Onze webcam

Cul-de-sac Cam

Ons weer:

Vienna, Virginia WEATHER

vrijdag, april 06, 2018

Dag 6 Zuidwesten: Rit naar Las Vegas via Red Rock Canyon

We slapen vanochtend lekker uit en staan pas om half negen op. We voelen beiden onze benen van gisteren! We pakken in en lopen dan naar de ontbijtruimte.

De koffie is hier lekker en we nemen beiden het omelet met salsa, kaas en bacon. Het smaakt goed voor een gratis ontbijt. Dan checken we uit, Chris neemt nog een extra kop koffie mee en we gaan op weg terug naar Las Vegas.

Dag, Zion!

Onderweg zien we nog allerlei mooie landschappen, die ik probeer te fotograferen door het raam. Ook zien we enorme velden met alleen maar zonnepanelen. Het doet me goed alternatieve energie op zo'n schaal te zien.


Las Vegas is bijna drie uur rijden en als we eindelijk in Noord Las Vegas weer in de bewoonde wereld zijn zoeken we gauw iets op om een snelle lunch te eten. Dat wordt een sandwich shop, die ook lekkere soepen en salades verkoopt. Ik neem de kippensoep en Chris een salade, die er ook goed uitziet.

Dan rijden we verder, want we willen nog even wat natuur zien voor we de bruisende stad weer ingaan. Zo'n vijfentwintig minuten rijden van Las Vegas ligt de Red Rock Canyon National Conservation Area. Hier willen we doorheen rijden en eventueel ook nog een stukje lopen.

De entree bedraagt $15 maar mijn nationale parkenpas komt weer goed uit. Nu heb ik $75 van de $80 daaruit! Ik ga vast nog wel een paar keer naar Great Falls en de Shenandoah dit jaar dus die laatste $5 gaat ook wel lukken.
 

Bij de eerste parkeerplaats vinden we een plekje en lopen een stukje. De rotsformatie hier ziet er bijzonder uit en blijkt ook niet echt een canyon te zijn maar een versteende duin. We voelen beiden dat onze benen gewoon geen zin hebben en lopen al snel terug naar de auto.

We merken dat we een beetje rode rotsen moe aan het worden zijn. We hebben zoveel bijzondere landschappen gezien dat dit park, behalve die ene formatie, wel heel mooi is maar meer voor een even erlangs rijden en wat foto's maken. Als je dichtbij Las Vegas woont kan ik me wel goed voorstellen dat je hier vaak zou komen.

Als we de ronde van zo'n twintig kilometer gereden hebben stellen we de GPS in op Sixt om de huurauto terug te brengen. Dat hebben we snel gevonden en het aflossen van de auto gaat heel snel. Het was een fijne auto, deze Toyota Corolla, alleen piepte hij iedere keer als Chris dicht bij de lijnen kwam. Als ik die auto zou kopen zou ik dat meteen uitzetten!

De Uber om ons naar het MGM Grand hotel te brengen komt al snel en om kwart voor drie lopen we het hotel binnen. Via email heb ik al ingecheckt en weet ook ons kamernummer al. We hoeven enkel naar een kiosk om de sleutel te krijgen en dat is zo gepiept.

Het is hier dertig graden en we besluiten onze vakantie af te sluiten met lekker bij het zwembad liggen. Ik ben mijn bikini vergeten maar heb wel een t-shirt mee en doe mijn pyjama korte broekje aan. Dat is donkerblauw met hartjes, dus kan prima.

Het is heel druk in het zwembad, maar we vinden nog twee vrije stoelen. We lezen wat en drinken een lekker drankje. Dan gaat Chris baantjes trekken, maar daar heeft ze naderhand spijt van. Ze heeft geen zwembril mee en er zit veel chloor in het water. Haar ogen doen dan ook heel veel pijn.

We lopen terug naar de kamer waar Chris een bad neemt. Ik kleed me wat netter voor vanavond en computer wat. Als Chris klaar is gaan we naar beneden en waag ik een paar gokjes met black Jack. Jammer genoeg moet je hier minstens $25 inzetten en ik heb maar $50 cash. Misschien maar goed ook, want na vier spelletjes is het foetsie. Chris waagt zich er helemaal niet aan.

Het is nog wat vroeg voor onze reservering voor Morimoto en we lopen langs een aantal winkels en galerijen van fotografen. Dat je in deze omgeving prachtige foto's kunt maken is wel duidelijk.

Om kwart voor acht zijn we bij Morimoto en worden meteen naar een tafel gebracht. Eerder vandaag heb ik de reservering gewijzigd van 21:15 naar 19:45, zoveel beter! Chris en ik kiezen beiden voor de omakase, zes gerechtjes van het beste wat deze Iron Chef te bieden heeft.

Het wordt een maaltijd om niet meer te vergeten. Niet alleen is alles perfect, eten, bediening, gezelschap, maar Chris (wie ik van nu af Maria zal noemen, want dat heeft haar voorkeur) en ik hebben ook heel diepe gesprekken.

We zijn deze week nog dichter naar elkaar gegroeid. We waren altijd al goede vriendinnen maar nu helemaal. Het was werkelijk een prachtige week! Morgen weer huiswaarts en ik zie er ook weer naar uit een heel weekend met Rick, Orion en Snickers te besteden!

woensdag, april 04, 2018

Dag 5 Zuidwesten: Een dag "hiken" in Zion Canyon

Om zes uur gaat dus de wekker en maken Chris en ik ons snel klaar. Het is nog donker buiten en er staat een heel harde wind, die door merg en been gaat. Bij dit hotel zit het ontbijt inbegrepen dus we eten snel wat, voor mij een kleine omelet met salsa, en nemen koffies mee.

Tegen de wind in lopen we vervolgens naar het bezoekerscentrum waar we in de rij voor de bus aansluiten. Het is precies zeven uur en er staat al een redelijke rij (hoewel lang niet zo lang als gisteren). We moeten een bus laten gaan, maar kunnen met de tweede mee.

Bij de zesde stop, The Grotto, stappen we uit. We willen beginnen met de Angels Landing klim. Dat staat te boek als inspannend en dat is het zeker! Op een gegeven moment gaan we via 21 haarspeldbochten heel steil omhoog.


De zon komt net boven de canyon uit rond half acht

Bij Scout Lookout, een plateau met prachtige uitzichten, zeg ik na een blik op de rest van het "pad" geworpen te hebben dat ik hier wel op Chris zal wachten. De weg naar de top moet met kettingen en is soms heel erg nauw. Ik heb niet veel last van hoogtevrees, maar wel als ik op het randje van een klif loop.
Chris begint aan haar klim en ik loop nog een stukje het West Rim pad op. Daar zijn ook mooie uitkijkpunten, maar helaas is alles tegenlicht dus foto's worden niet mooi. Dan ga ik met zicht op de naar boven en naar beneden klimmende mensen op een rots op Chris zitten wachten.

Het is erg gezellig want ik ben niet de enige, die de klim niet waagde en op anderen, die dat wel deden, wacht. Er komt ook een Nederlands koppel en zij wagen zich een eindje naar boven, maar komen al gauw weer terug.

Na een uur en een kwartier zie ik Chris naar beneden komen. Ik maak foto's van haar op het pad en het eerste uit haar mond is dat dit niets voor mij was geweest. Gelukkig heb ik dan de juiste beslissing genomen. Chris vond het bovenaan wel prachtig dus ik ben blij dat zij het kon doen.

We lopen het steile pad naar beneden wat bijna net zo moeilijk is als naar boven. Ik ben heel blij met mijn wandelstokken deze reis! Na een uur zijn we weer beneden en is het lunchtijd. We hebben geen zin om tijd kwijt te raken in een druk restaurant dus gaan mijn meegebrachte Kind repen op een leuk plekje eten.


We besluiten de bus naar de laatste stop te nemen waar je langs de rivier loopt. Daar vinden we vrijwel meteen een idyllisch strandje aan de rivier. We nemen plaats op een paar rotsen en doen ons tegoed aan de repen met noten en verschillende smaken.

Dan kan Chris het niet laten en gaat haar voeten in de ijskoude rivier doen. Daar kan ik natuurlijk niet bij achterblijven en ik vind een plekje op een rots waar ik mijn voeten in het water kan doen. Het is ijzig! Ik weet niet hoe de kinderen, die er doorheen lopen, het doen.

We blijven een tijdje genieten van het geluid van het watervalletje en het mooie uitzicht. Dan lopen we langs de rivier naar het begin van The Narrows waar mensen door de rivier de canyon in waden. Veel mensen hebben hiervoor een dry suit gehuurd. Wij wisten niet dat dat mogelijk was dus dat moeten we onthouden voor een volgende keer.
Overal eekhoorntjes, iets andere dan bij ons
Prachtige hangende tuinen onderweg

Op de terugweg naar de bus krijg ik steeds meer pijn. Ik hobbel werkelijk en zeg tegen Chris dat ik bijna mijn limiet heb bereikt. Zij is ook moe dus we besluiten alleen nog de Weeping Rock te gaan bekijken. Dat is maar een kort pad dus ik denk het nog te kunnen doen, het is alleen wel weer omhoog.

We nemen de bus erheen en Chris gaat in de rij voor het toilet staan terwijl ik op een bankje op haar wacht. Daar merk ik dat ik mijn "muur" echt heb bereikt. Ik heb teveel pijn en zelfs dat korte stukje naar de Weeping Rock is me teveel. Chris gaat dus alleen en maakt foto's. Ik herinner me deze rots nog van de vorige keer dat we hier waren.

Gelukkig kunnen we gelijk met de volgende bus mee naar het bezoekerscentrum. Van daaruit is het nog anderhalve kilometer lopen naar het hotel dus als we daar aankomen laat mijn Fitbit indrukwekkende nummers zien!

Chris kleedt zich in zwemkleding en gaat aan het zwembad liggen. Ik neem een lekker warme douche, die hopelijk helpt mijn spieren te ontspannen. In ieder geval hebben we vandaag alles gedaan wat we wilden doen en dat geeft veel voldoening.

Tot etenstijd zit ik op ons balkonnetje te computeren en dan gaan we naar de Switchback Grille waar ik via Open Table heb gereserveerd. Daar bestellen we beiden de plaatselijke forel weer en die is dit keer met pistaches bereid. We krijgen er spinazie en gebakken aardappeltjes bij, een goede keuze weer dit restaurant.

Chris zie ik inmiddels helemaal instorten en zij moet ons nog terug naar het hotel rijden. We rekenen dus snel af en voor we het weten zijn we terug in de kamer. Daar gaat Chris inderdaad vrijwel meteen slapen en ik zal niet veel later volgen. Vroeg opstaan en zo'n dag buiten maakt moe!

dinsdag, april 03, 2018

Dag 4 Zuidwesten: Naar Zion National Park en een hike

We slapen vanochtend wat langer en staan pas om kwart over acht op. We maken ons klaar en zien op onze weer apps dat het zo'n vijf graden vriest!

Rillend lopen we naar het restaurant waar we weliswaar meteen een tafel krijgen, maar moeten gaan vragen om bediening na bijna een half uur. Oleg komt als hij geroepen wordt door een collega eindelijk eens, verzuchtend hoe druk het is.

Hij is duidelijk niet van plan onze bestelling op te nemen, maar hamert erop dat het buffet de enige optie is als we niet een half uur op ons eten willen wachten. Dat was niet ons plan, maar vooruit. Het is best een lekker buffet, maar we hebben er niet genoeg trek voor om het geld eruit te krijgen.

Als we terug bij de tafel komen staan ons water en koffie er nog niet. Alweer moet we achter Oleg aan, die dan eindelijk een paar mokken met koffie en glazen met water zo hard voor ons neerzet dat het over de rand klotst. Nou ja, we hebben tenminste drinken.

Hij komt ook niet terug om de koffie bij te vullen en Chris wil heel graag nog een kop. Alweer vragen we zijn collega of we wat meer koffie mogen, maar dat moet Oleg kennelijk doen en die komt maar niet.

Eindelijk komt hij wel de rekening brengen en belooft onze koffie bij te schenken. "Vrees niet, ik vergeet jullie niet weer", zegt hij nog. Maar dat doet hij dus wel en we hebben geen zin meer om te wachten.

Gelukkig kunnen we bij het afrekeningen een kop koffie om mee te brengen krijgen. Voor het eerst in jaren laat ik geen fooi achter en Chris ook niet. Deze Oleg verdient die niet want hij heeft niets voor ons gedaan. Op het bonnetje schrijf ik dan ook de reden.

We laden de bagage in de auto en gaan dan op weg naar Zion. Dat is maar een uurtje rijden voor we bij de park ingang komen. We moeten door het park heen om bij Springdale te komen waar we logeren.

Na met mijn parkenpas weer $30 bespaard te hebben rijden we de prachtige route door het park. Ik maak allerlei foto's door de voorruit en we stoppen een paar keer om van het natuurgeweld te genieten. Het is hier heel anders dan Bryce en ook prachtig.



Als we Springdale binnenrijden is het lunchtijd en we stoppen bij MeMe's Cafe. Daar nemen we plaats op het terrasje en het blijkt een goede keuze te zijn. Mijn BLT komt met allerlei groentes en Chris heeft een spinaziesalade waar ze van smult.
Lunch uitzicht

Jammer genoeg heb ik veel fibromyalgie pijn en ben Chris dankbaar dat ze ibuprofen meeheeft. Ook een glaasje wijn helpt altijd wat. Ik denk (hoop) ook dat vanmiddag wat bewegen de pijn zal verminderen.

Na de lunch rijden we naar de Best Western, een nieuw hotel waar we twee nachten zullen blijven. We krijgen een kamer met balkon en zicht op het zwembad. We laden de bagage uit en vullen onze waterflessen bij (het kraanwater smaakt hier heel raar dus ik hoop ergens een fles water te kunnen bemachtigen).

Een busje naar het park stopt vlak voor het hotel dus dat is handig. We nemen die naar het bezoekerscentrum en sluiten dan in de ellenlange rij voor de parkbussen. Het duurt een half uur voor wij er eindelijk inzitten en dat schijnt nog snel te zijn vertelden andere mensen.

Bij de Zion Lodge stappen we uit en gaan met de menigte naar boven om de Emerald Pools te zien. De eerste stelt niet veel voor, maar de tweede vind ik prachtig. Met mijn pijnen durf ik het niet aan om nog naar de derde te klimmen dus Chris gaat omhoog en ik vind een mooi plekje om te wachten.

Als Chris terugkomt vertelt ze dat het idioot druk was en niet zo mooi als de middelste "pool". Ik ben blij dat ik mezelf dus niet geforceerd heb. We lopen naar beneden en zien dan het Kayenta pad dat ook weer naar de weg leidt.

Dat is veel minder druk en geeft ons meer het gevoel helemaal in de natuur te zijn. Bovendien zien we de Virgin rivier mooi onder ons stromen. De uitzichten zijn prachtig en we stoppen regelmatig voor foto's.

Eenmaal weer aan de weg hoeven we niet lang op een van de parkbussen te wachten. Dankbaar zakken we neer op de stoelen. Vanaf het bezoekerscentrum lopen we terug naar het hotel en dat is ongeveer twintig minuten lopen. Morgenochtend in alle vroegte gaan we dat weer doen, want parkeren daar is een ramp.

We ontspannen ons wat in het hotel en gaan dan naar het Spotted Dog Cafe waar ik via Open Table heb gereserveerd. We krijgen een tafeltje op het terras en nemen ieder de aardappel preisoep, die erg lekker is. Daarna hebben we ook allebei de gerookte forel met vers stokbrood. Het smaakt ons allemaal zeer goed na zoveel buitenlucht!

Morgen zal de wekker al om zes uur gaan dus we zullen het niet laat maken.

maandag, april 02, 2018

Dag 3 Zuidwesten: Bryce Canyon National Park

Om de een of andere reden heb ik vannacht helemaal niet lekker geslapen. Ik had last van mijn maag en daarna waren er allerlei geluiden, die me wakker hielden. Het is dus met moeite dat ik om half acht Chris wek. Anders beginnen we vandaag zo laat.

Zij vindt het heel vervelend voor mij en gaat zich eerst klaarmaken zodat ik nog wat kan blijven liggen. Even later brengt ze me een kop koffie, zo aardig! Na Chris maak ik mijn "toilet" wat nog geen kwartier neemt.

Dan lopen we naar het restaurant in de lodge. Daar krijgen we meteen een tafeltje en bestellen eieren met toast. Chris heeft die met worstjes en ik neem een alcoholvrije Bloody Mary er bij. Het smaakt ons prima en nu kunnen we de natuur verder gaan verkennen.

We rijden het park in en ik toon weer mijn parkenpas. Een kaart hebben we dit keer niet nodig. De bedoeling vanochtend is het Queens Garden pad te gaan lopen. Eerst lopen we een stukje langs de rand van de canyon want het uitzicht is weer fantastisch.



Het Queens Garden pad is nog vrij rustig als wij eraan beginnen. Het is prachtig zonnig weer met een staalblauwe lucht en de kleuren zijn prachtig. We kijken onze ogen uit en fotograferen erop los. Na iedere bocht is er weer wat moois te zien.  




Na een uurtje komen we bij het einde van het pad. We zien dat we hier nog door kunnen lopen tot de Navajo Loop, die we gisteren al op en neer deden. Dat is ook een mooi stuk en op een gegeven moment zitten er allemaal kinderen hoopjes stenen te maken. Dat is duidelijk wat iedereen op die plek al heel lang doet.

Niet zo lang geleden las ik een artikel dat dat soort hoopjes stenen worden afgeraden, want ook onder die stenen leven organismen, vooral in de woestijn. Ik heb er dus gemengde gevoelens over. Aan de ene kant lijkt het me op zo'n specifieke plek geen kwaad te kunnen, aan de andere kant wordt de natuur gewijzigd door de mens.

Als we aan het begin van de Navajo Loop beland zijn maken we rechtsomkeerts. Wij vonden de Navajo Loop gisteren prachtig, maar hij haalt niet bij de mooie uitzichten van Queens Garden. Onderweg horen we heel veel Duits en maar een keer Nederlands. Chris vindt het fijn dat er zoveel buitenlanders zijn, die het mooie van dit land hier zien.



Het loopt al tegen enen als we boven zijn en onze magen knorren. We lopen naar de Bryce Canyon Lodge en moeten daar een half uurtje op een tafel wachten. Prima, dat komen we wel door op de gerieflijke banken waar ik zo in slaap zou kunnen vallen!

Het halve uur blijkt maar twintig minuten en dan mogen we plaatsnemen in de rustieke eetzaal. Ik bestel een BLT met mosterd in plaats van mayonnaise en Chris een simpele hamburger. Het smaakt ons zeer goed en het is fijn even rust te hebben.

Na het eten zoeken we de auto op, alleen zijn we het er niet over eens waar we hem geparkeerd hebben. Eigenwijs als ik ben gaan we eerst op de parkeerplaats waar ik er vrijwel zeker van ben dat de auto staat kijken.

Eerst vinden we hem niet, maar dan zie ik een donkerblauwe Toyota Corolla met een Californie nummerbord. Ik kijk naar binnen en zie mijn schoenen liggen. Tot onze verbazing is dit de auto want Chris en ik dachten beiden dat die zwart was!

Vanmiddag gaan we naar een van de wandelingen net buiten het officiele park, de Mossy Cave. Die herinner ik me nog goed van toen we hier jaren geleden waren. Er was onder anderen een mooie waterval. Jammer genoeg valt het vandaag tegen. Het is ook opeens bewolkt, wat hadden we vanochtend geluk!

We zien nog maar een flinke ijspegel in de met mos begroeide grot en de waterval is compleet droog. In de rivier zit wel wat water, maar het stelt niet veel voor. We besluiten dan ook niet, zoals we van plan waren, hier een uurtje aan het water te ontspannen.


In plaats daarvan lopen we terug naar de auto en rijden het park weer binnen. Daar parkeren we waar we vanochtend parkeerden en lopen naar Sunrise Point. Daar is ook het Rim pad langs de rand van de canyon.

Chris heeft nog zin dat een stuk te lopen, maar ik heb een bankje ontdekt waar ik wel op haar ga wachten. Er zit al een stel en we raken aan de praat. Zij komen uit San Diego en we hebben het over de bezienswaardigheden hier. Dat vind ik altijd zo leuk aan Amerikanen, even zo'n praatje. We hadden dat tijdens de wandelingen ook telkens.

Als het stel weg is speel ik wat Pokemon Go want dit pad blijkt een Poke Stop te zijn. Ook vang ik een Pokemon boven de canyon. Het duurt niet lang voor Chris terug is en na 14 kilometer en 116 trappen kunnen we even geen pap meer zeggen. Tijd om even te gaan rusten, dus.


Onderweg naar het hotel zien we nog een kudde hertjes waar ik foto's van neem. Dan parkeren we voor onze kamer en nemen even een paar uurtjes rust. Om kwart voor zeven lopen we vervolgens weer naar het restaurant in de lodge maar daar staat een gigantische rij want er is net een bus aangekomen.
Daar hebben we geen zin in, maar er zijn maar weinig alternatieven in de omgeving.  We besluiten naar Tropic te rijden waar wel een paar restaurants zijn. Net als we af willen slaan zie ik links ook een restaurant.

Daar is gelukkig nog plaats aan de bar waar alleen bier wordt geschonken en hun frituurpan stuk is. Wij wilden toch niets gefrituurds en bestellen een kop soep en weer een lokale forel, die met spinazie, tomaat en olijven is gebakken. Dat kan niet misgaan en is dan ook zeer smakelijk.

Dan is deze volle dag Bryce Canyon ook weer voorbij. We zijn moe, ik schrijf dit blog gauw en dan hoop ik stukken beter te slapen dan vannacht. Morgen verkassen we naar Zion National Park.

Dag 2 Zuidwesten: Rit naar Bryce en een korte "hike"

Nota bene ben ik eerder uit bed dan Chris! Dat had ik niet verwacht want zij moet iedere ochtend vroeg op aangezien ze lerares is. Het is zeven uur en ik ben klaarwakker. Ik ga me dus alvast klaarmaken en dan is Chris ook wakker.

Voor we vertrekken gaan we beneden ontbijten bij Mon Ami Gabi. Daar hebben ze een gezellig terras buiten en zo vroeg is het geen probleem daar een tafeltje te krijgen. Wij hebben een Mon Ami Gabi dichtbij ons thuis, maar ik heb er nog nooit ontbeten.


Het menu is lekker, maar ik hoef niet lang na te denken als ik de zalm benedict zie staan. Die bestel ik zonder de Hollandaise saus en ik krijg er geen spijt van. Chris neemt een flink ontbijt met roerei, bacon en brood. De lekker sterke koffie wordt intussen constant bijgeschonken.

Na het eten lopen we nog even naar de CVS waar ik water voor onderweg koop en Chris een pijnstiller voor het geval ze hoofdpijn krijgt. Dan halen we de bagage van de kamer en check ik op mijn telefoon uit. Zo fijn, dan hoeven we niet in die rij te gaan staan.

Beneden is er ook geen rij voor de taxi's dus we kunnen zo mee. Onze taxi chauffeur is een vriendelijke, praatgrage man, die met Chris overeen heeft dat ze in Chicago hebben gewoond. Hij geeft ons ook richting aanwijzingen naar Bryce Canyon dus heel handig (hoewel onze GPS natuurlijk aangaat).

Bij Sixt heb ik een kleine auto gereserveerd, maar zoals zo vaak is die niet voorradig en krijgen we gratis een grotere auto, een Toyota Corolla met een nummerbord uit Californie. Chris wordt als extra chauffeur in het systeem gezet en dan mogen we wegrijden.

Chris is helemaal opgewonden, want zij is nog nooit in dit deel van het land geweest. Voor mij is het de tweede keer, maar de eerste keer is zo'n vijftien jaar geleden. Chris biedt aan om te rijden en daar zeg ik geen nee tegen, want ik houd niet zo van chaufferen.

Voor haar is het heel leuk, want ze rijdt door Arizona en de snelheidslimieten zijn veel hoger dan in ons gebied. Ze rijdt daarom af en toe zelfs 95 mijl per uur, ongekend aan de oostkust. Een keer gaat ze zo ver als 100 mijl (160 km) en nog steeds komen er andere auto's langs racen.

Al gauw rijden we Utah binnen en het landschap wordt steeds mooier. We rijden op zo'n 1500 meter hoogte en daarom lijken de besneeuwde bergtoppen voor ons niet zo hoog. In Cedar City stoppen we bij een Chili's om lunch te eten. De kip tortilla soep en chips met salsa gaan er goed in.

Nu hebben we nog anderhalf uur te gaan naar Bryce Canyon. Tot onze verbazing zien we dat het opeens een uur later is op onze telefoons. Even opzoeken en inderdaad we zijn in Mountain Time beland.

Voor we het nationale park bereiken rijden we nog door het mooie Red Canyon State Park. Daar stoppen we even voor foto's van de eerste "hoodoo"s die we zien. Chris is bijna niet te houden en stapt nog eens extra op het gaspedaal.

Tegen vieren rijden we Bryce Canyon National Park binnen. De entree bedraagt $30, maar met mijn parkenpas kunnen we zo door. Na een snelle stop in het bezoekerscentrum gaan we op weg naar Sunset Point.

Hier willen we de Navajo Loop wandelen. Daarmee daal je af in de canyon en beneden kun je dan via een ander (moeilijker) pad weer naar boven. Het is een prachtige wandeling en we nemen heel veel foto's, zelfs Chris die gewoonlijk niet zoveel fotografeert.


Na een kilometer bij tijden flink steil afdalen zijn we onderaan in de canyon. Daar zien we tot onze teleurstelling (maar later mijn opluchting want dat schijnt een veel moeilijker pad te zijn) dat de andere weg naar boven nog gesloten is vanwege sneeuw.

Dat is wel prachtig, die sneeuw overal, ik heb er zoveel foto's mee gezien en nu maak ik ze zelf. Na een korte rust beginnen we aan de klim naar boven via hetzelfde pad. Ik ben nog steeds niet de oude, Chris hoort dat ook nog aan mijn stem en ben sneller dan gewoonlijk buiten adem.

Gelukkig wordt het licht op de rotsen met de latere zon steeds mooier en stoppen we telkens om foto's te nemen. Zo'n drie kwartier later zijn we weer boven en lopen nog een stukje langs de rand van de canyon. Dit was mijn favoriete park tijdens de reis die wij maakten waarbij we o.a. ook de Grand Canyon en Monument Valley bezochten. Ook nu weer vind ik het adembenemend.

We gaan nu de weg tot het einde rijden. Die eindigt bij Rainbow Point, bijna 2800 meter hoog. Daar is het beduidend kouder en we zijn dankbaar voor onze jassen. De uitzichten zijn schitterend en dit is een van de plekken in Noord Amerika waar je het verst kunt kijken. Dit is een heldere dag en we kunnen bijna 500 kilometer ver kijken.


We lopen een stukje van het Bristlecone pad wat door het oude dennenbos hier leidt. Het is mooi maar ijskoud en na een tijdje hebben we het wel gezien. We nemen nog wat panorama foto's en foto's van elkaar terwijl we "boven de wereld" zitten.
Dan zijn we blij met de warmte van de auto! We stoppen op de terugweg nog om de natuurlijke "brug" te zien, die eigenlijk een door de wind gevormde boog is. Ook die is erg mooi.

We zijn beiden moe en gaan inchecken bij het hotel, Ruby's Inn. Feitelijk het enige hotel in de omgeving behalve de Bryce Canyon Lodge. Het is dan ook sinds wij hier waren enorm gegroeid! We krijgen een kamer in de Elk Lodge, een van zeven gebouwen met kamers (deze inn begon in 1919 dus volgend jaar is hij 100 jaar oud).

Eerst geeft de receptioniste me de sleutels voor een kamer op de tweede verdieping. Als ik klaag dat we dan zware bagage naar boven moeten slepen lukt het nog een kamer op de begane grond te krijgen. Zo kunnen we voor de kamer parkeren en hoeft de bagage maar een paar meter.

Intussen is het etenstijd en we gaan naar het enige restaurant hier in de omgeving, in de inn. Daar staat een flinke rij, maar die gaat veel sneller dan wij dachten. Het eten (voor mij forel met een gepofte aardappel) smaakt prima en de bediening is heel vriendelijk.

Op de kamer ontspannen we nog wat en ik schrijf dit blog en dan is het lichten uit. Morgen willen we weer vroeg op pad. Op Facebook heb ik al mijn foto's geplaatst dus als je die wil zien bevriend mij dan.


zondag, april 01, 2018

Dag 1 Zuidwesten: Las Vegas

De wekkers gaan om zes uur en ik was eigenlijk al een uur wakker. Het is dus vrij makkelijk opstaan en Orion is ook helemaal enthousiast dat we zo vroeg al uit bed rollen. Na mijn douche pak ik de laatste spullen in en doet Rick mijn tassen in de van.

Chris wordt om half zeven gebracht door haar vriend en dan gaan we op weg naar Dulles. Chris kan meeprofiteren van mijn Premier Gold en krijgt ook economy plus en hoeft niet voor haar incheck tas te betalen. Ook heeft zij dankzij mij TSA Pre dus we zijn zo ingecheckt en door de veiligheidscontrole.

We nemen een "people mover" naar de D terminal en halen een lekkere ontbijt flatbread by Potbelly. De mijne heb ik met ham, kaas, ei, tomaat en champignons. Intussen zijn ze al begonnen met boarden en kunnen we dus zo het vliegtuig in lopen.

Zoals altijd zit ik aan het raam en voor Chris heb ik een gangpadplaats gereserveerd. Er komt een vriendelijke Ierse jongeman tussen ons inzitten. Chris slaapt bijna de hele weg en ik lees mijn spannende boek uit. We krijgen een stroopwafel en er worden regelmatig drankjes langs gebracht.

Voor we landen zien we de Grand Canyon uit het vliegtuig. Dan zijn de bijna vijf uur alweer voorbij en landen we in Las Vegas. De tassen komen al snel en er staat geen rij voor de taxi's.  Iets meer dan een kwartier later sluiten we aan in de rij om in te checken in het Paris hotel.


Het is voor twaalven en als we nu al een kamer willen moeten we $20 bij betalen. We hebben niet veel tijd hier dus dat doen we maar. Voor nog eens $15 kunnen we ook een kamer met uitzicht krijgen dus ook dat kiezen we.

We krijgen een kamer op de 28e verdieping met zicht op de Eiffeltoren en de fonteinen van het Bellagio. Het heet de rode kamer en niet voor niets, want er is rood leer achter de bedden en rode bedspreien.

We frissen ons wat op en gaan dan de Strip verkennen. Dit is voor Chris de eerste keer Las Vegas, ik ben er natuurlijk al meerdere malen geweest. We lopen eerst naar een van mijn favoriete hotels, de Venetian, om te gaan lunchen.

We vinden een leuk Mexicaans restaurant aan het "kanaal". De gondeliers komen zingend langs met hun gondels vol toeristen. We bestellen beiden een tonijn tartaar tostada en een glas Pinot Grigio. Het is bijzonder lekker en ook een sfeervol plekje om te eten.

Het is buiten een graad of 27 en Chris heeft te warme schoenen aan. Bij een Walgreens koopt ze snel een paar teenslippers en dan lopen we verder. We lopen door Caesars Palace en dan naar de Bellagio. Zo'n mooie lobby daar met het glaswerk van Chihuly! Ook is er klein lenteparkje opgericht met kersenbloesems en andere lentebloemen.

Het volgende casino waar we binnengaan is Aria. Ook daar is het erg mooi van binnen. We hebben intussen wel dorst gekregen en bestellen een drankje bij The Pub. Het is ook wel lekker om even te kunnen zitten want je loopt wat af hier!

We zetten onze tocht naar het Luxor voort en lopen langs o.a. New York New York en dan Excalibur binnen. Er is hier een passage die naar het Luxor leidt. Wij hebben kaartjes voor de Blue Man Group show daar.

Die begint om vier uur en we zijn drie kwartier te vroeg. We besluiten nog een drankje te gaan drinken en Chris bestelt ook een guacamole. Dan kunnen we de zaal in voor de show.

Vele jaren geleden zijn we een keer naar de Blue Man Group geweest, maar ik herinner me er weinig van (en het zal vast ook veranderd zijn intussen. Het is een ontzettend leuke show met veel humor en goede muziek. Het publiek wordt er ook goed bij betrokken. Voor we het weten zijn de anderhalf uur voorbij. Echt een aanrader, deze show!


Onze energie begint wat op te raken want voor ons gevoel is het drie uur later. We nemen een Uber terug naar het hotel en ontspannen daar een tijdje op de kamer. Dan lopen we naar Nobu in Caesars Palace waar we om acht uur een reservering hebben.

Nergens staat aangegeven waar dat restaurant is dus we dwalen maar rond in het casino. Dan gaan we het toch maar bij de concierge vragen en inderdaad waren we in een verkeerd deel van het hotel. Het is allemaal zo gigantisch hier!

Ons tafeltje staat al klaar en we bekijken het uitgebreide menu. De prijzen zijn niet bepaald laag dus we houden het bij mini taco's (voor Chris) en sushi, ik kies allerlei exotisch klinkende visnamen. Het smaakt ons allemaal prima. De sushi is super vers, niet voor niets is dit restaurant van een van de beste sushi chefs.

Voldaan lopen we terug naar het hotel waar we vanuit onze kamer de fonteinen van het Bellagio zien. Dit keer speelt "God Bless the USA" en wat zijn ze toch indrukwekkend! Het voelt inmiddels als ver na middernacht voor ons dus ik vermoed dat de lichten gauw uit zullen gaan.