Onze webcam

Cul-de-sac Cam

Ons weer:

Vienna, Virginia WEATHER
Posts tonen met het label Bryce Canyon. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bryce Canyon. Alle posts tonen

maandag, april 02, 2018

Dag 3 Zuidwesten: Bryce Canyon National Park

Om de een of andere reden heb ik vannacht helemaal niet lekker geslapen. Ik had last van mijn maag en daarna waren er allerlei geluiden, die me wakker hielden. Het is dus met moeite dat ik om half acht Chris wek. Anders beginnen we vandaag zo laat.

Zij vindt het heel vervelend voor mij en gaat zich eerst klaarmaken zodat ik nog wat kan blijven liggen. Even later brengt ze me een kop koffie, zo aardig! Na Chris maak ik mijn "toilet" wat nog geen kwartier neemt.

Dan lopen we naar het restaurant in de lodge. Daar krijgen we meteen een tafeltje en bestellen eieren met toast. Chris heeft die met worstjes en ik neem een alcoholvrije Bloody Mary er bij. Het smaakt ons prima en nu kunnen we de natuur verder gaan verkennen.

We rijden het park in en ik toon weer mijn parkenpas. Een kaart hebben we dit keer niet nodig. De bedoeling vanochtend is het Queens Garden pad te gaan lopen. Eerst lopen we een stukje langs de rand van de canyon want het uitzicht is weer fantastisch.



Het Queens Garden pad is nog vrij rustig als wij eraan beginnen. Het is prachtig zonnig weer met een staalblauwe lucht en de kleuren zijn prachtig. We kijken onze ogen uit en fotograferen erop los. Na iedere bocht is er weer wat moois te zien.  




Na een uurtje komen we bij het einde van het pad. We zien dat we hier nog door kunnen lopen tot de Navajo Loop, die we gisteren al op en neer deden. Dat is ook een mooi stuk en op een gegeven moment zitten er allemaal kinderen hoopjes stenen te maken. Dat is duidelijk wat iedereen op die plek al heel lang doet.

Niet zo lang geleden las ik een artikel dat dat soort hoopjes stenen worden afgeraden, want ook onder die stenen leven organismen, vooral in de woestijn. Ik heb er dus gemengde gevoelens over. Aan de ene kant lijkt het me op zo'n specifieke plek geen kwaad te kunnen, aan de andere kant wordt de natuur gewijzigd door de mens.

Als we aan het begin van de Navajo Loop beland zijn maken we rechtsomkeerts. Wij vonden de Navajo Loop gisteren prachtig, maar hij haalt niet bij de mooie uitzichten van Queens Garden. Onderweg horen we heel veel Duits en maar een keer Nederlands. Chris vindt het fijn dat er zoveel buitenlanders zijn, die het mooie van dit land hier zien.



Het loopt al tegen enen als we boven zijn en onze magen knorren. We lopen naar de Bryce Canyon Lodge en moeten daar een half uurtje op een tafel wachten. Prima, dat komen we wel door op de gerieflijke banken waar ik zo in slaap zou kunnen vallen!

Het halve uur blijkt maar twintig minuten en dan mogen we plaatsnemen in de rustieke eetzaal. Ik bestel een BLT met mosterd in plaats van mayonnaise en Chris een simpele hamburger. Het smaakt ons zeer goed en het is fijn even rust te hebben.

Na het eten zoeken we de auto op, alleen zijn we het er niet over eens waar we hem geparkeerd hebben. Eigenwijs als ik ben gaan we eerst op de parkeerplaats waar ik er vrijwel zeker van ben dat de auto staat kijken.

Eerst vinden we hem niet, maar dan zie ik een donkerblauwe Toyota Corolla met een Californie nummerbord. Ik kijk naar binnen en zie mijn schoenen liggen. Tot onze verbazing is dit de auto want Chris en ik dachten beiden dat die zwart was!

Vanmiddag gaan we naar een van de wandelingen net buiten het officiele park, de Mossy Cave. Die herinner ik me nog goed van toen we hier jaren geleden waren. Er was onder anderen een mooie waterval. Jammer genoeg valt het vandaag tegen. Het is ook opeens bewolkt, wat hadden we vanochtend geluk!

We zien nog maar een flinke ijspegel in de met mos begroeide grot en de waterval is compleet droog. In de rivier zit wel wat water, maar het stelt niet veel voor. We besluiten dan ook niet, zoals we van plan waren, hier een uurtje aan het water te ontspannen.


In plaats daarvan lopen we terug naar de auto en rijden het park weer binnen. Daar parkeren we waar we vanochtend parkeerden en lopen naar Sunrise Point. Daar is ook het Rim pad langs de rand van de canyon.

Chris heeft nog zin dat een stuk te lopen, maar ik heb een bankje ontdekt waar ik wel op haar ga wachten. Er zit al een stel en we raken aan de praat. Zij komen uit San Diego en we hebben het over de bezienswaardigheden hier. Dat vind ik altijd zo leuk aan Amerikanen, even zo'n praatje. We hadden dat tijdens de wandelingen ook telkens.

Als het stel weg is speel ik wat Pokemon Go want dit pad blijkt een Poke Stop te zijn. Ook vang ik een Pokemon boven de canyon. Het duurt niet lang voor Chris terug is en na 14 kilometer en 116 trappen kunnen we even geen pap meer zeggen. Tijd om even te gaan rusten, dus.


Onderweg naar het hotel zien we nog een kudde hertjes waar ik foto's van neem. Dan parkeren we voor onze kamer en nemen even een paar uurtjes rust. Om kwart voor zeven lopen we vervolgens weer naar het restaurant in de lodge maar daar staat een gigantische rij want er is net een bus aangekomen.
Daar hebben we geen zin in, maar er zijn maar weinig alternatieven in de omgeving.  We besluiten naar Tropic te rijden waar wel een paar restaurants zijn. Net als we af willen slaan zie ik links ook een restaurant.

Daar is gelukkig nog plaats aan de bar waar alleen bier wordt geschonken en hun frituurpan stuk is. Wij wilden toch niets gefrituurds en bestellen een kop soep en weer een lokale forel, die met spinazie, tomaat en olijven is gebakken. Dat kan niet misgaan en is dan ook zeer smakelijk.

Dan is deze volle dag Bryce Canyon ook weer voorbij. We zijn moe, ik schrijf dit blog gauw en dan hoop ik stukken beter te slapen dan vannacht. Morgen verkassen we naar Zion National Park.

Dag 2 Zuidwesten: Rit naar Bryce en een korte "hike"

Nota bene ben ik eerder uit bed dan Chris! Dat had ik niet verwacht want zij moet iedere ochtend vroeg op aangezien ze lerares is. Het is zeven uur en ik ben klaarwakker. Ik ga me dus alvast klaarmaken en dan is Chris ook wakker.

Voor we vertrekken gaan we beneden ontbijten bij Mon Ami Gabi. Daar hebben ze een gezellig terras buiten en zo vroeg is het geen probleem daar een tafeltje te krijgen. Wij hebben een Mon Ami Gabi dichtbij ons thuis, maar ik heb er nog nooit ontbeten.


Het menu is lekker, maar ik hoef niet lang na te denken als ik de zalm benedict zie staan. Die bestel ik zonder de Hollandaise saus en ik krijg er geen spijt van. Chris neemt een flink ontbijt met roerei, bacon en brood. De lekker sterke koffie wordt intussen constant bijgeschonken.

Na het eten lopen we nog even naar de CVS waar ik water voor onderweg koop en Chris een pijnstiller voor het geval ze hoofdpijn krijgt. Dan halen we de bagage van de kamer en check ik op mijn telefoon uit. Zo fijn, dan hoeven we niet in die rij te gaan staan.

Beneden is er ook geen rij voor de taxi's dus we kunnen zo mee. Onze taxi chauffeur is een vriendelijke, praatgrage man, die met Chris overeen heeft dat ze in Chicago hebben gewoond. Hij geeft ons ook richting aanwijzingen naar Bryce Canyon dus heel handig (hoewel onze GPS natuurlijk aangaat).

Bij Sixt heb ik een kleine auto gereserveerd, maar zoals zo vaak is die niet voorradig en krijgen we gratis een grotere auto, een Toyota Corolla met een nummerbord uit Californie. Chris wordt als extra chauffeur in het systeem gezet en dan mogen we wegrijden.

Chris is helemaal opgewonden, want zij is nog nooit in dit deel van het land geweest. Voor mij is het de tweede keer, maar de eerste keer is zo'n vijftien jaar geleden. Chris biedt aan om te rijden en daar zeg ik geen nee tegen, want ik houd niet zo van chaufferen.

Voor haar is het heel leuk, want ze rijdt door Arizona en de snelheidslimieten zijn veel hoger dan in ons gebied. Ze rijdt daarom af en toe zelfs 95 mijl per uur, ongekend aan de oostkust. Een keer gaat ze zo ver als 100 mijl (160 km) en nog steeds komen er andere auto's langs racen.

Al gauw rijden we Utah binnen en het landschap wordt steeds mooier. We rijden op zo'n 1500 meter hoogte en daarom lijken de besneeuwde bergtoppen voor ons niet zo hoog. In Cedar City stoppen we bij een Chili's om lunch te eten. De kip tortilla soep en chips met salsa gaan er goed in.

Nu hebben we nog anderhalf uur te gaan naar Bryce Canyon. Tot onze verbazing zien we dat het opeens een uur later is op onze telefoons. Even opzoeken en inderdaad we zijn in Mountain Time beland.

Voor we het nationale park bereiken rijden we nog door het mooie Red Canyon State Park. Daar stoppen we even voor foto's van de eerste "hoodoo"s die we zien. Chris is bijna niet te houden en stapt nog eens extra op het gaspedaal.

Tegen vieren rijden we Bryce Canyon National Park binnen. De entree bedraagt $30, maar met mijn parkenpas kunnen we zo door. Na een snelle stop in het bezoekerscentrum gaan we op weg naar Sunset Point.

Hier willen we de Navajo Loop wandelen. Daarmee daal je af in de canyon en beneden kun je dan via een ander (moeilijker) pad weer naar boven. Het is een prachtige wandeling en we nemen heel veel foto's, zelfs Chris die gewoonlijk niet zoveel fotografeert.


Na een kilometer bij tijden flink steil afdalen zijn we onderaan in de canyon. Daar zien we tot onze teleurstelling (maar later mijn opluchting want dat schijnt een veel moeilijker pad te zijn) dat de andere weg naar boven nog gesloten is vanwege sneeuw.

Dat is wel prachtig, die sneeuw overal, ik heb er zoveel foto's mee gezien en nu maak ik ze zelf. Na een korte rust beginnen we aan de klim naar boven via hetzelfde pad. Ik ben nog steeds niet de oude, Chris hoort dat ook nog aan mijn stem en ben sneller dan gewoonlijk buiten adem.

Gelukkig wordt het licht op de rotsen met de latere zon steeds mooier en stoppen we telkens om foto's te nemen. Zo'n drie kwartier later zijn we weer boven en lopen nog een stukje langs de rand van de canyon. Dit was mijn favoriete park tijdens de reis die wij maakten waarbij we o.a. ook de Grand Canyon en Monument Valley bezochten. Ook nu weer vind ik het adembenemend.

We gaan nu de weg tot het einde rijden. Die eindigt bij Rainbow Point, bijna 2800 meter hoog. Daar is het beduidend kouder en we zijn dankbaar voor onze jassen. De uitzichten zijn schitterend en dit is een van de plekken in Noord Amerika waar je het verst kunt kijken. Dit is een heldere dag en we kunnen bijna 500 kilometer ver kijken.


We lopen een stukje van het Bristlecone pad wat door het oude dennenbos hier leidt. Het is mooi maar ijskoud en na een tijdje hebben we het wel gezien. We nemen nog wat panorama foto's en foto's van elkaar terwijl we "boven de wereld" zitten.
Dan zijn we blij met de warmte van de auto! We stoppen op de terugweg nog om de natuurlijke "brug" te zien, die eigenlijk een door de wind gevormde boog is. Ook die is erg mooi.

We zijn beiden moe en gaan inchecken bij het hotel, Ruby's Inn. Feitelijk het enige hotel in de omgeving behalve de Bryce Canyon Lodge. Het is dan ook sinds wij hier waren enorm gegroeid! We krijgen een kamer in de Elk Lodge, een van zeven gebouwen met kamers (deze inn begon in 1919 dus volgend jaar is hij 100 jaar oud).

Eerst geeft de receptioniste me de sleutels voor een kamer op de tweede verdieping. Als ik klaag dat we dan zware bagage naar boven moeten slepen lukt het nog een kamer op de begane grond te krijgen. Zo kunnen we voor de kamer parkeren en hoeft de bagage maar een paar meter.

Intussen is het etenstijd en we gaan naar het enige restaurant hier in de omgeving, in de inn. Daar staat een flinke rij, maar die gaat veel sneller dan wij dachten. Het eten (voor mij forel met een gepofte aardappel) smaakt prima en de bediening is heel vriendelijk.

Op de kamer ontspannen we nog wat en ik schrijf dit blog en dan is het lichten uit. Morgen willen we weer vroeg op pad. Op Facebook heb ik al mijn foto's geplaatst dus als je die wil zien bevriend mij dan.