Zonsopgang is hier om achttien over zes en om kwart over zes loop ik de kamer uit. Dat is later dan ik had gewild, maar aan de horizon zijn onweerswolken, dus het duurt nog even voor de zon daar bovenuit komt.
Het is enorm genieten en ik stop regelmatig voor foto's. Ik loop 2,5 kilometer naar het noorden en dan terug. Om zeven uur krijg ik een berichtje van Katja dat zij wakker is. Alleen zijn ze allemaal nog in pyjama en komen daarom niet naar buiten.
Dichtbij het hotel zie ik Rick aan komen lopen. Hij wil met zijn voeten de zee in. Ik heb enorme dorst en ga terug naar de kamer. Daar drink ik een hele fles water leeg en maak de Starbucks oploskoffie, die ik gisteren heb gekocht.
We hebben besloten vanochtend allemaal in de hotelkamers te ontbijten. Ik heb alles voor mijn gewoonlijke ontbijt mee. Ik kook het op het fornuis met twee pitten hier. Het is elektrisch en dat ben ik niet gewend, want we hebben thuis gas. Even opletten, maar alles bakt prima. Rick heeft een ontbijtbroodje dat hij warm maakt in de magnetron.
Katja en de kinderen zijn intussen al op het strand. Wij doen onze spullen in de strandwagen en Rick trekt die door het rulle zand naar waar de anderen zijn. We zijn op zoek naar een wagen, die grotere wielen voor het strand heeft, maar die hebben we nog niet gevonden.
Nadat we ons geinstalleerd hebben gaan we met de kinderen in het water spelen. Rick graaft kleine krabbetjes op en de kinderen vinden het prachtig die weer in het zand te zien verdwijnen. Zo gaat de tijd snel en het is al gauw half een.
De anderen gaan lunch halen bij het restaurant in het gebouw waar Katja en Kevin logeren. Ik loop terug naar het hotel en maak mijn salade, gerookte zalm en kefir met bosbessen en bramen lunch. Daarna loop ik terug naar het strand.
Rick zit daar alleen, want de kinderen spelen in het zwembad en gaan daarna een middagdutje doen. Katja komt al snel bij ons zitten en we lezen in alle rust. Het zeewater is lekker en we nemen af en toe een duik.
Tegen vieren ruimen we alles op en lopen terug naar het hotel. We douchen en kleden ons in gewone kleding. Dan gaan we naar de anderen om te verzamelen voor het avondeten. Zij zijn echter nog lang niet klaar.
We wilden al naar de Kona surfwinkel dus dat gaan we nu dan even doen. Onze strandstoelen zijn heel laag bij de grond en hoewel we er wel uit kunnen opstaan is het niet echt fijn zitten zonder je benen kwijt te kunnen. We vinden hier een paar gewone stoelen en als bonus zit er een luifel op, die hopelijk de zon tegenhoudt.
Inmiddels is het gezinnetje op weg naar het Two Mile Crabhouse. Ook dit restaurant ligt aan het water en is gigantisch. We krijgen meteen een grote picknicktafel. Het eten is erg lekker, al heb ik wat spijt van mijn keuze.
Het zijn de softshell crabs (krabben die nog niet hard geworden zijn). Dat is mijn absoluut favoriete eten en je ziet het niet veel op de menu's. Ik weet dat de krabben hier gefrituurd worden, maar deze zijn zo hard gebakken dat je meer korst proeft dan krab. Volgende keer kies ik toch maar de krabcake, want die van Katja ziet er heerlijk uit.
Er is een bandje en de kinderen dansen. Verder genieten we van een prachtige zonsondergang, een heel goede afsluiting van mijn vroeg begonnen dag.
Fiona rijdt met ons mee terug en wat is het toch een wijs meiske. Ik klaag over hoofdpijn (die ik al dagen heb) en zij drukt me op het hart op tijd naar bed te gaan! Dat ga ik dus ook maar doen.
0 reacties:
Een reactie posten