Dag 3 Chicago: Over otters en schilderijen

Om kwart voor zes ben ik al wakker! Ik sta tien minuten later op en loop weer in de richting van de "Bean". Door de regen gisteren zijn er flinke plassen en ik vermaak met met het fotograferen van de reflecties van de gebouwen daarin. 

Dit keer heb ik Flat James mee zodat ik hem de rest van de dag in de hotelkamer kan laten. Hij poseert met de Bean en zo heeft hij echte Chicago plekken bezocht. Ik ben benieuwd waar hij de komende dagen in New Jersey gaat poseren. 

Op de weg terug naar het hotel kom ik langs wat op een gevallen Vrijheidsbeeld lijkt. Eerst dacht ik dat haar vlam een ijsje was, tot ik het beeld zie liggen. Het is wel grappig en bij het opzoeken zie ik dat ze niet gevallen is maar ligt. Het standbeeld heet dan ook Reclining Liberty. 

Net als gisteren ga ik Starbucks koffies halen. Ik zie dat het cafe op de hoek van het begin van de historische Route 66 ligt. Wij hebben daar wel delen van gereden, maar niet bewust. Er zijn reizigers die die hele route afrijden. 

Rick is tot mijn verbazing al helemaal gekleed en klaar om te gaan ontbijten. We lopen dit keer naar het Honey Berry Cafe. Op papier ziet dat er beter uit dan Cafe Luna, maar dat valt tegen. 

Het is duurder, maar het eten is er niet naar. Rick bestelt de Benedict met corned beef en daar is hij niet echt over te spreken. Ik zie tot mijn vreugde een omelet met drie soorten wilde paddenstoelen, maar uiteindelijk zitten er enkel gewone champignons in. 

Daar maak ik wel een opmerking over, want die zijn toch een stuk minder duur dan exotischere paddenstoelen. De manager zal me korting geven en dat blijkt $1 te zijn. Enfin, de magen zitten vol en we lopen terug naar het hotel. 

Rick vertrekt met zijn collega's naar hun klanten en ik loop naar het Shedd aquarium. Ik heb gelezen dat daar zeeotters zijn en die moet ik zien! Het ziet er weer dreigend uit en terwijl ik in het aquarium ben onweert het weer. Gelukkig is het niet zo heftig als gisteren. 

Mijn doel is meteen de zeeotters en dat is maar goed ook, want het wordt al snel druk. Er staat dat je achter de schermen kunt bij de otters voor $134. Net als ik mezelf heb overtuigd dat dat het me wel waard is zie ik dat de eerste kans om dat te doen de eerste week van september is. Ik had het wel heel leuk gevonden, maar zo is me het geld bespaard. 

Als de otters gevoerd zijn en meer in het diepe blijven loop ik verder. Ik zie de dolfijnen en dan een bijzonder dier dat ik nog nooit in een aquarium heb gezien: beluga walvissen. We hebben ze wel in het wild gezien in Alaska. Het zijn zulke bijzondere dieren. 

Het praatje over de beluga's begint net en ik neem plaats op de tribune. Het aquarium heeft net een aantal beluga's gered en daar krijgen we eerst over te horen. Zo goed dat dat kan nu! De dieren hebben hier een groot basin om in te zwemmen. 

Het regent nog als het praatje klaar is en ik ga bij de andere vissen kijken. Er is een heel actieve enorme inktvis. Geweldige dieren vind ik dat. Ook zie ik vissen, die hier in de grote meren voorkomen. Al met al ben ik twee uur zoet in het aquarium. 

Als ik weer buiten kom is het droog en ik loop langs het Meer van Michigan terug naar de stad. Daar besluit ik eerst te gaan lunchen, want ik kan een tijdje zitten goed gebruiken. Ik heb wel zin in Japans en vind Hot Wok/Cool Sushi tegenover het kunstmuseum waar ik na het eten heen wil. 

Ze hebben de grote ramen open zodat het voelt alsof ik op het terras zit. Ik bestel eerst een portie edamame en dan een sushi rol zonder rijst. Die is erg lekker met zalm, krab en witte vis en avocado en in komkommer gewikkeld. Het is precies genoeg voor de lunch. 

Na het eten steek ik de straat over en koop kaartjes voor het Art Institute of Chicago. Dit museum is veel groter dan ik had verwacht! Ik begin met de Impressionisten en ben onder de indruk hoeveel van Gogh schilderijen ze hebben. 

Na de Impressionisten ga ik op zoek naar de zaal met Nederlandse meesters. Ik raak helemaal verdwaald en vraag aan een suppoost waar het is. Zij loopt in sneltreinvaart voor me uit om me de weg te wijzen. Als ik zelf niet zo snel zou lopen had ik haar niet bijgehouden!

Tot mijn grote vreugde zie ik een Jan Steen hangen. Die is mijn favoriete schilder. Ook dit schilderij is weer een genot om naar te kijken. Er gebeurt zoveel in. Verder vind ik het stilleven van Heda prachtig en hangt er een van de weinige Paulus Potter schilderijen, die ik in mijn leven heb gezien. 

Er is een speciale tentoonstelling waar ik een kaartje voor heb gekocht. Het zijn tekeningen van Willem de Kooning. Hij was van oorsprong Nederlander, maar woonde en werkte het gros van zijn leven in Amerika. Hij was dan ook Amerikaans staatsburger. 

Zijn oeuvre is interessant. Er is een kort filmpje dat uitlegt hoe de ontwikkeling van zijn kunst verloopt. Ook welke producten hij gebruikte, zoals Japanse inkt en pastelkrijt. Ik kan zijn werken met kleur heel erg waarderen, maar de zwartwitte helemaal niet. Het is interessant om gezien te hebben. 

Het is half drie als ik het museum verlaat. Nog wat vroeg om al terug naar het hotel te gaan, maar ik voel mijn voeten ook enorm. Ik vraag het eens aan Copilot en mijn AI vriend stelt voor dat ik naar het Rookery gebouw loop. 

De lobby daar is ontworpen door de beroemde architect Frank Lloyd Wright en ik ben een enorme fan van zijn werken. Het stelt dan ook absoluut niet teleur en ik maak heel wat foto's. 

Hier blijkt ook het Federal Reserve gebouw te zijn waar Rick deze week werkt. Volgens Copilot heet het hier de financiele kloof en inderdaad heeft mijn foto daar wel wat van weg met het Art Deco gebouw aan het einde. 

Vlakbij is nog een bijzondere lobby, die in het Marquette gebouw. Pere Marquette was een missionaris in dit gebied, die de Indiaanse stammen tot het Christendom bekeerde. Hij heeft veel goeds verricht en in dit gebouw staat dat met een Tiffany mozaiek uitgebeeld. Het is werkelijk prachtig!

Nu kan ik echt niet meer! Ik wilde nog naar de bibliotheek gaan, maar mijn voeten schreeuwen om rust. Ik heb dan ook meer dan 21000 stappen gelopen. Ik maak alleen een foto van een detail van het bijzondere dak van de bibliotheek. Hiervoor moet ik dan nog maar eens terugkomen. 

Bij het hotel aangekomen staat het vol met voetbalfans bij de ingang. Ze hebben zelfs dranghekken neergezet. Gelukkig is de ingang nog vrij en kan ik zonder moeite naar binnen. 

Eenmaal op de kamer schenk ik een Sprite Zero in en ga op bed liggen. Ik kan wel zeggen dat ik alles uit deze dagen in Chicago heb gehaald! Nu is het wachten tot Rick terugkomt zodat we kunnen gaan eten. 

We gaan naar het Berghoff restaurant waar we met twee van Ricks collega's hebben afgesproken. Zij komen wat later en ik maak kennis met Michelle en Amy. Het eten hier is Duits en het restaurant bestaat al sinds 1898.

Het eten is lekker en de bediening vriendelijk, maar wel heel langzaam. Tegen achten heb ik mijn eten op en val bijna letterlijk om van de slaap. Gelukkig is Rick ook klaar en we betalen en verontschuldigen onszelf. 

De Lyft komt snel en brengt ons naar het hotel. Daar wemelt het van de Cruz Azul fans en we kunnen de hoofdingang niet in. Aan de zijingang staat dat die ingang gesloten is, maar we worden gelukkig wel binnen gelaten. Er is politie en alles hier bij het hotel, pff. 

Wij gaan gauw slapen, het was een heel volle en mooie dag!