De terugreis

Eigenlijk had ik gedacht vanochtend wat uit te slapen, maar mijn brein heeft andere gedachten.  Al om zeven uur lig ik te malen over van alles en nog wat.  Ik houd het nog tot acht uur uit en sta dan op.

Na mijn douche pak ik vast alles in en ga dan voor het laatst naar het House of Blues voor mijn ontbijt.  De serveerster herkent me van gisteren en herinnert zich zelfs mijn bestelling!  Dat is echt bewonderenswaardig.  Ik laat me de gepocheerde eieren, toast en fruit goed smaken.

Zin om naar de sportschool te gaan heb ik niet, bovendien zijn mijn spullen ingepakt.  Ik heb echter nog anderhalf uur voor ik naar het vliegveld wil gaan.  Ik besluit mijn stappen bijeen te krijgen door rond te lopen in de Mandalay Bay, Luxor en Excalibur hotels en casino's.

Er is zo van alles te zien.  Van mensen, die volgens mij al vanaf heel vroeg aan de slotmachines zitten met natuurlijk een biertje om kwart over negen 's ochtends tot een bruidspaar op weg naar hun ceremonie. 

Vrijwel ieder hotel heeft volgens mij een trouwkapelletje en natuurlijk kun je hier in Las Vegas ook "plotseling" trouwen, of "elope" zoals dat in het Engels heet. Als de verhalen waar zijn betreurt menigeen zo'n spontane beslissing.

Deze Criss Angel is zo echt!

Tegen de tijd dat ik naar boven ga om mijn bagage op te halen heb ik meer dan 7000 stappen bijeen.  Heel handig heb ik een email van het Luxor om online uit te checken.  Dat zouden meer hotels moeten hebben. 

Met mijn tassen sluit ik aan in de flinke rij voor een taxi.  Gelukkig heb ik zoals gewoonlijk ruimschoots de tijd.  Een half uurtje later is het mijn beurt na een Zweeds gezin.  De vriendelijke chauffeur vraagt wat ik allemaal gedaan heb.  Me zeer goed vermaakt, is mijn antwoord.

Als vrouw alleen reizend merk ik dat ik veel meer hulp krijg met mijn bagage dan als Rick ook mee is.  De taxichauffeur staat erop de tassen naar de stoep te dragen.  Ik bedank hem vriendelijk en wil naar binnen lopen.

United heeft hier buiten ook een check in, maar die mannen werken voor een fooi en ik heb niet echt zin daarin.  Ik ben tenslotte Premier, denk ik.  De United medewerker probeert me over te halen, want volgens hem is zelfs Premier een gedoe hier. Ik bedank vriendelijk.

Eenmaal binnen zie ik echter dat hij gelijk had.  De Premier rij is lang en mensen lijken niet te weten wat te moeten doen.  Ik loop weer naar buiten en minuten later ligt mijn tas op de band en heb ik mijn boarding pas.  Het is me de $2 tip meer dan waard.

De TSA Pre blijf ik heerlijk vinden.  Geen gedoe met schoenen uit en vloeistoffen en laptops of wat ook.  Op de muur zie ik een advertentie voor een Pandora winkel staan, maar bij de E gates.  Ik vind het altijd heerlijk in die winkels rond te snuffelen, maar mijn gate is een D gate.

Daarheen neem ik het treintje en wat zie ik op de hoek als ik de roltrap opkom?  Juist, een Pandora winkel!  Ik neem mezelf voor enkel te gaan kijken wat ik op mijn kerstlijstje zou willen zetten.  Ik vraag de medewerkster welke bedels met fantasiefiguren ze hebben.

Ook hier krijg ik weer een opmerking over hoe leuk mijn ketting met de Disney prinsessen jurken is.  De fantasiefiguren zijn veelal Disney, maar ik zie ook een heel leuke met een feetje op een paddestoel.  Die en de Tinkerbell bedel hebben mijn voorkeur.

De Tinkerbell bedel is me echter te duur, want ik wil mijn casino winst gebruiken om voor het bedeltje te betalen.  Het wordt dus het feetje op de paddestoel (forest fairy).  Ik ben er heel blij mee, het past precies bij mij.   Tinkerbell gaat op mijn kerstlijst.

Zo loop ik onverwachts toch met een bedel weg.  Eigenlijk geniaal zo'n Pandora winkel op het vliegveld, want mensen vervelen zich en gaan toch even kijken en als ze zo zwak zijn als ik worden ze overgehaald te kopen.  Maar ik ben blij met mijn feetje.

Het is inmiddels lunchtijd en ik neem plaats aan de bar van het restaurant van David Burke vlakbij mijn gate.  Ik bestel een Shock Top biertje, net zoiets als Blue Moon en een tomatensoep met tortellini.  Die laatste valt echt tegen!  Die David Burke is een gerenommeerde chef en die soep is niet veel soeps.  Ik eet hem dan ook niet helemaal, hopend dat we aan boord wat eten kunnen kopen.

Bij de gate zie ik tien minuten voor we aan boord zouden moeten gaan nog geen vliegtuig.  Op de United app staat dat onze vlucht nog steeds op tijd vertrekt, maar het inkomende vliegtuig is laat.  Tot mijn verbazing beginnen ze vrijwel meteen nadat de laatste passagier van boord is gegaan met ons aan boord laten gaan.

Het is hetzelfde soort vliegtuig als van Boston hierheen, maar gelukkig heb ik dit keer geen 11A zonder raam.  Ik zie de Strip dan ook onder ons wegglijden als we opstijgen.  Als het eten en drinken langskomt blijkt dat er geen snack dozen zijn en daar had ik nu net op gehoopt.  Waarschijnlijk door de vertraging, maar ik vertrek toch liever op tijd, zoals we uiteindelijk deden.

Strip foto's vanuit het vliegtuig

Er is wel vers eten aan boord en ik vraag om het "kaasplankje".  Ik krijg de laatste, die ze hebben, hoera.  Het is echt lekker met druiven, honing en verschillende soorten kaas.  Alleen de gerookte Goudse kaas vind ik niet lekker. 

Ondanks dat ik allerlei plannen had voor de vlucht heeft het Shopaholic book van Sophie Kinsella me zo in zijn greep dat ik gewoon de hele 3,5 uur lees.  Voor ik het weet zetten we de landing in.  Net voor negenen ben ik terug op Dulles.

Meteen krijg ik allerlei berichtjes van de meisjes, die de feestdagen proberen uit te vogelen.  Saskia is erg teleurgesteld dat Katja zowel op Thanksgiving als Kerst er niet zal zijn.  Beide weekenden komen ze een dag later.  Ik relativeer het allemaal wat, we zullen flexibel moeten zijn.  Nieuwe tradities maken, Rick en Saskia hebben daar denk ik het meeste moeite mee.

In plaats van de people mover (een rijdende "taxi" vol passagiers) waar ik een hekel aan heb loop ik liever wat meer om de trein naar de hoofdterminal te nemen.  Daar komt onze bagage net naar buiten en ik vind mijn tas meteen.

Ook hier helpen allerlei mensen me weer.  Een man sjouwt mijn enorme tas van de band en ik bedank hem heel vriendelijk.  Dan loop ik naar taxi rij hier. Gelukkig is er geen rij en ik krijg heel ongewoon een Amerikaan als taxichauffeur . Hij is zelfs in pak gekleed.  Ik wil er eigenlijk naar vragen, want ik krijg het gevoel dat hij dit als tweede baan doet, maar zeg toch maar niets.

De rit naar huis verloopt vlot en de chauffeur draagt mijn bagage zelfs helemaal naar binnen.  Ik geef toch echt geen enorme fooi, dus dit is gewoon hoffelijkheid.  Dat kan ik zeer waarderen (ik moet telkens aan die schoft in Duitsland denken, die me klem reed en de les las). 

Het is wat vreemd om zo alleen thuis te komen.  Ik zet het alarm uit en word begroet door Meike en Snickers.  Ik heb ook trek, want al is het hier tegen tienen, voor mijn gevoel is het pas tijd voor het avondeten.

Mijn keuze is Thais of Chinees eten en de laatste wint.  Ik bestel edamame, dumplings en hot and sour soep.  Het smaakt me prima en is heel wat goedkoper dan de maaltijden in Las Vegas!  Meike en Snickers willen eten, dus ik geef hen dat ook.

Morgenavond komt Rick ook thuis.  We hebben veel contact gehad, maar niets gaat boven in persoon verhalen.  Ik probeer moe genoeg te worden om te gaan slapen.  Peace out, zouden de meisjes zeggen.

Dag 3 Las Vegas: Door tien hotels lopen en omhoog in de "Eiffel Toren"

De zon schijnt weer vrolijk binnen en weg zijn de regenwolken als ik om een uur of acht wakker word. Ik heb zin in mijn laatste volle dag hier en kleed me gauw aan om te gaan ontbijten. 

Intussen "klets" ik via Facebook met de rest van ons gezin.  Saskia is helemaal blij met haar baantje bij Whole Foods en Rick geniet intens van zijn vakantie in Marokko.  Ook met Kai en Katja gaat het goed.

Gisteren vond ik mijn ontbijt bij House of Blues zo lekker dat ik heb besloten dat vandaag ook weer te gaan eten.  Niet te duur en lekker gezond en licht zijn de gepocheerde eieren, sourdough toast en bak met fruit.

Even overweeg ik ook vandaag naar de spa te gaan, maar eigenlijk ga ik liever de hotels langs de Strip verkennen.  Ik doe dus snel een half uur cardio en loop dan terug naar de kamer.  Halverwege wil ik mijn sleutel uit mijn tas halen en realiseer me dan dat die nog op de elliptical ligt!

Een van mijn nachtmerries, die telkens terugkomt, is dat ik op reis ben en mijn tas met alles erin gestolen wordt.  Hopend dat die nu niet bewaarheid wordt ren ik terug naar de fitness ruimte.  Gelukkig ligt mijn tas daar nog onaangeroerd, pfff! Was toch even paniek!

Eenmaal klaar begin ik aan mijn wandeling langs de hotels aan de Strip.  Mandalay Bay, Luxor (hier logeer ik tenslotte), Excalibur en New York New York heb ik nu wel gezien.  Even overweeg ik het trammetje te nemen, maar ik heb geen zin te wachten dus loop toch maar.

Je ziet natuurlijk ook veel meer al lopend.  Ik kijk toch nog even in het winkeltje met feetjes en draakjes, maar niets is het helemaal en ik heb eigenlijk ook wel genoeg fantasiefiguren thuis rondhangen.  Mijn souvenir van hier is de Pandora dobbelsteen waar ik erg blij mee ben.

Na het Excalibur is het eerste hotel waar ik binnenga het Monte Carlo hotel.  Best een mooie lobby, maar verder wat oud aandoend.  Het Aria hotel daarentegen is splinternieuw en prachtig.  Ik loop er rond al fotograferend, maar ook op zoek naar het tapas restaurant van Julian Serrano.

Dit is me aangeraden door Menno, een Facebook vriend, en klinkt erg lekker voor de lunch.  Zoals bij elke maaltijd behalve het ontbijt neem ik weer plaats aan de bar. Dat is ook waar het tapas menu wordt geserveerd.

Er staat allerlei lekkers op het menu, maar ik kies de gazpacho, een rauw tonijn gerechtje en rijst met inkt van inktvis gekleurd en mini inktvisjes en kreeft.  Het smaakt allemaal zo ontzettend lekker!  Dit was een heel goede tip van Menno.

Het volgende hotel dat ik bezoek is Cosmopolitan.  Later vandaag hoor ik dat het tijdschrift Cosmopolitan dit hotel vervolgd heeft voor de naam en daarom hebben ze er heel klein "of Las Vegas" bij gezet.  Die rechtszaak schijnt nog steeds gaande te zijn.

Het hotel is prachtig van binnen!  Het decor is met allemaal kristallen, die als kettingen van het plafond hangen.  Ik zie dat ze hier ook een Jaleo hebben, Jose Andres is een chef uit Washington en de oorspronkelijke Jaleo is dan ook in DC.  Het valt me sowieso op dat veel van de chefs en ketens hier ook in ons gebied een restaurant hebben.

Wat me ook opvalt is hoe anders de Strip is sinds we hier waren!  Er zijn een heel aantal hotels bijgekomen en oudere hotels gesloopt.  De Mirage, het volgende hotel waar ik binnenga, was er toen al wel.  Toen waren er tijgers bij Siegfried and Roy en nu zijn er kleine tijgertjes, die je kunt bezoeken.

Chihuly is mijn favoriete glasartiest en er is heel wat kunst van hem hier in Las Vegas te zien, zoals dit in de Mirage

Even overweeg ik dat te doen, maar eigenlijk heb ik geen zin er tijd aan te besteden, want er staat nog zoveel op mijn programma.  Ik loop dus verder voorbij Treasure Island en steek dan over.  Verderop zie ik de Stratosphere toren, die ik dit keer oversla.  Er is van alles opgebroken voor een nieuw resort. Daar zullen zelfs panda's komen!

Via het vrij nieuwe Encore hotel loop ik naar het wat oudere Wynn hotel.  Daar zagen we vorige keer hier de mozaieken op de vloer gelegd worden. Beide hotels zijn heel mooi van binnen en ik neem dan ook de nodige foto's.  Er is o.a. een carousel van rozen, die echt werkt!

Een glazen boeket "tulpen"

 

Allemaal rozen!

Via een brug loop ik naar het Palazzo en via de winkels daar naar het Venetian hotel.  Dat is gigantisch en ik raak even de weg kwijt in "Italie". Al deze hotels zijn onvoorstelbaar enorm en overweldigend in grootte.  Het MGM Grand waar wij als eersten ooit logeerden, maar waar ik vandaag niet binnenga, is het grootste hotel in de VS.

Als ik eindelijk de uitgang heb gevonden loop ik door het ook voor mij nieuwe Linq hotel.  Niet veel bijzonders, zover ik kan zien en ik loop gauw door naar het Paris hotel.  Nu zijn mijn voeten en enkels er helemaal klaar mee.  Ik heb alweer 25000 stappen gelopen en de pijn neemt over.

Dat is nooit goed dus ik moet ernaar luisteren.  Ik zoek de Central bar op in Paris.  Ik bestel een lekkere Blue Moon en ben blij even te zitten.   Als ik weer wat uitgerust ben koop ik een kaartje om naar boven te gaan in de Eiffel toren hier.

Het is precies zonsondergang, dus de lichtjes langs de Strip gaan aan.  We wachten op de Bellagio fonteinen en intussen vertelt Vern, die ons naar boven bracht, allerlei feiten over de hotels.  Hij weet echt alles!  Later horen we van een van zijn medewerksters dat hij al jaren hier werkt en in zijn vrije tijd van alles leert over de omgeving.

De fonteinen verlicht zijn nog mooier om te zien, alleen horen we helaas niet welk lied speelt.  Zodra de zon weg is wordt het ook meteen een stuk kouder, dus ik ga met de volgende lift weer naar beneden.  Ik heb pijn en ben moe en opeens is daar mijn "muur".  Ik zou nog door willen, maar dat lukt me niet.

Gelukkig staan er heel wat taxi's voor het hotel en ik vraag een ervan me naar het Luxor terug te brengen.  Daar haast ik me naar mijn kamer en val op bed neer.  Las Vegas doet me wel wat aan Disney World denken.  Daar wil je ook maar door blijven gaan en is alles ver uit elkaar gelegen.

Na een uurtje ben ik weer wat mans en knort mijn maag.  Ik weet al waar ik wil eten, namelijk Fleur van Hubert Keller, een gerenommeerde Franse chef.  Ook daar heeft het menu allerlei kleine gerechtjes, precies wat ik lekker vind.

Aan de bar helpt Becky me wegwijs maken op het menu.  Zij raadt de uiensoep, carpaccio en escargots aan.  Allemaal gerechtjes, die mij ook heerlijk lijken.  Het stelt allerminst teleur!  Vooral de escargots zijn het lekkerst dat ik die ooit heb gegeten (ik hoor degenen, die ervan griezelen). 

Op weg terug naar mijn kamer speel ik nog wat videopoker en blackjack.  Winnen doe ik niet, maar mijn tien dollar duurt wel meer dan een uur, een goede deal.  De verleiding is groot door te gaan, maar ik ben doodmoe en moet naar mijn lichaam luisteren.  Boven kijk ik dus lekker tv en schrijf dit blog.

Morgen vlieg ik terug naar huis. Naar mijn gevoel heb ik alles uit deze drie dagen gehaald wat erin zat.  Ik heb in ieder geval genoten. 

Foto's van vandaag staan hier

Dag 2 Las Vegas: Spa en show

Als ik wakker word hoor ik de regen op het raam van de pyramide tikken, maar ik hoor ook iets wat verdacht veel als gedruppel in de kamer klinkt.  Bij nader onderzoek blijkt het niet op een, maar zelfs op twee plekken te lekken.  Gelukkig niet boven mijn bed, maar het drupgeluid is heel ergerlijk.

De guest services vertegenwoordigster belooft iemand te sturen om ernaar te kijken.  Daar ga ik niet op wachten en bedenk me waar ik wil gaan ontbijten.  Ik loop weer eens naar het Mandalay Bay hotel en herinner me dat Rick en ik, toen wij daar logeerden, bij House of Blues hebben ontbeten.

Daar vraag ik een tafeltje en bestel een gezond ontbijt van twee gepocheerde eieren, vers fruit en sourdough toast.  Ik laat het me goed smaken en de vriendelijke serveerster houdt mijn koffiekop goed vol.

Dan is het weer tijd om te sporten.  Ik doe dit keer afwisselend vijf minuten cardio en dan 25 repetities van arm en schouder gewichtenoefeningen.  Na drie kwartier vind ik het wel genoeg en koop een dagpas voor spa hier.

Het worden een paar heerlijk ontspannende uren.  Er is een hot tub, sauna en stoomkamer.  Ik krijg een badjas en slippers.  Er zijn gratis vruchten, sappen, water en nota bene Douwe Egberts koffie.  Daar neem ik meteen een kop van mee om in het bubbelbad te drinken.

Foto van het internet geplukt, mijn medebezoeksters en ik zagen er zeker niet zo uit!

Er komen ook stralen water van boven en die vallen lekker op mijn nek en schouders.  Ik eet eens een banaan en drink wat V8 en ga dan met een ijskoud handdoekje op mijn ogen in de sauna liggen.  Als laatste nog een keer in de hot tub en dan begint mijn maag te knorren.

Alles is ook aanwezig om mijn haar te doen e.d.  Een kwartiertje later  loop ik terug naar de kamer.  Daar tref ik de schoonmaakster.  Ik mag mijn kamer in, maar moet eerst met mijn sleutel laten zien dat het inderdaad mijn kamer is.  Een heel goede veiligheidsmaatregel. Ze geeft me een compliment over hoe netjes ik mijn kamer houd.  Dat zal ze inderdaad wel vaak anders zien.

Voor mijn lunch loop ik weer naar de Mandalay Bay.  Aan de bar van Citizens bestel ik een gezonden salade met geitenkaas, boerenkool en bruine rijst.  Het is een gigantische salade en ik kan hem niet helemaal op, maar hij is erg lekker.

Na nog wat door het Mandalay Bay gelopen te hebben ga ik op zoek naar een van de Luxor souvenirwinkels.  Rick wil graag een gebruikt kaartspel van dit hotel en dat vind ik meteen.  Ik kijk nog verder wat rond, maar zie niets van mijn gading.

In het Excalibur hotel kijk ik in de leuke winkel met draken, feetjes en andere fantasiefiguren.  Er zitten best wat leuke dingen bij, maar ik zou niet weten hoe ik ze heel naar huis zou moeten krijgen.

Het Excalibur hotel is een nog groter labyrint dan het Luxor!  Ik ben op zoek naar de brug naar New York New York, maar kom op de parkeerplaats terecht aan de verkeerde kant van het hotel.  Ik loop een stuk en zie dat er sneeuw ligt in de bergen. De lucht ziet er ook weer dreigend uit, maar het is even droog.

Eindelijk zie ik de brug opduiken en loop het New York, New York hotel binnen.  Daar ziet het eruit alsof je in New York loopt, als je de slotmachines niet meerekent.  Ik loop wat rond, maar ben eigenlijk best moe en wil wat energie houden voor de show vanavond.

Terug in het Luxor sluit ik aan bij een van de $5 blackjack tafels.  De al aanwezigen verwelkomen me enthousiast in de hoop dat ik hun spel positief zal beinvloeden.  Ik zet $20 in en drie kwartier later loop ik met $50 winst weg.  Toch leuk!

Die groene zijn mijn winst!

Boven op de kamer ga ik even met de voeten omhoog wat computeren.  Dan loop ik voor de verandering weer naar het Mandalay Bay hotel om een hapje te eten voor de show start.  Dit keer probeer ik het andere Japanse restaurant.

Daar neem ik plaats aan de bar en bestel een interessant klinkende "kumikaze" rol en een handrol met garnalen erin.  Beiden smaken me zeer goed.   Inmiddels zijn de deuren naar de zaal voor de Believe show van Criss Angel open.  Ik koop water en een glaasje wijn voor tijdens de show en zoek dan mijn stoel op.

De show "Believe" is een mix van humor, speciale effecten en onvoorstelbare illusies en magische kunsten.  De anderhalf uur vliegt voorbij.  Mijn enige "klacht" is dat die arme door midden gezaagde dame niet weer in elkaar wordt gezet. 

Aan het eind praat Criss over zijn vader, die hij aan kanker heeft verloren, en een 16-jarige vriend, die hij net is verloren, en ook heel persoonlijk over zijn bijna tweejarige zoontje dat recentelijk de diagnose van leukemie heeft gekregen.

Criss heeft al jaren de CA Believe organisatie waarvan alle opbrengsten naar zwaar zieke kinderen gaan.  Ironisch dat zijn jochie nu ook zwaar ziek is.  Hij roept iedereen in het publiek op te geven.  Er staat buiten de zaal een collectedoos en ik sluit aan in de rij om te doneren. 

Dan loop ik het theater uit en ben blij gegaan te zijn.  Rick had deze show ook fantastisch gevonden.  Ik heb nog best trek en besluit naar hetzelfde Japanse restaurant van gisteren te lopen.  Daar bestel ik de pittige rol, die ik gisteren ook had. 

Op de terugweg naar mijn kamer kan ik het niet laten nog even poker te spelen op een van de machines.  Met $5 speel ik toch nog een half uurtje.  Dan voel ik me echt moe en zoek mijn bed op.  Ik schrijf dit blog even af en denk dan dat het licht snel uit zal gaan.  Morgen alweer de laatste volle dag hier, ik ben van plan er alles uit te halen!

PS: Dit is mijn 3800ste blog, wie had dat ooit gedacht!

Foto's van vandaag staan hier

Dag 1 Las Vegas: Wandelen langs de Strip

Als ik wakker word zit mijn hele lichaam in de knoop.  Het minst fijn wakker worden, natuurlijk, vooral op vakantie, maar ik weet gewoon dat ik moet gaan sporten en me daarna beter zal voelen.

Eerst ga ik echter op zoek naar ontbijt. Ik besluit een tafeltje te vragen in het Pyramid Cafe.  De koffie is lekker sterk, gelukkig ligt de tijd dat koffie in de VS slootwater was achter ons.  Ik bestel een omelet met spinazie, tomaat en champignons.  Het is zeer smakelijk.

Dan haal ik mijn Kindle op en ga naar het Fitness Center.  Dat is lekker groot hier en ik kies een van de ellipticals. Ik ben in het nieuwe Shopaholic boek van Sophie Kinsella begonnen en het uur gaat lekker snel.

Uitzicht op palmen is altijd leuk!

Met het sporten klaar ga ik wat op verkenning uit.  Ik loop naar het Mandalay Bay resort en kijk daar welke restaurants er zijn.  Die in het Luxor staan me niet zo aan, maar hier vind ik de restaurants waar ik de komende avonden wil eten.  Een makkelijke wandeling erheen en de menu's zien er heerlijk uit.

Na een snelle douche geef ik me op voor M Life, een kaart waarmee je MGM punten kunt verzamelen en daarmee kortingen kunt krijgen.  Ook koop ik een kaartje voor de show van Criss Angel morgenavond. 

Er zijn ook twee tentoonstellingen in het hotel.  Zo'n twaalf jaar geleden logeerden we hier ook met de kinderen en was de King Tut tentoonstelling er.  Die vonden we zeer interessant.  Nu is het Bodies en Titanic.  Ik werd wat misselijk van Body Worlds, net zoiets als Bodies, en ook de overblijfselen van de Titanic zijn van overleden mensen.  Ik heb er geen zin in er geld aan uit te geven.

Nu is het eindelijk tijd om de Strip te gaan bekijken.  Ik loop eerst langs de kant van Excalibur, New York, New York, Bellagio etc.  Gaandeweg krijg ik trek.  Het is zulk lekker weer dat ik graag op een terrasje wil lunchen.

Dat vind ik bij Caesar's Palace bij Serendipity 3.  Ik neem plaats aan de bar en klets wat met de vriendelijke barman.  Hij raadt een glaasje sauvignon blanc aan bij mijn tonijnsalade.  Dat lijkt me inderdaad wel wat!  De salade is ontzettend lekker en fris.

Gesterkt zet ik mijn tocht voort.  Eerst wilde ik helemaal naar het einde van de Strip lopen naar het Stratosphere hotel, maar een heel stuk daar tussenin is opgebroken en saai.  Ik ben er al eerder geweest en vind het de moeite niet waard. 

Bij het Encore hotel steek ik dan ook over en bekijk die kant van de Strip.  Dichtbij het Bellagio zie ik dat het bijna drie uur is, tijd voor de eerste fonteinenshow.  Ik haast me naar de fonteinen en vind nog een plaatsje tussen de andere wachtenden.  Ik hoor heel buitenlanders om me heen, vooral Duitsers.

De Bellagio fonteinen dansen vanaf 15 uur tot middernacht om de zoveel tijd op een lied.  Om drie uur krijgen we een dubbele portie, want om te beginnen wordt de Star Spangled Banner gespeeld.  Prachtig gezongen door Whitney Houston, ik krijg er een brok van in mijn keel.  Ook het tweede lied is een van mijn favorieten, Con Te Partiro.

Als de fonteinen klaar zijn lopen de meeste mensen verder, maar ik wil eigenlijk nog wel een lied horen.  Het is ook wel weer even lekker te rusten. Mijn stappenteller werkt overtijd en ik ben op weg naar een record op mijn Fitbit. Ik kan op mijn fitflops ook echt mijlen lopen zonder voetproblemen.

Het volgende fonteinenlied is Viva Las Vegas en dat vind ik minder ontroerend, maar wel toepasselijk natuurlijk.  Ik loop het Bellagio in, want ik herinner me dat er een mooie lobby is en ik heb een Facebook vriendin belooft een $10 casino chip voor haar te kopen hier.

Die chip hebben ze niet meer dus ik neem een $5 chip dan maar.  De lobby heeft glaswerk van Chihuly, wiens tentoonstelling we begin dit jaar in Seattle bezochten.  Ook hebben ze een heel leuke herfsttentoonstelling met pompoenen en dergelijke.

Eenmaal weer buiten is het alweer bijna tijd voor de fonteinen.  Ik ga nog een keer kijken.  Dit keer wordt er een klassiek stuk gespeeld, ook weer erg mooi.  Ik steek de Las Vegas Boulevard weer over en loop via het Paris resort naar Planet Hollywood.

Op mijn telefoon heb ik gezien dat in het winkelcentrum hier een Pandora winkel ligt.  En inderdaad, hij is snel gevonden.  Ik word heel aardig geholpen.  Het valt me altijd op dat de medewerksters bij Pandora heel geinteresseerd zijn in afkomst e.d.  Ze vinden mijn ketting met de jurken van de Disney prinsessen ook fantastisch.

Er zijn een aantal Las Vegas bedels en ik kies de dobbelsteen.  Die vind ik het meest toepasselijk.  Jammer dat ik niet in het Paris hotel logeer, want daarvan hebben ze een heel aantal bedels.  Het dobbelsteentje gaat meteen aan mijn armband. Ik ben er blij mee.  Toch jammer dat de Pandora winkel in Boston dicht was.  Eigenlijk wil ik daar ook een bedel van.

Nu beginnen mijn voeten toch wel te protesteren.  Ik neem nog foto's van de neon verlichting nu het duister begint in te vallen en loop dan door het Excalibur hotel terug naar het Luxor.  Op de kamer zie ik dat ik 16 mijl, dwz bijna 26 km, heb gelopen!!!  Dat is wel een Fitbit record!

Mijn Color Pop foto van de dag

Een uurtje rust ik mijn voeten en dan ga ik kijken waar te eten.  Ik loop naar het Mandalay Bay hotel waar een enorme keuze aan restaurants is.  Mizuya is een van hun sake en sushi restaurants.  Ik neem plaats aan de sushi bar en bestel een aantal nigiri en een rol.  Daarbij drink ik lychee sake.  Het is lekker, maar niet genoeg voor mijn avondeten.

Er is hier ook een restaurant dat me intrigeert.  Namelijk de RX Boiler Room, de chef daarvan heeft een Nederlandse vader en het klinkt alsof hij allerlei interessants met zijn gerechten doet.  Ook daar neem ik plaats aan de bar.  Ik bestel dadels met bacon en blauwe kaas, die zeer goed smaken, maar ik zie niet hoe het zo bijzonder is.

Het was wel genoeg om mij te voeden vanavond.  Ik loop terug naar het Luxor (onderweg nog stoppend in de Peter Lik galerij, wat een prachtige foto's!) en besluit een paar slotmachine spelletjes te spelen.  Ik stop een $5 biljet in een ouderwetse machine, die voor kwartjes speelt, maar er gebeurt niets.

Gelukkig komen er net casinobazen voorbij en ik vertel ze dat mijn biljet is opgegeten. Ze maken de machine open en daar hangt mijn $5.  Nu kan ik even spelen, maar zo saai!  Als de $5 op is ga ik naar een pokerspelletje, veel leuker.  Ook dat verlies ik echter.

Moe als ik ben besluit ik naar boven te gaan.  Daar realiseer ik me dat ik mijn M Life kaart nu al kwijt ben!  Ik ben vergeten hem uit de slotmachine te halen.  Gauw loop ik weer naar beneden en even ben ik blij, want er zit een kaart in en niemand zit bij de machine.  Het is echter niet mijn kaart.

Nu ik dan toch weer hier beneden ben haal ik ook gelijk maar een nieuwe kaart, want ook eten hier vergaart punten.  Misschien speelt er wel iemand met mijn kaart en krijg ik daardoor punten.  Dat zou zeker leuk zijn. Verder heeft niemand iets aan de kaart van een ander.

Nu ben ik toch echt uitgeteld.  Omhoog gaan de voeten en de tv aan.  Ik loop drie uur "achter" op de oostkust en Saskia facebookt na middernacht haar tijd dat ze niet kan slapen.  Ik geef haar wat ideeen van ademhalingsroutines, die ik zelf straks ook weer ga toepassen.  Het was een leuke dag in Sin City!

Foto's van vandaag staan hier

Naar Las Vegas

Nog steeds helpt het uur verschil me op tijd op te staan.  De kinderen zijn echter al naar school met D en zijn vader dus ik tref alleen mijn zus beneden aan.  We eten samen ontbijt en dan moet A aan het werk.

Als D en zijn vader terugkomen kletsen we een uurtje gezellig.  Dan moet ook D beginnen met werken.  D en A werken beiden voornamelijk van huis uit, tenzij D op reis moet wat nogal vaak is. 

D's vader, J, en ik laten Layla en Rosie nog even uit.  Ik heb J al jaren niet gezien, maar hij is iemand waarmee je makkelijk converseert.  We blijken een gezamenlijke interesse in Amerikaanse geschiedenis te hebben en J vertelt me over een interessant boek dat hij aan het lezen is.

Dan is het tijd voor Jeff en Rosie om afscheid te nemen en terug naar New York te rijden.  Ik neem Layla mee de achtertuin in en "sport" daar.  Ik krijg zo heel wat van mijn stappen bijeen in het warme zonnetje.  Layla ligt intussen lief takjes te knauwen, iets wat ik Cosmo niet zou laten doen, maar A vindt het goed.

De rode Japanse esdoorn en parasol lenen zich goed voor het nieuwe maandthema "Color Pop"

 

Om kwart over elf ga ik me klaarmaken en mijn spullen inpakken.  Met vereende krachten dragen we mijn bagage van zolder naar de grote Yukon.  Dan zit mijn bezoek hier er alweer op en rijden A en Layla me terug naar Boston Logan Airport.

Het is altijd weer even moeilijk afscheid te nemen, vooral als ik niet weet wanneer ik ze weer zal zien.  Even slikken dus, maar Layla zorgt voor humoristische afleiding door meteen mijn passagiersplaats in te nemen en haar kop uit het raam te steken.

Bij de Premier balie staat er niemand dus ik ben mijn tas vrijwel meteen kwijt.  Ook TSA Pre gaat snel en binnen het kwartier ben ik door check in en veiligheidscontrole!  Nu heb ik nog bijna twee uur voor we aan boord zullen gaan.

Aangezien ik nog geen lunch heb gehad neem ik plaats aan de bar van Legal Seafoods.  Ik bestel hun lobster roll zonder mayonnaise.  Hier in New England moet ik gewoon kreeft eten!  Het smaakt ontzettend lekker moet ik zeggen!

Voor ik het weet is het tijd om aan boord te gaan.  Mijn eerste vlucht is naar Chicago.  Het wordt een gerieflijke 2,5 uur en dan landen we alweer in O'Hare.  Ik moet van de B naar de C gates lopen en zie vlakbij mijn gate een bar. 

Hoe vaak ik op O'Hare al niet door deze gang gelopen heb!

Daar komt net een stoel vrij die ik gauw in beslag neem.  Onder het genot van een glaasje mousserende wijn eet ik een snack van kerstomaatjes en mozzarella balletjes.  Het is gezellig en iedereen kletst met elkaar.  Zo gaan de twee uur wachttijd hier ook snel.

De vlucht naar Las Vegas zit helemaal vol en ik ben blij dat ik Economy Plus heb met extra beenruimte.  Het is een nieuwe 737 van United en de stoelen voelen erg krap.  Verder vind ik het wel een mooi vliegtuig met een heel modern toilet. 

Voor mijn avondeten bestel ik de "tapas" doos.  Er zitten olijven, bruschetta, hummus, smeerkaas, crackers en meer in.  Dit is altijd mijn favoriet bij United al haalt het natuurlijk niet bij een gewone maaltijd (niet in het vliegtuig).

Als mijn laatste boek van Rysa Walker uit is haal ik mijn laptop tevoorschijn en typ dit blog vast.  Om de een of andere reden gaat deze vlucht tergend langzaam.  Het helpt ook niet dat het snikheet is en de man naast me me het hoekje indrukt. 

Eindelijk, na bijna vier lange uren is het zover, we zetten de landing in.  Ik zit jammer genoeg aan de verkeerde kant om de Strip te zien, maar zie de lichtjes uit het raampje van mijn overbuurman.  Mijn tas komt vrijwel meteen van de band en ook bij de taxi's gaat het vlot.

De taxichauffeur is een vrolijke klets, die me van alles en nog wat aanraadt om te gaan doen.  Ik ben te daas van de reis om er echt naar te luisteren.  Voor mijn gevoel is het na middernacht. 

Bij het hotel ben ik snel ingecheckt en krijg een kamer in de pyramide op de vijfde verdieping.  Jammer genoeg is het uitzicht naar het Mandalay Bay hotel dus geen Strip.  Ook is de kamer wel erg aan renoveringen toe.  Maar ach, het bed ziet er schoon en aanlokkelijk uit dus helemaal goed.  Morgen ga ik op avontuur uit.

Freedom Trail in Boston

Vannacht zijn hier de klokken achteruit gezet en hebben we dus een extra uur.  Dat is fijn, want we hebben afgesproken op tijd naar Boston te gaan.  We willen vandaag namelijk het Freedom Trail wandelen.  Ik heb dat allang op mijn lijstje staan en mijn zus heeft het ook nog nooit gedaan.

Echter, zoals zo vaak met een gezin met drie kleintjes verloopt onze streeftijd van negen uur al gauw.  Eerst worden er nog heel lekkere verse bagels met gerookte zalm als ontbijt gegeten.  Dan moet D nog wat gaan doen en de kinderen kunnen nog niet alleen blijven.  Uiteindelijk vertrekken we om kwart over tien.

Gelukkig is het op zondag helemaal niet druk op de weg en zo'n drie kwartier later parkeren we in de garage van het Science Museum.  Van daaruit lopen we naar het T station, de metro van Boston.  Daar staat de trein al klaar en we denken met een paar stations uit te stappen bij het beginpunt van het Trail.

Maar net als in Washington wordt ook hier tijdens het weekend gewerkt aan de rails.  We moeten bij het volgende station uitstappen en de oranje lijn nemen.  Gelukkig stopt die ook heel dicht bij de Boston Common en na door een ondergrondse tunnel te hebben gelopen komen we daar weer boven de grond.

Boston Common is een groot park en we lopen er doorheen voor onze eerste bezienswaardigheid langs het State House, in de meeste staten State Capitol genoemd.  Dit "nieuwe" State House stamt uit 1798 en is het op drie na oudste in de VS (Maryland, New Jersey en Virginia zijn ouder).  Het heeft een mooie goudkleurige koepel.

Dan lopen we naar Park Street Church en lopen door een van de oudste kerkhoven in de stad.  Hier liggen bekende Amerikanen uit de Revolutie.  John Hancock, die zijn naam zo groot onder de Onafhankelijkheidsverklaring schreef dat er nu nog steeds de uitdrukking "Put your John Hancock under it" bestaat als je iets ondertekent.

Grappige tekst op een graf

Paul Revere, bekend om zijn snelle rit om de Amerikanen te waarschuwen dat de Britten in aankomst waren, waardoor ze de Britten konden verslaan.  Verder is een bekende naam ook die van Samuel Adams, al is die tegenwoordig meer bekend door de gelijknamige bierbrouwerij.

We krijgen een foldertje met korte biografieen en anecdotes over de meest bekende personen hier aangereikt met de vraag het na afloop terug te geven.  De man blijkt iemand te zijn, die dit zelf heeft samengesteld en het maakt ons bezoek een stuk interessanter.  Hij leeft van tips dus ik geef hem een paar dollar als dank.

We lopen verder en komen langs de oudste begraafplaats van de stad, maar hier ligt niemand, die ons bekend in de oren klinkt.  Jammer genoeg kunnen we de meeste kerken niet binnen omdat er nog ochtenddiensten plaatsvinden.

De oude boekwinkel op de route (die we overigens van het internet hebben geplukt, maar al gauw hebben we door dat we het gewoon via het trottoir kunnen volgen.  Het is of rood, blauw en wit geschilderd, of een lijn rode bakstenen, maar duidelijk een leidraad) is helaas gesloten.

Na nog wat bezienswaardigheden komen we bij Faneuil Hall aan. Daar is het gezellig met straatartiesten en terrasje.  Het weer is ietwat somber, maar niet koud.  We vragen een tafeltje op het terras van Salty Dog.

Daar bestellen we ieder een glaasje wijn en mijn zus neemt de native steamers clams, waarvan ik er ook een paar probeer.  Meestal vind ik clams de taai, maar deze zijn wel lekker.  Zelf houd ik het bij een paar oesters en een broodje kreeft, echt heerlijk is het!

Na het eten lopen we verder.  We bekijken het heel indrukwekkende Holocaust Memorial. Indrukwekkend in zijn eenvoud, want het zijn vier glazen pilaren ieder een concentratiekamp voorstellend met de nummers van de gevangenen en herinneringen van overlevenden erin gegraveerd.

We moeten intussen de tijd in de gaten gaan houden.  We haasten ons dus naar het huis waar Paul Revere, toch wel een van de beroemdste Bostonians, woonde.  Daarna lopen we de Charles Rivier over naar Charlestown.  Daar zien we als laatste het Bunker Hill monument wat een gevecht tijdens de Revolutionaire Oorlog herdenkt.

Dan lopen we terug naar het Science Museum en zijn zeer tevreden over onze interessante dag.  Alleen hadden we de USS Constitution nog willen bezoeken, maar dat moet maar een andere keer.  Het was in ieder geval een erg interessante wandeling en eindelijk hebben we beiden eens wat meer van de stad gezien.  Al woont mijn zus hier al jaren, tijd om zoiets te doen heeft altijd ontbroken.

Terug in Newburyport zijn Ds vader en zijn golden retriever gearriveerd om N's elfde verjaardag te vieren.  We gaan bij Agave eten, een plaatselijk zeer populair Mexicaans restaurant.  Het is maar goed dat we gereserveerd hebben.

Het eten is heerlijk en mijn zus en ik nemen er ieder een lekker pittige (jalapeno en habanero door de tequila gemixt) margarita bij.  Ds vader is een ontzettend aardige man en het gesprek is leuk ook met de kinderen en hun uitingen.

Thuis zingen we nog even Happy Birthday voor N en zij blaast haar kaarsjes uit.  Ze heeft een ijstaart gekozen, waarvan ik een miniem stukje eet.  Dan moeten de kinderen naar bed.

We kletsen nog even gezellig na met Ds vader, die na een uurtje naar zijn hotel gaat.  Zijn lieve golden retriever slaapt zo diep dat hij die maar hier laat.  En zo gaat mijn laatste nacht hier ook alweer in.  Het was een superdruk, maar gezellig weekend!