Een lekker warme, maar niet vochtige rondleiding

En dan is het weer tijd voor een rondleiding.  Ik rooster een paar wafels, die ik met een kop koffie en een blikje V-8 op het deck verorber.  Aan de lucht te zien is de vochtigheidsgraad vandaag laag al zal het kwik volgens het verhaal voor de dertiende dag achtereen boven de 32 graden stijgen.

Kai brengt me lief naar de metro en ik zend een schietgebedje dat ik vandaag zonder oponthoud naar de stad mag komen.  Gelukkig gaat de rit nog voorspoediger dan gewoonlijk en al om kwart over negen stap ik bij het Smithsonian station uit.

Michael is er ook en zoals altijd krijg ik een hug.  Hij grapt dat hij misschien voor me moet gaan kijken of mijn groepje bij de andere uitgang staat.  De borden in het station zijn gewijzigd en daardoor maken deze zomer veel meer mensen de keuze voor de "verkeerde" uitgang.

Als er om vijf over half tien dan ook nog steeds niemand naar boven is gekomen, die in de verste verte Nederlands leek, vraag ik Michael op te letten of die mensen er alsnog komen.  Ik loop naar de andere uitgang en onderweg gaat mijn telefoon.  Het is M. en inderdaad staan ze bij die uitgang. Ik moet gaan bedenken hoe ik het duidelijker uitleg bij welke uitgang ik wacht.

Eenmaal daar maak ik kennis met B. en M. en hun dochters, de 15-jarige M. en de 17 jarige M.  Net als het gezin zondag en een aantal anderen deze zomer hadden zij mijn naam doorgekregen van een gezin dat ik vorig jaar rondleidde.  Dat is natuurlijk het ultieme compliment, want dat betekent dat dat andere gezin mijn rondleiding waardeerde.

Het wordt vandaag ook weer een leuke dag merk ik al meteen.  Het gesprek verloopt vloeiend en ook de meisjes luisteren zeer geinteresseerd.  Ik ben bijvoorbeeld zeer onder de indruk als jonge M. tijdens de lunch nog helemaal over de geschiedenis van het Washington Monument kan vertellen.  Dat was het eerste monument dat we bezochten tenslotte.

We lopen het gewoonlijke "rondje" en zelfs na al die keren de monumenten bezocht te hebben ben ik er zelf ook nog steeds van onder de indruk.  Er is overal zo goed over nagedacht en alles is zo imposant.  Het helpt natuurlijk dat ik het ook iedere keer weer door de ogen van mensen, die de monumenten voor het eerst zien, bekijk.

 

Na het Tweede Wereldoorlog Monument, de Vietnam Muur, het Lincoln Memorial en de roestvrijstalen soldaten bij het Koreaanse Oorlogsmonument steken we over naar het Tidal Basin.  Daar staat ongenaakbare (vind ik altijd) Martin Luther King Jr. uit te kijken naar het Jefferson Memorial.  Ironisch genoeg hield Jefferson slaven al was hij zijn hele leven tegen de slavernij.

Het Franklin Delano Roosevelt Memorial is altijd weer openbaring aan symboliek met zijn vier kamers, voor iedere van zijn presidentstermijnen een.  Na het Jefferson Memorial banen we ons een weg door de drommen toeristen naar de Old Ebbitt Grill.

Eerder had ik Mark al gebeld dat we een half uurtje later zouden zijn en het is zo fijn dat ze zo flexibel zijn.  Onze tafel staat al klaar in het zoals altijd zeer drukke restaurant.  Ik bedank Mark voor zijn hulp en verander de reservering voor vrijdag ook gelijk maar naar kwart voor een.  Kwart over twaalf is gewoon te moeilijk te halen meestal.

We bekijken het menu en ik weet het al, ik vind de flatbread zo lekker dat ik het weer bestel.  Ondanks mijn verzekeringen dat het echt lekker is waagt niemand zich aan de zalmsalade, want daar zit rauwe boerenkool in.  Dat is hier helemaal de rage en ik zeg het nogmaals, het heeft veel smaak.

Gelukkig is iedereen zeer te spreken over hun maaltijden.  B. probeert de crab cakes, die dit restaurant heel lekker maakt en de plaatselijke specialiteit zijn.  Jonge M. heeft de kip Milanese en haar zus de filet mignon, beiden zien er goed uit.  M. vindt de kipsalade duidelijk ook een succes.

Dit restaurant is niet voor niets zo populair, natuurlijk.  Hun eten is goed en de prijzen zeer redelijk.  Het is ook altijd even fijn om in de airco te zitten na een warme wandeling.  Na een gezellige maaltijd zetten we onze tocht voort.

Voor we het Witte Huis gaan bekijken lopen we de White House Gifts souvenirwinkel binnen.  Daar koopt jonge M. tien potloden voor haar vriendinnen in Nederland.  Daarmee besteden ze $10 en dan mogen er foto's gemaakt worden in de namaak Oval Office in de winkel.  Altijd leuk en ik maak een aantal foto's van het gezin.

Bijna alsof we in de Oval Office waren

Na de voor- en achterkant van het Witte Huis te hebben bekeken bemerk ik voldoende interesse ook bij de meisjes dat ik voorstel de film in het White House Visitor Center te gaan kijken.  Jonge M. is daar meteen voor en de anderen volgen.  Het is een leuke film, zolang je Engels verstaat, en na afloop is iedereen het erover eens dat het een goede beslissing was hem te kijken. Sowieso is het Visitor Center de moeite waard.

Tijdens de lunch vroegen ze of ik wist waar we postzegels zouden kunnen kopen en laat er nu een postkantoor precies op onze route naar het Capitool zijn.  Alsof ik het zo geregeld heb.  Het Benjamin Franklin postkantoor is een van de oudste in de stad, blijkt. 

Als de postzegels gekocht zijn plakken we ze met vereende krachten op de kaarten naar Nederland.  Het zijn mooie postzegels, vlinders en harten.  We kunnen ze hier natuurlijk ook meteen op de post doen dus dat is handig.

Langs Pennsylvania Avenue lopen we verder naar het Capitool.  Ik houd de tijd wel wat in de gaten, want de Library of Congress gaat om half vijf dicht.  Dat halen we ruimschoots en bekijken dat gebouw inclusief de bibliotheek van Thomas Jefferson intensief. 

Ongeveer een vijfde van Jefferson's bibliotheek

Dan zit de rondleiding er alweer op.  De dag is omgevlogen!  Gelukkig kan ik met hen in contact blijven via Facebook.  Je trekt toch altijd vrij intensief met elkaar op zo'n dag en dan is het leuk om contact te houden.  Een zwaaitje naar de andere mensen, die ik heb rondgeleid en dit blog lezen.  Iedere rondleiding is weer speciaal voor mij ook.

We lopen naar het Capitol South metrostation en nemen daar afscheid.  Zij kunnen mee met de meteen aankomende blauwe trein.  Ik moet drie minuten wachten op mijn oranje trein.  Ik voel mijn benen wel ook van gisteren en ben blij dat Kai me van het Vienna station komt halen.

Het is altijd weer zo'n andere wereld thuis, gek eigenlijk.  Van de wereldstad naar het stadje waar iedereen gewoon woont. Cosmo wacht me als een ongeduldig kind op.  Hij wil eten en het kan hem niets schelen dat ik het liefst eerst even mijn voeten omhoog zou doen.

Fairyville heeft een nieuw courgette huis te koop voor feetjes met zin in snoep. 

Kai en ik besluiten meteen te gaan eten en het wordt voor mij voor de tweede keer deze week Sea Pearl. We vragen een tafeltje op hun terras en ik geniet van een glas rose en bestel een paar van hun $1 sushi.  Kai neemt twee sushi rolls als hoofdmaaltijd en ik de watermeloensalade, die ik iedere dag zou kunnen eten, en de crispy rice cake tonijn, idem dito. Zo lekker!!

Thuis gaat Kai verder aan zijn aanmeldingsformulieren voor de Duitse universiteit.  Morgen gaan we die eindelijk samen verzenden.  Saskia komt ook weer thuis.  Morgen heeft ze therapie en dan gaan we op vakantie.  Haar huisgenootje zorgt (helaas, want ik mis hem wel) voor Flapjack in onze afwezigheid. 

Onze eekhoorn doet zich tegoed aan de laatste maiskolf, die ik voor onze vakantie heb

White Oak Canyon Trail

Bijtijds sta ik op en het verbaast me dat Kai nog niet wakker is.  Ik maak een paar eieren met kaas en drink een V-8, want mijn fruit is op.  Dan wek ik Kai toch maar, want ik wil niet te laat aan onze wandeling in de Shenandoah beginnen.

We pakken de backpacks in, Kai gaat die met het drinken dragen en ik die met het proviand, die is een stuk lichter.  We doen Cosmo in zijn autoharnas achterin en vertrekken dan naar Shenandoah National Park. 

Na zo'n drie kwartier komen we aan bij de noordingang van het park.  Ik laat mijn parkenpas zien waarmee ik de $20 toegang bespaar.  Die pas heb ik er met Great Falls allang uit.  Ik moet mijn identiteitsbewijs nog even laten zien om de handtekening te checken en dan mogen we door.

Bij Dickey's Ridge vier mijl later stoppen we even voor een pit stop en bij een van de uitkijkpunten voor een paar foto's van de Shenandoah vallei.  Ik rijd en geniet van de vele wilde bloemen in de bermen en vooral de honderden vlinders, die daarop zitten.  Ik zou willen stoppen om er foto's van te maken, maar er zijn dan net geen goede parkeerplekken.

Na wat oponthoud door wegwerkzaamheden aan Skyline Drive komen we om half een bij het beginpunt van het White Oak Canyon trail aan.  We laden de backpacks op onze ruggen en beginnen aan de afdaling.  Klein nadeel van dit pad is dat je eerst omlaag gaat en op de terugweg alleen maar klimt.

Het is heel rustig en slechts af en toe komen we mensen tegen.  Ongeveer halverwege waarschuwt een stel wandelaars ons voor een beer ongeveer honderd meter verderop.  Als we Cosmo niet hadden zou ik me erheen gehaast hebben hopend op een foto, maar we weten dat Cosmo tegen beren blaft en weten hun reactie daarop niet.

We wachten dus even, hopend dat de beer doorgelopen zal zijn.  Dat is inderdaad het geval.  Aan de ene kant ben ik opgelucht, want ik vond het toch angstig toen we oog in oog met zo'n dier kwamen te staan, maar de fotografe in mij is teleurgesteld. 

Niet veel later wil Kai graag naar een van de watervallen, maar daar staat al een gezin foto's te nemen.  Al gauw horen we een wel zeer bekende taal uit hun monden komen.  Zomaar midden in het woud van Virginia is daar een Nederlands gezin!

Natuurlijk kan ik het niet laten om even een praatje te gaan maken.  Gelukkig vinden zij het duidelijk ook leuk een (voormalig dan wel) landgenote tegen te komen, want dat is niet altijd het geval.  We kletsen even, ook zij hebben de beer gezien.  Ik maak een gezinsfoto voor ze en dan gaan we weer verder.

Kai en ik lopen voor we gaan picknicken nog even naar het uitkijkpunt voor de waterval.  Er staat een boom voor en dat frustreert Kai, die eigenlijk naar de onderkant wil lopen.  Dat vind ik teveel van het goede, want ik voel mijn knieen nu al en moet nog helemaal terug naar boven.  Ik bied echter aan boven te wachten terwijl hij erheen klimt.

We besluiten eerst te gaan eten, want het is al wat laat voor lunch al hebben we onderweg een snack op.  We vinden een plekje aan de waterval en ik doe mijn sandalen uit en mijn voeten in het koele water. Heerlijk!

Ons proviand bestaat uit bison jerky (voor Kai), kalkoen jerky (voor mij), crackers, oude Goudse kaas en aardbeien en kiwi.  Cosmo krijgt af en toe ook een hapje toegeworpen.  Hij is grappig genoeg wat bang van de gladde stenen. 

Als we klaar met eten zijn zoeken Cosmo en ik dan ook een schaduwplek waar we onze voeten/poten in het water kunnen afkoelen op.  Kai klimt naar de onderkant van de waterval.  Ik had het vast wel gekund, maar wil mijn energie bewaren voor de klim terug naar de auto.

Kai is sneller dan ik had gedacht weer terug, missie volbracht.  Intussen is er niemand meer te bekennen bij de watervallen en boven het dichte bos zie ik witte onweerswolken.  Die stemmen we wat nerveus want daarin willen wij niet door het bos lopen.

Gelukkig verloopt de klim terug naar boven voorspoedig.  In mijn herinnering vond ik die klim de vorige keer heel moeilijk, maar vandaag zijn we voor ik het weet terug bij de van.  Helaas of gelukkig geen beren gezien, maar verder nog altijd mijn favoriete wandeling in de Shenandoah.

Kai neemt het stuur op de terugweg, heel fijn, want zo kan ik ook als passagier genieten van het natuurschoon.  Dat gebeurt niet vaak.  We kiezen ervoor Skyline Drive ook terug te nemen in plaats van de 211, die ik gewoonlijk neem.  Dat geeft meer kans op wilde dieren zien.

Inderdaad zie ik al gauw een hert langs de kant grazen, maar Kai rijdt er voorbij.  We keren om en ik krijg een aantal heel mooie close up foto's van het dier dat me nieuwsgierig aankijkt voor het wegloopt.

Niet veel later begint het te plenzen.  Gelukkig kregen we dat in het bos niet over ons heen!  Bij mijn favoriete uitkijkpunt is het weer even droog en neem ik foto's.  Het blijft zo'n mooie rit!  Ik snap werkelijk niet dat mensen soms zeggen dat Skyline Drive minder mooi is dan de Blue Ridge Parkway.

Net voor we het park uitrijden stopt Kai weer voor herten, die de weg oversteken.  Dit keer zijn het een moederhert met haar drie "bambi's", schattig!  Helaas is dan onze dag in de natuur voorbij.  We rijden door Front Royal terug naar de I-66.

Daar komen we in fikse onweersbuien terecht dus ik ben blij dat ik Kai heb gemaand toch wat sneller te lopen.  We zien de mooiste regenbogen waar ik ook foto's van probeer te nemen uit het beregende autoraam. 

Bij Manassas, zo'n twintig kilometer van huis, komen we in een zware onweersbui terecht.  Kai kan nauwelijks vooruit zien en moet stapvoets rijden.  Ik zie veel mensen aan de kant van de weg de bui afwachten.  Inderdaad is er een weerswaarschuwing zie ik op mijn telefoon.  De bliksem schiet links en rechts en het dondert flink.

Gelukkig is Cosmo in de auto een stuk rustiger dan thuis.  Hij slaapt er gewoon doorheen.  Intussen bestel ik alvast avondeten bij Yama.  Het is klaar als ik het op kom halen.  Dat is fijn, want we zijn beiden moe van de dag.

Thuis eten we tegelijk met Cosmo.  De sushi is weer heerlijk en Kai heeft een kip Katsu.  Dan gaan mijn voeten omhoog en kijk ik America's Got Talent.  Morgen weer "aan de bak" zoals een van mijn Facebook vriendinnen altijd schrijft (Danielle, ik weet niet of je hier nog meeleest).  Gelukkig is Kai bereid me naar de metro te brengen.  Nu maar hopen dat er niet weer vertraging is.

Na heel wat vragen hier ook een foto van Saskia met rood haar.  Het staat haar (natuurlijk) prachtig.  Ze geniet ook van hun nieuwe appartement, Flapjack en Elfie kunnen het zo goed met elkaar vinden dat ze de dames wakker houden.  Gelukkig hebben we Saskia ervan kunnen weerhouden nog een kitten te nemen!

Foto's van vandaag staan hier

Middleburg en een wijngaard

Eindelijk kan ik weer eens "uitslapen".  Heel goed gaat dat niet, want ik ben toch weer voor ik gewoonlijk opsta wakker.  Grappig hoe je lichaam gauw aan een ritme went wat dat betreft.  Ik heb nogal wat pijn en Icy Hot is weer eens mijn vriend.

Met een paar gepocheerde eieren met kaas, koffie en een bakje vers fruit ga ik op het deck ontbijt eten.  Ik heb de kolibrie voedingsbuisjes naar binnen gehaald, want als ik ze niet constant met olijfolie insmeer zwermen er binnen een mum van tijd een dozijn bijen omheen.  Ik ben vandaag weer niet genoeg thuis om ze vettig te houden.

Jose, de klusjesman, komt zijn cheque ophalen (dan vind ik cheques dus wel erg handig).  Hij vraagt of we tevreden zijn met zijn werk.  Nou, absoluut, je kunt niet meer zien dat er ueberhaupt lekkage was!  Ik ben ook blij mijn stoel weer terug te hebben.

Bij Anytime Fitness warm ik op op de elliptical en dan komt Sharon me halen.  Zij maakt zich zorgen omdat ik de afgelopen dagen weer veel pijn heb gehad.  Ze wil dat zeker niet verergeren door te zware gewichten te gebruiken. 

Daar ben ik het mee eens, maar ik wil wel mijn kracht behouden.  We besluiten dus meer lichaamsgewicht oefeningen te doen en voor mijn armen wel wat zwaardere gewichten.  Ook rekt en strekt Sharon mijn spieren en geeft ze me eigenlijk een betere massage dan Laura.

Na het uur voel ik me dan ook wel een stuk beter.  Ik haast me naar huis en maak me klaar voor een gezellige en ontspannen middag en avond.  Anja belt om kwart voor twaalf aan en nadat ik Kai nog met iets voor zijn universiteitsaanmelding help vertrekken we naar Middleburg.

Het duurt even voor we de drukte van de metropool uit zijn, maar dan zijn we opeens in de natuur.  De rust zo plotseling is opvallend.  Glooiende heuvels en pittoreske plaatsjes typeren het Virginiaanse landschap.  Heb ik weleens geschreven hoe bijzonder "mijn" staat is?  Je zou er een hele vakantie door kunnen brengen.

In Middleburg vragen we een tafeltje op het gezellige terrasje van de historische Red Fox Inn.  Deze herberg bestaat al sinds 1728 en Jackie Kennedy en Liz Taylor hebben er o.a. gelogeerd.  Hun eten is heerlijk. Ik bestel gazpacho, die heel fris smaakt, en een spinazie met aardbeien salade.  Anja's salade met dadels en geitenkaas ziet er ook bijzonder en lekker uit.

Na het eten lopen we nog even het hoofdstraatje met allerlei leuke boetiekjes door.  We gaan Wylie Wagg in met allerlei spulletjes voor hondenliefhebbers, maar ik zie er niets echt leuks.  Anja en ik kwijlen bij de leuke vooral Duitse kerstspulletjes (maar ook $$$$) die ze bij The Christmas Sleigh hebben!  De eigenaar zegt dat het bijna Kerst is, maar we houden onze knip toch maar dicht.

 

Op de kaart met wijngaarden in de omgeving kiezen we Barrel Oak Winery uit.  Ze zijn niet allemaal de hele week open en degene dichtbij Middleburg hebben we al recentelijk bezocht.  Ik stel mijn Mapquest app in op de wijngaard en via prachtige landweggetjes rijden we erheen.

Alleen houdt de GPS er opeens vlakbij de wijngaard mee op.  Ook de andere GPS apps doen het niet, vreemd.  Gelukkig zie ik wel dat we vlakbij de weg waar de wijngaard aan ligt zijn en zo vinden we hem toch nog vrij snel.

  

Het is een grote wijngaard met prachtige uitzichten.  Hier zal het in alle seizoenen leuk zijn.  Rick en ik zijn er een paar jaar geleden al geweest, maar toen was het chaotisch druk dus kreeg ik geen goed beeld.

Anja en ik bestellen een glas rose en gaan daar op hun terrasje van genieten.  We hebben uitzicht over de wijnranken en langs de weg staat een heel veld zonnebloemen.  Als de wijn op is gaan we daar foto's van maken, al heb ik mijn fototoestel niet mee. Mijn telefoon doet plaatsvervangend werk.

 

 

Dan rijden we terug naar huis.  Het is altijd net of we een minivakantietje hebben gehad, zo'n uitje.  Veel van Virginia doet ons aan Frankrijk denken, grappig genoeg.  Anja gaat huiswaarts en we zullen elkaar weer een paar weken niet zien vanwege vakanties en familiebezoek.

Kai en ik hebben morgen plannen de natuur in te gaan met Cosmo.  We willen een picknick meenemen en besluiten die nu vast te gaan halen bij Whole Foods. Ook gaan er grote flessen water mee en wat snacks.  Ik heb er enorme zin in!

Om half zes komt Lois me ophalen.  We gaan naar "happy hour" bij Sea Pearl.  Dit was vorige zomer mijn favoriete plekje met sushi rollen voor $4.  We bestellen drie rollen en ieder een glaasje wijn. 

Lois neemt nog wat sushi en ik mijn absolute favoriet hier de crispy rice cake sushi.  We delen nog een watermeloen met feta salade en dan hebben we genoeg.  Het is een heerlijke temperatuur op hun terrasje en voor we het weten zijn er een paar uur voorbij.

 

Hier kan ik er wel tien van op

En hiervan een enorme bak

 

We nemen ons voor zoiets vaker te doen, het was erg gezellig.  Sowieso een heerlijke dag vandaag, Zulke dagen gaan te snel voorbij!  Tijd voor voeten omhoog en kijken naar de Bachelor in Paradise.  Het is zo'n show waar je tegen beter weten in naar blijft kijken.

Saskia's verhuizing en weer een leuke rondleiding

Zaterdag

Geen uitslapen voor ons vandaag, het is gauw opstaan, de laatste beetjes (en natuurlijk worden er toch weer dingen vergeten) inpakken van Saskia en het doel is om half negen te vertrekken.  We kunnen namelijk om half elf Saskia's sleutel ophalen. 

Rick heeft ontbijt gehaald van Starbucks wat we in de auto opeten.  Uiteindelijk vertrekken we om vijf voor negen, voor ons gezin keurig op tijd. Ik zet de vertrektijd altijd een half uur vroeger dan ik echt weg wil, want niet iedereen (lees alleen ik) is een type A persoonlijkheid, die altijd precies op tijd of liever nog te vroeg moet zijn.

Eerst schieten we lekker op, want we kunnen de Express Lanes op de I-95 nemen en passeren daarmee heel wat file.  Het is de $3 tol meer dan waard.  Helaas duurt die file langer voort dan de Express Lanes duren.  We verliezen heel wat tijd en rijden pas om half twaalf het terrein van het verhuurbedrijf op.

Daar komen we erachter dat we ons cheque boekje vergeten zijn en we moeten de eerste maand huur en parkeerplaats betalen.  Er wordt geen contant geld of credit cards geaccepteerd en we zullen de sleutels niet krijgen tot er betaald is.

Er zijn een aantal plekken waar je een money order of een cashier's check kunt krijgen en Rick en Kai gaan daar met Flapjack in de auto naar op zoek.  De banken zijn al dicht, dus een cashier's check is niet mogelijk.  Een ander bedrijf geeft enkel money orders tot een paar honderd dollar en het postkantoor is ook dicht.  Gelukkig hebben ze bij de Kroger supermarkt wel geluk en na een uurtje is Rick terug met het geld.

Intussen zijn Saskia's flatgenootje Bella, haar kitten Elfie en haar moeder Mary Ann ook aangekomen.  We zijn niet de enigen, die vandaag verhuizen en we parkeren de van en UHaul aanhanger dubbel achter een andere UHaul. 

Het linkse balkon onderaan is Saskia's appartement

Van Rick heb ik strikte instructies dat ik niet veel mag tillen.  Ik wil me toch nuttig maken en neem van iedereen de lunchbestelling op.  Dan loop ik naar Panera een aantal blokken verderop.  De anderen ruimen intussen de aanhangwagen uit.

Als ik terugkom met de lunch is die al leeg! Na het eten halen we met zijn allen de van leeg en dan gaan Rick en Kai Saskia's bed in elkaar zetten.  Saskia en ik rijden naar Lowe's om op hun grote parkeerplaats de van met aanhangwagen te parkeren.

In het appartement viel me op dat de rookmelders niet werkten en na de brand van vorig jaar ben ik er helemaal niet gerust op dat die er niet zijn.  Op mijn telefoontje naar het verhuurbedrijf daarover kwam geen antwoord. Ik loop de Lowe's binnen en koop er drie rookmelders, voor iedere slaapkamer een en een voor de woonkamer.  Duur zijn ze niet en de veiligheid van de meisjes is me te belangrijk.

Het woon en eetgedeelte

Het keukentje

De meisjes gaan uitpakken en de mannen zijn nog aan het bed bezig.  Intussen kletsen Bella's moeder en ik gezellig.  Zij is 65 en dat had ik helemaal niet verwacht, ze ziet eruit als mijn leeftijd!  Ze heeft ook veel in Europa gewoond dus is erg geinteresseerd in mijn achtergrond.

Uitzicht van het balkon, niet slecht

De katten zijn intussen ook het appartement aan het verkennen.  Of althans, Elfie, de kitten, rent er enthousiast doorheen. Arme Flapjack is heel bang en verschuilt zich achter van alles en als Saskia's bed klaar is daar onder.  Hij zal vast wel wennen, maar het is zo zielig hem zo bang te zien.

Bang en niet bang

Als Saskia's bed staat en ik haar heb geholpen het op te maken is het tijd om afscheid te nemen.   Saskia brengt ons naar de Lowe's parkeerplaats en na een afscheidsknuffel beginnen we aan de lange terugreis.

De hoop was het voor zevenen terug naar de UHaul zaak te halen.  Dat halen we niet door allerlei files onderweg.  Gelukkig kunnen we de aanhangwagen ook na sluitingstijd nog achterlaten.  Het verbaast mij altijd dat we zo'n ding gewoon waar iedereen hem zou kunnen stelen kunnen laten staan.  Er staan natuurlijk wel camera's, maar toch.

Omdat we zo laat zijn heb ik intussen al de buren gebeld om Cosmo even uit te laten.  Zij boden ook aan hem eten te geven.  De buurman belt terug dat het allemaal een succes was.  Zij waren ook degenen, die vorige zomer voor onze katten zorgden.  Het spreekwoord "betere een goede buur dan een verre vriend" gaat voor hen zeker op!

Nu kunnen we ook met een gerust hart onderweg stoppen om te eten.  De magen rommelen inmiddels weer flink.  We kunnen meteen een tafeltje krijgen bij Open Road en vallen aan op hun gratis popcorn.  Ook bestellen we kiphapjes als voorafje, erg lekker!

Rick en ik nemen maaltijdsalades als hoofdgerecht en Kai een hamburger.  Mijn spinaziesalade met zalm, appel, walnoot, ui, geitenkaas en bacon is heerlijk.  We smullen met ons laatste kind thuis dat ook aan het werk is om permanent uit te vliegen.  Ik probeer nog zoveel mogelijk van zijn aanwezigheid te genieten in de tussentijd.  De komende week zijn we samen thuis en hoop ik wat een op een tijd met Kai te krijgen.


Zondag

Voor dag en dauw vertrekt Rick naar het vliegveld om voor zijn werk naar Nashville te vliegen.  Het lukt me daarna niet weer de slaap te vatten en om half acht sta ik dan maar op.  Met een kop koffie en broodje met ei ga ik op het deck zitten ontbijten.

Omdat ik vandaag mijn chauffeur niet heb en ik Kai niet wil vragen me helemaal naar Washington te brengen besluit ik zelf te rijden.  Zeker op het weekend is de metro hoogst onbetrouwbaar.  Parkeren is op zondag gratis in de stad dus helemaal goed.

Zonder oponthoud of moeite vind ik een parkeerplaats langs 7th Street SW en loop naar het Smithsonian station.  Na even wachten zie ik een gezin aan komen lopen waarvan ik zeker weet dat ze niet Amerikaans zijn.  Inderdaad is het het gezin v.d.B.

Na kennis gemaakt te hebben met A., R. en tienjarige E. en dertienjarige R. lopen we naar de monumenten.  Het is warm, maar niet zo vochtig dus voelt een stuk prettiger dan vorige week.  Het is ook druk met toeristen, duidelijk wordt Washington een steeds populairder bestemming.  We horen ook regelmatig Nederlands.

We lopen langs alle monumenten en de kinderen houden het goed vol.  Toch zijn we allemaal blij om bij de Old Ebbitt Grill weer even te kunnen zitten.  Ik bestel weer een flatbread, de kinderen pizza en A. en R. sandwiches, die er ook erg lekker uitzien.

Na de lunch lopen we eerst even de White House Gifts souvenirswinkel in.  Daar zijn zoveel souvenirs dat je bijna door de bomen het bos niet meer ziet.  Er wordt niets van hun gading gevonden en we zetten onze tocht voort.

Inmiddels is het wel een stuk warmer, een graad of 33.  Voor het Witte Huis is het dus even koken, want daar is geen greintje schaduw.  Bij het hek aan de achterkant kunnen we nog net onze foto's maken en dan wordt iedereen er door de Secret Service weggestuurd.  Misschien wilden de Obama's gaan zwemmen of zo.

Omdat de Library of Congress gesloten is en zij niet meekonden met een rondleiding in het Witte Huis op dinsdag gaan we het White House Visitor Center binnen.  Daar is zoveel te lezen en zien dat ik er ook nog steeds nieuwe dingen zie.

Na nog wat waters en ijsjes voor de kinderen te hebben gekocht lopen we Pennsylvania Avenue af naar het Capitool.  We bekijken dat gebouw alleen van de achterkant, want de heuvel beklimmen alleen om de voorkant te zien is de moeite niet waard met de koepel in de steigers.  De kinderen hebben hun pijlen al gericht op het zwembad bij hun hotel.

We lopen terug naar 7th Street waaraan hun parkeergarage ook toevallig ligt en nemen weer afscheid.  Het was zoals meestal een erg gezellige dag en leuke besteding van een zondag zonder Rick. 

Eenmaal weer thuis richt ik mijn pijlen ook op het zwembad.  Wat voelt dat weer lekker na een dag in de warme stad.  Ik klets wat met buren en bedenk me dan met schrik dat ik vanochtend vergeten ben de katten uit hun kamer te laten.  Kai kennende heeft hij dat ook niet gedaan.

Gauw loop ik terug naar huis en jawel, de katten hebben de dag in "hun" kamer doorgebracht.  Heel erg is dat niet, hoor, ze hebben er heerlijke bedden.  De komende dagen hang ik wel een briefje om me eraan te herinneren ze los te laten.

Kai en ik bespreken waar we zin in hebben voor het avondeten, kijken elkaar aan en zeggen vrijwel tegelijk "Chinees"!  Rick houdt daar niet zo van dus we eten het maar heel weinig.  Ik vind East Chateau altijd een erg lekker restaurant en nu kunnen we zelfs online bestellen. 

Na een half uurtje wordt het thuisbezorgd en smullen we.  Ik heb hot and sour soup, edamame en gestoomde dumplings, heerlijk!  Alleen jammer dat we hier geen babi pangang hebben.  Daar kan ik soms ineens enorme zin in hebben.

Dan gaan de voeten omhoog, want die hebben vandaag wel weer wat geprotesteerd.  Het was een druk weekend en is weer even wennen Saskia niet thuis te hebben, maar zij geniet van haar nieuwe woonruimte met balkon en dat is het belangrijkst.

Net ben ik nog even naar buiten geweest om het Internationale Ruimtestation over te zien vliegen.  Ik keek ernaar en vroeg me af hoe dat moet zijn.  Daarboven in de ruimte wonen voor een bepaalde tijd.  Je kunt trouwens emails krijgen als het ruimtestation over jouw gebied heenvliegt, klik hier.