Voor mijn doen slaap ik wat uit, want ik heb vanochtend een rondleiding en dan wil ik maar de helft van mijn gewoonlijke wandeling lopen.
Om tien voor half zeven sta ik op en ik hoor al wat. Als ik me net aangekleed heb gaat de badkamer deur open en daar is een klein meisje.
Stiekem had ik daar al op gehoopt, want ik zou Fiona graag herten laten zien. Ze kletst honderduit in het wandelwagentje en dan zie ik het eerste hert.
Het hert heeft ons ook door en na even staren vertrekt ze een achtertuin in. Niet veel later staan er maar liefst vier herten in een tuin. Volgens mij zoeken de groepjes elkaar soms op.
Fiona moet erg lachen als de herten zonder uit te kijken oversteken. Dat mag zij natuurlijk niet. We wandelen een kilometer of twee en Rick is op als we thuiskomen.
Fiona krijgt haar wafel met slagroom ontbijt en eet daar een appel bij. Na mijn ontbijt pak ik Fiona's en mijn spullen in. Ook ververs ik de kolibrie nektar.
Dan brengen Rick en Fiona me naar de metro. Ik ga altijd achterin de trein zitten en daar zit Wendy ook! Wat een toeval!
We praten gezellig bij en Wendy vertelt groot nieuws. Zij gaan ouders worden van twee Taiwanese kinderen van 7 en 9.
Wendy is Taiwanees en spreekt de taal wat fijn is voor de kinderen. Ze gaan ze over een paar weken ophalen.
Zo gaat de metrorit heel snel en om tien over negen stap ik bij McPherson Square uit. Ik zie meteen dat alle hekken nog om het Witte Huis staan.
Niet veel later ontmoet ik mijn groepje van zeven uit Belgie voor de Old Ebbitt Grill. Omi (zij laat zich ook zo noemen!) zit in een elektrische rolstoel en dan zie ik weer hoe toegankelijk Washington is. Alle stoepen hebben verlaging voor rolstoelen e.d.
Voor het Lincoln Memorial staat een tijdelijk monument met de namen van 41 miljoen veteranen. Er staan lange rijen, want men kan de namen van veteranen in de familie aanvragen en verlicht zien. Lijkt me 's avonds het mooist.
Na het Korean War Memorial wordt de kleinste van drie moe. We lopen nog naar het Dr. Martin Luther King Jr. monument en daar vertel ik ook over het Jefferson Memorial.
Hier nemen we afscheid. Zij gaan wat eten en drinken bij het restaurantje bij het Lincoln Memorial. Ik loop naar het Smithsonian station.
Rick is met Fiona Orion gaan halen en ik had hem op het hart gedrukt Orion niet los te laten met Fiona. Om de een of andere reden is dat misgegaan.
Als Rick belt denk ik dat hij wil vragen wanneer ik terug zal zijn. Ik hoor echter aan zijn stem dat dat het niet is. Terwijl Rick even niet keek sprong Orion blaffend tegen Fiona op en krabde haar in haar gezichtje.
Het had erger kunnen zijn, maar ik moet toegeven dat ik heel boos ben. Ik weet dat Rick zich er vreselijk over voelt dus ik houd me maar in.
Katja neemt het vrij rustig op als een ongeluk, gelukkig. Als ze mij van het metrostation halen zie ik inderdaad een paar flinke krassen op Fiona's wang en voorhoofd, maar ze lijken gelukkig niet diep.
Thuis is het een heel gedoe om alles in de auto te krijgen, maar om twee uur zijn we klaar om te vertrekken.
Vrijdag is echt niet fijn qua verkeer, maar als we eenmaal van de snelweg af zijn rijden we door boerenland.
Dat is minder snel, maar wel veel leuker. Eenmaal in Wildwood gaan we naar de Royal Grille voor het avondeten.
Fiona smult van haar kip nuggets en frietjes. Ik kies de kalkoen BLT (bacon, sla, tomaat) op zuurdesem brood en Rick de vistaco's. Het is lekker en stilt onze honger.
Na afgerekend te hebben checken we in bij het Paradise Ocean Resort. Daar hebben we een kamer met vol zicht op zee.
Rick sleept alles naar boven en ik pak uit. Fiona klaagt over nekpijn en we zijn haar tandenborstel en tandpasta vergeten. Rick gaat dat alles even halen bij de Acme.
Het loopt al tegen tienen als we eindelijk in bed liggen. Morgen schijnt het regenachtig te worden dus even zien wat leuk is om te doen tot Katja en Kevin hier zijn.
Allemaal een fijn weekend gewenst!
0 reacties:
Een reactie posten