Houston, we have a problem!

Vrijdag

Onze reisdag begint met een stralend blauwe lucht en lekker warm. We hebben weer room service besteld, omdat dat spotgoedkoop, lekker en handig is, zodat we nog het uiterste uit de laatste uren in Mexico kunnen halen.

Op het balkon eten we de eiwitomeletten met groente en het heerlijke bord met twee soorten meloen, verse ananas en papaya leeg. We pakken zoveel mogelijk in en gaan dan naar buiten.

Ons plan, om een lange strandwandeling te maken, laten we al snel varen. We moeten over hele rotspartijen klimmen om van het ene naar het andere strandje te komen en onze slippers zijn daar niet op berekend. Dan maar terug naar het zwembad, al hebben we geen zin om lui te gaan liggen.

Op het strandje voor het hotel zien we een paar kayaken liggen. We vragen of die te huur zijn en dat blijkt het geval. Voor 300 pesos (ongeveer $25) kunnen we er een uur mee de zee op. Daar hebben we zin in, dus ik ren gauw naar boven om geld te halen.

De branding is hier niet hoog, maar wel sterk en het neemt even tijd om de kayak eroverheen te krijgen. Voor dat lukt zitten we beiden onder het zand! Maar dan is het ook prachtig om op de diepblauwe Grote Oceaan te dobberen. Er zijn nog andere kayakers, die allemaal vriendelijk groeten. We varen heen en weer en na een half uurtje voelen we onze armen en vinden we het weer genoeg.

Het zeewater voelt vandaag heerlijk aan, dus we zwemmen er voor het eerst deze week in. Om nog zo lang mogelijk buiten te kunnen blijven, bestellen we een vroege lunch aan het zwembad. Ze hebben hier de heerlijkste ceviches; mijn lunch bestaat uit drie verschillende smaken. Katja neemt de vistaco's, die er ook goed uitzien.

Dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen van dit heerlijke resort. We pakken in, checken uit en de taxi naar het vliegveld hebben we al geregeld en voor we vertrokken betaald. Voor we het weten staan we op het bedrijvige vliegveld.

Er staan lange rijen voor United en US Airways, maar bij Continental zijn we zo aan de beurt. Ik ben blij, dat we met hen vliegen, een sentiment, dat niet lang zal blijven. Onze tassen worden nagekeken en dan met een plastic haakje dichtgedaan.

Terwijl we de bagage aan het inchecken zijn, komt Katja tot de ontdekking, dat haar mobieltje uit haar zak is gevallen in de taxi. We vragen de Continental medewerkster of er een centraal nummer voor de taxi's is. Dat is helaas niet het geval, maar ze zegt, dat de meeste taxi's de hele dag dezelfde routes rijden en er dus kans is, dat deze taxi naar het Fiesta Americana is teruggekeerd.

De medewerkster is erg vriendelijk en biedt aan het hotel voor ons te bellen. Daar is die taxi nog niet terug en ze verzoekt ons over twintig minuten terug te komen. Intussen winkelen we wat en ik maak mijn laatste pesos op.

Na twintig minuten bel ik eerst zelf het hotel nog eens en krijg de concierge te spreken. Eerst snapt hij niet, wat ik bedoel, en dan zegt hij mij over vijf minuten terug te bellen. Of hij ook daadwerkelijk met de taxichauffeurs is gaan praten, weet ik niet, maar als ik terugbel is er in ieder geval niets gevonden. Volgens hem is de telefoon gestolen. Dat lijkt me, in zo'n kort tijdsbestek, wat sterk.

De Continental medewerkster staat erop nog een poging te wagen. Misschien doen ze meer, als ze iemand in het Spaans aan de telefoon krijgen. Dat is niet het geval, helaas. We gaan nog naar buiten om er zeker van te zijn, dat de telefoon niet op straat is gevallen bij het uitstappen. Maar hij is niet te zien en de bagagehandelaren weten ook van niets.

We geven de zoektocht op en bedanken de Continental medewerkster hartelijk voor haar hulp. Dan gaan we naar boven, naar de veiligheidscontrole. Katja baalt enorm, vooral omdat er veel foto's op haar telefoon stonden, ook van Egypte, die ze nu natuurlijk kwijt is. De veiligheidscontrole stelt niets voor. We hoeven geen laptops uit onze tassen te halen en onze schoenen mogen aanblijven. We moeten enkel door een poortje lopen.

Eenmaal binnen zie ik op een monitor, dat onze vlucht veertig minuten is vertraagd. Niet getreurd, want we hebben dan nog ruim anderhalf om straks in Houston door de douane te gaan. In het restaurant bestellen we quacamole met een Dos Equis voor mij en een laatste margarita voor Katja, die straks nog een jaar geen alcohol mag drinken in de VS.

Voor we aan boord gaan, winkelen we nog wat in de duty free winkels en proeven wat tequila daar. We vinden allebei de creme tortilla erg lekker en nemen, aangezien Rick ook dol is op Baileys, een fles voor hem mee.

Kennelijk vanwege de lakse veiligheidscontrole wordt onze handbagage voor het aan boord gaan doorzocht. Ik neem altijd een flesje water mee aan boord, wat je in de VS, als je eenmaal door de controles bent, mag kopen en houden. Hier moet ik het flesje inleveren. Ze doorzoeken mijn tas echter niet goed genoeg om Katja's flesje ook te vinden, dus dat gaan we dan maar delen.

Via een trap lopen we het vliegtuig binnen. Als de deuren gesloten worden, blijkt, dat de vlucht niet vol zit en er niemand naast Katja in het gangpad zit. Eenmaal in de lucht verplaatst Katja zich en wordt het een heel gerieflijke vlucht. We realiseren ons niet, dat dat voorlopig het laatste gerief zal zijn!

Onderweg roept de piloot al om, dat hij helaas geen tijd heeft kunnen inhalen. Wij zijn er nog rustig onder, want anderhalf uur lijkt ons genoeg overstaptijd. De mensen achter ons hebben nu nog maar veertig minuten en maken zich wel zorgen. Vooral als er, bij landing, omgeroepen wordt, dat onze gate is vergeven en we op een nieuwe moeten wachten.

Dat duurt meer dan een kwartier en nu begin ik me ook wat te knijpen. Als we eindelijk het vliegtuig uitmogen, is het een enorm end lopen naar de immigratiedienst. Daar staat een flinke rij, maar gelukkig zijn een aantal mensen, die wel meer dan genoeg overstaptijd hebben, bereid ons voor te laten gaan.

Zo snel als de bagage in Puerto Vallarta op de band kwam, zo lang duurt het nu. Ik zie de minuten wegtikken en bereid me alweer voor op een sprint door Houston Intercontinental. Eindelijk zien we mijn tassen, maar Katja ziet die van haar niet. Ik wijs op een zwarte tas, maar volgens haar is die kleiner, dan de hare.

Inmiddels voel ik een lichte paniek en loop op de Continental mensen af, uitleggend, dat een van onze tassen niet mee is gekomen. Een van de medewerksters loopt op de lopende band af en doet, wat wij hadden moeten doen: ze kijkt op de adreslabel van de zwarte tas. Die blijkt toch echt van Katja te zijn, gelukkig.

Gauw lopen we door de douane om onze bagage weer in te leveren. Alleen moeten we de fles tequila, die we bij de duty free kochten, er nog in doen, anders zou die bij de veiligheidscontrole worden ingenomen. Katja's tas zit nog dicht met een plasticje en ik krijg het met de hand niet open. Gelukkig zit er iemand met een schaar en zo snel mogelijk prop ik de fles erin.

Intussen is onze overstaptijd geslonken tot twintig minuten. Bij de veiligheidscontrole moeten natuurlijk de schoenen weer uit, laptop apart etc. Bovendien hebben wij net een leerling TSA beambte getroffen, die alles, wat ze ziet, uitgelegd moet krijgen.

We bevinden ons in de E terminal en moeten naar C33. Met zware tassen rennen we weer door het vliegveld. Het is een enorm end en ik zie de minuten wegtikken. Al voor we bij de gate aankomen, zakt de moed me in de schoenen. Ik zie, dat de deur dicht is en er een heel stel mensen voor de balie staat. Zelfs, als we het gehaald hadden, hadden we niet meegekund, want twintig (!) anderen, die er wel op tijd waren, kregen te horen, dat er geen plaats was voor ze.

Dit is de laatste vlucht vanavond naar Washington's Reagan en we krijgen te horen, dat tot dinsdag alles vol zit. De arme gate agent krijgt een barrage van vragen over zich heen en antwoordt ze een voor een geduldig.

Wij krijgen een hotelbon, omdat we onze vlucht door een fout van Continental en niet door weersomstandigheden hebben gemist. Maaltijdbonnen krijgen alleen de Continental One Pass leden, maar dat maakt me niet zoveel uit. Zolang we maar niet in het vliegveld hoeven te overnachten.

De volgende vlucht naar Washington vertrekt morgenochtend om vijf over negen en daarvoor moeten we om acht uur bij de gate zijn. De kans, dat we mee zullen kunnen is zeer klein met zoveel mensen op de wachtlijst, maar je weet nooit. We voelen ons nog redelijk hoopvol, dat we morgen wel mee zullen kunnen, want ik heb het nooit anders meegemaakt. Toen konden we nog niet vermoeden, wat voor chaos Continental van dit weekend heeft gemaakt!

De gate agent zei, dat onze bagage wel op de vlucht naar Washington zat, maar dat kan bijna niet, dus we lopen toch even naar het bagagekantoor om te kijken, of we tenminste onze spullen vannacht kunnen hebben. Het is inmiddels 20 uur en de dame bij de bagage beaamt, dat onze tassen de vlucht ook niet hebben gehaald.

Op onze vraag, of we ze dan mee kunnen nemen, antwoordt ze, dat dat weleens meer dan twee uur zal kunnen gaan duren (achteraf had ik die tijd liever gewacht, maar hindsight is 20/20 zoals we hier zeggen). We bedenken, dat we wel een nachtje zonder kunnen (al zitten mijn medicijnen stom genoeg ook in die tassen) en krijgen een tasje met toiletspullen mee.

Op de heenweg had ik een extra stel kleren, mijn medicijnen en contactlens benodigdheden (ik heb harde lenzen, dus andere vloeistoffen nodig, dan het gros van de Amerikanen, die zachte lenzen dragen) in mijn handbagage. Waarom ik er in 's hemelsnaam niet bij stil heb gestaan, dat we ook op de terugweg zouden kunnen stranden is me een raadsel!

Het busje van de Marriott Greenspoint, waar we gratis kunnen logeren, is gelukkig snel gevonden. We hebben een heel aardige chauffeur, die uit New Orleans komt. Wat het is aan Katja, weet ik niet, maar zij maakt, dat iedereen meteen met haar gaat praten en ons hun hele levensloop vertelt. Heel grappig!

In ieder geval is de chauffeur zeer begaan met ons lot en raadt aan naar de Walmart dichtbij het hotel te gaan. Er is ook een mall, maar die gaat ten eerste om negen uur al dicht en ten tweede is het daar, volgens hem, niet zo veilig. Walmart heeft ook alles onder een dak en wij zijn gaar van al het gedoe, dus wel zo makkelijk.

In het hotel is iedereen even vriendelijk. Nadat we onze schaarse spullen op de kamer hebben gezet, gaan we eerst in het restaurant eten. Ons avondeten is er door al het gedoe bij ingeschoten. We bestellen allebei de smakelijke scallops met een gepofte aardappel en gestoomde groentes. Het gaat er goed in!

Dan bestelt het meisje achter de balie een taxi voor ons om naar Walmart te gaan. De chauffeur geeft mij zijn telefoonnummer, zodat we hem kunnen bellen, als we klaar zijn. Hij waarschuwt, dat dat wel even kan duren, want deze Walmart is erg druk.

Daarmee heeft hij niets teveel gezegd! Het is na tienen op een vrijdagavond en kennelijk is voor iedereen in Noord-Houston de Walmart het vertier. Katja en ik werken ons lijstje af: iets om in te slapen, schoon ondergoed (gelukkig kopen we ieder twee broekjes!), iets warmers voor mij om te dragen, aangezien mijn jas in de bagage zit en ik enkel een truitje met korte mouwen aanheb en de nodige toiletspullen. We kunnen er weer even tegenaan.

In de rij voor de kassa bel ik de taxichauffeur, die al keurig op ons staat te wachten, als we naar buiten komen. Tegen middernacht pas liggen Katja en ik in bed en we moeten er vroeg weer uit om op tijd op het vliegveld te zijn.

Zaterdag

Om wat tijd te besparen heb ik voor tussen half zeven en kwart voor zeven room service besteld. Zo zijn we niet afhankelijk van de bediening in het restaurant en eten toch een goed ontbijt.

We maken ons gauw klaar en nemen het busje terug naar het vliegveld. Daar zitten ook een paar andere gestrande passagiers van gisteren en we maken weddenschappen over wanneer we weg zullen kunnen. Een man is zo fortuinlijk om One Pass Elite te zijn en heeft een bevestigde plaats op de vlucht van kwart voor drie (waar vast iemand anders door van de vlucht is gegooid). De rest van ons heeft geen idee. Ik vrees een lange dag vliegveld.

Gelukkig hebben we wat extra tijd genomen vanochtend, want kennelijk is men op Houston Intercontinental nieuwe TSA agenten aan het inwijden. Alweer krijgen we een trainee, die iedere tas minutieus op de monitor bekijkt, waardoor de veiligheidscontrole tergend langzaam gaat.

Bij de gate wijst de nogal norse medewerkster ons geergerd op de wachtlijst, als ik vraag, wat onze kansen zijn om mee te gaan. Ze bijt me toe, dat er ook nog zeven mensen teveel op deze vlucht geboekt staan en pas als die zeven meekunnen, zal er naar onze lijst gekeken worden. De moed zinkt me meteen in de schoenen, als ik onze namen op de zestiende en zeventiende plaats van die lijst zie staan.

Gelaten wachten we tot de vlucht gaat boarden. Om ons heen horen we bij iedere vlucht, dat er om vrijwilligers wordt gevraagd, omdat er teveel mensen op geboekt staan. Natuurlijk zijn er nooit tien of meer vrijwilligers, die op een later tijdstip willen vertrekken, waardoor mensen met een bevestigde zitplaats van de vlucht worden geschrapt.

Dit heeft veel boze gezichten en een enkele driftbui tot gevolg. Ik heb met de Continental medewerkers te doen, die al die boosheid op moeten vangen. Dat vluchten te vol worden geboekt gebeurt bij iedere maatschappij, maar zo erg heb ik het nog nooit meegemaakt! Het is een compleet sneeuwbaleffect, want de wachtlijst wordt steeds langer.

Om toch te proberen op een betere wachtlijstplek te komen, ga ik naar het Service Center. Daar zitten vijf medewerkers, die, volgens de gate agent, meer kunnen authorizeren, dan de gate agents zelf. Er staat een ellenlange rij, maar de volgende vlucht, waar we op de wachtlijst staan, gaat toch pas over bijna vier uur.

Ook hier lopen de gemoederen hoog op. Washington is bepaald niet de enige bestemming met problemen. Als ik eindelijk aan de beurt ben, probeer ik toch, net als gisteravond, of er wel plaats is naar Baltimore, Philadelphia, New York of Richmond. Ook deze bestemmingen zitten echter tot maandag vol.

Het enige, wat de Continental medewerker voor ons kan doen, is ons hoger op de wachtlijst zetten, omdat het hun fout is, dat wij gestrand zijn. We eindigen op nummer vijf en zes nu. Hoopvol zegt hij, dat er "maar" twaalf mensen niet voor de vlucht op moeten komen dagen en dan kunnen wij mee. Dat lijkt mij vrij veel, maar hij zegt, dat er een vlucht uit Costa Rica moet komen, die vertraging heeft en waarschijnlijk niet op tijd uit de douane zal komen.

Katja en ik kopen een dagje Boingo internet en brengen de tijd op onze laptops door. Zo af en toe zien en horen we, hoe iemand weer eens kwaad wordt, dat hij of zij niet mee kan. Vooral voor de mensen, die op vakantie naar San Juan, Puerto Rico, zouden gaan, vind ik het erg zuur! Ik ben blij, dat wij tenminste onze vakantie hebben gehad en op de terugweg zijn.

Rond half twaalf ga ik lunch halen. Het moet gezegd, dat Houston Intercontinental een mooi vliegveld met veel winkels en restaurants is. Ik haal werkelijk heerlijke verse baguettes bij Upper Crust. Terwijl we die aan het eten zijn, komt er een leuk uitziende jongeman tegenover ons zitten.

Hij vraagt, hoelang wij al vast zitten, want hij zag ons gisteren bij onze gate staan. Hij zou ook meegaan op die vlucht, had een boarding pass en liep de slurf al in, toen hij werd teruggefloten. Niet hij kon mee, maar de persoon achter hem.

We raken aan de praat en het blijkt, dat hij zijn graduate studie bij Virginia Tech heeft gedaan. Katja en hij hebben dan natuurlijk van alles te bekletsen, want eenmaal een "Hokie", altijd een Hokie. Als het tijd is om te gaan checken, of we ook maar een grein van kans hebben met deze vlucht mee te gaan, lopen we gezamenlijk naar de balie.

Daar worden we nogal onvriendelijk te woord gestaan, door dezelfde norse persoon, als vanochtend. Ik vraag haar, of ze niet kan begrijpen, dat we niet bepaald in een fijne positie zitten en of ze ons tenminste op een aardige manier kan bejegenen. Dat helpt wel wat, maar het verandert de uiteindelijk boodschap natuurlijk niet.

Geen van ons kan mee, al zijn we nummer 4,5 en 6 op de lijst. De volgende vlucht is ook een onmogelijkheid, want die heeft twaalf mensen teveel op de lijst staan, die allemaal voorrang op ons zullen krijgen. De moed zakt ons helemaal in de schoenen.

Als ik mompel, dat we net zo goed kunnen gaan rijden, kijkt Jordan (we verwachtten nog uren met elkaar door te brengen, dus hebben ons aan elkaar voorgesteld) me verrast aan. Dat is precies, waar hij aan dacht, maar hij zag het niet zitten dat heel eind alleen te rijden.

We vragen de gate agent om eerlijk tegen ons te zijn. Hebben we ook maar enige kans om vandaag of morgen weg te komen? Ze kijkt alle vluchten na en vertelt ons, dat we op het moment geboekt staan voor de vlucht van maandag(!) middag kwart voor vijf. Alle eerdere vluchten zijn overvol met tenminste vijf mensen teveel op de lijst.

Nu is de beslissing snel genomen. We zijn drie volwassenen, die kunnen rijden, en gaan een auto huren. De afstand van Houston naar Vienna is ongeveer 2250 kilometer, dus we bereiden ons voor op meer dan twintig uur in de auto.

Er is nog een andere gestrande jongen, Chris, uit onze omgeving, die eerst wel geinteresseerd is mee te gaan. Hij wil echter aan een stuk door rijden en niet in een hotel overnachten. Gelukkig wil Jordan daar ook niet van horen, want dat kan ik lichamelijk helemaal niet aan! Achteraf zeggen we tegen elkaar, dat we blij zijn, dat hij niet mee is, want we kunnen het met zijn drieen enorm goed vinden. Ondanks alle ongemakken lachen we heel wat af.

Bij het Service Center vertellen we, dat we een auto gaan huren en vragen, wat we aan compensatie van Continental kunnen verwachten. Het enige, waar ze toe bereid zijn, is ons terug te betalen voor de gemiste vlucht. Dat zal in het geval van Katja en mij waarschijnlijk maar weinig zijn, want ons Expedia arrangement van vlucht en hotel was spotgoedkoop. Maar ja, iets is beter dan niets.

Jordan heeft inmiddels online gekeken, wat het minst dure verhuurbedrijf zou zijn. Omdat we de auto niet op dezelfde plek, als we hem huren, zullen afgeven, moeten we drop off kosten betalen. Bij sommige bedrijven kost dat enkele honderden dollars. Alamo komt als de minst dure uit de bus. Dit hele akkefietje maakt onze goedkope reis naar Puerto Vallarta allemaal wel een stuk duurder!

Bij Alamo zijn we meteen aan de beurt. Jordan is zijn credit card in Florida verloren (nog iets, dat Katja en hij gemeen hebben, grappen we) en heeft alleen zijn debit card mee. Die neemt Alamo alleen op bepaalde voorwaarden aan, dus ik zet het geheel op mijn American Express.

We huren een intermediate en vinden uit (wist ik eigenlijk wel, maar in alle drukte had ik er niet aan gedacht), dat Katja te jong is om een huurauto te mogen besturen. Dat betekent, dat Jordan en ik elkaar zullen afwisselen. Ik ben nog dankbaarder voor zijn aanwezigheid, want als enige bestuurder had ik dit niet kunnen doen.

Buiten mogen we een auto uitkiezen, wat een zilvergrijze Chevrolet Malibu met Texaanse nummerplaten wordt. Dit blijkt een heel fijne auto te zijn. Ruime zitplaatsen en hij rijdt erg lekker. Ik begin met rijden, zodat Jordan over kan nemen, als het donker wordt.

Via de ringweg van Houston rijden we naar interstate 10. Jordan heeft een Tom Tom GPS mee, dus die hoefden we niet extra te huren. We hebben natuurlijk geen kaart van de VS en, al hebben we de route wel zo'n beetje in ons hoofd, een GPS is dan wel zo handig.

Langs de I-10 is het landschap maar vlak en saai. Het enige leuke is, dat we langs ranches met de typische Texaanse longhorns rijden. De conversatie in de auto is geanimeerd. Jordan is een goede gesprekspartner. Hij is een 26-jarige structurele ingenieur voor de Department of Transportation in Washington en komt oorspronkelijk uit Nashville, Tennessee. Als ik vraag, hoe hij dan geen zuidelijk accent heeft, legt hij uit, dat hij dat expres is kwijtgeraakt. Hij heeft gemerkt bij het solliciteren naar banen, dat een zuidelijk accent wat dommig op mensen overkomt.

De uren en kilometers vliegen voorbij en al gauw rijden we Louisiana binnen. Hier verandert het landschap en rijden we langs allerlei bayous en bij Lafayette rijden we de Atchafalaya Basin Bridge op. Aan weerszijden van ons zien we moeras en deze brug blijkt met zijn 18,2 mijl (bijna 30 km) op de tiende plaats van langste bruggen ter wereld te staan!

Naarmate we Baton Rouge naderen wordt het steeds drukker en we staan regelmatig in de file. Dat kunnen we niet hebben, want ons doel is om morgenavond voor het avondeten terug te zijn, zodat er nog wat van Katja's verjaardag te redden valt. In Baton Rouge (waar Jordan werk had vorige week en van daaruit naar Houston was gevlogen, hij vindt het maar niets er weer terug te zijn!) rijden we door de drive thru van een McDonald's voor een hamburger met frietjes.

Het is inmiddels donker en Jordan neemt het stuur van me over. Gelukkig is het verkeer nu ook heel rustig en kunnen we lekker doorrijden. Na de I-10 gaan we de I-12 in oostelijke richting op en in Mississippi de I-59 in noordelijke richting. Ons doel voor vannacht is Tuscaloosa, Alabama. Als we bij Meridian, Mississippi, zijn, lijken we dat te gaan halen. Ik zoek op mijn mobieltje naar hotels en maak een reservering bij de Marriott Fairfield Inn in Tuscaloosa, die vlak langs de interstate ligt.

We komen net voor middernacht bij het hotel aan. We checken in en vragen om een wake up call om vijf uur morgenochtend. We hebben pech, dat we morgen twee uur zullen "verliezen". We rijden van de Central tijdzone naar de Eastern tijdzone, plus de zomertijd gaat hier in de VS vannacht in. We hebben uitgerekend, dat we met ongeveer vijf uur slaap wel weer verder zullen kunnen.

Zondag

Voor we ons bed net na middernacht induiken, bedenk ik me, dat die vijf uur ook zomertijd zal zijn. Ik bel de balie en maak een rekenfout. Ik vraag ze de wake up call om vier uur te zetten (denkend, dat we zo vijf uur slaap zullen krijgen), terwijl dat zes uur had moeten zijn. Drie uur later gaat de telefoon dus al met onze wake up call! Gelukkig heb ik onze wekker ook nog gezet, maar ik hoop, dat Jordan dat ook heeft gedaan.

Om een minuut na middernacht feliciteer ik Katja met haar twintigste verjaardag, die ze waarschijnlijk nooit zal vergeten. Heel sneu, dat ze hem in de auto zal moeten doorbrengen, al neemt ze het nogal lakoniek op. Het ergste vindt ze, dat ze Rick, Kai en Saskia nu nauwelijks te zien zal krijgen. Gelukkig leeft iedereen met haar mee en krijgt ze, via mijn telefoon, want de hare mist ze enorm, allerlei gelukwensen op Facebook en via sms.

Helaas lukt het mij absoluut niet in slaap te vallen. Wat ik ook probeer, allerlei gedachten malen door mijn hoofd en mijn spieren zijn helemaal niet blij met de uren in de auto en protesteren heftig. Ik bedenk me, dat vijf uur lang liggen met mijn ogen dicht ook rust is en hoop er straks toch weer tegenaan te kunnen.

Om vijf uur ben ik dan ook meteen klaarwakker en bel Jordan om zeker te zijn, dat hij ook opstaat. Katja en ik maken koffie en frissen ons op. Een voordeel van geen bagage mee is, dat we niet na hoeven te denken over wat we aan zullen trekken. We zijn dan ook allebei binnen het kwartier klaar.

Beneden wachten we op Jordan, maar die komt maar niet. Na een half uur bel ik hem op en zegt hij, dat hij nu naar beneden komt. Ik had eerder moeten bellen, want na mijn eerste telefoontje was hij toch weer in slaap gevallen.

We checken uit en maar ietsje later, dan oorspronkelijk gepland, zitten we weer in de auto. Bij een McDonald's even verderop halen we ontbijt en bestellen "large" koffies. Dat zullen we weten! We liggen dubbel om de emmer met koffie, die we aangereikt krijgen! Dat zal ons wakker houden!

Jordan begint met rijden en ik vraag hem regelmatig, of hij wil, dat ik het overneem, maar daar wil hij niets van weten. Gisteren heb ik over mijn fibromyalgie verteld, omdat ik toch Excedrin kocht, in de hoop, dat dat iets met de pijn zou helpen (niet dus). Jordans vader blijkt het ook te hebben en ik krijg het gevoel, dat Jordan mij vandaag wil ontzien.

Via de I-59 rijden we door Birmingham, Alabama, en zijn zo maar een paar uur rijden van Christine en Chuck verwijderd, vreemd! Het verkeer is licht en we zien de mijlen wegtikken. Via Chattanooga en Knoxville, waar Jordans oma woont, in Tennessee, rijden we naar de I-81.

Onderweg stoppen we alleen om benzine bij te tanken en van die stops maken we gebruik om bij de stations naar de wc te gaan. Zo raken we het minst tijd kwijt. Rond lunchtijd zien we bij Knoxville echter een Starbucks en we hebben alle drie zin in een koffiedrankje. De caffeine van de McDonald's koffie is alweer uitgewerkt. Hier stappen we dus even uit.

Als lunch rijden we door een Wendy's drive thru en bestellen chili. Het is buiten inmiddels flink fris en ik ben jaloers op Katja, die haar The North Face jas heeft. Jordan heeft het helemaal koud, want die heeft slechts een t-shirt aan.

Eindelijk, eindelijk zien we het "Welcome to Virginia" bord. Jordan rijdt lekker door, maar ziet helaas de Sheriff auto in de berm net te laat. Die heeft ons helaas wel gezien en komt met blauwe zwaailichten achter ons aan. Jordan reed 84 mijl per uur, terwijl de snelheidslimiet 65 is.

De sheriff loopt met Jordans rijbewijs terug naar zijn auto en wij balen intussen, voornamelijk vanwege het extra oponthoud. Gelukkig is de officier al gauw weer terug. Hij heeft de snelheid teruggebracht naar 80 mijl/uur, zodat Jordan geen "reckless driving" op zijn geweten zal hebben. Dat is al een grote opluchting, want dan moet je voor de rechter verschijnen en we zijn nog zo'n vijf uur van huis verwijderd.

De prijs van de bon liegt er echter niet om, $135. Gelukkig duurt dit oponthoud maar een minuut of vijf. Kennelijk weet de sheriff ook, dat wij op doorreis zijn (de Texaanse nummerplaten alleen al zijn een clue). Omdat ik het net zo goed geweest had kunnen zijn, als ik had gereden, want we willen alle drie graag zo snel mogelijk thuis zijn, bied ik Jordan aan de helft van de boete te betalen. Dat neemt hij dankbaar aan.

De rest van de rit gaat gelukkig zonder verdere problemen en net voor half acht draaien we eindelijk de cul de sac op! Van het vertrek van ons hotel in Puerto Vallarta tot nu zijn we 52 uur onderweg geweest! De vijf uur in het hotel niet meegeteld heeft de rit vanuit Houston 22 uur geduurd. We zijn alle drie helemaal op en de laatste paar uur zijn we zo melig, dat we overal om giechelen.

In ieder geval hebben we een leuke kennis aan Jordan overgehouden. Na 22 uur met elkaar in een auto te hebben gezeten weten we heel wat over elkaar! We hadden het niet beter kunnen treffen, dan met hem als reisgenoot. Nadat we Jordan aan Rick, Kai en Saskia hebben voorgesteld en Rick hem bedankt heeft, dat hij ons veilig naar huis heeft gereden, nemen Katja en ik met een grote hug afscheid van hem.

Hij heeft ook heel galant aangeboden ons thuis af te zetten en zelf naar het vliegveld te rijden om de auto in te leveren. Later sms-t hij mij, dat zijn bagage nog in Houston staat. De onze heeft Rick eerder vandaag opgehaald. Dat niet alleen, de schat heeft ook voor ons uitgepakt en onze was al gedaan! Wat een heerlijkheid, dat dat niet meer gedaan hoeft te worden.

We zijn net op tijd thuis voor de reservering bij Chima, het Braziliaanse steakhouse, die Rick voor Katja's verjaardag heeft gemaakt. Daar hebben we een dolgezellige maaltijd met zijn allen. We hebben natuurlijk heel wat te vertellen en Rick en de kinderen ook. Voor haar verjaardag wordt Katja in het Portugees toegezongen en krijgt een enorm stuk cake met een kaarsje erop.

Thuis pakken we de cadeautjes uit, zowel Katja's verjaarscadeautjes, als de dingen, die we voor Rick, Kai en Saskia hebben meegenomen. Gelukkig hebben de tequila flessen het allemaal overleefd.

Rick heeft een Coldstone ijstaartje voor Katja en we zingen uit volle borst "Happy birthday" voor haar. Als ze probeert de twintig kaarsjes uit te blazen, gaan die telkens weer aan. Het duurt even voor Katja met haar moeie hoofd doorheeft, dat het trick kaarsjes zijn, die je niet uit kunt blazen. We liggen dubbel en Katja heeft er zelf de grootste lol om.

Niet lang daarna vallen wij letterlijk om van de slaap en gaan op tijd naar bed. Mijn hemel, wat een avontuur was dit! Toch ben ik blij, dat we zijn gaan rijden, want ik moet er niet aan denken nog meer dan 48 uur op dat vliegveld te hebben moeten zitten, iedere keer hopend, dat er twee plaatsen vrij zouden zijn en telkens weer teleurgesteld te worden. Bovendien was het, ondanks de pijnen, toch wel iets unieks en waren we in heel aangenaam gezelschap.

Maandag

Katja en ik zijn uitgeput. Om half zeven word ik even wakker, omdat Rick opstaat, en het voelt werkelijk als midden in de nacht. Natuurlijk is het voor mijn gevoel ook pas half vijf, dan.

Als Rick naar zijn werk vertrekt, drukt hij mij op het hart niet teveel te willen doen vandaag. Hij neemt afscheid van Katja, die hij hopelijk halverwege april in Blacksburg op zal zoeken. Ik vind het heel jammer voor hen, dat dit weekend hen is ontnomen.

Pas om half twaalf voel ik me niet meer zo slaapdronken, dat ik op kan staan. Mijn voorgenomen half uur op de stairmaster laat ik varen. In plaats daarvan help ik Katja inpakken, want die wil halverwege de middag naar Blacksburg vertrekken.

Natuurlijk neemt zij van de gelegenheid gebruik om mij mee te slepen naar Target. Eerst hebben we nog een gezellige laatste lunch van Katja's spring break (die eigenlijk gisteren voorbij was) bij Pei Wei. Dit is pas de tweede keer, dat we hier eten. Hun Thai blazing noodles met garnalen zijn heerlijk, al kan ik nog niet de helft op. Katja neemt de teriyaki bowl.

Bij Target kopen we onder anderen een stofzuiger. Die van het apartement is kapot en ze hebben, vooral met een langharige kat als Sushi daar, er echt wel een nodig. De Dirt Devil zakloze stofzuiger is in de aanbieding voor maar $37, dat valt alles mee.

Thuis laden we alles in Katja's kevertje. Kai is inmiddels ook thuis en na een paar flinke knuffels rijdt ze weer weg naar Virginia Tech. Waarschijnlijk zal ik haar niet weer zien tot half mei, tenzij het me lukt om naar de Blue Ridge Parkway te gaan en foto's te nemen van de bloeiende rhododendrons daar.

Zelf voel ik me als een zombie, dus plant mezelf neer op mijn stoel en ga dit blog schrijven. Het op deze manier herleven van die dagen doet me realiseren, hoe bizar het allemaal was.

Dat we Jordan ontmoetten, met wie we het zo goed bleken te kunnen vinden, dat de 22 uur opgesloten in een auto er aangenamer door werden. Dat we, als we in Houston waren gebleven, hoogstwaarschijnlijk terwijl ik dit schrijf pas onderweg naar huis zouden zijn. We waren geboekt op de vlucht van kwart voor vijf vanmiddag en ik ben er vrijwel van overtuigd, getuige de chaos, dat we niet eerder weg hadden gekund.

Het leven thuis is weer heerlijk gewoon, na al die gekte! Nu nog even de pijnen wegwerken, het weer vandaag werkte daar zeker niet in mee, maar voor de rest van de week wordt veel beter weer voorspeld. De regen van de afgelopen dagen heeft wel alle sneeuw weggespoeld, gelukkig, en de narcissen zijn bijna uit. De lente is duidelijk in aantocht.

Tot slot ben ik trots op degenen, die dit hele relaas hebben gelezen! Hierbij vergeleken zullen mijn gewoonlijke blogs wel een kattebelletje lijken.

Dag 4: Canopy tour

Het is gisteren niet meer gelukt naar de supermarkt te gaan, dus we bestellen vanochtend decadent room service als ontbijt. Nu moet ik erbij zeggen, dat de prijzen hier, inclusief belasting en fooi, ongeveer de helft van die bij een vergelijkbaar hotel in de VS zijn. Ik sta er iedere keer, als ik een rekening teken, versteld van. Het zal nog optellen, alles bij elkaar, maar de redelijke prijzen plus de 25% korting op alles scheelt heel wat!

Mijn keuze is het eiwit omelet met verschillende groentes en verse papaya. Dat is een van mijn favoriete vruchten en het is er hier het seizoen voor. De koffie is lekker sterk. Katja heeft cereal en yoghurt. Kortom, het is werkelijk smullen!

Deze hele vakantie al heb ik moeite in te schatten, hoeveel contant geld ik bij me moet hebben. Ik ben zo gewend aan de cultuur in de VS, waar je zelfs voor een pakje kauwgom met je credit of debit card kunt betalen, dat ik meestal niet meer dan $40 contant bij me heb. Hier zijn natuurlijk de taxi's en de fooien contant, maar ook veel restaurants accepteren geen credit cards.

Vanochtend denk ik aan 370 pesos genoeg te hebben, 100 voor de taxi naar het kantoor van Los Veranos, 70 voor fooien e.d. en nog eens honderd voor een eventuele taxi terug. Daar krijg ik spijt van, want dat blijkt niet voldoende.

Maar goed, we nemen de taxi naar Los Veranos en checken daar in. Dit is de tweede tour, die we met de timeshare presentatie halve prijs kregen. Ook hier gaat alles gewoon goed, mijn skeptische kant heeft deze week geen gelijk gekregen, gelukkig! Zo was het de 90 minuten ongemak helemaal waard!

Er wacht nog een gezin uit Connecticut en in de bus, die ons op komt halen, zitten al een moeder, dochter en kleindochter. Daar komt nog iemand van een cruise bij en iemand, die bij een hotel onderweg wordt opgehaald. Tijdens de ongeveer een half uur durende rit leren we de anderen al aardig kennen.

Katja lacht met de man uit Connecticut, want die is een Miami Hurricane, grote rivaal van de Virginia Tech Hokies. Ze, twee compleet onbekenden, kletsen over "the game" in de herfst, die ik me zelfs nog herinner van Katja's verhalen, omdat het koud was en keihard regende.

Grappig is ook, hoe iedereen (uit Oregon, Colorado, New Hampshire en Connecticut) meteen meeleeft, als wij vertellen uit Virginia te komen. Iedereen heeft wel een familielid of kennis, die de sneeuwstormen ook mee hebben gemaakt. Men is het erover eens, dat wij vooral een vakantie in de zon en warmte hebben verdiend.

Al kletsend zijn we zo in de jungle. Het is hier veel dichter begroeid en groener, dan verder naar het noorden, waar we gingen paardrijden. Katja en ik smeren ons in met zonnebrandcreme en muggenspray. Op de website stond vermeld, dat er nogal wat muggen zouden zijn.

Heel wat mensen hebben dat niet gezien en onze Off! fles doet al gauw de ronde. Gelukkig is het een volle fles en de dankbare gezichten zijn beloning genoeg. Ondanks de spray word ik toch nog twee keer gebeten! Ze vinden mijn bloed gewoon erg lekker.

Dan moeten we alle spullen, behalve onze camera en zonnebril, in een kluisje leggen. We krijgen een helm op en een harnas aan en luisteren vervolgens naar een heel humoristisch gebrachte uitleg over hoe alles werkt. "Super Mexican" komt er zelfs aan te pas, als je onverhoopt te langzaam gaat en het platform niet haalt. Hilarisch!

Dan is het eindelijk tijd om naar boven te gaan. Op de eerste, kortste, zipline moeten we in een bepaalde positie zitten met onze benen gekruist en lachend, want daar wordt "de" foto genomen. Probleem is, dat de foto's contant moeten worden betaald en ik heb niet genoeg mee voor twee foto's. De fotografe zegt, dat we het daar eenmaal beneden verder over kunnen hebben.

Hierna gaan we op de langere koorden. Nu moeten we naar achteren hangen en onze knieen zo ver mogelijk intrekken. De gidsen lijken er enorm veel plezier in te hebben en ook de deelnemers zijn erg leuk. Wij hebben lol met het stel achter ons uit New Hampshire en vier mannen voor ons, die uit Green Bay, Wisconsin komen.

Katja zorgt voor grote hilariteit, omdat ze de enige is, die op slippers loopt! Iedereen heeft netjes sportschoenen of, zoals ik, sandalen aan. Een weddenschap wordt afgesloten, of Katja haar beide schoenen aan het einde nog aan zal hebben.

De Mexicaanse gidsen vinden Katja duidelijk ook erg leuk. Zij wordt als eerste meegenomen om ondersteboven naar beneden te gaan. "Blue eyes" noemen de jongens haar. Voor zover ik kan zien, is zij de enige, die drie keer met een gids samen naar beneden gaat, met uitzondering van een klein meisje. Ik mag een keer met de videograaf mee, maar op de video staan maar een paar momenten van die rit.

De langste kabel is 400 meter lang op 700 meter hoogte. Geen moment voel ik me nerveus of bang, terwijl ik toch altijd (op een keer na, toen ik per ongeluk afremde) met een rotgang op het platform terecht kom. Het is werkelijk genieten, ook van de prachtige natuur, al zien we qua "wild" alleen prachtig gekleurde vlinders.

Al te gauw zijn we bij de laatste lijn beland. We zijn zeker anderhalf uur bezig geweest, maar het lijkt als niets! Van tevoren had ik echt niet gedacht het zo leuk te vinden! Als laatste mogen Katja en ik tegen elkaar racen. Net als iedere keer kom ik als een speer op het platform terecht, maar Katja moet "opgehaald" worden, want zij gaat te langzaam.

Wij betaalden maar $35 per persoon voor deze ervaring, maar een volgende keer zal ik de volle $80 er zo voor over hebben! De foto's zijn leuk gelukt, maar ik vertel, dat ik niet genoeg cash heb voor beiden. We mogen Katja's foto en een cd met beide foto's meenemen voor 50 pesos minder. Prima, ik wil toch alleen de digitale copie, die kan ik altijd nog afdrukken.

Nu heb ik nog net genoeg om een fooi voor de fantastische gidsen achter te laten. Gelukkig accepteert het restaurant wel credit cards, want we hebben inmiddels flinke trek. We krijgen een tafeltje aan de rivier en een bak met heerlijke chips en verse salsa. Katja en ik bestellen beiden de brochette met garnalen, filet mignon en groente. Die smaakt voortreffelijk!

Intussen komt de serveerder met een tarantula langs. Bij de tafel achter ons gillen de dames, dat hij weg moet gaan, maar Katja en ik zijn niet bang. Pedro zet de spin op Katja's voorhoofd en ik neem foto's. Dan zet hij hem op haar schouder en meer foto's. Bij mij doet hij hetzelfde. De spin heeft best puntige pootjes, moet ik zeggen! De dagen, dat ik gillend wegliep bij zelfs het zien van een spin zijn in ieder geval voorbij.

We rekenen af en lopen naar boven. Daar mogen we (natuurlijk tegen nog een fooi, gelukkig heb ik nog een paar pesos over!) de kooien van de aapjes in. Eerst mogen we de marmocets wat yoghurt geven. Dat zijn schattige kleine beestjes, die even komen likken en dan weer weg zijn.

Daarna moeten we onze zakken leeghalen voor de spinapen. Die mogen we wat pap geven. Van deze aapjes had ik vroeger een pluche Steiff uitvoering, dus ik heb er wat mee. Het zijn brutale diertjes, eentje zit op mijn schouder te kletsen, terwijl de ander Katja's zak probeert leeg te halen. Zij is vergeten, dat ze daar een haarelastiekje en lipbalm in had zitten. Kostelijk!

Net op tijd zijn we weer boven om in te laden in de bus. Katja vraagt, of we onze video, die we van de canopy tour hebben gekocht, al hebben. Gelukkig, want ik zou die straal vergeten zijn en hij was niet goedkoop. Op de valreep wordt hij nog bezorgd en we kunnen terug naar Puerto Vallarta. De conversatie op de weg terug is net zo geanimeerd, als op de heenweg. Toch vreemd, dat we deze mensen waarschijnlijk nooit weer zullen zien.

Na de warme bus kunnen Katja en ik niet wachten om naar het zwembad te gaan. Gauw verkleden we ons en doen zonnebrandcreme op. Ik moet toegeven, dat dat een van de mindere dingen van de zomer is. Ik neem het echter graag op de koop toe voor lekker warm en zonnig weer.

Helaas laat de zon voornamelijk verstek gaan vandaag. We lezen wat, maar vinden het te koel om te gaan zwemmen. Zoals wel vaker, vermaak ik me ook met het kijken naar de mensen om ons heen. Het is me deze week opgevallen, dat veel mensen hier voor de zoveelste keer zijn.

Voor het eerst sinds Aruba een van onze favoriete plekken is geworden, kan ik het me voorstellen. Ik zou mezelf hier ook meerdere vakanties met veel plezier zien doorbrengen, zonder dat ik het gevoel zou hebben "alles" al gezien of gedaan te hebben. Dat komt niet zo heel vaak voor bij mij, als het om een bepaald toeristisch gebied gaat.

Katja en ik krijgen het tegen vijven koud en gaan naar boven. Terwijl Katja doucht kijk ik uit over de baai in de hoop weer een walvis te zien. Dat gebeurt niet en aan de enthousiaste begroeting van de serveerder gisteravond, dat er walvissen te zien waren, maakte ik al op, dat dat vrij ongewoon is hier. Wij hadden gisteren dus geluk.

Aangezien ik letterlijk geen cent meer in mijn portemonnaie heb, moet ik geld pinnen voor we op weg kunnen. De automaat wordt net gecontroleerd door twee zeer vervaarlijk uitziende mannen met kogels en pistolen en meer. Wij wachten maar rustig af. Gelukkig duurt het maar een minuut of tien en dan mag ik de machine gebruiken.

Met de taxi gaan we voor de laatste keer naar de Malecon. Dit keer willen we ook echt winkelen. Ik zoek nog een cadeautje voor Kai, een t-shirt, want dat is, wat hij zal dragen. Bij een "flea market" (aantal lokale winkeltjes) slagen we meteen. Ook voor Saskia vind ik een paar oorbelletjes. Katja vindt wat leuke cadeautjes voor Leah en Raffi en een hangmat voor haarzelf om mee naar St. Eustatius te nemen in juli.

Helaas is er vanavond geen mooie zonsondergang, het is flink bewolkt. In een van mijn twee gidsen over Puerto Vallarta heb ik over het Blue Shrimp restaurant gelezen. Hier serveren ze garnalen op allerlei verschillende manieren. Al voor we binnenlopen krijgen we hun coconut shrimp om te proeven. Die is inderdaad superlekker, maar gefrituurde garnalen vind ik niets.

We krijgen een tafeltje op hun gezellige terras buiten. Katja bestelt de garnalen met advocado als voorafje en ik de ceviche, die werkelijk heerlijk is. Als hoofdgerecht neemt Katja de tequila garnalen, in een creme saus met paprika, en ik de "diabla" garnalen, in een heel pittige rode saus met champignons. Het is allemaal heerlijk!

Voor het hoofdgerecht, toen Katja naar de wc was, heb ik de serveerster verteld, dat het Katja's verjaardag is (zij wordt zondag 20 (!)). Zodra ze weer zit, krijgt Katja een serenade van het bandje. Na het eten krijgt ze een gratis flan met een kaarsje, erg leuk!

Katja vraagt mij, of verjaardagen minder leuk worden, naarmate we ouder worden. Ik antwoord, dat dat aan jezelf ligt. Ik vind mijn verjaardagen altijd nog erg leuk, maar ik ken ook mensen, die er niets meer aan doen. Dat laatste vindt Katja maar niets. Ik weerhoud mezelf ervan haar te laten weten, dat er een punt komt, waarop je niet zo blij bent om ouder te worden.

Na afgerekend te hebben lopen we nog even langs de Malecon en Katja klimt op een van de beelden om foto's te nemen. In de verte zien we het verlichte cruise schip van onze mede zipliners vertrekken. Dat het alweer de laatste avond hier is! We hebben er het volle pond van genoten, dat is zeker!

Terug in het hotel kijkt Katja haar True Blood cd's en ik luister mee. Het is fascinerend, moet ik zeggen. Intussen schrijf ik mijn blog en geniet met de foto's nog na van vandaag. Iedere dag hier was een avontuur en vandaag deden we iets op onze "bucket list" (de lijst van dingen, die je wilt doen, voor je de pijp uit gaat). Wat mij betreft gaat de tarantula daar ook op!

Foto's van vandaag (als Katja haar foto's online zet, zal er meer van mijn ziplining te zien zijn (niet, dat iemand daarop zit te wachten ;))).

Dag 3: Stadstour en walvissen

Alweer word ik gewekt door iemand, die met hakken in de kamer boven ons lijkt te lopen. Dit keer hoort Katja het ook. Het lijkt wel of die persoon staat te trappelen boven ons hoofd! We hebben dus geen van beiden moeite om acht uur op te staan.

Op ons balkonnetje eten we een banaan en wat van het brood, dat ik eergisteren kocht. Daarbij drinken we een kop Via (zwart, want de schoonmaaksters hebben geen nieuwe koffiemelk en suiker achtergelaten) en we kunnen er weer tegenaan. Het ontbijt is niet echt lekker zo, maar het uitzicht maakt alles goed.

Beneden haal ik wat geld uit de automaat, want er moet hier toch heel wat contant betaald worden. Dan lopen Katja en ik naar het busstation aan de overkant, waar we Alejandro, ofwel Alex, ontmoeten voor onze rondleiding. Hij is de vriend van het meisje, dat ons maandag hielp met het boeken van de verschillende tours.

Alex spreekt bijzonder goed, accentloos Engels en het verbaast me dan ook niet, als hij vertelt, dat hij tot zijn tiende in Californie heeft gewoond. We zijn al een aantal andere Mexicanen tegengekomen hier, die een deel van hun jeugd in de VS hebben doorgebracht.

We rijden over de Malecon, waar Katja en ik zondagavond liepen. Deze promenade langs het strand is vrij nieuw, vertelt Alex. Na de laatste grote orkaan in 2002 is die gebouwd. De bronzen beelden erlangs hebben allemaal een betekenis en zijn door lokale artiesten gemaakt.

Alex parkeert de auto en we lopen langs een meisjesschool (schoolkinderen dragen hier tot en met de achtste klas een uniform) naar de mooie kerk. Op de toren staat een kroon, die in 1995 door een aardbeving ervanaf werd geschud en op de speelplaats van de school terechtkwam. Gelukkig waren de kinderen al naar huis.

Het is in ieder geval een heel unieke kerk om te zien, niet alleen vanwege de kroon. Het metselwerk is zeer onregelmatig en Alex vertelt, dat dat komt, omdat hij door vissers is gebouwd. Deze kerk is letterlijk door de gemeenschap in elkaar gezet. Ook van binnen is dat zo en hij is werkelijk prachtig en uniek.

Na het bezichtigen van de kerk neemt Alex ons mee naar een mooi uitzicht over de stad. Ook vertelt hij van alles over de verschillende beelden langs de Malecon. We zien het vroegere huis van Liz Taylor en dat van Richard Burton en het bruggetje over de straat tussen die twee. Dan gaan we terug de auto in en de rivier over, het oude gedeelte van de stad in. In de bomen langs de weg zien we een heel aantal leguanen rusten.

Puerto Vallarta is onder anderen bekend om zijn zilver, maar het is zaak om naar een betrouwbare handelaar te gaan. Ik neem aan, dat iemand als Alex er wel een weet en heb gelijk. Bij Jymmy's worden we vriendelijk onthaald en krijgen om tien uur 's ochtends een margarita in handen gedrukt. Daar ben ik nog niet aan toe, dus neem een paar slokjes.

Katja vindt een paar oorbellen, die massief zilver zijn en dus ook (voor zilver) aan de prijs. Ik ding wat af en krijg vooral, als ik ook een paar oorbelletjes voor Saskia zie, best een goede "korting". Ik weet van mezelf, dat ik een slechte onderhandelaarster ben, dus ik had waarschijnlijk meer kunnen afdingen, maar alla.

Langs de kust rijden we Puerto Vallarta uit en de heel rijke buurt in. Mijn hemel, wat een rijkdom opeens! Bij twee uitkijkpunten nemen we foto's en bij Los Arcos, de drie rotsen, die door de zee zijn uitgehold tot bogen, stappen we weer uit voor foto's. Hele bussen met ouden van dagen zijn er ook. Katja grapt, dat het hier geen spring break is, maar fall break. Ha ha, echt een goeie!

Wij rijden verder naar een uitkijkpunt over La Jolla Mismaloya (het juweel Mismaloya), zoals Tennessee Williams dit strand noemde. Hier zijn een aantal films gefilm, waaronder The Predator met Arnold Schwarzenegger. Het strand ziet er mooi uit, maar ik heb eerlijk gezegd mooier gezien.

Er staan een paar mannetjes te kletsen en Alex weet, dat een van hen een grote leguaan heeft, waar je foto's mee mag maken (tegen een kleine vergoeding, natuurlijk). Katja heeft daar wel zin in. Nu zijn wij goed bekend met leguanen uit Aruba, maar deze is echt enorm! Eerst gaat Katja op de foto en dan wil ik ook wel. Het is een lief en mak dier, maar zo koud! Geef mij maar een hond of een poes!

Alex stelt voor nog even naar de tequila distillerij te gaan. Aangezien Rick dol is op tequila wil ik graag een fles voor hem meenemen. We leren, dat de drank van de blauwe agave wordt gemaakt. Het sap heeft al van nature suiker en gist en er hoeft dus niets toegevoegd te worden voor fermentatie. Fascinerend, ik vraag me dan altijd af, wie zoiets ooit heeft uitgevonden.

Na de rondleiding proeven we drie verschillende stadia: nieuw, een jaar gerijpt en langer gerijpt. Die laatste kan niet ouder zijn dan zeven jaar, daarna wordt tequila net azijn, vertelt Alex, die er nogal wat vanaf weet. Ik vind de middelste het lekkerst en koop daarvan een fles voor Rick.

Daarna proeven we een aantal smaken: mandarijn, amandel (lijkt op amaretto) en koffie. Katja vindt de laatste het lekkerst en ik denk Rick ook, dus dat wordt de tweede fles. We mogen drie flessen invoeren, maar het is flink duur, dus ik houd het bij twee.

De tijd begint te dringen en Alex neemt ons mee voor een vroege lunch. We nemen plaats op een zeer ongemakkelijk ijzeren bankje bij een karretje aan de straat. Hier zou ik absoluut niet heengegaan zijn als toerist. We krijgen een lekker, soort limonadeachtig drankje en Alex bestelt voor ons. Ik weet niet hoeveel mensen Andrew Zimmern's Bizarre Foods programma kennen, maar ik waan me even in zijn voetsporen.

Het idioot goedkope menu bestaat uit taco's, quesadilla's, burrito's etc. Maar gemaakt met garnalen, octopus en slakken! De specialiteit is een grote gefrituurde jalapeno gevuld met garnalen, octopus en slak. Die bestellen Katja en ik in ieder geval. Gelukkig ben ik met mijn avontuurlijke eetster op stap!

Daarbij bestelt Katja een garnalen taco en ik een octopus taco. Het smaakt allemaal even lekker! De inktvis is gewoonlijk heel taai, deze is heerlijk zacht. Ik waan me gewoon in een viersterren restaurant, zo lekker en vers is dit eten. Het leert mij ook straattentjes niet per se te vermijden. Er is absoluut niets extra's hier, maar de smaken zullen ons nog lang bijblijven.

Na het astronomische bedrag van ongeveer $14 voor ons drieen (Alex wil voor zichzelf betalen, maar ik tracteer hem, wetend, hoe ik dat als gids ook zeer waardeer) te hebben neergeteld, brengt Alex ons naar Ecotours. Hij heeft werkelijk een super rondleiding gegeven, dus ik geef hem een ruime fooi.

Bij Ecotours moeten we even wachten en we lopen wat langs de kade. Dan roept Ricardo ons binnen en vertelt ons, middels een diashow, over de bultrug walvissen, die we gaan zien. Erg interessant allemaal! Onze groep bestaat uit zeven volwassenen en twee negenjarige jongetjes. De gezinnen komen van het Carnival cruise schip en er is nog een meisje van Katja's leeftijd, dat hier een paar maanden verblijft.

Na de presentatie lopen we naar de boot. Als ik die zie, moet ik toch even slikken. Het is lekker een opblaasboot, waar twaalf mensen in passen. Voorheen hebben we walvissen vanuit flinke boten bekeken, deze lijkt wel erg klein!

We moeten allemaal zwemvesten aan en nemen plaats op de bankjes. Ik ben blij, dat ik naar de wc ben gegaan, want daarvan is er zeker geen aan boord! Langzaam varen we de marina uit. We vergapen ons aan de jachten, die er liggen. Ik heb al heel wat prachtige boten gezien, maar wat hier ligt slaat alles!

Na de cruise haven gaan we de open zee op. Er werd me verzekerd, dat mijn fototoestel veilig zou zijn, maar al meteen blijkt, dat dat niet zomaar het geval is. De golven zijn hoog en slaan over het bootje. Gelukkig heb ik een plastic zak over mijn toestel en deelt Ricardo regenponcho's uit. Die heb ik niet voor mezelf nodig, want het is warm genoeg, maar wel voor mijn toestel.

Het is een wilde zee vanmiddag, dus de boot rijst en valt en we worden kleddernat. Maar het deert ons niet (vooral nu mijn fototoestel veilig is), want we speuren naar walvissen. Zoals zo vaak hier, is tequila de prijs voor degene, die het eerst een walvis ziet.

De Indiase dame is de eerste, zij ziet een paar walvissen, waar we een tijdje bij blijven. Deze walvissen zijn twee volwassenen en ze blijven tien minuten tot een kwartier onder water, alvorens even boven te komen om adem te halen. Niet interessant genoeg om op te blijven wachten.

Wetend, dat ik makkelijk zeeziek word, heb ik het pilletje, dat ertegen werd aangeboden, meteen ingenomen. Alle anderen vonden dat niet nodig. Helaas bekoopt een van de negenjarige jochies dat met een flinke zeeziekte. Hij hangt regelmatig over de rand en voelt zich miserabel. Arm kind!

Wij gaan op zoek naar meer walvissen. We bevinden ons aan de noordkant van de baai, maar er is niets te bespeuren. Via de radio vindt onze kapitein, Oscar, uit, dat er een groep van vijf walvissen helemaal aan de zuidkant zwemt. Met een rotvaart (en de nodige nattigheid daarvan, plus een kreunend kind) racen we naar het zuiden.

Dat blijkt alleszins de moeite waard. Deze walvissen komen meerdere malen naar boven en laten hun staarten (vingerafdrukken, als het ware) mooi zien. Gek, dat we hier vanochtend nog waren en uitkeken over de "Arcos" en nu varen we er vlak langs.

Het wordt ook al gauw tijd om terug te gaan, want de cruise mensen moeten terug naar hun schip. De laatste ontmoeting met de walvissen wordt meteen de spectaculairste, want opeens zijn ze praktisch naast ons bootje! Ik schrik van een heel harde proest en realiseer me dan, dat dat een van hun spuiten was.

Ze zijn zo dichtbij, dat ik ze niet eens helemaal op de foto krijg. Dan voel je je wel opeens heel klein op zo'n bootje, mag ik wel zeggen. De walvissen zijn flink groter! Dit is mijn derde walvisvaart en toch wel de meest "echte". Als je van boven hoog en droog kijkt is het lang niet zo speciaal. Deze rit zullen we niet gauw vergeten, Katja vindt het ook duidelijk prachtig.

Eenmaal weer op het droge geef ik Ricardo een flinke fooi en dan nemen we de eerste taxi terug naar ons hotel. We kunnen beiden niet wachten al het zout van ons af te spoelen! Ik maak voor de zekerheid onze fototoestellen ook schoon. Die zaten wel onder plastic, maar het zout gaat overal.

Terwijl Katja onder de douche staat, kijk ik uit over de zee vanaf ons balkon. Opeens zie ik een walvis en dan nog een! Gauw roep ik Katja erbij en we zien een paar telkens weer naar boven komen. Super! Van lokale mensen kreeg ik te horen, dat de walvissen zich nog maar zelden dicht bij de kust laten zien en vandaag zagen we dat meerdere malen.

Op Tripadvisor zoek ik naar een lekker en goed visrestaurant. El Barracuda wordt aanbevolen, dus ik bel om een reservering te maken. Alleen worden hier geen credit cards aangenomen, dus ik moet weer even pinnen.

De taxichauffeur weet even niet, waar dat restaurant is, maar vindt het al gauw uit. Het restaurant ligt aan het strand en wij mogen zelfs een tafeltje aan het strand, als we het willen. Super!

We zijn net op tijd voor de zonsondergang, die spectaculair mooi is. Op de boot vanmiddag zei Ricardo, dat we "agua chili" ceviche moesten bestellen. Een lokaal gerecht, dat niet op menu's staat, maar heel pittig is. Nu zijn Katja en ik natuurlijk nieuwsgierig en ook dit restaurant heeft dat gerecht (niet op het menu, echter). We smullen ervan, qua pittigheid valt het ons erg mee.

Als hoofdgerecht nemen we de garnalen taco's met gestoomde groentes. Die kosten $10 per persoon. Alweer ontzettend lekker, we willen eigenlijk allebei hier morgen weer heen, maar er zijn nog zoveel andere restaurants om te ontdekken. Zo op het strand eten is toch wel erg speciaal, moet ik zeggen (en veel goedkoper, dan in Aruba!). We rekenen af en alles bij elkaar (met een paar drankjes) kost het minder dan $50. Onvoorstelbaar!

Terug in het hotel horen we, dat er een feestje gaande is. Eerder zagen we al een bruiloft plaatsvinden. Bij dat feestje hoort kennelijk vuurwerk, voor Katja en mij ook de kroon op deze dag. Ik kan echt niet wachten om samen met Rick hierheen te gaan. Zoveel romantische plekjes en dingen, waar hij ook in is geinteresseerd!

Foto's van gisteren en vandaag staan hier.

Dag 2: paardrijden in de jungle

Omdat we om kwart voor negen in Marina Vallarta moeten zijn, hebben we onze wekker gezet. Ik ben echter ver van tevoren wakker, want boven ons klinkt het alsof iemand constant op naaldhakjes heen en weer loopt. Als ik dat eenmaal hoor, kan ik het niet meer "uitzetten". Ook op de gang is het een lawaai van jewelste, dus vanaf 7 uur slaap ik niet meer.

Katja lijkt echter absoluut niet aangedaan door het lawaai, dus ik wacht geduldig tot de wekker afgaat. Eigenlijk zou ik moeten sporten, maar ik ben gewoon te lui. Hopelijk betekent dat niet, dat ik ettelijke ponden zwaarder thuiskom, want het eten hier is wel erg lekker!

We eten een ontbijtje van mijn gisteren bij de supermarkt gekochte spullen. We zitten op ons balkonnetje met uitzicht op zee. Het belooft een zonnige dag te worden. Het Mexicaanse brood blijkt een lekker zoet brood te zijn. De bananen zijn precies goed en ik eet nog een plakje vieze kleffe kaas voor proteine. Daarbij smaakt de kop Via weer erg lekker!

Met de taxi gaan we naar de Collage Club discotheek, waar we moeten verzamelen voor onze paardrijexcursie met Rancho Capomo. Dit is de eerste excursie, die we via het timeshare gedoe hebben geboekt, dus ik verwacht, skeptisch als ik ben, dat er iets mis zal zijn. Dat is gelukkig niet het geval.

Een paar minuten na aankomst worden we in een bus geladen, die ons naar de Rancho zal brengen. Chino, de gids, vertelt van alles onderweg. We komen door het dorpje Las Palmas, waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan. Hier wonen alleen boeren, die in de droge tijd op hun land hier werken en in de natte tijd veelal naar de VS vertrekken. Er wordt nog met hout gekookt en de keukens zijn buiten.

Hier zie je het echte Mexico en helaas ook de grote armoede, die in dit land heerst. Toch is iedereen, die we zien, vrolijk en er wordt enthousiast naar ons gezwaaid. Veel draait hier om muziek, vertelt Chino, die hier ook in de buurt woont. De grote trots is de plaatselijke muziekband.

Eenmaal bij de rancho wordt ons Mexicaanse koffie aangeboden. Dat is koffie met toevoeging van een plaatselijke boon, kaneel en chocolade. Inderdaad smaakt hij erg lekker. Veel drinken willen we niet, anders moeten we halverwege de rit naar de wc!

Iedereen moet een helm op en dan krijgen we een paard toegewezen. Die van mij is erg mooi, wit met lichtbruine vlekken. Gavilan is zijn naam, wat "havik" betekent. Dit is pas de tweede keer ooit, dat ik op een paard zit, maar het voelt meteen weer vertrouwd. Katja krijgt een bruin paard met een witte bles, die El Bandido heet, hij blijkt echter een van de makste paarden ooit, vindt zij.

Door de jungle en regelmatig door de rivier banen we ons een voorzichtige (het is nauw en erg rotsig) weg naar een enorme waterval. Daar laten we de paarden achter en lopen via eng schommelende hangbruggetjes, ver boven de rivier, naar de waterval. Daar mogen we even zwemmen, maar het water is flink koud. Katja en ik gaan tot onze knieen in het water en laten ons voor de waterval fotograferen. Anderen gaan daadwerkelijk onder de waterval staan, brrr!!!

Zogenaamd hebben we hier een half uur om te spelen, maar dat blijkt erg kort. De volgende groep komt en wij moeten eruit. Katja en ik vinden het best en kleden ons gauw weer aan. Een groepje college studenten uit Nebraska doet er langer over, tot ergernis van de gids.

Eindelijk zitten we allemaal weer op onze paarden, want sommigen waren ook vergeten welk paard van hen was. Het mijne is zeer herkenbaar, dus dat probleem had ik niet. Gavilan sukkelt om te beginnen achteraan voort, heel anders, dan het vurige paard, dat ik in Aruba had.

De terugweg is anders, dan de heenweg. Eerst moeten we een steile berg op en dan komen we door een dorpje. Bij het kerkhof stoppen we even. Het is duidelijk, dat hier het eeuwige leven nog belangrijker is, dan het aardse leven. Het kerkhof is vele malen rijker in aanzicht, dan het dorpje zelf!

Eenmaal uit de bergen heeft Gavilan er wel weer zin in. Op mijn aandringen galoppeert hij naar de voorste groep. Ik moet zeggen, dit zadel doet meer pijn, dan dat in Aruba. Ik voel mijn dijen flink! Gavilan en ik worden snel vrienden en hij luistert perfect naar mij. Dat deed mijn Arubaanse paard niet. Katja klaagt, dat haar paard helemaal niet luistert hier.

Veel te gauw naar mijn smaak zijn we terug bij de ranch. Hoewel, de maag rammelt wel, want het loopt al bij tweeen. We krijgen allemaal een tafeltje toegewezen met een vrolijk geruit tafelkleed en servet. De kop met lemonade gaat er heel goed in, wat heb ik een dorst, zeg!

Behalve een ranch is dit ook een restaurant. De chips met salsa zijn werkelijk de beste, die ik ooit heb geproefd!! Eigenlijk zou ik hier al mijn lunch mee kunnen doen. Het bord met taquitos, rijst, een mini tortilla met bonen en kaas, wat worst en "refried beans" (weet niet eens, of die een Nederlandse benaming hebben) kan me niet echt bekoren. Ik eet een van de verse maistortilla's met worst en dat is het wel. Tot vermaak van de serveerder maak ik de chips en salsa voornamelijk tot mijn maaltijd.

Als iedereen klaar is met eten krijgen we een shot met tequila aangereikt. De gids leidt iedereen in een typisch Mexicaanse toast en dan drinken we erop. Deze tequila is heerlijk! Hij brandt helemaal niet in de keel. Ik wil voor Rick zo'n fles meenemen, maar heb niet genoeg pesos bij me en credit cards worden hier niet geaccepteerd.

Dan is het tijd voor "de show". Dat blijkt een vierjarig jochie, genaamd Juanito, op een schimmel, die op de muziek "danst" te zijn. Het is een koddig gezicht en toch wel heel wat, zo'n ukkie op een gigantisch paard. Na afloop keert hij zijn sombrero om en ik kan het niet laten er 20 pesos in te gooien (helaas krijgt hij verder niets, deze groep Amerikanen is kennelijk niet zo vrijgevig).

Na nog aangespoord te zijn om ook de rest van de medewerkers goed van fooien te voorzien (hier zie ik wel iedereen iets in de hoed doen), gaan we terug in de bus. Dit keer nemen we de "snelweg" (waarin allerlei snelheidsdrempels liggen) terug naar Puerto Vallarta. De bus zal ons bij onze hotels afzetten.

Voor Katja en mij betekent dat de Velas Vallartas weer. Vanochtend keek ik op de reservering voor de canopy tour en zag, dat die maar voor een persoon is. We hebben voor twee betaald, dus ik wil even zekerheid hebben. Gelukkig stelt de dame achter de balie me gerust. Het is voor twee personen. Tja, ik ben toch echt erg skeptisch en wil zeker weten, dat alles is, zoals het lijkt.

Met een taxi rijden we terug naar het hotel. Daar kleden we ons meteen om in zwemkleding. We lopen even langs het strand, maar de branding is zo sterk, dat zwemmen niet kan, de vlag is ook rood.

Voor het eerst deze vakantie in Mexico bestellen we een margarita. Die gaan we langs het zwembad genieten. Het water is heerlijk en ik ga er lekker in liggen en lezen. Er zijn allerlei "bankjes" in het zwembad. Zo ontspannend! Ik kan niet wachten tot het weer zomer is!

Als de zon achter de palmen verdwijnt krijgt Katja het koud, dus we gaan naar boven. Daar douchen we en kleden ons netjes, want dit hotel vereist dat van zijn gasten. Op ons balkon kijken we en fotograferen we de prachtige zonsondergang.

Dan willen we bij het Mexicaanse restaurant hier, La Hacienda, gaan eten. Laat dat nu net op dinsdag gesloten zijn! Dan maar naar L'Isola, het Italiaanse restaurant aan de rand van het zwembad.

Daar krijgen we superbediening. Katja mag haar Spaans oefenen en ik probeer ook een paar woorden. De tonijn, die we bestellen, is maar matig, dus krijgen we een gratis dessert. Al met al is het gewoon een leuke maaltijd met veel interactie met de Mexicaanse serveerders. Ik geef dan ook een flinke fooi.

Terug op de hotelkamer gaat de telefoon. De rondleiding van donderdagavond kan geen doorgang vinden, want de gids heeft een andere (duidelijk belangrijkere) baan. Nu wordt het dan morgenochtend. Het wordt dus weer vroeg opstaan en op de kamer eten voor Kat en mij. Het positieve eraan is, dat we onze laatste middag hier gewoon kunnen ontspannen. Ik vermaak me hier niet alleen om de omgeving, maar ook om de cultuur. Een grote dosis flexibiliteit is geadviseerd!

Dag 1: timeshare presentatie en zwemmen

Het moet gezegd, dit hotel, het Fiesta Americana, voldoet helemaal aan zijn vier diamanten van AAA. Niet alleen hebben we prachtig uitzicht en zijn de tuinen en het zwembad heel mooi aangelegd, de bedden zijn ook zeer gerieflijk.

Zo gerieflijk, dat ik zo diep slaap, dat ik niet eens weet, waar ik ben, als ik wakker word. Dat overkomt me maar heel zelden! Ook Katja ligt voor Pampus. Heel stil sta ik om acht uur op, dan ben ik echt klaarwakker (het is hier een uur vroeger, dan thuis).

Onder het genot van een kop meegebrachte Starbucks Via (hun oploskoffie, die in pakketjes voor een mok komen) ga ik op het balkon genieten van het uitzicht op de vroege morgen. Ik ben blij, dat ik de koffie mee heb genomen, want die is op de kamer niet gratis! Dat heb ik nog nooit meegemaakt in een hotel. $3 voor een kop slappe koffie heb ik er niet voor over.

Inmiddels is Katja ook op en terwijl zij zich klaar maakt, bel ik Ecotours om een reservering voor een walvisvaart te maken. We kunnen woensdagmiddag mee, prima! Katja en ik verkiezen dit bedrijf, boven de commerciele bedrijven, die we waarschijnlijk goedkoper zouden kunnen krijgen na onze timeshare presentatie. Zij zijn een van de weinigen, die een speciale vergunning hebben en er kunnen maar 12 mensen mee in hun boten.

Bij onze Expedia package hoort ook een 25% korting op al het eten en drinken in het hotel, alleen kregen we die gisteren niet. Toen ik daar bij de balie naar ging vragen, bleek, dat ik mijn reservering uit moest printen om dat te laten zien. Ik neem altijd een copie van mijn reserveringen mee, maar om de een of andere reden was de helft niet afgedrukt dit keer. In het business center druk ik het, tegen betaling van een paar dollar, nog eens af en nu krijgen we de korting, wat toch flink scheelt.

Inmiddels is het bijna kwart voor tien, de afgesproken tijd om Kino, de man, die ons gisteren zover kreeg naar de timeshare presentatie te gaan, te ontmoeten. Hij betaalt een taxi voor ons naar het Velas Vallartas. Voor we instappen vraagt Kino mij voor deze gelegenheid "single" (ongetrouwd) te zijn. Ik moet mijn trouwringen afdoen, want anders zien ze zo, dat er aan mij niets te verdienen valt. Dat voelt vreemd!

Eenmaal bij het timeshare resort aangekomen, worden we meteen meegenomen naar een tafeltje. Ik weet meteen weer, wat een hekel ik aan dit soort dingen heb. Die onechte vriendelijkheid en het constante handjes schudden. Bovendien moeten Katja en ik dus ook het toneelstuk van ongetrouwde moeder met dochter spelen.

Dat laatste valt me niet zo zwaar. Ik besluit er maar een leuk verhaal van te maken en Katja speelt mooi mee. Ik ben weer reisagente van beroep en Katja en ik reizen voornamelijk samen, ook is zij mijn enige kind. Heel slecht van ons, maar nu komt ons Nederlands ons goed van pas.

Marco vertelt ons van alles over het resort en laat een van de studio's (ik ben er niet erg van onder de indruk, al ziet het er keurig uit) zien. Daarna neemt hij ons mee naar het ontbijtbuffet, dat tot mijn verrassing echt lekker is. Er zijn een aantal Mexicaanse gerechten, die Katja en ik niet kennen en heerlijke verse papaya en ananas. We laten het ons goed smaken, want het is inmiddels al na tienen.

Na het ontbijt worden we aan John voorgesteld. Die gaat duidelijk over de ware verkoop en heeft ook echt van die verkoopgrapjes en trucjes. Ik vertel hem, dat ik niet geinteresseerd ben, want als reisagente krijg ik allerlei deals, die beter zijn, dan zo'n timeshare.

Oh, zegt hij, ben je reisagente? Dan zijn we uitgepraat, want wij mogen niet verkopen aan tour operators en reisagenten. Even vrees ik, dat onze goedkope tours ons nu ook door de neus geboord zullen worden, maar dat is niet het geval. Zonder verdere verkooppogingen worden we naar de tour afdeling geloodst voor onze "cadeautjes". Jee, dat ging makkelijk! Voortaan ben ik altijd reisagente!

Gisteren was ik nogal skeptisch over de zogenaamde cadeautjes, die Kino ons allemaal beloofde, maar veel ervan blijkt toch waar te zijn. We kunnen voor morgen een paardrijrit en voor donderdag een canopy tour boeken voor ver onder de gewone prijs (ik heb van tevoren op het internet gekeken, wat die zou zijn). We besparen zo meer dan $150! Daar had ik dat ongemakkelijke verkooppraatje wel voor over!

Ook blijkt de vriend van het meisje, dat ons helpt, een gids te zijn. Wij willen graag wat van de stad zien, maar iedere rondleiding duurt vijf uur of langer en dat hebben we er niet voor over. Haar vriend is bereid ons tweeen voor een fractie van de prijs een drie uur lange rondleiding met zonsondergang te geven op donderdagavond.

Zo hebben we de activiteiten, die we hier willen doen, voor goede prijzen gereserveerd. Een gratis taxi brengt ons weer terug naar ons hotel. Daar kleden we ons meteen om in onze badkleding voor een middagje zwembad.

We zonnen en zwemmen met veel genoegen. Wat is het heerlijk na zoveel maanden weer in een warm zwembad te duiken! Het is een heel mooi zwembad met watervallen en "bankjes" met een laagje water, waar ik heerlijk ga zitten lezen.

Als we trek krijgen, gaan we weer naar Chula Vista, het restaurant aan het strand hier. Dit keer neem ik de ceviche op Vallartaanse manier bereid. Katja neemt de ceviche, die ik gisteren had. Allebei smullen we, het is een heerlijke, lichte lunch.

Helaas lees ik mijn boek uit en heb het vervolg niet mee (de Amelia Peabody serie is werkelijk de moeite waard!). Het loopt al tegen vijven, dus ik ga me boven klaarmaken. Katja volgt al gauw.

Terwijl zij doucht, loop ik naar de supermarkt, die in een winkelcentrum vlakbij het hotel blijkt te liggen. Morgenochtend moeten we vroeg weg, dus ik ga op zoek naar een makkelijk ontbijt om op de kamer te eten. Eigenlijk mogen we geen buiten het hotel gekocht voedsel meenemen, maar dat lap ik aan mijn laars.

Het is leuk in zo'n echte Mexicaanse supermarkt rond te lopen en ik ben blij toch wat Spaans te kennen, zodat ik alles snel vind. Katja heeft ook deodorant nodig en ik neem wat drinken mee. In het schap met pikante sauzen kies ik de lekkere saus, die ze ook in het restaurant hier hebben, om mee naar huis te nemen.

Na een kort telefoongesprek met Rick, gaan Katja en ik met een taxi het oude gedeelte van Puerto Vallarta in. Deze stad is tegen een berg aan gebouwd, dus de straatjes zijn heel stijl en van keien gemaakt. Na heel wat gehobbel komen we bij het restaurant Barcelona Tapas aan. Dit staat hoog aangeschreven in onze Fodor reisgids.

Om bij het restaurant te komen moeten we een heel aantal trappen op. Dan komen we in een gezellige, Spaans aandoende, eetzaal terecht. Er is een dak, maar geen ramen. We zijn net op tijd voor een spectaculaire zonsondergang, waarvan we gauw wat foto's nemen.

In ons gebied hebben we een aantal tapas restaurants, dus we zijn bekend met het concept. We krijgen een lekkere aardappelsalade als gratis voorafje. Dan bestellen Katja en ik gerechten om te delen: tonijn canneloni, scallops met chorizo en dadels, gegrilde asperges en een mini portie van paella met garnalen, mosselen en baby inktvis. Het smaakt allemaal even goed.

De atmosfeer is gezellig en Katja en ik kletsen lekker bij. We laten ons zelfs ompraten en bestellen een flan als dessert. Dat is toch wel erg Mexicaans en deze wordt door de "vrouw des huizes" gemaakt, volgens het verhaal. Het smaakt ook prima.

Toen ik de reservering maakte, werd me verteld, dat dit restaurant alleen American Express aanneemt, geen andere credit cards. Prima, ik heb mijn AmEx mee. Maar als ik die geef, zegt de serveerder opeens, dat we, omdat de paella een "special" was, de hele rekening contant moeten betalen. Zoveel pesos heb ik niet mee, want ik heb nog geen geld gepind. Dan moeten we de volle prijs voor het gerecht betalen, zegt hij. Dat blijkt maar zo'n $5 meer, dus vooruit. Ik vraag me af, wat voor andere excuses ze bedenken voor niets vermoedende gasten om onder de vrij hoge American Express kosten uit te komen!

Toch was het een heel lekker diner met goede service en alles bij elkaar genomen niet zo duur (ik vergelijk toch altijd met een soortgelijk restaurant in onze omgeving). Onderaan de trap staan allemaal kinderen, die kauwgom proberen te verkopen. Ik zou best iets kopen, als ik klein geld had, maar $10 voor een pakje kauwgom of het openen van onze taxi deur is me te gortig.

Onze taxi chauffeur racet terug naar het hotel. Daar gaan we nog even lekker relaxen en dan naar bed, want morgen moeten we relatief vroeg op.

De foto's tot nu toe staan hier.

Naar Mexico

Gisteravond ben ik om negen uur naar bed gegaan, maar als de wekker om drie uur vanochtend afgaat, is het niet makkelijker opstaan! Rick staat erop ons naar het vliegveld te brengen, dus staat ook al naast zijn bed. Katja komt er met veel gekreun uit. De vroegste vlucht was een stuk goedkoper, dus het is even doorbijten.

Zo leeg als vanochtend zien we de I-66 zelden. We komen slechts een paar taxi's tegen. Ook bij het vliegveld lijkt het uitgestorven. We nemen afscheid van Rick en lopen naar de Continental balies. Daar staat toch nog een flinke rij, maar het gaat snel.

Nadat we onze tassen bij de TSA hebben afgegeven, lopen we naar de veiligheidscontrole. Het is inmiddels half vijf en er staat een rij wachtenden, maar de TSA officieren zijn er nog niet. Voor ons wachten een moeder uit Oklahoma met haar vijfjarige (heel erg moeie) zoontje. We raken aan de praat en zo gaat de tijd snel.

Als het personeel eindelijk aanwezig is, zijn we snel aan de beurt. Schoenen uit, jas uit, laptop in de bak, we doen het al automatisch. We lopen door de poortjes en niets piept. Maar... mijn jas moet onderzocht, er zit iets verdachts in.

Terwijl ik met de officier meeloop en plaatsneem op de stoel, die hij me wijst, probeer ik te bedenken, wat ik in 's hemelsnaam voor verdachts in mijn skijack kan hebben. Verder dan een paar gebreide handschoenen kom ik niet. Tot mijn verbazing vist hij er een zakje met teenwarmers uit. Die was nog over van onze skireis, kennelijk.

De officier bestudeert het zakje zo nauwkeurig, dat het op Katja en mijn lachspieren werkt. Hij roept er zelfs nog een manager bij, die het ook uitgebreid bestudeert. Je zou denken, dat het een gevaarlijk explosief betrof. Ik bereid me al voor afscheid van de teenwarmers te moeten nemen. Maar dat hoeft niet, ik mag het zakje enkel niet openmaken. Ik grap, dat het in het vliegtuig toch vast niet koud genoeg zal zijn om teenwarmers nodig te hebben. Gelukkig kan hij daarom lachen en wij mogen door.

Voor we aan boord gaan, kopen we een bagel met een kaasomelet bij het enige open restaurant. Laten we zeggen, dat het geen culinair hoogstandje is. De bagel is taai, de kaas een vies plakje Kraft en het ei smakeloos. Ik eet er met lange tanden wat van, maar het vult de maag voorlopig.

Al gauw is het tijd om aan boord te gaan en dat gaat allemaal vlot. Ik zit bij het raam en Katja in het midden. Naast haar komt een aardige jonge Canadees zitten. Het is prachtig weer, dus niets lijkt een tijdig vertrek in de weg te staan. Wij hebben maar 32 minuten om over te stappen in Houston, dus dat mag ook wel.

Opeens hoor ik de motoren uitgaan. De piloot roept om, dat het radarsysteem van Washington Center problemen heeft. Dat zou weleens meer dan een half uur kunnen gaan duren. Nee, he? Dat moet ons weer overkomen! Ik zie onze aansluiting al helemaal de mist in gaan. Maar ja, wat doe je eraan?

Gelaten wachten we, tot het verlossende woord komt. Iedereen hoopt, dat we hier niet uren zullen wachten. Het leidt wel tot leuke gesprekken in het vliegtuig, dat vrij vol zit met college studenten op spring break, net als Katja.

Gelukkig komt al na ongeveer een kwartier het verlossende woord, dat vliegtuigen weer mogen vertrekken. Het duurt nog zeker een kwartier voor we opstijgen en onze aankomsttijd wordt op kwart voor negen geschat. Onze vlucht naar Puerto Vallarta zou om 8:57 vertrekken uit een andere terminal, dan waar we landen.

De vlucht verloopt voorspoedig. We krijgen een bakje corn flakes met melk en een banaan, stukken beter, dan bij United, waar je niets gratis krijgt. Ik probeer wat te doezelen, want voel me toch wel erg moe. De film, The Blind Side, had ik graag gekeken, maar kan mijn ogen niet openhouden. Dat doezelen helpt wel, want als we de landing inzetten voel ik me een stuk uitgeruster.

Als we bij de gate aankomen, hebben Katja en ik precies acht minuten om onze vlucht te halen. Ik heb de moed al opgegeven. Een Continental vertegenwoordigster komt vertellen, dat de vliegtuigen naar Costa Rica en Guatemala op hun passagiers van deze vlucht wachten. Puerto Vallarta wordt niet genoemd.

Eenmaal uit het vliegtuig staan er drie Continental agenten om te helpen. Erg goed, moet ik zeggen! Zo weten wij, dat onze vlucht iets vertraagd is en we dus nog kans maken mee te kunnen. Katja en ik rennen zo snel we kunnen door Houston Intercontinental Airport. Onderweg zie ik leuke winkels, maar wij hebben haast! Ik duw Katja de trein bijna in en net op tijd komen we bij de gate aan. We kunnen nog net mee! Pfff!!

Voorzichtig bereid ik Katja voor, dat onze bagage waarschijnlijk niet mee is gekomen. Vooral als ik, net als wij wegtaxieen, een bagagekarretje naar onze gate zie komen en de bestuurder naar ons vliegtuig zie wijzen.

Ook deze vlucht verloopt heel aangenaam. We krijgen verse wortelcake muffins, die erg lekker zijn en tijdens de tweeeneenhalf uur durende vlucht krijgen we twee keer een drankje aangeboden. Ook Continental Express bevalt ons goed.

Aan de kant, waar wij zitten, hebben we mooi uitzicht over de baai, waar Puerto Vallarta aan ligt. Het is pas twaalf uur plaatselijke tijd, als we landen, maar het voelt, alsof we er al een dag op hebben zitten!

Onvoorstelbaar snel zijn we door de immigratie. Over minder vriendelijke beambtes gesproken, onze dame zegt geen woord en kijkt ons niet eens aan! Niet echt de vriendelijke Mexicaanse begroeting, die ik me had voorgesteld. Als ik op de bagageband mijn blauwe tas zie, spring ik letterlijk een gat in de lucht. Katja moet erg lachen, maar ik vind het een waar wonder, dat onze spullen er zijn!

Via Expedia heb ik betaald voor transport naar het hotel. Met mijn duffe hoofd laat ik me voor morgenochtend een "gratis" ontbijt met timeshare presentatie aanpraten. Daarmee zullen we zogenaamd korting krijgen op een van de canopy tours, die we willen doen. We zullen zien, hoe verder de dag vordert, hoe minder fiducie ik daarin heb, want iedereen hier wil zulk soort dingen verkopen. Het ontbijt zal in ieder geval gratis zijn, zullen we maar denken.

Als we ons hotel zien, leven we weer helemaal op. De lobby is een enorme "palapa" (rieten hut) en het ziet er allemaal super uit! Gelukkig kunnen we, ondanks het vrij vroege uur, meteen inchecken. We krijgen een kamer op de vierde verdieping met mooi uitzicht op het zwembad en de zee.

Gauw verkleden we ons, want het is heerlijk warm! We hebben trek en gaan naar het restaurant aan het strand. Daar bestel ik een ceviche van witte vis uit de baai hier (verrukkelijk!) en Katja een kipsandwich.

Inmiddels waait het flink en is het vrijwel geheel bewolkt. Maar ja, voor ons is het natuurlijk heerlijk, zo'n vijfentwintig graden! We kiezen een paar stoelen bij het zwembad en gaan lekker lezen. Katja heeft mijn vorige boek en racet daar doorheen! Ik heb ook een leuk boek en probeer langzaam te gaan, zodat het deze reis mee zal gaan.

Om een uur of vijf wordt het fris en gaan we naar boven om te douchen. Daarna nemen we een taxi naar de "Malecon", de "boardwalk" van Puerto Vallarta. We wandelen over de boulevard, waar mooie bronzen beelden langs staan. Op het strand hebben allerlei artiesten de mooiste zandbeelden gemaakt.

Het is zondagavond en het valt me op, dat er wel veel toeristen zijn, maar net zoveel plaatselijke bevolking. Een bandje speelt en Mexicaanse paren dansen op de muziek. Kinderen spelen een spel, dat ik niet ken. Iedereen heeft grote lol.

Bij de tequileria mogen Katja en ik tequila's proeven. De jonge brandt in de keel, maar de oudere worden steeds milder. Rick is op het moment gek op tequila, dus ik ga een fles voor hem kopen. Ik moet me nog even beraden over welke, waarschijnlijk niet de heel oude, maar ergens ertussen in.

Voor het avondeten strijken we bij La Chata neer. Dit restaurant werd ons als authentiek Mexicaans aanbevolen en dat is het ook. We krijgen een tafeltje met uitzicht op de Malecon en zee, erg leuk! Het eten is ook prima. Natuurlijk eerst de gratis chips met de verste salsa, die ik ooit heb geproefd. Daarna een lekker garnalen in een heel pittige tomatensaus gerecht. Katja kiest de biefstuk fajita's.

Een taxi brengt ons terug naar het hotel, waar we naar de Oscars (proberen te) kijken. Tot mijn verbazing (toch wel een beetje) ontvangen we hier alleen Mexicaanse kanalen en worden de Oscars spontaan nagesynchroniseerd in het Spaans.

Katja slaapt inmiddels al en ik zal snel volgen. Morgen beginnen we met dat "gratis" ontbijt en dan hoop ik ook die korting voor de canopy tour te krijgen. In ieder geval is het hier heerlijk en niets is beter, dan het geluid van de branding om bij in slaap te vallen!

Inpakken

Vrijdag

Na Sharons klas en twintig minuten op de stairmaster, wil ik er met Cosmo op uit. Het is schitterend weer, maar er staat nog steeds een heel koude wind. De lentetemperaturen laten dit jaar echt op zich wachten!

Van Sharon hoorde ik, dat het W&OD pad in de richting van Falls Church helemaal schoon is gemaakt. Dat is de tegenovergestelde richting, dan die ik meestal neem, en ik heb wel zin om eens een ander stuk te lopen.

Dit stuk is wel veel stedelijker en ik moet een aantal grote wegen over. Veel wilde dieren zul je hier ook niet tegenkomen, al zie ik wel een hele familie Blue Jays. Prachtige blauwe vogels, helaas heb ik alleen mijn kleine fototoestel mee en daarvoor zijn ze te ver weg. Het is in elk geval weer even lekker uitwaaien.

Als ik de cul de sac weer inrijd, zien we Leah en Diego. Cosmo wordt helemaal wild, want hij heeft zijn vriendje sinds januari niet gezien. Terwijl de honden ravotten, kletsen Leah, mijn buurvrouw Lorraine en ik bij. Leah zal niet lang blijven, ze vertrekt morgen alweer naar Zuid-Californie (de reis, die Katja eerst ook zou gaan maken).

Diego blijft dit keer wel langer, want Leah neemt hem na de spring break voorlopig niet terug naar school. Leuk voor Cosmo en voor Kai, die dan weer wat extra's kan verdienen met Diego uitlaten.

Aan het einde van de middag komt Katja ook weer thuis. Ze heeft heel wat verkeer gehad onderweg, want niet alleen Virginia Tech, maar ook James Madison University, die op dezelfde route ligt, heeft vandaag vakantie gekregen.

Voor de verandering heeft Saskia geen logeerpartij en Kai geen concert, dus we kunnen met zijn vijven gaan eten. De keuze valt op Outback Steakhouse, waar we al lange tijd niet zijn geweest.

Natuurlijk moet er een bloomin' onion worden gedeeld, al krijgen we daar met zijn vijven nog niet eens de helft van op! Ik zondig ook met een paar stukjes, maar wat is dat machtig! Als "hoofd"gerecht bestel ik het ahi tonijn voorgerecht, dat met een lekkere wasabi dressing komt, en de gestoomde groentes (zonder boter, waarom ze hier overal boter op groente willen doen ontgaat mij nog altijd).

Terwijl Kai naar de bioscoop gaat om Alice in Wonderland te kijken, kijken Rick en Katja "The Box", een te enge film voor mij (zij vinden hem ook niet zo goed). Ik vermaak me met HGTV. Hun programma's over huizen zoeken vind ik als enige in de familie leuk.

Zaterdag

Na een gezellig ontbijt met zijn allen vertrek ik naar Anytime. Eigenlijk wil ik net als vorige week Julie's resist-a-ball klas doen, maar Sharon blijkt die vandaag over te nemen. Gisteren deden we ook al van alles met de bal, dus ik besluit de stairmaster dan maar weer op te zoeken.

Die is bezet, net als de meeste andere machines. Als het druk is, is deze fitnessruimte eigenlijk te klein. Ik kies zolang maar de enige nog open fiets. Gelukkig is de man op de stairmaster snel klaar en verhuis ik daarheen. Na zo'n veertig minuten afzien vind ik het genoeg.

Thuis komt Rick net terug van een wandeling met Cosmo. We gaan samen even naar Safeway om wat ontbijtrepen voor Katja en mij morgenochtend te kopen.

Dan is het tijd om in te gaan pakken. Heel vreemd om opeens zomerkleren uit te zoeken om mee te nemen. Ik was bijna vergeten, hoe die eruit zagen! Ook gaan de snorkelspullen mee en natuurlijk heel wat zonnebrandcreme.

Straks gaan Katja en ik onze nagels nog laten doen, want die moeten er weer goed genoeg uitzien om in sandalen te kunnen. Vanavond gaan we heel vroeg naar bed, want onze vlucht vertrekt morgenochtend om zes uur. Dat betekent om drie uur opstaan, gaap! We hebben er enorme zin in! Hopelijk hebben we in Mexico ook internet, zodat ik een verslag bij kan houden.

Nog een Washington wandeling

Voor ik naar de fitness ga, probeer ik Gray Line in Puerto Vallarta te bellen. Op mijn Expedia papieren staat, dat onze vliegveldtransfer met hen 72 uur van tevoren moet worden bevestigd. Iedere keer, als ik bel, krijg ik wel hun bandje, dat alle medewerkers bezet zijn, maar daarna breekt de verbinding af.

Uiteindelijk bel ik Expedia maar, want ik wil toch zeker zijn, dat we straks transport naar ons hotel hebben. Gelukkig stelt de medewerkster daar me gerust, dat dat bevestigen helemaal niet hoeft. Ik vond het al zo achterhaald. Sinds er computers zijn, heb ik eigenlijk nooit meer een reservering bevestigd.

Later, dan ik wilde, sta ik op de stairmaster. Omdat ik er ook met Cosmo op uit wil in dit zonnige weer, doe ik een interval van een half uur. Naast mij traint Roger een klant en ik bedenk me, dat het hoog tijd wordt weer eens een afspraak met hem te maken. Het komt met mijn lidmaatschap en ik heb het de afgelopen maanden verzuimd.

Nog steeds liggen er bergen sneeuw in onze buurt. Het merendeel daarvan is vies grijzig en ik heb geen zin er weer doorheen te wandelen met Cosmo. De natuurparken zijn met de regen van gisteren en de smeltende sneeuw een grote modderboel, dus ik besluit weer naar de stad te rijden.

Zo'n twintig minuten later probeer ik een parkeerplaats het dichtst bij de Mall te vinden, maar die parkeerplaats staat vol. Dan maar weer naar dezelfde parkeerplaats als eergisteren, onder de 14th Street brug, die nog maar door weinig mensen is ontdekt.

Net als dinsdag staat er een harde, koude wind, maar verder is het prachtig weer. Ik ben blij, dat ik mijn skijack aanheb, dat is zo winddicht, als het maar kan. De toeristen lopen met dikke jassen, mutsen en handschoenen en ik vraag me af, wanneer we eindelijk tenminste gemiddelde temperaturen voor deze tijd van het jaar zullen krijgen. Positief is wel, dat de kersenboompjes langs het Tidal Basin beginnen uit te lopen. Op de radio hoorde ik, dat de piek bloeiperiode tussen 2 en 8 april wordt verwacht.

Dit keer loop ik met Cosmo naar het Witte Huis. Aan de achterkant zijn ze bezig bomen te kappen en kunnen we niet eens tot het hek komen. Helaas voor Cosmo is Bo, de presidentiele hond, ook niet buiten.


Wel hoort hij in een Secret Service van een van hun honden blaffen. Haar baas begint een gesprek en zegt, dat ze enkel wil groeten. Hij vertelt, dat Cosmo waarschijnlijk allerlei andere honden ruikt hier, want dit is de plek, waar alle Secret Service honden worden uitgelaten. Heel grappig om met zo'n in officieel uniform geklede Secret Service agent te kletsen. Gewoonlijk zien ze er zo ongenaakbaar uit, kennelijk ontdooit de aanwezigheid van een hond.

We lopen langs het Old Executive Building, waar de medewerkers van de president en vice-president werken. Aan de voorkant van het Witte Huis op Pennsylvania Ave is het rustig. Er zijn opvallend weinig toeristen. Wel is er aan de overkant nog steeds het protesthoekje. Of het dezelfde mensen zijn, weet ik niet, maar dat hoekje is er al zolang wij hier wonen.


Op Pennsylvania Avenue

In Lafayette Park voor het Witte Huis neem ik wat foto's met Cosmo en de standbeelden van Rochambeau, Jackson en Marquis de Lafayette. Ik heb vandaag heel wat aanspraak met voorbijgangers, die zelf ook een hond (thuis) hebben. Veel mensen merken op, dat ze er zelf niet aan gedacht hebben, hun hond hier uit te laten. Cosmo is een goede advertentie, straks heeft de president allemaal honden in zijn voortuin, ha ha!


Met de Lafayette



Deze eekhoorntjes "hingen" daar maar zo, tot ze Cosmo zagen

Na een uur en twintig minuten zijn we terug bij de van. Cosmo geniet duidelijk van deze wandelingen en ik ook! Zolang het nog geen toeristenseizoen is, ga ik hier vaker wandelen. Het is zelfs nog dichterbij, dan Great Falls.

Terug in Vienna haal ik bij Whole Foods avondeten. Voor mezelf hun heerlijke zalm en Parmezaanse kip voor de anderen. Daarbij drie kleuren paprika, die ik in reepjes ga snijden (een van de weinige groentes, die Saskia lekker vindt) en hun Chipotle zoete aardappelfrietjes uit de oven.

Eindelijk is er geen sneeuw meer in de weersvooruitzichten, dus ik neem het DRAAKJE mee voor een broodnodige wasbeurt. Dat is al maanden nodig, want in plaats van groen ziet de van er grijs uit. Rick heeft nog een coupon voor een Super wash voor $12,50 van Mr. Wash. Het is er druk, maar ik ben snel aan de beurt. Ze maken de auto hier ook van binnen schoon, dus het voelt weer, alsof ik een nieuwe van heb, als ik wegrijd.

Net het avondeten komt Laura om mij een massage te geven. Het is, dat ik weet, dat het helpt, want mijn schouders zitten zo vast, dat ik mijn tranen maar ternauwernood kan bedwingen, als Laura eraan werkt. Arme Laura vindt het ook niet leuk om mij zoveel pijn te doen, natuurlijk. Maar juist het feit, dat ze niet bang is om mij pijn te doen, wetend, dat dat nodig is, maakt haar zo'n goede masseuse.

De rest van de foto's van vandaag staan hier.

Een grijze, natte woensdag

Gisteravond werd er nog wat sneeuw voorspeld vannacht, maar gelukkig is daar niets van gekomen. Het is wel vreselijk grijs en somber en koud weer. Dat betekent een mindere dag voor mij, dus ik neem alle tijd met opstaan en ontbijten. Het is toch een ongewone dag, waar ik helemaal niets op de agenda heb staan.

Christine belt, want ik heb haar op de hoogte gesteld van onze plannen om met de spring break van Kai en Saskia hun kant op te komen. Nu willen we via Huntsville naar New Orleans rijden. Dat stuk hebben we nog nooit gereden en we hopen onderweg ook wat interessante dingen te zien. Ik vind het ook heel leuk, dat we dan door Mississippi komen, een van de staten, waar ik nog nooit ben geweest. Daarna "hoef" ik nog maar vier staten om alle vijftig bezocht te hebben!

Rick heeft vanochtend Saskia's principal ge-emaild, want we vinden een zak hondenpoep in haar kluis wel de aandacht van de school waard. De principal emailt meteen terug en later ook de vice-principal nog, dat ze met Saskia hebben gesproken om zeker te zijn, dat Saskia niet gepest wordt. Nu zouden wij dat wel van Saskia hebben gehoord, maar ik vind het toch erg goed, dat er meteen achteraan wordt gegaan. Ook wordt het slot van haar kluis gemaakt, zodat niemand, behalve zij, er meer in kan.

Het is een snelle en goede reactie van de school, waar Rick en ik blij mee zijn. Als kind ben ik genadeloos gepest en wat zou het fijn zijn geweest, als het hoofd en leerkrachten van die school dat serieus hadden genomen! Het is me al vaker opgevallen, dat dit schooldistrict pesten absoluut niet tolereert.

Na dit alles ga ik voor de derde keer deze week naar de fitness. Ik besluit vandaag de stairmaster eens te laten voor wat het is. In plaats daarvan doe ik een intensief uur op de elliptische machine. Ik ben laat, het is bij elven, en er zijn enkel een paar mannen bezig bij de gewichten. Vreemd, om zo alleen op de machine te staan, gelukkig heb ik mijn boek als compagnon.

Het miezert, als ik terug naar huis rijd, en daardoor laat ik mijn plan om Cosmo de natuur in te nemen, varen. In plaats daarvan lopen we in de buurt en Cosmo blijkt er sowieso niet veel zin in te hebben. Hij blijft maar stoppen om terug te gaan, maar ik wil hem de nodige beweging geven, dus trek hem mee. Hij heeft echter duidelijk zo'n hekel aan regen, dat ik het na twintig minuten opgeef.

Inmiddels ben ik ook helemaal verkleumd en nat. Bah, wanneer wordt het eens warmer! Het regent hier dan wel, maar even verderop sneeuwt het, we zitten precies op het koude randje. Om op te warmen haal ik de lekkere Vietnamese pho. Er is echt een reden, waarom dit restaurant altijd druk is. Hun soep is verrukkelijk!

Op de terugweg naar huis hoor ik op de radio, dat heel veel homostellen vandaag in ondertrouw gaan in Washington. Gisteren weigerde het Supreme Court de wet van de stad, die homohuwelijken legaal maakt, te veranderen. Niet alleen de homostellen zijn daar heel blij mee, maar veel lokale bedrijven, waaronder bloemisten, bakkerijen en hotels, ook. Het is een hele stap om homohuwelijken in de hoofdstad toe te laten. Ik vraag me af, hoe lang het zal duren, voor het een federale wet wordt. Ik vrees nog lang, met de conservatieve staten in het zuiden.

Misschien is het tegenwoordig wel de woensdagen, maar ik voel me gewoon niet lekker en geef daar maar aan toe. Ik heb zin om creatief bezig te zijn, dus speel met mijn foto's en Paint Shop Pro's filters. Mijn doel is iets te creeren, waar ik een kaart van zou kunnen afdrukken. Hieronder een paar van de resultaten:


Van een foto met een gele vlinder



Nog een vlinderfoto met o.a. een mozaiek en kaleidoscoop filter



Verffilter gebruikt



Een blauw met bruine vlinderfoto, oorspronkelijk



Rick neemt, op zijn verzoek, Chicken Out mee. Hun kip is altijd perfect bereid en hun bijgerechten lekker gezond. Ik heb zoete aardappelpuree en gestoomde groentes, erg lekker. Het beste is natuurlijk, dat dit een goedkope gezonde maaltijd is, die ik niet hoefde te maken.

Vanavond zijn de dames aan de beurt bij American Idol. En ik ben er zo langzamerhand van overtuigd, dat er iets gaande is tussen Kara en Simon. Ze zitten zo lekker dicht tegen elkaar aan! Gisteren merkte ik dat al op en vandaag maakte Ryan er ook een opmerking over. Hebben anderen, die die show kijken dat ook opgemerkt?

Cardinaaltjes

Er vliegen hier heel wat vrolijk gekleurde vogeltjes rond, waarvan ik al ettelijke foto's op dit blog heb geplaatst. Van de felgele Amerikaanse goudvinkjes tot de felblauwe bluebirds, allemaal zijn ze even mooi. Maar mijn favorieten blijven toch wel de felrode (het mannetje althans) cardinaaltjes.

Deze vogeltjes blijven het hele jaar en geven de grijze natuur in de winter wat broodnodige kleur. Op het moment is het paarseizoen voor deze vogelsoort en worden de mooiste zangconcerten geleverd. Ik vind het heerlijk er iedere ochtend mee wakker te worden.

Zo ook op deze grijze en kille dag. Na de ene lente-achtige dag gisteren zal het kwik vandaag maar weer net boven het vriespunt uitkomen. Ik doe het vanochtend rustig aan en drink op mijn gemak een paar koppen koffie (meestal drink ik er maar een).

Pat belt en we kletsen gezellig bij. We missen elkaar erg, want vorige winter gingen we er zo vaak samen op uit om te fotograferen. Zij heeft daar in New Jersey ook niemand om haar hobby mee te delen. Deze maand zal het waarschijnlijk niet lukken elkaar te zien, maar ik ben van plan ergens in april naar New Jersey te gaan. Pat heeft allerlei plekjes ontdekt, die ze me wil laten zien.

Na het telefoongesprek moet ik mezelf er echt toe zetten te gaan sporten. Ik neem mijn boek mee en doe een intensief half uur op de stairmaster. Daarna zit ik net in een spannend deel van het boek, dus wil niet ophouden met lezen. Meer stairmaster wil ik ook niet, maar in een sportschool ga je niet op een bankje zitten lezen. Mijn bankje wordt een fiets, die ik op een heuvelprogramma instel.

Bijna iedere dag zie ik mijn buurvrouw Lesley op de lopende band lopen. We groeten elkaar altijd snel, maar vandaag kletsen we even bij. Zij vraagt, wat ik vandaag ga doen, want ze volgt, naar haar zeggen, mijn "avonturen" via Facebook. Zij is een internationale flight attendant voor Delta, dus heeft ook bepaald geen saai leven. Bovendien hebben ze net een vizsla puppy, waar ze druk mee is. We zijn het erover eens, dat het moeilijk was de honden genoeg beweging te geven met alle sneeuw.

Thuis bel ik Katja op. Zij werd een paar weken geleden gestopt door een trooper, op de terugweg van haar ski club training bij Winterplace. Ze reed 14 mijl over de snelheidslimiet en kreeg een bon. De agent zei er wel bij, dat als Katja naar haar court date (iedere bon kan hier bij het gerecht besproken worden) zou komen, dit niet op haar permanente record zou komen te staan. Dat laatste is belangrijk, omdat de verzekeringsmaatschappijen bij bonnen nogal eens de premies omhoog gooien.

Vanochtend ging Katja dus naar de rechtbank in Giles County, waar haar overtreding plaatsvond. Daar kreeg ze te horen, dat ze de bon moet betalen en een rijcursus moet volgen. Als ze dat doet, zal het zijn, alsof ze nooit is aangehouden.

Ter verdediging van Katja werd ze aangehouden in een gebied, waar de verschillende snelheidslimieten elkaar rap opvolgen. Hier ging het van 45 mijl naar 35 mijl en de agent stond bij het 35 mijl bord. Het is gewoon voor hier om zo'n vijf mijl boven de snelheidslimiet te rijden en Katja remde niet op tijd af. Het is mij ook eens overkomen. Toch vind ik het goed, dat ze er zo met een boete en een cursus, die nooit kwaad kan, afkomt; les geleerd en geen verdere nare consequenties ervan.

Als ik even later met Cosmo naar het W&OD pad rijd, word ik helemaal blij, want ik zie het eerste teken van de lente: de maples hebben een rode gloed over zich! Die ene dag met tien graden gisteren heeft ze kennelijk doen ontwaken. Hoera, kleur!!

Met mijn fototoestel om mijn nek loop ik het pad op. Ik hoop een paar mooie cardinalenfoto's te maken. Dat valt nog niet mee, want het zijn heel schuwe diertjes. Op de terugweg lukt het me een paartje redelijk op de gevoelige plaat vast te leggen.

Nog wat meer informatie over deze vogeltjes is, dat ze voornamelijk monogaam zijn. Tijdens het paren voedt het mannetje het vrouwtje, wat er schattig uitziet, want het lijkt op een kus. Ze hebben vaak meerdere nesten per jaar met drie tot vier eieren. Door alle dieren, die op cardinalen jagen, is de gemiddelde leeftijd van de vogeltjes slechts een jaar, maar de oudste geringde cardinaal werd bijna 16 jaar.


Het mannetje, met zwart masker, waarvan de grootte te maken schijnt te hebben met hoe vruchtbaar hij is



Het veel minder kleurige vrouwtje

Het pad is, tot mijn verbazing, grotendeels schoon. Alleen in de schaduwrijke gedeeltes ligt nog flink wat sneeuw en ijs. Het is vrijwel verlaten vandaag, slechts een enkele jogger kruist ons pad. Na drie kilometer zijn we terug bij de van en hebben ons hapje natuur voor vandaag weer binnen.

Over hapjes gesproken, vanochtend besloot ik mijn slow cooker kookboeken er weer eens bij te halen en het eerste recept, wat openviel, vanavond te gaan maken. Gelukkig was dat iets, wat ik erg lekker vind: kip in het sap van dill pickles (augurken) en "fingerling" aardappels met daarbij als groente (niet in de slow cooker) broccoli.

Bij Giant haal ik de ingredienten. Nu ik hier toch ben, wil ik ook alvast zonnebrandcreme inslaan voor Mexico. Maar waar staat die in de winter? Ik loop de hele supermarkt door en zie het nergens.

De medewerker, aan wie ik het uiteindelijk vraag, weet niet eens, of ze het wel verkopen in dit seizoen. Dat lijkt me sterk, want eigenlijk zouden we hier zo ver zuidelijk zelfs in de winter iedere dag zonnebrandcreme op moeten doen, volgens de American Cancer Society. De manager wordt gebeld en dan voel ik me een sukkel, want er staat een hele stellage met allerlei cremes en sprays recht voor mijn neus!

Voordeel van in de winter kopen is, dat ik maar liefst drie flessen van mijn favoriete spray voor $10,99 meeneem! Gewoonlijk kost een fles zoveel. Katja heeft liever cremes en die zijn helaas niet afgeprijsd.

Intussen zijn de schoonmaaksters bezig in ons huis, wat betekent, dat ik noch de douche, noch de keuken kan gebruiken. Het is al na lunchtijd, dus bij Noodles & Company haal ik een kop Bangkok kerriesoep. Die heb ik nog niet eerder geprobeerd en ik ben aangenaam verrast, heerlijk gekruid met lekker veel groente is het.

Saskia komt met een paar vriendinnen thuis. Ze is helemaal geagiteerd, want iemand heeft in haar kluisje ingebroken. Al een tijdje vertelde Saskia mij, dat haar kluisje zo stonk. Ze nam aan, dat het de schoenen van haar "buur"jongen waren, maar eigenlijk konden zelfs schoenen niet zo stinken.

Vanmiddag heeft ze eindelijk met vriendinnen haar kluis leeggehaald (en Saskia kennende zat die tot de nok toe vol) en vonden ze...een zak met hondenpoep! Gelukkig zat het in een zak, maar Rick en ik vinden het geen prettig idee, dat iedereen maar zo maar in haar kluis kan. Daar liggen ook dure rekenmachines e.d. We gaan dus een email naar de school schrijven met de eis om dat slot te maken!

Het avondeten valt bij iedereen in de smaak, gelukkig. Fingerling aardappeltjes zijn mijn favoriet. Het zijn kleine langwerpige aardappeltjes, die niet geschild hoeven te worden, en een beetje zoetig smaken. Ik ben geen gekookte aardappelfan, maar fingerlings vind ik wel erg lekker.

American Idol is in volle gang en vanavond zijn de heren aan de beurt. Er zijn er nog tien over en ik ben niet erg onder de indruk, net als het panel. Ellen (DeGeneres) blijkt een verrassend goed jurylid te zijn (vind ik althans).

Cosmo op de Mall

Hoera, het is maart! De koude, sneeuwerigste ooit, februarimaand is voorbij en vandaag begint de meteorologische lente. Het lijkt waarempel wel, of iedereen er automatisch vrolijk van wordt. Te beginnen met de vogels, die ons weer met een vrolijk concert wakker maken. De bomen staan vrij ver van ons huis, dus ik vraag me af, waar ze zitten, dat ze zo luid zijn!

Zelfs Saskia staat zonder morren nog voor haar wekker afgaat op. Kai is, zoals altijd, keurig op tijd klaar. Nu de sneeuw wat weggesmolten is, mogen ze weer naar school rijden, tot Kai's grote vreugde. Rick en ik vertrekken tegelijkertijd. Ondanks het innerlijke lentegevoel en de zonneschijn is het nog flink koud buiten met een straffe wind.

Vorige week maandag was er niemand in Sharons klas, dus ik dacht vandaag niet zo vroeg te hoeven zijn. Natuurlijk staat het lokaal nu vol, maar ik kan nog een plekje bemachtigen. Het uur met gewichten gaat lekker snel en na afloop doe ik een half uur op de stairmaster. Een buurvrouw loopt langs en vraagt grappend, welke berg ik aan het beklimmen ben. Het is afzien, maar met boek is het te doen.

Cosmo trekt nog steeds met zijn linkerachterpoot, maar als hij een andere hond voorbij ziet lopen, rent hij als een hinde de tuin in. Ik heb zo'n genoeg van tussen de vieze sneeuwbergen in de buurt wandelen, dat ik besluit het erop te wagen en Cosmo in Washington uit te gaan laten. Gisteren heb ik gezien, dat, op een paar bergen na, de meeste sneeuw daar is weggesmolten.

Na het spitsuur ben ik gewoonlijk binnen de twintig minuten in de stad, zo ook vandaag. Alleen rijd ik verkeerd en mijn gewoonlijke parkeerplaats bij het Jefferson Memorial voorbij. Niet getreurd, ik parkeer dan maar op de nogal verborgen (gratis) parkeerplaats aan de rivier. Het is ietsje verder lopen, maar daarvoor zijn we hier tenslotte.

Langs het Jefferson Memorial en Tidal Basin loop ik richting het Washington Monument. Links en rechts lopen de joggers langs. Een heel aantal lopen in t-shirt en korte broek, ik ril al bij het aanzicht! Ik wacht nog steeds op die beloofde "warmte" van vandaag.

De weerman op de radio jubelde over de temperatuur van 50 graden (10 graden C), die deze maartmaand zou moeten inluiden. In geen weken is het zo "warm" geweest. Gelukkig heb ik de lentekleren nog niet aangetrokken, want in mijn skijack loop ik rillend langs het water. De wind gaat door merg en been.

De kade voor het Jefferson Memorial wordt gerenoveerd en er staan grote kranen voor het monument. Hopelijk zijn die over een maand of zo, als de kersenbloesems bloeien, verdwenen. Intussen valt me heel wat schade aan de kersenboompjes op. De zware sneeuw moet die aangericht hebben. Ook de dennenbomen dichterbij het Washington Monument zijn er erg aan toe. Zo zonde!


Onze tax dollars aan het werk

Langs het Bureau of Engraving and Printing en het Holocaust Museum lopen we naar de Mall. Cosmo mag de monumenten natuurlijk niet in, maar ertussenin mogen we wel lopen. Het is rustig hier, alleen joggers en mensen (mannen en vrouwen in pak), die tijdens hun lunchpauze met gymschoenen een wandeling maken, komen voorbij. Ik zie geen enkele andere hond en Cosmo heeft veel bekijks.


Holocaust Museum

Cosmo voelt zich duidelijk onwennig tussen het drukke verkeer. Hij kijkt regelmatig naar mij om, alsof hij mijn geruststelling nodig heeft. Toch vindt hij alle luchtjes ook duidelijk lekker en hij loopt, na even gehinkt te hebben, zonder problemen op alle vier zijn poten.

Voor het Natural History Museum poseer ik Cosmo, die schattig blijft zitten. Ook met het Capitool als achtergrond doet hij zijn best, al zijn er andere dingen, die zijn aandacht opeisen. Dat hij echt een gehoorzame schat is, blijkt, als ik hem ook voor het Washington Monument op de foto wil. Hij blijft keurig zitten, maar zijn lichaamstaal spreekt boekdelen.


Natural History Museum en Cosmo



Met het Capitool



En het Washington Monument

Mijn oorspronkelijke plan was ook langs het Witte Huis te gaan, maar dat laat ik maar voor een volgende keer. Jammer, dat Cosmo niet zo makkelijk mee op reis te nemen is. Anders zou ik hem als mascotte gebruiken, zoals andere mensen een badeend of teddy beer meenemen en op iedere reisfoto zetten. Hij is in ieder geval hier in Washington een prima model.


Vlaggen van het Washington Monument met Rosslyn op de achtergrond

Na zo'n drie kwartier zijn we terug bij de van. Cosmo valt meteen in slaap en ik rijd naar de Whole Foods in Vienna. Daar haal ik avondeten en eet lunch van hun hapjes. Ze hebben Iers sodabrood met maple boter, lekkerder wordt het niet!

Tot mijn vreugde heeft Saskia vorige week opeens interesse getoond om te gaan hockeyen. Iedere maandag, vanaf vandaag, zijn er op haar school "hockey klinieken", waar ze aan deel gaat nemen. Haar vriendinnen Mary Kate (wiens zus Laura ook hockeyde) en Madison hebben haar overgehaald.

Het is mij, fervent hockeyster, eerst voor hockeyclub Leusden en daarna voor Kampong, niet gelukt Katja er warm voor te maken. Het zou heel leuk zijn (vind ik), als Saskia wel ging spelen.

Dat hangt nog van veel dingen af, behalve deze "klinieken". In de zomer zijn er dan nog hockeykampen en "try outs" voor het high school team in augustus. Probleem is wel, dat die try outs precies zijn, als wij naar Aruba willen. Met de collegedata hebben we geen speling, dus we moeten nog even zien, hoe dat zich gaat uitspelen. Ik ben al blij, dat Saskia interesse voor "mijn" sport toont (en probeer dat niet teveel te tonen, het moet haar ding zijn, tenslotte).

De spinazie en artisjok ravioli (voor Rick en mij) en de driekleuren kaastortellini gaan er goed in vanavond. Ik vind eens per week een pasta maaltijd prima, maar dan moet het ook een beetje interessant zijn. Gelukkig heeft Whole Foods heerlijke verse pasta in verschillende smaken.

Nu de Olympische Spelen voorbij zijn, zijn de nieuwe CBS sitcoms ook terug. Ik geniet van "How I met your Mother", " Terms of Engagement", "Two and a half Men" en mijn favoriet "Big Bang Theory".

Gisteravond was het hier volle maan en iemand nam deze foto, zo mooi! Mijn droom dat ooit te doen.