Staan jullie erbij stil of het vrijdag, de dertiende, is? Ik ben best bijgelovig, maar weiger om iedere keer dat dat voorkomt me druk te gaan maken. Ik realiseerde me vandaag niet eens dat het zover was, tot er op de radio over werd gesproken. Een heel aantal mensen blijkt wel zo bijgelovig te zijn dat ze op zo'n vrijdag de dertiende de hele dag angstig zijn. Ik moet dan wel dubbel angstig zijn, want lopend van de van naar de sportschool struikel ik bijna over een zwarte kat. Oei!
Sharons gewichtentrainingsklas is druk bezocht en ik sta naast Karin, wiens vijftienjarige dochter net haar learner's permit om auto te mogen rijden heeft gehaald. We hebben het over hoe moeilijk het is om de kinderen ruimtegevoel aan te leren. Karin heeft nog een eng verhaal van de dochter van een kennis, die tijdens haar leerperiode zo'n erg ongeluk veroorzaakte dat haar moeder erdoor overleed. Karin heeft nog vijf oudere kinderen, waarbij ze zich niet herinnert zo nerveus te zijn geweest. Ik ook niet met Katja en Kai, vreemd, toch.
Na het uur met gewichten haal ik Cosmo thuis op. We gaan eindelijk weer eens met Claudia en haar hond Ranger wandelen. Bij de naam "Ranger" alleen al zit Cosmo al afwachtend in de van. Bij Claudia is Ranger zo enthousiast om Cosmo weer te zien dat hij letterlijk de lucht in springt! Het is alweer een tijd geleden dat Claudia en ik elkaar gesproken hebben, dus we hebben heel wat bij te kletsen.
We lopen naar Nottoway Park en daar stopt opeens een auto. Een keurig geklede oude dame stapt uit en roept dat ze biscuits heeft. Even kijken Claudia en ik elkaar vreemd aan, maar dan dringt tot ons door dat ze voor de honden bedoelt. Ze heeft een Milkbone voor Cosmo en Ranger en is duidelijk dol op honden. Die zijn ook meteen dol op haar natuurlijk, ha ha!
Na een uurtje zijn we terug bij Claudia's huis. Zij heeft een bijlesbedrijf en verwacht haar eerste student om twaalf uur, dus we zijn net op tijd. Ik heb mijn 10000 stappen nog niet en het is zulk heerlijk weer dat ik nog wel even verder de natuur inwil. Ik besluit te gaan kijken of er nog Virginia bluebells zijn in Bull Run Regional Park. Gisteren zag ik ze nog bloeien bij Great Falls, dus wie weet.
Onderweg haal ik lunch van de saladebar van de grote Whole Foods in Fairfax. Die neem ik mee om tussen de bluebells op te eten. De weg naar het park is, zodra ik van de snelweg af ben, erg mooi. Na een minuut of twintig stappen we uit de van en lopen via de houten vlonders naar Bull Run, het riviertje waar de bluebells langs bloeien.
Het hoogtepunt is wel voorbij, maar er staan nog genoeg blauwe bloempjes om het mooi te maken. Er staat een bankje, dus perfect voor mijn picknick. Voor Cosmo heb ik ook een paar milkbones mee. Het is hier zo idyllisch met het kabbelende riviertje en de bloeiende wilde bloemen. Niet alleen bluebells, maar ook veldjes met spring beauties (kleine roze bloempjes), wilde viooltjes en zelfs wilde vergeet-me-nietjes.
Als de lunch op is lopen we nog een stukje en gaan dan terug naar de van. Ik ben toch blij nog even de bluebells hier in bloei te hebben gezien. Het hoort inmiddels wel bij mijn lentetradities. Het is vandaag ook heerlijk weer, eindelijk is de wind gaan liggen en het is achttien graden. Ik neem mijn Kindle mee naar buiten en ga even voor het huis zitten lezen.
Om vier uur heb ik een afspraak met George Simpson van het Northern Virginia Massage Center (bedankt voor de tip, Siri!). Ik heb hard een deep tissue massage nodig en hij is erg goed. Hij is bij tijden net zo hardhandig als Laura, wat ook wel erg nodig is. Mijn spieren zijn volgens mij een grote knoop op het moment. Na het uur voel ik me geradbraakt, maar vooral in mijn nek voelt het al beter. Uit ervaring weet ik dat het pas morgen waarschijnlijk echt verschil zal maken qua pijn.
Rick komt laat uit zijn werk, maar verrast mij met een reservering bij Sushi Yoshi, mijn favoriete Japanse restaurant hier. We zitten aan de sushi bar en ik krijg weer een kunstwerkje aan sushi en sashimi voor me. Lekker exotisch ook met de gefrituurde garnalenkopjes en het makreelskelet wat echt heerlijk smaakt. Het is een gezellig en lekker begin van het weekend.
Om half zes staat Saskia naast mijn bed. Ze heeft heel slecht en weinig geslapen en vraagt of ze de eerste paar uur mag overslaan. Dat mag natuurlijk en pas een paar uur later eten we samen ontbijt.
Nadat ik Saskia tegen half tien bij school heb afgezet, rijd ik maar meteen door naar de sportschool. Het is alweer een mooie dag, maar ook alweer heel erge wind. Ik vraag me af of ik daardoor de afgelopen week zoveel meer pijn heb dan anders. Het is vandaag een echte fibromyalgie pijndag, gelukkig wel de eerste van dit jaar, wat bijna een wonder is te noemen!
Op de Cybex crosstrainer doe ik een uur op varierende niveaus en hoogtes. Ik vind dit heel fijne machines en heb, zonder dat mijn gewrichten worden belast, echt het gevoel hard gesport te hebben na afloop. The Help blijft ook boeien, dus daardoor gaat de tijd lekker snel.
Thuis haal ik Cosmo op. Hij heeft deze week nog geen wandeling buiten de buurt gehad en ik ben benieuwd of ik het adelaarsnest bij Great Falls van de Maryland kant zal kunnen zien. Op de website voor Great Falls staat van wel, dus ik heb goede hoop.
De weg naar de Maryland kant van de watervallen is prachtig. Het is iets verder dan de Virginia kant, maar niet eens zo heel veel. Bij de ingang van het park, waar ook het C&O Canal National Historic Park te vinden is, laat ik mijn parkenpas zien en wordt vriendelijk verwelkomd door de ranger.
Na de van geparkeerd te hebben, loop ik naar het uitkijkpunt waar volgens de website het adelaarsnest te zien zou zijn. Hoe ik ook speur, ik zie niets wat erop lijkt. Een beetje teleurgesteld besluit ik eens rond te vragen. Ik zie een Park Ranger bij de Great Falls Tavern, maar hij is nieuw en weet er niets van af. Hij vraagt eens bij de vrijwilligers, die hier al langer werken. Ook zij hebben geen idee of de adelaars zelfs genest hebben. Dat weet ik wel zeker, want dat hebben we aan de Virginia kant gezien.
Ook zonder adelaars is het hier schitterend mooi. Cosmo en ik lopen een stukje langs het kanaal en op de brug zien we mooie watervallen naar beneden komen. Helaas mag ik met een hond niet verder tot het overzichtspunt van Great Falls lopen, want dat is een planken weg. Maakt ook niet uit, want ik weet dat de watervallen van de Virginia kant veel beter te zien zijn.
De ranger raadde het rivierpad aan. Daar heb ik nog nooit gelopen en wat een verrassing! Hier is de rivier opeens een stuk kalmer, maar de uitzichten schitterend. Ook kan het C&O kanaalpad vrij druk zijn, maar hier is geen mens te bekennen. Af en toe vliegt gevogelte verschrikt op uit de struiken, als ze ons horen aankomen. Hier heb ik echt het gevoel helemaal alleen in de natuur te lopen.
Zoals altijd na een natuurwandeling ga ik met wat tegenzin terug naar de auto. Het is er zo heerlijk rustig en de rivier zo mooi met veel verschillende gezichten. Op de terugweg maak ik een foto van het mooie prille lentegroen, want dat is mijn favoriete kleur groen en mooi voor de dagelijkse themafoto.
Het is inmiddels al half twee en mijn maag rommelt. In Vienna haal ik een bagel met tonijnsalade, die ik in de auto opsmul. Daarna ga ik naar het postkantoor om een pakje dat ik al de hele week in de auto heb liggen, te versturen. Daar hoor ik een oudere dame maar doorzagen over hoe de postbode, ondanks hun verzoek, toch post bezorgde op een dag vorige week. Ik hoor de manager herhaalde malen zijn verontschuldigingen maken, maar zij gaat maar door over hoe erg dit wel niet was. Pff, zeg, waar je je al niet druk om kunt maken!
Saskia heeft vanmiddag haar "mentie" (het basisschoolkind dat ze helpt met lezen en rekenen), dus komt wat later thuis. Twee van haar vriendinnen zijn morgen of dit weekend jarig en daarvoor wil ze brownies en koekjes bakken. We gaan dus naar Safeway en Saskia rijdt. Dat gaat wel steeds beter, gelukkig.
Op Facebook ziet Rick dat de Mexicaanse "taqueria" in Vienna open is. Alegria is het zusterrestaurant van Bazin's en beide restaurants liggen onder mijn sportschool. Vanochtend keek ik er nog binnen en leek het niet open, maar dus wel. We bestellen margarita's, die heerlijk zijn, en kleine gerechtjes als avondeten.
Mijn tonijnceviche is heerlijk! Rick neemt een heel aantal verschillende taco's en we delen de zure groentes, die me wat aan het Indonesische atjar doen denken. Tot ik in een rode peper bijt en mijn mond wel in brand lijkt te staan! Ik ben heel wat gewend aan pittig, maar dit is gewoon brand blussen. Dat hadden ze wel mogen vertellen, want ik weet zeker dat heel veel mensen minder tolerantie voor hete pepers hebben, dan ik.
Dat is werkelijk de enige negatieve opmerking. De bediening is super snel en vriendelijk, de prickly pear (een soort cactus) margarita erg lekker en het eten verder ook. Ook Rick is zeer tevreden. Ook vind ik het leuk dat Patrick Bazin, de eigenaar, mij herkent van de sportschool en even zwaait uit de keuken als wij binnenkomen. Zeker een leuke plek om terug te keren.
Het is weer Relay for Life voor de American Cancer Society tijd en Katja doet dit jaar (20 april) weer mee met een team van vriendinnen bij Virginia Tech. Die van Saskia valt helaas als wij niet hier zijn, dus we proberen via Katja zoveel mogelijk op te halen. Katja is heel erg blij met welke donatie dan ook. Wil je Katja sponsoren met haar Relay, dan kun je hier terecht: http://main.acsevents.org/goto/katjavscancer. Alvast namens haar heel hartelijk bedankt voor elke bijdrage!
Het is bewolkt, als ik de lamellen open doe, en behoorlijk koud bij het wandelen met Cosmo. Opeens laat april toch nog even zien dat het doet wat het wil! Er worden zelfs sneeuwbuien voorspeld later vandaag. De winterkleren komen dus toch maar weer even uit de kast.
Eerst doe ik na mijn ontbijt 50 minuten cardio op de crosstrainer boven. Iedereen, die The Help aanraadde om te lezen, heeft helemaal gelijk. Ik ben helemaal in het boek. Ik vraag me af hoe men het in het Nederlands heeft vertaald, want de schrijfster gebruikt echt Zuidelijke slang in haar Engels.
Om half elf ga ik Irene ophalen bij de metro. Ik ga haar vandaag meer van onze mooie staat laten zien. Ik heb haar de keuze tussen Richmond en Charlottesville gegeven en het wordt de laatste. Dat komt mooi uit, want dat was eigenlijk ook mijn voorkeur. Ik wil Richmond ook beter leren kennen, maar de gedachte aan die saaie I-95 erheen stond me geheel tegen.
De route naar Charlottesville is prachtig. Allemaal boerenland met schattige oude plaatsjes ertussen. De zon komt af en toe door de wolken kijken en dat geeft mooie vergezichten op de Blue Ridge bergen in de verte. Het is ongeveer 160 kilometer naar Charlottesville, maar met het uitzicht en leuke gezelschap vliegen de mijlen voorbij.
Net na twaalven rijden we het oude stadje binnen. Hier is ook de University of Virginia gevestigd, die door Thomas Jefferson, de derde president, werd ontworpen. Op de parkeerplaats vind ik nog een plaatsje vrij en we gaan op zoek naar een plek om te lunchen.
Die vinden we in het oudste restaurant van Charlottesville, The Virginian. Hier krijgen we meteen een tafeltje en zien met een lekkere tonijnsalade op het menu. De serveerster vertelt echter dat ze geen tonijn meer hebben, het wordt nu met tilapia geserveerd. Dat klinkt ook lekker, dus dat wordt het voor ons beiden.
Na de lunch lopen we nog even de campus van University of Virginia op. Jefferson heeft een mooie universiteit ontworpen. We bekijken de "lawn" (het grote grasveld, waar de graduations worden gehouden) en lopen langs de kamers, die alleen heel speciale studenten mogen bewonen. Ook zien we de Rotunda, het hoofdgebouw van de universiteit. Dit is nogal een prestigieuze universiteit, die Katja te snobistisch vond, maar een mooie campus hebben ze wel.
Wij gaan terug naar de van om door te rijden naar Monticello. Per uur kost deze parkeerplaats $2. Wij hebben alleen een briefje van $20. Bij een vaag hokje vinden we een nogal ruig uitziende jonge man, die kennelijk het geld int. Hier blijkt weer even hoe eerste indrukken niet altijd terecht zijn. \
Het blijkt een heel beleefde man te zijn en hij vraagt of we kleiner hebben. Helaas niet, waarop hij zegt dat we de volgende keer dan maar een extra $2 moeten betalen, want hij wil ons niet met achttien dollarbiljetten opzadelen. Met andere woorden, we hebben gratis geparkeerd. Het is maar een klein bedrag, maar wel echt heel aardig!
Monticello ligt nog een kilometer of vijftien buiten Charlottesville. Het is een mooie weg erheen, die Jefferson wist het wel. Hij heeft zijn Monticello bovenop een heuvel met uitzicht over Charlottesville gebouwd. Dat meen ik letterlijk, want Jefferson was een zelf-opgeleide architect en heeft Monticello helemaal zelf ontworpen.
Als we de parkeerplaats oprijden zinkt de moed ons wat in de schoenen. Die staat werkelijk propvol! Ik had eraan moeten denken dat onze spring break dan over mag zijn, een groot deel van het land heeft deze week vakantie en dat is te zien.
We vinden nog een plekje en lopen naar de kaartjesverkoop. De dame achter de kassa deelt ons, op zijn zuidelijk eufemistisch, mee dat er een "kleine" wachttijd is voor twee personen door de paasvakantiedrukte. Die "kleine" wachttijd bedraagt maar liefst twee uur, wat te laat wordt voor ons.
Dan geeft de caissiere ons een optie. We kunnen ieder een aparte rondleiding krijgen. Per rondleiding, die iedere vijf (laat wel zien hoe druk het is!) minuten vertrekken, kunnen 25 mensen mee. Zij heeft nog plaats voor kwart over twee en half drie. Irene en ik zijn het al gauw eens dat we dat willen doen. Het zou zonde zijn helemaal hierheen gereden te zijn en het huis niet te zien en je kunt tijdens zo'n rondleiding toch niet praten.
We kopen de kaartjes en nemen de shuttle naar de top van de heuvel en het huis. Daar bekijken we even de enorme moestuin van Jefferson, die nog steeds in werking is en al allerlei gewassen en bloemen toont. Daarna ga ik in de rij staan voor mijn rondleiding van 14:15.
Alles loopt hier als een goed geoliede machine! Om tien over twee krijgen we alle waarschuwingen over wat we niet in het huis mogen doen. Daaronder helaas ook fotografie, want veel voorwerpen zijn te leen en ze hebben geen toestemming die te laten fotograferen. Dat is in de meeste oude huizen hier het geval.
David wordt onze gids en hij blijkt, luisterend naar Irene's verhaal over haar gids, een goede. Hij vertelt ten eerste over de interessante klok aan de ingang. Niet alleen houdt die de tijd bij, maar ook met een ingewikkeld stelsel van gewichten de dagen van de week. Ook hield Jefferson dagelijks het weer bij en had daarvoor een windvaan op het dak en kon (zie foto's) die richting zien op zijn veranda.
Het is een enorm interessante rondleiding. Jeffersons bed bijvoorbeeld is net ietsje langer dan hij, hij was 1,87 en het bed twee meter. Boven zijn bed had hij zijn kast en ernaast zijn studeerkamer. Alles door hemzelf ontworpen onder invloed van de Franse architectuur.
Hij was ook een uitvinder en schreef meer dan drie brieven per dag. Om dat te vergemakkelijken creeerde hij een polygraaf, terwijl hij schreef, schreef een tweede pen precies hetzelfde. Een soort copieermachine. Natuurlijk hebben we ook de Library of Congress aan Jefferson te danken, maar hij kon niet zonder boeken leven, zoals hij aan John Adams schreef, dus kocht er meteen een heel aantal bij.
Jefferson was tien jaar lang getrouwd met Martha en hield daar twee dochters aan over (van zes kinderen). Een overleed tijdens de geboorte van haar eerste kind, de ander kreeg elf kinderen, die allemaal in Monticello opgroeiden. Een druk huis, dus, zelfs op zijn oude dag. Hij hertrouwde nooit, maar heeft afstammelingen (via DNA testen) van een van zijn slavinnen.
Na veertig minuten sta ik weer buiten en kijk nog even rond in de vertrekken onder het huis, waar de slaven werkten. Ook hier zijn weer allerlei uitvindingen te zien, zoals een soort lift om wijnflessen van de kelder naar de eetkamer te krijgen. Ik ben echt blij dit landgoed weer gezien te hebben. Ik heb er gelijk weer wat feitjes voor mijn rondleidingen bij over Jefferson, die ik een fascinerend persoon blijf vinden.
Irene en ik treffen elkaar weer bij de museumwinkel. Zij vond het ook erg interessant, maar haar gids vertelde niet veel over de bustes en schilderijen, terwijl die van mij dat wel deed. Laat weer eens zien hoe iedere gids weer anders is en andere dingen vertelt. Dat heb ik in het Capitool ook al zo vaak meegemaakt.
We lopen via het kerkhof, waar Thomas en zijn familie begraven liggen en nu nog leden van de Jefferson familie worden begraven, terug naar bezoekerscentrum. Daar kijken we nog even in de museumwinkel en beginnen dan weer aan de terugweg.
De van heeft benzine nodig, dus ik tank bij een BP. Hier is de benzine een stuk goedkoper dan in ons gebied! Irene gaat drankjes halen en komt ook met een Twix reep terug. Daar is zij dol op en ik ook, dus we nemen ieder een reepje. Zo lekker! Een "luxe", die ik mezelf niet vaak gun.
De terugweg verloopt voorspoedig, er is alleen vlakbij Vienna wat "rubbernecking", omdat er politie met zwaailichten bij de afrit staat. Ik zet Irene weer bij de metro af en we hopen deze maand nog een keer iets samen te ondernemen. Daarna gaan zij naar hun boerderij in het noorden van het land.
Saskia heeft twee vriendinnen over en ze zijn serieus bezig aan hun Engelse essay over MacBeth. Saskia laat mij het onafgemaakte epistel lezen en ik vind het goed. Maar ja, ik ben geen Engelse leraar, die links en rechts "F"s geeft. Ik hoop zo dat ze eens een goed cijfer gaat halen! Dat zal haar zelfvertrouwen in Engels zeker helpen.
Rick komt thuis met heerlijk Thais eten. Mijn favoriete varkenshaas met verse groene peperkorrels, ik ben in de wolken! Rick grapt dat de liefde van de man dan door de maag mag gaan, maar bij ons is dat omgekeerd. Vandaag gaat dat zeker op, want ik vind het heel lief dat hij zoiets lekkers meeneemt voor me.
Alweer heb ik heel slecht geslapen door pijn in mijn rug en schouders. Rick en Saskia vertrekken naar werk en school, maar ik blijf nog liggen om toch maar wat slaap te krijgen. Cosmo en Snickers houden me lief gezelschap op het bed. Voor de zoveelste keer begrijp ik weer, waarom veel alleenstaande mensen zo graag een huisdier hebben. Ze praten dan wel niet, maar zijn toch gezelschap.
Tegen negenen hijs ik me toch maar uit bed. Ik ben vastbesloten een nieuwe massage plek te vinden en ben blij in mijn blogreacties al een aanbeveling te lezen. Siri, bedankt, ik ga naar George Simpson vragen. Ik moest nog wel even checken of dit niet hetzelfde massagebedrijf was in Vienna, waarvan de eigenaren net voor prostitutie en andere seksuele misdaden zijn gearresteerd. Gelukkig is dat niet het geval, dus ik ga deze week nog bellen.
Na een rustig ontbijt rijd ik naar Anytime Fitness. Daar doe ik een uur op de nieuwe Cybex machine, alleen gebruik ik express mijn armen niet. Daardoor kreeg ik vorige keer ook last van mijn schouders, dus dat lijkt me niet zo'n goed idee. Intussen ben ik dus in The Help begonnen en gelukkig was ik daar meteen in. De boeken van de Hongerspelen zitten namelijk nog steeds in mijn hoofd. Ik heb er vannacht zelfs over gedroomd. Ik vind het moeilijk het verhaal van me af te zetten, om de een of andere reden.
Op de terugweg haal ik een douaneformulier voor een pakje dat ik morgen of overmorgen op ga sturen bij het postkantoor. Eigenlijk wilde ik het meteen doorsturen, maar er staat een lange rij en ik heb haast, dus besluit morgen of overmorgen terug te komen. Thuis neem ik Cosmo voor een heel snelle wandeling mee en spring dan onder de douche.
Vanmiddag wordt een "verwenmiddagje", hoewel ik dat gepruts aan mezelf eigenlijk helemaal niets vind. Zoveel mensen zijn dol op massages en andere "verwennerijen" van je lichaam, ik ben meer het "aan mijn lijf geen polonnaise type". Maar ja, ik vind nette nagels en haar zonder een grote zilveren streep door het midden toch ook wel weer erg fijn. Het een gaat nu eenmaal niet zonder het ander.
Eerst ga ik bij Pho Thang Long lunch eten. Altijd als ik pho eet, mis ik Katja. Zij is echt mijn pho kameraadje. De vissoep smaakt weer heel erg lekker en ik bestel er de "bubble" ijskoffie met wat soyamelk bij. Bij het afrekenen vertelt de eigenaresse dat ik een van de twee mensen ben, die die koffie bestelt. Geen van haar medewerkers weet hoe ze het moeten maken, behalve zij. Zij was dan ook degene, die het me aanraadde en ik vind het erg lekker. Dat doet haar duidelijk goed.
Bij Pro Nails begroet T me enthousiast. Ik ben al een tijdje niet geweest, maar vind het, nu dat de rondleidingen gaan beginnen, belangrijk om nette handen en voeten te hebben. Ik schaam me voor beiden op het moment. Anderhalf uur later heb ik weer keurig gelakte tenen en vingers. De moeilijkste beslissing was de kleur van de lak. Het zou fijn zijn als dat de moeilijkste beslissing in het leven was.
Precies op tijd kom ik voor mijn volgende afspraak bij Lofty Salon aan. Mona wacht me al op en mijn zilveren haren worden weer donkerbruin gemaakt. Intussen help ik haar met haar Fitbit, maar die wil niet syncen, dus gaat terug naar de winkel. We zijn het erover eens dat dit langere haar mij goed staat, maar ik ben niet blij met de lange lok, die de hele tijd tijdens het sporten en wandelen in mijn gezicht blaast. Ik heb nu dus weer een pony wat ik leuker vind staan en ook fijner vind voelen.
Rick sms-t of ik zin heb naar Clare and Don's te gaan. Absoluut! Dit restaurant brengt altijd het Florida gevoel naar boven. We delen een heel erg lekker bakje met licht gefrituurde "craw dads" (rivierkreeftjes) en als hoofdgerecht neem ik de ceviche, die zo lekker is! Rick geniet van zijn grouper sandwich en we hebben het over de week, die we in juni in Florida willen gaan doorbrengen.
Vorige keer hadden we een huisje in Indian Rocks Beach, wat heel goed beviel. Alleen waren daar niet zoveel restaurants in de buurt en dat willen we toch altijd wel graag. Ook willen we naar Tampa of Orlando kunnen, dus het zal weer in die buurt zijn. Misschien Clearwater Beach of St. Petersburg, al neig ik weer erg naar hetzelfde huisje. Alleen zullen we dit keer zonder Katja zijn en dus maar twee of drie slaapkamers nodig hebben.
Op tv is er een nieuwe aflevering van Glee. Dat is toch wel een van mijn favoriete series. Nu zit een van de spelers in een rolstoel na een autoongeluk vanwege sms-en tijdens het rijden. Helaas is dat een veel voorkomende reden voor tienerongelukken op de weg. Hopelijk zien veel tieners dat, maar hoeveel er gaan luisteren naar een tv show is twijfelachtig.
Al heeft Saskia vandaag nog vrij, het voelt toch voor het eerst in een paar weken weer als een "gewone" maandag. Rick staat vroeg op en vertrekt naar zijn werk. Ik neem wat langer de tijd met opstaan en Saskia slaapt lekker uit. Zij heeft Flapjack uit haar kamer gezet en hij ligt nu lekker warm tegen mij aan, waardoor ik me al helemaal niet wil bewegen.
Maar de personal training met Sharon begint vandaag weer, dus ik eet mijn ontbijt, sla een paar mokken koffie achterover en vertrek naar de sportschool. Daar wacht Sharon me al op. Omdat ik nog last van mijn nek en schouders heb, maakt ze de gewichten niet heel zwaar en doet een circuit van gewichten en cardio met mij.
Als ik een deadlift doe met een bar en beweeg net verkeerd. Oei, dat voel ik opeens in mijn onderrug! Sharon laat me strekken, maar het blijft niet lekker voelen. Ik denk dat mijn spieren door de lange autorit toch wel erg verstijfd zijn.
We werken de rest van de spiergroepen af en dan gaat Sharon mijn schouders masseren. Ze vindt meteen het probleem, tussen mijn schouderbladen staan ze zo gespannen dat het volgens Sharon wel een massieve knoop lijkt. De massage helpt wel iets, maar ik bedenk me dat ik eigenlijk een nieuwe deep tissue masseuse moet vinden, nu Laura alweer lang uit de running is.
Thuis ga ik aan de administratie van de rondleidingen, want er zijn weer een aantal aanvragen binnen. Volgende week heb ik er twee en dan eind van de maand weer twee. Ook voor mei staan er al vijf te boek en voor juli zelfs zes. Gek genoeg nog geen enkele voor juni, maar dat zal ongetwijfeld ook wel komen.
Erg leuk vind ik het weer, al ben ik een beetje nerveus voor een volgende week, een groepje Belgische chirurgen. Die willen in een "echt goed" restaurant eten, dus ik neem aan dat Old Ebbitt Grill daar niet aan gaat voldoen. Gelukkig ligt het prestigieuze Willard hotel ook vlakbij en daar is een restaurant dat wordt gerund door een chef met drie Michelin sterren. Nu maak ik me alleen zorgen dat mijn rondleiding ook maar amateuristisch gaat zijn in hun ogen.
Het is weer heerlijk zonnig weer, al waait het flink. Ik neem Cosmo mee voor een lange wandeling, want ik was mijn Fitbit vergeten vanochtend, dus heb nog nul stappen. Onderweg word ik "bekogeld" met de helicoptertjes van de esdoorns. Er ligt een hele laag op straat. In een achtertuin hoor ik een flinke tak vallen, opeens vind ik de wind wat minder grappig.
Miljoenen helicoptertjes
Saskia moet vandaag allerlei schoolwerk doen, want dat heeft ze de hele week uitgesteld. Ik ga bij Whole Foods avondeten halen. Ik heb zin in hun heerlijke zalm, die vandaag met dille is bereid. Daarbij gaan we spinazie en hun stokbrood met heel veel zaden eten.
Na de intensiteit van de Hongerspelen wil ik even niet in een nieuw boek beginnen. Die serie komt telkens weer in mijn gedachten op. Ik vind het schitterende boeken, maar ook wel erg donker over het menselijke ras, al weet ik dat het allemaal zomaar waar zou kunnen zijn. Misschien is dat het wel.
Anika heeft nog een lekker stapeltje Libelles en Margrieten meegenomen voor mij. Die ga ik, uit de wind, op het stoepje voor het huis lezen. Cosmo houdt me gezelschap en zoekt stukjes Pupperoni in het gras. Zijn favoriete spelletje en hij is er erg goed in. Ik neem hem ook nog even mee voor een wandeling om mijn dagelijkse foto te maken, het thema deze maand is "Kleur" en daarvan is nu zeker genoeg te vinden. Het wordt vandaag een paarse azalea.
Een drukke bij
Hoe Whole Foods het doet, weet ik niet, maar hun zalm is altijd perfect bereid. Zelfs in heel goede restaurants is het niet zo lekker. Het kan zijn, omdat ik het koud eet, maar het is zo zacht en ontzettend lekker! Ook Rick, die meestal niet zo'n zalm fan is, vindt deze erg lekker (althans dat beweert hij). Tijd om lekker voor de tv te gaan zitten, brein op nul. Ergens vind ik zo'n heel rustige dag voor een keertje ook erg fijn!
Gisteravond werd het een latertje, want Katja kwam pas na middernacht thuis. Zij wilde ons nog over de begrafenis vertellen en was duidelijk blij ons weer te zien. Natuurlijk heeft het enorme indruk gemaakt dat haar leeftijdgenote haar vader heeft verloren.
Het was ook de eerste begrafenis, die Katja bijwoonde, sinds die van Ricks moeder elf jaar geleden. Ze is er zeer van onder de indruk, begrijpelijk. Mijn nek en schouders hielpen ook niet met slapen, tot Rick zo lief was er Mineral Ice op te smeren.
We slapen vanochtend dus lekker uit. Pas tegen tienen staan we op. Nu maken we ook kennis met Katja's huisgenote Morgan. Zij is met Katja meegereden hierheen. De andere twee, die hier voor de begrafenis logeerden, zijn inmiddels terug naar Blacksburg. We besluiten de meiden te trakteren op een Starbucks ontbijt.
Rick is erg moe, dus ik werp me op het te gaan halen. Met een lijstje wensen ga ik op weg.
Morgan wil graag een witte chocolade mocca, Katja een kaneel dulce latte, Rick zijn gewoonlijke hazelnoot latte. Ik heb vorige week de Americano ontdekt, op aanraden van Barista Gabe. Hij is er vanochtend ook en vraagt trots of ik dat dus een lekker drankje vind. Ja zeker! Katja bestelt er, net als ik, een chicken sausage wrap bij en Morgan neemt, net als Rick, een kalkoenbacon sandwich.
Tijdens het eten is het leuk Katja's goede vriendin beter te leren kennen.
Morgan wordt door een vriend opgehaald en ik zie mijn kans schoon te gaan sporten. Een uur op de crosstrainer boven vliegt voorbij, want het derde Hongerspelen boek is ook weer erg spannend. Ik raak zelfs regelmatig de tel kwijt en ben al langer aan het sporten dan gedacht. Ik zou nog langer doorgaan, maar we hebben afgesproken voor Katja vertrekt met zijn allen te gaan lunchen, dus ik spring na een uur onder de douche.
Als ik weer beneden kom, is Kai inmiddels ook aangekomen. Hartstikke leuk, want nu kunnen we met het hele gezin gaan lunchen. De kinderen kiezen daar Seasons 52 voor en Saskia rijdt ons erheen. Of dat nu het beste idee was, weet ik niet, want haar broer en zus zijn nog kritischer dan Rick en ik.
Maar we bereiken Tysons Corner zonder kleerscheuren. Saskia parkeert ook keurig, dat wordt steeds beter en daar is ze trots op.
We hoeven maar een paar minuten te wachten op een tafel, waarmee we geluk hebben, want het is druk in het restaurant.
Als eerste vraag ik de host om een foto van ons vijven te nemen. Ik ben vastbesloten meer "mensen"foto's te (laten) maken dit jaar. Vorig jaar had ik maar weinig keuze voor de jaarlijkse fotokalender. De anderen vinden het maar onzin, maar de keren dat we als volledig gezin bij elkaar zijn, worden steeds minder.
Zoals altijd is het moeilijk kiezen van dit menu, want ik vind alles erop lekker. Het wordt voor mij de gevulde poblanopeper, die ik al eerder had en heerlijk vond en vind.
Ook de anderen smullen van hun gerechten. Na afloop nemen we nog een paar van de mini-desserts. Kai en ik delen de verse mangomousse. Het zijn een paar lepels lekker zoets, mijn soort van dessert, want zo'n machtig iets is niets voor mij.
De meisjes willen ook nog graag een paar nieuwe oorbellen, dus we gaan naar het standje daarvoor.
Dan kruipt Saskia weer achter het stuur en moet ik eigenlijk gewoon mijn ogen en oren dichthouden, want nu laat Rick haar door het moeilijkste verkeer in deze buurt rijden. Ik houd regelmatig mijn adem in, maar gelukkig gaat het goed. Ik denk af en toe echt dat ze tegen de betonnen muur naast haar aan gaat rijden of juist zoveel uitwijkt dat ze de auto naast ons raakt. Ik bewonder Rick dat hij rustig kan blijven. Ik kon dat met de anderen, maar om de een of andere reden heb ik die kalmte met Saskia niet.
Wonder boven wonder bereiken we heelhuids de Best Buy. Hier heeft iedereen, behalve ik, iets "nodig". Katja vindt een handige armband om haar smartphone in te doen, die ik ook meteen op mijn verlanglijstje zet. Kai heeft speakers nodig en Saskia koopt een Pokemon spelletje van haar zakgeld. Ik kijk maar niet teveel rond, want er is hier veel leuks te vinden, ook op Fitness gebied.
Op weg naar huis zorgt Saskia tot hilariteit van Katja en Kai, maar zeker niet van Rick en mij, nog een paar keer voor spannende situaties. Ik neem me voor Rick aan te stellen als degene, die haar rijden leert. Met Katja ging mij dat goed af, met Kai al minder en met Saskia merk ik dat het helemaal nagelbijten is. Ik ben gewoon te bang dat het misgaat. Aan een angstige leraar/bijrijder heeft zo'n kind natuurlijk ook niets. Ik kan me Saskia's frustratie voorstellen, maar ik kan het niet helpen.
Morgan wacht ons al op en zij en Katja pakken meteen in. Het neemt nog wat moeite om Zorro in zijn kooi te krijgen, maar met een blikje eten komt hij ook tevoorschijn. Nog iets meer dan een maand en dan is het schooljaar voor de collegestudenten alweer gedaan. Katja wil graag dat ik haar daarvoor nog kom opzoeken, maar of dat gaat lukken, weet ik niet.
We zwaaien de meisjes weer uit en dan zijn we weer met zijn vieren. Het is wel erg leuk voor Saskia dat Kai er morgen met Pasen zal zijn.
Rick en ik gaan dan ook aan de gang om ons klaar te maken voor morgen. Rick gaat inkopen doen voor de Paas brunch, die we willen maken. Ik heb al leuke dingen voor Saskia, maar ga bij Walgreens ook wat chocola voor Kai kopen.
Daar hoop ik ook leuke bordjes voor onze Paasbrunch te vinden, maar die zijn er niet.
Bij Party Mania is er ook nauwelijks iets over. Herinneringen aan een reis naar Nederland komen bovendrijven. Toen moesten we op de zaterdag voor Pasen nog allerlei inkopen doen, waaronder eieren. Natuurlijk was er niets over en zochten onze toen kleine kinderen Kinder eieren. Natuurlijk maakte dat geen verschil voor hen.
Zo erg is het nu ook weer niet hier, we hebben eieren en ik vind nog een paar leuke bordjes en servetten. Ook Rick heeft succes. We gaan morgen een gezellige brunch met allerlei lekkers hebben. Saskia en Kai verven zelfs eieren. Meestal komen we op Pasen net terug van een reis, dus het is leuk om morgen een "echte" Paasdag te hebben. Tweede Paasdag bestaat hier niet, al heeft Saskia maandag ook nog vrij.
Door Kai en Saskia gekleurde eieren
De rest van de avond kijken we oude filmpjes van vakanties, toen de kinderen klein waren. Dat hebben we al lang niet gedaan en voor we het weten is het weer na middernacht! Gauw slapen, dus! Zondag
Rick en ik staan een stuk eerder op dan de kinderen. Als ik naast mijn bed kijk, wacht me een verrassing. Rick heeft voor Paashaas gespeeld. Ik krijg een leuke kaart, een blauwe pluche Paashaas en een heel grappige Donald Duck, die danst en protesteert als ik hem bij zijn Paashaasoren oppak. De dag begint dus met veel gegiechel, want dat beest is werkelijk hilarisch!
Voor de deuren van de kinderen zet ik hun Paashaas verrassinkjes neer. Daarna gaan Rick en ik de achtertuin in en verstoppen de 24 plastic eitjes en zes door Kai en Saskia geverfde gekookte eieren. Het valt nog niet mee goede verstopplaatsen te vinden, maar na een tijdje zijn ze allemaal verstopt. We denken dat we goede plekjes gevonden hebben, want de kinderen zijn meestal goede zoekers.
Al gauw heb ik door dat Cosmo de eieren net zo snel weer vind, als wij ze verstopt hebben. Hij eet ook met liefde de pretzel M&M's, die erin zitten, op. Hij zal dus vanaf het deck moeten toekijken, als Saskia en Kai straks gaan zoeken. Wat een neus hebben honden toch!
Binnen gaan we de brunch voorbereiden. Rick bakt bacon en maakt French toast, een soort wentelteefjes, al maken de Amerikanen ze met ei en melk en wij vroeger met melk, kaneel en suiker. Er is gerookte zalm en verse frambozen en bramen. De kinderen komen op de lekkere geuren af.
Onze Paastafel
Het eieren zoeken neemt zeker een half uur in beslag. Toch grappig hoeveel moeilijker het is, als je ze niet zelf verstopt hebt! Hoewel, uiteindelijk kunnen we vier van de plastic eitjes zelf ook niet meer vinden. Toch een beetje te enthousiast verstopt, waarschijnlijk vindt Cosmo ze ooit. Het is heerlijk weer en met alle bloeiende bomen en struiken zeker geen straf om buiten te zijn! Eitjes zijn ook een erg leuke kattenspeeltje
De brunch wordt gezellig en smaakt prima. We missen Katja wel, maar die heeft gelukkig ook een leuke brunch met haar collega's van het Rescue Squad. We nemen lekker de tijd met eten. Ik eet bijna nooit bacon, maar Rick heeft het precies zoals ik het lekker vind gebakken, dus ik geniet van een paar stukjes. Verder lekker een paar beschuitjes met gepocheerd ei en gerookte zalm, heel erg lekker!
Na het eten nemen Rick en ik Cosmo mee voor een flinke wandeling. Het is weer zulk prachtig weer en de azalea's zijn nu vrijwel op hun hoogtepunt. Ook weer erg vroeg voor de tijd van het jaar, want dat is meestal pas rond Moederdag het geval. Intussen drumt Kai en ruimt Saskia haar kamer op, iets wat hard nodig is. Hornsby is weer mooi versierd.
Het laatste boek in de Hongerspelen serie roept mijn naam. Ik moet gewoon blijven lezen! Buiten in het zonnetje is het fijn lezen. Soms is het zo intens dat ik het even weg moet leggen. Net op zo'n moment belt Christine en voor we het weten zitten we twee uur lang aan de telefoon! We hebben elkaar ook al zo lang niet gesproken!
Met dit mooie weer gaan we lekker grillen. Rick, Kai en Saskia nemen een biefstuk, maar voor mij heeft Rick een zalmburger. Die van Whole Foods zijn om je vingers bij af te likken. Ik maak er een komkommersalade bij en een verse maiskolf maakt het maal af. Het is smullen en een erg gezellig einde van dit Paasweekend.
Helaas is het dan ook alweer tijd om afscheid van Kai te nemen. De twee oudsten hebben nog maar een maand of zo te gaan in hun schooljaar, ook dat is omgevlogen! Het was in ieder geval erg fijn beiden dit weekend te zien. We hebben dan ook geen spijt dat we vroeger uit Myrtle Beach zijn teruggekomen.
Nu lees ik dan de Hongerspelen serie uit. Het is een donkere serie, maar wel eentje, die je aan het denken zet. Van alle kanten heb ik gehoord dat ik "The Help" echt moet lezen, dus dat wordt mijn volgende boek. Iets heel anders wat misschien ook wel even goed is.
Vanavond doen we een Once Upon A Time marathon en dan op tijd naar bed, want twee keer na middernacht naar bed heeft mij wel opgebroken! Iedereen in Nederland nog een heel fijne tweede Paasdag!
Meer foto's van vandaag staan hier.
We hebben vannacht weer met de deur open geslapen. Ik ga het geluid van de zee weer missen! Het is wel flink koud, als ik om half negen klaar wakker ben. Ik laat Rick en Saskia nog een half uurtje slapen en wek hen dan om te gaan ontbijten.
Het is weer een gigantische drukte in de eetzalen en alweer is aan onze kant vrijwel alles op. We lopen dus naar de andere toren en vinden daar weer veel meer. Er werken nu ook meer mensen om alles bij te vullen, dus de drukke medewerkster van gisterochtend heeft vandaag tenminste hulp.
We moeten even op een tafeltje wachten, maar hebben geluk dat er net voor ons een familie weggaat. Als aasgieren springen we erop af! Ik heb het nog nooit zo druk gezien bij Hampton Inn, terwijl we al in heel wat hotels van deze keten hebben gelogeerd.
Boven op de kamer doe ik gauw een Max Capacity routine, terwijl Rick en Saskia inpakken. Ik ben ook al snel ingepakt en we laden een karretje vol met onze spullen. Als we met de auto reizen hebben we duidelijk veel meer losse tassen dan als we vliegen, want het karretje hangt vol.
Eenmaal buiten verbazen we ons over hoe koud het is! Natuurlijk wisten we dat de warmte vertrokken was, maar 9 graden voelt als een koude douche na de 25 graden van gisteren! Wat een verschil opeens!
Voor we op weg naar huis gaan willen we nog even winkelen en lunchen in Broadway at the Beach winkelcentrum. Saskia rijdt ons erheen, maar vindt dat toch wat te enerverend. Ze besluit daarom haar eerder voorgenomen plan om ons naar de snelweg te rijden te laten varen. Ik probeer mijn zucht van opluchting niet te hard te laten klinken. Ik vind dat ze nog niet klaar is voor zulke grote ritten over meerbaanswegen met veel verkeer.
Dit is een openlucht winkelcentrum en het is zo koud en regenachtig dat het winkelen maar beperken tot een winkel. Dinsdagavond ontdekten Laura en Saskia Del Sol. Dit is een winkel, die allerlei spullen verkoopt, die in de zon van kleur veranderen.
Daar wil Saskia nu graag een t-shirt en wat nagellak kopen. Ook Laura heeft Saskia gevraagd voor haar een t-shirt mee te nemen. Ik krijg van Rick een leuk shirt met "It's 5 o'clock somewhere!" erop. Dat roep ik namelijk af en toe, als ik voor vijf uur 's avonds zin heb in een glaasje wijn.
Rillend, vooral Saskia, die geweigerd heeft mijn regenjas aan te doen, lopen we zo snel mogelijk naar het Hard Rock Cafe, dat hier in een pyramide is gevestigd en een Egyptisch thema heeft. Na even wachten krijgen we een tafeltje. Ik bestel de bruschetta, Saskia de kipvingers en Rick een kipsandwich. Het eten laat even op zich wachten, maar is erg lekker en er is genoeg te zien in dit restaurant om ons bezig te houden.
Gisteravond zijn we toch weer vergeten de gordijnen te sluiten en met de deur open in slaap gevallen. Dat gaf wel het rustgevende geluid van de golven, maar ook werd ik al vroeg gewekt door de zon. "Zon!", is mijn eerste gedachte, want de voorspellingen voor vandaag waren niet bepaald goed.
Eigenlijk zou ik meteen op willen staan, maar Rick en Saskia liggen nog in diepe rust. Ik draai me dus ook nog maar een paar keer om, maar om half negen vind ik het tijd worden om op te staan. Saskia is ook wakker en samen porren we Rick uit bed.
Beneden bij het ontbijt is het een nog erger gekkenhuis, dan gisteren! Er zijn twee torens in dit hotel en ook twee ontbijtkeukens. Die van ons is vrijwel leeg, letterlijk alles is op en er is geen personeel te bekennen. De andere keuken daarentegen heeft van alles en daar loopt een dame van het hotel aan en uit met schalen. Zij lijkt in haar eentje deze hele ontbijtboel gaande te houden. Haar drie collega's zien we nergens.
Ook een tafeltje vinden duurt even, maar dan zie ik drie mensen van het balkon vertrekken en neem hun tafeltje. Dat is genieten, ontbijten in de zon met zicht op het zwembad en de oceaan. De stoelen zijn ook heel comfortabele schommelstoelen. We nemen ruim de tijd om te eten en lekker te relaxen.
Maar dan is de koffie toch echt op en moeten we aan de beweging. Rick gaat weer hardlopen op het strand en voor mij is het ook een cardiodag. Saskia wil eerst mee, maar besluit dan alleen te gaan lopen.
Rick en ik gaan er samen op uit. Het is erg warm buiten, mede door de hoge luchtvochtigheid, maar het koele zeewater voelt lekker aan. Rick gaat hardlopen, ik snelwandelen. Ik blijf de hele tijd niet meer dan honderd meter bij hem vandaan, dus we lopen niet eens zo heel verschillende tempo's.
Na ongeveer drie kilometer is Rick klaar met zijn hardlopen en ik vind het ook wel voldoende inspanning. We lopen rustig terug naar het hotel, onderweg foto's nemend en kwallen bekijkend. Want die zijn er veel. Op het strand zien ze er mooi uit, maar ik heb nu twee redenen niet de zee in te gaan. Het water is te koud en van kwallen moet ik al helemaal niets hebben!
Terug in het hotel is de schoonmaakster bezig in onze kamer en van Saskia is geen spoor te bekennen. Rick en ik gaan op het balkon in het zonnetje roosteren, eh, lezen. Het is er verschrikkelijk warm en ik zie later dat ik best verbrand ben.
Al gauw komt Saskia ook terug van haar loopje, zij is de andere kant op gegaan dan wij. We douchen en maken ons klaar voor de lunch. Die gaan we, net als gisteren, bij Landshark Bar and Grill eten.
We krijgen een tafeltje aan het strand in de zon, die al verstoppertje begint te spelen. Ik bestel de ongepelde garnalen, want die zagen er gisteren zo lekker uit. Dat zijn ze ook zeker! Om gezond te doen neem ik er ook een fruit salade bij, die eindelijk eens geen meloen bevat. Het is ananas, papaya, sinaasappel en mango, superlekker! Ook de anderen smullen van hun lunch.
Saskia wil niet in een helicopter, helaas, maar is wel geinteresseerd in het SkyWheel naast het restaurant. Dit grote rad doet me denken aan de London Eye. We kopen kaartjes en zitten al heel snel in onze cabine.
Boven zien we de buien letterlijk hangen. Het is duidelijk gedaan met het mooie weer, helaas. We houden het gelukkig nog droog en kunnen goed foto's maken. Het is een leuke belevenis weer, deze vakantie gaan we dus een paar keer op verschillende manieren de hoogte in.
Net voor het onweer losbarst zijn we terug bij het hotel. Er volgt een enorm gedonder en meteen wordt het kouder. Saskia is heel moe, dus we laten de plannen voor Ripley's e.d. varen.
In plaats daarvan gaat Saskia slapen en Rick en ik op het balkon lezen. Dat laatste weliswaar met jassen en in Ricks geval een capuchon aan. De zee is intussen veranderd van kalm tot flinke golven, onvoorstelbaar wat een verschil met maar een paar uur geleden!
Mijn boek is weer heel spannend, dus erg vind ik deze rustige middag "thuis" niet. Als het echt gaat onweren verplaatsen Rick en ik ons naar de bedden. Saskia slaapt rustig door, die had dat duidelijk nodig.
Tegen vijven maken we haar wakker, want zij wil graag bij Margaritaville eten en dat is waarschijnlijk het populairste restaurant hier. We denken om half zes op tijd te zijn voor een tafeltje, maar zelfs nu al is er een wachttijd van anderhalf uur!
We gaan eerst even een drankje drinken in de bar om de tijd door te komen. Daar komen al gauw drie stoelen vrij en ook hier kun je van het menu bestellen. Dat vind ik heel fijn in restaurants met een bar, want heel vaak hoef je dan niet te wachten en kunt toch de hele ervaring meemaken.
Wij besluiten dus aan de bar te eten, we hoeven niet per se een tafeltje. Om ons heen maken mensen op stelten ballonfiguren en wordt er meegezongen met de Jimmy Buffett liedjes. Rick en ik bestellen conch fritters als voorafje en die zijn verrukkelijk, veel beter dan die we bij Key West Grill kregen een paar avonden geleden!
Mijn hoofdgerecht is gegrilde vistaco's met verse groente, i.p.v. de bonen en rijst, die altijd met een Mexicaans gerecht worden geserveerd. Saskia heeft een vegetarische burger en Rick de kip teriyaki. Om het eten ga je eigenlijk niet naar dit restaurant, want mijn gerecht heeft helemaal geen smaak, zelfs met de salsa. Ook dat van Saskia ziet er als karton uit, eerlijk gezegd.
De aantrekkingskracht van dit restaurant is de grote "vulkaan", die vult zich ieder uur met margarita's (neem ik even aan). Verder lopen er dus mensen op stelten, die ballon figuren maken. Het liedje "Margaritaville" vind ik wel erg leuk. We maken de "vulkaan" een keer mee en dat is inderdaad erg leuk en ezellig.
Eigenlijk wilde Saskia nog wat winkelen naderhand, maar het regent en is koud. We besluiten dit tot morgen te laten wachten. Ik denk nog dat ik slim ben, want ik heb als enige van de drie een paraplu mee. Bij de eerste windzucht knapt de staaf daarvan doormidden, dus die doet niets om mij droog te houden! Ik gooi hem meteen maar weg.
De zee is inmiddels nog wilder geworden en Rick wil dat vastleggen. Ga je gang, zeggen Saskia en ik, wij wachten wel op de kamer. Eerder vandaag hebben we onze laatste nacht hier, morgennacht, geannuleerd.
Het weerbericht voor morgen is erg slecht en Katja en Kai zullen zaterdag thuis zijn. Die twee kunnen ook wel wat ouderlijke steun gebruiken, want Katja is er om de begrafenis van de vader van haar huisgenote bij te wonen. Vanavond was de "viewing", de open kist.
Kai heeft andere besognes, want hij belde me eergisteren dat hij opeens uit zijn band werd gezet. Allemaal heel onprofessioneel gedaan via SMS. Ze vonden het vervelend dat hij er deze zomer niet zal zijn, dat is begrijpelijk.
Maar ze zeiden ook dat ze dachten dat hij de richting, waarin de band zou gaan, niet waardeerde. Dat is grote onzin en dat is waar Kai terecht moeite mee heeft. Hopelijk vindt hij spoedig een andere band, want hij genoot erg van het spelen.
Hoe leuk ik het hier ook vind, ik heb eigenlijk enorme behoefte om die twee "kinderen" een flinke knuffel te geven. Stiekem ben ik Moeder Natuur dus dankbaar dat het weer hier echt niets zal zijn morgen. Vijftien graden, regen en strand gaan niet samen.
Al vroeg ben ik wakker door het licht, want we hebben de gordijnen niet dicht en kijken uit op het oosten. De zonsopgang is zo te zien niet veel soeps. Ik zie een dunne streep licht en verder bewolking. Daar ga ik dus niet voor opstaan om foto's te maken.
Rare dromen achtervolgen me als ik weer in slaap sukkel. Ik vraag me af of dat onder invloed van de Hongerspelen boeken is, want daar hebben ze wel wat van weg. Tegen achten ben ik eigenlijk klaar wakker, maar Rick en Saskia liggen nog in diepe rust. Pas om negen uur staat Saskia op en Rick volgt niet veel later.
Het is bewolkt buiten, maar volgens het weerbericht moet de zon tevoorschijn komen. We gaan eerst maar eens beneden het gratis ontbijt bekijken. Dit loopt tot tien uur en we hebben duidelijk de laatste restjes.
Het is verschrikkelijk druk in het hotel en ook in Myrtle Beach. Veel drukker dan drie jaar geleden, de economie doet het kennelijk een stuk beter. Hampton Inn beroept zich erop een warm ontbijt te hebben, maar daarvan is vanochtend vrijwel niets meer over.
Het roerie ziet eruit als balletjes geel en ernaast ligt iets wat niet eens te herkennen is. Rick neemt er wel van, maar ik griezel ervan. Ik behelp me met een koud hardgekookt ei en een bakje vers fruit. Saskia eet yoghurt, cereal en fruit. We nemen ons wel voor morgen eerder op te staan.
Rick gaat op het strand hardlopen en ik gebruik ons balkon als "gym". Daar doe ik twee Max Capicity trainingen achter elkaar. Heerlijk met uitzicht op zee, ik zou willen dat ik dit zou kunnen inpakken en meenemen naar huis. Het is intensieve inspanning en na afloop trillen mijn spieren.
Intussen heeft Saskia contact gehad met Laura en zij gaan de rest van de dag samen doorbrengen. Eerst zouden ze op het strand elkaar tegemoet lopen, maar onze hotels liggen meer dan vijf kilometer van elkaar verwijderd, dus ik rijd Saskia even naar Laura's hotel.
Het neemt allemaal wat langer dan ik had gedacht, want men rijdt hier werkelijk stapvoets en ver onder de snelheidslimiet. Het is een uitdaging voor mijn ongeduldige persoontje om niet een flinke toeter te geven. Zelfs de altijd zo rustige Rick ergerde zich er gisteren groen en geel aan.
Op de terugweg belt Rick mij, waar ik ben. Hij is net terug in het hotel. Hij heeft eerst 3 kilometer hardgelopen op het strand en is terug gewandeld. In de kamer laat hij mij een flinke blauwe plek aan de onderkant van zijn voet zien. Hij is zonder schoenen gaan hardlopen en heeft hard op een schelp gestapt. Au!
Na allebei gesport te hebben, zien we het niet zitten bezweet van alles te gaan doen. We besluiten dus eerst een douche te nemen en dan is het alweer lunchtijd. De tijd vliegt toch altijd op zulke dagen, wanneer je de uren eigenlijk eindeloos wilt laten duren.
Op weg naar Laura's hotel viel mij het Landshark restaurant op. Daar had ik al over gelezen dat het nieuw is en ook van Jimmy Buffett, net als Margaritaville, waar we gisteravond nul op het request kregen.
Daar heeft Rick ook wel oren naar. Dit restaurant ligt vlak onder het reuzenrad, dat lijkt op dat in Londen, en het hoogste is aan de oostkust. Wij verwachten grote drukte, maar dat valt erg mee. We vinden meteen een parkeerplaats naast het restaurant en krijgen ook onmiddelijk een tafeltje met zicht op zee.
De zon is inmiddels weer helemaal terug, dus het is heerlijk vertoeven. Het zal zo'n graad of 25 zijn. Landshark is het bier, waar het restaurant naar genoemd is, dus daar bestellen we er ieder een van. Rick een grote, ik een kleine, want ik ben niet zo'n bierfan, maar de heren, Rick en Chris, de serveerder, halen me over. Chris neemt ook meteen een foto van dit heuglijke feit.
Het eten is werkelijk heerlijk. Rick neemt een kipsandwich en ik de vissalade. Die komt met tomaat en komkommer en een salade van garnalen, krab en calamari. Het is een flinke portie, dus ik kan het niet helemaal op, maar smul ervan.
Eigenlijk zouden we hier wel de hele middag kunnen blijven zitten en Chris vertelt ons dat er geen haast is bij het betalen. Maar ik wil nog mijn tienduizend stappen halen en Rick heeft een pet nodig tegen de zon. We rekenen dus af en lopen de boardwalk op.
De houten boardwalk hier is maar kort. Er liggen nog andere restaurantjes aan, maar de menu's vinden we maar matig. Na betaling van $1 lopen we de 14th St Pier op en hebben zo mooi uitzicht op alle hotels langs het strand.
Beach Bums is duidelijk de keten hier met allerlei strandbenodigdheden. We kopen er drie goedkope badlakens, want die waren we dus vergeten mee te nemen. Ook vindt Rick er een pet, want door zijn loopje van vanochtend is zijn hoofd al verbrand.
Rick heeft nog een paar boodschapjes te doen, waaronder het kopen van een nieuwe deodorant, want hij is de zijne vergeten. Ik besluit via het strand terug naar het hotel te lopen. Zo krijg ik mijn stappen en het is zulk mooi weer, ik wil gewoon aan het strand zijn. Binnen het halve uur overbrug ik de drie kilometer terug naar het hotel.
Dat is veel sneller, dan Rick had gedacht. Hij is nog maar net in de kamer aangekomen en had verwacht mij tegemoet te lopen. Hij heeft de omgeving wat verkend en heeft uitgevonden dat er vlakbij ons helicopter ritjes te koop zijn voor maar $20. Daar heeft hij natuurlijk helemaal zin in.
Dit zal voor ons beiden de eerste keer in een helicopter zijn. Ik durf Rick niet te bekennen dat ik dat eigenlijk best eng vind. Toch stem ik meteen toe, dat is toch geen prijs! Ik opper nog wel even dat Saskia hier alleen zal zijn, als er iets met ons gebeurt.
Rick is echter duidelijk vastbesloten en vindt mijn muizenissen onzin. Het staat ook nog op onze "bucket list", dus gewoon doen. We schrijven ons in en moeten een half uurtje wachten op onze beurt. Natuurlijk is de rit van $20 niet de moeite waard, je stijgt dan op en daalt weer. Wij kiezen voor de tweede optie van zeven, waarbij we ook ons hotel nog uit de lucht zullen zien.
Terwijl we wachten zien we helicopters af en aan vliegen. Ze hebben zes kleine helicopters en een grotere hier. De kleinere hebben plaats voor drie passagiers, de grote voor vier. We mogen alleen fototoestellen aan boord meenemen en worden gewogen voor we aan boord gaan.
Als het eindelijk onze beurt is, mogen we in een golfkarretje gaan zitten. Die brengt ons naar de helicopter. Onderweg wordt ons vooral op het hart gedrukt bij de achterkant van de helicopter weg te blijven. Het kleine propellortje daar is heel gevaarlijk.
We mogen buiten bij de helicopter geen foto's maken, dus hebben we voor een klein bedragje een foto gekocht. Die is (blijkt na de vlucht) erg leuk gelukt. Dat terwijl de "fotograaf" hem zeer gehaast maakt en ons dan de helicopter in wuift.
Omdat ik weet dat dit echt iets heel speciaals is voor Rick sta ik erop dat hij voorin zit. Ik heb mijn ene fototoestel op video en het andere op foto staan. Omdat we zo snel vliegen denken we dat de video's beter uit zullen komen.
Eenmaal binnen krijgen we een koptelefoon op, waardoor we zowel elkaar als Brian, onze piloot, goed kunnen verstaan. Het opstijgen vind ik even eng, maar daarna geniet ik enkel van de vlucht. We zien inderdaad ons hotel en nog veel meer en Brien vertelt over een aantal dingen.
De hele vlucht duurt ongeveer tien minuten, maar lijkt veel langer te zijn. Wat een ervaring! Als het morgen mooi weer is willen we Saskia dit ook laten meemaken.
Terug in the hotelkamer proberen we contact met haar te maken. Dat gaat niet makkelijk, want we hebben om onverklaarbare redenen heel slechte ontvangst met AT&T in deze toch heel druk bezochte badplaats.
Saskia wil graag met Laura en haar ouders eten, wat wij prima vinden. Ze vertelt ook nog dat Laura's ouders met ons een drankje willen drinken in hun hotel. Wanneer, vragen Rick en ik. Meestal is een drankje iets dat voor het eten wordt gedaan.
We krijgen maar geen antwoord van Saskia, dus besluiten maar richting Laura's hotel te rijden. We parkeren daar, onderwijl telkens Laura en Saskia zonder succes bellend. Ik moet toegeven dat ik nu wel baal. Iedereen geniet lekker van zijn vakantie, behalve Rick en ik (ik baal vooral voor hem, want hij wil gewoon lekker relaxen), want wij weten niet hoe of wat.
Bij de receptie vraag ik of we naar de kamer van een gast kunnen bellen, want ik weet hun kamernummer niet. Dat kan, maar de receptioniste vindt geen gast met die achternaam. Ik raak meer en meer gefrustreerd, want buiten is het heerlijk weer, waar wij nu ook van zouden kunnen genieten.
Zoals al eerder geschreven ben ik niet de geduldigste. Terwijl ik bij de balie sta, komt Rick vermelden dat hij Saskia en Laura heeft gevonden. Laura's ouders blijken een drankje na het avondeten bedoeld te hebben. Dat hadden ze wel wat duidelijker kunnen maken, dan hadden Rick en ik nu niet net meer dan een uur van onze vakantie verkwanseld!
Terecht wijst Rick mij even later op mijn tekortkomingen. Ik ben blij dsat ik nog net niet gestampvoet heb, ha ha. Natuurlijk zijn zij ook op vakantie en moet ik flexibiler zijn. Nooit te oud om te leren, toch?
Al heel gauw is alles weer beter, want we gaan een drankje drinken aan de bar van Landshark, waar we ook geluncht hebben. De stoelen staan lekker in het zonnetje en het uitzicht is de oceaan. Brian, de bar man, maakt mijn speciale martini: vodka met bloody mary mix en een randje Old Bay seasoning.
Die staat niet op het menu, maar heb ik ooit in Blacksburg gedronken en vond hem erg lekker. Brian vindt het duidelijk interessant en zegt dat hij die ook op het menu wil krijgen. Van mij mag ieder restaurant dat doen!
Rick heeft een aantal kledingstukken van Tommy Bahama en is dol op dat merk. Ik zag voor we vertrokken dat er hier een restaurant van was. Daar gaan we vanavond eten.
Het is zulk lekker weer dat we een tafeltje buiten vragen. We beginnen met een voorafje van tonijntartaar met avocado, dat heel erg lekker is. Als hoofdgerecht heeft Rick biefstuk met een salade van een Afrikaans graan dat ik niet ken, edamame en andere groentes. Ik heb de gambasalade, die erg Oosters is met soba noedels en edamame, allemaal zeer smakelijk.
We lopen nog even door de winkel, waar alles perfekt in mijn garderobe zou passen, want de hoofdkleur is turquoise. Maar de prijzen zijn echt teveel voor een simpel t-shirtje alleen al. Rick koopt wel een t-shirt, wat hij erg leuk vindt, met de belofte een van zijn vieze oude t-shirts weg te doen. Dat kan niet moeilijk zijn, want zijn verzameling t-shirts dateert van zeker drie decennia terug!
Nu zijn we nog door Laura's ouders uitgenodigd voor een drankje. Ik moet toegeven dat ik echt aan het eind van mijn Latijn ben. Alles doet pijn en ik ben erg moe. Ik wil gewoon met de benen omhoog op bed liggen. Ik voel me dan altijd bezwaard om nee te zeggen, want ik zou me natuurlijk er best toe kunnen dwingen, maar daar doe ik niemand plezier mee.
Rick herkent mijn "muur", waar ik af en toe heel hard tegenaan loop, en sms-t Saskia al dat hij alleen gaat komen. Wat voor "smoes" hij gaat gebruiken, weet ik niet, maar het voelt wel heel fijn om die steun te hebben. Als ik deze pijnen heb wil ik niet sociaal zijn, hoe onaardig dat ook klinkt.
Met de balkondeur open en het geluid van de golven op de achtergrond schrijf ik dit. Het is zo ontspannend, de geur van de zoute lucht komt binnen. Het was vandaag schitterend weer en wij hopen dat de weerberichten voor morgen en overmorgen niet zullen kloppen. Sowieso gaat er niets boven het geluid van de branding!
We willen vanochtend bijtijds op weg, dus staan voor achten op. Gisteravond hebben we het voornamelijkste al ingepakt. Na het ontbijt stap ik dus meteen op de crosstrainer om daar een half uur op te doen. Dat is wel nodig met zo’n lange rit voor de boeg.
Intussen ruimen Rick en Saskia de van in. We hadden als doelvertrektijd tien uur genomen en tot ons genoegen lukt het zelfs al om vijf over half tien de voordeur achter ons te sluiten. Het gebeurt zelden dat we vroeger dan voorgenomen op pad gaan.
Cosmo gaat naar de Town and Country kennel tot Katja hem donderdag weer op zal halen. Hij wordt hier altijd met open armen ontvangen en vindt het duidelijk ook helemaal niet erg om er te komen. De verzorgster is dan ook duidelijk dol op hem.
Bij de CVS gaan we nog even een koptelefoon voor Saskia (haar oude is vorige week uit haar tas gestolen op school) en wat drinken voor onderweg kopen. Om kwart over tien gaan we officieel aan de 420 mijl rit naar Myrtle Beach beginnen.
Het is werkelijk schitterend weer, wolkeloos en naar mate we verder naar het zuiden komen steeds warmer. De I-95 is in dit seizoen zelfs mooi alle verschillende kleuren groen en bloeiende roze boompjes langs de weg. Het verkeer rijdt goed door, al is deze weg eigenlijk altijd wel druk.
Bij Richmond merken we dat we angstvallig weinig benzine hebben. Vlakbij Kai’s kamer vinden we een BP en gooit Rick de van vol. Het is een gek idee om zo dicht bij Kai te zijn en hem niet te zien. Ik zie weer allerlei bordjes van dingen, die ik nog in Richmond wil bezoeken en neem me meteen weer voor er eens een dag voor uit te trekken. Ik had gedacht dat dat makkelijk zou gebeuren nu Kai er studeert , maar het komt er telkens niet van.
We rijden verder tot over de grens met North Carolina, wat ruwweg 3 uur duurt, voor we naar een lunchrestaurant gaan zoeken. We stoppen meteen ook voor een “pit stop” bij het Welcome Center en nemen een foto van het Welcome to North Carolina bord.
Nu gaan we op zoek naar een Subway voor Saskia en mij en een Wendy’s voor Rick. Die vinden we al snel bij Roanoke Rapids, waar vrijwel iedere keten, die je je maar kunt bedenken, vertegenwoordigd is. Ik heb al een tijd geen Subway sandwich gegeten en mijn kipfilet met Buffalo saus en heel veel groente gaat er heel goed in.
Het landschap hier is vrij vlak en saai. Langs de weg staan allerlei reclameborden en al gauw zien we Pedro van South of the Border. We besluiten het vandaag letterlijk links te laten liggen. Misschien dat we er op de terugweg zullen stoppen.
Het is inmiddels 26 graden en we willen zo snel mogelijk uit de warme auto. We zijn dus blij als we de snelweg kunnen verlaten en richting de kust rijden. Alleen blijkt dit een heel langzame weg te zijn. We komen door allerlei plaatsjes, waar maar 35kmh mag worden gereden en pas om zes uur komen we bij ons hotel aan.
We logeren in het Hampton Inn Oceanfront, wat op TripAdvisor.com nummer een van de hotels in Myrtle Beach is. Hier hebben we drie jaar geleden ook gelogeerd en het is een mooi en schoon hotel. We krijgen een kamer op de twaalfde verdieping met vol uitzicht op zee.
De hoofdreden dat we hier in Myrtle Beach zijn is dat Saskia's vriendin Laura en haar ouders hier ook zijn. We willen samen gaan eten vanavond en de keuze valt op Margaritaville. Daar zullen we elkaar ontmoeten.
Toevallig komen we er tegelijkertijd aan en sluiten aan in de rij. Als ik vraag hoe lang de wachttijd voor een tafel voor zes is, antwoordt de medewerken drie tot drieeneenhalf uur! Even denk ik het niet goed verstaan te hebben, maar hij herhaalt het en dat is het echt! Dat gaan we natuurlijk niet doen!
Gelukkig heeft dit leuke complex van winkels en attracties nog een heel aantal andere keuzes. Uiteindelijk wordt het de Key West Grill. Daar ben ik stiekem blij om, want die hebben allerlei lekkere visgerechten.
We delen vooraf de conch fritters en calamari. Daarna bestellen Lois, Laura's moeder, en ik allebei de crawfish met een salade. Alleen blijkt er nog maar een portie crawfish (rivierkreeftjes) voorradig te zijn. Lois staat die heel aardig aan mij af en neemt dan de crab cakes.
De porties zijn werkelijk enorm! Mijn salade kan ik echt niet op, maar de crawfish wel. Die zijn ongepeld en "zwemmen" in een lekker sausje. Het is er nu het seizoen voor en ik hoop hier ergens een tentje te vinden, waar je gewoon een pond kunt kopen om te pellen en eten.
Over de gezellige boardwalk lopen we terug. Helaas voor de meisjes gaan de winkels net dicht. Ze hebben alleen nog tijd om in een winkeltje, waar alles van kleur verandert, als de zon erop schijnt, een paar haarspeldjes te kopen. Wie weet komen we hier morgen of overmorgen nog terug.
Eenmaal terug in het hotel gaan Rick en ik op bed computeren. Saskia gaat op het balkon skypen met vriendinnen. Het geluid van de golven is zo rustgevend, heerlijk!
Hopelijk wordt het morgen warm genoeg om op het strand te zitten, al bedenk ik me net dat we helemaal niet goed hierover hebben nagedacht en geen baddoeken, zonnebrandcreme of wat ook mee hebben! Gelukkig is dat hier overal ruim voorradig.
Anika's laatste dag in de VS had niet beter kunnen zijn qua weer. Felblauwe lucht en alle bomen zijn in bloei. Tijdens het ontbijt bespreken we hoe we haar laatste uren van deze vakantie gaan vullen.
Eerst doe ik een kwart Max Capacity training, wat is dat toch een ideaal programma. Mijn spieren trillen erna! Anika merkt op dat ze mij zo gedisciplineerd vindt dat ik dagelijks sport. Het is werkelijk omdat ik weet dat het helpt, want zo sportief ben ik van nature allerminst.
Als ik klaar ben met de routine gaan de wandelschoenen aan en Cosmo aan de lijn. Anika neemt ook haar fototoestel weer mee, want ze maakt graag foto's van de huizen en tuinen in onze buurt. Ik doe hetzelfde, want het staat allemaal prachtig in bloei. De azalea's beginnen nu ook te komen, zo mooi!
We lopen meer dan zes kilometer en dan gaat Anika inpakken en ik spring onder de douche. Anika's bagage gaat in de van en we gaan op weg. Op het programma staat nog een paar uur winkelen.
Katja had gisteren gevraagd haar bril naar haar te overnachten, omdat ze een contactlens was verloren. Onderweg sms-t ze dat ze een extra lens heeft gekregen en dus haar bril niet meteen nodig heeft.
De vader van een van Katja's huisgenootjes is dit weekend aan een hartaanval overleden. Daar is ze erg van onder de indruk en wij kregen meteen zeer liefhebbende sms-jes dat Katja ons mist. Zo zie je maar weer hoe je iedere dag moet leven alsof het je laatste is. Katja komt overmorgen naar huis voor de begrafenis. Helaas zullen wij er dan niet zijn.
Anika wil al de hele tijd graag een kaart van Virginia, zodat ze kan zien, waar ze deze week geweest is. Ik ben lid van AAA, de Amerikaanse ANWB, en daar kan ik gratis kaarten krijgen. Ik vraag er een van Virginia en DC voor Anika en North en South Carolina voor ons. Ook zie ik dat ze een stadskaart van Myrtle Beach hebben, dus die neem ik ook maar mee.
Dan is het tijd om Tysons Corner eens goed te gaan verkennen. We hebben hier eerder in de week wel gegeten, maar dat gaf Anika geen goede indruk van wat een shopping mall is.
Het is druk bij de mall, duidelijk is het Paasvakantie. Het duurt even voor ik een parkeerplaats vind. Dit is een heel andere kant van de mall, dan waar ik gewoonlijk parkeer en het valt me op dat de Elevation Burger open is. Daar heb ik een jaar of zo geleden de lekkerste burger ooit gegeten. Anika houdt niet zo van hamburgers, dus op haar laatste dag een hamburger eten gaat het niet worden.
Ze heeft wel zin in een broodje, dus ik neem haar mee naar Panera. Daar bestel ik mijn gewoonlijke tonijnsandwich met kippensoep. Anika neemt een uienbagel met cream cheese.
Na het eten gaan we de mall verkennen. We lopen een heel aantal kledingzaken binnen, waar ik wel een paar leuke dingen zie. Ik heb echt nieuwe "tussendoor" kleding nodig. Dingen, die je kunt dragen, als het niet winters is, maar ook niet warm genoeg voor zomerkleding. Die zijn nu natuurlijk te koop, maar alles wat ik zie is net niet wat ik zoek. Ook Anika ziet niets wat ze per se wil hebben.
Als we de mall wel gezien hebben is het nog wat vroeg om al naar het vliegveld te vertrekken. Een winkel, die ik Anika nog niet heb laten zien (ok, er zijn er velen, maar deze is leuk), is de enorme Bed, Bath and Beyond. We gaan daar nog even heen en kijken er rond. Ik koop wat dingen, waarmee ik de droger uit kan zuigen.
Dan is het toch echt tijd om naar het vliegveld te rijden. Onderweg hebben we het over van alles en nog wat. De jaren dat we elkaar niet hebben gezien of gesproken zijn deze week wel weggevallen. Grappig hoe het met sommige mensen niet uitmaakt, hoe lang je elkaar niet hebt gesproken. Ik ben in de gelukkige positie om een aantal van zulke vriendinnen te hebben, waaronder Anika.
Na de van geparkeerd te hebben, lopen we naar de United balie voor internationale vluchten. Daar staat een flinke rij, maar het gaat snel. Ik help Anika met inchecken. Ze krijgt haar begeerde raamplaats. Ik heb haar ook een stripje Jetzone gegeven, hopelijk helpt dat haar net als mij tegen de overgeslagen nacht en jet lag.
Het moment van afscheid nemen komt onvermijdelijk. We hebben een fantastische week gehad. Ik hoop dat Anika er mooie herinneringen aan over heeft gehouden. Ik in ieder geval wel, het was ook voor mij echt leuk om iemand, die nog nooit in dit land was geweest, een deel van onze omgeving te laten zien.
Op de terugweg sms-t Saskia dat ze yoghurt nodig heeft. Ik pas mijn route aan, zodat ik onderweg langs de Giant kom. Ik ben ook dol op yoghurt, maar Saskia eet er bergen van!
Thuis wachten me een aantal huishoudelijke taken, want morgen gaan Rick, Saskia en ik er weer op uit. Dit keer voor Saskia's Paasvakantie, een paar dagen naar Myrtle Beach. Het weerbericht daarvoor ziet er niet zo goed uit, dus we zullen zien hoe lang we blijven.
Als alles klaar is, mag ik van mezelf lezen. Ik heb de Hongerspelen nu uit, dus misschien kunnen we in Myrtle Beach ook die film gaan kijken. Ik ben benieuwd naar het tweede boek. Hoe het het eerste kan overtreffen, weet ik niet.
Rick en ik bestellen kabobs van Friends. Die worden lekker heet bezorgd. Hun zalmkabob is altijd precies goed gegrild. Morgen vertrekken we dus alweer vroeg voor ons volgende avontuur.
Het overlijden van de vader van Katja's huisgenoot heeft ons ook weer met de neus op de feiten gedrukt. We worden er niet jonger op en zolang het nog kan willen we genieten. Zee en strand, hoe dan ook, zullen dat genot brengen!
We slapen vanochtend ietsje langer uit, want het is weekend. Het is bewolkt buiten, maar droog. We halen bij Starbucks ontbijt en Anika gaat mee. Zij kiest een sandwich met bacon en Goudse kaas en een latte.
Na het ontbijt ga ik een half uur op de crosstrainer. Langzaamaan nader ik het einde van het eerste boek van de Hongerspelen serie. Ik had het niet gedacht, maar ik vind het inderdaad een heerlijk boek. Geen wonder dat iedereen er zo idolaat van is. Nu moet ik ook de Stieg Larsson trilogie maar gaan lezen, nog zoiets dat ik maar telkens uitstel.
Rick heeft hardgelopen en gaat daarna zijn lijstje van boodschappen afwerken. Anike en ik nemen Cosmo mee voor zijn wandeling. Ik probeer haar telkens andere straatjes in onze buurt te laten zien. Langs een pleintje dichtbij ons staan allemaal mooie roze bloesemboompjes.
Vandaag staan winkelen en een wijngaard op het menu. We beginnen met het eerste en ik rijd naar Target. Die ligt in een typisch Amerikaans winkelcentrum met zulke grote zaken dat je de auto moet nemen van de ene naar de andere. De "strip" is een paar kilometer lang hier.
Terwijl we winkelen vertel ik Anika dat ik eigenlijk nooit onder de honderd dollar besteed, als ik weer eens bij Target ben. Ook vandaag blijkt dat (net) weer bewaarheid te worden. Ik koop hier vooral veel sportkleding, die ik eigenlijk dagelijks draag.
Dit keer koop ik een paar t-shirts en een capri sportbroek. Verder nog een leuke loper voor de tafel en wat andere kleinigheidjes. Daaronder een apparaatje, waarmee je aardbeien schoon kunt maken voor Saskia. Die neemt iedere dag verse aardbeien mee naar school (en het wordt heel enthousiast ontvangen door onze tiener). Anika vindt ook allerlei leuke spulletjes om mee naar huis te nemen.
In dit gebied liggen ook de twee interessantste supermarkten. Ik neem Anika eerst mee naar de grote Whole Foods, waar ze ook de grote en exotische salad bars hebben. Anika maakt er een paar foto's van. Ik neem een doos van hun witte wijn mee.
Lunchen gaan we bij Wegmans. Zoals altijd is het heel druk bij deze supermarkt. Binnen is daar niet veel van te merken. Ik neem een halve tonijnsalade sandwich met een kop soep. Anika neemt een hele kip Caesar sandwich.
We eten boven met zicht op de supermarkt. Onder ons is het een drukte van jewelste. Wij genieten van onze lunch, al vind ik de fan op mijn hoofd erg ergerlijk.
Als we klaar zijn lopen we de gangen af. Saskia heeft make up dingen nodig, dus die zoek ik op. Ik laat Anika de Beemster kaas hier zien en zij is enorm onder de indruk van deze enorme supermarkt! Ook de taarten maken indruk, want die zien er wel heel anders uit dan ik Nederland.
Nu rijd ik naar het westen, naar Middleburg. We komen door het schattige Aldie met zijn oude watermolen. In Middleburg is het even zoeken naar een parkeerplaats, want het is er vrij druk. Ik vind er een waar ik niet voor hoef te betalen.
We lopen het gezellige hoofdstraatje af, al fotograferend. Er zijn hier leuke snuisterijenwinkeltjes, waar we wat rondkijken. Het is echter allemaal echt heel duur! Net als in Leesburg zijn dit specialiteitenwinkeltjes met veel geimporteerde spullen. Er is een winkel met allemaal Franse spulletjes en eentje met allerlei Duitse Kerst- en Paashebbedingetjes.
Om de etalage van Wylie Wagg moeten we hardop lachen. Daar staan alle Republikeinse presidentskandidaten als pluche hondjes met hondennamen (Mutt Romney, Michelle Barkman) en ook Donald "Tramp". Ook de "Pee Party" is erg grappig. Beschrijven gaat niet goed, dus kijk maar naar de foto's.
Hier koop ik een "cupcake" voor Cosmo. Het is een hele bakkerij voor honden, met allerlei dingen, die er heerlijk uitzien, maar voor honden bedoeld zijn. Bij het laatste winkeltje, waarvan ik de naam ben vergeten, koop ik ook nog iets lekker voor ons: een zakje met "robin" eieren, caramel, pure chocolade en een dun laagje suiker.
We hebben de hoofdstraat van Middleburg nu gezien en gaan naar onze volgende stop. Dat is de wijngaard "Chrysalis". Een bezoek aan Virginia is niet compleet zonder een bezoek aan een van de meer dan 200 wijngaarden hier. Dit is mijn persoonlijke favoriet.
Eigenlijk ben ik hier nog nooit tijdens het weekend geweest. Het is duidelijk een populaire wijngaard. We kopen twee van de kortere wijnproeverijen en krijgen een klein wijnglas mee (de mensen die langere proeverijen hebben gekocht blijken de grote glazen te hebben). Dat wijnglas mogen we houden, dus is een leuke souvenir voor Anika.
Gewoonlijk zijn de wijnproeverijen in het ontvangstgebouw, maar vandaag is het daar te druk voor. We worden naar beneden naar de wijnmakerij gestuurd. Daar wacht Don ons al op en we doen de proeverij met ongeveer tien andere mensen.
Omdat ik moet rijden proef ik, maar gooi het meeste weg of spuug het uit. Hun wijnen zijn stuk voor stuk lekker en ik moet me bedwingen geen fles mee te nemen. Het is toch altijd best duur in vergelijking met wat we in de supermarkten kunnen krijgen.
Na afloop laat ik Anika nog het graf van Sarah Gertrude Lynn zien, die op zestienjarige leeftijd hier stierf in het midden van de negentiende eeuw. Een paar van hun wijnen zijn genoemd naar Sarah. Dat alleen al maakt deze wijngaard speciaal. Ze zijn ook de enigen, die de inheemse Norton druif gebruiken voor wijn, Sarah's Patio Red. Erg lekker is die.
Wij gaan weer richting huis. Daar heeft Saskia weer een hele groep vrienden en vriendinnen met wie ze pizza eet en (zie morgen) taart. Rick stelt voor naar Glory Days te gaan voor het avondeten. Dat is inderdaad een echt Amerikaans restaurant met al zijn tv schermen met sportwedstrijden.
Helaas staat de Vermonter sandwich niet meer op het menu. Ik kies dus mijn andere favoriet, hun crab cake. Anika en Rick nemen beiden een van de biefstukgerechten. Iedereen smult, dus helemaal goed. Thuis kijken we televisie en zijn flink uitgeteld, dus gaan voor Saskia en haar clubje naar bed. Alexandra zal hier blijven logeren.
Zondag
Als ik wakker word, zie ik tot mijn teleurstelling geen zon. Die was ons wel beloofd, namelijk. Ach, dan moeten we maar geen luchten op onze foto's nemen vandaag. We mogen absoluut niet klagen over het weer van de afgelopen week voor eind maart.
Ook vandaag wordt het ontbijt weer Starbucks. Ik probeer eens een caffe Americano met melk en die is sterker dan mijn gewoonlijke misto. Dit wordt voortaan mijn keuze, dus.
Thuis eten we de sandwiches en dan ga ik boven op de crosstrainer. Mijn boek is zo spannend dat het halve uur voorbij vliegt. Ik moet iets langer doorsporten om de ontknoping van de Hongerspelen te lezen. Ik ben heel benieuwd naar de volgende twee boeken!
Toen wij naar Starbucks gingen, vielen de stukken taart op het pleintje op. Er lag al een lege taartdoos op ons eiland in de keuken, dus kennelijk hebben de tieners gisteravond met taart naar elkaar gegooid, of zoiets.
Het is natuurlijk 1 april en ik heb net leuke websites bekeken, zie hier en hier, o.a. Opeens krijg ik een lumineus idee voor een aprilgrap voor Saskia en Alexandra. Ik pak een paar stukken taart van de straat en schrijf een briefje dat onze buurman, die al bekend staat om flink streng te zijn, boos was over de rotzooi op straat en de verspilling van eten en dat hij die twee stukken taart had gebracht voor de meisjes om als ontbijt te eten.
Helaas slapen de meisjes nog als Anika en ik op pad gaan, maar Rick belooft ons op de hoogte te houden. Een paar uur later sms-t Rick dat de dames geschokt waren en bang voor de buurman. Ze wisten echt niet wat te doen, ha ha!
Rick vond het een enorm gelukte aprilgrap, want ze zaten er echt mee en wilden natuurlijk die stukken taart, die de hele nacht op de weg hadden gelegen, niet meer eten. Na een tijdje kreeg Rick medelijden en vertelde dat het een aprilgrap was, maar ook dat drong niet meteen door. Wat een succes! Volgens mij toch wel de best gelukte aprilgrap van mij ooit.
Op weg naar Front Royal genieten Anika en ik van de mooi bloemende bomen langs de snelweg. Dogwoods en Redbuds bloeien uitbundig. Anika neemt een aantal foto's uit de auto.
In Front Royal vinden we meteen een parkeerplaats en gaan lunchen bij de Daily Grind. Het is er gezellig druk, maar we vinden nog een tafeltje. We bestellen beiden de grilled veggie panini, die ook wat kaas heeft. Het is een erg lekkere sandwich.
Na de lunch rijd ik naar Skyline Caverns. Daar koop ik de kaartjes, terwijl Anika haar wandelschoenen aandoet. De rondleiding zal binnen de vijf minuten beginnen, dus we zijn precies op tijd!
Allison is onze gids. Er zijn heel wat grotten in deze omgeving en verder in de Appalachen, maar deze zijn mijn favoriet. Natuurlijk zien we allerlei moois dat je ook in andere grotten ziet. Stalagtieten en stalagmieten en sluierformaties, allemaal erg fotogeniek.
Het echt bijzondere aan deze grotten komt echter pas halverwege. De ontdekkers van de grot zagen een muur van klei en groeven daar doorheen. Opeens hoorden ze een knal. Het bleek dat ze een vacuum hadden doorbroken en daarachter vonden ze unieke formaties, die ze anthodites noemden. Ze lijken op witte bloemen en zijn nergens anders ter wereld gevonden. Dit maakt deze grot mijn favoriet.
We mogen uitgebreid fotograferen, hopelijk zijn er een aantal gelukt. Dit is het einde van de rondleiding en met een lange trap komen we weer in het hoofdgebouw aan. Hier laat Allison nog een foto van de blinde kever, die in deze grotten is gevonden, zien. Die kever is het enige exemplaar dat daarvan over is en nu nog te zien in het Smithsonian Natuurhistorisch Museum.
Deze grotten liggen vrijwel naast de ingang van het Shenandoah National Park. Wij gaan van hieruit een stuk Skyline Drive rijden. De natuur is om te beginnen kleurrijk, met veel bloeiende redbuds en dogwoods.
Helaas is het heel heiig, dus de uitzichten over de Shenandoah Vallei zijn niet helder. Toch stoppen we regelmatig om foto's te nemen. Het Appalachian Trail loopt ook door dit park.
Bij een van de parkeerplaatsen lopen we een stukje op dat pad, gewoon zodat Anika kan zeggen dat ze er geweest is. Een vriendelijk ouder Amerikaans paar is er ook en de man neemt wat foto's van ons. We kletsen ook wat, zij komen oorspronkelijk uit New York.
Het wild laat zich vandaag niet zien. De hoger gelegen gedeeltes zijn ook nog helemaal kaal, het lijkt of we weer in de winter terecht zijn gekomen. Anika is zeer verbaasd dat we hier duizend meter hoog zitten, dat had ze niet verwacht.
We rijden nog iets voorbij de eerste uitgang in de hoop toch een dier te zien, maar helaas. Wel zie ik dat hier ook veel rhododendrons staan, die begin mei vast prachtig zullen zijn. De Blue Ridge Parkway heeft die ook, maar is veel verder weg. Of ik ze deze lente in bloei zal zien, weet ik niet, maar ik weet nu dat ze er zijn.
Op een parkeerplaats eten we ons zakje chips van de lunch op, want we hebben inmiddels trek. Wat een uitzicht! We zitten hier hoog, want de vegetatie is nog helemaal winters. Eigenlijk wil ik hier eindeloos blijven, die reactie heb ik altijd, maar we gaan toch maar weer verder.
Na het Nationale Park verlaten te hebben, rijden we door mooi Virginiaans landschap. Onderweg zijn er ook allerlei standjes met plaatselijke goederen. Helaas is mijn favoriet (nog, hopelijk) niet open.
We passeren allerlei wijngaarden, maar mijn doel is Pearmund. Daar worden we heel vriendelijk ontvangen, al staat er al en tiental mensen om te proeven. Het voelt meer verwelkomend dan gisteren, in ieder geval.
Hier krijgen we een heel aantal wijnen te proeven, maar het glas zit er niet bij in. Deze wijngaard gebruikt allerlei druiven, die je elders niet hoort. Zij krijgen die druiven van andere wijngaarden, maar maken de wijn hier. Vrijwel alle druiven komen wel uit Virginia. Hun wijnen zijn lekker en Doug een gezellig klets, die ze schenkt. Hij heeft al gauw door dat ik BOB ben en geeft mij minder, Anika meer.
Na de proeverij neemt Anika nog een aantal foto's. Intussen bel ik Rick, want we willen vanavond bij de Cheese Cake Factory eten. Dat is een erg populair restaurant, maar op zondagavond valt het mee.
Saskia gaat naar het Kennedy Center om een vriendin te horen spelen. Wij krijgen bij de Cheesecake Factory meteen een tafeltje. Anika leest het boek dat hun menu is en vind zowaar (echt niet makkelijk) een gerecht.
We smullen van onze salades, voor mij zoals altijd de Luau salade, met allerlei kleurige groentes. Natuurlijk moet Anika nu ook cheesecake proberen. Zij kent dat helemaal niet. Aan haar de keuze en Rick wil er ook een.
Anika's keuze is met witte chocolade en macademia noten, die laatste zijn ook nieuw voor haar. Rick neemt de Dutch (sic!) apple streusel en die heeft inderdaad appel, maar verder zie ik er niets Nederlands aan. Ik neem hapjes van beiden, zeer de moeite waard!
Anika weet nu ook, zoals ze zelf zegt, dat eten in Amerika niet alleen hamburgers is, ze heeft daarvan zelfs niet een op. Oei, tijd om terug te komen, want je moet in Amerika toch wel een hamburger eten. Ik heb in een week geprobeerd Anika zoveel mogelijk te laten zien, maar het is natuurlijk lang niet alles. Zij zegt zelf ook dat ze deze week de "smaak" voor Amerika wel heeft gekregen. Een groter compliment kan ik eigenlijk niet krijgen!
Foto's van gisteren staan hier (van vandaag volgen later).
