Onze webcam

Cul-de-sac Cam

Ons weer:

Vienna, Virginia WEATHER

donderdag, maart 22, 2018

Gelukkig een stuk beter

Vannacht heb ik wat meer zittend geslapen en dat hielp erg tegen het hoesten. Daardoor hebben Rick en ik beiden goed geslapen en dat was weleens nodig. De zon schijnt weer uitbundig op de witte wereld. Gelukkig betekent dat dat de sneeuw snel weg zal zijn.

Na al het hoesten van gisteren dacht ik vanochtend naar de dokter te moeten. Maar het voelt nu eigenlijk wel een stuk beter. Het is zeker niet weg, maar ik merk duidelijk verbetering. Sharon sms-t of ik nog personal training wil en ik schrijf snel terug dat dat het geval is.

Rick en ik vertrekken tegelijkertijd. Het is wel mooi, die witte wereld, maar gelukkig zijn alle wegen schoon. Er zijn allerlei verontschuldigingen van meteorologen op de radio.Een van de weermodellen (de Euro), waar iedereen altijd op rekent dat die gelijk heeft, voorspelde veel te veel sneeuw uit deze storm. Twee keer zoveel dan overal viel. Nou, ik vind het wel prima zo.

Precies op tijd kom ik bij Anytime Fitness aan. Sharon hoort meteen dat ik nog verkouden ben. Toch heb ik wel wat meer energie en volbreng het halve uur gewichten zonder al te veel steunen. Vandaag doe ik echter maar geen cardio.

Onderweg naar huis zie ik allerlei sneeuwpoppen. Die zijn hopelijk snel weg en maken dan plaats voor bloesems en bloembollen. De narcissen hebben de sneeuw overleefd. De magnolia knoppen zien er wat bruin uit, maar hopelijk zullen de bloemen mooi zijn als ze uitkomen.
Met "behulp" van Orion, die de hele tijd dingen van de tafel steelt, maak ik de eetkamer tafel vrij van shower spullen. Ik laad zoveel mogelijk in de van. Het zal nog een uitdaging worden alles met onze reistassen in de van te krijgen. In een gewone auto was het niet gelukt.
Snickers vindt dat ik eens uit de auto moet komen en hem het huis inlaten

Dan is het weer lunchtijd en ik neem Orion mee Vienna in. Ik ga kijken welke soepen Whole Foods heeft, maar die vind ik allemaal niet zo lekker. Eigenlijk wilde ik al ramen en besluit mezelf daar dan ook op te trakteren.  Bij Maru bestel ik die en krijg er ook een lekker bakje kimchee bij.

Orion heeft lief gewacht in de van en op de webcam zie ik dat de schoonmaaksters inmiddels bij ons huis zijn. Dat betekent dat ik Orion weg moet houden. Ik besluit mijn nagels te gaan laten doen, dat is nodig voor de shower.

Kim (haar Amerikaanse naam, ze wil haar Vietnamese naam niet noemen) weet al dat ik een laagje van een matte kleur wil en drie laagjes glitters. Ik kies dit keer turquoise, dat past bij het thema van de shower. Ik ben zo blij dat het bijna zover is! Hopelijk gaat het allemaal zoals ik hoop.

Via de webcam zie ik dat de schoonmaaksters nog niet klaar zijn. Ik besluit in de van met het raam open te wachten. Orion slaapt lief achter me, die is allang blij dat hij bij mij is. Ik speel wat spelletjes, maar het duurt en duurt maar!

Pas tegen kwart voor vijf zijn de dames klaar. Met zijn tweeen doen ze er bijna drie uur over ons huis schoon te maken. Ik denk dan altijd hoeveel uur het mij in mijn eentje zou kosten! Ik geef daarom regelmatig wat meer, want deze dames zijn mijn redding!

Het is ook heel fijn weer in een schoon huis terug te komen. Orion is zo grappig, want hij loopt blaffend binnen. Hij ruikt dat de dames geweest zijn, maar gelukkig kan hij ze niet meer bang maken.

Als Rick thuiskomt bestellen we Libanees eten wat Rick op gaat halen. Ik heb lekker spinazie fatayer en een halloumi kaas sandwich. Het is erg lekker, vooral die halloumi. Mijn hoest is gelukkig echt minder dus hopelijk kan ik de shower straks zonder in hoestbuien uit te barsten doen.

Vannacht maar weer rechtop slapen en dan komt Saskia morgenavond thuis. Ik ben blij haar weer even te zien want ze heeft het zo druk dat we maar weinig praten. En dit weekend zal heel bijzonder zijn met de nichtjes van mijn kant, op een na, bij elkaar!

woensdag, maart 21, 2018

En ja, hoor, een sneeuwdag

Na weer een bijna doorwaakte nacht door mijn hoesten staat Rick om kwart over zeven op en ik blijf nog even naar de neer dwarrelende sneeuw kijken. Het is wel heel rustgevend, die witte wereld. Ik hoor de sneeuwploegen langskomen wat betekent dat er meer dan vijf centimeter ligt.

Inderdaad blijkt er al zeker tien centimeter te liggen als ik beneden kom. Rick blijft thuis werken en zoals altijd wil hij door die sneeuw rijden. Hij gaat bij Starbucks ontbijt halen. Als hij terugkomt moet hij toch wel toegeven dat de wegen erg slecht zijn. Hij zag onderweg op dat kleine stukje al een paar ongelukken.

Er komt nog veel meer!

Na het ontbijt gaat Rick met Chuck de sneeuwblazer gebruiken op onze opritten. Ik ga met Orion naar boven voor een half uur op de elliptische machine. Ik kan merken dat ik niet in top conditie ben want ik ga niet snel en mijn hartslag is toch flink sneller.

Intussen moet ik nog steeds flink hoesten. Zo hard dat het flinke pijn in mijn ribben doet. Het is een kriebelhoest, maar het voelt alsof ik ergens diep iets weg moet hoesten. Ik vraag op Facebook ideeen tegen kriebelhoest en krijg er heel wat.  Als het morgen nog zo is ga ik naar de dokter.

Het sneeuwt door en is een mooi gezicht maar ik blijf toch maar binnen. Mijn energie is alweer op en ik neem wat foto's van binnen. Orion daarentegen geniet van de sneeuw en rent lekker met Mia langs het hek.



Voor de lunch gaan we naar Noodles & Company. Ik bestel hun lekkere Thaise kippensoep en Rick heeft de Buffalo kip macaroni en kaas. Het is echt een sprookjeswereld buiten. Ik neem ook wat foto's van een kersenbloesemboom helemaal met sneeuw bedekt. Gelukkig zijn de kersenbloesems in Washington nog niet zo ver uit dat ze schade krijgen door deze sneeuw.



Rick en ik genieten verder van een rustige middag thuis. Ik kijk nog een keer naar de Nederlandse documentaire "A Family Affair". Die heb ik een paar jaar geleden al gezien maar het is een fascinerende film waarin ik ook zoveel herkenning vind. Natuurlijk niet hetzelfde, maar veel zie ik terug. Ik kan me ook helemaal vinden in de vader van Tom. Een aanrader, deze documentaire!

Intussen is de sneeuw vrijwel opgehouden en zijn de meeste straten schoon. Ons plein nog niet, maar het dooit en Rick is een Michigander, die gewend is in sneeuw te rijden (mij niet gezien!). We rijden naar Chef Geoff om te eten, maar daar hebben ze vanavond alleen pizza en burgers en daar heb ik geen zin in.


We drinken wat aan de bar en gaan dan naar BJ's vlakbij. Dat restaurant is zelfs dicht! Gelukkig is Neisha Thai ernaast wel open. Daar had ik stiekem toch al meer zin in. Ik bestel een gerecht met garnalen en pindasaus, erg lekker.

Als we thuiskomen is de ploeg net bezig onze sneeuw opzij te schuiven. Dat is wel heel fijn van in een stad wonen, want vroeger toen ik bij mijn ouders woonde, wachtten we dagen voor de county ploeg kwam ondanks dat ze naast een school woonden.

Morgen zijn de scholen ook weer gesloten en dat heeft daar dus alles mee te maken. Het is hier heel heuvelachtig en niet veilig voor schoolbussen als de wegen niet schoon zijn.

Vannacht hoop ik beter te slapen, want de shower komt steeds dichter bij en mijn energie is nergens te vinden op het moment. Blij dat ik zoveel van tevoren heb gedaan! Nu mag de lente toch echt komen, weg met dat witte spul!


dinsdag, maart 20, 2018

Lente, maar Moeder Natuur heeft andere ideeen

Nog steeds heb ik slecht geslapen door het hoesten en Rick had pijn in zijn heup. We zijn een mooie combinatie zo! We eten samen ontbijt en dan gaat Rick naar zijn werk.

Hij weet hoe ik me voel, zo lief

Het plenst buiten een ijskoude regen. Ik doe Orion in zijn bench en ga naar Anytime Fitness. Daar doe ik een heel rustig half uur op de ARC Trainer, want ik heb nog niet veel energie.

Dan komt Sharon me halen voor de personal training. Ook zij vindt dat ik echt ziek klink. Ik moet toegeven dat ik heel blij ben als het halve uur voorbij is. Nu heb ik mijn beweging gehad en kan ik de rest van de dag rust houden.

Intussen is de regen overgegaan in ijsregen. Rillend laat ik Orion even uit, maar niet lang want hij vindt het ook maar niets buiten. Dan neem ik een warme douche en kleed me warm.
Gisteren was het 17 graden!

Als ik beneden kom is het koud! De verwarming staat aan maar doet het niet. Het zal toch niet? Gauw bel ik Rick, die me wat ideeen geeft en gelukkig krijg ik hem weer aan de praat. Ik moet er niet aan denken nu geen verwarming te hebben.

Het enige waar ik zin in heb met hoe ik me voel is soep. En dan wel pho, die ik bij Viet Aroma ga eten. Het restaurant zit vol dus ik moet even wachten op een tafeltje. De soep is weer erg lekker met zoveel kip! Zelfs als ik denk klaar te zijn vind ik nog een stuk kip.

Orion wacht geduldig op me in de van. Ik rijd naar Petco en haal daar wat botjes voor hem. Hij is vooral dol op botjes gevuld met kaas of pindakaas. Die houden hem ook bezig nu ik me niet lekker voel en het weer zo slecht is.

Als laatste ga ik naar de Dollar Store. Hier koop ik wat vrolijke tasjes om de prijzen voor de showerspelletjes in te doen. Nu heb ik werkelijk alles in huis ervoor. Thuis lijm ik de "zeesterretjes" op de servetringen en dan is dat ook gedaan.

We hoeven nu slechts alles in de van te laden en dat zal nog een heel werk zijn. Ik zal blij zijn als deze shower voorbij is, maar vond het toch ook wel leuk om het te organiseren. Nu maar hopen dat we niets vergeten zijn.

De rest van de middag ga ik rusten want ik moet van deze verkoudheid af. Gelukkig slapen Orion en Snickers ook rustig. De verwarming werkt weer en ik ontspan me goed. Alleen die irritante kriebelhoest!

Intussen worden de voorspellingen voor morgen steeds slechter. Eerst zouden we vijf tot tien centimeter sneeuw krijgen. Nu is het opeens twintig tot dertig centimeter! Dat is heel ongewoon zo laat in maart. We gaan het zien, want je weet hier maar nooit.
8" - 20 cm

Onze buurman belt om te vragen of de sneeuwblazer klaar staat. Dat is nog niet het geval, want Rick is nog niet thuis. Als die thuiskomt haalt hij met behulp van Chuck wat ze "The Beast" noemen uit de schuur. Wij delen deze sneeuwblazer met een aantal buren.

Voor het avondeten heeft Rick zalm, salade van spinazie en tomaatjes en olijfbrood mee. Alweer merk ik dat ik niet veel trek heb. Zal wel door de verkoudheid komen.

Buiten sneeuwt het inmiddels hard. Ik ben benieuwd hoe het er morgen uitziet. We hebben deze hele winter nog geen centimeter sneeuw gehad, dus dit wordt door sneeuwliefhebbers verwelkomd. Ik ben klaar voor de lente en hoef dat witte spul niet meer.

maandag, maart 19, 2018

Naar de oogarts

Oei, dat was weer een hoesterig nachtje en ik heb arme Rick ook wakker gehouden. Pas tegen de ochtend val ik in slaap en word dan met schrik om negen uur wakker. Rick is al naar beneden, maar ook hij is later dan gewoonlijk.

Toch heb ik het gevoel dat het ietsje beter is dan gisteren. Ik heb dat heel lammelendige gevoel niet meer. Ik heb zelfs genoeg energie om voor het eerst in een week weer wat te sporten na het ontbijt. Ik doe een rustig half uur op de elliptische machine om ook mijn knie niet te overbelasten. Het gaat goed, gelukkig.


Dan rust ik even uit en maak alvast een paar servetringen voor Katja's shower. Het zijn simpele lichte houten ringen en daar lijm ik een wit zeesterretje op. De servetten zullen turquoise zijn dus dat zal hopelijk mooi staan.

Voor de lunch heb ik weer zin in soep en haal een kip tortilla soep van Whole Foods. Die is lekker pittig en goed voor mijn sinussen. Ik neem ook gelijk twee boeketten bloemen mee. Orion wacht geduldig in de van.

Het is zulk lekker weer dat ik de achterdeur open heb. Orion vindt het dan wel prima om in de tuin te zijn zonder mij. Kennelijk vindt hij ook de vijver weer, want opeens staat er een kleddernatte hond in de keuken!

Gelukkig moet ik net naar de oogarts zodat Orion in zijn bench op kan drogen. Met een knietje om op te knauwen gaat hij daar graag in.

In Oostenrijk brak mijn linker contactlens en sindsdien loop ik rond met alleen mijn rechter lens in mijn oog. Ik probeerde een afspraak te maken met de gewoonlijke praktijk waar ik heen ging. Hun praktijklocaties zijn allemaal ver weg, maar ja, ik probeerde toch maar weer daarheen te gaan.

Tot mijn ergernis kon ik geen afspraak met mijn gewoonlijke dokter krijgen tot mei! En met moeite eentje met een andere dokter helemaal in Alexandria (drie kwartier rijden) voor 11 april. Dat betekent nog meer dan een maand met een contactlens lopen.

Opeens had ik er genoeg van. Ik hoef niet bij die praktijk te blijven en ik besloot eens te kijken wat voor klinieken we in Vienna hebben. Zo kwam ik bij het Vienna Eye Care Center uit. Daar belde ik woensdag naar en kon vanmiddag al terecht!

Wat een aangename ervaring is dit!  Een heel rustig kantoor, aardige receptie, meteen aan de beurt. Hier ga ik blijven! Ze hebben ook de nieuwste machines waardoor ik geen druppels in mijn ogen hoef om te kijken hoe mijn retina eruit ziet. De dokter wijst op de foto alles aan en gelukkig zijn mijn ogen helemaal gezond.

Ergens had ik nog verwacht iets te horen over de klap, die ik in Australie op mijn rechteroog kreeg, maar kennelijk heeft dat inderdaad geen schade veroorzaakt. Wat een geluk, want die waslijn klapte keihard tegen mijn contactlens waardoor die in mijn oog brak.

Mijn nieuwe contactlenzen moeten er binnen de week zijn. Mijn bril blijkt iets te sterk te zijn wat ik altijd al vermoedde, maar die draag ik toch alleen als ik een nachtvlucht moet vliegen. Een leesbril of wat ook heb ik ook nog niet nodig. Een medisch wonder is dat volgens deze dokter.

Met tien minuten ben ik weer thuis. Ik zou willen dat ik deze switch eerder gemaakt had, ze blijken al twintig jaar op die locatie te zijn! Onderweg stop ik bij een van de bloeiende bomen waar de bijen in zoemen. Het is maar liefst zestien graden en moeilijk te geloven dat er woensdag tien tot vijftien centimeter sneeuw moet komen!
 

60F = 16C

Thuis ga ik nog even op de stoep van de zon genieten, maar Orion hoort me hoesten en wil dan zijn bench uit natuurlijk. We spelen wat in de achtertuin tot Orion zichzelf weer besluit te wassen. Zo krijgt hij in ieder geval een half bad, dat dan weer wel.


Intussen begin ik me weer steeds slechter te voelen. Mijn wangen en oren doen pijn en ik hoop maar dat dat geen ontstekingen worden. Sue, Kevins moeder, belt om te kijken of er nog laatste dingen zijn, die zij voor de shower kan doen. Ze windt er geen doekjes om en zegt dat ik echt ziek klink en zegt maar gauw op te hangen zodat ik mijn stem rust kan geven.

Voor het avondeten bestellen we makkelijk Chinees. Ik neem hot and sour soep, lekker pittig en de Singapore noedels. Door deze verkoudheid heb ik ook niet veel trek merk ik. Misschien wel eens goed, ha ha.

Straks maar weer eens een poging doen om beter te slapen. Ik kan het niet uitstaan als mijn gezondheid mijn leven negatief beinvloedt. Dat niet alleen, maar de spierpijnen van de fibromyalgie komen er ook nog bij vanwege de naderende storm. Hopelijk morgen weer een stukje beter!

zondag, maart 18, 2018

St. Patrick's Day weekend

Zaterdag


Het was een wat moeilijke nacht, want ik voelde me niet lekker. Pas na toch maar weer wat ibuprofen genomen te hebben viel ik laat in slaap. Daardoor is het ook moeilijk wakker worden, maar gelukkig slapen Rick en Orion ook uit.

Zoals iedere zaterdag gaan we bij Starbucks ontbijt halen. Voor mij een venti ijskoffie met vanille siroop en melk en de eiwit egg bites. Rick neemt een ijs latte met een kalkoenbacon, ei en kaas broodje. We eten het thuis op terwijl de dieren met argusogen in de gaten houden of we niet per ongeluk iets laten vallen.
Wij willen die egg bite ook best

Vandaag komen ze de zakken met houtsnippers voor de tuinbedden brengen. Daarvoor moet ik mijn feeentuintje opruimen, maar met mijn knie kan ik niet zo diep buigen. Rick doet het dus onder mijn toezicht. Sommige dingen zijn zo verbleekt door de zon dat ik ze maar weggooi. Dat geeft dan ook weer ruimte voor af en toe wat nieuws.

Alleen dat toekijken al heeft al mijn energie geeist en ik ga computeren op de bank. De mannen komen die zakken met houtsnippers brengen en Rick gaat meteen aan de slag. Het zijn maar liefst 69 zakken!

De drang om te sporten voel ik nog steeds, maar nu ik zowel mijn knie moet ontzien als me niet lekker voel is het toch wel fijn niets te hoeven van mezelf. Ik lees wat en speel wat spelletjes en voor ik het weet komt Rick binnen met de mededeling dat het lunchtijd is.

Die gaan we bij Panera eten. Ik heb een hinderlijke hoest en voel me gammel en kippensoep schijnt goed te zijn voor een verkoudheid. Ik bestel er een bowl van, die heel goed smaakt. Rick neemt chili en een broodje. Het is druk in het restaurant, maar we vinden nog een tafeltje bij de haard. Lekker warm!

Het blijft maar kil hier. Er vliegen zelfs af en toe sneeuwvlokken rond. Ik kan niet wachten tot het warmer wordt!!! Behalve de pijnen van de verkoudheid doet de fibromyalgie ook vrolijk mee. Vooral nu ik niet veel kan bewegen protesteren mijn spieren extra.
Orions Bark Box is er weer en hij is heel blij met zijn nieuwe speeltjes

Na het eten kijken we even in de Dollar Store om te zien of we daar nog wat dingen voor de shower kunnen vinden. Dat is niet het geval, maar bij de Hallmark Store kopen we pakpapier en een leuke kaart. Hopelijk heb ik morgen weer energie om door te gaan met voorbereidingen.

Thuis zoek ik mijn luie stoel weer op. Rick neemt Orion mee naar buiten wat het rustig genoeg maakt voor een kort slaapje. Ik wil beter worden verdomme, ik heb geen tijd voor dit lammelendige gedoe!

Vandaag is het St. Patrick's Day en Rick heeft nogal wat Iers bloed in zich. We moeten dat dus vieren en hebben een reservering bij Paddy Barry's in Tysons Corner. Daar bieden ze een menu met drie gangen met live Ierse muziek.

Dan vind ik Ierse restaurant zo gezellig! Iedereen draagt groen en zingt mee met de liedjes. Een van die liedjes ken ik nog van de vierde klas toen onze meester dat altijd op zijn gitaar speelde.

Het eten is ook lekker. We beginnen met prei en aardappel soep en dan heb ik de shepherd's pie en Rick de fish and chips. Intussen worden we ook getrakteerd op Ierse dansen. Echt knap hoe die groep het doet.

Voor het dessert neemt Rick een Ierse cake en ik een Ierse koffie. Die heb ik al een hele tijd niet gedronken en hij smaakt me prima! We blijven nog even luisteren naar de muziek en gaan dan weer huiswaarts.
Laat maak ik het niet en hoop echt me morgen alweer wat beter te voelen. Het trainen voor de wandelingen, die Chris in Bryce Canyon en Zion wil doen, lukt me niet echt. Het belangrijkste is dat ik tegen die tijd weer zo'n beetje heel ben.

Zondag

Mijn hoop dat ik me vandaag beter zou voelen vervloog al midden in de nacht. Ik kon niet slapen van de keel- en spierpijnen. Gelukkig ging het na wat ibuprofen in zoverre beter dat ik nog wel wat door kon doezelen. 

Pas om negen uur sta ik met moeite op. Rick installeert me op de bank en gaat dan ontbijt halen. Hij komt met Starbucks koffie en een broodje van Peet's Coffee. Ik heb hoegenaamd geen energie en een heel hinderlijke hoest. Echt balen!
Eindelijk openen de narcissen

Na het ontbijt doen Rick en ik toch nog het een en ander voor de shower. Ik maak eindelijk alle afscheidscadeau zakjes klaar en Rick knipt de spelletjes want daarvan staan er twee op een pagina. Ook pakt hij de cadeaus in, want daar ben ik heel slecht in!

Nu hebben we wel heel veel stroopwafels over!

Nu moeten er nog maar een paar dingen gedaan worden en de rest kan alleen in het restaurant. Ik hoop toch echt dat ik me snel beter voel. Ik wil die shower helemaal gezond meemaken!

Ook voor de lunch gaat Rick erop uit en brengt een lekkere avgolemono soep voor mij mee. Alweer een kippensoep, die heel lekker smaakt. Orion heeft een goede dag want niet alleen kreeg hij vanochtend de helft van mijn brood, maar nu ook de pita, die bij de soep komt. Het is tenslotte zondag.

Rick neemt Orion mee naar buiten en ik ga eens naar mijn lichaam luisteren en echt rusten. Ik voel me gammel en duizelig en durf zelfs niet onder de douche daardoor. Gelukkig helpt een uur rusten goed en neem ik alsnog een douche.

Het is schitterend weer en ik ga voor het huis in het zonnetje zitten. Iedereen is aan hun tuinen bezig, wat het best gezellig maakt. Deze en gene komen even kletsen en voor ik het weet verdwijnt de zon achter de huizen en wordt het te kil om buiten te zitten.

We bestellen Thais eten voor het avondeten. Ik neem een gerecht met kip en gember, lekker licht. Ik ben van plan vroeg naar bed te gaan en hopelijk morgen aan de beterende hand op te staan.


vrijdag, maart 16, 2018

"Under the weather" en meer Shower voorbereidingen

Als we opstaan dwarrelen er tot onze verbazing flinke sneeuwvlokken uit de lucht. Dat was niet voorspeld! Het duurt dan ook niet lang en al gauw komt de zon tevoorschijn. Het waait weer hard en daardoor voelt het onder het vriespunt.

Dit jaar doet maart hetzelfde als vorig jaar na een warme februari. Opeens hebben we weer vrieskou 's nachts en maar net boven het vriespunt overdag. Hopelijk overleven de kersenbloesems dit jaar beter. Alleen ben ik bang dat die net gaan bloeien als ik weg ben eind deze maand, begin april.


Vannacht werd ik wakker met keelpijn en inderdaad, ik ben verkouden! Dat kan ik er nu echt niet bij hebben! Ik neem mijn gewoonlijke medicijnen "cocktail" in de hoop het allemaal wat onder controle te houden.

Rick heeft intussen de koffie klaar staan en ik eet weer een quiche als ontbijt. Rick laat Orion voor me uit en vertrekt dan naar zijn werk. Ik mag van mezelf nog niet sporten, hoe moeilijk ik dat ook vind. Gelukkig heb ik meer dan genoeg te doen voor Katja's shower.

Eerlijk gezegd had ik niet verwacht dat het zoveel werk zou worden. Ik had ook gehoopt wat meer hulp van anderen te krijgen, maar het is niet anders. Kevin's moeder doet het een en ander en een bruidsmeisje helpt met de spelletjes, maar daar moet ik wel alles voor inslaan.

De gisteren gekochte labels werken perfect op de bedankkaartjes en nu moet ik die dus op 35 tasjes met stroopwafels, klompjes en zeepjes knopen. Ik begin ermee, maar ik voel me niet lekker en de energie ontbreekt.

Na even op mijn stoel gelegen te hebben neem ik Orion mee naar buiten. Mia is er ook, maar hoe Orion ook probeert, ze heeft vandaag geen zin om te rennen. Zo grappig, die honden! Mia kan Orion helemaal negeren soms.

Voor de lunch en wat boodschappen ga ik Vienna in. Daar haal ik medicijnen bij Rite Aid en ga dan de Italian style Wedding soep eten bij Whole Foods. Die heeft veel spinazie en kleine gehaktballetjes en is super warm, lekker als je verkouden bent.

Dan rijd ik naar Michaels voor bijna (ja, nog steeds een paar dingen nodig elders) de laatste versieringen voor de shower. Kevin's moeder kon maar acht vaasjes voor de kaarsen vinden en hier hebben ze precies de elf, die we nodig hebben.

Met een karretje vol reken ik af en dan voel ik me zo'n vaatdoek dat ik de rest van de middag in mijn ligstoel hang. Gelukkig kan Orion nog even met Mia rennen en dan heb ik geen hond meer aan hem. Ik hoop dat deze verkoudheid niet erger wordt.

Hoe leuk ik de shower voorbereidingen ook vind, het is wel heel vermoeiend en vooral nu ik in de lappenmand ben. Ik zal eerlijk gezegd blij zijn als het volgend weekend is en de shower kan beginnen. Waarom moet ik het ook altijd hebben zoals in tijdschriften? Maar hopelijk vindt Katja het ook heel leuk.

Over Katja gesproken, die kreeg vanmiddag eindelijk haar diploma. Het is mooi het zwart op wit te zien dat ze summa cum laude is geslaagd. En dit was het kind waarvan men dacht dat niets haar zou lukken. Katja is een duidelijke academische laat bloeister, zo blij met het Amerikaanse systeem!
Iets om heel trots op te zijn!

Opeens word ik wakker van de telefoon. Oeps, in slaap gevallen op mijn stoel, terwijl ik in een vliegtuig nooit zittend kan slapen! Kennelijk moet ik daar "under the weather" voor zijn (niet helemaal gezond). De dieren om me heen liggen ook in diepe rust, zelfs de schichtige Zorro, zo schattig!

Orion hoort het het eerst als Rick thuiskomt. Hij gaat dan zo lief bij de garagedeur wachten. Rick wordt begroet met Orion en zijn beer. Orion is echt soms net als een peuter. Rick wil hem mee naar boven nemen en Orion gaat gauw bij mij zitten, want hij wil niet naar boven. Net een kind!

Rick weet precies hoe hij mij blij kan maken en stelt voor naar Yama te gaan. Daar krijgen we plaatsen aan de sushi bar en de eigenaar werkt daar achter vandaag. Hij kent ons en duwt ons een aantal lekker hapjes toe.

Om wat groente binnen te krijgen bestel ik de zeewiersoep en die is erg lekker, maar ook zoveel! Ik krijg maar de helft op. Mijn sashimi ziet er zo mooi uit dat de man naast mij vraagt wat het is. Het smaakt ook weer prima!

Eindelijk hebben Rick en ik weer een rustig weekend samen. Gelukkig want de komende twee weekenden weer niet. Ik denk dat mijn lichaam wat rust ook zal kunnen waarderen. Ik wens iedereen in ieder geval een heel fijn weekend!



donderdag, maart 15, 2018

Toch wat sporten en een massage

Ook vandaag ben ik weer voor Rick opstaat wakker. Het is echter zo lekker in bed en zo koud in de kamer dat hij opstaat, maar ik nog tot acht uur blijf liggen. Als ik beneden kom staat de koffie al klaar.

Zo warm als februari hier was, zo koud is maart. De natuur begon al helemaal wakker te worden, maar dat is tot vrijwel een halt gekomen. De kersenbloesems zouden dit weekend al bloeien, maar dat is verder geschoven naar het einde van de maand. Gek, dit gebeurde vorig jaar precies zo.

Voor de zekerheid heb ik mezelf een rustperiode voor mijn knie opgelegd tot tenminste maandag. Het is gek 's ochtends opeens zoveel tijd te hebben. Om half elf heb ik wel afgesproken met Sharon voor personal training maar we doen alleen bovenlichaam gewichten. Zo heb ik het gevoel tenminste iets gedaan te hebben.


Intussen zijn Jess, een van Katja's bruidsmeisjes, en ik bezig met het regelen van de spelletjes. Een ervan is raden hoe oud Katja en Kevin in vijf foto's zijn. Ik zoek een babyfoto, een toen ze zes was, een toen ze dertien was, achttien en de laatste bij haar college graduation met 23. Hopelijk krijg ik van Kevins moeder vijf foto's van hem.

Opeens is het dan een uur en ik bestel lunch van Panera. Hun lekkere bowl met groentes en soba noedels gaat er goed in. Die groentes heb ik de afgelopen week wel gemist. Gelukkig was er tijdens het ontbijt in Budapest genoeg van aanwezig voor de hele dag.

Het is lekker weer en ik neem Orion de achtertuin in. Mia ziet hem en ik zie haar vragen ook naar buiten te mogen. Zeg mij nooit weer dat honden niet communiceren, die twee houden hele gesprekken door het hek!

Voor ik het kan voorkomen ligt Orion weer in de vijver. Ik had gehoopt dat Rick dat gat dit weekend gedicht zou hebben! Daarna rent hij weer met Mia dus is een en al modder. Dan vindt Orion de vijver weer en dit keer zorg ik ervoor dat hij schoon naar boven gaat. Daar mag hij op het deck blijven tot hij wat opgedroogd is.

Dat wordt mij niet in dank afgenomen, maar Lisa komt ook om mij een massage te geven en het is wel zo rustig als Orion er niet is om tegen haar te blaffen. Die laat zich nog regelmatig horen, maar de katten weten dat Orion buiten is.

Opeens komt Zorro sociaal zijn. Hij geeft Laura kopjes en loopt om de massagetafel heen. Hij spint hard en vindt de aandacht duidelijk prachtig. Ook Snickers komt erbij en voor het eerst liggen Zorro en Snickers naast elkaar! Die massage is rustgevend voor mij maar kennelijk ook voor de dieren.
Zorro op de stoel is heel bijzonder!

Als Lisa weer vertrokken is laat ik een bijna droge en schone Orion binnen. Dat is wel een voordeel van die vijver, hij heeft meteen zijn bad gehad. Ik maak labels voor de Thank You labels voor de shower afscheidscadeautjes. Alleen blijken die te groot voor de kaartjes.


Balen, want ik heb geen zin om 35 keer "Please enjoy these goodies from Katja's Dutch heritage" te schrijven. Als ik ze schuin plak kan ik er misschien de hoeken van afknippen, maar het is niet ideaal en zo mooi als ik voor ogen had.

Nu heb ik even genoeg van de shower en ga wat lezen. Voor ik het weet is Rick thuis en stelt voor naar Pazzo Pomodoro te gaan. Helemaal goed! Ik bestel een pizza met ananas, tomaatjes, ham en champignons. Heel lekker en ik neem de helft mee naar huis.

Tijdens het eten bespreken Rick en ik mijn label dilemma. Duidelijk moet ik kleinere labels hebben. We rijden dus op weg naar huis langs Microcenter. Daar hebben ze alleen 80 labels op een pagina. Veel kleiner dus, maar thuis blijkt dat dat best gaat werken.

Sue, Kevins moeder, belt nog om verder te coordineren. Ik denk dat we al heel ver zijn! Nog wat laatste voorbereidingen en dan gaan we volgende week zaterdag met een van vol shower spullen naar New Jersey. De komende week heb ik nog heel wat te doen! Ik hoop maar dat het wordt zoals Katja het zich had voorgesteld!

woensdag, maart 14, 2018

Rustdagje thuis

Tot mijn verbazing heb ik heel goed geslapen en word pas na zessen wakker. Dan ben ik ook wel echt wakker, want het voelt natuurlijk vijf uur later. Rick slaapt echter nog dus ik houd het tot half acht stil. Dan lees ik mijn emails op mijn telefoon en een paar minuten later staat Rick ook op.

Het is vandaag Katja's achtentwintigste verjaardag en we schrijven beiden wat op haar Facebook. We zijn van plan later te bellen, want Katja heeft nachtdiensten en slaapt overdag dus zoveel mogelijk. Onvoorstelbaar dat het al zo lang geleden is dat ik moeder werd!

Mijn knie voelt stukken beter want de zwelling is vrijwel weg. Toch wil ik absoluut niets forceren, want ik heb hem hard nodig als ik met Chris naar Zion en Bryce ga. Hoe moeilijk ik het ook vind mag ik van mezelf dus mijn benen niet overmatig gebruiken.


Rick zet koffie en ik warm een ontbijtquiche op. We eten gezellig samen ontbijt en dan vertrekt Rick naar zijn werk. Het is vreemd om dan nu niet een uur te sporten, maar ik dwing mezelf echt niets te doen qua beweging. Ik doe ijs op mijn knie en ga verder aan de shower voorbereidingen. Dat is de volgende grote happening!

Orion moet natuurlijk wel even uit. Ik kleed me dik aan want het is maar een graad of zeven en waait keihard. Ver loop ik niet en gelukkig is Mia buiten als we terugkomen. Met haar krijgt Orion zijn beweging wel.

Voor de lunch neem ik Orion mee Vienna in. Met dit gure weer heb ik zin in pho en die bestel ik bij Viet Aroma. Hun pho vind ik lekkerder dan van Pho Thang Long, de bouillon heeft veel meer smaak en er zit meer kip in.

Thuis vul ik de turquoise tasjes, die ik heb besteld, met een stroopwafel, een paar Delfts blauwe klompjes en een lekker ruikend turquoise zeepje. Dit krijgen de gasten aan het einde van de shower als aandenken.

Het leek me wel leuk om daar een Nederlands tintje aan te geven om die kant van Katja ook te laten zien. Nu nog 35 kaartjes schrijven om uit te leggen dat dit met Katja's Nederlandse afkomst te maken heeft.
Dan gaat het been weer omhoog met een band waarin ik een bevroren gel pak doe. Die band had Rick gisteren voor me en is fantastisch! Intussen kijk ik naar de Luizenmoeder en computer wat. Eigenlijk is het best lekker om niets te mogen. Maar het moet niet te lang duren!

Rick komt vroeg thuis en biedt aan sushi voor mij te halen. Daar zeg ik nooit nee tegen en weer eens vis eten is ook erg lekker. Rick heeft vorige week chili voor zichzelf gemaakt en eet daar de rest van. Eindelijk krijg ik de kans de details van de reis wat te vertellen.

Dan gaan we lekker tv kijken. Laat ga ik het niet maken, want ik voel de jet lag wel. Mijn kattenvriendje ligt naast me te spinnen. Snickers heeft honger en wordt dan steeds liever. Wat is zo'n zacht kattenlijfje toch lief!
Zorro voelt zich ook steeds meer thuis

Dag 7 Wenen en Boedapest: De terugreis

Gelukkig is mijn knie een stuk minder opgezwollen en heb ik wel goed geslapen. We worden om een uur of acht wakker en maken ons klaar voor het ontbijt. Dat is weer erg lekker, ik ga het buffetje weer missen!


Boven pakken we in en checken dan uit en bestellen een taxi. Die komt al heel gauw en voor we het weten zijn we op weg naar het vliegveld. Bij het inchecken vraag ik om een rolstoel in Frankfurt. Ik kan wel kleine stukjes lopen, maar het lijkt me raadzaam de knie te ontzien en zoveel mogelijk rust te geven.

Met mijn Gold status mag ik door de snelle veiligheidscontrole. Kai moet door de gewone, maar daar staat ook geen rij dus veel langer duurt dat niet.

We hebben de tijd genomen, niet wetend hoe langzaam ik zou lopen. We hebben dus nog bijna twee uur voor we aan boord kunnen. Alweer vanwege mijn Gold status mogen we in de Lufthansa lounge. Daar hebben ze allerlei lekkers en Kai neemt wat snacks. Ik heb nog geen trek zo vlak na het ontbijt.

De vlucht naar Frankfurt is licht vertraagd, gelukkig heb ik veel overstaptijd. Alweer is het een zeer gerieflijk Lufthansa vliegtuig en krijgen we een boterham met verschillende soorten kaas als lunch. Ook komt daar een gratis wit wijntje bij. Helemaal prima!

Kai en ik spelen Wordscapes en de vlucht gaat snel. In Frankfurt moeten we helaas met de bus naar de terminal en dat betekent een trap af. Kai neemt mijn bagage en zo gaat het wel. Ik vraag me toch af wat ze doen met mensen, die geen trappen kunnen lopen, Het regent ook nog eens en dit bussen gedoe is een van de redenen dat ik Frankfurt geen fijn vliegveld vind.

Eenmaal in de terminal is er nergens een rolstoel te bekennen. Gelukkig kan een medewerker er een roepen. Als die komt neem ik afscheid van Kai. Hij zou eerst wachten tot mijn vliegtuig vertrok, maar we besloten de pleister maar gauw van de wonde te trekken, zodat hij thuis ook nog boodschappen kan doen.

Wat heb ik dit keer een moeite met het afscheid! Meestal weet ik me wel te vermannen, vooral ook omdat we elkaar in juli weer gaan zien. Maar vandaag houd ik het niet droog. Gelukkig neemt de rolstoel man me gauw mee. Op zulke momenten vind ik het zo moeilijk dat Kai zo ver weg woont!

Meteen ben ik blij met de rolstoel want het is een flink eind van de A gates naar de Z gates! Op mijn verzoek word ik naar de Lufthansa lounge gebracht en word me verzekerd dat ik om vier uur weer op zal worden gehaald om naar mijn gate gebracht te worden.

Ze hebben hier weer lekkere bouillon en ik geniet van een kop. Voor ik het weet hoor ik mijn naam omgeroepen en staat er dit keer een elektrisch karretje voor me klaar. Bij de gate wordt er ook een rolstoel in Washington voor me geregeld.

Met een ouder echtpaar word ik in een lift naar het vliegtuig gebracht. Rick heeft gisteravond business class voor me geregeld dus mijn been kan fijn omhoog. We vertrekken keurig op tijd en het is een fijne vlucht, ook omdat er niemand naast me zit voor wie ik op moet staan.
Gewoonlijk zou ik niet zo dicht bij het toilet willen zitten, maar vandaag is het erg handig

Voor het avondeten krijgen we gerookte kip en een salade als voorafje. Daarna heb ik de vegetarische champignon tortelloni besteld. Zeer smakelijk zijn die! Dan blauwe kaas met druiven als dessert, het ijs sla ik over. Ik moet zeggen dat United echt goed eten heeft in business class.

Als iedereen voorzien is en de flight attendants klaar met serveren vraag ik of ik een ijszak voor mijn knie kan krijgen. Ik krijg een hele vuilniszak vol ijs, die mijn knie goed koud houdt. Intussen kijk ik naar Darkest Hour (goede film over Churchill), Goodbye Christopher Robin (goede film, maar wel wat zielig) en uiteindelijk de Aristocats, die ik al jaren niet gezien had.

Dan gaan de lichten alweer aan en wordt er nog een maaltijd geserveerd. Dit keer kies ik het charcuterie plankje met kaas en vleeswaren. Erg lekker is het en ik hoef nu thuis niet meer te eten.

Als we geland zijn en ik naar buiten strompel staat er al een dame met een rolstoel, die een kaart met mijn naam erop omhoog houdt. We zijn zo door de paspoortcontrole en douane en mijn tas is er ook al. Rick is zeer verbaasd als we twintig minuten na landing al buiten staan.

Met de rolstoel word ik naar de auto gebracht. Koud is het hier!! Rick geeft de dame een goede fooi en dan zijn we op weg naar huis. Daar wordt ik wild enthousiast begroet door Orion! Rick en ik kletsen nog wat, maar voor mijn gevoel is het drie uur 's nachts dus ik kan al gauw mijn ogen niet meer open houden!