles in contrast met een bedrijf als L.L.Beanh waar je alles wat je er gekocht hebt altijd terug mag brengen voor welke reden ook en het wordt vervangen.  Dat is dan wel het andere uiterste, maar meestal kun je binnen de dertig dagen zonder problemen dingen terugbrengen, vooral met bon.

Enfin, ik heb mijn zin en dat voelt na dit gedoe erg goed.  Ik zie alweer langzaam een zonnetje doorkomen en besluit Cosmo een welverdiende wandeling te geven.  Zestien graden voelt opeens gewoon koud aan en ik loop rillend door de buurt.  Wat een verschil met gisteren!

Vanwege dat mooie weer wilde ik gisteren dus tot Ricks teleurstelling niet naar de bioscoop.  Ik heb hem beloofd vanavond dan te gaan.  Rick wil heel graag Gravity zien en dat lijkt me ook wel wat.  De IMAX voorstelling is om tien voor zes en ik koop kaartjes.  Voor de IMAX krijg je specifieke stoelen toegewezen.

Daardoor hebben we nog even tijd om wat te drinken en een flatbread te delen bij T.G.I.Friday's.  We bestellen de flatbread met spinazie, artisjok, tomaat en kaas.  Op het Alles Amerika forum lees ik dat veel Nederlanders graag bij "Friday's" eten, maar ik vind hun eten echt niets bijzonders.  Deze flatbread is slap deeg (bij de meeste restaurants is het lekker knapperig) en wat meer kruiden zouden welkom geweest zijn.  Voor mensen, die proberen gezond te eten, is dit niet het restaurant.

Precies op tijd voor de voorfilms zitten we in onze stoelen.  De fijnste stoelen in de zaal, want we kunnen onze voeten op de stangen voor ons zetten.  Voor mij scheelt dat altijd enorm qua pijnen, vooral later op de dag. 

Er volgt een kwartier voorfilms, sommigen waarvan ik wel graag wil zien, anderen absoluut niet!  De film zelf heeft me van het begin tot het einde op het puntje van mijn stoel.  Mijn hemel! En dan bedoel ik met "hemel" ook de ruimte waar de hele film zich afspeelt.  Heel goed gedaan en terecht een film, die heel populair is.

Het loopt tegen achten en we besluiten dan meteen ook maar te eten in de mall.  Mijn favoriete restaurant hier is Seasons 52, lekker en licht eten, perfect voor vanavond.  Het eten stelt absoluut niet teleur. Ik neem een kop butternut squash soep en de chile relleno en heerlijk!  Ricks filet mignon ziet er ook prachtig uit.

Nog een keer soep

Zo wil ik wel vaker een maandagavond doorbrengen.  Thuis kijken we nog wat tv en dan is het bedtijd.  Echt een "soepdag" voor mij vandaag, maar ik ben ook blij dat Rick me naar de bioscoop kreeg.  De film was de moeite waard.

Oktoberfest en fietsen

Zaterdag

Ricks wekker gaat om zeven uur af.  Hij wil er zeker van zijn dat Saskia naar de SAT test gaat waarvoor ze om kwart voor acht op haar school moet zijn.  Ik draai me nog eens om, maar een half uur later komt Rick me vertellen dat hij Saskia haar bed niet uitkrijgt. 

Ze heeft hoofdpijn en slecht geslapen en wat hij ook zegt, hij krijgt haar niet op.  Helaas lukt het mij ook niet, dus ik ga mijn bed weer in en bedenk dat er begin november nog een SAT is.  Rick kan niet meer slapen en gaat dan maar hardlopen.  Hij is aan het trainen voor de Tough Mudder over twee weken, ik houd mijn hart weer vast!

Het is weer helemaal zomers weer en ik eet ontbijt en drink koffie op het deck.  Rick komt terug van zijn loopje en we zitten een tijdje samen buiten te lezen en computeren.  Het zou zo makkelijk zijn daar te blijven zitten, maar mijn rechterbeen doet pijn en zonder sporten word ik toch weer rusteloos.

Rick vertelt dat het in Vienna enorm druk is en parkeren bij de sportschool zal, ook door het Oktoberfest vandaag, onmogelijk zijn.  Ik besluit dus boven op de elliptical een half uur interval te doen.  Dat gaat natuurlijk snel en ik maak dan ook gelijk maar 5000 stappen vol. 

Het is alweer een aantal weken geleden dat we onze fietsen wegbrachten.  We willen met dit mooie weer dit weekend een fietstocht gaan maken en halen ze op bij Spokes Etc..  Mijn remmen vooral werken weer helemaal goed. 

 

Met de fietsen achterop de van halen we lunch bij Panera.  Ik kan het niet helpen, het worden weer de tonijnsalade op tomaat-basilicum brood en kippensoep voor mij.  Thuis laten we de fietsen op de van, want we willen ze morgen gebruiken, en eten buiten onze lunch.  Het zou me niets verbazen als we vandaag weer een warmterecord verbreken, zo warm is het.

Rick wil graag de footballwedstrijd tussen Michigan State (zijn college) en Iowa kijken.  Ik ben meer geinteresseerd in die waar Katja vandaag als EMT was tussen Virginia Tech en University of North Carolina.  Ik houd de score online bij en lees intussen lekker buiten, dit weer gaat niet lang meer duren, tenslotte.  Beide teams winnen hun wedstrijden, Rick is er in een extra goed humeur door.

Vandaag houdt Vienna "Oktoberfest" en daar willen Rick en ik natuurlijk ook even heen.  Het is een kleine braderie en een wijn en bier "garten" met lokale restaurants, die voornamelijk Duitse lekkernijen verkopen. 

We krijgen twee kaartjes voor bier of wijn en zien meteen al een paar bekenden.  Het is vandaag heel druk en ook heel warm!  Rick en ik nemen eerst een Hofbrau biertje en een zeer on-Duitse garnalen taco van Bazin's. 

We kletsen met deze en gene, hoewel er minder bekenden zijn dat we gehoopt hadden.  Het tweede kaartje gebruik ik voor een glas wijn van de Vienna Vintner.  Qua voedsel staat niets me verder aan, maar Rick moet natuurlijk nog een bratwurst eten, anders is het niet echt.  Er is leuke muziek en een aantal mensen dragen lederhosen.

Het is vijf oktober en herfst, maar dat zou je niet zeggen.  Ik heb het superwarm tussen al die mensen en Rick ook.  We lopen nog wat verder en zien een tent met een verkoelende spray en bij de kleine oude bibliotheek staat "kom binnen, we hebben airconditioning".  Dat is toch ongekend voor oktober, maar het is 31 graden en ook wat vochtig.

Zo warm is het dus!

Als we alles gezien hebben gaan we huiswaarts.  Rick heeft al heel wat gegeten, maar voor mij was die ene garnalentaco niet genoeg.  Ik stel sushi voor en Rick heeft ook wel zin in een rol.  Hij haalt het bij Yama. We eten, ik kan er niet over uit, op 5 oktober in korte mouwen en broek buiten avondeten!

Het is nog warm genoeg om buiten te blijven, maar ik heb zin om tv te kijken.  Er is een Pawn Stars marathon op History Channel en dat is vind ik een leuke show.  Een beetje als Tussen Kunst en Kitsch, maar dan met spullen, die mensen willen verkopen of verpanden. 

Zondag

We slapen lekker uit en maken ons dan klaar voor een lange fietstocht.  Het is al 25 graden als we om half tien vertrekken!  Jassen o.i.d. hoeven dus niet mee.

Eerst halen we in Vienna ontbijt bij Starbucks en Panera.  De power breakfast sandwich gaat er weer goed in.  We rijden naar Reston en parkeren daar in de garage van Ricks kantoorgebouw wat vlak aan het W&OD pad ligt.

We willen vandaag een ander gedeelte van dit ongeveer 75 kilometer lange pad rijden.  We vertrekken in westelijke richting en komen al gauw door het plaatsje Herndon.  Hier zijn we al vaker heen gefietst, maar niet ver erna is nieuw terrein voor ons.

Het is een mooie lichtelijke glooiende rit naar het westen.  De natuur is nog voornamelijk groen, maar er zijn al knalrode en gele accenten in te zien.  Bij tijd en wijlen is het druk met andere fietsers en joggers.  Het is dan ook schitterend weer voor een fietstocht, zelfs bijna te warm.

We komen door Sterling waar wat leuke restaurantjes vlak aan het pad liggen en daarna Ashburn.  Daar koop ik bij een cafeetje met organische produkten een beker met wortel, appel en gembersap, heel erg lekker.  Rick vindt er niets van zijn gading en houdt het bij water.

We komen nog langs een steenafgraving en over een aantal mooie beekjes en riviertjes en maken dan na twintig kilometer rechtsomkeerts.  Rick wilde eerst tot twintig mijl (32 km) doorfietsen, maar op de terugweg is hij toch wel blij dat ik hem voor gek verklaarde.

We hebben mountain bikes en die fietsen, ondanks de versnellingen, toch wat zwaarder dan racefietsen.  Bovendien hebben we op de terugweg flink de wind tegen en wordt het duidelijk dat ons zitvlees niet meer aan een fietszadel is gewend!

We zijn dan ook blij na 25 mijl (40 kilometer), waar we ongeveer twee uur over hebben gedaan, weer terug te zijn bij de van!  We laden de fietsen weer op en lopen dan het Reston Town Center in om te gaan lunchen.

Natuurlijk willen we dat buiten doen en Rick zegt dat hij wel zin heeft nog eens bij Clyde's te eten.  Dat vind ik prima, want zij hebben een heel uitgebreid menu.  We trakteren onszelf ook op een lekker koud biertje, voor mij natuurlijk een Blue Moon.

Rick bestelt een gigantische Oktoberfest-achtige sandwich en ik de Mediterranese salade met kip.  Daar krijg ik geen spijt van!  Het is een heerlijke combinatie van gegrilde kip, feta, quinoa, kerstomaatjes, komkommer, arugula en meer en de slasaus is een heel frisse met hummus. 

Deze mooie monarch vlinder kwam ook nog even langsvliegen

Het is lekker ontspannen zo op het terras en met moeite staan we een uurtje later dan ook weer op om naar huis te gaan.  Daar laat buurman Chuck net zijn Deense dog Apollo uit en we besluiten Cosmo en Apollo te laten rondrennen.  Dat doen ze maar al te graag en wij moeten zorgen uit hun buurt te blijven zodat ze ons niet omver gooien in hun enthousiasme.

Eigenlijk wilde Rick vanmiddag naar de bioscoop gaan, maar het is zulk lekker warm weer en waarschijnlijk de laatste zo warme dag dit seizoen.  Ik haal hem over morgen te gaan en vanmiddag zo lang mogelijk van het weer te genieten.

We bestellen makkelijk pizza en ik zit nog tot half negen te genieten van het concert van de krekels en sprinkhanen.  Dan kijken Rick en ik de nieuwe afleveringen van Once Upon A Time.  Een leuk einde van een heerlijk weekend.

Krekelconcert: