Even met het hele gezin

Zaterdag

Eigenlijk ben ik heel bijtijds wakker, maar ik weet dat het weer regent en ik heb geen zin om op te staan.  Ik hoor Rick opstaan, maar blijf zelfs dan nog liggen.  Lekker doezelen, want het is donker in de kamer door het slechte weer.  Om negen uur moet ik er van mezelf toch echt uit!

Rick heeft de koffie al klaar staan en ik toast een paar bosbessenwafels als ontbijt.  We kijken intussen een paar afleveringen van Two and a Half Man.  Toen Ashton Kutcher daarmee begon vond ik het eerst niets na Charlie Sheen, maar nu wordt het toch wel steeds grappiger.

Intussen wordt het steeds donkerder in de kamer en buiten komt het met bakken naar beneden.  Opeens horen we een keiharde donder!  Dat is hier heel ongewoon, onweer op een januari ochtend!

Tijd voor mijn uur sporten, een interval op de elliptical vandaag.  Uit het raam zie ik dat de achtertuinen van onze buren en achterburen in meren veranderd zijn!  Gelukkig loopt die van ons naar beneden af en blijft het water daar niet (zo erg) in liggen.

Het blijft dan ook naar beneden komen en zelfs in dat weer ruimt Rick nog wat van de buitenlichtjes op.  Niet veel, maar alle beetjes helpen.  Ik sms met Katja, die vanavond naar huis wil komen.  Dat vinden wij natuurlijk ontzettend leuk!

Kai heeft gisteren te kennen gegeven dat hij nog graag naar het Natuurhistorisch Museum wil gaan voor hij terug naar school gaat.  Op zo'n regenachtige dag is dat natuurlijk een prima bestemming.

We rijden naar de stad en daar zien we dat het wel heel mistig is!  Zo mistig dat meer dan de helft van het Washington Monument niet zichtbaar is.  Dat gebeurt niet vaak dus daar neem ik een foto van uit de auto.

Zo lijkt het wel bijna zoals het er in de 19e eeuw jarenlang bijstond

Rick parkeert zijn auto in het Reagan gebouw waar je in het weekend $13 betaald, ongeacht hoe lang je parkeert.  Dan lopen we door het gebouw naar de Pennsylvania Avenue uitgang en steken over naar Elephant & Castle om daar te gaan lunchen.

Daar binnen is het gezellig en warm.  Het was bijna droog terwijl we erheen liepen, maar tijdens het eten zie ik het weer heel hard plenzen.  Het eten is lekker, ik bestel het flatbread met kip in kerriesaus wat lekker pittig is.

Gelukkig is de ergste regen alweer voorbij als we naar het museum lopen.  Daar is het wel druk, maar het is zo'n groot museum dat het toch nog goed te doen valt.  Kai is vooral geinteresseerd in het geologie, mineralen en edelstenen gedeelte en dat is ook zeer boeiend.  Dit keer lees ik vooral heel veel over meteorieten, die op aarde terecht zijn gekomen.  Onvoorstelbaar wat voor moois de natuur toch voort kan brengen!

Patroon in een buitenaardse steen

Kai en Rick doen er helemaal lang over, maar na een tijdje krijg ik pijn in mijn benen van het slenteren en stil staan en loop wat sneller door de tentoonstelling.  Er is zo ontzettend veel te zien hier!  De juwelen, die hier liggen zijn ook schitterend.  Ik zou wel zo'n "leuke" saffierenketting willen, ha ha.  Of de Hope diamant, hoewel die ongeluk schijnt te brengen.

Mijn geboortestenen, vooral het linker collier vind ik prachtig

De Hope diamant

Daarna ga ik op een uitstulpsel van een kolom buiten de tentoonstelling mensen zitten kijken.  Altijd een zeer vermakelijke bezigheid, vandaag hoor ik ook weer vele talen.  

Als Kai en Rick ook klaar zijn met de tentoonstelling gaan we de winkel, die erbij hoort, bekijken.  Kai koopt er een koperen bal en een stuk bismuth, omdat dat uit Duitsland komt.  Mijn broer en schoonzus zijn geologen en ik moet toegeven dat ik de attractie wel zie.

We willen nog een tentoonstelling zien en besluiten die over genomen te gaan kijken.  Die is hier tijdelijk en enorm interessant over DNA en hoe alles steeds nauwkeuriger in kaart gebracht kan worden.  Het heeft echter ook een ethische kant, want hoeveel zouden bijvoorbeeld werkgevers of verzekeringsmaatschappijen te weten mogen komen over een bepaalde persoon?  Ook weer erg boeiend en met een hoofd vol informatie verlaten we het drukke museum (nummer twee in de wereld dit jaar).

Terwijl we teruglopen naar de auto krijg ik een sms van Saskia dat ze weer heeft overgegeven.  Helaas is het net voor haar bijles en ik bel die maar af voor vandaag.  De meer belangrijke bijles is om zes uur en gelukkig voelt Saskia zich dan beter.  Het zit haar maar niet mee!

Op weg naar huis rijden we langs de Potomac rivier waar warme regen op het ijs in de rivier mist veroorzaakt.  Rick stopt even bij het Theodore Roosevelt eiland en ik maak gauw een stel foto's (zie onderdaan dit blog).  Het doet allemaal mysterieus aan.

Katja zal te laat thuis komen om mee te gaan eten, dus we vertrekken met zijn drieen naar Tequila Grande, Rick heeft Katja's bestelling.  Dit Mexicaanse restaurant ligt minuten van ons huis, maar we gaan er vrijwel nooit heen.  Toch is het eten goed, mijn zalmtaco's in ieder geval wel.

Als we onze oprit naderen zien we eerst Kaylee's auto en dan staat daar ook de bekende blauwe Mazda van Katja.  Het is weer super haar en Django en Zorro te zien.  Helaas weer een kort bezoek, vooral voor mij, maar morgen gaan we er naar hartelust van genieten.  

Zondag

Hoera, de zon is er weer!  Met bestellingen van Katja en Kai op zak gaan Rick en ik Vienna in om ontbijt te halen.  Ik haal de sandwiches bij Panera, terwijl Rick de drankjes haalt bij Starbucks daartegenover.

Met zijn vieren eten we ontbijt, Saskia ligt nog op een oor.  Na het eten gaat Rick aan het opruimen van de kerstlichtjes voor en ik begin aan mijn cardio op de elliptical.  Vandaag doe ik vijftig minuten en vind het dan wel weer genoeg.

Snickers besloot de ladder uit te proberen, maar durfde daarna niet meer naar beneden

Rick, de kattenredder

Het is lekker weer en Katja wil haar nieuwe DSLR camera uitproberen.  We besluiten Cosmo  mee te nemen naar Scotts Run.  Django moet zich nog rustig houden vanwege zijn hartworm medicatie, dus die moet helaas thuisblijven.

Eerst nemen we Katja's auto naar Merchant's Tire.  Gisteren heeft zij haar jaarlijkse inspectie niet gehaald, omdat een van haar banden vernieuwd moet worden.  Aangezien Katja heel veel rijdt vinden wij het belangrijk dat ze een veilige auto heeft en daar horen natuurlijk ook goede banden bij.

We laten Katja's auto achter en rijden in de van verder.  Het is lunchtijd en Katja kiest Noodles & Company  om te gaan eten.  Dat vind ik prima en bestel mijn favoriete Bangkok curry met garnalen en extra spinazie.  Cosmo wacht geduldig in de auto.

Dat geduld wordt beloond met een lekkere wandeling bij Scotts Run.  Het is er druk, maar we vinden gelukkig nog een parkeerplaats.  Na de regens van de afgelopen paar dagen zit er veel water in het riviertje.  Vandaag is het heerlijk weer en warm genoeg voor alleen een zomerjas.

Onderweg ontmoet Cosmo allemaal vriendjes.  Ik heb uitgevonden dat het beter is hem kennis te laten maken met die andere honden.  Als ik hem van die honden weg probeer te houden gaat hij blaffen en zo wordt er vriendelijk wederzijds aan de achterwerken gesnuffeld en kunnen we daarna weer rustig verder.

De waterval is ook mooi vol en Katja experimenteert met verschillende sluitertijden.  Ik heb alleen mijn kleine cameraatje mee en denk eerst dat dat daarmee niet mogelijk is.  Dan zie ik een speciaal knopje voor sluitertijden en voila, ook met dit toestelletje kan ik het water er zijdeachtig doen uitzien.

Intussen praten we met een gezin uit Litouwen dat pas in Vienna is komen wonen en een oudere fotograaf, die Katja ook nog wat tips geeft.  Voor we het weten begint de zon omlaag te gaan en lopen we terug naar de van.

Precies als we wegrijden belt Merchant's dat Katja's auto klaar is.  Perfect, die halen we dus op de terugweg op.  De banden zien er weer prima uit, dus terug in Roanoke kan Katja haar inspectiesticker ophalen.

Voor het avondeten wil Katja natuurlijk sushi eten, helemaal mijn dochter!  Het is ook Kai's laatste avond thuis.  Helaas heeft Saskia enorm veel schoolwerk en kan niet mee.

Het wordt weer een heerlijke maaltijd bij Sushi Yoshi, de sushi en sashimi zijn net een kunstwerk.  In het restaurant zitten heel veel Aziaten wat altijd een goed teken is, bovendien is het zondag en is er een wachtlijst, maar goed dat ik gereserveerd had.

Thuis is Saskia hard aan de studie en Katja en Kai gaan ook werken.  Kai heeft veel vertaalwerk en Katja is aan het studeren voor de MCATs, de belangrijke testen voor medical school.  Het was weer een heerlijk weekend en ik hoop op tijd naar bed te gaan, want moet morgen voor dag en dauw naar het vliegveld.

PS: Groot nieuws is dat we geboekt hebben voor Kai's spring break. Hij en ik hadden het er al maanden over dat we naar Lissabon wilden en de prijzen daarheen zijn heel redelijk.  Ik boekte voor Kai en mij en toen bleek dat Katja ook mee kan.  We gaan dus acht tot en met dertien maart met zijn drieen!

Ideaal zou zijn met zijn allen te gaan, maar Rick heeft helaas niet genoeg vakantiedagen en Saskia school.  Het gaat zeker bijzonder zijn met de twee oudsten, want wie weet waar Kai volgend jaar zal zijn en wanneer Katja weer zomaar vrij zal kunnen nemen.

Mysterieuze foto's van een mistige Potomac rivier staan hier

Een mistige regendag

Oy, bij het ontwaken voel ik het al, dit wordt een fibro dagje.  Alles doet pijn. Echt balen, want de afgelopen weken voelde ik me wonderlijk goed voor in de winter.  Nou ja, als het zo bij af en toe een dagje blijft mag ik ook niet klagen.

Op mijn computerscherm zie ik dat de scholen twee uur verlaat opengaan vanwege ijzel.  Dat vindt Saskia natuurlijk heel fijn.  Ook Rick blijft wat langer thuis om zeker te zijn dat de gladheid weg is.  Het is buiten mistig en miezerig, een reden waarom ik me zo voel, duidelijk.

In een volgend leven wil ik toch echt kat zijn!

Met de nodige moeite zet ik mezelf ertoe om aan een dubbele Max Capacity routine te beginnen. Om dat wat leuker te maken ga ik mijn nieuw gevonden serie kijken: Beverly Hills Pawn.  Weer heel anders dan Pawn Stars, maar minstens zo leuk.

Na 32 minuten ben ik klaar en begeef me naar boven voor vijftig minuten op de elliptical.  Dan is mijn energie op, waarschijnlijk ook omdat het lunchtijd is en ik honger heb.  Kai wil eten van Manhattan Bagel en dat vind ik ook prima.  Ik bestel hun lekker warme dunne bagel met ei, kaas, asperges en champignons.

Het regent weer als ik Cosmo zijn, helaas voor hem, korte wandeling geef.  Ik moet nog een themafoto voor vandaag maken en neem mijn fototoestel mee.  Ik dacht vanochtend aan dit kunstwerk van Escher en besluit eens te proberen de regen in de plassen te fotograferen.  Onderstaande foto vond ik het best gelukt.

Rillend kom ik weer binnen en besluit de infrarode warmtedeken, die ik met Kerst van Rick heb gekregen eens uit te proberen.  Op mijn buik met de deken op mijn rug lees ik in een paar uur mijn boek uit.  Het lijkt ook echt geholpen te hebben, de pijn in mijn schouders is niet meer zo erg.

Saskia komt met een stel vrienden terug uit school.  Ze gaan een taart bakken.  Grote hilariteit, want die mislukt en nu staat er een misvormde uit elkaar gevallen cake in de keuken en de groep is net zo snel vertrokken als ze aankwamen.  Ik ben wel benieuwd voor wie dat gedrocht bestemd is.

Rick stelt voor om gezellig bij Pazzo Pomodoro te gaan eten.  Daar zeg ik nooit nee tegen!  Dit restaurant is echt alsof je in zuid Italie bent en altijd gezellig druk.  Wij zijn inmiddels bekenden en worden door een van de eigenaren enthousiast begroet.

Kai wil graag aan een tafeltje in plaats van de bar en er is er net een vrij.  We bestellen de drie verschillende soorten prosciutto als voorafje wat altijd teveel is dus meer dan de helft gaat mee naar huis.  Ik lees het menu en zie allerlei lekkers, maar kan het niet laten toch weer de inktvis pasta met gamba's en zongedroogde tomaten te bestellen.

Giuseppe, de serveerder, is Italiaans en hij vindt het duidelijk super dat ik dat gerecht bestel.  Het is een van de meer exotische op hun menu natuurlijk en ik ben eigenlijk wel benieuwd hoeveel mensen het bestellen.  Het staat gelukkig nog op het menu dus hopelijk is het populair genoeg.

En zo is er weer een weekend begonnen.  Het laatste weekend voorlopig weer dat Kai thuis zal zijn.  Daar gaan we dus nog even zoveel mogelijk van genieten!

Van Gogh Repetitions

Gelukkig heeft Saskia geen buikvirus, maar de hoofdpijn en maagproblemen van gisteravond hebben er wel voor gezorgd dat ze niet voldoende heeft gestudeerd voor haar AP Government proefwerk.  Dat heeft ze het eerste uur, dus ik bel de school weer eens dat Saskia later komt.  Gelukkig heeft ze met dit vak geen moeite en zal ze het maandag inhalen.

Na een heerlijk ontbijt van het zadenbrood van het gisteravond ga ik gauw naar boven om te sporten.  Het uur interval gaat lekker snel voorbij met mijn spannende boek.  Ik zou wel langer door willen gaan, maar heb om elf uur met Anja afgesproken.

Gauw onder de douche dus en ik ben net klaar als Anja aanbelt.  Zij maakt kennis met Kai, die ons heel lief naar de metro brengt.  Hij belooft ons later vanmiddag ook weer op te halen.

Na Anja geholpen te hebben meer geld op haar Smartrip kaart te zetten gaan we het perron op.  Daar staat de trein al klaar en niet veel later vertrekken we naar Washington.  We stappen bij Metro Center over en dan bij Dupont Circle uit.

Dit station heeft een van de hoogste roltrappen van het Metrorail systeem (Wheaton heeft de hoogste in het westelijk halfrond).  Eenmaal buiten moet ik altijd even mijn richtingsgevoel weer vinden.  We lopen dan ook eerst de verkeerde kant op, maar lang leve de telefoon gps, die de weg wijst naar ons lunchrestaurant.

Het linker huis doet me aan een Amsterdams huis denken

Bij ieder metrostation kun je allerlei gratis krantjes krijgen

Dat wordt Bistrot du Coin.  Er zijn heel wat restaurants in deze levendige buurt, maar ik houd van dit restaurant, omdat het me het gevoel geeft in Parijs te zijn (water in Duralex glazen, bijvoorbeeld).  Ik heb enorme zin in uiensoep en die van hen is authentiek en lekker.  Anja neemt een salade met warme geitenkaas.

Na de lunch lopen we naar de Phillips Collection, die praktisch om de hoek ligt.  Dit museum staat bekend om zijn grote collectie impressionistische schilderijen.  Tot 2 februari is er een tentoonstelling over Vincent van Gogh en zijn "repetitions" (herhalingen).  Nu ben ik dol op impressionisten en wilde die graag zien, gelukkig Anja ook, want het is leuker met iemand anders.

We betalen de $12 entree en krijgen een kaartje om op onze kleren te prikken.  Ik kan geen plek vinden aan  mijn jurk en ben dat kaartje dan ook prompt kwijt.  Anja vindt het terug en wordt nog bijna met een wandelstok van een oudere dame geslagen tijdens het oprapen.

De van Gogh tentoonstelling is op de derde verdieping en heel interessant.  Ik wist van tevoren niet wat er met "repetitions" werd bedoeld, maar het blijkt dus dat van Gogh bepaalde schilderijen meerdere malen maakte.  En dan niet letterlijk gecopieerd, maar opnieuw geschilderd.  Zowel landschappen als portretten schilderde hij verscheidene malen bijna hetzelfde.   Erg interessant is het allemaal.

We lopen nog door de rest van het museum waar we schilderijen van andere impressionisten bewonderen.  Vooral die van Pierre Bonnard vind ik leuk.  Daar hebben we jaren geleden met Artsmart op de basisschool onderwezen.  Het leuke is om de specifieke schilderstijlen van ook deze minder bekende schilders te zien.

Een zaal is heel mooi

En een open haard met Delfts blauwe tegels

Na een paar uur hebben we weer van alles moois gezien en lopen terug naar de metro.  Bij Metro Center is het druk en ik stel Anja voor een station de "verkeerde" richting op te reizen, zodat we zeker zullen kunnen zitten.  Zo gezegd, zo gedaan en het werkt perfect, want bij Federal Triangle komt de trein naar Vienna net aanrijden en we kunnen meteen zitten.

Een paar stations voor we terug zijn bel ik Kai, die ons keurig komt ophalen.  Anja neemt afscheid en letterlijk vijf minuten later zie ik Laura voorrijden (vroeger dan ze had gezegd)!  Dat had niet beter gekund.

Laura begint met Saskia een massage te geven en daarna ben ik aan de beurt.  Maar goed ook want Saskia en ik hebben beiden weer erge last van hoofdpijnen gehad de afgelopen paar dagen.  Hopelijk helpen de massages ons beiden. Aan Laura zal het niet liggen, want die doet weer goed haar best.

Saskia's bijleslerares komt en we praten even.  Blijkt dat zij een operazangeres is en probeert hier een baan daarin te vinden.  Daarbij heeft ze ook een universitair diploma in scheikunde, biologie en Duits!

Dat is het fijne van dit systeem, je kunt meerdere richtingen kiezen om te studeren.  Wel heel veel werk, maar ook goed voor mensen, zoals ik, die veel interesses hebben.

Katja heeft bijvoorbeeld een "minor" in Spaans en een "major" in Human nutrition foods and exercise.  Kai gaat afstuderen met een "major" in Duits en een "minor" in anthropologie.  Drie majors, zoals de bijleslerares heeft, is wel ongewoon, maar duidelijk mogelijk.  In ieder geval vind ik het een fijn systeem voor mensen, die niet precies weten wat hun passie is.

Rick komt thuis en we zijn allemaal moe.  We bestellen makkelijk een pizza van Pizza Hut.  Hun pizza met dunne korst vind ik erg lekker, vol verse groentes en niet te veel kaas.  Er zijn verder leuke dingen op tv om deze heel leuk dag af te sluiten.

Cosmo zou graag dit stukje pizza willen (maar krijgt het niet)

Foto's van vandaag staan hier.

Dokters afspraak

Om te kijken of de bloeddrukverlagende medicijnen hun werk doen heb ik vanochtend een vervolgafspraak met mijn nurse practitioner.  Vorige keer was mijn afspraak in het midden van de middag en had ik dus niet gevast.  Vandaag moet dat wel om mijn bloedsuiker en cholesterol te laten testen.

Ook dit keer is mijn afspraak wat later dan ik zou willen, maar half elf is nog wel te doen.  Met rommelende maag en hopend dat niet te erg te horen is, rijd ik naar Vienna Family Medicine.  Na de nodige formulieren, die iedere keer weer ingevuld moeten worden, komt een verpleegster me keurig op tijd naar een behandelkamer brengen.

Daar is het dus tijd om mijn bloeddruk weer op te nemen en ik voel gewoon dat die door de spanning weer hoog is.  En jawel, precies hetzelfde als twee maanden geleden, ondanks de medicijnen.  Daar baal ik van, maar de nurse practitioner is er niet van onder de indruk.  Ze neemt de bloeddruk na een praatje nog eens op en hallelujah, hij is normaal!

Met een vingerprik wordt mijn bloedsuiker getest en ook dat is normaal.  Nu alleen de cholesterol nog, daarvoor mag ik naar beneden naar het lab.  Ook die test is zo gepiept en nu mag ik eindelijk op zoek naar eten.  Sporten heb ik vandaag maar van de agenda geschrapt.

Bij Starbucks bestel ik een Americano en koop een zakje met gevriesdroogde vruchten.  Iets zwaars wil ik niet eten, want daar loopt het al te dicht tegen lunchtijd voor.  In de zaak eet en drink ik langzaam alles op.  Een van de medewerksters komt langs en laat hun nieuwe "caramel flan" latte proeven.  Erg lekker moet ik zeggen!

Thuis wacht Kai me al op.  Hij heeft bij zijn geboorte staatsobligaties van Ricks ouders gekregen, die hij wil gebruiken voor de aankoop van vertaalsoftware.  We denken even naar onze bank, Suntrust, te gaan en te regelen dat het geld op onze rekening komt, want Kai wil het niet contant.

Dat heeft echter meer voeten in de aarde dan we dachten, omdat Kai er zelf geen rekening heeft.  Hij moet dus eerst een rekening openen, het bedrag daarop laten zetten en dan van die rekening naar de onze verhuizen.  Maar ja, dat doet Kai toch maar en nu moet hij binnenkort weer terug om die rekening weer te sluiten.  Hoe ingewikkeld kun je het maken?

Inmiddels is het ruim lunchtijd en we gaan gezellig bij Le Pain Quotidien eten.  Kai neemt de quiche lorraine en ik hun kip pot au feu.  Die hadden ze de vorige keer niet en ik heb er al heel lang zin in.  Het is zo lekker met veel groentes, quinoa en lekker pittige harissa.

Na het eten zet ik Kai thuis af en ga door naar Vienna.  We hebben vanavond weer ons Nederlandse eetclubje en ik heb toegezegd brood mee te nemen.  Mijn allerfavorietste brood hier is het Danish kernel brood van Cenan's.

Sowieso is hun brood heerlijk, maar dit brood slaat alles.  Zo ongeveer ieder zaad dat je je kunt bedenken is erin gebakken.  Als ik er kom staat er een rij voor deze broden, want ze zijn net uit de oven en dus nog warm.

Even twijfel ik of er geen twee zal kopen en een ervan vast eten, want warm brood is natuurlijk niet te versmaden.  Maar de broden zijn ook duur en in mijn eentje eet ik niet heel zo'n brood op, dus ik houd het maar bij een.  In de auto ruikt het meteen heerlijk naar versgebakken brood, mmm!!!  Hopelijk vinden de dames het vanavond ook erg lekker.

Het is weer tijd om mijn uitgroei bij te laten werken bij Lofty Salon.  Carmen doet de kleur en wast mijn haar.  Gewoonlijk ga ik dan met nat haar naar huis om het daar te foehnen.  Maar het vriest buiten en vandaag mag ik het daarom met Mona's foehn drogen.  Wel zo handig, zou ik wel vaker willen.

Thuis ga ik weer bedenken wat mijn zwartwitte foto van vandaag gaat worden.  Ik heb een mooi boeket paarse lelies staan en bedenk me dat die met hun vlekjes en stampers ook mooi in het zwartwit zouden zijn.  Het blijft iedere dag leuk om echt rond te kijken om weer iets anders te vinden om te fotograferen.

Rick brengt me naar Karins huis waar we weer een heel gezellig etentje hebben.  Het brood wordt zeker ook lekker gevonden, waarschijnlijk heeft Cenan's er een paar nieuwe klanten bij.  Na lekkere borrelhapjes eten we paprika soep vooraf, heerlijk door Karin gemaakt.  Daarna verschillende salades en peertaart en superlekkere (wil wat zeggen voor mij) zelfgemaakte biscotti, het is weer smullen.

Rick haalt me om half tien op en thuis vertelt Saskia dat ze over heeft gegeven.  Ze heeft ook al de hele middag erge hoofdpijn dus hopelijk is het geen buikvirus.  Ik heb echt met Saskia te doen, ze wil zo graag hard aan school werken, maar haar gezondheid zit haar constant tegen.  Hopelijk is ze morgen weer beter.

Kkkkkoud!!!

Voor het eerst in heel lange tijd hebben we voor de zekerheid boven de verwarming aangezet.  Als de temperatuur binnen onder de vijftien graden zou komen, zou die aanslaan.  Als ik midden in de nacht wakker word, hoor ik inderdaad dat de verwarming aanstaat, maar dat is in onze kamer nauwelijks te voelen.

Rick staat met moeite om acht uur op en komt verkondigen dat het buiten een record lage temperatuur voor dit gebied van -18 is.  Dat niet alleen, maar de gevoelstemperatuur is zelfs -28.  Brrrrr, ik draai me nog maar eens om en sta pas om negen uur op.

Saskia heeft vanwege de extreme kou vrij van school en is al naar Lawrence vertrokken.  Kai zit alweer te vertalen.  Hij verdient goed met deze betaalde stage, die hij voor zijn diploma moet doen.  Cosmo laat ik in de achtertuin "uit", want met deze kou begeef ik me niet buiten.

Cosmo vindt het heerlijk buiten, hoewel hij voor zijn doen ook wel weer gauw naar binnen wil.  Overal lezen we over hoe we onze huisdieren ook zoveel mogelijk binnen moeten houden, dus Snickers mag van mij niet naar buiten vandaag tot zijn ongenoegen.

Na een ontbijt van gepocheerde eieren met kaas en drie koppen warme koffie begeef ik me naar boven om te sporten.  Onze sportkamer ligt boven de garage en is in de winter altijd de koudste kamer in het huis.

Meestal is dat prima, maar vandaag is het wel even "doorkomen" en hard doorstappen op de elliptical!  Gelukkig heb ik weer een leuk boek en het uur gaat snel voorbij.  Ik blijf nog wat langer doorgaan om mijn 10000 stappen te halen, want buiten gaat dat vandaag zeker niet gebeuren!

Voor ik begon met sporten zag ik de beagle van onze achterburen al buiten in de tuin.  Als ik na afloop beneden kom zit hij daar nog.  Deze mensen lieten die hond een jaar of zo geleden vrijwel iedere dag buiten en ik heb toen al een keer de politie gebeld omdat het veertig graden was en er nauwelijks schaduw was in die tuin.

Onze buren hebben toen ook een briefje op hun deur geplakt en geklaagd over het constante geblaf, blijkt vandaag.  Die arme hond zat de hele middag bij de achterdeur te blaffen om naar binnen te mogen.  Ik werd er ook gek van.

Enfin, terug naar vandaag, het is een tijdje niet voorgekomen dat de hond de hele dag buiten was, maar vandaag hebben die buren kennelijk om onverklaarbare redenen besloten dat het daar weer eens tijd voor was.   Het is buiten -13 met een gevoelstemperatuur van -22 en de hond heeft geen jasje of wat ook aan.  Ik zie hem zelfs trillen.

Dat kan ik niet langer aanzien en bel de Animal Warden van Vienna.  Die belt al gauw terug en vertelt dat hij net aan de telefoon was met een andere bezorgde buur om diezelfde beagle.  Hij belooft te proberen met de eigenaren in contact te komen en anders het dier op te halen.

Blij dat er nu tenminste iemand aan gaat werken de hond de warmte in te krijgen ga ik lunch halen.  Dit weer is soepweer en Panera's boerenkool, worst en bonensoep is mijn keuze vandaag.  Ik kleed me heel dik aan, maar zelfs tijdens de paar minuten wandeling van de auto naar het restaurant worden mijn vingers en tenen ijskoud!

Eigenlijk wil ik daarna niet meer naar buiten, maar ik moet nog een zwartwitte dagfoto vinden.  Over de vijver ligt een net en daar zit ijsafzetting op.  Dat ga ik fotograferen en Cosmo gaat mee naar buiten.  Na drie foto's ril ik al zo erg dat ik me gauw weer naar binnen haast.

Daar zie ik dat de Animal Warden is aangekomen en hij neemt de beagle mee.  Kennelijk heeft hij de bewoners niet kunnen bereiken.  Ik mag hopen dat ze een bekeuring krijgen voor wreedheid, want dat dier had het duidelijk koud.

Gewoonlijk komt hij naar het hek als Cosmo ook buiten is, maar toen Cosmo bij mij was tijdens het fotograferen lag het hondje naast de achterdeur te rillen.  Duidelijk was het veel te koud voor hem, hij is ook niet meer de jongste.

Opgelucht dat ik mijn goede daad van vandaag te hebben gedaan ga ik verder met mijn plannen.  Voor Kerst heb ik een set met glasverf, glazen en kwasten van Rick gekregen.  Volgende week is Christine jarig en ik wil voor haar een wijnglas beschilderen als cadeautje.

Vroeger graveerde ik ze in, maar dat doet mijn vingers veel te veel pijn.  Vandaar dat ik eens wilde proberen of ik met verf ook iets leuks kan creeren.  Het is een heel ander iets, maar uiteindelijk ben ik tevreden over het resultaat.  Ik vind het ook erg leuk weer creatief bezig te zijn.

Voor vandaag heb ik me ook voorgenomen weer eens wat op te ruimen.  Aangezien ik toch in de basement ben en ze al een tijdje een doorn in mijn oog zijn, werp ik me op de Barbies.  Daarvan hebben we nog een belachelijk aantal waarvan meer dan de helft kapot.

Na me een uurtje door de afgehakte hoofden, losse benen en armen en onherkenbare rompen te hebben geworsteld heb ik een doos met hele Barbies en hun kledij over en twee volle zakken met onfortuinlijke losse lichaamsdelen.  Ik bedenk me dat het maar goed is dat het poppen zijn, in het echt zou het een afgrijselijk iets zijn!

Het geeft toch altijd een voldaan gevoel weer wat opgeruimd te hebben.  Heel (heel) langzaam maar zeker wordt er zo weer ruimte gecreeerd hier in huis.  Er zijn nog heel wat kamers en kasten te gaan, maar dit voelt al heel goed.

Rick eet vanavond met een stel collega's dus Kai en ik bestellen Chinees van East Chateau (ik zie net dat we nu ook online kunnen bestellen).  Die hebben ook een ruime keuze aan veganistische gerechten, maar Saskia heeft daar geen zin in en maakt haar eigen avondeten.  

Ook vanavond bestel ik weer soep, dit keer hot and sour, zo lekker!  Kai en ik delen dumplings en ik snoep van een paar van zijn General Tso's kipstukjes.  Chinees eten hier is zo heel anders, dan in Nederland, maar ik vind het ook erg lekker. 

Al zou ik geen nee zeggen tegen een babi pangang (maar niet echt Chinees) of mihoen goreng (ook niet echt Chinees), hm, eigenlijk heb ik dus zin in Indonesisch eten.  Eens kijken of ik Rick mee kan krijgen naar het enige restaurant daarvan in deze omgeving.

Vannacht wordt het nog eens zo ontzettend koud.  Terwijl ik dit typ is het al -12 en het zal volgens het verhaal -16 worden.  Het was vandaag kouder in Atlanta, Georgia, dan in Anchorage, Alaska en dat zegt wat!  Gelukkig wordt het dit weekend weer lekker lenteachtig, temperaturen, die ik toch liever zie!

De stilte voor de storm

Voor Rick is het weer een gewone werkdag na twee weken vrij te zijn geweest.  Hij vertrekt dan ook al voor achten.

Saskia heeft het eerste uur vrij, maar om kwart voor negen zie ik nog geen teken van haar.  Ik ga eens polshoogte nemen en vind een huilend meisje van de krampen.  Gauw geef ik haar een pijnstiller.  Ze heeft gelukkig eerst nog een uur vrij werken voor haar eerste vak, zodat ze niet weer een les hoeft te missen.

Het heeft vannacht zo geregend dat bijna alle sneeuw weg is.  Het is ook met een graad of vijf absoluut niet koud.  Moeilijk voor te stellen dat we vannacht en morgen recordlage temperaturen gaan krijgen!  Nu is het in ieder geval nog te doen om Cosmo uit te laten.

De temperatuur valt echter gestaag en de wind maakt het nog kouder.  Mijn zusje sms-t dat het bij hen, toch een heel stuk noordelijker, vijftien graden is.  Ook zij verwachten de "polar vortex" vannacht en daar zal het temperatuurverschil meer dan dertig graden bedragen van de ene op de andere dag!  Hier "maar" iets meer dan 20 graden (hoewel de gevoelstemperatuur een ander verhaal is).

Door een sneeuwbui rijd ik na mijn ontbijt naar de sportschool.  Daar doe ik eerst een half uur cardio en dan leidt Sharon mij weer door een zwaar uur gewichten.  Als ik de van weer instap zie ik tot mijn schrik dat ik nog maar voor een paar mijl benzine heb.  Voor mijn handen aan de pomp vastvriezen morgen besluit ik hem maar gauw vol te gaan gooien!

Thuis haal ik de tuinslangen van de buitenkranen, zet ze open (Rick heeft een paar weken geleden de toevoer al afgesloten) en wikkel ze in doeken om bevriezing te voorkomen.  Onze buizen lopen verder binnen in het huis volgens Rick dus als het goed is hoeven we ons nu nergens zorgen om te maken (al laat ik vanavond de kranen beneden in de basement wel druppelen, zoals wordt aangeraden).

Voor de lunch heb ik enorme zin in pho wat ik alweer een tijdje niet heb gegeten.  Ik ga bij Pho Thang Long vispho eten en bestel ook een glas van hun superlekkere limoensoda.  Ook al is het koud buiten, dit zomerse drankje vind ik niet te versmaden.  Alles staat binnen vijf minuten voor mijn neus, wauw!

Eenmaal buiten schijnt de zon weer, maar de wind blaast ook steeds harder.  Een van mijn goede voornemens dit jaar is onze oude vrijwel dode planten te vervangen met nieuwe.  Bij Safeway koop ik twee planten, die volgens de verkoopster niet te vermoorden zijn.  Maar goed ook, want ik heb absoluut geen groene vingers!

Na nog een paar pakjes naar Nederland te hebben verstuurd bij het postkantoor haast ik me naar huis om de planten en de bos bloemen, die ik ook heb gekocht voor wat kleur in huis, binnen te brengen.  Ze staan allemaal goed.  Nu nog zeker twee andere planten vervangen, maar dit waren de lelijkste.

Terwijl ik de rest van de planten water geef, glijd ik opeens uit in de keuken en voor ik het weet lig ik op de grond.  Au!  Het moet een flinke klap geweest zijn, want Kai komt verschrikt aanrennen.  Alles lijkt nog te werken, maar mijn linker knie en rechter schouder zijn niet blij en ik ben op mijn linkerhand gevallen, die meteen opzwelt.  Nou ja, het had erger kunnen zijn.

Het wordt steeds kouder buiten en de wind huilt om het huis.  Iedere keer dat ik naar Weatherbug kijk is de temperatuur verder omlaag.  Rick komt dan ook rillend thuis.  We bestellen Thais eten en ik doe mijn Snuggy aan.

De mannen, die helemaal gek zijn, gaan met een gevoelstemperatuur van -18 de hot tub in!  Ik zou dat op zich ook best lekker vinden, want het water is er warm genoeg voor, maar dan moet je eruit en door de vrieskou weer naar binnen.  Ik blijf maar gewoon lekker warm tv kijken.

Flapjack weet het helemaal, na het spelen lekker slapen (let op het speeltje nog op zijn buik)

Ook dit jaar doe ik weer een dagelijkse foto met een thema.  Dit keer doen we het met een leuke grote groep, erg grappig om de verschillende foto's te zien.  Het thema voor januari is "zwart-wit" en mijn album staat hier voor degenen, die me willen volgen. 

Nog een (iets minder) koude rondleiding en klaar met de Kerst (althans binnen)

Zaterdag

Net als gisteren ben ik veel vroeger wakker dan ik zou willen en kijk om de vijf minuten hoe laat het is.  Flapjack heeft volgens mij altijd door als ik wakker ben en komt op mijn buik liggen.  Dat is natuurlijk heel lekker warm en allerschattigst en ik voel me dan ook schuldig hem eraf te gooien als ik de staande klok beneden acht uur hoor slaan. 

Tijd om op te staan en ik raap mijn kleding voor vandaag bijeen.  Dat wordt weer mijn skibroek, maar dit keer ook lang ondergoed eronder, want dat was ik gisteren vergeten en wat had ik daar een spijt van!  Verder mijn Noorse Dale trui, die net nog wat warmer is dan mijn trui van gisteren, maar Rick heeft hem gisteren pas opgehaald van de stomerij.

De tenenwarmers gaan weer in mijn sneeuwlaarzen en we halen net als gisteren ontbijt bij Starbucks.  Als ik rondleidingen heb neem ik de kleinste Americano, want ik wil niet de hele tijd naar de wc moeten rennen.  Die is echter ook al heel snel op, helaas.

Keurig om half tien zijn we bij het McPherson Square station.  Dan gaat mijn mobieltje en ik zie dat het een Belgisch nummer is.  Het is inderdaad R., die meldt dat ze nu pas op de bus van het vliegveld naar de metro zitten en verwachten om kwart over tien pas op de afgesproken plek te zijn.

Oei, dat zou drie kwartier in de kou wachten betekenen.  Dat is niet goed voor mijn spieren, stilstaan is een heel ander verhaal dan lopen.  Rick stelt voor de Starbucks in te gaan, van daaruit hebben uitzicht op het metrostation. 

Tegen kwart over tien stappen we weer in de auto en rijden naar de hoek van het metrostation.  Een minuut of tien later zien we een groep uit het station komen, die er wel erg Europees uitziet.  Gelukkig ook wel lekker warm aangekleed, want daar was ik nog bezorgd over.

Inderdaad zijn het "mijn" zes Belgen.  Zij zijn net met een nachtvlucht uit Sao Paolo aangekomen waar het dertig graden was.  Wat een schok voor hen en ook nog eens met weinig slaap en wat jet lag, natuurlijk. 

De reden dat ze zo laat waren was de immigratie bij Dulles.  Die duurde wel twee uur!  Daarom willen ze ook op tijd weer terug bij het vliegveld zijn en moeten de bus van kwart voor twee vanaf Rosslyn terug naar het vliegveld halen.  Ik reken uit dat we dan ongeveer twee uur en een kwartier hebben om ze ruim de tijd te geven op tijd voor de bus te zijn.

Gauw bereken ik in mijn hoofd wat dan haalbaar is, want we willen natuurlijk niet in een sprint langs alles rennen, maar ook zoveel mogelijk zien.  Ik besluit dat het Tidal Basin of helemaal naar het Capitool, zoals ik eerst in gedachten had, omdat dit hun eerste voet op Amerikaanse bodem is, veel te lang gaat duren.

We lopen eerst naar de voorkant van het Witte Huis en wijs ook het kerkje van de presidenten aan, maar probeer er, om tijd te winnen, niet eens binnen te gaan.   Ik vertel over de geschiedenis van de stad en het Witte Huis dat er lang niet zo knalwit uitziet met de sneeuw op het gazon.

Het is koud, maar lang niet zo verschrikkelijk als gisteren.  Ik heb mijn hoofdband niet eens nodig, al probeer ik mijn sjaal in het begin zoveel mogelijk om mijn oren te winden.  Ook de electronische handverwarmers heb ik alleen in het begin nodig.  Ik denk ook dat het lange ondergoed en de Noorse trui veel bijdragen, want de anderen lopen zichtbaar te rillen.  Natuurlijk is het ook een enorme overgang van 30 graden naar -5!

Na de achterkant van het Witte Huis bewonderd te hebben lopen we naar de Mall.  Als eerste bezoeken we het Tweede Wereldoorlog Monument.  Dit ziet er op het moment een beetje somber uit.  De fonteinen zijn uit en er ligt nog wat sneeuw op de "eikenbladeren" en "maiskolven" van de kransen.  Zonder fonteinen vind ik dit monument lang niet zo mooi, maar het maakt op mijn gezelschap wel veel indruk.

We lopen verder, af en toe heel voorzichtig, want er zijn flinke ijzige plekken, helemaal niet mijn ding!  De volgende stop is het Vietnam Memorial.  Ook hier is het uitkijken met lopen, maar de "muur" is van zwart graniet en het is er, zoals altijd, een stuk warmer dan elders.  Ook weer erg indrukwekkend met besneeuwde kransen en van verre (zie foto) zie je enkel wat zwarte driehoeken.

Dit is het Vietnam Veterans Memorial in zijn geheel

Bij het Lincoln Memorial is het weer een drukte van jewelste.  Hier moet duidelijk iedereen, die Washington bezoekt, geweest zijn, kou of geen kou.  Het Koreaanse monument vind ik vandaag het mooist met de sneeuw op de struikjes en standbeelden.  De mogelijkheid om sneeuwfoto's te maken is dan weer een groot voordeel van deze koude rondleidingen (en het leuke gezelschap natuurlijk, ook vandaag weer).

Langs de Reflection Pool lopen we naar het Washington Monument.  Hier bespreken we hoe nu verder, want de tijd schrijdt met rasse schreden voort.  Mijn plan was naar het Smithsonian Station te lopen, zodat ze ook van verre nog het Capitool kunnen zien.

Hun metrokaartjes zijn echter retour McPherson Square en Smithsonian kost misschien meer.  Ik merk dat ze liever weer terug naar McPherson Square gaan dus dat wordt het.  De afstanden van waar we zijn naar de stations verschillen niet veel.

We lopen langs het Washington Monument en als ik daarover vertel zie ik dat de barst in de steen aan de westkant bovenin nog steeds zichtbaar is.  Die hebben ze dus gerepareerd, maar het zal altijd een herinnering aan de aardbeving zijn. 

Ook op de terugweg naar het McPherson Square station kunnen we aan de andere kant van Pennsylvania Avenue tenminste de koepel van het Capitool zien.  Omdat ik vind dat je geen bezoek kunt brengen aan deze stad zonder een beetje over dat gebouw te leren, geef ik ze een verkorte versie van mijn gewoonlijke verhaal erover.

Precies om kwart voor een hebben we de hele cirkel rond en zijn terug bij McPherson Square.  Nu hebben ze een vol uur voor de bus vertrekt en hopelijk ook nog even tijd om wat te eten te kopen in Rosslyn.  Ik benijd ze absoluut niet, twee nachtvluchten achtereen, ik moet er echt niet aan denken!

Na afscheid te hebben genomen strompel ik naar de inmiddels veel bezochte Starbucks aan de overkant.  Strompel, want ik heb zo te voelen een blaar op de hielen van beide voeten.  Duidelijk kan ik geen mijlen lopen in deze sneeuwlaarzen.  Ik voelde gisteren al het begin van een blaar aan mijn linkerhiel, maar nu zijn beide hielen niet blij.

Zodra ik Rick een sms heb gestuurd dat ik klaar ben, bestel ik een lekkere passion thee.  Die zijn echter altijd zo heet dat ik prompt mijn verhemelte verbrand, stom!!  Ik speel op mijn telefoon tot Rick voorrijdt.

We hebben besloten even snel bij Cosi aan de andere kant van het park lunch te gaan eten, maar ik heb zo'n pijn aan mijn hielen dat ik er zelfs niet heen wil lopen.  Rick rijdt ons erheen en vindt gelukkig een parkeerplaats vlak naast het restaurant.

De Tandoori sandwiches smaken heel erg goed, maar op hun menu zie ik ook al etend een heel lekkere zalmsalade staan.  Die ga ik een volgende keer bij dit restaurant bestellen.

Wij rijden naar huis waar Rick de oprit en stoep schoon gaat maken.  Alles is ijs, dus het neemt nogal wat tijd.  Intussen berg ik de Kerstversieringen van de trap weg en ruim verder alles, behalve de boom in de woonkamer, op. 

Rick en Kai hebben gisteren ook al veel gedaan.  Nu staat dus alleen de mooie boom hier nog, morgen gaan we die aftuigen en ik ga hem missen.  Rick en ik grapten nog dat we hem zouden willen bevriezen en volgend jaar weer zo naar voren halen. 

Na de voeten een middagje rust te hebben gegeven, stelt Rick voor een nieuw restaurant in Tysons Corner uit te proberen.  Hij kent BJ's al uit Colorado en dit is hun eerste restaurant aan de oostkust.  Kai gaat ook mee, maar Saskia vond niets lekker veganistisch op hun online menu, helaas.

Voor mij is hun "enlightened" menu extra interessant.  Ze hebben zelfs cocktails met minder calorieen en ik bestel een "guilt-free Cosmo", niets te maken met onze hond, maar wel erg lekker en fris. 

Rick en ik delen een paar bruschetta hapjes als voorafje.  Ongewoon voor ons bestellen we ook hetzelfde hoofdgerecht, de Marokkaanse zalm van het "Enlightened menu".  Het is heerlijk, ik kan niet anders zeggen.  De zalm is perfect bereid, lekker veel kruiden en verse groentes.   Kai vindt zijn gerecht ook erg lekker.

Moe van de afgelopen dagen plant ik me thuis in mijn stoel.  Mijn uitzicht is nog een avond onze mooie Kerstboom.  Ook al heb ik een strenge regel dat Kerst voor 6 januari op moet worden geruimd, althans binnen, ga ik deze boom wel missen.  Het is echt de mooiste boom, die we in jaren gehad hebben, en hij houdt zijn naalden ook nog steeds. Ik heb er dus nog maar eens een laatste foto van genomen.

Zondag

Dat ik moe was van al het in de kou lopen blijkt wel als ik pas om half tien met schrik wakker word!  Rick is volgens mij allang op, al heb ik hem niet horen opstaan.

Buiten miezert het en het ziet er grijs en somber uit.  Er was een ijzelwaarschuwing, maar van ijs is gelukkig niets te bekennen.  Na de stroomuitval van een paar weken geleden daardoor hebben we daar heilig ontzag voor.  Een beetje sneeuw, leuk, een beetje ijs mag wegblijven en dat deed het vandaag gelukkig ook.

Rick en ik gaan, met de bestelling van Kai ook op zak, Vienna in om ontbijt te halen.  De koffie komt van Starbucks, want ik wil mijn venti Americano met zes shots en Rick zijn skinny hazelnoot latte.  De sandwiches gaan we echter bij Panera halen, want zelfs Rick heeft geen zin in drie Starbucks ontbijtsandwiches achter elkaar.  De power ontbijtsandwiches van Panera zijn mijn favoriet.

Na gezellig ontbeten te hebben begeven Saskia en ik ons naar boven om te sporten.  Saskia doet een hardloopinterval op de loopband en ik een interval op de elliptical.  De mannen beginnen intussen aan het aftuigen van de Kerstboom. 

Tot mijn verbazing ligt die zelfs al buiten op de stoep als ik klaar ben met mijn sportroutine!  De versierselen moeten nog wel weggeruimd en ik help Rick met de juiste versieringen in hun eigen Hallmark doosje te doen.  Het gaat voor mijn gevoel sneller dan andere jaren en na een uurtje is de family room weer keurig.

De sneeuwpoppen en hartjes staan er weer

Panera heeft weer hun heerlijke boerenkool, bonen en gerookte worstsoep en die heb ik vanochtend meegenomen om als lunch te eten.  Deze soep is perfect voor een kille, regenachtige dag als vandaag.

Eerst dachten we vanmiddag nog een film te gaan pakken, maar hebben daar eigenlijk toch geen zin in.  Liever besteden we deze laatste middag van de Kerstvakantie met lekker lummelen thuis.  De twee weken zijn omgevlogen, maar het was vooral fijn om een hele twee weken te hebben. 

Andere jaren begonnen de scholen alweer op 2 januari.  Die tijd ligt nu voorgoed achter ons, want de collegestudenten krijgen altijd een veel langere vakantie.  Kai hoeft dan ook pas volgend week terug naar school te gaan.

Na de laatste aflevering van Boer Zoekt Vrouw gekeken te hebben, lees ik de grappige reacties op het Viva forum en de verschillende recensies van o.a. Afzeikteevee.wordpress.com, Recensiekoning.nl en nynkekijkttv.tumblr.com.  Die vind ik nog leuker dan de afleveringen zelf, wat een humor!  Ik moet er hardop om lachen af en toe.

Kai en Rick vermaken zich intussen met het vliegen van hun voor Kerst verkregen helicoptertjes.  Je haalt de jongen toch ook echt nooit uit de man!  Ik bonjour ze wel naar beneden, want word gek van het zoemende geluid, izegrim dat ik er ben.

Als avond eten bestellen we van Curry Mantra 3, lekker warm en kruidig Indiaas eten.  Morgen nog een redelijk "warme" dag en dan gaan we de diepvries weer in met temperaturen die ik me zo laag niet kan herinneren hier!

De rest van de foto's van de besneeuwde monumenten staan hier

De koudste rondleiding ooit en ICE! tentoonstelling

Om kwart over vijf word ik wakker en wat ik ook doe, ik kan de slaap niet weer vatten.  Mijn gedachten malen en malen.  Wat kan ik het beste aandoen om het het minst koud te hebben,  wat als Saskia slechte wegen tegenkomt op haar rit naar Ski Liberty, wat als...  Zo ergerlijk! Ik zie de minuten wegtikken tot ik om kwart voor acht eindelijk, nog moe, opsta.

Na Saskia de nodige aanwijzingen gegeven te hebben, want vooral in onze buurt zijn de wegen flink glad, gaan Rick en ik op weg naar Washington.  Ik heb de oplaadbare handenverwarmers, die Rick me voor Kerst gaf, mee en in mijn sneeuwlaarzen heb ik teenverwarmers geplakt.  Verder skibroek en skitrui aan en mijn warmste sjaal en hoofdband mee. 

Op hoop van zegen, want het is door merg en been koud met een keiharde wind en gevoelstemperatuur van -18.  Bij Starbucks halen we een lekker warm ontbijt en koffie.  Dat eten en drinken we onderweg op.  Gelukkig is het verkeer nog licht en we komen ruim op tijd bij het Smithsonian metrostation aan.

Met dit weer wil ik niet buiten gaan wachten en ik zie nog niemand, die aan de beschrijving van mijn groepje van vandaag voldoet.  In de auto blijven we kijken of we het groepje zien.  Iedereen ziet er wel heel miserabel en koud uit.  Om half tien besluit ik K. te bellen en blijkt dat ze net bij de andere uitgang staan.

Rick brengt me erheen en dan moet ik toch echt de kou in.  Ik maak kennis met K., M., R. en S.  We lopen naar de Mall, waar het grind onder een ijs- en sneeuwlaag, die door de wind tot een soort golven is geblazen, is bedolven.

Gauw vertel ik over de geschiedenis van de stad en het Washington Monument waar we hier het dichtst bij staan.  De wind gaat door alles heen en eigenlijk zijn alleen mijn handen en voeten warm.  Mijn hoofd doet echter ondanks de hoofdband meteen al pijn.  Dat wordt wat!

Duidelijk hebben de anderen het ook enorm koud en ik stel voor koffie te gaan drinken in het cafe van het Smithsonian kasteel.  Dat wordt met grote dank aangenomen.  Het blijkt dat zij al een heel stuk hebben gelopen na hun auto te hebben ingeleverd.  Geen wonder dat ze het zo koud hebben!

De warme drankjes doen veel goed en vol goede moed lopen we verder langs de musea naar het Capitool.  In plaats van de open ijsvlakte, die de Mall is, lopen we over de stoepen voor de musea, die werkelijk keurig schoon worden gemaakt.  Daar komen heel wat werkers aan te pas!

De wind valt hier, misschien door de gebouwen en omdat we hem in de rug hebben, wel mee.  Maar zodra we foto's van het Capitool en de Reflecting Pool willen nemen zijn we weer helemaal speelballen van de elementen.  Ik kan gewoon niet beschrijven hoe koud het is, want zelfs met skien heb ik het nooit zo door merg en been gevoeld.

Nadat ik over het Capitool verteld heb lopen we dan ook snel Capitol Hill op.  Grappig is dat een paar kinderen hun sleeen hierheen hebben genomen en lekker naar beneden aan het glijden zijn.  Kan het hun wat schelen dat net boven hun hoofden het Huis van Afgevaardigden (wij zagen net de vlag uit gaan daar) debatteert over belangrijke zaken voor het hele land. 

Wij haasten ons de Library of Congress in, weer even opwarmen!  Eerst bijna helemaal uitpellen voor de veiligheidscontrole en dan bekijken we dit mooie gebouw uitgebreid.  Weer helemaal warm doen we alles weer aan en stappen de vrieskou weer in.  Warmer dan -7 wordt het niet en met de wind voelt het stukken kouder.

Bij het Newseum zien we de voorpagina's van kranten uit alle vijftig staten.  Op heel wat daarvan is het grote verhaal ook de extreme koude, die een groot deel van het land in zijn greep heeft.  Vind ik het hier al heel erg koud, verder naar het noorden is het gewoon gevaarlijk om buiten te zijn.

We lopen door Chinatown en dan is het weer tijd om op te warmen.  Bij Starbucks is het lekker warm en word ik getrakteerd op een lekkere hete thee.  Dan beginnen we aan het laatste deel van de wandeling van vandaag.

Via het FBI gebouw en Pennsylvania Avenue lopen we eerst naar de achterkant van het Witte Huis.  Daar zien we dat de moestuin van Michelle Obama overdekt is om de gewassen tegen de vorst te beschermen.  Ook zit er inmiddels aardig wat ijs in het flesje water dat ik meedraag, laat wel zien hoe koud het is.

Onderweg naar de voorkant van het Witte Huis wijs ik een paar lunchplekjes aan.  Na meer over de geschiedenis van het huis van de presidentiele familie te hebben verteld, nemen we afscheid.  Het was een leuk gezelschap en dat maakte het afzien in de kou weer helemaal goed.

Rick wacht me al op de bij de Starbucks een paar blokken verderop.  We rijden naar National Harbor om daar te lunchen.  We kiezen de Public House en nemen daar plaats aan de bar.  Ik vind dat ik wel een glaasje wijn heb verdiend en Rick bestelt een biertje.

We delen een flatbread met Parmezaanse kaas en prosciutto, erg lekker.  Ook de mini taco's met pittig varkensvlees smaken goed.

Na het eten gaan we op zoek naar ICE!, de tentoonstelling waar we voor gekomen zijn.  Die wordt sinds een aantal jaren door het Gaylord hotel gehouden en heeft ieder jaar een ander thema.  Dit jaar is de tent ergens anders en het is even zoeken waar we kaartjes kunnen kopen.

Dan mogen we naar binnen en zware blauwe parka's over onze al warme kleding aandoen.  Binnen is het -14, maar er staat geen wind en het voelt, zeker met die extra jas, warmer dan buiten!  Het thema dit jaar is "The Night Before Christmas" en het is weer erg knap hoe alles in ijs is gemaakt.  Ook is er een kamer met bekende dingen uit New York van ijs gemaakt.

Als laatste is er een ijs-Kerststalletje en een enorme engel.  We geven onze blauwe jassen terug en lopen terug naar de auto.  Ik wil ook nog even foto's maken van "The Awakening", het standbeeld van een man, die uit de grond komt en wakker wordt.  Dat ligt hier nu sinds een paar jaar, helaas, want vroeger lag het in Washington op een veel mooiere plek ervoor.

Aangezien de teenerwarmers vandaag wel erg fijn waren, gaan we daar nog een paar van kopen bij Hudson Trail Outfitters.  Morgen zal het uiteindelijk wel iets warmer worden, maar in de ochtend zal de gevoelstemperatuur zelfs lager dan vanochtend zijn. 

Thuis gaan de voeten omhoog, ik ben echt moe!  Rick en Kai hebben gelukkig al wat Kerstversieringen opgeruimd.  Rest nog de boom hier en natuurlijk alle lichtjes buiten waar we ons met dit weer niet aan wagen.

Rick bestelt Friends Kabobs voor het avondeten en dan is het bankhangen voor de tv.  Saskia en Lawrence komen nog voor het avondeten thuis.  Het was toch wel heel koud geweest en ze konden niet langer dan twee uur skien voor ze helemaal verkleumd waren.  Ik ben allang blij ze weer heelhuids terug te zien. 

Vannacht hopelijk beter slapen en dan morgen nog eens de kou trotseren.  Ik hoop alleen echt dat die mensen juist gekleed zullen zijn.  Zij zijn hier op doorreis naar (of van, dat ben ik vergeten) Brazilie.  Het zal vast weer een avontuur worden.

Foto's van vandaag staan hier

De Hobbit

Oh, wat vind ik het moeilijk om op te staan op het moment!  Het is zo koud!!!  Ik ben allang wakker, maar blijf nog liggen tot na Rick om kwart over negen opstaat.  Maar morgen moet ik er een stuk eerder uit, dus rillend sta ik dan toch maar op.  Gek genoeg vind ik het wel heerlijk in een koude kamer te slapen.

Rick heeft de koffie al klaarstaan en ik maak een paar warme wafels als ontbijt.  Dan doe ik een tabata training (acht keer 20 seconden met 10 seconden rust tussendoor) bovenlichaamoefeningen met gewichten.  Daarna nog drie kwartier interval op de elliptical en dat is het weer voor vandaag.

Saskia heeft vanmiddag bijles bij een gepensioneerde lerares om haar studieschema te helpen indelen.  Doordat ze zo achter is, is het allemaal overweldigend en Liz, de lerares, zei het allemaal in goede banen te kunnen leiden.  Inderdaad is Saskia zeer tevreden over de twee uur, die ze met haar door heeft gebracht.

Na een lunch van overgebleven hapjes en salades (de laatste wat mij betreft, want de lekkerste dingen zijn op) gaan we naar de mall.  Daar kopen we kaartjes voor de IMAX 3D voorstelling van The Hobbit. 

Het is lang niet zo druk in de mall als het geweest is en ook het theater heeft nog meer dan genoeg keuze aan zitplaatsen.  Rick haalt wat versnaperingen en dan beginnen de voorfilms.  Het valt me op dat er daar steeds meer van zijn, het duurt bijna een half uur voor de hoofdfilm begint.

En wat een film is dat!  We zitten op de punt van onze stoel van spanning!  Ik vond the Hobbit als boek leuker (en nog te behappen) dan de Lord of the Rings en met de film vind ik dat weer.  En dan is het opeens afgelopen, terwijl we zo graag willen weten hoe het verder gaat! 

Daar zullen we ongeveer een jaar op moeten wachten, helaas.  Rick wist niet dat dit boek ook als een trilogie verfilmd wordt en is helemaal teleurgesteld.  In ieder geval was het meer dan 2,5 uur volop genieten. 

Het Swatch horloge dat Rick me voor Kerst gaf stopt de hele tijd.  Wij hopen dat het aan de batterij ligt en laten die bij de Swatch winkel vervangen.  Als dat niet het euvel is zal Rick hem naar Amazon.com moeten terugsturen.  Bij het schrijven van dit blog loopt het gelukkig nog dus het lijkt erop dat het de batterij was.

Als we terug naar de auto lopen blijkt het te sneeuwen.  Er komt vannacht een zwaar koufront over en morgen zullen we wakker worden met een gevoelstemperatuur van -18 graden met keiharde wind. Ik heb mijn skikleding al tevoorschijn gehaald, want ik heb morgenochtend een rondleiding.  Ik kan alleen maar hopen dat mijn gezelschap warm genoege kleding mee heeft!

Voor we het weten ligt er een paar centimeter.  Saskia's tweede bijleslerares (voor AP environmental science) arriveert en gaat een uurtje later wat angstig weer op weg, want op de weg ligt inmiddels ook een laagje.  Zij is net uit Honolulu, Hawaii, hierheen verhuisd en heeft in haar leven nog nauwelijks sneeuw gezien laat staan er doorheen gereden.

Wij zullen niet zoveel krijgen als bij mijn zus in Massachusetts, bijvoorbeeld, waar ze een halve meter verwachten.  Wij krijgen een paar centimeters volgens het verhaal, maar de flinke kou, die zal volgen is heel ongewoon voor ons.  Het hele noorden van de VS en een groot deel van Canada (bij mijn broer in Ottawa is het -25) heeft te maken met extreem koude temperaturen

Wij bestellen makkelijk Zpizza voor het avondeten, terwijl het er buiten steeds mooier uit begint te zien.  Kai neemt Cosmo na het eten mee voor een lange wandeling en Cosmo vindt het natuurlijk geweldig.  Ik blijf liever nog even binnen, morgen zal ik het nog koud genoeg krijgen.

Saskia en Lawrence hebben besloten dat ze, ondanks de extreem lage temperaturen, morgen in Pennsylvania willen gaan skien.  Klein probleempje, Saskia heeft absoluut geen skikleding.  Aangezien Rick hoopt dit seizoen vaker te gaan neemt hij haar mee naar REI.  Met gevoelstemperaturen van -18 of kouder heeft ze flink warme kleding nodig!

Hopelijk ligt er in Washington morgen ook sneeuw

 

Oud en Nieuw

Oudejaarsdag

Daar is die dan, de laatste dag van 2013!  Ondanks mijn voornemen bijtijds op te staan is Rick me toch nog voor en staat de koffie al klaar als ik beneden kom.  Als ontbijt toast ik een paar wafels voor ons. 

Dan begin ik aan het beslag voor de oliebollen.  Dit jaar was er keuze tussen Koopmans en Atlanta mix bij de Dutch Store en heb ik even getwijfeld, want Koopmans is toch bekender.  Maar Atlanta bevalt me al een paar jaar heel goed, want het deeg rijst enorm en is erg lekker.  Dus werd het weer Atlanta.

Gisteravond ben ik vergeten de rozijnen in de (rum)week te zetten, dus doe dat nu maar even gauw.  Intussen maak ik twee kommen beslag zonder rozijnen, want die zijn hier populairder.  Er gaat een natte doek over en worden in de warme oven gezet.  Gelukkig hebben we twee ovens, want alle drie de kommen passen niet in de ene.

Terwijl het deeg staat te rijzen ga ik naar boven om te sporten.  Vandaag vind ik drie kwartier wel voldoende, al is mijn boek weer erg spannend en blijf ik toch nog wat langer op de elliptical om het hoofdstuk uit te lezen.

Mijn zus belt en we kletsen gezellig bij.  Zij mist ons en ik mis hen.  Zij hebben nu plannen om volgend jaar of het jaar daarop bij ons Oud en Nieuw te komen vieren.  Dat lijkt me superleuk!  Daarvoor hoop ik echter weer naar Boston af te kunnen reizen.

Inmiddels is Rick aan de schalen met hapjes begonnen.  Ook staat de friteuse buiten en is de olie heet.  Hij heeft zelfs een draagbaar kacheltje op het deck gezet, want het is wel flink fris om stil te zitten.  Ik heb dan ook mijn met Kerst gekregen handverwarmer opgeladen en die ga ik dit seizoen vaak gebruiken, denk ik.

Het deeg is prachtig gerezen en ik begin aan de eerste lading oliebollen.  Ze worden heel mooi, maar opeens lijkt het wel of de bollen niet meer bruin worden.  Ook heb ik het een stuk kouder dan zou moeten met een kacheltje op me.  Klopt, want het kacheltje is uit en de olie te koud, de zekering is uitgeslagen.  Rick maakt het, maar ik zal het verder zonder kacheltje moeten doen.

Ongeveer vijfentwintig rozijnenbollen en vijftig zonder rozijnen later heb ik drie schalen met lekkernijen klaar.  Altijd een leuk Hollands plaatje hier in Virginia en Rick en Kai proberen ze meteen.  Gelukkig krijgen ze "thumbs up".

 

Rick en ik werken de rest van de middag aan de schalen met hapjes en salades.  Saskia en Kai helpen ook wel wat, maar Kai heeft werk en Saskia zal vanavond naar een feest gaan en daar blijven logeren en dus niet deelnemen aan ons middernacht buffet. 

 

Ondertussen belt Christine en al salades makend praat ik met haar.  Mijn eerste reisje in het volgende jaar zal naar Alabama zijn om hun te bezoeken.  We zien er erg naar uit!

 

Om vier uur is alles zo klaar als het kan zijn.  Ik ga me opfrissen en in jurk en maillot kleden.  Ook Saskia verkleed zich en ziet er echt als een feestgangster uit.  Ze heeft haar voor Kerst gekregen valse wimpers opgeplakt, die uit Engeland kwamen.  Er "vliegen" minuscule vlindertjes uit haar oogharen.

 

We maken het makkelijk voor het avondeten en eten onze traditionele worstjes met tomatensoep.  Kai maakt echte Berlijnse kerrieworst voor hem en Rick en daar eet ik ook een paar stukjes van.  Erg lekker!  Mijn kipworstjes van Wegmans zijn echter droog en helemaal niet lekker.  Voortaan houd ik het weer bij die van Whole Foods!

 

Tegen negenen komen de eerste gasten en voor we het weten is het druk en gezellig.  De oliebollen vinden gretig aftrek en anderen hebben ook kaas en crackers, fruit en andere snacks meegebracht.  Duidelijk worden de kinderen van onze vrienden en buren ook ouder, want dit jaar komt er vrijwel geen meer mee. 

 

De tijd vliegt en voor ik het weet is het tijd om het buffet klaar te zetten.  Een paar vriendinnen helpen mee en het is zaak om Snickers en Flapjack weg te sluiten, want hun kattenneuzen hebben de garnalen en zalm allang weer geroken!  Ook Cosmo sluiten we op in onze slaapkamer, want hij is als de dood voor vuurwerk.

 

Met een glas champagne in ieders hand tellen we met zo'n zeventien gasten af tot de bal in New York valt.  Ten, nine, eight, seven, six, five, four, three, two, one...Happy New Year!!  Na de nodige omhelzingen en kussen gaan de jassen aan om het vuurwerk te kijken.

 

Rick steekt een kwartier lang het mooiste siervuurwerk af, helemaal volgens de wet hier in Virginia.  Om ons heen horen we ook allerlei geknal, vuurwerk afsteken met Oud en Nieuw komt er in onze buurt steeds meer in.  Ik herinner me nog wel dat we absoluut de enigen waren vroeger.  Een jaar kwam de brandweerchef zelfs bellen of we ok waren!

 

Aan het einde komt het pakket dat onze vrienden uit South Carolina mee hebben genomen.  En daar zit wel illegaal vuurwerk bij, maar zo mooi, de pijlen, die de lucht ingaan.  Het duurt maar kort dus dit keer geen boze achterbuurman, gelukkig.

 

Dan gaat het plastic van de schalen met hapjes en worden de borden enthousiast opgeschept.  Het smaakt allemaal prima, al zeg ik het zelf.  We krijgen dan ook heel wat complimentjes en gelukkig gaat het eten goed op.  Voor mijn gevoel hebben we een stuk minder over dan andere jaren.

 

Een voor een nemen de gasten afscheid.  Alleen Lorraine van hiernaast blijft, zoals ieder jaar, nog helpen opruimen, zo lief!  Dat helpt enorm en als we tegen half drie ons bed opzoeken zijn alleen de champagneglazen nog over om afgewassen te worden.

 

Nieuwjaarsdag

 

Om een uur of negen word ik met schrik wakker en bedenk me dat de zon op de slaatjes, die we buiten op het deck hebben gezet, staat.  Ik ben altijd als de dood voor voedselvergiftiging dus ga gauw kijken.  Gelukkig staat ze niet in de zon en is de temperatuur kouder dan een ijskast.

 

Gerustgesteld zoek ik mijn bed weer op en pas om elf uur ben ik helemaal uitgeslapen.  Rick ligt nog in diepe rust en Saskia en Kai ook.  Ik lees nog wat in bed, maar na een half uurtje heb ik enorme zin in koffie en ga die zetten.

 

Langzaamaan druppelen de andere drie ook naar beneden.  We maken ons klaar en kleden ons netjes aan en gaan dan op weg naar Washington.  Ik rijd naar Georgetown en geef de auto af aan de valet bij het Four Seasons Hotel.  Hier gaan we onze traditionele Nieuwjaarsbrunch eten.

 

Het is alweer een aantal jaren geleden dat we hier gingen brunchen.  De afgelopen jaren gingen we altijd naar het Fairmont Hotel, maar daar wordt dit jaar geen brunch geserveerd.  Zodra ik de brunch hier zie ben ik daar stiekem blij om.

 

Wat een heerlijke dingen zijn hier te krijgen!  Vooral de visgerechten zijn mijn favoriet.  Er zijn grote gamba's, oesters, krabklauwen, maar ook vooral ontzettend lekkere kleine hapjes met kreeft, krab en tonijn.  Het is ook allemaal heel elegant geserveerd en een lust voor zowel tong als oog.

 

Met een mimosa erbij geniet ik van dit alles en ook een paar van de exotische salades.  Ook voor Saskia zijn er genoeg veganistische gerechten.  Helaas voor haar zijn de overheerlijke desserts echter allemaal niet veganistisch.  De chef komt zich verontschuldigen dat er ook ei in hun sorbets wordt verwerkt. 

 

Rick, Kai en ik kiezen vijf van de superlekker uitziende kleine desserts uit en delen die.  Helemaal verzadigd vertrekken we na een paar uur.  Ik hoop dat dit hotel deze brunch nog lang zal hebben!

 

Omdat Saskia dus geen dessert had wil Rick het goedmaken en we rijden naar Sticky Fingers, een veganistische bakkerij en restaurant.  Voor degenen, die de show kennen, zij hebben ook twee keer Cupcake Wars gewonnen.  Kai en Saskia kiezen er beiden drie cupcakes uit waarvan Saskia er meteen twee verorberd.

 

We rijden nog even Georgetown in om te kijken hoe lang de rij bij Georgetown Cupcake is.  Georgetown zelf is al erg druk en al valt de rij bij de bakkerij mee, we hebben toch geen zin om te gaan wachten.   

 

Thuis gaat de tv aan, want Ricks "alma mater" (universiteit) Michigan State speelt in de Rose Bowl tegen Stanford University.  Rick doet er speciaal zijn met Kerst van mij gekregen Spartans t-shirt voor aan.  Het wordt een spannende wedstrijd en Michigan State wint tot grote vreugde van Rick.

 

Onder de boom liggen nog vier pakjes.  Alleen dat van Katja is naar haar opgestuurd.  Katja had er trouwens erge moeite mee niet hier te zijn met Oud en Nieuw.  Zij heeft een extra dienst gewerkt, zodat ze tenminste niet alleen was om middernacht.  Maar vandaag schreef ze de brunch erg gemist te hebben en zich wel eenzaam te hebben gevoeld.  Het is ook net te ver weg om "even" naar huis te komen, zoals Kai op het moment makkelijker doet.

 

De Nieuwjaarscadeautjes, een traditie, die Rick jaren geleden begonnen is, zijn altijd een leuke afsluiting van de feestdagen.  Ik krijg iets wat ik heel graag wilde hebben en teleurgesteld, toen het niet bij de Kerstpakjes zat, een infrarode warmtedeken.  Die zal ik vast de komende week al kunnen gebruiken, want er komen ijzige temperaturen aan.

 

Veel trek hebben we na die lekker brunch niet.  We snacken wat van de overgebleven hapjes van gisteren.  We zijn allemaal moe van de late avond en zullen het niet laat maken.  Andere jaren zouden Rick en Saskia morgen weer aan de slag moeten, maar dit jaar hebben ze tot de 6e vrij.  Heerlijk!

 

Rest mij aan iedereen hier een heel gelukkig 2014 te wensen met allerlei leuke nieuwe avonturen!

 

Meer foto's van Oud en Nieuw staan hier.